จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1205 เพลิงไหม้กลางดึก

 

บทที่ 1205 เพลิงไหม้กลางดึก

เหลียงอี้รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมากเมื่อเห็นจูอวี้อิ๋งร้องไห้อย่างโศกเศร้าราวกับดอกสาลี่ต้องฝน การที่เห็นนางทุกข์ทรมานเช่นนี้ทำให้เขาไม่สามารถปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปง่าย ๆ ได้

เขาพูดอย่างเคียดแค้น “แบบนั้นก็ไม่ได้ แบบนี้ก็ไม่ได้ จะให้ปล่อยนังผู้หญิงคนนั้นไปง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ? ข้าไม่มีทางยอมเด็ดขาด!”

จูอวี้อิ๋งรีบปาดน้ำตาออกจากใบหน้า ก่อนจะพูดออกมาอย่างระแวงระวัง “อันที่จริงก็มีวิธีอยู่หรอกเจ้าค่ะ... เพียงแต่บ่าวกลัวว่าคุณชายรองจะไม่เห็นด้วย...”

เหลียงอี้จะไม่เห็นด้วยได้อย่างไร? ทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น เขาก็มีสีหน้าเปี่ยมด้วยความหวัง รีบพูดขึ้นอย่างกระตือรือร้น “ถ้ามีวิธีจริง ๆ เจ้าก็รีบบอกมาสิ อวี้อิ๋ง! ขอแค่สามารถแก้แค้นแทนเจ้าได้ ไม่ว่าจะเป็นวิธีไหน ข้าก็ยอมทั้งนั้น!”

จูอวี้อิ๋งทำท่าทางซาบซึ้งใจ ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา พลางแสดงความขอบคุณอย่างจริงใจ ก่อนที่รอยยิ้มเย็นชาจะปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง แล้วกล่าวเสียงเบา ๆ อย่างมีเลศนัย “เรื่องอื่น ๆ ก็ยังพอจะป้องกันได้อยู่ แต่... ภัยธรรมชาติหรืออุบัติเหตุนั้น ใครเล่าจะสามารถคาดการณ์ล่วงหน้าได้อย่างไรเล่า? ห้องข้างเรือนบูชาพระนั้นมีการจุดธูปไหว้อยู่ทุกคืน หากเกิดเหตุไม่คาดฝันเพลิงลุกไหม้ขึ้นมา ใครจะไปตำหนิอะไรได้ล่ะเจ้าคะ?”

ดวงตาของเหลียงอี้เป็นประกาย เขาตบมือหัวเราะเสียงดังด้วยความพึงพอใจ “ดี! ดี! ความคิดนี้ดีมาก! เอาอย่างนี้แหละ เราจะทำตามแผนนี้!”

เหลียงอี้หัวเราะอย่างเย็นชาและน่าขนลุก “อย่ารอช้าไปเลย ยิ่งปล่อยให้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ยิ่งมีโอกาสที่จะเกิดเรื่องผิดพลาด คืนนี้ข้าจะให้คนลงมือทันที!”

จู่ ๆ เขาก็นึกถึงท่าทางที่ดุดันและแฝงไปด้วยความท้าทายของเหลียนฟางโจว ความดื้อรั้นที่แสดงออกผ่านแววตานั้นทำให้จิตใจของเขาสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และชั่วร้าย

เมื่อถึงเวลานั้น ก็แค่จับนางทำให้สลบแล้วพาออกไปจากจวนตระกูลเหลียงนี้เสีย จากนั้นก็หาที่ซ่อนตัวไว้ในคฤหาสน์ร้างสักแห่ง พอเวลาผ่านไปจนทุกอย่างสงบลง ฮึ! ทีนี้ก็จะเป็นไปตามที่ข้าต้องการ... อยากจะทำอย่างไรก็ทำได้ทั้งนั้น!

ในขณะเดียวกัน ที่ห้องข้างเรือนบูชาพระที่แสนจะมืดมัวและอับชื้น อากาศหนาวเย็นของเดือนสิบเอ็ดก็ทำให้สถานที่นี้ยิ่งดูน่ากลัวขึ้นไปอีก

เหลียนฟางโจวถูกกักขังไว้ในห้องแคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยความชื้นและกลิ่นอับของห้องที่ไม่เคยได้รับแสงแดด ความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย รู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่ค่อย ๆ ซึมเข้าสู่กระดูก ในเวลาเพียงแค่พูดออกมาไม่กี่ประโยค ร่างกายของนางก็เริ่มสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

ความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านมาจากปลายนิ้วทั้งสิบที่ได้รับบาดเจ็บอย่างสาหัสนั้น ราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงอย่างต่อเนื่อง เหลียนฟางโจวมองดูมือที่เต็มไปด้วยรอยแผลและเลือดซึมอย่างสิ้นหวัง พลางยิ้มขื่น ๆ ให้กับตัวเอง

คิดจะได้ยามารักษาแผลหรือพันแผลไว้ให้... ก็คงได้แค่ฝันเท่านั้นแหละ!

เหลียนฟางโจวทำได้แค่รู้สึกโชคดีอยู่บ้าง อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่ใช่ฤดูร้อน มิฉะนั้นแผลพวกนี้คงอักเสบและเป็นหนองได้ง่ายกว่านี้...

นางนั่งพิงกำแพงอย่างหมดเรี่ยวแรง ใบหน้าซีดเซียวพลางถอนหายใจเบา ๆ ทำไมถึงได้ตกต่ำลงมาถึงขนาดนี้กันนะ?

เมื่อคิดถึงนิสัยบ้าคลั่งของจูอวี้อิ๋ง เหลียนฟางโจวก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาอีกครั้ง จูอวี้อิ๋งไม่มีทางนั่งรออย่างสงบจนกว่าเหลียงจิ้นจะกลับมาอย่างแน่นอน นางต้องวางแผนอะไรที่ชั่วร้ายอีกเป็นแน่

แล้วถ้าหากว่า... แม้แต่เหลียงจิ้นกลับมาแล้ว ก็ไม่ได้หมายความว่านางจะได้รับการช่วยเหลืออะไร บางทีการที่เขากลับมาอาจเป็นการพาตัวนางไปสู่หายนะที่เลวร้ายยิ่งกว่าเดิมด้วยซ้ำ!

เหลียนฟางโจวไม่จำเป็นต้องคิดมากก็พอจะเดาได้ว่า ถ้าเหลียงจิ้นรู้ความจริงเกี่ยวกับตัวตนของนาง ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร...

เขาจะต้องทำให้นางอับอายขายหน้า ทำลายเกียรติยศของนาง และที่สำคัญไปกว่านั้นคือการดูหมิ่นเหยียดหยามหลี่ฟู่อย่างไร้ความปรานี

เหลียนฟางโจวหัวเราะขื่น ๆ ออกมาอย่างหมดหวัง มือที่สั่นเทาของนางยื่นเข้าไปในเสื้อเพื่อหยิบเอาห่อกระดาษเล็ก ๆ ออกมา พลางจ้องมองมันด้วยสายตาที่เลื่อนลอยและสิ้นหวัง

สิ่งนี้คือสิ่งที่เหลียนฟางโจวเตรียมเอาไว้เผื่อเหตุการณ์ไม่คาดฝัน ก่อนที่นางจะไปพบฮูหยินใหญ่ นางแอบซ่อนไว้ในตัวอย่างเงียบ ๆ โดยไม่มีใครทันสังเกตเห็น แม้ว่ามันจะไม่ได้มีฤทธิ์รุนแรงเท่ากับครั้งที่เคยใช้ในหุบเขา แต่มันก็ยังคงเป็นพิษร้ายที่ไม่มีใครสามารถสัมผัสได้อย่างปลอดภัย หรือว่า... นางจะเหลือเพียงแค่หนทางนี้เท่านั้นจริง ๆ ?

เหลียนฟางโจวนั่งอยู่อย่างเงียบงัน ราวกับถูกทิ้งให้ลืมเลือนอยู่ในความมืดมิด สายตาของนางมองผ่านช่องเล็ก ๆ ออกไปเห็นเพียงท้องฟ้าที่มืดสนิท ทุกอย่างรอบตัวเงียบสงัด ไม่มีเสียงคนเดินผ่านมา ไม่มีใครจำได้ว่านางยังคงอยู่ที่นี่

ภายในเรือนบูชาพระ ในห้องโถงใหญ่ที่บูชาเจ้าแม่กวนอิมอยู่บนโต๊ะบูชานั้น มีเพียงแสงจากตะเกียงยาวที่จุดเอาไว้ให้ส่องสว่างอยู่ตลอดเวลา แต่ในห้องข้างที่นางถูกกักขังไว้ กลับมืดสนิทจนมองอะไรไม่เห็นแม้แต่น้อย

บรรยากาศรอบตัวนั้นเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือกและเงียบงัน ราวกับว่าความหนาวเย็นนั้นแทรกซึมไปถึงกระดูก และความเงียบที่หนักอึ้งก็ทำให้นางรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออก

แม้ว่าเหลียนฟางโจวจะเป็นคนใจกล้า แต่ความมืดและความหนาวที่เงียบงันเช่นนี้ก็ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัวอย่างห้ามไม่ได้ สุดท้ายนางจึงเลือกที่จะหลับตาลงเพื่อไม่ให้จิตใจว้าวุ่นเกินไป

ทันใดนั้นเอง นางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ ที่ดังมาจากด้านนอก เหลียนฟางโจวรู้สึกดีใจอย่างยิ่ง นางรีบลืมตาขึ้นทันที

แต่ว่าภาพตรงหน้ายังคงมืดสนิทเหมือนเดิม นางหยุดนิ่งไปชั่วครู่ รู้สึกผิดหวังอย่างมาก แต่ก็รีบปรับจิตใจให้สงบ แล้วตั้งใจเงี่ยหูฟังเสียงจากด้านนอกอย่างระมัดระวัง

ความเงียบที่ไม่มีที่สิ้นสุดนี้เกือบทำให้เหลียนฟางโจวบ้าคลั่งไปแล้ว แต่การที่มีคนมา อย่างน้อยมันก็ดีกว่าการไม่มีใครมาเลย!

หรือว่า... จะเป็นคนที่เอาอาหารมาให้? ฮูหยินใหญ่ไม่ได้พูดว่าจะปล่อยให้นางอดตายเสียหน่อยนี่นา?

เสียงฝีเท้าที่ได้ยินนั้นค่อย ๆ เบาลงและชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ นางสามารถบอกได้ว่ามันกำลังมุ่งหน้ามายังประตูเรือนนี้ แต่แล้ว... เสียงนั้นก็หยุดลงอย่างกะทันหัน

เหลียนฟางโจวรู้สึกระแวงขึ้นมาทันที นี่มันต้องไม่ใช่คนที่เอาอาหารมาให้แน่ ๆ! นางกำหมัดแน่น ความเย็นจากฝ่ามือที่เปียกชื้นทำให้รู้สึกเสียววาบ แต่ก็ยังคงนอนนิ่ง ๆ และแสร้งทำเป็นหลับไปแล้ว

“แอ๊ด...” เสียงประตูถูกผลักเปิดออกเบา ๆ และแสงจันทร์อันอ่อนโยนก็เล็ดลอดเข้ามาในห้อง

เรือนนี้มืดสนิทอย่างมาก แต่เมื่อแสงจันทร์ส่องเข้ามา แม้จะเป็นเพียงแสงสลัว ๆ แต่มันก็ดูเหมือนสว่างมากเมื่อเทียบกับความมืดก่อนหน้านี้

“ข้าบอกแล้วว่าไม่ต้องระวังอะไรมาก นี่เจ้าก็ไม่เชื่อ! นังโง่นั่นมันจะรู้อะไรได้? ยังกล้านอนหลับสบายอยู่อีก!” เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันและดูถูกอย่างยิ่ง

อีกคนส่งเสียงหึในลำคอ ก่อนจะพูดอย่างเบื่อหน่าย “เลิกพูดมากได้แล้ว รีบลงมือเถอะ!”

เหลียนฟางโจวที่แสร้งทำเป็นหลับ ได้ยินทุกอย่างอย่างชัดเจน หัวใจของนางเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง พลางคิดอย่างร้อนรนว่าต้องทำอะไรบางอย่างเพื่อเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้!

เหลียนฟางโจวลืมตาขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งเสียงร้องเบา ๆ ออกมา “อ๊ะ!” นางตั้งใจจะร้องตะโกนเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ชายคนหนึ่งกลับเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว กระโจนเข้ามาอย่างกับลูกธนูแล้วใช้มือกดปิดปากและจมูกของนางเอาไว้แน่น

เหลียนฟางโจวดิ้นรนพยายามจะหลุดจากการจับกุมนั้น แต่ในที่สุด ร่างของนางก็แข็งเกร็งอย่างแรง ก่อนที่หัวจะตกลงมาอย่างหมดเรี่ยวแรง นางได้หมดสติไปแล้ว

ชายคนนั้นปล่อยมือออกแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก “รีบลงมือเถอะ เดี๋ยวข้าจะอุ้มนางออกไป ส่วนเจ้าไปจุดไฟ”

อีกคนหนึ่งขานรับอย่างรวดเร็ว และเริ่มทำอะไรบางอย่างที่ส่งเสียงดังแผ่วเบา และจากสิ่งที่เหลียนฟางโจวแอบได้ยินมาก่อนหน้านี้ พวกมันคงกำลังเตรียมจะจุดไฟเผาเรือนนี้แน่ ๆ

พวกเขาทั้งสองคนใช้เวลาจัดการไม่นาน ก่อนจะนำถุงผ้าขนาดใหญ่ที่ทำจากป่านมาใช้งาน พวกมันวางถุงผ้าไว้บนพื้นแล้วดึงร่างของเหลียนฟางโจวใส่เข้าไปในถุงอย่างรวดเร็ว

เหลียนฟางโจวที่แกล้งทำเป็นหมดสติไป รู้สึกได้ถึงความสิ้นหวังในใจ พวกมันคิดจะพานางไปที่ไหนกันแน่? ถ้าพวกมันมัดปากถุงไว้แล้ว นางก็คงจบเห่แน่ ๆ!

นางไม่รอช้าอีกต่อไป ในมือของนางได้เตรียมผงยาพิษไว้แล้ว นางแอบล้วงมือเข้าไปในเสื้อของตัวเองอย่างเงียบ ๆ และในจังหวะที่พวกมันไม่ทันได้ตั้งตัว นางก็กระชากมือออกมาอย่างรวดเร็ว

นางกลั้นหายใจ แล้วสะบัดผงยาพิษในมือไปยังชายทั้งสองอย่างเต็มแรง!

ทันทีที่เหลียนฟางโจวสะบัดผงยาพิษออกไป หมอกควันสีแดงอ่อนก็ลอยฟุ้งขึ้นมาในอากาศ ชายทั้งสองจ้องมองนางด้วยความตกใจอย่างสุดขีด ดวงตาเบิกกว้างราวกับไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น

มือที่พวกเขายกขึ้นมาพยายามจะจับนางกลับตกลงไปอย่างหมดเรี่ยวแรง ร่างกายโงนเงนก่อนที่ทั้งคู่จะล้มลงไปนอนนิ่งบนพื้นอย่างรวดเร็ว

เหลียนฟางโจวรีบยกแขนเสื้อขึ้นปิดจมูกและปากของตัวเอง แล้วพุ่งตรงไปยังประตู เร่งมือเปิดประตูออกแล้ววิ่งออกไปด้านนอก ทันทีที่เจออากาศบริสุทธิ์ นางก็สูดลมหายใจเข้าอย่างลึกหลายครั้งเพื่อขจัดกลิ่นผงยาที่อาจจะตกค้าง

เมื่อนางคิดถึงเรื่องที่ชายทั้งสองพูดเกี่ยวกับการจุดไฟเผาเรือน นางก็หัวเราะเยาะให้กับโชคชะตา

ถ้าพวกมันคิดจะจุดไฟงั้นหรือ? ก็ดี! ข้าจะเป็นคนจุดมันเอง!

อย่างไรก็ตาม นางก็นึกถึงสิ่งหนึ่งก่อนจะหันกลับเข้าไปในเรือน นางรีบดึงเสื้อคลุมจากร่างของหนึ่งในชายที่นอนหมดสติอยู่ แล้วสวมทับลงบนตัวของนางเองอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ปล่อยผมลงมาให้ยุ่งเหยิง ก่อนจะรวบขึ้นและมัดให้ดูคล้ายกับทรงผมของชายหนุ่ม นางพยายามปลอมตัวให้ดูเหมือนผู้ชายเพื่อป้องกันการถูกจับได้

เมื่อจัดการกับการปลอมตัวเรียบร้อยแล้ว นางก็รีบไปยังห้องโถงใหญ่ของเรือนบูชาพระ ที่นั่นมีการจุดธูปและตะเกียงน้ำมันไว้ตลอดเวลาเพื่อสักการะและถวายเครื่องบูชา

สำหรับความสะดวกสบายในการใช้งาน ที่ห้องข้างเรือนบูชาพระนั้นมีน้ำมันสำหรับจุดตะเกียงเก็บไว้เป็นจำนวนมากอยู่แล้ว สิ่งนี้ช่วยให้นางสามารถจุดไฟได้โดยง่ายและรวดเร็วยิ่งขึ้น!

ในเมื่อทุกอย่างพังทลายมาจนถึงขนาดนี้แล้ว นางจะต้องกลัวอะไรอีกเล่า? หากเกิดไฟไหม้ขึ้น นางอาจจะสามารถหนีออกไปได้ท่ามกลางความโกลาหลนั้น!

เหลียนฟางโจวราดน้ำมันลงไปทั่วบริเวณอย่างรวดเร็ว ไม้แห้งที่เตรียมไว้สำหรับจุดไฟบูชาในโถงนั้นติดไฟได้ง่ายอย่างเหลือเชื่อ ไม่นานนัก เปลวไฟก็ลุกโชนขึ้นอย่างรุนแรง ส่งเสียงแตกเปรี๊ยะ ๆ พร้อมกับแสงสว่างที่กระจายไปทั่วทั้งห้อง

ภายใต้แสงเพลิงที่ลุกไหม้อย่างบ้าคลั่ง เหลียนฟางโจวสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหันหลังวิ่งหนีออกไปทันที

แสงไฟจากด้านหลังยิ่งทวีความสว่างขึ้นเรื่อย ๆ เสียงร้องตกใจและเสียงตะโกนอย่างโกลาหลเริ่มดังขึ้นเป็นระลอก เสียงคนจำนวนมากวิ่งเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง เพื่อมุ่งไปยังสถานที่ที่ไฟกำลังลุกไหม้อย่างรุนแรง

หัวใจของเหลียนฟางโจวเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ แต่นางก็ยังคงกัดฟันวิ่งต่อไปอย่างไม่หยุดพัก มุ่งหน้าไปในทิศทางตรงกันข้ามจากที่เกิดเหตุไฟไหม้ เพื่อหลบหนีออกจากที่แห่งนี้ให้ได้

ถ้าหากนางสามารถหลุดพ้นจากลานด้านหลังของจวนนี้ได้ โอกาสที่จะหนีรอดก็จะเพิ่มขึ้นอย่างน้อยครึ่งหนึ่ง!

เสียงลมที่พัดผ่านหูดังอื้ออึง นางรู้ดีว่าต้องรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วที่สุด! บริเวณด้านในของเรือนนี้มีเพียงพวกบ่าวสาวและหญิงรับใช้จำนวนมากที่อาศัยอยู่ ส่วนการตรวจตราหรือการลาดตระเวนจะมีเพียงยามที่คอยเดินตรวจเป็นเวลาตามที่กำหนดเท่านั้น

เมื่อเกิดเหตุเพลิงไหม้ขึ้นในเรือนบูชาพระ การดับไฟต้องอาศัยกำลังคนจำนวนมากจากเรือนด้านนอก นั่นหมายความว่า... ในเวลานี้ จะมีช่องว่างให้หลบหนีอยู่ และนี่อาจเป็นโอกาสเดียวที่นางจะหลุดพ้นไปได้! หากพลาดโอกาสนี้ไป นางก็ไม่มีทางรอดอีกแล้ว!

ทันใดนั้นเอง โดยไม่ทันได้ตั้งตัว ก็มีใครบางคนโผล่ออกมาจากด้านข้างอย่างกะทันหัน แล้วพุ่งเข้ามาชนกับเหลียนฟางโจวอย่างจัง ทั้งสองฝ่ายต่างร้องออกมาพร้อมกันว่า “โอ๊ย!” แรงปะทะนั้นรุนแรงมากจนทำให้ทั้งสองคนกระเด็นล้มลงไปด้านหลังอย่างไม่อาจควบคุมได้

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1204 กักขังในหอพระ

 

บทที่ 1204 กักขังในหอพระ

เหลียนฟางโจวไม่อาจทนได้อีกต่อไป นางสะบัดมือออกแล้วพยายามดิ้นรนสุดกำลังพร้อมกับตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง “พวกเจ้าต้องการให้ข้าทำยังไงกันแน่! พวกเจ้าต้องการให้ข้าทำยังไง! ข้าพูดความจริงไปแล้ว แต่พวกเจ้าก็ไม่เชื่อ ต้องให้ข้าพูดในสิ่งที่พวกเจ้าต้องการจะได้ยินเท่านั้นใช่ไหม? แต่พอข้าพูดออกมาแล้ว พวกเจ้าก็ยังไม่พอใจอีก! ฮูหยินใหญ่ ฆ่าข้าให้ตายเสียเถอะ! ฆ่าข้าให้ตายไปเลยดีกว่า!”

ในสายตาของจูอวี้อิ๋ง การต่อสู้ด้วยกำลัง นางย่อมรู้ตัวดีว่าเป็นคุณหนูที่ถูกเลี้ยงมาอย่างประณีตอ่อนโยน จะไปสู้เหลียนฟางโจวที่เป็นหญิงหยาบคายอย่างนั้นได้อย่างไร? แต่การทำร้ายคนที่อ่อนแออยู่แล้ว ย่อมเป็นเรื่องที่แตกต่างออกไป!

เหลียนฟางโจวได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก อีกทั้งยังกล้าตะโกนโวยวายอย่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงต่อหน้าฮูหยินใหญ่ ตอนนี้จูอวี้อิ๋งคิดว่านี่คือโอกาสทองของนาง! หากไม่ฉวยโอกาสนี้ไว้ ก็ไม่รู้จะต้องรอไปถึงเมื่อไร!

ข้าจะข่วนหน้าอีนังคนนี้ให้เป็นรอยแผลไปทั้งหน้า! ข้าจะทำลายหน้าของนาง! ข้าอยากเห็นนักว่านางจะเอาหน้าตาแบบไหนไปยั่วท่านเว่ยหนิงโหวได้อีก!

จูอวี้อิ๋งบีบมือจนแน่นด้วยความเคียดแค้น นางส่งเสียงแหลมสูงตะโกนว่า “บังอาจ! เจ้ามันนังบ้า!”

จูอวี้อิ๋งตกใจจนเหงื่อซึมฝ่ามือ ร้องแหลมออกมา “หยาบช้านัก! นังบ้าเอ๊ย!”

ยังไม่ทันให้ฮูหยินใหญ่หรือใครต่อใครได้ทันตั้งตัว นางก็พุ่งเข้าใส่ หวังจะตบตีเหลียนฟางโจวให้ได้

เหลียนฟางโจวแม้จะแสร้งบ้า แต่ก็ใช่ว่าจะเสียสติจริง ทั้งหมดล้วนเป็นการแสดง และนางก็เกลียดชังจูอวี้อิ๋งอย่างฝังลึก เห็นอีกฝ่ายยังกล้าคิดจะรุกเข้ามาเอาเปรียบเช่นนี้—นางจะปล่อยไว้ได้อย่างไร?

นางตัดสินใจสู้สุดตัว ไม่สนใจความเจ็บแสบที่แล่นไปถึงปลายนิ้ว ใช้แรงทั้งหมดกระชากจูอวี้อิ๋งล้มลงกับพื้น ก่อนจะถลานั่งทับแขนขวาของอีกฝ่าย แล้วโถมร่างลงไปกดแขนซ้ายไว้แน่น มือหนึ่งบีบคาง อีกมือฟาดลงบนใบหน้าที่เคยงดงามราวบุปผาอย่างไม่ยั้ง! เสียงเพี้ยะเพี้ยะดังสนั่น พร้อมเสียงด่าทอระบายแค้น

“อวี้อี๋เหนียง! ข้ามีแค้นอะไรกับเจ้ากัน? ทำไมต้องคอยยุแหย่เรื่องเท็จใส่ข้าต่อหน้าฮูหยินใหญ่! ที่คุณชายใหญ่เขารักข้าจะเป็นจะตาย มันเกี่ยวอะไรกับเจ้า! เจ้าไม่สบอารมณ์อะไรนักหนา หรือว่า—กินในชามแล้วจะแอบเล็งในหม้อรึไง! หัดส่องกระจกดูหน้าตัวเองบ้างเถอะ! แบบเจ้าน่ะเหรอ คู่ควรตรงไหน!”

จูอวี้อิ๋งไม่คาดคิดเลยว่า แม้ตัวเองจะได้เปรียบในสถานการณ์นี้ แต่นางกลับไม่ใช่คู่มือของเหลียนฟางโจวแม้แต่น้อย

พอเห็นมือที่เต็มไปด้วยเลือดและบวมแดงจนดูไม่ได้ของอีกฝ่าย ยังคงยกขึ้นฟาดลง ยกขึ้นฟาดลงติดต่อกันไม่หยุด ก็ทั้งตกใจ ทั้งโกรธ ทั้งหวาดกลัว และเจ็บปวด จนกรีดร้องร้องไห้แทบเสียสติ

ฮูหยินใหญ่ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจขั้นสุด

“พวกเจ้ายังยืนเอ้อระเหยอะไรกันอยู่! ทำไมไม่รีบแยกพวกนางออกจากกันเสียที!” ฮูหยินใหญ่ตบโต๊ะน้ำชาพร้อมกับตะโกนด้วยความโกรธจัด

จินหมอมอและหญิงรับใช้อีกคนต่างก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ นางทั้งสองแอบคิดอยู่ในใจว่า “ผู้หญิงจากจงหยวน (แผ่นดินกลาง) เวลาโกรธขึ้นมา ช่างไม่แตกต่างจากหญิงจากมณฑลหนานไห่ (มณฑลทะเลใต้) เลยแม้แต่น้อย...”

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนดุดันของฮูหยินใหญ่ ทั้งสองก็ได้สติกลับคืนมา รีบวิ่งเข้ามาเพื่อแยกเหลียนฟางโจวกับจูอวี้อิ๋งออกจากกัน

แต่เหลียนฟางโจวกำลังอยู่ในอารมณ์คุกรุ่นอย่างสุดขีด ความโกรธที่สะสมจากการถูกใส่ร้ายและการถูกทรมานอย่างโหดร้ายทำให้นางไม่ยอมปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือไปอย่างง่าย ๆ นางลงมือทุบตีจูอวี้อิ๋งอย่างบ้าคลั่ง ทั้งทุบ ทั้งตบใบหน้าของจูอวี้อิ๋งไม่หยุด พลางด่าทอด้วยความเกรี้ยวกราดอย่างไร้ความปรานี

แม้แต่จินหมอมอและหญิงรับใช้อีกคนที่พยายามดึงตัวเหลียนฟางโจวออก ก็ยังไม่อาจแยกร่างของนางออกจากจูอวี้อิ๋งได้ “นี่มันเกินไปแล้ว!” ฮูหยินใหญ่โมโหจนแทบจะระเบิด นางตะโกนออกมาอย่างรุนแรง “ทำไมพวกเจ้ายังไม่รีบไปตามคนมาช่วยกันแยกนางออกเสียที! ให้คนเห็นฉากบัดซบแบบนี้มันน่าชมเชยนักหรืออย่างไร?”

ฮูหยินใหญ่ขมวดคิ้วอย่างรุนแรง แสดงออกถึงความรังเกียจและไม่พอใจอย่างที่สุด!

จินหมอมอตกใจรีบขานรับอย่างรวดเร็ว นางรีบออกไปเรียกหญิงรับใช้คนสนิทอีกสองคนเข้ามาช่วยกัน ในที่สุดพวกนางทั้งสี่คนก็ช่วยกันดึงเหลียนฟางโจวกับจูอวี้อิ๋งให้แยกออกจากกันได้สำเร็จ

สภาพของจูอวี้อิ๋งตอนนี้ดูน่าสมเพชอย่างมาก ใบหน้าและเสื้อผ้าของนางเต็มไปด้วยความเลอะเทอะและยับเยิน ผมที่เคยเกล้าเป็นทรงอย่างงดงามก็กระจุยกระจายจนดูราวกับหญิงบ้า ใบหน้าที่เคยขาวอมชมพูและงดงาม บัดนี้บวมจนกลายเป็นเหมือนหัวหมูอย่างน่าตกใจ ไม่รู้ว่าเลือดที่เปื้อนอยู่บนหน้านั้นเป็นเลือดจากมือของเหลียนฟางโจวหรือเป็นเลือดของจูอวี้อิ๋งเอง แต่รอยเลือดที่เปรอะเปื้อนนั้นทำให้ใบหน้าของนางดูทั้งน่าสงสารและน่าสยดสยองไปพร้อม ๆ กัน

จูอวี้อิ๋งทั้งอับอาย ทั้งโกรธแค้น จนอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ออกมาเสียงดัง นางกรีดร้องพร้อมกับตะโกนเสียงแหลม “เหลียนฟางโจว! ข้าจะสู้กับเจ้าให้ตายไปข้างหนึ่ง! ข้าจะสู้กับเจ้า!” นางพยายามดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง พุ่งเข้าไปหานางอีกครั้ง

“หุบปากซะ!” ฮูหยินใหญ่ตวาดออกมาด้วยเสียงดุดัน นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาและทรงอำนาจ “พวกเจ้ารู้ตัวบ้างหรือไม่ว่าตัวเองเป็นใคร มีสถานะอะไรถึงกล้าทำเรื่องบ้าคลั่งไร้ระเบียบเช่นนี้! นี่มันเกินไปแล้วจริง ๆ!”

ฮูหยินใหญ่ในตอนนี้โกรธจริง ๆ แล้ว สำหรับนาง เหล่าบรรดาเมียน้อยและอี๋เหนียงทั้งหลาย ไม่มีใครเคยอยู่ในสายตาของนางเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าลูกชายของนางจะโปรดปรานพวกนางมากแค่ไหน ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับการเลี้ยงแมวหรือสุนัขตัวโปรดเท่านั้นเอง

แต่ใครจะไปคิดว่า ผู้หญิงพวกนี้จะกล้าถึงเพียงนี้! กล้าที่จะทะเลาะกันและสร้างความวุ่นวายถึงขั้นทำร้ายกันต่อหน้าต่อตานาง!

จูอวี้อิ๋งสะดุ้งเฮือกด้วยความหวาดกลัว ความเย่อหยิ่งที่เคยมีหายไปในพริบตา นางเพิ่งจะตระหนักได้ว่า สถานการณ์ของตนในตอนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป นางกัดฟันมองเหลียนฟางโจวด้วยความเกลียดชังที่เต็มไปด้วยความคับแค้น

เหลียนฟางโจวเองก็ดูไม่ต่างจากคนที่มีสภาพย่ำแย่นัก เสื้อผ้าของนางเปรอะเปื้อนยุ่งเหยิง แต่ถึงอย่างนั้นก็ดูดีกว่าจูอวี้อิ๋งมาก

ในตอนนี้ เหลียนฟางโจวยืนอยู่ตรงนั้นอย่างมั่นคง นางใช้นิ้วมือหวีผมของตัวเองเบา ๆ เพื่อจัดแต่งให้ดูเรียบร้อย ราวกับว่าอาการบาดเจ็บที่นิ้วทั้งสิบของนางไม่มีอยู่จริง

สีหน้าของนางแสดงออกถึงความไม่แยแสและไร้ซึ่งความเจ็บปวดแม้แต่น้อย นางไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วเลยสักครั้งเดียว ความไม่สะทกสะท้านนั้นทำให้ฮูหยินใหญ่รู้สึกหวั่นไหวในใจอย่างคาดไม่ถึง!

เหลียนฟางโจวจ้องมองจูอวี้อิ๋งด้วยสายตาเย้ยหยัน ก่อนจะยิ้มเยาะและพูดออกมาอย่างมั่นคง “อวี้อี๋เหนียง ถ้าเจ้าไม่พอใจล่ะก็ ทำไมเราไม่ไปเรียนฮูหยินใหญ่ แล้วหาเวลาสักครั้งเพื่อประลองกันให้รู้เรื่องไปเลย? จะได้ต่อสู้กันอย่างยุติธรรม เจ้ากล้าหรือเปล่า? แต่ข้าคิดว่าเจ้าคงไม่กล้าหรอก เพราะคนที่รู้จักแต่คอยแทงข้างหลัง ใช้แผนการชั่วร้ายเล่นงานคนอื่นน่ะ ไม่มีปัญญาจะสู้กันซึ่ง ๆ หน้าได้หรอก!”

จูอวี้อิ๋งถึงกับพูดอะไรไม่ออก ร่างกายของนางสั่นด้วยความโกรธจนหน้าแดงจัด

จินหมอมอและบ่าวรับใช้คนอื่น ๆ ต่างก็แทบจะกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่

แต่ฮูหยินใหญ่กลับยิ่งโกรธขึ้นไปอีก นางตวาดออกมาเสียงดัง “เงียบกันให้หมด!”

ดวงตาเย็นชาของนางกวาดมองไปที่จูอวี้อิ๋งและเหลียนฟางโจวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “อวี้อี๋เหนียง กลับไปซะ! จินหมอมอ เจ้าจงไปตามคนมา แล้วพานางผู้หญิงที่ไม่มีที่มาที่ไปคนนี้ไปกักขังไว้ที่ห้องข้างของหอพระไว้ก่อน! รอจนกว่าอาจิ้นจะกลับมา แล้วค่อยตัดสินใจอีกที! ไปจัดการเสีย!”

เมื่อได้ยินฮูหยินใหญ่สั่งการเช่นนั้น จูอวี้อิ๋งก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง นางจ้องมองเหลียนฟางโจวด้วยสายตาเหยียดหยามแล้วส่งเสียงหึออกมาอย่างดูถูก ก่อนจะสะบัดตัวหมุนออกไปจากห้องอย่างอารมณ์เสีย

เหลียนฟางโจวแอบเหลือบมองฮูหยินใหญ่อย่างรวดเร็ว นางไม่ได้โต้แย้งหรือพูดอะไรออกมาอีก เพียงแค่เดินตามจินหมอมอออกไปอย่างเงียบ ๆ

ในใจของนางกลับรู้สึกหนักอึ้งอย่างมาก เพราะเห็นได้ชัดว่าฮูหยินใหญ่ยังไม่เชื่อคำพูดของนาง! หรืออย่างน้อยที่สุด ก็ไม่ได้เชื่อทั้งหมด!

เมื่อเกิดความสงสัยขึ้นมาแล้ว การตรวจสอบหาความจริงก็เป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นอย่างแน่นอน ไม่ช้าก็เร็ว ความจริงที่ถูกซ่อนไว้จะต้องถูกเปิดเผยออกมา ไม่สามารถปิดบังได้ตลอดไป...

ความคิดนี้ทำให้เหลียนฟางโจวรู้สึกกังวลอย่างมาก นางคาดการณ์ได้อย่างถูกต้องว่าฮูหยินใหญ่ยังคงมีความสงสัยอยู่ในใจ

ความรู้สึกที่ได้จากสัญชาตญาณของฮูหยินใหญ่ รวมกับคำพูดของจูอวี้อิ๋ง ทำให้ความสงสัยในใจของนางไม่อาจถูกขจัดไปได้

อย่างไรก็ตาม นางก็ยังไม่เชื่อว่าเหลียนฟางโจวเป็นฮูหยินใหญ่แห่งจวนเว่ยหนิงโหวอย่างที่จูอวี้อิ๋งกล่าวอ้าง เพราะในความคิดของนาง ภรรยาของท่านโหวผู้ยิ่งใหญ่ไม่มีทางเป็นผู้หญิงที่มีสภาพเช่นนี้ได้อย่างแน่นอน!

สิ่งที่ฮูหยินใหญ่คิดได้ในตอนนี้ก็คือ ชาติกำเนิดของอีกฝ่ายยังคงไม่แน่ชัด ในเมื่อเป็นเช่นนั้น นางย่อมไม่อาจปล่อยเหลียนฟางโจวไปได้ จึงต้องกักขังนางไว้ก่อน และรอจนกว่าลูกชายคนโตของนางจะกลับมาแล้วค่อยตัดสินใจอีกที

ทางด้านจูอวี้อิ๋ง เมื่อกลับไปถึงเรือนของตัวเอง เหลียงอี้ก็ตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเห็นสภาพของนาง เขารู้สึกเป็นห่วงและเจ็บปวดใจอย่างมาก

หลังจากที่ได้ยินจูอวี้อิ๋งเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่ามันเกี่ยวข้องกับอี๋เหนียงคนโปรดของพี่ชายที่ยังไม่ได้ถูกรับเข้าเรือนอย่างเป็นทางการ ความโกรธของเหลียงอี้ก็พุ่งขึ้นจนแทบจะระเบิด เขาตะโกนออกมาอย่างเกรี้ยวกราด พร้อมกับตั้งท่าจะไปหานางคนนั้นเพื่อสะสางเรื่องนี้ให้จบสิ้น!

คราวนี้ต่อให้เป็นเทียนหวางเหล่าจื่อ (เทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ในตำนาน) ก็อย่าหวังจะมาขวางข้าได้! ข้าจะต้องฆ่านังนั่นให้ได้!

แต่จูอวี้อิ๋งกลับรีบคว้าแขนของเหลียงอี้เอาไว้ พร้อมกับร้องไห้ฟูมฟายพลางพูดอย่างสะอื้น “ฮูหยินใหญ่ได้สั่งกักขังนางไว้ที่ห้องข้างของหอพระแล้ว  เพราะเห็นแก่หน้าคุณชายใหญ่ ท่านจึงบอกว่าจะรอให้คุณชายใหญ่กลับมาก่อนแล้วค่อยตัดสินว่าจะจัดการอย่างไร ท่านไม่ยอมให้คุณชายรองไปยุ่งเกี่ยว เพราะกลัวว่าคุณชายใหญ่จะไม่พอใจ”

จูอวี้อิ๋งตั้งใจพูดเช่นนี้เพื่อทำให้เหลียงอี้ยอมใจเย็นลง และไม่ทำอะไรโง่ ๆ ที่จะทำให้ตัวเองตกที่นั่งลำบากในภายหลัง

เมื่อเหลียงอี้ได้ยินเช่นนั้น ก็ยิ่งโกรธจนแทบคลั่ง คำพูดของจูอวี้อิ๋งยิ่งเหมือนการราดน้ำมันลงบนกองไฟที่กำลังลุกโชนอยู่ในใจเขา นางพูดด้วยเสียงเย้ยหยันและโกรธจัด

“ท่านแม่ของข้าเองก็คิดจะลงโทษนาง แล้วพี่ชายข้าจะกล้าขัดคำสั่งของท่านแม่เพื่อปกป้องนางได้อย่างไร? นังจิ้งจอกตัวนี้มันกล้าถึงขนาดนี้เชียวหรือ? ฮึ! ท่านแม่ต้องการจะสั่งสอนนาง แค่คนใช้คนหนึ่ง ต้องไปขออนุญาตพี่ชายข้าด้วยหรือไง? เอาเถอะ ในเมื่อท่านแม่ไม่สะดวกจะลงมือ ข้าจะจัดการเอง!”

“ไม่ได้! ไม่ได้เด็ดขาด!” จูอวี้อิ๋งรีบพูดออกมาด้วยความตกใจ “ถ้าเพราะเรื่องนี้ทำให้คุณชายรองกับคุณชายใหญ่เกิดความบาดหมางกันขึ้นมา ไม่เท่ากับว่าทั้งหมดเป็นความผิดของบ่าวหรือเจ้าคะ? แล้วบ่าวจะทนอยู่ได้อย่างไร?”

จูอวี้อิ๋งพยายามพูดเกลี้ยกล่อมเพื่อให้เหลียงอี้ยั้งมือเอาไว้ เพราะนางรู้ดีว่าถ้าปล่อยให้เขาไปทำอะไรเหลียนฟางโจวในตอนนี้ ผลลัพธ์ที่จะตามมาอาจจะทำให้สถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลงไปอีก

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1203 บีบบังคับให้พูดความจริง

 

บทที่ 1203 บีบบังคับให้พูดความจริง

อันที่จริงแล้ว ไม่ว่าการอธิบายของเหลียนฟางโจวจะเป็นอย่างไร หรือคำกล่าวหาของจูอวี้อิ๋งจะหนักหนาเพียงใด ฮูหยินใหญ่ก็ไม่ได้ใส่ใจสิ่งเหล่านั้นเลย สิ่งที่นางพึ่งพาอยู่ มีเพียงแค่ประสบการณ์หลายสิบปีในการแยกแยะผู้คนและตัดสินเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่สั่งสมมาเท่านั้น

ด้วยความรู้สึกอันเฉียบคมที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี นางสามารถบอกได้ว่าผู้หญิงที่กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้านี้ ต้องมีอะไรบางอย่างที่ไม่ธรรมดา

ตัวตนของนางไม่มีทางที่จะเรียบง่ายอย่างที่กล่าวอ้างออกมาแน่นอน!

เหลียงจิ้นนั้นโดยพื้นฐานแล้วเป็นคนที่รอบคอบ แม้จะดูเหมือนคนซื่อ ๆ ทำอะไรอย่างตรงไปตรงมา แต่การตัดสินใจของเขาก็เฉียบแหลมอยู่เสมอ เว้นเสียแต่ว่า... ในครั้งนี้นางกล้ายืนยันได้เลยว่าเขาตัดสินใจพลาดอย่างมหันต์!

หรือบางที เหลียงจิ้นอาจจะตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้เข้าอย่างเต็มเปาแล้วจริง ๆ! และนั่นทำให้ฮูหยินใหญ่ยิ่งต้องระมัดระวังตัวมากกว่าเดิม!

นางเหลือบมองเหลียนฟางโจวเพียงแวบเดียว ก่อนจะเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายใจ พลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่เต็มไปด้วยความเยาะเย้ยอย่างไร้เสียง

หญิงชราที่ชื่อว่า จินหมอมอ (จินฮวา) ขานรับคำสั่งด้วยเสียงเคารพ “เจ้าค่ะ” ก่อนจะหมุนตัวเข้าไปในห้องด้านใน ไม่นานนัก นางก็เดินออกมาพร้อมกับอุปกรณ์ทรมานที่ทำจากแผ่นไม้ไผ่ยาวประมาณหนึ่งฉื่อเรียงต่อกันอย่างเป็นระเบียบ

มันคือเครื่องมือทรมานที่เรียกว่า “จั้น” (拶) ใช้สำหรับบีบกระชับนิ้วมือของผู้ที่ถูกทรมานให้เจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

เมื่อเหลียนฟางโจวเห็นสิ่งนั้น สีหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นขาวซีดราวกับกระดาษ นางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ฮู... ฮูหยินใหญ่!”

ฮูหยินใหญ่เอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม “ตอนนี้เจ้ายังมีโอกาสเลือกที่จะพูดความจริงออกมา ถ้าไม่อย่างนั้น ก็อย่ามาโทษข้าแล้วกัน!”

จูอวี้อิ๋งส่งเสียงหัวเราะเยาะอย่างสะใจ นางจ้องมองมาที่มือของเหลียนฟางโจวด้วยสายตาอาฆาต ราวกับหวังให้มันถูกทำลายจนสิ้นซาก

แม้ใบหน้าของเหลียนฟางโจวจะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่เธอก็ยังคงส่ายหน้าอย่างสิ้นหวัง พร้อมกับตอบด้วยเสียงสั่นเทา “บ่าวพูดความจริงทุกอย่างแล้วเจ้าค่ะ ข้าไม่รู้เลยว่าฮูหยินใหญ่ต้องการจะฟังความจริงแบบไหน...”

ฮูหยินใหญ่ปรายตามองนางเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายใจ แล้วพูดอย่างเย็นชา “ลงมือเถอะ!”

หญิงรับใช้อาวุโสอีกคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเหลียนฟางโจว โดยเข้าประจำที่อยู่ด้านซ้าย ส่วนจินหมอมออยู่ด้านขวา ทั้งสองคนทำงานอย่างคล่องแคล่วและประณีต ท่าทางมั่นคงราวกับกำลังทำสิ่งที่เป็นเรื่องธรรมดาอย่างที่สุด การประสานงานของพวกนางเป็นไปอย่างราบรื่นและเต็มไปด้วยความเข้าใจซึ่งกันและกัน

พวกนางจัดการนำปลายนิ้วทั้งสิบของเหลียนฟางโจวใส่เข้าไปในอุปกรณ์ทรมาน “จั้น” (拶) อย่างไร้ความลังเล ไม่มีแม้แต่จะคิดว่าผู้หญิงที่กำลังจะถูกทรมานนั้นอาจจะขัดขืนหรือดิ้นรน

เหลียนฟางโจวเองก็ไม่กล้าแม้แต่จะขัดขืน เพราะสำหรับนางแล้ว การยืนอยู่ต่อหน้าฮูหยินใหญ่ก็คือการที่นางกลายเป็นเพียงมดตัวเล็ก ๆ ที่ไร้ค่า นอนกองอยู่บนพื้นต่ำต้อยที่สุด ฮูหยินใหญ่ไม่จำเป็นต้องยื่นมือออกมาจัดการอะไรด้วยตัวเองเลย แค่สั่งการด้วยคำพูดก็มีคนพร้อมที่จะจัดการทุกอย่างให้อย่างง่ายดาย

แม้ว่านางจะพยายามดิ้นรนไปก็เท่านั้น มีแต่จะทำให้ตัวเองอับอายมากขึ้นกว่าเดิมเสียเปล่า

ดังนั้น เหลียนฟางโจวจึงได้แต่สั่นเทาด้วยความกลัวอย่างรุนแรง แต่ไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย ได้แต่ก้มลงอ้อนวอนฮูหยินใหญ่ให้ปล่อยตัวนางไป

แต่ฮูหยินใหญ่กลับไม่แยแส นางมองดูด้วยสายตาเย็นชา ไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ ออกมาแม้แต่น้อย

ส่วนจูอวี้อิ๋งนั้น จ้องมองเหลียนฟางโจวที่ดูน่าสมเพชอย่างสะใจ สายตาของนางเต็มไปด้วยความกระหาย อยากจะเห็นเหลียนฟางโจวถูกทำลายอย่างรวดเร็วที่สุด

เมื่อจินหมอมอและหญิงรับใช้อีกคนจัดการหนีบปลายนิ้วของเหลียนฟางโจวเข้าที่เรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็สบตากันอย่างเข้าใจ ก่อนจะออกแรงบิดอุปกรณ์พร้อมกัน

ความเจ็บปวดที่เจาะลึกถึงกระดูกแผ่กระจายจากปลายนิ้วทั้งสิบไปราวกับสายฟ้าที่พุ่งทะลุไปทั่วทั้งร่าง เหลียนฟางโจวกรีดร้องออกมาด้วยความทรมานอย่างสุดจะทน!

ความเจ็บปวดนั้นยืดเยื้อออกไปเรื่อย ๆ ราวกับไม่มีที่สิ้นสุด เหลียนฟางโจวรู้สึกได้ถึงหัวใจที่บีบรัดตัวเองอย่างรุนแรงทีละนิด ราวกับว่าอากาศในอกของนางถูกดูดออกไปจนหมด และในวินาทีถัดไป นางอาจจะเจ็บปวดจนตายไปจริง ๆ ก็ได้

เหงื่อเม็ดใหญ่ ๆ ผุดขึ้นมาบนหน้าผากและขมับของนาง ก่อนจะไหลลงมาตามกรอบหน้า

เมื่อจินหมอมอและหญิงรับใช้อีกคนหยุดมือ เหลียนฟางโจวรู้สึกว่าร่างของนางสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะทรุดลงไปนอนกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง หอบหายใจอย่างหนักหน่วง

ศีรษะของนางมึนงงจนแทบจะคิดอะไรไม่ออก ปลายนิ้วทั้งสิบเจ็บปวดแสบลามไปถึงกระดูก ความเจ็บปวดที่ยังคงหลงเหลืออยู่นั้นทำให้นางต้องทนทุกข์อย่างแสนสาหัส

การลงทัณฑ์ในยุคโบราณนี้ ช่างโหดร้ายอย่างแท้จริง แล้วใครกันที่จะทนมันได้ไหว?

ฮูหยินใหญ่จ้องมองนางด้วยสายตาเย็นชา ราวกับกำลังมองตุ๊กตาที่ไร้ชีวิต ไร้ค่า และไม่ได้ถูกนับว่าเป็นมนุษย์แม้แต่น้อย “นี่ข้ายังไม่ได้ทำให้เลือดออกเลยนะ ก็แค่ต้องการจะเตือนเจ้าเท่านั้นเอง” ฮูหยินใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและนุ่มนวล แต่กลับเต็มไปด้วยความเย็นเยียบชวนให้ขนลุก “ว่าไงล่ะ เจ้าจะพูดความจริงออกมาหรือจะไม่พูด?”

เหลียนฟางโจวหอบหายใจอย่างหนักหน่วง พยายามเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างยากลำบาก นางเหลือบมองฮูหยินใหญ่ด้วยสายตาที่อ่อนแรงก่อนจะพูดด้วยเสียงแผ่วเบา “บ่าว... ก็พูดไปหมดแล้ว... บ่าวไม่มี... ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้วเจ้าค่ะ...”

ฮูหยินใหญ่หัวเราะเย็น ๆ ออกมาเล็กน้อย “งั้นก็เตือนสตินางอีกรอบสิ ข้าเชื่อว่าครั้งนี้นางคงจะจำได้ขึ้นมาแน่!”

จินหมอมอและหญิงรับใช้อีกคนขานรับอย่างพร้อมเพรียง ก่อนจะลงมืออีกครั้ง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเจ็บปวดจากก่อนหน้านี้ที่ยังหลงเหลืออยู่เป็นพื้นฐาน หรือเพราะครั้งนี้พวกนางเพิ่มแรงบีบให้มากขึ้นกว่าเดิม แต่ถ้าครั้งก่อนยังพอทนไหว ครั้งนี้คือความเจ็บปวดที่แท้จริงอย่างไม่อาจปฏิเสธได้

ความเจ็บปวดที่พุ่งทะลุเข้าไปในจิตใจนั้นทำให้สมองของเหลียนฟางโจวปั่นป่วนไปหมด ราวกับมีเสียงระเบิดดังสนั่นในหัว นางเห็นแสงวูบวาบทั้งสีดำและสีขาวสลับกันไป ความเจ็บปวดที่แสนสาหัสนี้ไม่ได้นำพาไปสู่ความชาอย่างที่หวัง แต่กลับพาให้จิตใจจมลงสู่ขุมนรกอันมืดมิดลึกยิ่งขึ้น มันเจ็บปวดเสียจนทำให้รู้สึกอยากตาย แต่กลับไม่อาจตายได้!

“บ่าวบริสุทธิ์! บ่าวบริสุทธิ์จริง ๆ! บ่าวถูกใส่ร้าย! บ่าวไม่ได้ทำอะไรผิด!” เหลียนฟางโจวกรีดร้องขึ้นมาสุดเสียง คำพูดที่หลุดออกมานั้นแทบจะจับต้นชนปลายไม่ถูก เสียงร้องโหยหวนของนางช่างน่าสยดสยองจนทำให้ผู้ที่ได้ยินต้องรู้สึกหวาดหวั่นอย่างถึงที่สุด!

ขมับของเหลียนฟางโจวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ผมรอบ ๆ ขมับติดกันเป็นกระจุก ด้านหลังของนางก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อเหนียวเหนอะหนะ รู้สึกไม่สบายตัวจนทำให้เผลอคิดไปถึงเลือดที่อาจจะไหลออกมาจากบาดแผล อุ่นเหนียวชวนให้รู้สึกขยะแขยง

ปลายนิ้วทั้งสิบที่เคยเรียวงาม ขาวเนียน กลับกลายเป็นบวมแดงจนม่วงคล้ำ มีบางจุดที่เลือดซึมออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน ภาพที่เห็นนั้นช่างน่ากลัวและสะเทือนใจยิ่งนัก

ทันทีที่อุปกรณ์ทรมานถูกปล่อยออก เหลียนฟางโจวก็หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ความเจ็บปวดที่ทำให้ร่างกายสั่นสะท้านเริ่มจางหายไปทีละน้อย ๆ แต่ปลายนิ้วทั้งสิบกลับรู้สึกร้อนราวกับถูกไฟแผดเผา ความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วราวกับถูกเข็มนับพันทิ่มแทง นางรู้สึกได้ว่ามือของตนเองแทบจะไม่ตอบสนองอีกต่อไป ราวกับว่ามันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายแล้ว

“ดูมือคู่นี้สิ กลายเป็นแบบนี้แล้ว ข้ายังรู้สึกสงสารจนแทบไม่อยากมองเลย เจ้าคิดดีแล้วหรือยัง? ยังมีอะไรที่อยากจะพูดอีกไหม?” ฮูหยินใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแฝงความอ่อนโยน ราวกับว่ากำลังสงสารและเวทนาเหลียนฟางโจวอย่างมาก

เหลียนฟางโจวไม่ได้ตอบอะไร นางเพียงแต่หอบหายใจอย่างโลภมาก หวังเพียงจะขจัดความเจ็บปวดอันร้ายกาจนี้ออกไปจากร่างกายให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ฮูหยินใหญ่ไม่ได้คิดจะถามคำถามซ้ำเป็นครั้งที่สอง และคราวนี้ถึงกับไม่จำเป็นต้องออกคำสั่งด้วยซ้ำ นางเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย ก่อนจะส่งสัญญาณให้จินหมอมอและหญิงรับใช้อีกคนด้วยการพยักหน้าเบา ๆ

ความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงกระดูกบุกเข้ามาอีกครั้งหนึ่ง ราวกับคลื่นขนาดมหึมาที่โหมกระหน่ำกลืนกินนางเข้าไปจนหมดสิ้น สมองของเหลียนฟางโจวขาวโพลนจนไม่สามารถคิดอะไรได้อย่างชัดเจน ราวกับจมดิ่งลงไปในความมืดที่ไร้จุดจบ ความเจ็บปวดแผ่กระจายไปทุกทิศทุกทาง บดบังทุกสิ่งจนไม่สามารถคิดหรือแม้แต่จะหายใจได้

นางกรีดร้องออกมาสุดเสียง “ข้ายอมแล้ว! ข้ายอมแล้ว! ข้าคือฮูหยินหลี่! ข้าคือฮูหยินใหญ่แห่งจวนเว่ยหนิงโหว! ใช่ ข้าใช่ ข้าเป็น...”

จูอวี้อิ๋งได้ยินดังนั้นก็เต็มไปด้วยความยินดีจนแทบจะกระโดดโลดเต้น นางรีบพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นพลางหันไปหาฮูหยินใหญ่ “ฮูหยินใหญ่ ได้ยินแล้วหรือไม่เจ้าคะ? นางยอมรับแล้ว! นางยอมรับแล้วจริง ๆ! ข้ารู้แล้วว่านางจะต้องยอมรับแน่! ตอนนี้ฮูหยินใหญ่เชื่อบ่าวแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

แต่เมื่อสายตาเย็นชาของฮูหยินใหญ่จ้องมองมายังนาง จูอวี้อิ๋งก็ชะงักไปทันที สีหน้าที่เปี่ยมด้วยความยินดีเมื่อครู่กลับกลายเป็นความหวาดหวั่น นางไม่กล้าพูดอะไรต่ออีกเลย

เหลียนฟางโจวนอนฟุบอยู่บนพื้นอย่างอ่อนแรง ร่างกายของนางอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง ในขณะที่ปากก็พึมพำซ้ำไปซ้ำมาอย่างเลื่อนลอย “ข้าคือฮูหยินใหญ่แห่งจวนเว่ยหนิงโหว... ข้าคือ...”

“เจ้าบอกว่าตัวเองเป็นฮูหยินใหญ่แห่งจวนเว่ยหนิงโหวอย่างนั้นหรือ?” ฮูหยินใหญ่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ใช่... ใช่ ข้าเป็น...” เหลียนฟางโจวตอบเสียงแผ่วเบา แทบจะเป็นเพียงแค่เสียงกระซิบ นางดูเหมือนจะใกล้หมดแรงเต็มที

“การแอบอ้างว่าเป็นภรรยาผู้มีตำแหน่งแห่งราชสำนัก นั่นถือเป็นโทษประหารเด็ดขาด! คำพูดของเจ้านั่นมันช่างเหลวไหลสิ้นดี! ถ้าเจ้าเป็นฮูหยินใหญ่แห่งจวนเว่ยหนิงโหวจริง ๆ แล้วทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่จวนตระกูลเหลียงของพวกเราได้? เรื่องนี้จะอธิบายอย่างไร? พูดมา!” ฮูหยินใหญ่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ราวกับคมดาบที่พร้อมจะเฉือนเนื้ออย่างไร้ความปรานี

“เอ๊ะ?” เหลียนฟางโจวส่งเสียงอุทานออกมาอย่างมึนงง นางนิ่งค้างไปครู่หนึ่งก่อนจะพึมพำ “ข้าจะพูด... ข้าจะพูด... ข้ามาที่จวนตระกูลเหลียงได้อย่างไร? ข้ามาได้อย่างไร?”

นางพยายามเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก จ้องมองไปที่จูอวี้อิ๋งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความงุนงง ราวกับกำลังรอให้จูอวี้อิ๋งช่วยตอบคำถามนี้ให้กับนาง และดูเหมือนว่าจะยอมพูดตามที่จูอวี้อิ๋งจะบอกทุกอย่างอย่างไม่ลังเล

จูอวี้อิ๋งถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ความโกรธจะพุ่งขึ้นมา นางตะโกนด้วยความโมโห “เจ้ามองข้าทำไม! เรื่องของตัวเจ้าเอง เจ้ายังไม่รู้ตัวเองหรืออย่างไร?”

ดวงตาของเหลียนฟางโจวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นางจ้องมองไปอย่างเลื่อนลอย ก่อนที่สติของนางจะเริ่มกลับคืนมาเล็กน้อย แต่แล้วนางก็เลือกที่จะก้มหน้าลง ไม่พูดอะไรอีก “เจ้าก็ยังคิดจะโกหกอยู่อีกอย่างนั้นหรือ?” ฮูหยินใหญ่หัวเราะเย็นชา ก่อนจะส่งสายตาไปทางจินหมอมอและหญิงรับใช้อีกคน

จินหมอมอและหญิงรับใช้อีกคนไม่แม้แต่จะชายตามองมือของเหลียนฟางโจวที่ผิวหนังถลอกจนมีเลือดซึมออกมาเป็นจุด ๆ และบวมแดงจนมีสภาพน่ากลัว พวกนางไม่แม้แต่จะลังเล รีบเดินเข้ามาเพื่อจะลงมือทรมานนางอีกครั้งอย่างไร้ความปรานี!