ัจับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1089 ความวุ่นวายในจวนกั๋วกง

 

บทที่ 1089 ความวุ่นวายในจวนกั๋วกง

 

ลั่วกว่างรับคำสั่งแล้วจากไป ขณะที่หลี่ฟู่และเหลียนเจ๋อต่างพากันหัวเราะจนแทบล้มคว่ำ!

เหลียนฟางโจวแสยะยิ้มเย็น ก่อนจะกล่าวว่า “เจ้ากลับไปที่จวนเสีย แล้วพาภรรยาออกไปพักผ่อนที่เรือนพักตากอากาศนอกเมืองสักสองสามวัน! สั่งบ่าวไพร่ที่หน้าประตูไว้ด้วย หากมีคนจากจวนสวีกั๋วกงมาหา ก็ให้ตอบไปว่าเจ้าพาภรรยาออกไปพักผ่อนเพื่อฟื้นฟูร่างกายแล้ว ส่วนที่โรงหมอ จงไปแจ้งความไว้ด้วย ไม่ต้องให้ข้าอธิบายว่าจะบอกอย่างไร เข้าใจใช่ไหม?”

เหลียนเจ๋อรีบพยักหน้ารับด้วยความยินดี พลางหัวเราะร่า “ก็ต้องอย่างนี้สิ ถึงจะสมเป็นพี่สาวของข้า! ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย!”

ในด้านของจวนสวีกั๋วกง หลังจากที่ทุกคนกลับไปเมื่อวาน สวีกั๋วกงก็เริ่มสงบสติอารมณ์ได้ทีละน้อย เมื่อมองไปยังหน้าประตูที่ว่างเปล่า หัวใจของเขาก็รู้สึกมึนงงขึ้นมาอย่างประหลาด

เมื่อครู่ เขาเพิ่งทำอะไรลงไปกันแน่?

ขณะที่เขานึกย้อนเหตุการณ์ในใจ ก็เผลอมองมือตัวเองอย่างไม่รู้ตัว ความคิดพลันสับสนราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เป็นเพียงภาพลวงตา

จนกระทั่งสวีอี้เจินพุ่งเข้ามาหา

สวีอี้เจินกอดแขนเขาไว้แน่น ก่อนจะเอ่ยอย่างเร่งรีบว่า

“ท่านพ่อ! ท่านพ่อ! ทำไมท่านถึงปล่อยพวกเขาไปล่ะ? ไม่ใช่ว่าจะให้พวกเขาไปพูดจาที่จวนซิ่นหยางโหวหรอกหรือ? แล้วทำไมท่านถึงปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ อย่างนี้เจ้าคะ!”

เมิ่งซื่อมองสวีอี้เจินด้วยสายตาเย็นชา ในใจเต็มไปด้วยความผิดหวังและหมดหวัง นางอยากจะตัดขาดจากเรื่องของนางผู้นี้เสียให้สิ้น แต่สุดท้ายก็ยังใจแข็งไม่พอ

สวีกั๋วกงเมื่อได้ยินดังนั้น ก็เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขากลับไม่ยอมรับว่าตนเองผิด

เขาขมวดคิ้วพลางกล่าวว่า “เจ้าจะรีบร้อนไปทำไม? พรุ่งนี้พวกเขาจะกลับมาอีก พอถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน! หากพวกเขายอมไปจวนซิ่นหยางโหวเพื่อพูดจาไกล่เกลี่ย เรื่องวันนี้ข้าก็จะถือว่าเลิกแล้วต่อกัน แต่ถ้าไม่ ข้าจะไม่มีวันปล่อยนางลูกอกตัญญูคนนั้น รวมถึงเจ้าลูกเขยที่ไม่รู้จักเคารพผู้ใหญ่นั่นด้วย!”

เมื่อได้ยินดังนั้น สวีอี้เจินก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ แถมยังมีท่าทีลำพองใจเล็กน้อย นางพูดออดอ้อนว่า “แบบนี้ก็ดีที่สุดแล้ว! ข้าก็รู้อยู่แล้วว่าท่านพ่อรักข้าที่สุด! หึ ตระกูลเหลียนไม่มีทางแบกรับความอับอายเช่นนี้ได้หรอก พรุ่งนี้พวกเขาต้องยอมแน่นอน!”

แม้เมิ่งซื่อจะไม่ได้มองเรื่องนี้ในแง่ดีเหมือนคนอื่น แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ก็ดูเหมือนว่าจะเหลือเพียงวิธีนี้เท่านั้น นางจึงกระตุ้นให้สวีกั๋วกงพูดและวางแผนเพิ่มอีกเล็กน้อย จนทำให้เขาโกรธยิ่งขึ้นไปอีก คิดว่าตัวเองปล่อยให้สวีอี้หยุนและเหลียนเจ๋อได้เปรียบเกินไปในวันนี้

ในใจของเขามีเพียงสามคำเท่านั้น: "คอยดูกันต่อไป!"

พรุ่งนี้เมื่อเหลียนฟางโจว, เหลียนเจ๋อ และสวีอี้หยุนมาถึง ดูสิว่าเขาจะจัดการพวกนั้นอย่างไร!

ทั้งคู่ปรึกษากันอยู่จนเกือบถึงเที่ยงคืน สวีอี้เจินเองก็ช่วยเสนอแผนการอีกหลายข้อจนมั่นใจว่าทุกอย่างถูกเตรียมพร้อม ไม่มีจุดอ่อนให้จับผิดได้ จากนั้นจึงแยกย้ายกันไปพักผ่อน

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จ สวีกั๋วกง, เมิ่งซื่อ และสวีอี้เจินต่างก็เตรียมตัวพร้อมเผชิญหน้า

โดยเฉพาะสวีอี้เจิน ยิ่งดูตื่นเต้น ดวงตาส่องประกายสดใส นางมองออกไปนอกประตูครั้งแล้วครั้งเล่า เฝ้ารอให้สวีอี้หยุน ผู้หญิงต่ำต้อยคนนั้นมาถึงเพื่อรับความอับอาย

แต่ไม่คาดคิด รอแล้วรอเล่า กลับเป็นพ่อบ้านจวนสวีที่วิ่งกระเซอะกระเซิงเข้ามาแทน

เขาเล่าด้วยความตื่นตระหนกว่า ข้ารับใช้และพ่อบ้านที่ออกไปซื้อของถูกซ้อมอย่างหนัก! และตอนนี้มีพวกคนรับใช้ของอีกจวนหนึ่งมายืนคุมประตูหลายแห่งของจวนสวีกั๋วกงอย่างดุดัน ทำให้บ่าวไพร่ไม่มีใครกล้าออกไปทำงานอีกเลย!

ทั้งสามคนตกใจอย่างมาก

“ใครกันบังอาจขนาดนี้! มันจะก่อกบฏหรือยังไง!” สวีอี้เจินกรีดร้องด้วยความโกรธ

พ่อบ้านจวนมองหน้าสวีกั๋วกงที่สีหน้าดำคล้ำ ก่อนจะตอบด้วยความระมัดระวัง “เป็น...เป็นจวนเว่ยหนิงโหว...”

“อะไรนะ!”

“เหลวไหลสิ้นดี!”

สวีกั๋วกงและสวีอี้เจินตวาดลั่นด้วยความโกรธจัด

เหลียนฟางโจวไม่ใช่หรือที่มักจะปกป้องพี่น้องฝ่ายตระกูลบ้านเดิมของนางมาตลอด? เช่นนั้น เพื่อรักษาชื่อเสียงของน้องชายในวันพรุ่งนี้ นางคงต้องจำใจยอมประนีประนอมแน่นอน

เมื่อจินตนาการถึงสีหน้าไม่เต็มใจแต่ต้องยอมรับชะตากรรมของเหลียนฟางโจว สวีอี้เจินก็หัวเราะออกมาด้วยความลำพองใจอย่างยิ่ง

เมิ่งซื่อเองก็โกรธจัดไม่แพ้กัน แต่พลันคิดบางอย่างได้ นางจึงรั้งสวีกั๋วกงไว้พลางหัวเราะเย็นชาแล้วกล่าวว่า “ท่านพี่ เรื่องนี้มันชัดเจนว่าเป็นหลักฐานที่ส่งมาให้เราถึงที่! หึ ฮูหยินหลี่ช่างโง่เขลาจริงๆ ถึงได้ทำเรื่องหยาบคายไร้กฎหมายเช่นนี้! หึ ต่อให้เป็นเว่ยหนิงโหวก็ใช่ว่าจะอยู่เหนือกฎหมายได้! หากพวกเขายอมช่วยพูดจาไกล่เกลี่ยให้เจินเอ๋อร์ก็แล้วไป แต่หากไม่ยอม เราก็ต้องทุ่มสุดตัว สร้างเรื่องให้ถึงที่สุด รับรองว่าจะไม่ปล่อยให้พวกเขาได้ดีแน่นอน!”

สวีกั๋วกงเริ่มสงบสติอารมณ์ลงเมื่อได้ยินคำพูดนี้ และพยักหน้าเห็นด้วยโดยไม่รู้ตัว

สวีอี้เจินกัดฟันกล่าวด้วยความไม่พอใจ “แค่นี้ยังถือว่าปล่อยพวกเขาง่ายเกินไป! พวกเว่ยหนิงโหวต้องพากันมาคุกเข่าขอโทษท่านพ่อท่านแม่ แถมยังต้องจ่ายค่าชดเชยอีกด้วย!”

สวีกั๋วกงยิ้มอย่างพอใจ พยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ถูกต้อง!”

พูดจบเขาก็กล่าวเสริม “ข้าจะไปดูเอง! ข้าจะดูสิว่าพวกมันกล้าถึงขั้นลงมือกับข้าหรือไม่!”

“นายท่าน! นายท่าน!”

แต่พ่อบ้านจวนกลับกัดฟันแน่น พลางรีบขวางหน้าเขาไว้ด้วยความตกใจ และกล่าวอย่างลนลานว่า “บ่าวยังพูดไม่จบขอรับ! คนที่นำสมัครพรรคพวกมาหน้าประตูบอกว่า เมื่อคืน...เมื่อคืนนี้ ฮูหยินของจวนเหลียนถูกคนในจวนของเราทำร้าย ฮูหยินหลี่โกรธมากจึงส่งคนมาสั่งสอนพวกเรา...”

“พูดเหลวไหลอะไรกัน!” สวีอี้เจินตวาดแทรก

“เมื่อคืนนี้คนของจวนเราจะไปทำร้ายผู้หญิงต่ำต้อยคนนั้นได้ยังไง? ก็แค่ท่านพ่อสั่งสอนนางไปเท่านั้น!”

“เจินเอ๋อร์!” ไม่ทันที่สวีอี้เจินจะพูดจบ เมิ่งซื่อก็รีบขัดขึ้นอย่างร้อนรน

สีหน้าของสวีกั๋วกงกลับกลายเป็นมืดมนอย่างน่ากลัว เขามองสวีอี้เจินด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะกล่าวอย่างหงุดหงิด “ดีจริง! เจ้าถึงกับกล้าพูดจาเช่นนี้! เหลวไหล! ช่างเหลวไหลสิ้นดี!”

คำพูดของนางเปรียบเปรยเขาเสมือนข้าทาสผู้ต่ำต้อย มีหรือเขาจะไม่โกรธ!

เมื่อวานคนที่ตบตีสวีอี้หยุนก็คือตัวเขาเอง แต่เรื่องแบบนี้เขาจะพูดออกมาได้อย่างไร? จะให้เขายอมรับได้อย่างไร!

แม้จะกล่าวกันว่า "พ่อแม่ไม่มีผิด" แต่เขาก็ยังต้องรักษาหน้าตาของตัวเองบ้าง การที่ถึงกับลงมือตบตีลูกสาวที่แต่งงานไปเป็นฮูหยินของจวนอื่นแล้ว ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไป คนทั้งเมืองหลวงจะมองเขาอย่างไร? จะมองจวนสวีกั๋วกงอย่างไร?

ยิ่งกว่านั้น หากเรื่องนี้ลือกันออกไป งานหมั้นของลูกสาวคนรองที่ก็แทบจะพังอยู่แล้วคงต้องจบสิ้นโดยสมบูรณ์!

และที่สำคัญ ลูกชายคนเดียวของเขา ที่ยังไม่มีคู่หมาย ก็อาจได้รับผลกระทบด้วย!

“พวกเขาบอกว่ามีคนทำร้ายก็คือมีคนทำร้ายอย่างนั้นหรือ? จะปล่อยให้พวกเขากล่าวหากันตามใจได้อย่างไร!” เมิ่งซื่อกล่าวด้วยใบหน้าดำคล้ำ น้ำเสียงเย็นชา

“ใช่!” สวีกั๋วกงกล่าวพร้อมกับจ้องพ่อบ้านจวนด้วยสายตาเย็นเยียบ

สถานการณ์นี้ มีเพียงทางเดียวคือต้องยืนกรานปฏิเสธอย่างหนักแน่น ไม่ยอมรับโดยเด็ดขาด! ในเมื่อไม่มีหลักฐาน พวกเขาจะทำอะไรได้?

พ่อบ้านจวนไม่กล้ามองสบตากับทั้งสองคน ก้มหน้าต่ำพลางกล่าวเสียงเบา

“ได้ยินมาว่า เมื่อวานหลังจากท่านเขยใหญ่และคุณหนูใหญ่กลับจากจวนของเรา ก็ไปที่โรงหมอทันที บอกว่าคุณหนูใหญ่ได้รับบาดเจ็บ ทั้งที่ร่างกายและใบหน้า และเช้านี้ท่านเขยใหญ่ก็พาคุณหนูใหญ่ออกไปพักผ่อนฟื้นตัวที่จวงจื่อนอกเมือง จึงเป็นเหตุให้ต้ากูหน่ายนายแห่งจวนเหลียน..ฮูหยินหลี่ เกิดความไม่พอใจ...”

“อะไรนะ!” สวีกั๋วกงทั้งตกใจและโกรธจัด จนเกือบล้มลงไป

เมิ่งซื่อเองก็โกรธไม่น้อย นางทั้งเกลียดเหลียนฟางโจวที่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น และโกรธสวีกั๋วกงที่หุนหันพลันแล่น

หากเมื่อวานเขาไม่ยืนกรานที่จะแสดงอำนาจและต่อว่านาง แต่พูดจาดีๆ กับสวีอี้หยุน เรื่องทั้งหมดนี้คงจบลงอย่างสมบูรณ์แบบไปแล้ว จะมีเหตุการณ์วุ่นวายเช่นนี้ได้อย่างไร!

ตอนนี้ กลับกลายเป็นถอยไม่ได้ เดินต่อก็ลำบาก สถานการณ์เหมือนขี่หลังเสือ นางอยากรู้เหลือเกินว่าเขาจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร!

น่าสงสารก็แต่เจินเอ๋อร์ของนางเท่านั้น...

เมิ่งซื่อไม่ได้กล่าวอะไรอีก นางเพียงมองสวีอี้เจินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเวทนา

“ท่านพี่ คนที่ยืนอยู่หน้าประตูเหล่านั้น—” พ่อบ้านจวนปาดเหงื่อพลางกล่าวด้วยความลำบากใจ “พวกนั้นยังคงขวางอยู่หน้าประตู ไม่มีใครในจวนกล้าออกไปเลย วันนี้ครัวก็ยังไม่ได้ซื้อผักสดและเนื้อสัตว์ที่ต้องใช้ และน้ำเสียจากครัวก็ยังไม่ได้ขนออกไป...”

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ มีผู้คนมากมายมามุงดูความวุ่นวายอยู่รอบๆ เพื่อดูเรื่องสนุก!