บทที่ 1366 ยุยงให้ก่อกบฏ
สำหรับพวกอาหมู่ ซึ่งเป็นคนเผ่าที่ไม่เคยมีแนวคิดเรื่อง
“อำนาจจักรพรรดิ” หรือ “กฎหมายแผ่นดิน” อยู่ในหัว
การก่อกบฏ ก็เหมือน กินข้าวนอนหลับ—เรื่องธรรมดา!
หากเขาคิดจะทำ...ก็ลงมือทันที!
มิใช่เพื่อเหตุผลยิ่งใหญ่ใด ๆ
ก็แค่เพื่อ “เล่นงานเจ้าผู้ว่าการมณฑล” ให้สาสมใจ
ล้างแค้นที่อับอายขายหน้าเท่านั้น!
หากพลาด…ก็แค่หนีเข้าป่าลึกเขาสูง
ไม่มีใครตามไปถึงตัวเขาได้แน่นอน!
เหลียงจิ้นยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
ยิ่งเติมเชื้อไฟเข้าไปอีกว่า
“ต้องลงมือให้เร็ว หลี่ฟู่นั่นเป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้น
แม้ภายนอกจะเหมือนปล่อยเจ้าไปแล้วก็เถอะ—”
“นี่เรียกว่าปล่อยข้าเรอะ?!”
อาหมู่ตะโกนขัดขึ้นอย่างโกรธจัด
“ข้าโดนมันสั่งให้คนฟาดก้นแทบแหลก!
ตอนนี้ยังเจ็บหน้าอกไม่หาย นี่มันเสียหน้า!”
เหลียงจิ้นยิ้มบาง
“เจ้ารู้ตัวแบบนี้ก็ดีแล้ว!
ต่อหน้าคนมากมาย มันยังกล้าทำกับเจ้าเช่นนั้น
หากมันกลับไปได้…เจ้าคิดว่า
มันจะไม่เรียกกองทัพมา ‘เก็บกวาด’ เจ้าอีกหรือ?”
“เพราะงั้น—ต้อง ชิงลงมือก่อน!
ยิ่งรวบรวมพันธมิตรจากหลายเผ่าได้มากเท่าไร
ยิ่งดี!”
“ถูก! ถูก! ถูก!”
อาหมู่พยักหน้ารัว ยิ้มแป้นจนตาหยี
“ท่านเหลียงพูดได้ถูกใจข้ายิ่งนัก!
พอกลับถึงที่ ข้าจะสั่งเตรียมทันที!”
เหลียงจิ้นพยักหน้า
เตือนต่อด้วยสีหน้าเยือกเย็น
“จำไว้—ต้อง ปิดปากลูกน้องให้ดี!
อย่าให้ใครพูดพล่อยก่อนลงมือเด็ดขาด!
พวกหลี่ฟู่เจ้าเล่ห์นัก เจ้าเองก็โดนมาแล้วไม่ใช่หรือ?
มีอะไรผิดสังเกตนิดเดียว มันก็จับได้!”
อาหมู่ฮึ่มฮั่มเสียงต่ำ
แม้ไม่สบอารมณ์นัก แต่ก็ต้องยอมรับ
จึงได้แต่พยักหน้าเงียบ ๆ
เหลียงจิ้นกล่าวต่อ
“ถึงเวลานั้น หาโอกาสจับเจ้าเจ้าเมืองจ้าวเอาไว้ก่อน—”
“ไม่ได้ ๆ!”
อาหมู่รีบส่ายหัว สีหน้าจริงจัง
“ใต้เท้าจ้าวเป็นขุนนางดีคนหนึ่ง ข้าทำแบบนั้นไม่ได้!”
เหลียงจิ้นมองเขาอย่างประหลาดใจ
ไม่คาดคิดเลยว่า คนเถื่อนแบบนี้ยังรู้จักคุณธรรม!
จึงยิ้มกล่าว
“เจ้าคงเข้าใจผิด ข้าไม่ได้หมายถึงให้ ‘ฆ่า’
แค่ ‘จับไว้’ เฉย ๆ
ลองคิดดู—เขาเป็นขุนนางประจำเมือง
หากพอข่าวกบฏแพร่ไป เขาย่อมต้องนำทัพมาปราบเจ้า
เจ้าคิดว่าอยาก ‘สู้กับเขาบนสนามรบ’ หรือไง?”
อาหมู่ถึงกับอึ้ง
ก่อนจะตอบอ้อมแอ้ม
“ไม่…ไม่อยากหรอก!
งั้น…เอาตามท่านเหลียงก็ได้ ท่านคิดรอบคอบจริง ๆ!”
เหลียงจิ้นยิ้ม
“เช่นนั้น—หากเจ้ายอมไว้ใจ ข้าจะให้คนของข้าสองคนอยู่ช่วย
คอยชี้แนะ ออกความเห็นเวลาเหมาะสม เจ้าว่าไง?”
อาหมู่ดีใจยิ่งนัก
ไม่ทันคิดลึกอะไรทั้งสิ้น
กลับรู้สึกเป็นบุญคุณเสียอีก
รีบยิ้มกว้าง หัวเราะขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เหลียงจิ้นเห็นบรรลุเป้าหมายแล้ว
ก็ยิ้มเย็น เอ่ยปากลาทันที
แม้คืนนี้ “แผนรวมมือ” จะล้มเลิกไป
แต่ในเมื่อ หลี่ฟู่ มาถึงเมืองหลางฉีแล้ว...
จะให้เขากลับออกไปง่าย ๆ…ไม่มีทาง!
หากสามารถ เอาชีวิตเขาไว้ได้ ก็คงดีที่สุด…
ยามค่ำคืน ณ งานเลี้ยง
ผู้เข้าร่วมงานเลี้ยงในคืนนี้
ต่างก็สำรวมยิ่งกว่าเดิม
แม้จะเป็นขุนนางหรือหัวหน้าเผ่า
ก็ล้วนรู้สึกหวาดเกรงต่อท่านผู้ว่าการมณฑลหนุ่มผู้นี้
มองแววตาเขาอย่างยำเกรง ไม่กล้าเอ่ยคำใดล้อเล่นสุ่มสี่สุ่มห้า
ตรงกันข้าม—
หลี่ฟู่ กลับพูดคุยรื่นเริง เยือกเย็นสบายใจ
ท่าทีไม่ขัดเขินแม้แต่น้อย
เหล่าผู้นำทั้งหลายยิ่งเห็น ก็ยิ่งนอบน้อมยำเกรง
ถูกอำนาจและบุคลิกของเขากดดันจนใจสั่น
เจ้าเมืองจ้าวลอบถอนใจในใจ
“กับพวกชนเผ่าที่เคารพเพียงพละกำลัง
ไร้ซึ่งหลักคิดบ้านเมือง
หนทางที่สยบได้จริง...ก็มีแต่ ‘กำลัง’ เท่านั้น!”
อาหมู่ที่เคยอวดดีไร้ผู้ต้าน
ก็ยังถูกใต้เท้าหลี่จัดการจนหมดท่า
ไม่น่าแปลกใจที่เหล่าคนพวกนี้จะหดหัวเงียบสงบ
หากใต้เท้าหลี่เพียงเอ่ยไม่กี่คำ
ข้าเชื่อว่าพวกเขาคงไม่กล้าก่อความวุ่นวายอีกนาน
อย่างน้อย...หนึ่งถึงสองปีข้างหน้า คงสงบเรียบร้อยดี…
หลังงานเลี้ยง
เมื่อสิ้นงานเลี้ยง
หลี่ฟู่ก็กล่าวลาทุกคน
แล้วกลับจวนพักของตนไปพักผ่อน
ยามดึกสงัด
ทั่วทั้งเมืองสงบนิ่งเงียบ
จากประตูข้าง ณ เรือนแถบชายของจวนเจ้าเมือง
เงาดำราวเก้าถึงสิบคน
สวมเสื้อคลุมดำ ขี่ม้าดำ ลอบออกมาเงียบกริบ
แต่ละคนส่งสัญญาณลับ บอกลาเบา ๆ
ก่อนจะขึ้นม้าแยกย้ายกันออกจากเมืองเป็นสามกลุ่ม
ทว่าพวกเขาหารู้ไม่ว่า
ด้านหลัง…มีสายตาคู่หนึ่งจับตาดูอยู่
โดยเฉพาะ ชายร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่ง
ผู้ที่มีทั้งชุดและม้าที่แตกต่างจากคนอื่นอย่างชัดเจน!
ในเงามืดของรัตติกาล
นกพิราบสีเทาโบยบินจากชายคา
กระพือปีกดิ่งทะยานหายลับไปในม่านฟ้ามืดสนิท…
ซุ่มโจมตี
ชายร่างสูงผู้แตกต่างจากกลุ่ม
พร้อมองครักษ์อีกสามคน
ขี่ม้าฝ่าไปจนถึงแนวป่าลึก
แต่ทันใดนั้น…
ห่าฝนลูกธนูโหมกระหน่ำ
พุ่งมาเสียงหวีดหวิวจากทุกทิศทาง!
ทั้งสี่รีบกระโดดลงจากหลังม้า
เข้าประสานมือเป็นรูปขบวน
ชักกระบี่จากเอว
เสียงกระทบกันของเหล็กดังก้อง!
ชั่วพริบตา…แต่ละคนก็ถูกโจมตีจนบาดเจ็บไม่น้อย
พวกเขาขบฟันแน่น
เฝ้ามองรอบด้านด้วยแววตาเฉียบคม
รับรู้ได้ทันที—
ศึกใหญ่…เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น!
เงาดำโผล่ออกมาจากเงาไม้ทีละคน…ทีละกลุ่ม
มากมายจนนับไม่ถ้วน
เดือนเสี้ยวส่องลอดยอดไม้
แสงจันทร์ซีด ๆ ตกกระทบลงบนกระบี่ในมือพวกนั้น
สะท้อนแสงเย็นยะเยือก
เฉียบคมดั่งอสรพิษไร้เสียง…
ทั้งสี่หัวเราะเย็นเงียบงัน
แม้จะเป็นเสียงหัวเราะแห่งความสิ้นหวัง
แต่แววตากลับแน่วแน่ยิ่งขึ้น
“ถึงจะตาย…ก็จะลากศัตรูลงนรกไปด้วย!”
ศึกกลางเงามืดปะทุขึ้นอย่างฉับพลัน
ดาบกระบี่แวววับแทรกผ่านแสงสลัว
เสียงร่างกระแทกพื้น คำราม เจ็บครวญ
เลือดสาดนอง เปื้อนอาภรณ์ ซึมซาบสู่หญ้าพง
เสียงดาบแทงผ่านร่าง “พึ่บ!”
ดังถี่เร็วเสียจนจับแทบไม่ทัน
การต่อสู้นองเลือดดำเนินไปเกือบสองชั่วยาม
สุดท้าย...ชายทั้งสี่ร่างโค่นลงกับพื้น
เต็มไปด้วยบาดแผลทั่วร่าง
ลมหายใจดับสิ้น
เสียงเท้าเหยียบใบหญ้าเบา ๆ ดัง “ซ่าซ่า”
ชายชุดดำกลุ่มหนึ่งก้าวเข้ามา
จุดคบเพลิง ตรวจสอบหน้าคนตายทีละคน
แล้วใบหน้าก็เปลี่ยนสีทันที
“ไม่มีเขา! เราถูกหลอกแล้ว!”
เขาคำรามด้วยโทสะ
อีกคนแค่นเสียงเยาะ
“คุณชายใหญ่จะหลงกลได้ง่าย ๆ รึ?
ที่นี่ส่งยอดฝีมือมาเต็มที่ก็จริง
แต่หน่วยไล่ล่าทั้งสองสายที่ส่งไปอีกทางก็ไม่ด้อยกว่า!
หมอนั่นคิดว่าแอบหนีตอนกลางคืนจะล่องหนได้งั้นหรือ? ฝันไปเถอะ!”
บ่ายวันถัดมา ( 16:00 น.)
ชายหนุ่มผู้หนึ่งก้าวลงจากรถม้าเก่าโทรมธรรมดาคันหนึ่ง
เขาคือ หลี่ฟู่
เขาค่อย ๆ ประคอง หมิงเจี่ย กับ หลิวเอ้อ
ทั้งสามเปลี่ยนเป็นชุดชาวบ้านธรรมดา
เดินโซซัดโซเซเข้าสู่เมืองหนานไห่
เมื่อเข้าจวนได้
เสี่ยวเฉียน พ่อบ้านคนสนิทถึงกับตกใจแทบร้องลั่น
“นายท่าน!”
รีบเข้ามาพยุงเขา
เสียงสั่นเครือ
หลี่ฟู่โบกมือ
สั่งเสียงเรียบ:
**“รีบไปเรียกหมอ มาดูอาการหมิงเจี่ยกับหลิวเอ้อให้ละเอียด
จัดคนเฝ้าดูแลให้ดี
อย่าให้เรื่องนี้แพร่งพรายออกไป
เตรียมน้ำร้อนให้ข้า ข้าจะอาบน้ำ
แล้วอย่าบอกฮูหยินเด็ดขาด!”**
