จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1394 ผู้ที่เหมาะสม

 

บทที่ 1394 ผู้ที่เหมาะสม

หลี่ฟู่ทวนชื่อขุนนางในใจอยู่หลายตลบแต่ก็ยังคงส่ายหน้าพลางยิ้มขื่น “ฮูหยิน... เจ้าน่ะสายตาแหลมคมที่สุดในเรื่องการเลือกใช้คน ช่วยข้าคิดหน่อยเถิดว่าใครดี?”

“ท่านก็ว่าไปนั่น!” เหลียนฟางโจวหลุดขำ ทว่าในใจพลันฉุกคิดบางอย่างได้จึงเอ่ยยิ้มๆ “ข้ามีคนหนึ่งอยู่ในใจพอดีเจ้าค่ะ ไม่รู้ว่าจะถูกใจท่านหรือไม่”

หลี่ฟู่ดีใจรีบถามทันทีว่าคือใคร

เหลียนฟางโจวจึงเฉลยว่า “คนผู้นี้อยู่ใกล้เพียงเอื้อมแต่เหมือนไกลสุดขอบฟ้า... ก็ผางอวี้หลงอย่างไรเล่าเจ้าคะ!”

“ใครนะ?” หลี่ฟู่แทบไม่เชื่อหูตัวเอง เขาเบิกตากว้างถามย้ำ “เจ้าว่าใครนะ?”

เหลียนฟางโจวคาดไม่ถึงว่าเขาจะมีปฏิกิริยารุนแรงเพียงนี้ นางจึงรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง “ผางอวี้หลงอย่างไรเล่า! ก็อดีตหัวหน้าใหญ่แห่งเกาะหุยเฟิงที่เพิ่งมาสวามิภักดิ์ ท่านสามี... ท่านคงไม่ได้ลืมเขาไปแล้วกระมัง!”

“...” หลี่ฟู่ถึงกับปั้นหน้าไม่ถูก เขาได้แต่ลอบอุทานในใจว่า สมกับเป็นฮูหยินของข้าจริงๆ ช่างขวัญกล้าบ้าบิ่นกล้าเสนออกมาได้!

เหลียนฟางโจวจะไปรู้ได้อย่างไร? วงการขุนนางย่อมมีกฎเกณฑ์ของมัน คนอย่างผางอวี้หลงที่เป็นหัวหน้าโจรสลัดและเพิ่งจะสวามิภักดิ์มาได้ไม่นาน มักจะถูกขุนนางในราชสำนักกีดกันและรังเกียจเป็นธรรมดา หากไม่ถูกลอบแทงข้างหลังหรือโดนกลั่นแกล้งก็นับว่าบุญโขแล้ว ตามปกติหากต้องไต่เต้าไปตามลำดับ ชั่วชีวิตนี้ได้เป็นขุนนางฝ่ายบู๊ระดับสี่ก็นับว่าเก่งสุดยอดแล้ว แต่นี่นางกลับเสนอให้เขาข้ามขั้นไปเป็น ‘เจ้าเมือง’ (จือโจว) แถมยังเป็นการข้ามสายจากบู๊มาเป็นบุ๋นอีก เรื่องเช่นนี้ถือว่าไม่เคยปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์!

จึงไม่น่าแปลกใจที่หลี่ฟู่ ผู้ซึ่งชินชากับการที่ภรรยามักจะทำอะไรนอกคอกอยู่เสมอ ยังต้องอึ้งกิมกี่ไปขนาดนี้

ทว่าเรื่องเหล่านี้ หลี่ฟู่ก็ยากจะอธิบายให้นางเข้าใจได้ในทันที

“ข้าก็แค่ลองเสนอไปอย่างนั้นเอง หากท่านเห็นว่าไม่เหมาะสมก็ไม่ต้องใช้สิ” เหลียนฟางโจวเอ่ยอย่างไม่ยี่หระพลางยิ้มบางๆ

นางไม่ได้มีความสนใจจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการเมืองราชการแม้แต่น้อย หากหลี่ฟู่ไม่ถาม นางก็ไม่มีทางปริปากพูดแน่นอน!

“มันก็... ไม่ค่อยเหมาะสมจริงๆ นั่นแหละ...” หลี่ฟู่ยิ้มพลางถอนใจ “อีกอย่าง หากทำเช่นนั้น ผู้อื่นจะยอมสยบได้อย่างไร? ทว่า... เขาช่างเหมาะกับสถานที่แห่งนั้นจริงๆ...”

หากส่งผางอวี้หลงไปที่นั่น ย่อมต้องให้เขาพาพรรคพวกอย่างไห่หม่า จิ่วเตา และพี่น้องจากเกาะหุยเฟิงไปด้วย คนกลุ่มนี้สามารถใช้กำลังสยบพวกชนเผ่าที่ยังคิดจะก่อความวุ่นวายได้อย่างเด็ดขาดแน่นอน!

หากมองในแง่นี้ ไม่มีใครจะเหมาะสมไปกว่าผางอวี้หลงอีกแล้ว

แต่จะให้เขาเป็นเจ้าเมืองนั้นคงไม่เหมาะ

หลี่ฟู่จึงเสนอขึ้นว่า “เช่นนั้นให้ใต้เท้าจานไปเป็นเจ้าเมืองหลางฉี แล้วให้ผางอวี้หลงไปเป็นหัวหน้ามือปราบ (ปู่โถว) ดีหรือไม่? ใต้เท้าจานเป็นคนโอบอ้อมอารี ในบรรดาคนทั้งหมดเขานี่แหละที่ไม่มีอคติกับพวกผางอวี้หลงที่สุด ส่วนผางอวี้หลงก็เป็นคนหนักแน่นมั่นคง ข้าว่าทั้งคู่ทำงานด้วยกันได้ดีแน่!”

“หัวหน้ามือปราบรึเจ้าคะ?” เหลียนฟางโจวกะพริบตาปริบๆ พลางนึกในใจว่า... เอาเถอะ ถ้าเทียบกับสมัยปัจจุบัน ตำแหน่งนี้ก็คงประมาณผู้บัญชาการตำรวจเลยมั้ง? แต่ชื่อเรียกดูไม่ค่อยสง่าผ่าเผยนัก อีกอย่างหากผางอวี้หลงเป็นหัวหน้ามือปราบ พวกไห่หม่าก็ต้องเป็นลูกน้องมือปราบตัวเล็กๆ พวกเขาจะยอมรึ? จะหวังให้พวกเขาไปสืบคดีน่ะหรือ... ข้าว่าเลิกคิดเถอะ!

หลี่ฟู่เองพอนึกดูดีๆ ก็รู้สึกว่าไม่เข้าท่าเช่นกัน เขาเอ่ยอย่างจนใจว่า “ความจริงข้าอยากให้เขาเป็นรองเจ้าเมือง (โจวเฉิง) ด้วยซ้ำไป แต่มันช่างไม่เหมาะสมเอาเสียเลย!”

เหลียนฟางโจวหัวเราะพลางเอ่ย “ท่านน่ะคิดมากไปแล้ว! ก็ยังมีใต้เท้าจานอยู่ทั้งคนไม่ใช่หรือเจ้าคะ? มีเขาคอยคุมสถานการณ์จะกลัวอะไร ใต้เท้าจานก็ใช่ว่าจะมีเขาเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาเพียงคนเดียวเสียเมื่อไหร่ ทำไมงานบุ๋นจะต้องฝากไว้ที่รองเจ้าเมืองเพียงคนเดียวเล่า? สถานการณ์ในเมืองหลางฉีนั้นพิเศษนัก หากข้าเป็นคนที่จะไปรับตำแหน่งเจ้าเมืองที่นั่น ถ้าไม่มีคนดุดันอย่างผางอวี้หลง ไห่หม่า หรือจิ่วเตาคอยคุ้มกันละก็ ข้าว่าหาคนกล้าไปรับตำแหน่งนี้ได้ยากยิ่งกว่าเสียอีกเจ้าค่ะ!”

“จริงด้วย!” ดวงตาของหลี่ฟู่พลันเป็นประกาย เขาอดไม่ได้ที่จะคว้ามือเหลียนฟางโจวมากุมไว้แน่นพลางเอ่ยอย่างดีใจ “ฮูหยินของข้า! เจ้าพูดได้ถูกต้องที่สุด! เหตุใดข้าถึงคิดไม่ถึงกันนะ!”

เรื่องนี้จึงถูกตัดสินอย่างรวดเร็ว หลี่ฟู่เพิ่งจะทราบภายหลังว่า ใต้เท้าจานเองก็คาดการณ์ไว้แล้วว่าตนอาจถูกส่งไปปกครองเมืองหลางฉี ถึงขั้นเตรียมเหตุผลในการปฏิเสธไว้เป็นข้อๆ ทว่าเมื่อได้ยินว่าจะมีผางอวี้หลงนำกำลังไปรับตำแหน่งรองเจ้าเมืองด้วย เขาก็เลิกอิดออดและตกลงรับปากทันที!

ทางด้านผางอวี้หลงเองก็เต็มใจยิ่ง เขาตอบรับคำเป็นมั่นเหมาะว่าเมื่อไปถึงเมืองหลางฉีแล้ว จะเข้มงวดกับพี่น้องทุกคน ให้ความเคารพใต้เท้าจานในฐานะผู้บังคับบัญชา และเชื่อฟังคำสั่งทุกประการ เพื่อร่วมกันพัฒนาเมืองหลางฉีให้รุ่งเรือง!

การต้องรั้งอยู่ในค่ายทหาร แม้เหล่าขุนพลและทหารหาญจะยอมไว้หน้าหลี่ฟู่และหูต้าไห่จนไม่กล้าหาเรื่องพวกเขาซึ่งๆ หน้า ทว่าความโดดเดี่ยวและท่าทีเย็นชา รวมถึงสายตาดูแคลนที่พวกรั้วของชาติมีต่ออดีตโจรสลัดนั้นช่างชัดเจนนัก อย่าว่าแต่ลูกน้องในเผ่าเลย แม้แต่ตัวเขาเองก็เริ่มจะทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน

มีพี่น้องไม่น้อยที่ทนแรงกดดันไม่ไหวจนเป็นฝ่ายเริ่มหาเรื่องก่อน และถูกลงโทษไปตามระเบียบไม่น้อยเช่นกัน เขาเองก็ไม่รู้ว่าทุกคนจะอดทนได้นานเพียงใด! ทว่าหากไม่อดทน... นั่นก็เท่ากับเดินไปสู่ทางตาย!

ในเมื่อตอนนี้มีทางเลือกที่สามหยิบยื่นมาให้ มีหรือที่เขาจะไม่คว้าไว้?

อีกทั้งใต้เท้าจานยังเป็นคนสุภาพอ่อนโยนและมีเมตตา ย่อมไม่ปฏิบัติกับพวกเขาเหมือนทหารคนอื่นๆ แน่นอน

กำหนดการเดินทางคืออีกเจ็ดวันข้างหน้า ในช่วงไม่กี่วันนี้ ทั้งใต้เท้าจานและผางอวี้หลงต่างต้องเร่งสะสางงานในมือเพื่อส่งมอบให้เรียบร้อย

ใต้เท้าจานยุ่งจนหัวหมุนแทบจะแยกขวาร่างเป็นสองส่วน ส่วนผางอวี้หลงนั้นใช้เวลาไม่ถึงครึ่งวันก็จัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นและได้แต่นั่งว่างรอเวลา

วันนั้นหลี่ฟู่กลับมายังเรือนหลัง ขณะที่พูดคุยหยอกล้อกับเหลียนฟางโจว เขาก็เล่าขึ้นมายิ้มๆ ว่า “วันนี้ผางอวี้หลงมาขอร้องข้า เขาถามว่าเจ้าจะพอสะดวกจัดงานเลี้ยงเชิญเหล่าฮูหยินตระกูลเล่อเจิ้งมาสักครั้งได้หรือไม่ เจ้าก็รู้... ภรรยาของเขาคือบุตรสาวสายตรงของบ้านสามตระกูลเล่อเจิ้ง...”

เหลียนฟางโจวพลันเข้าใจกระจ่างทันที ผางอวี้หลงกำลังจะไปเมืองหลางฉี  หลังจากนี้หนทางสู่เมืองหนานไห่หรือก้งจางย่อมยาวไกลและยากจะหาโอกาสกลับมาได้บ่อยๆ! ชูเอ๋อร์คงอยากจะพบหน้ามารดาของนางเป็นครั้งสุดท้ายก่อนเดินทางนั่นเอง!

หากพูดตามหลักมนุษยธรรม ยามที่นางยังติดอยู่บนเกาะหุยเฟิงย่อมไม่มีทางกล้าคิดเรื่องนี้ แต่ในเมื่อยามนี้ได้มาถึงเมืองหนานไห่แล้ว มีหรือที่นางจะไม่คะนึงถึงมารดา?

เหลียนฟางโจวจึงยิ้มรับ “ยังมีเวลาอีกหลายวันนี่เจ้าคะ ไม่ต้องรีบร้อน พรุ่งนี้ข้าจะเชิญผางฮูหยินมานั่งเล่นที่นี่ก่อน เพื่อถามไถ่ความตั้งใจของนางดูเจ้าค่ะ”

หลี่ฟู่ยิ้มตอบ “ผางอวี้หลงเองก็รู้ว่าเรื่องนี้อาจจะจัดการลำบาก เขาเพียงแต่ลองเปรยดูเท่านั้น หากไม่สะดวกก็ช่างมันเถิด”

เหลียนฟางโจวมีความสัมพันธ์อันดีกับเหล่าฮูหยินน้อยและคุณหนูตระกูลเล่อเจิ้ง ทว่ากับเหล่าฮูหยินรุ่นใหญ่นั้น นางยังไม่มีความสนิทสนมเท่าใดนัก

โดยเฉพาะฮูหยินสามตระกูลเล่อเจิ้งผู้นั้น นับตั้งแต่บุตรสาวคนโต “สิ้นชีพในกองเพลิง” นางที่เดิมทีก็เป็นคนอมทุกข์อยู่แล้วก็ยิ่งเงียบขรึมและเก็บตัวมากขึ้นไปอีก ได้ข่าวว่านางใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่แต่ในห้องพระเพื่อสวดมนต์ การจะเชิญนางออกมาเป็นแขกบ้านแขกเรือนย่อมมิใช่เรื่องง่าย

วันถัดมา เมื่อได้พบกับชูเอ๋อร์ เหลียนฟางโจวจึงเล่าเรื่องนี้ให้นางฟัง ชูเอ๋อร์ถึงกับอึ้งงันไปครู่ใหญ่ ท่าทางดูเหมือนคนที่ไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนเลยสักนิด จากนั้นนางก็กะพริบตาถี่ๆ ดวงตาเริ่มคลอหน่วยด้วยหยาดน้ำตา จนต้องเบือนหน้าหนีและรีบใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาโดยไว

เหลียนฟางโจวอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “นี่เจ้าไม่รู้เรื่องเลยหรือนี่? เช่นนั้นคงเป็นความตั้งใจของแม่ทัพผางเองแล้วล่ะ! น้องชู แม่ทัพผางช่างดีต่อเจ้าจนหาที่เปรียบมิได้จริงๆ ใครจะคิดว่าบุรุษที่มีท่าทางหุนหันหยาบกระด้างเช่นเขา จะมีมุมที่ละเอียดอ่อนและใส่ใจถึงเพียงนี้!”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1393 สันดานยากเกินแก้

 

บทที่ 1393 สันดานยากเกินแก้

เหลียนฟางโจวเผยรอยยิ้มขื่นพลางเอ่ย "ท่านวางใจเถิด เมื่อเรื่องราวของสกุลเหลียงคลี่คลายลง ทุกอย่างจะค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา ขอเพียงท่านหนีไปให้ไกลและไม่กลับมาขัดหูขัดตาสามีข้าอีก เขาย่อมไม่ตามไปจับท่านแน่นอน!"

เหลียงจิ้นแค่นเสียง "อ้อ" อย่างประชดประชัน ก่อนจะเอ่ยว่า "วางใจเถอะ ข้าไม่ไปตอแยสามีเจ้าอีกแล้ว! ข้าตั้งใจจะลอบติดตามขบวนเนรเทศของคนสกุลเหลียงไปยังเหลียวตง จะให้ข้าทนดูพวกเขาลำบากระหว่างทางโดยไม่ทำอะไรเลยได้อย่างไร?"

เหลียนฟางโจวรู้สึกใจหายครู่หนึ่งจึงเตือนว่า "เช่นนั้นท่านก็ระวังตัวด้วย แต่อย่าได้ทำอะไรเกินขอบเขตนับจากนี้ มิเช่นนั้นจะกลายเป็นทำร้ายพวกเขาแทน!"

"ข้ารู้แล้ว!" เหลียงจิ้นยิ้มกริ่มพลางเย้าต่อ "นี่เจ้า... กำลังเป็นห่วงข้าหรือ?"

"ใช่!" เหลียนฟางโจวพยักหน้าให้เขาโดยไม่เสียเวลาคิด นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ข้าเป็นห่วงท่าน! ไม่ว่าท่านจะคิดอย่างไร แต่ในใจข้า... ข้าถือว่าท่านคือมิตรแท้คนหนึ่ง!"

"มิตรแท้รึ?" สีหน้าของเหลียงจิ้นพลันมืดครึ้มลงทันที เขาเกลียดคำนี้ที่สุด! เพราะมันเป็นคำที่ดับสิ้นทุกความเป็นไปได้ลงอย่างราบคาบ แม้รู้ดีว่าเดิมทีมันไม่มีหวัง แต่กระนั้นการปล่อยให้เขามีความหวังลมๆ แล้งๆ เก็บไว้ในใจบ้างก็ยังดีกว่าไม่ใช่หรือ!

"ใช่เจ้าค่ะ" เหลียนฟางโจวถอนใจบาง เอ่ยด้วยวาจาอ่อนโยน "เราสองคนเคยร่วมเป็นร่วมตายกันมา ขนาดนี้แล้วยังไม่คู่ควรกับคำว่าเพื่อนอีกหรือ?"

แววตาของเหลียงจิ้นไหววูบ พลันประกายตาก็สว่างวาบขึ้นมาราวกับกำลังบอกตัวเอง หรือไม่ก็กำลังย้อนถามนาง "พวกเรา... เคยร่วมเป็นร่วมตายกันมา... หึๆ!"

เหลียนฟางโจวงุนงงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาถึงเปลี่ยนท่าทีรวดเร็วเช่นนี้

รอยยิ้มที่มุมปากของเหลียงจิ้นค่อยๆ กว้างขึ้น เขาตบมือพลางหัวเราะร่า "จริงด้วย! จริงด้วยสิ! ข้าลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร! ฮ่าๆ เจ้าพูดถูก เจ้าพูดถูกที่สุด!"

ต่อให้ชาตินี้เขาไม่มีวาสนาได้คู่กับนาง แต่เขาก็ยังมีช่วงเวลาที่ได้ร่วมเป็นร่วมตายกันโดยไม่มีหลี่ฟู่เข้ามาแทรกแซง! ต่อให้เจ้าคนแซ่หลี่นั่นจะโกรธแค้นจนอยากขย้ำเขาให้ตาย ก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงความจริงข้อนี้ได้!

เพียงแค่คิดได้เช่นนี้ เหลียงจิ้นก็รู้สึกสำราญใจยิ่งนัก เขาหัวเราะออกมาอย่างเบิกบานใจกว่าเดิม!

น่าเสียดายเพียงเรื่องเดียว... คือเจ้าหน้าขาวนั่นดันอยู่ในเหตุการณ์ด้วย... ถ้าไม่มีเจ้าหมอนั่นปนอยู่ด้วย ทุกอย่างคงสมบูรณ์แบบกว่านี้แท้ๆ!

เหลียนฟางโจวเห็นเขาประเดี๋ยวโกรธ ประเดี๋ยวก็หัวเราะอย่างวิปลาส ก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ นางพินิจเขาสองสามทีแล้วถามอย่างลังเล "ท่าน... ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"ไม่เป็นไร!" เหลียงจิ้นยิ้มอย่างละมุนพลางเอ่ยเสียงนุ่ม "ฟางโจว... ขอบใจเจ้ามากนะ"

"ข้า..." เหลียนฟางโจวถึงกับน้ำท่วมปาก

"เจ้าออกมานานพอสมควรแล้ว กลับไปเถิด" เหลียงจิ้นยิ้มอีกครั้งพลางสำทับ "ดูแลตัวเองให้ดี! หากวันใดเจ้าใช้ชีวิตอย่างไม่มีความสุข ข้าจะกลับมารับเจ้า! ถึงตอนนั้นเจ้าก็หนีไปกับข้าเสียเถอะ ข้าสัญญาว่าจะดูแลเจ้าให้ดีที่สุด!"

"..." เหลียนฟางโจวพลันรู้สึกจุกในอกอย่างประหลาด นางไม่ได้ขุ่นเคืองหรือโต้กลับวาจาเสียมารยาทของเขาเหมือนทุกทีอย่างที่ควรจะเป็น

"หนทางสู่เหลียวตงนั้นยาวไกล ท่านเองก็ดูแลตัวเองด้วยนะ" นางเอ่ยเสียงแผ่ว "แล้วก็... วันหน้าวันหลัง อย่าทำตัวป่าเถื่อนเอาแต่ใจเช่นนี้อีก"

"อืม ข้าจะดูแลตัวเอง!" เหลียงจิ้นยิ้มรับ ทว่าจงใจเพิกเฉยต่อประโยคสุดท้ายไปเสียสิ้น

เหลียนฟางโจวถอนใจแผ่วเบาแล้วเอ่ย "ข้ากลับล่ะ... ลาก่อน"

"ข้าเองก็ควรไปแล้วเหมือนกัน!" เหลียงจิ้นหัวเราะพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะหยอกล้ออย่างทีเล่นทีจริง "สามีเจ้าเกลียดข้าเข้าไส้ ใครจะรู้ว่าจะแอบวางค่ายกลตาข่ายฟ้าดินไว้จับข้าตอนนี้หรือเปล่า!"

คำพูดนั้นทำให้เหลียนฟางโจวหลุดยิ้มออกมาได้ในที่สุด

เหลียนฟางโจวตัดใจหันหลังกลับในที่สุด นางค่อยๆ เดินมุ่งหน้าไปยังอิ๋งชุนและพั่นเซี่ย

แม้สาวใช้ทั้งสองจะไม่ได้ยินบทสนทนาของคนทั้งคู่ ทว่าดวงตาสี่ข้างกลับจับจ้องไม่วางตา เมื่อเห็นนายสาวเดินกลับมาหาเสียที ทั้งคู่ก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก รีบถลาเข้าไปหาพลางร้องเรียก “ฮูหยิน!” แล้วเข้าประคองซ้ายขวาทันที

“ข้าไม่เป็นไร” เหลียนฟางโจวยิ้มบางๆ พลางเหลียวหลังกลับไปมองโดยสัญชาตญาณ ทว่าเห็นเพียงยอดหญ้าไหวเอนและเสียงใบไม้เสียดสีตามลม แสงแดดสาดส่องทาทับทั่วขุนเขาจนเขียวขจี ทว่ากลับดูอ้างว้างเงียบเหงา... ไร้ซึ่งวี่แววของใครคนนั้นอีกต่อไป

ราวกับว่าที่ตรงนั้นไม่เคยมีใครปรากฏตัวมาก่อน ทุกอย่างเป็นเพียงภาพมายา

“พวกเรากลับกันเถิด” เหลียนฟางโจวถอนใจแผ่ว ในใจพลันรู้สึกวูบโหวงอย่างประหลาด

และนับแต่นั้นเป็นต้นมา... ชั่วชีวิตนี้ นางก็ไม่ได้พบเจอเหลียงจิ้นอีกเลย

เมื่อกลับถึงเมืองหนานไห่และก้าวเข้าสู่จวน อารมณ์ที่เคยหม่นเศร้าของนางจึงค่อยๆ ทุเลาลง

ภายในจวนนั้นหลี่ฟู่ออกไปจัดการราชการที่ศาลาว่าการยังไม่กลับ เหลียนฟางโจวจึงสั่งให้คนนำกระดาษแผ่นนั้นไปส่งให้เขาถึงมือ

การส่งมอบให้ด้วยตนเองย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องพูดถึงเหลียงจิ้น ซึ่งเป็นเรื่องที่น่ากระอักกระอ่วนใจสำหรับคนทั้งคู่ อะไรที่พอจะเลี่ยงได้ นางจึงคิดว่าเลี่ยงเสียจะดีกว่า

ทันทีที่ได้รับของสิ่งนั้น หลี่ฟู่ก็เริ่มเข้าสู่โหมดการทำงานอย่างบ้าคลั่งทันที!

เขาต้องเข้าควบคุมเหมืองเหล็กแห่งที่สาม ต้องจัดระเบียบกองกำลังคุ้มกันเหมืองหลายร้อยนาย รวมถึงคลังแสงที่เก็บทองคำและเหล็กดิบจำนวนมหาศาล เพื่อป้องกันมิให้ราชสำนักเกิดความระแวง หลี่ฟู่จึงไม่ได้เข้าไปตรวจสอบเพียงลำพัง ทว่าเขากลับดึงตัวหูต้าไห่, สวี่ฉุนเหรินจากกรมอาญา รวมถึงเหล่าขุนนางที่ปรึกษาของหนานไห่ร่วมทางไปด้วย

การทำเช่นนี้แม้จะต้องระวังเรื่องการรักษาความลับมากขึ้น แต่ก็ช่วยลดข้อครหาเรื่องการยักยอกทรัพย์สินราชการไปได้อย่างดีที่สุด

ทุกคนรั้งอยู่ที่นั่นนานถึงสองวันครึ่ง เพื่อตรวจสอบบัญชีหลักให้ตรงกับคลังสินค้า เมื่อไม่พบข้อผิดพลาดจึงทำฎีกาให้ทุกคนลงนามร่วมกัน จากนั้นเขาจึงมอบหมายให้หูต้าไห่นำกำลังทหารเฝ้าระวังอย่างเข้มงวด โดยมีสวี่ฉุนเหรินและเหล่าเสมียนช่วยกันตรวจนับจำนวนที่แน่นอนและจำแนกคุณภาพของแร่เหล็ก

วันหนึ่ง เมื่อหลี่ฟู่กลับจากศาลาว่าการมายังเรือนหลัง เหลียนฟางโจวก็เอ่ยยิ้มๆ กับเขาว่า “ใต้เท้าจานฝากข้ามาเตือนท่านเจ้าค่ะ ว่าเรื่องการจัดการกับเจ้าเมืองจ้าวแห่งเมืองหลางฉีและเหล่าขุนนางที่นั่น ท่านควรจะมีมาตรการที่ชัดเจนได้แล้วหรือยัง?”

หลี่ฟู่ตบหน้าผากตัวเองพลางหัวเราะ “ถ้าเจ้าไม่พูดข้าเกือบจะลืมไปแล้ว! มิน่าล่ะ ใต้เท้าจานถึงทำท่าอึกอักเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่พูด ข้าเองก็ไม่มีเวลามานั่งเดาปริศนาธรรมกับเขา เลยไม่ได้ใส่ใจ ใครจะรู้ว่าเขาแอบมาฟ้องเจ้าแทน! เรื่องเจ้าเมืองจ้าวนั้น...”

เขานิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะถอนใจ “กิตติศัพท์ในการทำงานของเขาถือว่าไม่เลว หลายปีมานี้แม้ไม่มีผลงานโดดเด่นแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรผิดพลาด แม้ครั้งนี้เขาจะถูกกบฏจับกุมและกักขังจนนับว่าเป็นผู้เสียหายคนหนึ่ง แต่ในฐานะเจ้าเมืองที่ปกป้องดินแดนไม่ได้ ย่อมถือเป็นความผิดมหันต์! การถูกปลดจากตำแหน่งเพื่อไปรับโทษที่เมืองหลวงนั้นเลี่ยงไม่ได้ ข้าจะเขียนฎีกาชี้แจงความจริงแก่ฝ่าบาทอย่างละเอียด อย่างมากฝ่าบาทคงเพียงลดตำแหน่งเขาไปเป็นนายอำเภอในที่ห่างไกล คงไม่ถึงขั้นเอาชีวิตหรอก ส่วนข้าราชการคนอื่นๆ ตราบใดที่ไม่ได้เต็มใจเข้าร่วมกับพวกกบฏ ก็ให้ทำทัณฑ์บนและหักเบี้ยหวัดครึ่งปีเพื่อเป็นการไถ่โทษก็พอ เพราะการจะปกครองเมืองยังต้องอาศัยคนเหล่านี้ หากจับกุมไปหมด เมืองหลางฉีที่เพิ่งจะสงบลงได้ไม่นานคงกลับมาวุ่นวายอีกแน่!”

เหลียนฟางโจวฟังแล้วก็ตบมือหัวเราะ “เดี๋ยวนี้สามีข้าช่างมีสง่าราศีของผู้ว่าการมณฑลเสียจริง! พูดจาเป็นงานเป็นการเชียวเจ้าค่ะ!”

หลี่ฟู่ขำพรืด “นี่เจ้าชมข้าจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย ทำไมข้าฟังแล้วมันรู้สึกแปลกๆ นัก!”

“ใครจะไปคิดเช่นนั้น ท่านน่ะแหละที่คิดมากไปเอง!”

ทั้งคู่สบตากันแล้วหัวเราะออกมา ก่อนที่หลี่ฟู่จะถอนหายใจด้วยความหนักใจ “แต่เมืองหลางฉีนั้นต่างจากที่อื่น ชนเผ่าเหล่านั้นเพิ่งจะถูกข้าข่มขวัญไปหยกๆ ดูภายนอกเหมือนจะยอมสยบ แต่พอนานไป ‘แผลหายก็มักลืมเจ็บ’ จำต้องส่งคนที่มีอำนาจเด็ดขาดและจิตใจเด็ดเดี่ยวไปปกครอง ถึงจะกดความพยศของพวกคนเถื่อนเหล่านั้นเอาไว้ได้โดยไม่ให้เกิดการลุกฮือขึ้นมาอีก ซึ่งคนที่มีคุณสมบัติเช่นนี้...”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1392 พบกันครั้งสุดท้าย

 

บทที่ 1392 พบกันครั้งสุดท้าย

เดินลึกเข้าไปในป่าราวสองสามร้อยเมตร เบื้องหน้าก็ปรากฏพื้นที่โล่งรับแสงแดด เหลียนฟางโจวเหลือบเห็นเหลียงจิ้นยืนรออยู่ก่อนแล้ว เขากำลังทอดสะพานรอยยิ้มมองมาที่นาง

ผมสีดำขลับรวบสูง สวมชุดตัวยาวสีเขียวแขนกว้าง ลมพัดชายเสื้อพริ้วไหวส่งเสียงซ่าๆ แววตาคู่นั้นยังคงเย็นเยียบและเฉียบคมแฝงไปด้วยนัยลึกซึ้งที่ก้ำกึ่งระหว่างการยิ้มและไม่ยิ้ม แม้จะอยู่ไกลกันพอสมควร แต่นางก็ยังมองเห็นใบหน้าเขาได้ชัดแจ้ง

นางรู้สึกได้ทันทีว่าอิ๋งชุนและพั่นเซี่ยที่อยู่ข้างกายพลันตึงเครียดขึ้นมาทันควัน ร่างกายของพวกนางเกร็งเขม็งไปหมด

เหลียนฟางโจวลอบถอนใจในใจ ก่อนจะสั่งการว่า “พวกเจ้าสองคนรออยู่ตรงนี้ ไม่ต้องตามข้าไป”

“ฮูหยินเจ้าคะ!”

“ไม่ได้นะเจ้าคะ!”

อิ๋งชุนและพั่นเซี่ยร้องประสานเสียงขึ้นมาทันที

“นายท่านกำชับหนักหนาว่าห้ามพวกบ่าวละสายตาจากฮูหยินเด็ดขาดเจ้าค่ะ!” อิ๋งชุนรีบเอ่ยด้วยความร้อนรน พั่นเซี่ยเองก็พยักหน้าสนับสนุนเป็นพัลวัน

“พวกเจ้าคอยดูอยู่ตรงนี้!” น้ำเสียงของเหลียนฟางโจวเด็ดขาดจนไม่อาจโต้แย้ง “ข้าจะไม่ไปไหนไกลจากสายตาพวกเจ้าหรอก อีกอย่างด้านนอกยังมีลั่วกว่างและพวกพ้องอยู่ไม่ใช่รึ? ไกลออกไปก็มีเซียวมู่อีก วางใจเถิด!”

อิ๋งชุนและพั่นเซี่ยมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แม้จะไม่เต็มใจแต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง ได้แต่ยืนมองเหลียนฟางโจวเดินมุ่งหน้าไปหาเหลียงจิ้นตาปริบๆ

เหลียงจิ้นมองดูนางเดินเข้ามาหาเขาทีละก้าวด้วยรอยยิ้มพราย แววตาของเขาดูเลื่อนลอยเล็กน้อยแฝงไปด้วยความอาวรณ์ เขาจ้องมองนางไม่วางตา

สำหรับเขาแล้ว... การได้เห็นหน้าครั้งนี้ คือการเห็นที่ยิ่งเหลือน้อยลงทุกที

เขาสลัดความคิดที่ชวนให้หดหู่นั้นทิ้งไป แล้วคลี่ยิ้มกว้างเดินเข้าหาพลางเอ่ยเย้า “โอ้... บุรุษที่บ้านเจ้ายอมปล่อยให้เจ้ามาหาข้าด้วยรึ? วันนั้นตอนข้าพูดคำนี้ไป เขาทำท่าเหมือนอยากจะขย้ำข้ากินทั้งเป็นเลยเชียวล่ะ!”

เหลียนฟางโจวหลุดขำออกมาจนได้ บรรยากาศที่เคยตึงเครียดในใจพลันผ่อนคลายลงไม่น้อย นางค้อนขวับใส่เขาพลางเอ่ย “สามีข้าไม่ได้ตะกละขนาดนั้น เขาไม่ขย้ำใครกินทั้งเป็นหรอกเจ้าค่ะ!”

เหลียงจิ้นแค่นยิ้ม “เจ้าพูดผิดแล้วล่ะ กระเพาะของสามีเจ้าน่ะใหญ่โตมโหฬารนัก! ขนาดสกุลเหลียงทั้งตระกูลเขายังกลืนกินไปจนหมดสิ้น แล้วกะอีแค่ข้าคนเดียวจะเหลือรึ?”

เมื่อเห็นเหลียนฟางโจวอ้าปากจะโต้กลับ เหลียงจิ้นก็โบกมือตัดบทพลางยิ้ม “เรื่องไร้สาระอย่าไปพูดถึงมันเลย! อย่างไรเสียมันก็ต้องมีวันที่ต้องประหัตประหารกันเข้าสักวัน เป็นสกุลเหลียงของข้าที่สะเพร่าเอง จะไปโทษใครได้!”

เหลียนฟางโจวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “ที่ข้ามาพบท่าน ไม่ได้มาเพื่อคุยเรื่องนี้ ท่านเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าเพราะเหตุใด!”

เหลียงจิ้นชะงักไป เขาเผยรอยยิ้มขื่น “เจ้านี่นะ... ยังคงใจดำและเย็นชาไม่เปลี่ยน หัวใจเจ้าทำด้วยหินหรือน้ำแข็งกันแน่? เหตุใดข้าดีต่อเจ้าตั้งเพียงนี้ เจ้ากลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยล่ะ? ดูสิ ตอนนี้เห็นชัดๆ ว่าเจ้าเป็นฝ่ายมาขอร้องข้าแท้ๆ แต่ยังวางท่าพยศอยู่ได้!”

“...” เหลียนฟางโจวมองเหลียงจิ้นเหมือนมองตัวประหลาด นางรู้สึกขำไม่ออกบอกไม่ถูก จึงถอนหายใจยาว “เหลียงจิ้น... ท่านพูดจาให้เหมือนคนปกติหน่อยได้ไหม!”

“ข้าผิดปกติตรงไหน? ทุกคำที่พูดมาล้วนมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ปกติที่สุดแล้ว!” เหลียงจิ้นยืนกรานกระต่ายขาเดียว ทันใดนั้นแววตาของเขาก็หม่นแสงลง เขาถอนใจพลางเอ่ย “ฟางโจว... หลังจากนี้เราอาจจะไม่มีวันได้พบกันอีกแล้ว เจ้าจะปั้นหน้าดีๆ กับข้าหน่อย หรือพูดจาดีๆ กับข้าสักกี่ประโยคไม่ได้เชียวรึ?”

เหลียนฟางโจวถึงกับจุกอกจนพูดไม่ออกอีกครั้ง... ดูเหมือนทุกครั้งจะเป็นเขาเองที่เริ่มพูดจาไม่รู้เรื่องก่อนไม่ใช่หรือ? ตัวเองหาเรื่องแท้ๆ แต่กลับมาโทษนางเสียอย่างนั้น!

ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าที่ดูน่าเวทนาของเขาในยามนี้ เห็นความอ้างว้างและโดดเดี่ยวที่พาดผ่านลึกเข้าไปในดวงตา เหลียนฟางโจวกลับใจอ่อนจนดุด่าเขาไม่ลงในชั่วขณะนั้น

ยังคงเป็นคำเดิม... แม้บุรุษผู้นี้จะมีข้อเสียร้อยแปดพันประการ แต่สำหรับนางแล้ว เขากลับดีต่อนางเสมอมา

เหลียงจิ้นยิ้มบางๆ เขาไปลากหินก้อนใหญ่มาวางลงแล้วปัดฝุ่นจนสะอาด ก่อนจะผายมือเชิญเหลียนฟางโจว “เจ้ากำลังตั้งครรภ์ ยืนนานๆ ไม่เหนื่อยรึ? มานั่งพักตรงนี้เถิด”

เหลียนฟางโจวชะงักไปเล็กน้อย นางคาดไม่ถึงว่าเขาจะมีมุมที่รู้จักเอาใจใส่ผู้อื่นเช่นนี้ และไม่อยากเสียมารยาทจึงพยักหน้าตอบรับพร้อมรอยยิ้ม “ขอบใจท่านมาก” ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปนั่งลงอย่างระมัดระวัง

เหลียงจิ้นทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นหญ้าฝั่งตรงข้าม ห่างจากนางประมาณหนึ่งหมี่ เขาถามยิ้มๆ “กี่เดือนแล้วล่ะ? อืม... เจ้าดูเจ้าเนื้อขึ้นไม่น้อยเลยนะ”

“สี่เดือนกว่าแล้วเจ้าค่ะ” เหลียนฟางโจวตอบพลางยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองโดยสัญชาตญาณ “ข้าอ้วนขึ้นมากจริงๆ หรือ? เหมือนจะ... ยังไม่ขนาดนั้นมั้ง?”

พวกชุนซิ่งมักบอกว่านางไม่อ้วนเลย แม้แต่หลี่ฟู่เองก็เถอะ ทุกครั้งที่ถามเขาก็มักจะตอบว่า “ไม่อ้วนเลยสักนิด ไม่เห็นจะอ้วนตรงไหน!” วันนี้นางเพิ่งจะได้ยินความจริงก็คราวนี้เอง!

ถึงแม้ความจริงที่ว่านั้นจะระคายหูอยู่บ้างก็เถอะ

เหลียงจิ้นระเบิดเสียงหัวเราะลั่น “เจ้ากำลังจะเป็นแม่คนแล้ว ยังห่วงเรื่องนี้อีกรึ? ช่วงนี้แหละที่ควรจะอ้วน กลัวอะไร! หรือว่าเจ้าแซ่หลี่นั่นเริ่มรังเกียจเจ้าแล้ว? เช่นนั้นเจ้าเลิกตามมันเถิด มาอยู่กับข้าดีกว่า! เจ้าอยากไปที่ใดข้าจะพาไป อยากทำสิ่งใดข้าจะตามใจเจ้าทุกอย่าง เจ้าปรารถนาสิ่งใด... ต่อให้ต้องไปแย่งชิงมาจากใคร ข้าก็จะไปชิงมาให้เจ้า!”

เหลียนฟางโจวพลันลุกพรวดขึ้น สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา นางเอ่ยเสียงเรียบ “คุณชายใหญ่เหลียง!”

“เอาล่ะๆ ข้าไม่พูดแล้ว! ไม่พูดแล้วก็ได้ เจ้าได้รับนั่งลงเถิด!” เหลียงจิ้นเห็นนางเริ่มขุ่นเคือง ในใจเขาก็รู้สึกขมขื่นและฝาดเฝื่อนอย่างบอกไม่ถูก จึงแสร้งทำเป็นยิ้มร่าเหมือนไม่ถือสา แต่เมื่อเห็นนางยังคงจ้องมองด้วยสายตาเย็นเยียบไม่ยอมปริปาก เขาจึงเอ่ยต่อว่า “ทำไม? เจ้าไม่อยากรู้ที่ซ่อนของของพวกนั้นแล้วรึ?”

แววตาของเหลียนฟางโจวไหววูบ นางจ้องมองเขาเขม็ง

เหลียงจิ้นเผยรอยยิ้มขื่นพลางถอนใจ “เจ้านั่งลงเถิด ข้าจะเล่าให้ฟังเดี๋ยวนี้แหละ”

เหลียนฟางโจวปรายตามองเขาอีกครั้ง ก่อนจะยอมค่อยๆ นั่งลงตามเดิม

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เหลียงจิ้นก็เอ่ยขึ้นมาอย่างลอยๆ “ฟางโจว... หากข้าลักพาตัวเจ้าไป เจ้าจะเกลียดข้าหรือไม่?”

“นี่ยังต้องถามอีกหรือ? แน่นอนว่าต้องเกลียด! และท่านไม่ต้องถามถึงกำหนดเวลา เพราะมันไม่มีวันสิ้นสุด! และไม่มีสิ่งใดจะมาเปลี่ยนความรู้สึกนี้ได้!” เหลียนฟางโจวตอบกลับอย่างเฉียบขาดและหนักแน่น

“ดี... ตกลง...” เหลียงจิ้นดูท่าทางเลิ่กลั่กเล็กน้อย เขาหัวเราะเพื่อกลบเกลื่อนความว้าเหว่ในส่วนลึกของดวงตา

จากนั้นเขาจึงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อพลางโบกไปมาและยิ้มว่า “ในนี้คือสิ่งที่พวกเจ้าต้องการ! รับไปเสียสิ!”

เหลียนฟางโจวมองเขาแวบหนึ่งก่อนจะรับมาคลี่อ่านดู เมื่อเห็นว่าเป็นของจริงนางจึงพับเก็บเข้าในแขนเสื้อแล้วเอ่ยเสียงเบา “ขอบใจท่านมาก! อาเจี่ยนบอกกับข้าแล้ว เรื่องทายาทสกุลเหลียงที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องและไม่ถูกเนรเทศ ท่านวางใจได้ ข้าจะสั่งคนให้คอยดูแลลับๆ ไม่ให้ผู้ใดมารังแกพวกเขาได้! อีกทั้งข้าจะจัดหาคนมาคอยสั่งสอนพวกเขาให้ดี เพื่อไม่ให้พวกเขาเติบโตขึ้นมาเป็นเหมือนบรรพบุรุษหรือรุ่นพ่อของเขา! เรื่องที่จะคิดฟื้นฟูอำนาจตระกูลหรือกอบกู้เกียรติยศชื่อเสียงอะไรนั่น ท่านอย่าได้หวังอีกเลย... เมืองหนานไห่จะไม่ยอมให้มี ‘สกุลเหลียง’ เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง! ดังนั้น ทางที่ดีท่านอย่าได้สอดมือเข้ามาวุ่นวายจะดีกว่า!”

“...” เหลียงจิ้นถึงกับจุกอกจนพูดไม่ออก ริมฝีปากเขาขยับทำท่าจะพูดอยู่หลายครา กว่าจะเค้นรอยยิ้มขื่นออกมาได้ในที่สุด “โอ้! ฟางโจว... เจ้าลองบอกข้าทีซิว่า ข้าควรจะขอบคุณเจ้าดี หรือควรจะเกลียดเจ้าดีล่ะ?”

“ตามใจท่าน!” เหลียนฟางโจวแค่นเสียงหึ “ท่านอยากจะทำอย่างไรก็เชิญ!”

เหลียงจิ้นหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่งพลางถอนใจ “ฟางโจว เหตุใดข้าถึงไม่รู้จักเจ้าให้เร็วกว่านี้สักหน่อยนะ? อย่างน้อยก็น่าจะรู้จักเจ้าก่อนไอ้คนแซ่หลี่นั่น!”

เอาอีกแล้ว! คิ้วของเหลียนฟางโจวขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว นางรีบเปลี่ยนประเด็นทันที “หลังจากนี้ ท่านมีแผนการอย่างไรต่อไป?”

“จะมีแผนการอะไรได้อีกล่ะ?” เหลียงจิ้นทอดถอนใจพลางเอ่ยด้วยท่าทางเกียจคร้าน “เมืองหนานไห่แห่งนี้ คงไม่ใช่ที่ที่ข้าจะอยู่ได้อีกต่อไปแล้ว! อ้อ... ก็ไม่แน่เหมือนกันนะ หากสามีเจ้าจับข้าเข้าคุก ต่อให้ข้าไม่อยากอยู่ก็ต้องอยู่ล่ะ! ส่วนพวกเด็กๆ ในตระกูล เจ้าก็ไม่ยอมให้ข้าเข้ายุ่งเสียอีก เจ้าลองบอกสิว่า ข้ายังจะไปที่ไหนได้อีก?”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1391 ยากจะเอ่ยปาก

 

        บทที่ 1391 ยากจะเอ่ยปาก

เอาเถิด... ความลับไม่มีในโลก! ต่อให้เขาไม่พูดตอนนี้ ไม่ช้าก็นางก็ต้องรู้อยู่ดี

สู้ให้เขาเป็นคนบอกนางเองเสียยังจะดีกว่าให้คนอื่นคาบข่าวมาบอก!

"การปราบกบฏครั้งนี้... ต้องยกความดีความชอบให้เหลียงจิ้น" หลี่ฟู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ น้ำคำที่หลุดออกมานั้นแฝงไปด้วยความไม่เต็มใจอย่างถึงที่สุด

"อะไรนะ!" เหลียนฟางโจวตกใจจนตาเบิกกว้าง อุทานอย่างไม่เชื่อหู "ข้า... ข้าหูฝาดไปใช่หรือไม่? ท่านว่าใครนะ? เหลียงจิ้นรึ?"

"ข้าก็หวังให้เจ้าหูฝาดอยู่เหมือนกัน!" หลี่ฟู่เห็นท่าทางของนางแล้วกลับหลุดขำออกมา ก่อนจะเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้นางฟังอย่างรวบรัด

"..." เหลียนฟางโจวฟังจบก็นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ในใจบอกไม่ถูกว่ารู้สึกเช่นไรกันแน่

"คิดไม่ถึงว่าอาเจี่ยนของข้าจะมีวาทศิลป์ถึงเพียงนี้!" นางยิ้มพลางเย้า "สามนิ้วชิวหาพิชิตพันทัพ ข้าเคยนึกว่าเป็นเพียงคำโฆษณาชวนเชื่อ แต่วันนี้ข้าเชื่อสนิทใจแล้วเจ้าค่ะ!"

"ฮูหยินของข้า... อย่าได้กระเซ้าข้าอีกเลย!" หลี่ฟู่ถอนหายใจยาวพลางนวดขมับพิงพนักตั่ง เอ่ยด้วยรอยยิ้มขื่นๆ "นี่มันเรื่องโชคช่วยชัดๆ! ที่ข้าพูดไปตอนนั้นก็แค่กะจะยั่วโมโห ไม่ให้มันลำพองใจเกินไปนัก ใครจะไปคิดว่าผลลัพธ์จะออกมาเกินคาดเช่นนี้!"

เขาเอ่ยต่อว่า "เหลียงจิ้นผู้นี้... หากมองจากแง่นี้ก็นับว่ายังมีมโนธรรมอยู่บ้าง ยังไม่ถึงขั้นเลวทรามจนกู่ไม่กลับ"

เหลียนฟางโจวอยากจะสำทับเหลือเกินว่า 'เขาก็มิได้เป็นคนเลวร้ายมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว' แต่เกรงว่าจะไปสะกิดต่อมหึงของสามีเข้าจึงเงียบไว้ แล้วเอ่ยว่า "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องดีมิใช่หรือเจ้าคะ? อย่างน้อยเรื่องที่แสนจะยุ่งยากก็คลี่คลายลงได้ด้วยดี แล้วสามีข้ายังกังวลเรื่องใดอยู่อีก? หรือว่า... ลำบากใจเรื่องการตัดสินโทษสกุลเหลียงเจ้าคะ?"

หลี่ฟู่ส่ายหน้า "การตัดสินโทษคนสกุลเหลียงไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ และคงไม่ได้รับผลกระทบเท่าใดนัก อย่างมากก็แค่ละเว้นโทษให้เหลียงจิ้นเพียงคนเดียว ส่วนคนอื่นว่ากันไปตามกฎหมาย! คือข้า... เฮ้อ ข้าจะบอกเจ้า แต่เจ้าต้องรับปากนะว่าอย่าเพิ่งวู่วาม ค่อยๆ คิดหาทางออกกันไป"

เหลียนฟางโจวเริ่มใจคอไม่ดี รีบพยักหน้าเร่งให้เขาเล่ามาเร็วๆ

ทว่าเมื่อได้ฟังจนจบ สีหน้าของนางกลับยังคงราบเรียบ แถมยังดูไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าหลี่ฟู่จะลำบากใจไปทำไม นางยิ้มแล้วเอ่ยว่า "เรื่องแค่นี้เองหรือเจ้าคะ! ในเมื่อเขาพูดเช่นนั้น ข้าก็แค่ไปพบเขาก็สิ้นเรื่อง!"

หลี่ฟู่พลันรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาทันควัน เอ่ยเสียงติดจะประชดประชันเล็กน้อย "ฮูหยินคิดจะไปพบมันจริงๆ รึ? เจ้าไม่กลัวมันจะเล่นตุกติกบ้างหรืออย่างไร? ในยามนี้เจ้าอาจจะเชื่อใจมัน แต่ข้าไม่ได้เชื่อใจมันขนาดนั้น! หากมันจับตัวเจ้าไว้ เจ้าลองบอกซิว่าข้าควรจะทำอย่างไร?"

"ไม่หรอกเจ้าค่ะ" เหลียนฟางโจวส่ายหน้าเบาๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เรื่องดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาจะจับตัวข้าไปเพื่อประโยชน์อันใด? หากเขาคิดจะจับข้าตอนนี้ก็มีเหตุผลเดียว คือเพื่อยั่วโทสะท่านเท่านั้น ซึ่งเขาไม่โง่พอจะทำเช่นนั้นหรอก"

หลี่ฟู่แค่นเสียงหึ "หมาจนตรอกย่อมทำได้ทุกอย่าง! ข้ายังไว้วางใจมันไม่ได้อยู่ดี! ตลอดทางข้าคิดทบทวนดูอย่างถี่ถ้วนแล้ว ฟางโจว... เจ้าแสร้งป่วยเถิด บอกว่าเจ้าล้มป่วยจนไปพบมันไม่ได้ หากมันยืนกรานจะพบให้ได้ ก็ให้มันเป็นฝ่ายมาหาเจ้าที่นี่ ข้าสัญญาว่าจะไม่ลงมือกับมันเด็ดขาด!"

"จะทำให้เรื่องบานปลายไปไยเจ้าคะ?" เหลียนฟางโจวถอนหายใจ เอ่ยอย่างใจเย็น "เรื่องนี้ยิ่งยื้อไว้นานยิ่งไม่ส่งผลดีต่อเรา! ของเหล่านั้นเมื่อได้มาแล้ว ยังต้องใช้เวลาตรวจนับและจัดระเบียบอีกไม่น้อย หากไม่รีบเตรียมการส่งเข้าเมืองหลวง ข้าเกรงว่าคนในเมืองหลวงจะนินทาเอาได้! แม้เราจะไม่ใส่ใจ และฮ่องเต้จะทรงพระปรีชาจนไม่หลงเชื่อคำคนง่ายๆ แต่ในเมื่อเรามือสะอาดขาวบริสุทธิ์ จะยอมให้ใครมาสาดโคลนใส่ทำไมกันเจ้าคะ?"

หลี่ฟู่นิ่งเงียบไป ทว่าสีหน้ายังคงบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด

เหลียนฟางโจวชะงักไปครู่หนึ่งพลางลอบสังเกตสีหน้าอันบึ้งตึงและแววตาที่เต็มไปด้วยความอึดอัดใจของเขา ทันใดนั้นนางก็หลุดหัวเราะ "คิก" ออกมาพลางยกมือขึ้นปิดปาก

นั่นทำให้หลี่ฟู่รู้สึกอับอายปนขัดเขิน ใบหน้าคมเข้มเริ่มขึ้นสีระเรื่อ เขาเอ่ยอย่างแง่งอนว่า "เจ้าหัวเราะอะไร?"

เหลียนฟางโจวกลั้นไม่ไหวจนเปลี่ยนเป็นหัวเราะ "คิกๆ" ออกมาอย่างร่าเริง นางโผเข้ากอดเอวเขาพลางซบหน้ากับอกกว้าง เงยหน้ามองสบตาพลางเอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "อาเจี่ยน... ท่าน... ท่านคงไม่ได้กำลังหึงอยู่หรอกนะ?"

หลี่ฟู่แค่นเสียงหึพลางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น เอ่ยด้วยความหงุดหงิดว่า "จะว่าเช่นนั้นก็ได้! ข้าเป็นสามีเจ้า แต่พอเกิดเรื่องกลับต้องให้ภรรยาออกหน้าไปเจรจาถึงจะคลี่คลายได้ มันน่าภูมิใจนักหรือ? หากข้าปล่อยให้เจ้าไป เหลียงจิ้นไอ้คนสารเลวนั่นต้องหัวเราะเยาะข้าจนตายแน่! หึ... บางทีมันอาจจะวางแผนนี้ไว้เพื่อเยาะเย้ยข้าโดยเฉพาะเลยก็ได้!"

เหลียนฟางโจวถึงกับขำไม่ออกแต่ก็ยังยิ้มได้ "ท่านคิดมากไปแล้วเจ้าค่ะ! อีกอย่าง เขามีเรื่องอะไรให้ต้องหัวเราะเยาะท่านกัน? สามี... ท่านกับข้าคือคนคนเดียวกัน เหตุใดต้องแบ่งแยกให้ชัดเจนถึงเพียงนั้น? ท่านก็รู้ว่าข้ามิใช่สตรีที่ยินดีจะใช้ชีวิตอย่างสงบเสงี่ยมอยู่เพียงในเรือนหลังเพื่อเลี้ยงลูกปรนนิบัติสามีไปวันๆ ข้าปรารถนาจะเป็นผู้ที่มีประโยชน์ต่อท่าน อยากยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับท่านเพื่อเผชิญหน้ากับอุปสรรคทุกอย่างไปด้วยกัน มากกว่าจะหลบอยู่ใต้ปีกที่ท่านกางกั้นไว้เพื่อเป็นเพียงนกน้อยในกรงที่รอวันตายไปวันๆ!"

"รอวันตายงั้นรึ?" หลี่ฟู่ได้ยินคำนี้ก็หลุดขำออกมา "เหลวไหลจริง พูดจาอะไรเสียดูน่าเวทนาเพียงนั้น!"

เหลียนฟางโจวทำปากยื่นพลางเอ่ย "น่าเวทนารึ? ก็ใช่น่ะสิ! ในเมื่อท่านรู้ว่ามันน่าเวทนา แล้วยังจะบีบบังคับให้ข้าเป็นเช่นนั้นอีก!"

"..." หลี่ฟู่รู้สึกว่าเขาไม่ควรจะถกเถียงกับนางเลยจริงๆ เพราะไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็ไม่เคยเอาชนะนางได้เลยสักครั้ง!

"สามี... ให้ข้าไปเถิดนะเจ้าคะ" เหลียนฟางโจวเขย่าแขนเขาเบาๆ พลางอ้อนวอน "ท่านไม่เชื่อใจข้ารึ?"

"เปล่าเลย!" หลี่ฟู่ถอนหายใจยาว "เอาเถิด! ในเมื่อเจ้าต้องการเช่นนั้นก็ไปเถิด อีกสองวันข้างหน้าข้าจะให้ลั่วกว่างเป็นคนไปส่งเจ้า"

เขานึกขึ้นได้จึงถามต่อว่า "พวกยาพิษหรือผงพิษที่ลั่วเอ๋อร์เคยให้เจ้าไว้ ยังมีเหลืออยู่บ้างหรือไม่?"

เหลียนฟางโจวกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะพยักหน้า

"พกติดตัวไปให้หมด" หลี่ฟู่กำชับ "คนผู้นั้นอารมณ์แปรปรวนยากแท้หยั่งถึง ใครจะรู้ว่าถึงเวลามันจะเกิดบ้าอะไรขึ้นมาบ้าง? มีของป้องกันตัวไว้ก่อนย่อมไม่เสียหาย!"

เหลียนฟางโจวทราบดีว่าหากนางไม่รับปาก เขาคงไม่มีวันวางใจ และไม่อยากจะถกเถียงกับเขาในเรื่องนี้อีก จึงยิ้มรับคำด้วยดี

ลึกๆ แล้วนางยังคงเชื่อมั่นว่าเหลียงจิ้นไม่ใช่คนประเภทที่จะลงมือต่ำช้าเช่นนั้น

และบางที... นี่อาจจะเป็นการพบกันครั้งสุดท้ายของพวกเขาแล้ว หลังจากนี้ไป ชีวิตของเขากับนางคงจะไม่มีวันโคจรมาพบกันอีกตลอดกาล!

เมื่อถึงวันนัดหมาย ลั่วกว่างนำกำลังองครักษ์ฝีมือดีสิบหกนายปลอมตัวเป็นบ่าวรับใช้คุ้มกันรถม้าของเหลียนฟางโจวออกนอกเมือง โดยมีอิ๋งชุนและพั่นเซี่ยคอยรับใช้ใกล้ชิด

ครั้นถึงชายป่าไผ่ อิ๋งชุนและพั่นเซี่ยประคองนางลงจากรถม้า ลั่วกว่างก้าวเข้ามาก้มตัวประสานมือเอ่ยว่า "ขอให้ฮูหยินโปรดระมัดระวังตัวด้วย หากพบสิ่งผิดปกติขอให้ส่งสัญญาณทันที! พวกบ่าวจะได้รีบเข้าไปช่วยเหลือ ฮูหยินโปรดวางใจ นอกจากพวกพี่น้องสิบกว่าคนนี้แล้ว อีกฟากหนึ่งของภูเขา แม่ทัพเซียวมู่กำลังนำทหารหลายร้อยนายฝึกซ้อมรบอยู่ สามารถยกกำลังมาสมทบได้ทุกเมื่อ! หากเหลียงจิ้นไม่ได้คิดร้ายก็แล้วไป แต่ถ้ามันกล้า... มันไม่มีทางทำสำเร็จแน่นอน!"

เหลียนฟางโจวพยักหน้าพลางยิ้ม "ลำบากหัวหน้าลั่วแล้ว!"

จากนั้นนางก็พาสาวใช้ทั้งสองเดินมุ่งหน้าเข้าไปในป่าไผ่

อิ๋งชุนและพั่นเซี่ยต่างตั้งสมาธิแน่วแน่ คอยเงี่ยหูฟังเสียงรอบทิศและสอดส่องสายตาไปทั่ว ทุกย่างก้าวล้วนเต็มไปด้วยความระมัดระวัง แม้แต่เสียงลมพัดใบไม้ร่วงหล่นดังกว่าปกติเพียงนิดเดียว ก็เพียงพอที่จะทำให้ทั้งสองสะดุ้งสุดตัวด้วยความระแวดระวัง

ความกดดันนี้แผ่ซ่านจนเหลียนฟางโจวรู้สึกได้อย่างชัดเจน นางได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ อย่างนึกระอาใจ