เซี่ยนอ๋องนัยน์ตาไหววูบ เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า
"ยังมีบางอย่างไม่ถูกต้อง
หากสองพี่น้องตระกูลเหลียนพาบุตรชายและคนตระกูลหลี่หนีไปหมด
การที่สวีอี้หยุนรั้งอยู่เมืองหลวงก็ไม่ต่างอะไรกับการรอความตาย นางจะยินยอมรึ?"
หรงเฟยอวี่รู้สึกหน้าม้านยิ่งนัก เขาอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะโพล่งว่า
"สวีอี้หยุนเป็นเพียงสตรีจะไปรู้อะไรพ่ะย่ะค่ะ? คงถูกเหลียนเจ๋อใช้เล่ห์กลลวงล่อให้เชื่อเป็นแน่!"
เซี่ยนอ๋องแค่นเสียงหึ ไม่ใส่ใจคำพูดของหรงเฟยอวี่
ทว่ากลับพึมพำกับตนเองว่า "หรือว่า... สวีอี้หยุนจะเต็มใจ? นางยอมสละตนเองเผชิญหน้ากับโทสะของหลีอ๋องหรือเปิ่นหวาง
เพื่อถ่วงเวลาให้พวกเหลียนเจ๋อหนีไป? หากเป็นเช่นนั้นจริง...
รีบไปตามหานาง! เปิ่นหวางไม่เชื่อว่านางจะตายจริง!
จงระดมคนทั้งหมดที่เหลืออยู่ไปตามหาเสีย จวนสวีกั๋วกงก็อย่าได้ละเว้น!
นางต้องรู้เส้นทางการหนีของพวกมันแน่ ขอเพียงจับนางไว้ได้
หงส์หรือมังกรก็หนีไปไม่พ้นเงื้อมมือเปิ่นหวางหรอก! ที่แท้...
นี่ก็คือแผนลวงตาของนาง!"
"พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องปรีชายิ่ง!
กระหม่อมจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้!" หรงเฟยอวี่รีบประสานมือรับคำ
ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวเท้าออกไป คนสนิทก็รนรานวิ่งเข้ามา
"ท่านอ๋อง แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! หลิวจวิ้นอ๋องและพระชายาบุกไปฟ้องศาลซุ่นเทียน
ยืนกรานให้จับกุมหรงซื่อจื่อมารับโทษ
โดยอ้างว่าต้องถามเอาตัวคนตระกูลเหลียนคืนจากหรงซื่อจื่อให้ได้พ่ะย่ะค่ะ!"
"เหลวไหล!" หรงเฟยอวี่ตวาดกร้าว
"คนตระกูลเหลียนหนีไปเอง เกี่ยวอะไรกับข้า!"
"เจ้าพูดไปใครเขาจะเชื่อ?" เซี่ยนอ๋องขมวดคิ้ว สีหน้ายิ่งบึ้งตึง
หรงเฟยอวี่เริ่มโง่เขลาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? เหตุใดทำงานการถึงได้หละหลวมเพียงนี้!
พระชายาหลิวจวิ้นอ๋องเป็นถึงองค์หญิงแห่งแคว้นเป่ย
ไม่ว่าเขาหรือหลีอ๋องก็ต้องไว้หน้าบ้าง
ยามนี้ข่าวลือเรื่องคนตระกูลเหลียนหายตัวไปพัวพันกับหรงเฟยอวี่หนาหูขึ้นทุกที
แถมองครักษ์นับสิบคนที่ถูกกรมป้องกันเมืองจับได้ก็ยืนยันว่าเป็นคนของจวนโหว
แล้วเขาจะปัดความรับผิดชอบพ้นได้อย่างไร...
"เฟยอวี่
เห็นทีคราวนี้เจ้าคงต้องยอมลำบากไปที่ศาลซุ่นเทียนสักเที่ยวแล้ว!"
เซี่ยนอ๋องชั่งน้ำหนักในใจ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยออกมา
"ท่านอ๋อง!" หรงเฟยอวี่ตกใจสุดขีด ใบหน้าซีดเผือด
"ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ! หากกระหม่อมเข้าศาลซุ่นเทียนไป
ยามนี้จะมีชีวิตรอดออกมาได้รึ!"
เขาเลินเล่ออีกแล้ว! น่าตายนัก!
พระชายาหลิวจวิ้นอ๋องผู้นั้นเป็นสตรีหัวรั้นและดุดัน
เป็นแก้วตาดวงใจของฮ่องเต้แคว้นเป่ย มิหนำซ้ำยังคบหาเป็นสหายสนิทกับเหลียนฟางโจว
เมื่อนางได้ยินข่าวลือย่อมปักใจเชื่อว่าเขาเป็นคนลักพาตัวคนตระกูลเหลียนและหลี่ไปแน่
นางไม่มีวันรามือแน่ๆ!
หากตกอยู่ในมือนาง เขาจะมีชีวิตรอดรึ?
หรงเฟยอวี่รู้สึกคลุ้มคลั่งขึ้นมาทันที:
เหตุใดชะตาชีวิตเขามันถึงได้ขื่นขมเพียงนี้!
เซี่ยนอ๋องย่อมไม่อยากผิดใจกับหลิวจวิ้นอ๋องในช่วงเวลาเช่นนี้ให้เสียเรื่อง
เขาจึงแบมือพลางเอ่ยอย่างจนใจ "เฟยอวี่ เจ้าลองคิดดู หากไม่ถึงที่สุดจริงๆ
ศาลซุ่นเทียนจะกล้าสอดมือยุ่งเรื่องนี้รึ? เจ้าไปเองยังพอรักษาหน้าไว้ได้บ้าง
มิเช่นนั้นหากพระชายาหลิวจวิ้นอ๋องลงมือเอง สั่งให้อองครักษ์จวนอ๋องมาลากตัวเจ้าไป
เจ้าจะยิ่งเสียหน้ามากกว่านี้เสียอีก"
หรงเฟยอวี่ถึงกับสะอึก เขาจำใจกระทืบเท้าด้วยความแค้น "ก็ได้!
ในเมื่อข้าไม่ได้ทำเสียอย่าง ข้าก็จะไปพูดให้รู้ความที่ศาลซุ่นเทียน! ท่านอ๋อง...
หากพระชายาหลิวจวิ้นอ๋องคิดจะใช้กำลังบังคับให้ข้ารับผิด
ท่านอ๋องต้องช่วยกระหม่อมนะพ่ะย่ะค่ะ!"
เพียงนึกถึงภาพที่ต้องเผชิญหน้ากับสตรีไร้เหตุผลเช่นนั้น
เขาก็ปวดหัวจนแทบระเบิด!
"ย่อมเป็นเช่นนั้น!" เซี่ยนอ๋องพยักหน้า
"หลิวจวิ้นอ๋องและภรรยายังต้องอยู่ในเมืองหลวงต่อไป
ย่อมไม่ทำเรื่องให้ถึงขั้นแตกหักหรอก"
หรงเฟยอวี่รู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง เขาจึงทำใจกล้าก้าวออกจากจวนไป
เจ้าหน้าที่ศาลซุ่นเทียนที่รออยู่ข้างนอก
เมื่อรู้ว่าผู้ต้องสงสัยคือซื่อจื่อแห่งจวนซิ่นหยางโหวและมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเซี่ยนอ๋อง
จึงไม่กล้าเสียมารยาท ได้แต่เชิญเขาไปอย่างนอบน้อม
ทว่าพระชายาหลิวจวิ้นอ๋องได้ฝากคำขาดไว้แก่ศาลซุ่นเทียนว่า
หากภายในสามวันยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเหลียนและหลี่ไม่ได้
นางจะพาทหารไปรื้อศาลทิ้งเสีย! แล้วให้พวกขุนนางไปนั่งทำงานกลางถนนแทน!
เจ้าเมืองซุ่นเทียนได้ยินดังนั้นแทบจะเป็นลมล้มพับไป
ทางฝั่งเซี่ยนอ๋องก็ส่งคนมาส่งข่าวเป็นนัยว่า
ห้ามทรมานหรงเฟยอวี่เด็ดขาด ส่วนทางตระกูลจู (ฝ่ายหลีอ๋อง)
ก็ส่งคนมาเร่งรัดให้ใช้ทุกวิถีทางบีบเค้นเอาความจริงเรื่องที่ซ่อนตัวของสองตระกูลมาให้ได้!
เจ้าเมืองซุ่นเทียนถูกบีบคั้นจากทั้งสามฝ่ายจนมึนหัวไปหมด
ใจนึกอยากจะผูกคอตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด!
ทว่าสวรรค์ยังมีตา...
ยังไม่ทันครบสามวัน
ฮองเฮาก็เสด็จออกมาเป็นคนกลางไกล่เกลี่ยความขัดแย้งระหว่างเซี่ยนอ๋องและหลีอ๋อง
เซี่ยนอ๋องจำต้องถอนกำลังออกจากเมืองหลวงในคืนนั้น
และก่อนไปเขาก็ถือโอกาสชิงตัวหรงเฟยอวี่ออกจากคุกศาลซุ่นเทียนไปพร้อมกัน
เจ้าเมืองซุ่นเทียนเมื่อทราบข่าว แทบอยากจะจุดพลุฉลอง
ในที่สุดเขาก็ได้นอนหลับเต็มอิ่มเสียที
เช้าวันถัดมา พระชายาหลิวจวิ้นอ๋องเสด็จมาอาละวาดที่ศาล
สั่งให้คนพังโถงว่าราชการเพื่อระบายอารมณ์ ก่อนจะเสด็จกลับไปด้วยท่าทางขัดใจ
เมื่อกลับถึงจวนหลิวจวิ้นอ๋อง
นางกลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างร่าเริงและพอใจยิ่งนัก!
ในเมื่อพ่อบ้านเหลียน ปิงเหมย และปิงลู่ ต่างหลบซ่อนอยู่ในจวนของนาง
มีหรือที่นางจะไม่รู้ว่าพวกเหลียนเจ๋อหนีพ้นไปนานแล้ว? ที่นางทำไปทั้งหมดก็แค่การตีฆ้องร้องป่าว
สร้างเรื่องหลอกตาผู้คนก็เท่านั้น!
ปิงเหมยและปิงลู่ที่ได้ฟังนางเล่าเรื่องอาละวาดที่ศาลอย่างออกรสต่างก็อดขำไม่ได้
ทว่าเมื่อขำไปได้สักพัก จิตใจของทั้งคู่กลับหม่นหมองลงเรื่อยๆ
เมื่อนึกถึงสวีอี้หยุนที่ยังไม่รู้เป็นตายร้ายดี
ทั้งคู่ต่างก็สะท้อนใจ
พระชายาหลิวจวิ้นอ๋องทอดถอนใจ
"ความจริงนางน่าจะมาหลบอยู่ที่นี่กับข้า เหตุใดต้อง— เฮ้อ!"
ปิงลู่น้ำตารื้นพลางเอ่ย "ฮูหยินสองกล่าวว่า
เรื่องนี้จะให้ท่านและจวนหลิวจวิ้นอ๋อง รวมถึงแคว้นเป่ยมาพัวพันด้วยไม่ได้!
พวกบ่าวนั้นไม่เท่าไหร่ จะไปรับใช้ใครที่ไหนคนภายนอกย่อมมองว่าเป็นเรื่องธรรมดา
แต่ฮูหยินสองบอกว่านางมาไม่ได้ หากนางมา จะนำพายมาสู่จวนอ๋องอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเพคะ!"
ปิงเหมยเสริมด้วยเสียงสะอื้น "เดิมทีพวกบ่าวก็ไม่อยากมา แต่ฮูหยินสองบอกว่า
ท่านและนายหญิงใหญ่ของพวกเราผูกพันประดุจพี่น้องแท้ๆ
ในยามวิกฤตเช่นนี้หากไม่พึ่งพาท่านจะพึ่งพาใคร? มิเช่นนั้นหากท่านรู้เรื่องภายหลังย่อมต้องโกรธจัดแน่! อีกประการ...
การที่พวกบ่าวมาอยู่ที่นี่ นางจะได้เบาใจเจ้าค่ะ"
พระชายาหลิวจวิ้นอ๋องได้แต่ถอนหายใจยาว
"นางช่างรู้จักข้าดีจริงๆ! เฮ้อ... อย่างไรก็ตาม ขอให้นางปลอดภัยเถิด
มิเช่นนั้นเมื่อพี่สาวกลับเมืองหลวง ข้าจะไปสู้หน้านางได้อย่างไร!"
ปิงลู่และปิงเหมยต่างมีสีหน้าเศร้าสร้อย ปิดหน้าร้องไห้เงียบๆ
แม้สวีอี้หยุนจะย้ำนักย้ำหนาว่าไม่เป็นไร
ทว่าท่ามกลางกองเพลิงโหมกระหน่ำเพียงนั้น จะไม่เป็นไรได้จริงๆ หรือ? ตราบใดที่ยังไม่เห็นนางกลับมายืนอยู่ตรงหน้าอย่างปลอดภัย...
ก็ไม่มีใครกล้ามั่นใจได้เลย!
ส่วนทางด้านสวีอี้หยุนนั้น...
หลังจากเพลิงเริ่มโหมกระพือและนางแผดร้องเรียกชื่อหรงเฟยอวี่ออกไปแล้ว
นางก็รีบใช้ผ้าชุบน้ำปิดจมูกและมุดลงไปซ่อนตัวอยู่ใน "อุโมงค์ใต้ดิน"
ที่นางแอบขุดร่วมกับปิงเหมยและปิงลู่อย่างเร่งด่วนตลอดหลายวันที่ผ่านมา
