จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1374 มือสังหาร

 

บทที่ 1374 มือสังหาร

ว่ากันถึงซวี่เอ๋อร์ เขาได้ฟังถ้อยคำจากบิดาเข้า ก็ยึดถือดั่งราชโองการ ตั้งใจแน่วแน่ ตั้งหน้าตั้งตาติดตามอยู่ข้างกายเหลียนฟางโจวทั้งวันทั้งคืนเพื่อปกป้องนาง

เมื่อคืนที่ผ่านมา เพียงครู่เดียวที่มารดาต้องการพักผ่อนเงียบ ๆ จึงให้อิ๋งชุนกับคนอื่น ๆ เฝ้าอยู่ด้านนอก

ชุนซิ่งออกไปสั่งงานกับสาวใช้รุ่นเล็ก เหลือเพียงหงอวี้กับซวี่เอ๋อร์เฝ้าอยู่ข้างกาย

ใครจะคาดคิด—เพียงชั่วพริบตา เงาร่างหนึ่งพลันโฉบลงจากคานห้องราวสายฟ้า

ปลายดาบวาววับแสบตายามสะท้อนแสง—ภาพนั้น ยังชัดเจนอยู่ในหัวซวี่เอ๋อร์ไม่จางหาย

เขาเผลอยืนอึ้งไปเสี้ยววินาที พอรู้สึกตัวก็รีบดึงดาบสั้นที่คล้องไว้ข้างเอวออกมาฟาดสวน ทว่าหงอวี้กลับร้องเสียงหลง “ฮูหยินระวัง!” แล้วโผเข้าขวางแทน!

เสียงกรีดร้องปนเสียงเนื้อถูกฟันดังขึ้นในวินาทีนั้น

มือสังหารเห็นพลาดเป้าก็ทะยานทะลุหน้าต่างหนีไปทันที อีกชั่วขณะเดียว อิ๋งชุนกับอีกสามคนก็กรูกันเข้ามา…

ขณะนั้น—

หงอวี้นอนจมกองเลือด หายใจรวยริน ส่วนมารดา ใบหน้าซีดเผือด เปล่งเสียงคร่ำครวญเรียก “หงอวี้! หงอวี้!” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำตาท่วมหน้า

ปัจจุบัน ซวี่เอ๋อร์ฝึกดาบอยู่ ยิ่งคิดก็ยิ่งเดือดดาล

เหวี่ยงดาบสั้นในมืออย่างแรง กระทืบเท้า “ฮึ่ม!” อย่างขัดเคือง

หากเขามีฝีมือเก่งกาจเช่นบิดา…หากเขาแข็งแกร่งพอ แม้แต่มือสังหารจะเก่งกล้าเพียงใด ก็ไม่มีทางทำร้ายมารดาได้ ไม่มีทางทำร้ายคนข้างกายมารดาได้เด็ดขาด!

เขาโมโหตัวเองนัก ทั้งที่สัญญากับบิดาเอาไว้ว่าจะปกป้องมารดา จะปกป้องน้องน้อยในครรภ์…

แต่ผลลัพธ์คืออะไร? เขาเห็นมือสังหารโผล่มาต่อหน้าต่อตา กลับไร้หนทางรับมือ! หากไม่มีพี่สาวหงอวี้… ป่านนี้มารดาคง—

เด็กน้อยขบกรามแน่น ก้มมองดาบในมือตนเอง มองเงาร่างเล็ก ๆ บนพื้น

แล้วถอนหายใจอย่างหมดแรง ก่อนทรุดตัวนั่งดังตึงกับพื้น

เขายังเด็กนัก… เมื่อไหร่จะโตเสียที? เขาต้องโตเร็ว ๆ โตให้ไว

เพื่อจะได้ปกป้องมารดา… ปกป้องเจ้าตัวน้อย…แม้กระทั่ง—ปกป้องภรรยาในอนาคต

(ท่านป้าเยว่บอกเขาไว้ว่าโตไปต้องปกป้องภรรยาให้ดีด้วย)

เด็กชายเหยียดขาตรง ยันมือกับพื้นเอนไปด้านหลัง

แหงนหน้ามองฟ้าอย่างเหม่อลอย

ทันใดนั้น เขาก็เพ่งสายตาไปยังต้นไม้ใหญ่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของลานฝึก

ต้นไม้สองต้นที่กิ่งพันเกี่ยวกันแน่น ใบไม้แน่นราวเมฆครึ้ม เขาเพ่งมองนิ่ง สายตาไม่กระพริบ

ริมฝีปากน้อย ๆ เม้มแน่นคล้ายสงสัยและลังเล

ซวี่เอ๋อร์ลุกขึ้น หยิบดาบ แล้วเดินฉับ ๆ ไปยังต้นไม้

ห่างราวสามจั้ง ชูดาบขึ้น แหงนหน้ามองยอดไม้แล้วร้องตะโกนขึ้นว่า:

“นี่! เจ้าเป็นใคร? มาทำอะไรในสวนของข้า? ข้าเห็นเจ้าแล้วนะ! รีบลงมาเดี๋ยวนี้!”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!” เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังจากเบื้องบน

กิ่งไม้ไหวสะท้าน ใบไม้เสียดสีพลิ้วไหว ชายหนุ่มอายุราวยี่สิบแปดหรือยี่สิบเก้าปี ในชุดสีครามเข้ม พลันโผนทะยานลงจากยอดไม้ ก่อนร่อนกายเบา ๆ ราวใบไม้ร่วง

เขาใบหน้าเยียบเย็น คิ้วยาวพาดขมับ ดวงตาเรียวยาวดั่งหงส์ ริมฝีปากบางเม้มแน่น แม้ยิ้มก็ยังมิแลดูอบอุ่น กลับยิ่งเผยความเฉยชาไร้ความรู้สึก

เขายืนเฉยอยู่ตรงนั้น ท่าทางดูสบาย ๆ แต่ทั่วร่างกลับแผ่กลิ่นอายสังหารอันเยียบเย็นออกมา ถึงแม้จะเป็นคนซื่อหรือเชื่องช้าปานใด ก็ย่อมรู้สึกได้ทันทีว่า—“อย่าเข้าไปใกล้”

ทว่าซวี่เอ๋อร์กลับไม่มีท่าทีหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตใสแจ๋วข้างนั้นยังคงจ้องมองเขาไม่กระพริบ พลางถามย้ำอีกประโยค “เจ้าเป็นใคร?”

บุรุษชุดครามหัวเราะเสียงดัง “ไม่เสียแรงที่เป็นลูกชายของแม่ทัพใหญ่ อายุเพียงเท่านี้ ใจกล้าดีนี่! เจ้าไม่กลัวข้าหรือ?”

ซวี่เอ๋อร์สะบัดหน้าฮึดฮัด “ที่นี่คือบ้านข้า! ข้าจะกลัวเจ้าทำไม? ต่อให้เจ้าเก่งแค่ไหน… ก็ไม่เก่งเท่าท่านพ่อของข้าหรอก!”

“แต่หากตอนนี้ข้าจะฆ่าเจ้า ท่านพ่อเจ้าก็คงช่วยไม่ทันแล้วล่ะ” บุรุษชุดครามแสยะยิ้ม ริมฝีปากบางยกขึ้นเล็กน้อย

แต่แววตาเย็นเฉียบไร้ความเมตตา

“ฆ่าข้า?” ซวี่เอ๋อร์ชะงักเล็กน้อย ดวงตาเบิกโพลง สีหน้ากลายเป็นจริงจังและโกรธขึ้งทันที “เจ้า… เจ้านี่มัน—มือสังหารคนนั้น!”

ชายชุดครามเลิกคิ้วยาวขึ้นเล็กน้อย “ในที่สุดเจ้าก็รู้…”

ซวี่เอ๋อร์โกรธจนตัวสั่น ชี้ดาบในมือใส่เขาแล้วตวาดลั่น “เราทั้งจวนกำลังตามล่าเจ้า! ไม่คิดว่าเจ้าจะโผล่มาเอง! มีปัญญาก็อย่าหนี! ท่านพ่อข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไว้แน่!”

คำพูดของเด็กชายทำให้ชายชุดครามหลุดหัวเราะอีกครั้ง แต่เขาไม่ใช่คนที่ถนัดจะแสดงสีหน้าเช่นนี้

พอหัวเราะก็แค่กระตุกกล้ามเนื้อแก้มเล็กน้อย ท่าทางแข็งทื่อเสียจนดูไม่ออกว่ากำลังขำหรือกำลังอาฆาต

เหตุผลบอกเขาว่า—เขาไม่ควรเสียเวลาพูดกับเด็กนี่ แค่ฟาดสลบแล้วโยนทิ้งไปเสียก็ดี

ยังมีภารกิจสำคัญกว่ารออยู่

เขาเป็นมือสังหารที่มีหลักการ มีเกียรติ มีเป้าหมายที่นายท่านใหญ่แห่งสกุลเหลียงว่าจ้างให้ฆ่าก็คือ

"ฮูหยินท่านผู้ว่าการมณฑล – เหลียนฟางโจว" เท่านั้น

ส่วนคนอื่นในจวน… เขาไม่แตะต้อง

แน่นอน หากเกิดการต่อสู้แล้วต้องฆ่าเพื่อเปิดทาง เขาก็ไม่ลังเล

แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด—เมื่อต้องเผชิญกับเจ้าหนูนี่

เขากลับรู้สึก “ลังเล” ขึ้นมาชั่วขณะ ถึงกับ... ยังไม่อาจลงมือได้

เขาไม่เคยพบเด็กแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต

เมื่อคืน เด็กนี่ไม่ได้ตะลึงหรือร้องไห้ กลับสามารถควบคุมตัวเอง ตอบสนองได้รวดเร็วถึงเพียงนั้น

ในพริบตาที่เขาจู่โจม พอเด็กนี่รู้ตัว

ก็กระชากดาบแทงใส่หลังเขาทันที!

ในวินาทีนั้น เขารู้สึกถึงความเย็นเยียบพุ่งวาบจากกลางอก  สัญชาตญาณของมือสังหารที่ผ่านสนามฆ่าฟันมานับไม่ถ้วน—

บอกเขาว่านั่นไม่ใช่การแทงลวก ๆ แต่คือ “ภัยคุกคามที่แท้จริง!”

ไม่ใช่ว่าเจ้าเด็กน้อยนี่จะมีวรยุทธ์ล้ำเลิศอันใด—ทว่าเหตุการณ์นั้นมันเกินคาดคิดและเหลือเชื่อเกินไป!

 เขาเคยคิดหรือว่าต้องระวังหลังเพราะเด็กอายุเพียงสามขวบกว่า? จึงไม่ได้ตั้งท่าป้องกันเลยสักนิด ทว่ากลับเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นจริง ทำให้เขาซึ่งเดิมทีมีโอกาสผลักสาวใช้ออกไปแล้วสังหารฮูหยินหลี่ซ้ำอีกดาบ ต้องพลิกกายถอยหนีอย่างลนลาน

เพียงพริบตานั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงประตูถูกกระแทกเปิด—หมดโอกาสทันที!

ม่อเว่ยยิ่งคิดยิ่งเคียดเเค้น เขา—มือสังหารผู้ไม่เคยพลาด เปี่ยมชื่อเสียงติดอันดับสามแห่งวงการ กลับเสียทีให้เด็กตัวเท่าลูกแมว กับสาวใช้คนหนึ่งที่แม้ดวงตาจะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ยังยืนขวางอยู่หน้าฮูหยินหลี่โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย!

นี่มันเรียกว่า “พลาดท่าในร่องน้ำคูตื้น” โดยแท้! หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป หน้าไหนจะเอาไปพบใครได้อีก ต่อให้มีงานว่าจ้างมาก็ไม่อาจเชิดหน้ารับได้!

และวันนี้ เจ้าเด็กนี่เห็นเขาอีกครั้ง กลับยังไม่รู้จักความกลัว!

จะว่าไป...ตั้งแต่เมื่อไร เขาถึงได้ไร้ราศีเคร่งขรึม จนเด็กยังไม่สะทกสะท้าน?

ม่อเว่ยจ้องซวี่เอ๋อร์ตาขวาง สีหน้าเข้มข้นเย็นเยียบ กดเสียงต่ำขู่ว่า “เงียบซะ! หากยังพูดอีก ข้าจะฆ่าเจ้าเชื่อหรือไม่!”

ซวี่เอ๋อร์ไม่ยอมลดราวาศอก สวนกลับทันที “เจ้ามันก็แค่ผู้ใหญ่ที่รังแกผู้หญิงกับเด็กเท่านั้น จะนับเป็นวีรบุรุษได้อย่างไร! ตอนนี้ข้าอาจสู้เจ้าไม่ได้ แต่เมื่อข้าโตขึ้น เจ้าจะไม่มีทางเป็นคู่มือข้า! ฮึ! หากเจ้าจะฆ่าข้าจริง ป่านนี้เจ้าคงลงมือไปนานแล้ว จะรออะไรอีก!”

ม่อเว่ยชะงักไปชั่วขณะ กำลังจะขู่ย้ำให้หนักกว่าเดิม ทันใดนั้นเอง—

เสียงหญิงสาวแหลมสูงปานหัวใจหยุดเต้นดังลั่นมาจากไกล ๆ “คุณชายน้อย! คุณชายน้อยเจ้าคะ รีบมาทางนี้เร็ว!”

เป็นเสียงแม่นมของเด็ก!

แม่นมยืนแข้งขาอ่อน ใบหน้าขาวซีดอย่างกับยังไม่สร่างจากฝันร้าย ร่างสั่นเทิ้มไปทั้งตัว แค่ห่างไปชั่วครู่เดียวแท้ ๆ…กลับเกิดเหตุขึ้นอีกแล้ว!

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1373 รู้สึกปวดใจ

 

บทที่ 1373 รู้สึกปวดใจ

"ใช่เลย! หากฮูหยินยังรู้สึกเสียใจ ก็รอให้นางฟื้นขึ้นมาแล้วค่อยให้รางวัลตอบแทนอย่างงามเถอะเจ้าค่ะ!"

"ฮูหยินไม่คิดเพื่อตัวเอง ก็ต้องคิดเผื่อลูกน้อยในครรภ์ด้วยนะเจ้าคะ!"

คำปลอบของปี้เถาและชุนซิ่งที่ผลัดกันพูดทีละประโยค ทำให้หัวใจอ่อนไหวของเหลียนฟางโจวสั่นไหวเป็นคลื่นซัดสาด นางถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะฝืนยิ้มแล้วเอ่ยว่าิ "พอเถอะ หากต้องให้พวกเจ้ามาเป็นห่วงเพราะข้าอีก ข้าก็ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่ ข้าไม่เป็นไรแล้ว ใจข้าก็โล่งขึ้นมากแล้ว

ถึงตอนนี้ ยังจะทำอะไรได้อีก?

ไปสั่งหมอเถอะ บอกให้พยายามทุกวิถีทาง ต้องช่วยชีวิตหงอวี้ไว้ให้ได้!"

ปี้เถาและชุนซิ่งต่างโล่งอก ยิ้มกล่าวว่า  "พวกบ่าวสั่งหมอไว้แล้วตั้งแต่เมื่อคืนเจ้าค่ะ ฮูหยินวางใจได้เลย!"

หลี่ฟู่ใช้นิ้วแตะเบา ๆ ที่หางตานาง ซับหยดน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา

เสียงเขานุ่มนวล "เจ้าเข้าไปพักหน่อยเถอะ นอนเอนกายพักให้สบาย ข้าขอออกไปจัดการธุระสักครู่ เดี๋ยวจะกลับมาหาเจ้าว่าแต่...ซวี่เอ๋อร์อยู่ที่ไหน?"

เหลียนฟางโจวพยักหน้าเบา ๆ "ไปเถอะ ข้าไม่เป็นไรแล้ว"

พอได้ยินเอ่ยถึงซวี่เอ๋อร์ นางก็ถอนหายใจเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มขมขื่น "ไม่รู้ว่าเด็กนั่นจะตกใจหรือเปล่า แต่เขาก็ใจกล้าดี ไม่เสียแรงที่เป็นลูกของเจ้า เมื่อวานเกิดเรื่องลอบสังหาร เขาเสียใจมากที่ปกป้องข้าไม่ได้ ตอนนี้เลยออกไปฝึกดาบอยู่ข้างนอก"

"เจ้าลูกลิงนั่น!" หลี่ฟู่ส่ายหัวพลางหัวเราะและบ่นเบา ๆ ริมฝีปากคลี่ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

เขากวาดตามอง พบว่าเหล่าสาวใช้คนสนิทอย่างอิ๋งชุนไม่ได้อยู่ข้างกายภรรยา ก็รู้ทันทีว่านางคงสั่งให้ทั้งสี่คนคอยอารักขาซวี่เอ๋อร์ในสวนแล้ว

จึงกล่าวว่า "ทีหลังให้ลั่วกวางคัดเลือกองครักษ์ฝีมือดี ฉลาด ไว้ใจได้สักกลุ่ม มาเฝ้าหน้าลานและตามทางเดินในเรือนนี้ให้แน่นหนา คิดไม่ถึงเลยว่าพวกตระกูลเหลียงจะลงมือได้รวดเร็วขนาดนี้..."

การลงมือครั้งนี้ของพวกมัน ช่าง รวดเร็ว แม่นยำ และร้ายกาจ! ทุกคนต่างรู้ดีว่านางมีความสำคัญต่อเขามากเพียงใด หากนางเกิดอันตราย แม้เขาจะชนะสงครามนี้ ก็ถือว่าแพ้โดยสิ้นเชิง!

“เจ้าอย่ารู้สึกผิดไปเลย” เหลียนฟางโจวกล่าวพลางบีบมือเขาเบา ๆ

น้ำเสียงอ่อนโยน “อย่างไรเสีย คนที่ลงมือก็คือพวกตระกูลเหลียง! ต่อให้เราจะเตรียมพร้อมดีเพียงใด พวกมันก็ย่อมหาช่องโหว่จนได้ มิฉะนั้น ก็ไม่ใช่ตระกูลเหลียงแห่งหนานไห่เสียแล้ว!”

หลี่ฟู่ยิ้มบาง ๆ แต่หัวใจกลับหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม เขาพึมพำเบา ๆ ว่า “เจ้าไปพักก่อนเถอะ”

เขาต้องรีบไปตามหาลั่วกวางกับพ่อบ้านเสี่ยวเฉียน สอบถามให้กระจ่าง เขาเตือนไว้ไม่รู้กี่ครั้งให้ระวังไว้ให้ดี แต่ไม่ทันจะหายหน้าจากบ้านไปสามวัน กลับมีมือสังหารบุกเรือนตอนกลางคืนเช่นนี้

ต่อให้นักฆ่าจะเก่งแค่ไหน แต่นี่คือเหล่าทหารองครักษ์ฝีมือดีที่เขาคัดเลือกอย่างพิถีพิถัน ไหนเลยจะปล่อยให้คนร้ายลอบเข้ามาได้ง่ายดายเช่นนี้?

ถ้าหากพวกเขายังจับต้นชนปลายไม่ได้ว่าเป็นฝีมือของใคร—

อย่างนั้นเขาจะเก็บพวกเขาไว้ทำไมกัน?

หลังจากที่หลี่ฟู่ออกไป

ปี้เถาและชุนซิ่งช่วยกันประคองเหลียนฟางโจวกลับไปเอนกายพักในห้องด้านตะวันออก จากนั้นสั่งให้คนยกยาต้มบำรุงครรภ์ที่ต้มไว้เรียบร้อยมาให้ฮูหยินดื่ม

เหลียนฟางโจวแม้ร่างกายแข็งแรงโดยพื้นฐาน แต่ก็ยังรู้สึกแน่นอกหายใจไม่คล่องอยู่บ้าง แม้จะคาดว่าไม่น่าเป็นอะไรมาก แต่ก็ไม่อาจขัดขืนคำหว่านล้อมทีละประโยคของสองสาวใช้ได้ เพื่อความสงบจึงต้องยอมดื่มยาขมถ้วยนั้นลงไปโดยดี

“ปี้เถาอยู่เฝ้าข้าก็พอแล้ว” เหลียนฟางโจวเอ่ยเบา ๆ “ชุนซิ่ง เจ้าไปดูอาการของหงอวี้ให้ข้าหน่อยเถอะ ให้สาวใช้ที่ไว้วางใจได้สองคนไปดูแลอยู่ที่นั่น หากมีอะไรผิดปกติ รีบกลับมารายงานทันที อีกอย่าง—สั่งสาวใช้ให้ตั้งใจทำหน้าที่ ห้ามอู้งานเข้าใจไหม!”

ชุนซิ่งรับคำพร้อมรอยยิ้ม “ฮูหยินวางใจเถอะเจ้าค่ะ! หงอวี้คือผู้ช่วยชีวิตฮูหยินนะเจ้าคะ ตอนนี้ทั้งเรือนมีใครกล้าละเลยนางบ้าง? เว้นแต่ว่าคนผู้นั้นจะไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว! หากฮูหยินยังไม่วางใจ บ่าวจะไปดูเดี๋ยวนี้ และจะนำคำสั่งฮูหยินไปบอกทุกคนคำต่อคำแน่นอน!”

คำพูดของนางทำให้เหลียนฟางโจวกับปี้เถาพลอยหัวเราะออกมา

ปี้เถาหัวเราะพลางเย้า “เมื่อไรที่ชุนซิ่งพี่สาวเราพูดเก่งขนาดนี้กันนะ!”

—

หลี่ฟู่อีกฝั่งหนึ่ง

หลี่ฟู่ออกไปยังเรือนนอก พบพ่อบ้านเสี่ยวเฉียนและลั่วกวาง ถามไถ่เรื่องมือสังหาร แต่กลับพบว่า ทั้งสองคนล้วนมีสีหน้ากระอักกระอ่วน

ไม่กล้าสบตาเขาด้วยซ้ำ

สำหรับเสี่ยวเฉียนยังพอเข้าใจได้ เพราะเขาไม่ได้มีวิทยายุทธ์ แถมต้องดูแลงานบ้านจุกจิกมากมาย

แต่ลั่วกวางนั้นมีหน้าที่ป้องกันเรือนในอย่างเข้มงวด กลับไม่แม้แต่จะรู้ว่าใครเป็นมือสังหาร!

ลั่วกวางคุกเข่าลง สีหน้าเต็มไปด้วยความละอาย

“ข้าน้อยสมควรตาย! ตอนข้าน้อยมาถึง คนร้ายผู้นั้นฟันพลาดก็หนีไปแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นใคร—แม้แต่เงาก็ยังไม่เห็น ไม่ได้แม้แต่จะประมือขอรับ!”

หลี่ฟู่ขมวดคิ้ว ก่อนโบกมือให้เขาลุกขึ้น น้ำเสียงเขาสงบ “เจ้าลุกขึ้นแล้วว่ามาเถอะ ฟังจากที่ว่า คนผู้นั้นดูเหมือนจะระมัดระวังตัวพอควร เช่นนี้แล้วก็โทษเจ้าไม่ได้เสียทีเดียว พวกทำอาชีพนั้นมักถนัดในการซ่อนตัวอยู่แล้ว แถมยังมาถูกเวลาโดยไม่ให้ใครตั้งตัว…ก็เหมือนกับที่เราบุกโจมตีตระกูลเหลียงนั่นแหละ! ไม่น่าแปลกใจเลย—”

แต่คำพูดของเขากลับยิ่งทำให้ลั่วกวางเจ็บใจ ชายผู้นั้นขบกรามแน่น เอ่ยเสียงขม “ข้าน้อยก็ทำผิดพลาดเช่นเดียวกับพวกตระกูลเหลียง นั่นก็ถือเป็นความผิดร้ายแรงขอรับ หากฮูหยินเป็นอะไรไป แม้ข้าน้อยเอาชีวิตเข้าแลกก็ชดใช้ไม่ได้ขอรับ!”

เขาพูดจบก็กำหมัดแน่น น้ำเสียงหนักแน่น “ขอให้ท่านแม่ทัพวางใจ!

ข้าน้อยจะไม่ทำผิดแบบนี้เป็นครั้งที่สองแน่นอน! หากคนร้ายนั่นคิดว่าสำเร็จแล้วจะเลิกรา ก็แล้วไป

แต่ถ้ากล้ากลับมาอีกครั้ง ข้าน้อยจะไม่มีวันปล่อยให้เขากลับไปเป็นๆ ได้อีก!”

หลี่ฟู่เผยรอยยิ้มบางบนใบหน้า พยักหน้าช้า ๆ พลางเอ่ยอย่างอารมณ์ดี “เจ้าคิดได้เช่นนี้ ข้าก็วางใจแล้ว! คัดเลือกคนฝีมือดี สายตาไว ไหวพริบสูง สักสองสามคน จัดไว้ที่เรือนของฮูหยินด้วย”

“ขอรับ ท่านแม่ทัพ!” ลั่วกวางประสานมือรับคำ ก่อนกล่าวต่อ “แม้ท่านแม่ทัพไม่เอ่ย ข้าก็คิดจะทำเช่นนั้นอยู่แล้ว! วันนี้จะจัดการให้เรียบร้อยขอรับ!”

แต่ความจริงแล้ว แม้ลั่วกวางจะให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ในใจ

แต่หากพูดกันตามตรง เขาก็ยังมิได้เห็นตระกูลเหลียงอยู่ในสายตา

ตระกูลเหลียง ณ ตอนนี้ ก็ไม่ต่างจากสุนัขตกน้ำ

ใครต่อใครต่างรุมกระทืบ เหลืออะไรให้ดิ้นได้อีก?

ทว่า ใครจะคาดคิด—ตระกูลเหลียงพังไม่ทันถึงสามวัน ฮูหยินก็ถูกลอบสังหาร! ทั้งที่พวกเขาผู้ภาคภูมิว่าเฝ้าเรือนแน่นหนาปลอดภัยไร้ช่องโหว่ กลับไม่ทันแม้แต่จะจับชายเสื้อของมือสังหารได้สักผืน!

หากไม่ใช่เพราะสาวใช้ชื่อหงอวี้ผู้ซื่อสัตย์ยอมเอาตัวเข้าขวางดาบแทน ฮูหยินคงมิอาจรอดจากโศกนาฏกรรม—ตายทั้งแม่ทั้งลูกในครรภ์!

หลี่ฟู่กลับมาแล้ว... แล้วตนจะมีหน้าไปพบได้อย่างไร?

ลั่วกวางโกรธตัวเองเสียจนแทบอยากกัดลิ้น เข็ดหลาบไม่กล้าประมาทอีก แม้หลี่ฟู่จะให้สิทธิ์ตนเป็นผู้จัดการเรื่องนี้ เขาไหนเลยจะกล้าตัดสินใจเอาเอง?

จึงรีบเอ่ย “ท่านแม่ทัพ ข้าได้เลือกคนไว้หลายคนแล้ว ขอท่านแม่ทัพโปรดพิจารณา หากเห็นชอบ วันนี้จะให้เข้าประจำหน้าที่ทันทีขอรับ!”

พลางล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ

ยื่นสองมือส่งให้หลี่ฟู่อย่างนอบน้อม

หลี่ฟู่เหลือบตามอง ก่อนรับมา

พออ่านผ่าน ๆ ก็พยักหน้า “เอาตามนี้ เจ้าจัดการเถอะ”

“ขอรับ!” ลั่วกวางขานรับ แล้วรีบลุกออกไปจัดการ

หลี่ฟู่จึงหันไปสั่งความกับพ่อบ้านเสี่ยวเฉียนอีกเล็กน้อย ก่อนจะเดินกลับไปยังเรือนหลัง

เขาคาดว่าเวลานี้ปี้เถาและชุนซิ่งคงกล่อมให้เหลียนฟางโจวเอนกายพักได้แล้ว หากเขาเข้าไปตอนนี้ เกรงว่านางจะฝืนลุกขึ้นมาอีก

คิดได้ดังนั้น เขาจึงเปลี่ยนเส้นทาง

มุ่งหน้าไปยังสวนดอกไม้เพื่อหาบุตรชายของตนแทน

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1372 มือสังหาร

 

บทที่ 1372 มือสังหาร

คนอย่างเขา—

มีประวัติเคยต้องโทษมาก่อน ทั้งยังสุขุมรอบคอบ จึงไม่เคยเห็นการได้รับมอบหมายงานนี้ ว่าเป็นแค่ “งานดี” ที่แสดงถึงความไว้วางใจเพียงอย่างเดียว

ในสายตาเขา—มันเต็มไปด้วยความเสี่ยง!

หากระหว่างทางเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมา พวกเขาย่อมต้องกลายเป็น “ผู้ต้องสงสัยร่วมมือจากภายใน”

ถูกลากเข้าตรวจสอบแน่นอน

เขาเข้าใจ แต่ใช่ว่าทุกคนจะเข้าใจ

โดยเฉพาะไห่หม่า—เกรงว่าไม่ยอมวางมือแน่

ทางด้านสองเหมืองแร่ หูต้าไห่และเสิ่นต้าอี้ยังคงยุ่งอยู่กับการจัดการงานโดยรวม ยังต้องกวาดล้างทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนจะกลับได้

เมื่อรับตัวพวกเขามาได้แล้ว

หลี่ฟู่ก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง สองกองกำลังรวมเป็นหนึ่ง มีการจัดระเบียบใหม่ แล้วค่อย ๆ มุ่งหน้ากลับ เมืองหนานไห่

บัดนี้ นอกจาก เหลียงจิ้น บุตรชายคนโตของตระกูลเหลียงที่ยังหลบหนี สมาชิกหลักทั้งหมดของตระกูลนี้ ต่างก็ตกอยู่ในการควบคุมของทางการเป็นที่เรียบร้อย

ตระกูลเหลียง—

ผู้เคยเรืองอำนาจในมณฑลหนานไห่

เคยอวดเบ่งเหนือใคร เคยเป็นเสมือนป้อมปราการที่ไม่มีใครโค่นได้

ในที่สุด...ก็ล่มสลาย!

ขั้นตอนต่อไป

คือไต่สวนสมาชิกตระกูลเหลียงตามลำดับ ตั้งข้อหาอย่างเป็นทางการทีละประเด็น ในขณะเดียวกันก็บัญชาให้ขุนนางท้องถิ่นทั่วสารทิศ

ออกตรวจยึดร้านค้า โรงเตี๊ยม ที่นา เรือนพัก และกิจการของตระกูลเหลียงทั่วทุกเมือง

บรรดาผู้ดูแล คนจัดการต่าง ๆ

ล้วนถูกจับกุมสอบสวน

หากผู้ใดมีผู้เสียหายร้องเรียน ก็จะพิจารณาโทษตามกฎหมายแผ่นดินต้าโจว

หากใครบริสุทธิ์ ไม่ข้องเกี่ยว ก็จะได้รับการปล่อยตัวโดยไม่เอาผิด

แน่นอน—คนเหล่านี้ที่อาศัยร่มเงาอันใหญ่โตของตระกูลเหลียง ไม่มีใครกล้ายืนยันว่าตน “สะอาด” จริง

วันอับโชคของพวกเขา...ใกล้เข้ามาแล้ว!

อีกหนึ่งเรื่องสำคัญ ก็คือการ ออกประกาศจับเหลียงจิ้น

แม้เขาเคยช่วยชีวิตเหลียนฟางโจวเอาไว้ หลี่ฟู่เองก็ไม่อยากให้ภรรยาต้องลำบากใจ อีกทั้งเหลียงจิ้นยังเป็นแค่คนเดียวที่หลบหนี และอยู่ในฐานะที่ไม่อาจเผยตัวได้ง่าย

หลี่ฟู่จึงไม่ได้เร่งรัดการตามล่าเขานัก

หลังจากส่งประกาศจับและหมายจับทางน้ำทางบกออกไปแล้ว

เขาก็วางเรื่องนี้ไว้ก่อน รอสะสางทุกเรื่องให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยกลับมาจัดการภายหลังก็ไม่สาย

เมื่อกลับถึงเมืองหนานไห่ หลี่ฟู่สั่งให้ควบคุมนายท่านสามเหลียงและเหล่าสมาชิกตระกูลไว้ด้วยกัน

หลักฐานและของกลางทั้งหมดก็นำมารวมเก็บไว้ที่เดียวกัน

จากนั้น เขาจึงเดินทางไปยังเรือนด้านหลัง เพื่อเยี่ยม เหลียนฟางโจว กับลูกชาย

คำนวณเวลาแล้ว ทั้งไปทั้งกลับกินเวลารวมสามวัน

เขาอดห่วงไม่ได้ว่าแม่ลูกจะเป็นอย่างไรบ้าง

แต่ทันทีที่มาถึงเรือนหลัง หลี่ฟู่ก็สัมผัสได้ทันที—บรรยากาศบางอย่าง...ไม่ชอบมาพากล

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายที่ชื่อว่า “อึมครึม”

“ฮูหยินเป็นอะไรหรือ? แล้วคุณชายตัวน้อยล่ะ?  ปลอดภัยดีไหม?” หลี่ฟู่รู้สึกใจหายวาบ ดวงตาเปล่งแสงคมกริบ จ้องมองบ่าวหญิงที่นำทางมาตรง ๆ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

“นายท่านอย่าเพิ่งมีโทสะเลยเจ้าค่ะ!” บ่าวหญิงคนนั้นไม่เคยเห็นเจ้านายของตนมีท่าทางน่าเกรงขามดุจเทพอสูรเช่นนี้มาก่อน ถึงกับขาสั่นเสียงสั่น รีบยอบกายคำนับกล่าวขออภัย พลางเอ่ยอย่างสั่นเทาว่า “เรียนนายท่าน...ฮูหยิน...ฮูหยินปลอดภัยดีเจ้าค่ะ! ส่วนคุณชายน้อย...ก็ปลอดภัยดีเช่นกันเจ้าค่ะ!”

หลี่ฟู่ได้ยินดังนั้น สีหน้าก็คลายลงทันที กลิ่นอายดุดันรอบตัวพลันสลายหายเงียบ

เขาจึงถามต่อด้วยน้ำเสียงสงบลงว่า “เช่นนั้น ภายในเรือนยังสงบดีอยู่หรือไม่? มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?”

เมื่อแรงกดดันรอบตัวจางหาย บ่าวหญิงก็โล่งใจไม่น้อย คิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงฝืนยิ้มแล้วตอบว่า “เรือนนี้ไม่มีอะไรผิดปกติหรอกเจ้าค่ะ

เพียงแต่แม่นางหงอวี้ที่คอยติดตามฮูหยิน...เมื่อคืนได้รับบาดเจ็บสาหัส บัดนี้ยังนอนซมไม่ได้สติอยู่เลย! ได้ยินว่ามือสังหารนั่น...เดิมทีหมายจะลอบทำร้ายฮูหยิน——”

คำพูดยังไม่ทันจบ ร่างของหลี่ฟู่ก็พลันหายวับไปจากสายตา เขาโฉบผ่านโถงหน้าไปอย่างรวดเร็ว ไม่เห็นแม้แต่เงา

บ่าวหญิงยืนตะลึงอยู่นาน ก่อนจะพึมพำเบา ๆ ว่า

“นายท่านนี่ช่างใจร้อนอะไรปานนั้น! ข้ายังพูดไม่จบเลยแท้ ๆ...” ก่อนจะเดินจากไป

หลี่ฟู่รีบร้อนตรงดิ่งมาที่เรือนพัก

ขณะก้าวขึ้นบันได เขาก็ตะโกนเรียกด้วยความร้อนรน “ฟางโจว! ฟางโจว! ฮูหยิน!”

ม่านผ้าเคลื่อนไหวเบา ๆ

เหลียนฟางโจวก้าวออกมาจากด้านใน พลางฝืนยิ้มกล่าวว่า “ท่านกลับมาแล้วหรือ”

“อืม” หลี่ฟู่พยักหน้าเบา ๆ จ้องมองนางอย่างสำรวจตรวจตรา

เห็นได้ชัดว่า—ใบหน้านางซีดเซียว ดวงตาทั้งสองแดงช้ำ ดูท่าว่าจะร้องไห้มาไม่น้อย

หลี่ฟู่ถอนหายใจเบา ๆ เอื้อมมือจับมือนางไว้ ก่อนตบเบา ๆ อย่างปลอบโยน แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม “คนเจ็บเป็นอย่างไรบ้าง?”

เหลียนฟางโจวร่างสั่นเล็กน้อย

ขอบตาแดงจัด

พลางตอบเสียงแผ่วว่า “ยังไม่ฟื้นเลย แถมยังมีไข้สูง...ไม่รู้ว่า——”

นางเว้นจังหวะ ก่อนเอ่ยต่อด้วยเสียงสะอื้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเศร้า “นางรับดาบเล่มนั้นแทนข้า หากไม่ใช่เพราะนาง ข้าอาจ——

อาเจี่ยน ข้ากลัวเหลือเกิน! หากหงอวี้ไม่ฟื้นขึ้นมาอีกล่ะจะทำอย่างไร! เด็กคนนั้นยังอายุน้อยนัก...น่าสงสารยิ่งนัก!”

“อย่าร้อง อย่าร้องเลย” หลี่ฟู่โอบนางแน่น พยุงให้นั่ง

รีบปลอบเสียงอ่อนว่า “เจ้ากำลังตั้งครรภ์ อย่าโศกเศร้าหนักนัก อารมณ์ก็อย่าให้หวือหวาเกินไป

หากเจ้าเป็นอะไรไป การที่หงอวี้ปกป้องเจ้าก็ไร้ความหมายสิ นางร่างกายแข็งแรงดี จะต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน!”

เหลียนฟางโจวถึงกับสะอื้นไห้ สะอึกสะอื้นพลางเอ่ยว่า “ข้า...ข้า——” ก่อนจะโผซบอกหลี่ฟู่

ร่ำไห้ไม่หยุด

ปี้เถา ชุนซิ่ง และสาวใช้คนอื่น ๆ ยืนอยู่ข้าง ๆ ต่างก็สบตากันด้วยความกังวล ตั้งแต่เมื่อคืนที่หงอวี้ถูกแทงจนหมดสติ อารมณ์ของฮูหยินก็ผิดแปลกไปมาก

ถึงกับปวดท้องอย่างกะทันหัน ทำเอาพวกนางตกใจจนเกือบทำอะไรไม่ถูก

หากไม่ใช่เพราะพวกนางพากันคะยั้นคะยอไว้

เกรงว่าฮูหยินคงจะเฝ้าอยู่หน้าเตียงของหงอวี้ทั้งคืนแล้ว

เช้าวันนี้ พอเห็นใบหน้าหงอวี้แดงจัด ตัวร้อนจัด พร่ำพูดเพ้อเจ้อไม่หยุด

แต่ยังหลับตาแน่นไม่ฟื้น ฮูหยินก็สะเทือนใจขึ้นมาอีก ดีที่ดื่มยาเพื่อรักษาครรภ์ไปแล้วอาการจึงค่อยยังชั่วบ้าง

แต่พอนายท่านกลับมา นางก็สะเทือนใจขึ้นมาอีกระลอก…

ทุกคนอยากเข้าไปปลอบ แต่เบื้องหน้านายท่าน ไหนเลยจะกล้าเอ่ยคำใด ได้แต่ยืนสงบอยู่ด้านข้าง

“อย่าร้องเลย อย่าร้องอีกเลย!” หลี่ฟู่รู้ดีว่า ภรรยาของเขาเป็นคนปกป้องคนรอบข้างยิ่งกว่าสิ่งใด ไม่ว่ากับเขา หรือกับสาวใช้อย่างหงอวี้ ยิ่งเห็นคนที่ตนรักได้รับอันตราย ก็ยิ่งยากจะทน

บัดนี้หงอวี้เป็นตายยังไม่รู้ นางจะรู้สึกดีได้อย่างไร?

หลี่ฟู่รู้สึกทั้งสงสารทั้งรักใคร่

ถอนหายใจเบา ๆ เอ่ยเสียงอ่อนว่า “ฟางโจว หงอวี้ดูท่าจะไม่ใช่คนชะตาสั้น แต่ถ้าเจ้าทำตัวแบบนี้ แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา เจ้าคิดดูเถอะ หากวันหนึ่งหงอวี้ฟื้นขึ้นมา แล้วรู้ว่าเจ้าล้มป่วยเพราะเรื่องของนาง นางจะรู้สึกผิดเพียงใด? ดาบนั้นที่นางรับไว้แทนเจ้า จะกลายเป็นเสียเปล่าไปหรือไม่?

พูดตามตรง หงอวี้ก็เป็นเพียงสาวใช้ การภักดีต่อเจ้านาย เป็นเรื่องที่ควรจะเป็นอยู่แล้ว แต่กับเจ้ากลับไม่เหมือนกัน

เจ้ามองนางเป็นคนใน แต่เจ้าทำเช่นนี้ กลับเป็นการกดทับให้สาวใช้อย่างนางรับผิดหนักขึ้นอีก เจ้ายิ่งเศร้า นางก็ยิ่งลำบากใจ นี่เท่ากับเจ้าทำร้ายจิตใจนางนะ!”

ปี้เถาและชุนซิ่งสบตากัน รีบพยักหน้าแล้วออกมาช่วยปลอบ

“ฮูหยิน นายท่านพูดถูกที่สุดเจ้าค่ะ!

หงอวี้เป็นคนเดียวที่อยู่ข้างฮูหยินในตอนนั้น หากนางไม่เข้าไปรับดาบแทน จะให้ยืนมองฮูหยินบาดเจ็บอยู่เฉย ๆ หรือเจ้าคะ? อย่างนั้นถึงจะสมควรได้รับเวรกรรมจริง ๆ!”

“ใช่เจ้าค่ะ!

ถ้าตอนนั้นบ่าวอยู่ใกล้ ๆ บ่าวก็จะรีบเข้าไปขวางโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย!

นี่คือหน้าที่ของบ่าวเจ้าค่ะ! ฮูหยินมีเมตตาต่อพวกบ่าวเสมอ พวกบ่าวไม่ใช่หิน ไม่ใช่ไม้

มีหรือจะไม่รู้สึกซาบซึ้ง?

เมื่อเทียบกับข้ารับใช้ในบ้านอื่น

พวกบ่าวถือว่ามีบุญเก่าที่ได้มาอยู่กับฮูหยิน

หากถึงยามคับขันยังจะหันหลังหลบหนี นั่นแหละเจ้าค่ะ ถึงจะเป็นเรื่องน่าอับอายที่สุด!”