บทที่ 1490
ตอกกลับ
ฝูชุนกงกงชะงักงันไป
ชำเลืองสายตาไปยังกวั่งหยวนตี้ตามสัญชาตญาณ
กวั่งหยวนตี้ขมวดพระขนงตรัสเสียงเข้ม
“ไม่ได้ยินที่พระสนมกุ้ยเฟยสั่งหรือไร? ไฉนยังไม่รีบไปอีก!”
“พ่ะย่ะค่ะ!
บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้!”
“ชิงเอ๋อร์”
กวั่งหยวนตี้กุมมือน้อยของนางไว้อย่างไม่สบอารมณ์ ตรัสว่า “ให้นางเข้ามาทำไมกัน? นางบังอาจวางแผนเล่นงานเจ้า
เจิ้นยังคิดจะสั่งสอนตักเตือนนางอยู่ทีเดียว
มิเช่นนั้นคราวหน้าคงยิ่งได้ใจกำเริบเสิบสาน
ใครจะยังมีแก่ใจไปดื่มน้ำแกงของนางกัน!”
เหลียนฟางชิงยิ้มแป้น
“ฮ่องเต้ไม่เสวย หม่อมฉันเสวยเองเพคะ! พอดีกำลังกระหายน้ำอยู่เชียว!
หม่อมฉันคิดว่า หานเฟยเม่ยเม่ยคงไม่ใจแคบ
หวงแหนไม่ยอมแบ่งปันให้หม่อมฉันสักถ้วยสองถ้วยกระมัง!”
กวั่งหยวนตี้ได้ยินนางเอ่ยคำว่า
“หม่อมฉัน” คำนั้นคำนี้ประชดประชันอย่างเห็นได้ชัด
พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนก็ทั้งขบขันทั้งระอาใจ ทรงสรวลพลางตรัส
“แม่ตัวดีช่างผูกใจเจ็บนัก! เอาเถอะ ตามใจเจ้า! ขอเพียงเจ้าเบิกบานใจก็พอ!”
เหลียนฟางชิงได้ยินเขาว่าตนผูกใจเจ็บ
เดิมทีคิดจะโต้เถียงกลับไปสักสองสามประโยค ทว่าพอฟังสองประโยคหลังก็เพียงยิ้มรับ
เอ่ยเย้า “ฮ่องเต้จะไม่เสวยจริงๆ หรือเพคะ? เช่นนั้นหม่อมฉันจะไปแล้วนะ!”
“เจิ้นไม่เสวย!”
กวั่งหยวนตี้ทำสีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์ พลางแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ
เหลียนฟางชิงหัวเราะร่วนคิกคัก
เยื้องกรายตรงไปยังตำหนักปีกตะวันตกอย่างสบายอารมณ์
ครั้นได้ยินถ้อยคำที่ฝูชุนกงกงออกมาถ่ายทอด
ในใจของหานเฟยพลันลิงโลด มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะปฏิเสธไม่ยอมเข้าไป!
นางรีบสั่งให้อิ๋นผิงถือกล่องใส่อาหารไว้ให้มั่น
แล้วเดินตามฝูชุนกงกงก้าวเข้าสู่ตำหนักปีกตะวันตกของพระที่นั่งเฉียนชิงกงด้วยความเบิกบานใจ
เมื่อฮ่องเต้ยังมิได้ประทับอยู่
นางย่อมมิกล้าถือวิสาสะนั่งลง
จึงยืนกวาดสายตามองสำรวจรอบทิศด้วยความอยากรู้อยากเห็น—นี่นับเป็นครั้งแรกที่นางได้ย่างกรายเข้ามาในพระที่นั่งเฉียนชิงกงแห่งนี้!
แม้จะยังมิอาจก้าวเข้าสู่ห้องทรงพระอักษรทิศทักษิณเพื่อคอยปรนนิบัติฝนหมึกดั่งเช่นชิงกุ้ยเฟย
ทว่าหนทางย่อมต้องค่อยๆ ก้าวเดินไปทีละก้าวไม่ใช่หรือ?
วันนี้ก้าวเข้าสู่เฉียนชิงกงได้
ใครจะกล้ารับประกันว่าวันหน้าจะก้าวเข้าห้องทรงพระอักษรเพื่อเขี่ยชิงกุ้ยเฟยให้พ้นทางไม่ได้เล่า?
ไอ้ที่ว่าฮ่องเต้ทรงเคยชินกับการให้ชิงกุ้ยเฟยคอยปรนนิบัติฝนหมึกจึงได้มีรับสั่งเรียกหาทุกเมื่อเชื่อวันนั้น…
นางไม่เชื่อถือสักนิด!
เคยชินหรือไม่เคยชิน
แท้จริงแล้วก็แค่อยู่ที่ว่าโปรดปรานหรือไม่โปรดปราน
และขึ้นอยู่กับพระดำรัสเพียงประโยคเดียวของฮ่องเต้เท่านั้น!
เมื่อแว่วเสียงฝีเท้าดังมาจากทางด้านหลัง
หัวใจของหานเฟยพลันเต้นระรัวด้วยความยินดี
รอยยิ้มหวานหยดย้อยอ่อนละมุนผลิบานเต็มสองแก้ม ส่งเสียงหวานกังวานเรียก “ฝ่าบาท…”
พลางหมุนกายกลับมา ทว่าครั้นสายตาประสานเข้ากับเหลียนฟางชิง
รอยยิ้มบนใบหน้าพลันแข็งค้าง ร่างทั้งร่างยืนตะลึงงันอยู่ตรงนั้น
เหลียนฟางชิงเลิกคิ้วขึ้นอย่างเย้ยหยัน
แววตาถากถางปิดไม่มิด
นางสาวเท้าเดินผ่านหน้าอีกฝ่ายไปอย่างไม่แยแส
ทิ้งตัวลงนั่งบนตั่งยาวฝังมุกที่ปูลาดด้วยเบาะปักลวดลายดอกไม้สีงาช้างตรงตำแหน่งประธาน
แย้มยิ้มพลางเอ่ย “หานเฟยคิดจะยืนทื่ออยู่ตรงนั้นไปตลอดเลยรึ?”
หานเฟยทั้งอับอายทั้งเคียดแค้น
ใบหน้าซับสีเลือดฝาด
พยายามปรับลมหายใจเข้าออกอยู่หลายคราจึงพอจะข่มอารมณ์ให้สงบลงได้
นางหมุนกายก้าวขึ้นหน้าอย่างแช่มช้อย ยอบกายคารวะอย่างสง่างามพร้อมรอยยิ้ม
“ถวายบังคมเจี่ยเจียเพคะ!”
“มิต้องมากพิธี
นั่งเถิด!” เหลียนฟางชิงยิ้มรับ
หานเฟยหาได้นั่งลงไม่
นางเพียงฉีกยิ้มประจบ “เจี่ยเจียเพคะ ที่นี่คือเฉียนชิงกง
ในเมื่อหม่อมฉันมาถึงแล้ว หากมิได้ถวายบังคมฮ่องเต้คงดูไม่งาม ขอเจี่ยเจียโปรดรอสักครู่
รอให้หม่อมฉันเข้าเฝ้าฮ่องเต้เรียบร้อยแล้ว จะกลับมานั่งสนทนาเป็นเพื่อนเจี่ยเจียนะเพคะ!”
แม้จะเป็นเหลียนฟางชิง
ก็ยังอดนึกชื่นชมในความหน้าหนาของอีกฝ่ายมิได้
นี่คิดจะ…
พลิกบทบาทชิงเป็นเจ้าเรือนเสียเองงั้นรึ?
ทว่าน่าเสียดาย
กับคนที่ยังไม่ยอมถอดใจ
คิดจะตามตื๊อเกาะติดซ้ำยังชอบเสแสร้งพูดจาสละสลวยเอาตัวรอดเช่นนี้
เหลียนฟางชิงไม่เคยคิดจะไว้หน้า และไม่มีทางรู้สึกเกรงใจเด็ดขาด
นางจึงแค่นยิ้มเอ่ยขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า
“หานเฟยมิต้องไปหรอก เพลานี้ฮ่องเต้ไม่มีเวลาว่างมาพบเจ้า! ไหนล่ะน้ำแกงของเจ้า? ทีมีชาดียังอุตส่าห์นึกถึงและส่งไปแบ่งปันให้เปิ่นกง
แค่น้ำแกงถ้วยเดียว… คงไม่ถึงกับตระหนี่ถี่เหนียวหวงไว้หรอกนะ?”
หานเฟยพลันจุกแน่นในลำคอจนพูดไม่ออก
น้ำแกงหม้อนี้
นางอุตส่าห์เคี่ยวขึ้นมาเพื่อถวายกวั่งหยวนตี้โดยเฉพาะ
ย่อมมิได้อยากยกผลประโยชน์ประเคนให้เหลียนฟางชิงชุบมือเปิบ
ทว่าคำพูดนี้จะเอ่ยออกไปได้อย่างไร? เมื่อวานเพิ่งอ้างว่าจะส่งชาไปแบ่งปันให้พระสนมกุ้ยเฟยจนฮ่องเต้ตรัสชมว่านางเป็นสตรีเปี่ยมคุณธรรม
วันนี้พอน้ำแกงถ้วยเดียว กลับไม่ยินยอมแสดงความมีคุณธรรมอีกรอบงั้นรึ?
ซ้ำที่นี่ยังเป็นเขตพระที่นั่งเฉียนชิงกง
หากเรื่องถึงพระกรรณ ฮ่องเต้จะทรงคิดเช่นไร?
“เจี่ยเจียไม่รังเกียจ
นับเป็นวาสนาของหม่อมฉันเพคะ! หม่อมฉันไหนเลยจะใจแคบถึงเพียงนั้น
มีหรือจะไม่ยินยอม! เจี่ยเจียล้อหม่อมฉันเล่นเสียแล้ว!”
หานเฟยแย้มยิ้มอ่อนโยนดั่งสายลมวสันต์
ชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกอบอุ่นหัวใจ นางสั่งให้อิ๋นผิงนำน้ำแกง
ถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวเนื้อละเอียด
และช้อนเงินออกมาจากกล่องอาหารอย่างระมัดระวัง
จากนั้นจึงลงมือตักน้ำแกงและประคองถ้วยเดินเข้าไปถวายให้แก่เหลียนฟางชิงด้วยตนเอง
นางส่งยิ้มอ่อนหวานเอ่ยอย่างนอบน้อม
“หากรสชาติยังมิถูกปาก ขอเจี่ยเจียโปรดประทานอภัยด้วยนะเพคะ มีสิ่งใดชี้แนะ
คราวหน้าหม่อมฉันจะนำไปปรับปรุงแน่นอน เจี่ยเจียโปรดลองชิมดูเถิดเพคะ!”
ในเมื่อจำต้องทำใจกว้าง
ก็สู้ใจกว้างให้ถึงที่สุดไปเลยเสียดีกว่า
จะได้ไม่ต้องตกเป็นเป้าให้แม่ตัวดีนั่งหัวเราะเยาะสมน้ำหน้า
ซ้ำยังจะกระทบกระเทือนถึงชื่อเสียงของตนเองอีก!
เหลียนฟางชิงเห็นนางกระตือรือร้นเอาอกเอาใจถึงเพียงนี้
ก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง นางรับถ้วยมาพลางยิ้ม “เจ้าเกรงใจเกินไปแล้ว!
เรื่องพรรค์นี้ปล่อยให้พวกบ่าวไพร่ทำก็พอ ปล่อยให้ข้ารับใช้ยืนดูเฉยๆ
แต่กลับต้องให้เจ้าลงมือด้วยตนเอง หากฮ่องเต้ทรงทราบเข้า จะมาตำหนิว่าเปิ่นกงวางอำนาจบาตรใหญ่เอาได้!”
ในใจลอบคิด:
หานเฟยผู้นี้ ไม่ธรรมดาจริงๆ
คนที่สามารถควบคุมอารมณ์ความรู้สึกของตนเองได้ดั่งใจนึก
ไม่เผยพิรุธความผิดปกติออกมาแม้แต่น้อยนิดเช่นนี้ หาใช่เรื่องที่จะทำกันได้ง่ายๆ!
หานเฟยขุ่นเคืองในอก
ก่นด่าในใจว่า ‘ได้เปรียบแล้วยังตีหน้าซื่อทำเป็นไม่รู้เรื่อง!’
นางแสร้งทำทีอกสั่นขวัญแขวนจนวางไม้ขวางมือไม่ถูก เอ่ยตัดพ้ออย่างน่าเวทนา “เจี่ยเจียตรัสหนักเกินไปแล้วเพคะ!
หม่อมฉันหาได้มีเจตนาเช่นนั้นไม่! หม่อมฉัน… หม่อมฉันเพียงอยากจะสนิทสนมกับเจี่ยเจียให้มากขึ้น
ใครจะรู้… กลับทำให้เจี่ยเจียต้องคิดมากไปเสียได้!”
“รีบนั่งลงเถอะ!
ดูสิ ตกอกตกใจไปได้!” เหลียนฟางชิงยิ้มกล่าว “ข้าก็แค่เปรยขึ้นมาเฉยๆ
จะมีหรือไม่มีก็หาได้สลักสำคัญอันใด! อืม… น้ำแกงนี้พอดื่มลงคอแล้ว
ท้องไส้อบอุ่นสบายตัวยิ่งนัก รสชาติกลมกล่อมสดหวาน หานเฟยช่างใส่ใจจริงๆ!”
“เจี่ยเจียทรงโปรดปรานก็ดียิ่งแล้วเพคะ!”
หานเฟยนั่งลง ปั้นหน้ายิ้มพลางเอ่ยเสริม “น้ำแกงนี้ต้องดื่มตอนร้อนๆ จึงจะดี
ทางฝั่งฮ่องเต้เล่าเพคะ…”
เหลียนฟางชิงส่งเสียง
“อ้อ” ขึ้นมาคราหนึ่ง ยิ้มพลางเอ่ย “ฮ่องเต้ตรัสว่าวันนี้ไม่อยากเสวยน้ำแกง
เพลานี้กำลังทรงงานยุ่ง ใครจะกล้าเข้าไปรบกวนพระทัย? น้ำแกงที่เหลือเจ้าก็นำกลับไปดื่มเองเถิด
หากดื่มไม่หมดก็อย่าเพิ่งเททิ้งล่ะ ประทานให้พวกบ่าวไพร่ไป จะได้ไม่เสียของ!”
เหลียนฟางชิงจิบน้ำแกงต่อไปอีกสองสามคำ
ก่อนจะวางถ้วยลง หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับมุมปากอย่างช้าๆ
รอยยิ้มยังคงแต้มระบายอยู่บนใบหน้า เอ่ยเนิบนาบ “จริงสิ
เมื่อครู่นี้ฮ่องเต้ยังทรงกำชับมาอีกว่า วันหน้าหากมิได้รับสั่งเรียกหา
ก็ห้ามส่งสิ่งใดมาอีก และห้ามย่างกรายเข้ามาที่นี่เป็นอันขาด! ฮ่องเต้ตรัสว่า
พระที่นั่งเฉียนชิงกงมิเหมือนตำหนักอื่น ฝ่ายในหากไร้รับสั่งห้ามเข้ามาตามอำเภอใจ
เห็นแก่ที่หานเฟยเพิ่งทำผิดเป็นครั้งแรก
จึงสั่งลงทัณฑ์กักบริเวณในตำหนักเพียงสามวันก็พอ! กลับไปได้แล้ว!”
ขัดขวางไม่ให้นางเข้าเฝ้าฮ่องเต้
ซ้ำยังแย่งน้ำแกงที่นางอุตส่าห์เคี่ยวมาถวายไปดื่มหน้าตาเฉย พอวางถ้วยลง…
กลับสั่งลงทัณฑ์นางเสียดื้อๆ!
โทษกักบริเวณสามวันหาใช่การลงทัณฑ์ใหญ่โตอันใด
ทว่าการถูกลงโทษด้วยสาเหตุนี้ ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้…
ทั้งเกียรติทั้งหน้าตาล้วนถูกเหยียบย่ำจนป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี!
เรื่องนี้จะต้องแพร่สะพัดกลายเป็นที่เย้ยหยันขบขันไปทั่วทั้งหกตำหนักอย่างแน่นอน!
ต่อให้หานเฟยจะมีความอดทนสูงส่งเพียงใด
หรือจะต้องการรักษาภาพลักษณ์อันอ่อนโยนเพียบพร้อมเพียงใด
ยามนี้ใบหน้าก็พลันเปลี่ยนสี เพลิงโทสะลุกโชนขึ้นมาจนสุดระงับ
“นี่เป็น…
พระประสงค์ของฮ่องเต้ หรือเป็นความคิดของพระสนมกุ้ยเฟยกันแน่เพคะ?” นัยน์ตายาวรีของหานเฟยฉายประกายเย็นเยียบ จ้องมองเหลียนฟางชิงเขม็ง
มิยอมเอ่ยปากเรียก ‘เจี่ยเจีย’ อีกต่อไป
เหลียนฟางชิงยกยิ้มมุมปาก
เอนแผ่นหลังพิงพนักตั่งอย่างเกียจคร้าน เอ่ยเนิบช้า “หานเฟยถามเช่นนี้
มีความหมายอันใดรึ? หากเป็นพระประสงค์ของฮ่องเต้แล้วจะอย่างไร
และหากเป็นความประสงค์ของเปิ่นกง… แล้วจะอย่างไรเล่า?”