บทที่ 1308 คลาดกันโดยไม่รู้ตัว
หลังจากเรือของทั้งสามแล่นออกจากเกาะไปได้ครึ่งชั่วยาม ช่วงเวลานั้นเอง—ซึ่งเป็นช่วงมืดที่สุดก่อนฟ้าสาง ท่าเรือหุยเฟิงก็พลันลุกเป็นไฟ! เรือหลายลำบนท่าเรือเกิดเพลิงไหม้ขึ้นพร้อมกันในพริบตา
ลมยิ่งพัด—ไฟยิ่งโหม เปลวเพลิงสีสดลุกวาบ สาดแสงแดงฉานไปทั่ว ลามเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า สะท้อนเป็นแสงเพลิงบนผิวน้ำ จุดครึ่งฟากฟ้าให้แดงฉานราวอาบเลือด
เมื่อทหารลาดตระเวนพบเข้า ก็รีบวิ่งแจ้งข่าวด้วยความตื่นตระหนก แต่พอไห่หม่ากับฝูเว่ยมาถึง—ไฟก็ลามไปจนกลายเป็นทะเลเพลิงไปแล้ว!
เรือหลายลำถูกเผาวอดจนเป็นแนวยาว พังครืนดัง เปาะแปะ ไม่หยุด เถ้าและเขม่าลอยฟุ้งกลางอากาศ ควันดำทะมึนลอยคลุ้ง แสบจมูกจนคนต้องไอเป็นระยะ แม้อยู่ห่างไกล ก็ยังรู้สึกราวกับถูกเปลวเพลิงเผา
ใต้แสงไฟ ดวงตาของฝูเว่ยแดงฉานไปด้วยโทสะ เขาหันขวับไปทางไห่หม่า ตะโกนเสียงกร้าว “พี่ไห่หม่า—เห็นชัดแล้วใช่ไหม!? บนเกาะของเรามีหนอนบ่อนไส้! พวกมันทำทุกวิถีทางก็เพื่อเป้าหมายเดียว—ขัดขวางพวกเราจากการไปท่าเรือเฉวียนโจว! เพื่อความเห็นแก่ตัวของตัวเอง ถึงกับลงมือเผาเรือ! นี่มันเท่ากับตัดเส้นทางทำมาหากินของพวกพ้องเลยนะ! ท่านยังจะลังเลอีกหรือ!”
“เจ้าพูดถูก!” ไห่หม่ากัดฟันแน่น ใบหน้าแดงฉานเพราะแสงเพลิง จ้องมองทะเลไฟตรงหน้าด้วยความโกรธ “ข้าจะไม่ปล่อยไอ้หนอนนี่ไว้แน่! ค้น! ค้นให้ทั่วเกาะ! หาให้เจอว่าใครมันกล้าทำแบบนี้! ข้าจะถลกหนังมันทั้งเป็น!”
ฝูเว่ยหัวเราะเยาะ “พี่ไห่หม่า—ท่านยังแกล้งโง่ หรือว่าโง่จริง? ความจริงมันอยู่ตรงหน้าแล้ว จะค้นอะไรอีก!”
“เจ้าหมายความว่า...” ไห่หม่าชะงัก สีหน้าซีดลงทันที “อย่าบอกนะ...เจ้าหมายถึง—หัวหน้าใหญ่!? ไม่...เป็นไปไม่ได้! หัวหน้าใหญ่ไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้!”
เสียงอุทานดังขึ้นรอบด้าน พวกพี่น้องแต่ละคนพากันตกใจ สีหน้าหม่นหมอง
ฝูเว่ยคว้าหัวไหล่ไห่หม่ามาเขย่า เสียงร้อนรนทั้งโกรธทั้งเจ็บใจ “พี่ไห่หม่า! ได้โปรดตื่นเถอะ! ท่านเห็นเขาเป็นพี่น้อง แต่เขาอาจจะไม่เคยเห็นท่านเป็นพี่น้องเลยก็ได้! ไม่งั้นจะปิดบังท่านทุกเรื่องแบบนี้จนถึงตอนนี้หรือ!? ในใจท่านก็รู้อยู่แล้ว! ทำไมถึงไม่ยอมรับเสียที!”
ใบหน้าไห่หม่าซีดเผือด ริมฝีปากขยับ แต่ไม่เอื้อนเอ่ยคำใดออกมา...
ฝูเว่ยผลักไห่หม่าทันที ดวงตาเย็นชากวาดมองผู้คนรอบด้าน ก่อนตะโกนเสียงกร้าว “พี่น้องทั้งหลาย! พวกเจ้าคิดอย่างไร!? พวกเจ้าเห็นกันหมดแล้วใช่หรือไม่!”
“ต้องเป็นหัวหน้าใหญ่นั่นแหละ!”
“ก็มีแค่เขาคนเดียวที่ไม่เห็นด้วยกับแผนบุกท่าเรือเฉวียนโจว!”
“หัวหน้าใหญ่หักหลังพวกพ้อง!”
“เลวเกินทน!”
เสียงโห่ร้องดังกระหึ่ม ผู้คนตะโกนพร้อมเพรียง แขนเหวี่ยงขึ้นฟ้า โกรธเกรี้ยวแทบควบคุมไม่อยู่
ต้องเข้าใจว่า—เรือเหล่านี้สร้างง่ายที่ไหนกันเล่า!? ไม่ใช่แค่ “ยาก”—แต่ ในพวกเขาไม่มีใครสร้างเป็นเลยสักคน! อย่างมากก็แค่ผูกไม้ไผ่ต่อเป็นแพ ออกทะเลเสี่ยงดวง หวังว่าจะมีเรือพ่อค้าผ่านมาพอให้ปล้นหรือขอซื้อเรือใช้ต่อ
แล้วจึงลงใต้ไปยังน่านน้ำทางใต้หรือตะวันออกไกลต่อได้
หากไร้เรือ—พวกเขาก็เท่ากับหมดหนทาง!
การที่หัวหน้าใหญ่เผาเรือทิ้งหมด—ไม่เท่ากับผลักพวกเขาไปสู่ความตายหรือ!?
“ไปถามหาความกับหัวหน้าใหญ่!” เสียงตะโกนโกรธเกรี้ยวดังขึ้นจากกลางฝูงชน ทันใดนั้น ผู้คนก็ตอบรับเสียงขาน แห่กันโห่ร้องจะบุกกลับไปหาผางอวี้หลงทันที
แต่ไม่ทันได้ขยับ พลันมีชายกลุ่มหนึ่งแต่งกายมอมแมม วิ่งหกล้มคลุกคลานมาจากทางด้านเขา พลางตะโกนลั่นมาแต่ไกล “รองหัวหน้า! คุณชายฝู! แย่แล้ว! แย่แล้ว!”
ไห่หม่ากับฝูเว่ย รวมถึงพวกพ้องที่ได้ยิน ต่างตกใจหันขวับไปมอง เมื่อกลุ่มนั้นวิ่งมาถึง ชายคนหนึ่งในกลุ่มหอบหายใจเหนื่อยแทบขาดใจ ก่อนตะโกนเสียงสั่น “ไม่...ไม่ดีแล้ว! จิ่วเตากับไห่เป่า นำพวกพ้องบุกเข้ามาตอนพวกเราไม่ทันระวัง—ช่วยหัวหน้าใหญ่กับฮูหยินหลุดไปได้แล้ว!”
“อะไรนะ!” ไห่หม่าหน้าถอดสี ยืนอึ้งราวกับหิน
เดิมทีเขาไม่เชื่อคำพูดของฝูเว่ย แม้จะมีข้อสงสัยในตัวผางอวี้หลงอยู่บ้าง
แต่เขาก็ไม่ยอมปักใจเชื่อเด็ดขาด แม้ฝูเว่ยจะยุยง ชี้นำ กระตุ้นให้เขาลงมือสังหารผางอวี้หลงกับชูเอ๋อร์นับครั้งไม่ถ้วน—เขาก็ยังไม่เคยตกลง
ไม่คิดเลยว่า สุดท้าย เขากลับถูกทิ้งไว้เบื้องหลังจริง ๆ!
ตนเคารพเขาดั่งพี่ใหญ่ แต่นี่หรือ...คือสิ่งที่ได้รับตอบแทน?
“ดี! ดีมาก! ดีเหลือเกิน!” ไห่หม่าหัวเราะลั่นอย่างคลุ้มคลั่ง “นี่แหละ! พี่ใหญ่ของข้าโดยแท้!”
ฝูงชนต่างก็โกรธเกรี้ยวไม่แพ้กัน ตะโกนกึกก้องว่าจะต้องล้างแค้นให้ถึงที่สุด—ไม่ชำระแค้นนี้ อย่าเรียกว่าคน!
ในใจไห่หม่าทั้งเจ็บทั้งแค้น เงยหน้าตะโกนอย่างฮึกเหิม “ดี! ไป! พวกพ้องทั้งหลาย! เราจะไป ‘เยี่ยมเยือน’ พี่ใหญ่ของเรากันหน่อย ถามให้ชัดว่า เขาทำเช่นนี้ ยังมีหน้าบอกว่าไม่ทรยศพวกเรา! ใช้ชีวิตพวกเราไปสอพลอทางการ—เขาไม่คู่ควรจะเป็นหัวหน้าใหญ่! เขาคือศัตรูของเรา!”
ทุกคนพากันยกแขนโห่ร้อง “ศัตรู! ศัตรู! ล้างแค้น! ล้างแค้น!”
ไห่หม่าตะโกน “ไป!” พลางฟาดมือลง นำพาฝูงชนที่เดือดดาล ตรงดิ่งมุ่งหน้าไปยังสถานที่ซึ่งผางอวี้หลงหลบซ่อนตัวอยู่
ฝูเว่ยกัดฟันแน่น มองไห่หม่าด้วยสายตาเคียดแค้น เดินตามไปอย่างโมโห
เจ้าคนโง่! ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าดื้อด้าน ตอนนี้ผางอวี้หลงกับยัยหญิงนั่น คงได้ไปอยู่กับยมบาลเรียบร้อยแล้ว! มานึกเสียใจอะไรตอนนี้ ยังจะมาระเบิดอารมณ์อีก—มีประโยชน์อะไร?
พวกเขาไม่รู้เลยว่า…ขณะที่เปลวเพลิงลุกโชติช่วง สว่างวาบไปทั่วฟากฟ้า
ณ จุดห่างออกไปราวสิบกว่าลี้ในทะเล มีเรือรบขนาดใหญ่หลายลำ เรียงเป็นแนวยาว เคลื่อนที่อย่างเงียบงันภายใต้ความมืด
เปลวไฟอันสว่างไสวจนพุ่งทะลุฟ้า บีบให้กองเรือเหล่านั้นต้องหยุดนิ่งลงทันที
“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?”
“ใครจะไปรู้เล่า!”
“เฮ้! ดูเหมือน...เป็นทางฝั่งท่าเรือเกาะหุยเฟิงนะ! เรือ! หรือว่า—เรือของพวกมันถูกไฟไหม้!?”
ฝูงชนพากันตื่นเต้นขึ้นทันที ยิ่งมองก็ยิ่งมั่นใจ—มีแต่เรือทั้งท่าเกิดไฟไหม้พร้อมกันเท่านั้น ถึงจะสร้างเปลวเพลิงใหญ่ขนาดนี้ได้!
“ท่านแม่ทัพ! ข้าน้อยคิดว่าพวกโจรคงเปิดศึกกันเองเพราะบางสาเหตุแล้วกระมัง! คราวนี้เรามาถูกเวลาเสียจริง!” แม่ทัพรักษาการท่าเรือเฉวียนโจว “ฝูเซี่ยน” กล่าวพลางยิ้มกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี ปลื้มปีติ หมดสิ้นความกังวลและความตึงเครียดที่มีเมื่อตอนออกเดินทาง
แต่ชายที่เขาเรียกว่า “ท่านแม่ทัพ” หรือ “ท่านผู้ว่าการมณฑล”—หลี่ฟู่
กลับไม่ได้รู้สึกเบิกบานตามไปด้วย กลับกัน หัวใจเขากระตุกวูบด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ
ภรรยาของเขานั้น…คือหญิงที่มากด้วยกลอุบายและสติปัญญา ไม่มีทางยอมตายโดยไม่ขัดขืนแน่นอน! ต่อให้ตกอยู่ในรังโจร—เขาก็เชื่อว่านางต้องมีทางเอาตัวรอด! แต่ทำไม—เพลิงใหญ่เช่นนี้จึงเกิดขึ้น "พอดี" ตอนที่นางอยู่บนเกาะ!?
หลี่ฟู่สัมผัสได้ถึงความเชื่อมโยงในทันที หากเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับนางจริง—และหากพวกโจรเปิดศึกกันเองจริง แล้วนางจะเป็นอย่างไร? นางจะตกใจไหม? จะบาดเจ็บไหมในความวุ่นวายนั้น?
แล้วในสถานการณ์ชุลมุนปานนั้น—นางจะเอาตัวรอดได้หรือไม่!?
ใจของหลี่ฟู่สับสนวุ่นวาย เขาจ้องเปลวเพลิงที่ยังคงลุกโชนอยู่ไกลลิบดุจการท้าทาย หัวใจเขาอยากจะมีปีกโผบินข้ามทะเลไปเดี๋ยวนั้น!
“เร่งเต็มกำลัง! เข้าใกล้เกาะหุยเฟิงทันที!” หลี่ฟู่ออกคำสั่งเสียงหนักแน่น
ทว่า—โชคชะตากลับเล่นตลก เขากับเหลียนฟางโจวยังต้อง “คลาดกัน” อีกครั้ง
เพราะทิศทางที่เหลียนฟางโจว ชุยเส้าซี และเหลียงจิ้น ใช้หลบหนีจากเกาะ
กลับไม่ใช่เส้นทางเดียวกับที่กองเรือของหลี่ฟู่ใช้มาถึง
ดังนั้น ทั้งสองฝ่ายจึง สวนทางกันโดยไม่พบเจอ!
ครั้นหลี่ฟู่ขึ้นถึงเกาะหุยเฟิง พบผางอวี้หลงกับชูเอ๋อร์ ได้รับแจ้งว่าเหลียนฟางโจวถูกชุยเส้าซีกับเหลียงจิ้นพาหนีไปแล้ว เขาแทบอยากจะร้องไห้ออกมา—ด้วยความโกรธและอัดอั้น!
ชายสองคนนั้น ไม่มีใครไว้ใจได้ทั้งสิ้น! เขาจะวางใจได้อย่างไร!?
