บทที่ 1492 ปีนกำแพง
นางใส่ใจในตัวเขาถึงเพียงนี้
มีหรือที่จะไม่กินน้ำส้มสายชูหึงหวง?
ต่อให้รู้อยู่เต็มอกว่าเขาเพียงเล่นละครและทำไปตามหน้าที่
ทว่าในส่วนลึกของหัวใจก็ย่อมมีเศษเสี้ยวความไม่สบอารมณ์หลงเหลืออยู่บ้างเป็นธรรมดา
“เจิ้นรู้ว่าเจ้าใส่ใจในตัวเจิ้น!”
กวั่งหยวนตี้ทอดถอนพระทัยแผ่วเบา ทรงโน้มพระพักตร์ลงประทับจุมพิตอย่างอ่อนโยน
กุมมือน้อยของนางไว้พลางทอดพระเนตรมองด้วยสายพระเนตรหวานซึ้ง เอ่ยกระซิบเสียงเบา
“ชิงเอ๋อร์ เจิ้นไม่มีวันทรยศหักหลังเจ้า! ความผูกพันระหว่างเจ้ากับเจิ้นไม่มีวันแปรเปลี่ยน
เจิ้นหาใช่บุรุษใจดำไร้รักเช่นนั้นไม่!”
“ฮ่องเต้…”
ความหวานล้ำสายหนึ่งแล่นเข้าเกาะกุมหัวใจของเหลียนฟางชิง
ราวกับมีน้ำผึ้งหวานชโลมไปทั่วอก นางเอ่ยเรียกเขาเสียงอ่อนละมุน
เอนกายบอบบางเข้าซบแนบชิดในอ้อมพระอุระ
ประหนึ่งร่างทั้งร่างอ่อนยวบหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขา
ทว่ากวั่งหยวนตี้กลับทรงเลิกพระขนงขึ้น
โน้มพระพักตร์เข้ามาชิดใบหูของนาง ตรัสกลั้วหัวเราะ
“เจิ้นชอบฟังชิงเอ๋อร์เรียกว่าพี่เหยี่ยน ลองเรียกพี่เหยี่ยนให้เจิ้นฟังสักคำสิ?”
“เจ้าคนบ้า!”
ใบหน้างามของเหลียนฟางชิงแดงก่ำไปทั้งแถบ
รวบรวมเรี่ยวแรงสะบัดตัวผละออกจากอ้อมกอดของเขาจนหลุดมายืนบนพื้น
ใบหน้านวลสะบัดค้อนด้วยความขัดเขิน “ไม่รู้จักสำรวมเอาเสียเลย!”
ว่าพลางสะบัดตัววิ่งปร๋อหนีออกไปทันที
เบื้องหลังมีเสียงพระสรวลอันแสนพึงพอใจของกวั่งหยวนตี้ดังก้องตามหลังมา
ฝ่ายหานเฟยเมื่อก้าวพ้นเขตพระที่นั่งเฉียนชิงกงออกมา
สีหน้าภายนอกยังคงรักษากิริยาเรียบเฉยเป็นปกติ
ทว่าลมหายใจกลับติดขัดสับสนและถี่กระชั้น ฝีเท้าก้าวเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ
ตามสัญชาตญาณโดยไม่รู้ตัว
นางไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย
จนนางกำนัลอย่างอิ๋นผิงต้องวิ่งเหยาะๆ ตามหลังจึงจะก้าวทัน
ในมือของอิ๋นผิงยังคงหิ้วกล่องอาหารไว้
ครั้นเห็นว่าตนเองกำลังจะทิ้งห่างออกไปอีก จึงรีบส่งเสียงเรียก “เหนียงเหนียง!
เหนียงเหนียงเพคะ! เดินช้าลงหน่อยเถิดเพคะ ระวังพระบาทด้วย!”
หานเฟยชะงักงัน
หยุดฝีเท้าลง ถึงตอนนั้นเองจึงเพิ่งรู้สึกว่าตนเองเดินจ้ำอ้าวมาจนแทบหมดแรง
ทันทีที่หยุดเดิน แข้งขาทั้งสองข้างก็สั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่
เข่าอ่อนยวบจนเกือบจะทรุดลงไปกองกับพื้น
นางกัดฟันกรอด
บังคับร่างกายให้ยืนหยัดขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว หากมาทรุดล้มลงตรงนี้
มิกลายเป็นการเพิ่มเรื่องน่าอับอายให้ผู้คนนำไปเล่าลือเป็นตัวตลกยิ่งกว่าเดิมหรือ?
เหลียนฟางชิง!
ดี… ดีเหลือเกิน! เจ้ากล้าหยามเกียรติข้าถึงเพียงนี้ สักวันหนึ่ง
ข้าจะต้องทวงคืนทั้งต้นทั้งดอกให้สาสม!
ฝ่าบาท…
หานเอ๋อร์มีใจรักภักดีต่อพระองค์มิได้น้อยหน้าไปกว่านางเลยสักนิด เห็นๆ
อยู่ว่าเมื่อคืนพระองค์ทรงอ่อนโยนต่อหานเอ๋อร์ถึงเพียงนั้น
ไฉนเพียงชั่วพริบตาเดียวจึงแปรเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเล่า?
หานเอ๋อร์ยอมลดตัวอ้อนวอนขอความเมตตาอย่างน่าเวทนาปานนั้น
แต่พระองค์กลับ…
ชิงกุ้ยเฟย!
ชิงกุ้ยเฟย! หรือว่าขอเพียงเป็นเรื่องที่ขัดแย้งกับนาง ไม่ว่าผิดหรือถูก
พระองค์ก็จะทรงเข้าข้างและตามใจนางแต่เพียงผู้เดียวอย่างนั้นหรือ?
ไม่!
หานเอ๋อร์ไม่เชื่อ! หานเอ๋อร์ไม่ยอมรับ! และไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาด!
หานเฟยสูดลมหายใจเข้าลึก
ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นชา “กลับตำหนัก!”
ครั้นกลับมาถึงตำหนักจิ่งเหอกง
หานเฟยก็สั่งให้อิ๋นผิงเทน้ำแกงที่เหลือทิ้งลงท่อระบายน้ำจนหมดสิ้น
จากนั้นจึงลงมือทุบหม้อตุ๋นน้ำแกงและถ้วยชามเหล่านั้นด้วยตนเองจนแหลกละเอียด
แล้วสั่งให้อิ๋นผิงนำไปโยนทิ้ง!
ซ้ำยังสั่งให้นำกล่องใส่อาหารไปทุบทำลายแล้วโยนเข้าเตาไฟเผาทิ้งเสีย!
ข้าวของเหล่านี้
นางไม่อยากเห็นหน้ามันอีกต่อไป! ยิ่งมองเห็นแม้เพียงแวบเดียว
ก็ราวกับคอยตอกย้ำว่าวันนี้ตนเองได้รับความอัปยศอดสูและถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีมากเพียงใด!
ความแค้นนี้
นางจะสลักฝังลึกไว้ในขั้วหัวใจ
ไม่จำเป็นต้องมีสิ่งของอัปมงคลเหล่านี้มาคอยเตือนความจำ!
พอนึกย้อนถึงเหตุการณ์ตลอดทั้งวันนี้ช่างซวยซ้ำซวยซ้อน
เมื่อเช้าอุตส่าห์ปักปิ่นนกลวนที่ฮ่องเต้เพิ่งพระราชทานให้เมื่อวานไปถวายบังคม
หวังจะฉวยโอกาสสร้างกระแส ฝังหนามยอกอกลงในใจของเหลียนฟางชิงอีกสักดอก
เสียงกุ้ยเหรินก็ปูทางส่งบทให้เป็นอย่างดีแล้วแท้ๆ
ใครจะคาดคิดว่าจู่ๆ หลินกุ้ยเหรินจะโผล่พรวดเข้ามาขัดจังหวะ
ทำเอาแผนพังไม่เป็นท่า!
ตกบ่ายยังมาเสียท่าที่เฉียนชิงกงอีก—
หลินกุ้ยเหรินอย่างนั้นรึ? หานเฟยคิดอย่างเคียดแค้น:
ยามนี้เปิ่นกงยังทำอันใดเหลียนฟางชิงมิได้ชั่วคราว
แล้วจะไม่มีปัญญาจัดการกับกุ้ยเหรินชั้นผู้น้อยอย่างเจ้าเชียวรึ?
มื้อค่ำ
กวั่งหยวนตี้ย่อมเสด็จมาเสวยร่วมกับเหลียนฟางชิงสองต่อสองที่ตำหนักฉางชุนกง
ความขุ่นข้องหมองใจเมื่อวานมลายหายไปจนสิ้น
บรรยากาศบนโต๊ะเสวยเต็มไปด้วยความรื่นรมย์ ทั้งสองต่างอารมณ์ดีเป็นพิเศษ
เหล่านางกำนัลและขันทีที่คอยปรนนิบัติรับใช้ต่างลอบถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน:
เจ้านายทั้งสองคืนดีกันได้ก็ประเสริฐแล้ว! คืนดีกันได้ก็ดีแล้ว! มิเช่นนั้น
รสชาติของการถูกลูกหลงยามเจ้านายผิดใจกันช่างทรมานใจเสียเหลือเกิน!
“ชิงเอ๋อร์
มิสู้… คืนนี้เจิ้นค้างที่นี่เสียเลยดีหรือไม่?” หลังเสร็จสิ้นมื้อค่ำ
เมื่อเห็นว่าท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว กวั่งหยวนตี้ยังคงอาลัยอาวรณ์ไม่อยากเสด็จกลับ
จึงกุมมือน้อยของเหลียนฟางชิงไว้พลางตรัสยิ้มๆ
“ไม่ได้!
ต้องตบตาผู้คน!” เหลียนฟางชิงปฏิเสธอย่างไม่ลังเล แย้มยิ้มเอ่ยเตือน
“วันนี้ฮ่องเต้ค้างที่ตำหนักหม่อมฉัน
วันพรุ่งนี้มะรืนนี้คนอื่นขอรั้งตัวฮ่องเต้ไว้บ้าง
แล้วฮ่องเต้จะเอาข้ออ้างใดไปบ่ายเบี่ยงเล่าเพคะ?”
กวั่งหยวนตี้พลันจนด้วยคำพูด
อดบ่นพึมพำด้วยความขุ่นเคืองพระทัยมิได้ “เจิ้นเป็นถึงโอรสสวรรค์แท้ๆ!
ชีวิตทุกวันนี้ช่าง… เฮอะ!”
เหลียนฟางชิงทำทีเป็นหูทวนลม
หัวเราะคิกคักพลางผลักพระวรกายของเขาเบาๆ “ฮ่องเต้เพคะ ดึกมากแล้วนะเพคะ!”
กวั่งหยวนตี้ทรงนึกถึงแผนการที่ประเดี๋ยวก็จะแอบย่องกลับมาอยู่ดี
ในพระทัยจึงค่อยคลายความอึดอัดลงบ้าง ทรงปรายตามองนางอย่างเจ้าเล่ห์
“คืนนี้หากกล้าลงกลอนปิดประตูหน้าต่างใส่เจิ้นอีกล่ะก็
พรุ่งนี้คอยดูเถิดว่าเจิ้นจะจัดการเจ้าอย่างไร!”
ปากตรัสว่าจะจัดการ
ทว่าสายพระเนตรกลับลอบชำเลืองมองต่ำลงไปยังหน้าอกอวบอิ่มของนาง
เหลียนฟางชิงร้องอุทานเสียงหวาน
กระทืบเท้าบิดตัวหลบด้วยความเขินอาย
กวั่งหยวนตี้ทรงพระสรวลลั่น
วาดแขนโอบกอดนางจากทางด้านหลัง กระซิบกลั้วหัวเราะ
“ชิงเอ๋อร์รีบไปอาบน้ำชำระร่างกาย รอเจิ้นนะ…”
ยังมิทันที่นางจะได้แผลงฤทธิ์กระทืบพระบาทแก้เขิน
พระองค์ก็ทรงยกพระบาทหลบอย่างคล่องแคล่วชำนาญทาง
แล้วเสด็จพระราชดำเนินออกไปพร้อมเสียงพระสรวลอย่างอารมณ์ดี
เงาร่างสายหนึ่งซ่อนตัวนิ่งสงบอยู่หลังพุ่มไม้ไม่ไกลจากหน้าตำหนักฉางชุนกง
ครั้นเห็นขบวนเสด็จของกวั่งหยวนตี้เคลื่อนกลับไปยังพระที่นั่งเฉียนชิงกงแล้ว
จึงค่อยๆ ลอบเร้นกายจากไปอย่างเงียบเชียบ
เงาร่างนั้นเลี้ยวลดไปตามทางเดินสองโค้ง
ก่อนจะมุ่งหน้าตรงไปยังตำหนักจิ่งเหอกงอย่างใจเย็น
เมื่อได้รับรายงานจากขันทีน้อยว่าฮ่องเต้เสด็จออกจากตำหนักฉางชุนกงไปแล้ว
ภายในอกของหานเฟยก็พลันโล่งโปร่งขึ้นมาทันตา นางโบกมือไล่ขันทีน้อยให้ออกไป
นางทนเห็นเหลียนฟางชิงได้รับความโปรดปรานไม่ได้
ตราบใดที่ฮ่องเต้ยังประทับอยู่ในตำหนักฉางชุนกง ในใจนางก็ร้อนรุ่มประดุจถูกแมวข่วน
จนไม่อาจสงบจิตสงบใจลงได้เลย
ในเวลากลางวันนางย่อมมิกล้าทำอันใดผลีผลาม
อีกทั้งช่วงกลางวันกวั่งหยวนตี้ก็แทบไม่เคยเสด็จมายังเขตวังหลัง
ทว่ายามค่ำคืนใดที่พระองค์เสด็จไปยังตำหนักฉางชุนกง
นางจะต้องส่งคนไปแอบซุ่มเฝ้าดูอยู่แถวหน้าประตูตำหนักนั้นทุกคราไป
จนกว่าจะสืบรู้แน่ชัดว่าพระองค์เสด็จกลับไปแล้วเมื่อใด นางจึงจะวางใจหลับตาลงได้
ยามดึกสงัด
ทุกตำหนักต่างปิดประตูดับตะเกียงไฟ ทั้งเจ้านายและบ่าวไพร่ล้วนเข้าสู่นิทรา
ทว่าภายในพระที่นั่งเฉียนชิงกง
กวั่งหยวนตี้กลับกำลังผลัดเปลี่ยนฉลองพระองค์เป็นชุดขันทีน้อยอย่างคล่องแคล่วว่องไวภายใต้การปรนนิบัติของเสี่ยวเลี่ยวจื่อ
ในอกเสื้อซุกซ่อนป้ายทองพระราชทานไว้เผื่อกรณีฉุกเฉินหากถูกทหารองครักษ์ตรวจพบ…
เตรียมพร้อมจะออกไปปีนกำแพงตำหนักฉางชุนกง!
เสี่ยวเลี่ยวจื่อมองดูฮ่องเต้ผู้มีรูปโฉมหล่อเหลาไร้ที่ติและเปี่ยมด้วยบารมีอันสูงส่งในชุดเครื่องแบบขันที
แม้จะเห็นภาพนี้จนชินตาแล้ว ทว่าสายตาชินแต่หัวใจก็ยังไม่ชินอยู่ดี
ในที่สุดเขาก็อดรนทนไม่ไหว
ปั้นหน้ายิ้มประจบเอ่ยแนะนำ “ฝ่าบาท
คราวหน้ามิสู้หาชุดทหารองครักษ์มาทรงเปลี่ยนดูบ้างดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ!
ฝ่าบาททรงพระปรีชาสามารถองอาจสง่างาม
หากทรงชุดองครักษ์ย่อมต้องหล่อเหลาโดดเด่นยิ่งกว่านี้เป็นแน่!”
“เจ้าโง่!”
ยังมิทันสิ้นเสียงของเสี่ยวเลี่ยวจื่อ
กลางหน้าผากก็โดนมะเหงกเคาะเข้าให้หนึ่งทีเต็มๆ
กวั่งหยวนตี้ทรงจัดปลายแขนเสื้อให้เข้าที่
ตรัสตำหนิอย่างไม่สบอารมณ์ “เลิกออกความคิดเห็นโง่ๆ ให้เจิ้นเสียที
เจ้าจะไปรู้อะไร! เอาล่ะ เฝ้าเฉียนชิงกงไว้ให้ดี เจิ้นไปล่ะ!”
ตรัสจบก็ทรงเอามือไพล่หลัง
เดินอาดๆ จากไปอย่างอารมณ์ดี
ทิ้งให้เสี่ยวเลี่ยวจื่อได้แต่มองตามด้วยความสงสารระคนเวทนา
ลอบถอนหายใจอยู่เงียบๆ
ฝ่ายกวั่งหยวนตี้กลับยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน
ปลอมตัวเป็นทหารองครักษ์รึ? คิดออกมาได้อย่างไรกัน!
หากบังเอิญมีใครมาพบเห็นเข้า แล้วเอาไปปั้นน้ำเป็นตัวลือกันให้แซ่ดว่าพระสนมกุ้ยเฟยลักลอบคบชู้สู่ชายกับทหารองครักษ์
ต่อให้พระองค์จะรู้ความจริงอยู่เต็มอก
แล้วจะไปแก้ต่างอธิบายกับผู้คนได้อย่างไรเล่า?
ทว่าหากเป็นขันที…
ย่อมแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
อีกประการ
อย่างไรเสียก็เป็นการปลอมตัวเหมือนกัน จะเป็นองครักษ์หรือขันที
มันต่างกันตรงไหนกันเล่า?
พระองค์ไม่เห็นว่ามันจะแตกต่างกันตรงไหนเลยสักนิด!
เส้นทางการเดินตรวจตราและเวลาผลัดเปลี่ยนเวรยามของเหล่าทหารองครักษ์ในวังหลวง
กวั่งหยวนตี้ทรงท่องจำได้ขึ้นใจนานแล้ว
ส่วนเส้นทางลัดจากพระที่นั่งเฉียนชิงกงไปยังตำหนักฉางชุนกง
ก็ผ่านการสำรวจและวางแผนมาอย่างละเอียดถี่ถ้วนเช่นกัน
พระองค์จึงมิได้รู้สึกตื่นเต้นหรือกังวลใจแม้แต่น้อย
เสด็จลัดเลาะมาจนถึงนอกกำแพงวังด้านหนึ่งของตำหนักฉางชุนกงอย่างชำนาญทาง
ล้วงอุปกรณ์ตะขอเหล็กสำหรับปีนกำแพงออกมาจากอกเสื้อ แล้วเหวี่ยงขึ้นไปเต็มแรง
ปลายกรงเล็บเหล็กเกาะเกี่ยวเข้ากับสันกำแพงอย่างแน่นหนา แม้เชือกจะไม่หนามากนัก
ทว่าแข็งแรงทนทานไร้ที่ติ ซ้ำพระองค์เองก็มีพื้นฐานวรยุทธ์ติดตัว
การปีนป่ายข้ามกำแพงจึงช่วยทุ่นแรงไปได้มากโข