จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1457 เส้นผมบังภูเขา

 

บทที่ 1457  เส้นผมบังภูเขา

จวนตระกูลเหลียนกว้างขวางทว่ามีขอบเขต หรงเฟยอวี่สั่งค้นหาแบบปูพรมจนในที่สุดก็พบสวีอี้หยุนที่มุมตะวันตกเฉียงเหนือของสวน

ที่นั่นเคยเป็นสวนดอกเหมย ทว่าเมื่อขาดคนดูแลมาแรมเดือน วัชพืชจึงขึ้นรกชัฏ เถาวัลย์พันเกี่ยวปกคลุมเส้นทางจนสิ้น กิ่งเหมยที่ยื่นระเกะระกะทำให้บรรยากาศดูรกร้างวังเวงยิ่งนัก

ท่ามกลางความสงัดเงียบ สองสายตาประสานกัน สวีอี้หยุนหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้าง ความหนาวเหน็บแล่นพล่านไปทั่วร่างราวกับตกบ่อพยัคฆ์!

ส่วนหรงเฟยอวี่กลับหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง!

สวีอี้หยุนขยับกายหมายจะหนี แต่เสียงตวาดของหรงเฟยอวี่ดั้งขึ้น “หยุดนะ!”

คำนั้นรั้งสตินางให้คืนมา... เขาพบนางแล้ว บุรุษใจโฉดผู้นี้พบนางแล้ว! จะหนีไปที่ใดได้อีก?

“หรงเฟยอวี่ เจ้าต้องการอะไร!” สวีอี้หยุนจ้องเขาด้วยสายตาเกลียดชังสุดแสน

ในเมื่อหนีไม่พ้น ก็เหลือเพียงความตาย นางยอมปลิดชีพตนเอง ดีกว่าต้องตกอยู่ในน้ำมือคนผู้นี้

ความเศร้าสร้อยจู่โจมหัวใจ นางคงไม่อาจอยู่รอจนเขากลับมาได้แล้ว... ภาพใบหน้าของสามีและบุตรชายวาบขึ้นในหวนคำนึง มอบการปลอบประโลมและพลังครั้งสุดท้ายให้นาง

ชาตินี้... นับว่าไม่เสียทีที่เกิดมาแล้ว!

นางเชื่อว่าเขาจะดูแลลูกอย่างดี ในเมื่อคนที่นางรักที่สุดยังมีชีวิตอย่างปลอดภัย เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว! นางคือคนตระกูลเหลียน ต่อให้ต้องตาย ก็จะตายอย่างมีศักดิ์ศรี

สายตาของนางทำเอาหรงเฟยอวี่เดือดดาล! นางบังอาจมองเขาด้วยสายตาเช่นนี้ได้อย่างไร! ครั้งหนึ่งนางเคยมองเขาด้วยความเทิดทูนและรักใคร่ลึกซึ้งท่วมท้นฟ้าดิน แต่ผ่านไปเพียงไม่นาน ทุกอย่างกลับพลิกผันไปสิ้น!

ใจสตรี... ช่างเป็นสิ่งที่ไม่น่าไว้ใจที่สุดในใต้หล้าจริงๆ!

หรงเฟยอวี่แค่นยิ้มเย็นชา “สวีอี้หยุน คิดไม่ถึงล่ะสิว่าสุดท้ายเจ้าจะหนีไม่พ้นเงื้อมมือข้า! นังแพศยา เจ้าทำข้าเจ็บแสบนัก!”

“งั้นหรือ?” วาจาอาฆาตนั้นกลับทำให้สวีอี้หยุนแย้มยิ้ม

นางยิ้มกว้างอย่างแจ่มใส “ข้าก็คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะโง่เง่าหลอกง่ายเพียงนี้! เห็นหรือไม่ว่าสวรรค์ลิขิตไว้แล้ว ข้าไม่เคยโป้ปด แต่ครั้งแรกที่ลงมือกลับต้มตุ๋นเจ้าได้เสียสนิท คงต้องบอกว่าสันดานเจ้ามันทรามเกินไป สวรรค์ถึงไม่เข้าข้าง!”

หรงเฟยอวี่โกรธจนหน้าเขียว “ฝีปากกล้าขึ้นมากนะ! เสียดายที่วันนี้สามีที่เป็นถึงแม่ทัพเป็นถึงโหวของเจ้าไม่ได้อยู่ช่วย หยุนเอ๋อร์... เห็นแก่ที่เคยรู้จักกัน หากเจ้าคุกเข่าอ้อนวอนและยอมทำตามคำสั่งข้าแต่โดยดี ข้าอาจจะยอมรามือ!”

“อย่ามาทำข้าสะอิดสะเอียน!” สวีอี้หยุนตวาดขัดประโยคชวนคลื่นไส้นั้น “หรงเฟยอวี่ ข้าไม่เคยนึกเสียใจในสิ่งที่ทำลงไป มีเพียงเรื่องเดียวที่เสียใจ... คือการได้รู้จักคนต่ำช้าเช่นเจ้า!”

หรงเฟยอวี่หัวเราะลั่น “หยุนเอ๋อร์ เลิกเล่นสงครามน้ำลายเถอะ ข้าหมดความอดทนแล้ว ไปกับข้าเสียดีๆ!”

เขาย่างสามขุมเข้ามาด้วยใบหน้าเหี้ยมเกรียม ทว่าสวีอี้หยุนกลับชักปิ่นเงินออกมา พลางถอยหลังหนี “ข้าไม่มีวันไปกับเจ้า คนตระกูลเหลียนไม่มีใครขี้ขลาด!”

ขาดคำ นางก็เงื้อปิ่นเงินแทงเข้าที่ลำคออย่างไม่ลังเล!

หรงเฟยอวี่ตกใจสุดขีดแต่รั้งไม่ทัน เขาหลับตาลงด้วยความขลาดกลัว ไม่นึกว่านางจะใจเด็ดถึงเพียงนี้

ทว่า... ความตายที่คาดไว้กลับไม่มาถึง เสียง “เคร้ง!” ดังขึ้นพร้อมเสียงอุทานเบาๆ ของสวีอี้หยุน ปิ่นเงินกระเด็นหลุดมือไป พร้อมกับอ้อมแขนอันทรงพลังที่รวบเอวของนางไว้มั่น

เมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมลุ่มลึกที่คุ้นเคย หัวใจของสวีอี้หยุนก็สั่นสะท้านไปด้วยความรู้สึกนับพันประการ นางจ้องมองเขาด้วยความโหยหา น้ำตาค่อยๆ เอ่อล้นและร่วงหล่นลงมาทีละหยด

มืออันอบอุ่นเอื้อมมาเช็ดน้ำตาให้นางอย่างแผ่วเบา เหลียนเจ๋อทอดถอนใจด้วยความรักระคนสงสาร “เด็กโง่เหตุใดถึงทำเช่นนี้? ข้าเคยบอกแล้วไม่ใช่หรือ... ให้เจ้าอยู่รอข้ากลับมา ไม่ว่าเจ้าจะเป็นอย่างไร หรือเกิดเรื่องอะไรขึ้น เจ้าคือภรรยารักเพียงหนึ่งเดียวของข้าตลอดไป!”

สวีอี้หยุนสะอื้นไห้พลางยิ้มทั้งน้ำตา นางกำสาบเสื้อเขาไว้แน่น “ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม... ท่านกลับมาแล้ว อาเจ๋อ ท่านกลับมาจริงๆ!”

“อืม ข้ากลับมาแล้ว” เหลียนเจ๋อลูบหลังปลอบโยน “ข้ากลับมาแล้ว จะไม่มีใครรังแกเจ้าได้อีก ดูซิ... เจ้าผอมลงไปตั้งเท่าไร”

เขาลูบไล้ใบหน้าที่เคยนวลปลั่งแต่บัดนี้กลับซูบเซียวด้วยความเวทนา หลายวันที่ผ่านมานางต้องดิ้นรนท่ามกลางภยันตรายและเป็นห่วงเขากับลูก จะไม่ให้ทรุดโทรมได้อย่างไร

สวีอี้หยุนเม้มปาก พลางเบี่ยงหน้าหลบสายตา “ข้า... ข้าดูน่าเกลียดมากใช่หรือไม่?”

เหลียนเจ๋อทั้งขำทั้งเอ็นดู “ไม่น่าเกลียดเลย... เจ้ายังงดงามที่สุดเสมอ”

ใบหน้าซีดเซียวของสวีอี้หยุนพลันซับสีเลือด นางค้อนขวับอย่างเอียงอาย “ท่านปลอบข้าอีกแล้ว ข้ารู้ตัวดีว่าตอนนี้ดูไม่ได้เพียงใด”

“ไม่น่าเกลียดจริงๆ!” เหลียนเจ๋อหัวเราะร่า “ในสายตาข้า หยุนเอ๋อร์ของข้าคืองามเลิศที่สุดในปฐพีเสมอ!”

ทั้งสองตระกองกอดกัน ราวกับโลกนี้มีเพียงเขาสองคน โดยทิ้งให้หรงเฟยอวี่ยืนตะลึงงันอยู่เบื้องหลังเพียงลำพัง

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1456 ใต้เงาประทีป

 

บทที่ 1456 ใต้เงาประทีป

เดิมทีเหลียนเจ๋อคาดว่าท่ามกลางราตรีอันมืดมิด หากที่ใดมีแสงไฟ ที่นั่นย่อมเป็นที่พำนักของสวีอี้หยุน ทว่าเมื่อเขาสำรวจจนทั่วทุกเรือนชานกลับพบเพียงความมืดมิด หัวใจของเขาพลันบีบคั้นด้วยความตระหนก!

หรือนางจะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว? หากเป็นเช่นนั้น นางจะไปอยู่ที่ใดได้อีก!

ความหวาดหวั่นจู่โจมจนมือเท้าเย็นเฉียบ หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก สองสาวใช้ยืนยันว่านางหนีรอดจากกองเพลิงมาได้ แต่ไฟที่เผาผลาญห้องหนังสือจนวอดวายเพียงนั้น นางจะซ่อนตัวรอดมาได้อย่างไร? หากนางถูกซากปรักหักพังทับถมจนไม่อาจออกมาได้... ไม่! เป็นไปไม่ได้! อี้หยุนของเขาเป็นคนมีบุญ ย่อมต้องเปลี่ยนร้ายกลายเป็นดี เขาไม่อาจสูญเสียนางไปได้เด็ดขาด!

เหลียนเจ๋อตัวสั่นสะท้าน ลมหายใจติดขัดจนสิ้นเรี่ยวแรงล้มลงกับพื้นอยู่นานครู่ใหญ่ กว่าจะข่มใจให้สงบลงได้ เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันบอกตัวเองว่า "นางต้องยังไม่ตาย! นางต้องหลบซ่อนอยู่ที่นี่ เพียงแต่ไม่กล้าจุดไฟเพื่อพรางตาเท่านั้น รอพรุ่งนี้เถอะ... พรุ่งนี้ฟ้าสว่าง ข้าต้องพบนางแน่!"

เขาแหงนมองท้องฟ้าที่มืดมิดไร้ก้นบึ้ง ปรารถนาให้แสงเงินแสงทองจับขอบฟ้าในทันที เขาพยุงกายขึ้นแล้วเดินเข้าไปในเรือนที่เคยพำนัก ห้องหับวางระเกะระกะไปด้วยเครื่องเรือนที่ล้มคว่ำ ผ้าม่านขาดวิ่น เศษกระเบื้องแตกกระจายเกลื่อนกราด ภาพตรงหน้าจุดเพลิงโทสะในใจเขา... ไอ้พวกโจรชั่ว!

เขาเข้าไปในห้องนอน เช็ดตั่งยาวพอให้เอนกายได้แล้วหลับตาลงพักผ่อนเพื่อรอเวลา ทว่าไม่อาจข่มตาหลับได้ลง ในภวังค์กึ่งหลับกึ่งตื่น ภาพเหตุการณ์นับพันวนเวียนเข้ามาไม่ซ้ำ สุดท้ายจบลงที่ภาพสวีอี้หยุนถูกกองเพลิงกลืนกินพลางร้องเรียกชื่อเขาอย่างโหยหวน!

เหลียนเจ๋อสะดุ้งสุดตัวลืมตาขึ้น พบว่าฟ้าสว่างโร่แล้ว! เขาลูบเหงื่อบนหน้าผากพลางพึมพำ "โชคดีที่เป็นเพียงฝัน... เป็นแค่ฝันร้ายเท่านั้น" เขาพยายามจะลุกขึ้นแต่กลับพบว่าเรี่ยวแรงเหือดหาย กว่าจะฝืนกายก้าวออกไปพ้นประตูได้ก็กินเวลาไปมิน้อย

ลมเช้าหอบเอาไอหมอกมาปะทะหน้าจนจิตใจกระปรี้กระเปร่า ทว่าหัวใจกลับยิ่งเต้นผิดจังหวะ เพราะเขาไม่อาจรู้ได้เลยว่าสิ่งที่รออยู่เบื้องหน้าคือความหวังหรือความสิ้นหวัง เขาเริ่มค้นหาอีกครั้งพลางตะโกนเรียกเสียงต่ำ "หยุนเอ๋อร์! หยุนเอ๋อร์!" เขาเชื่อว่าหากนางได้ยินเสียงเขา นางต้องปรากฏตัวออกมาแน่นอน

ทว่าเหลียนเจ๋อคาดไม่ถึงว่า ในจวนแห่งนี้ยังมีบุคคลที่สามลอบเข้ามา... หรงเฟยอวี่!

หรงเฟยอวี่แปรพักตร์จากฮั่นหยางอ๋องมาเข้าพวกกับหลีอ๋อง แต่กลับไม่ได้รับความดีความชอบซ้ำยังถูกเหยียดหยาม จากอดีตคนสนิทผู้กุมความลับลึกซึ้ง บัดนี้เขากลายเป็นเพียงเจ้าหน้าที่กรมอาญาตัวเล็กๆ ที่ถูกผู้คนตราหน้าและเยาะเย้ยจนแทบกระอักเลือด เขาแค้นใจนักที่เลือกเดิมพันผิดข้างแต่แรก!

เพื่อกอบกู้ชื่อเสียงและอำนาจคืนมา เขาจึงมุ่งเป้าไปที่สวีอี้หยุน เขามั่นใจลึกๆ ว่านางยังไม่ตาย! แม้จะสืบหามานานจนเกือบหมดหวัง แต่เมื่อคืนนี้ ขณะที่เขามองตะเกียงในห้องทำงาน ลมที่พัดผ่านหน้าต่างทำให้เงาตะเกียงวูบไหว คำว่า "เส้นผมบังภูเขา" (ใต้ประทีปย่อมมืดมิด) ก็ผุดขึ้นในสมอง!

ใช่แล้ว! นางต้องซ่อนตัวอยู่ในจวนตระกูลเหลียนนั่นเอง!

ในค่ำคืนนั้น มีบุรุษสองคนเฝ้ารอแสงวันด้วยความกระวนกระวายเพื่อสตรีคนเดียวกัน ทว่าจุดประสงค์กลับต่างกันราวฟ้ากับดิน!

เมื่อรุ่งสางมาถึง ขณะที่เหลียนเจ๋อยังจมอยู่ในภวังค์กึ่งฝัน หรงเฟยอวี่ที่ตื่นตัวตลอดทั้งคืนก็รุดมาถึงจวนตระกูลเหลียน เขาอาศัยช่วงที่ไร้ผู้คนปีนกำแพงเข้ามาได้อย่างง่ายดาย

การเหยียบย่างเข้าสู่จวนแห่งนี้อีกครั้ง หรงเฟยอวี่ไม่มีความโศกเศร้าเหมือนเหลียนเจ๋อ มีเพียงเพลิงแค้นที่สุมอก เขาถูกสวีอี้หยุนปั่นหัวและหยามเกียรติครั้งแล้วครั้งเล่า "นังตัวดี... อย่าให้ตกถึงมือข้าเชียว ข้าจะทำให้เจ้าตายทั้งเป็น!"

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1455 เหลียนเจ๋อกลับเมืองหลวง

 

บทที่ 1455 — เหลียนเจ๋อกลับเมืองหลวง

เหลียนเจ๋อไม่กล้าไปที่ร้านเดิมของตน เพื่อพบอดีตผู้จัดการหรือพนักงานแม้แต่คนเดียว เขากลัวจะถูกพวกนั้นมองเห็นและจำได้ แม้กระทั่งเมื่อเข้าพักในโรงเตี๊ยม ก็แทบไม่กล้าออกจากห้องเลย

ลั่วกว่างนั้น แม้จะมีคนรู้จักในเมืองหลวงไม่มาก แต่ก็มีอยู่บ้าง
เขาเองก็ไม่กล้าออกไปข้างนอกเช่นกัน จึงต้องให้คนติดตามไม่กี่นายปลอมตัว ออกไปสืบข่าวตามจุดต่าง ๆ สองสามวันต่อมา ทั้งสองก็พอจะเข้าใจสถานการณ์ในเมืองหลวงโดยคร่าว

ได้ยินข่าวเรื่องเพลิงไหม้ในจวนตระกูลเหลียนเมื่อคืนนั้น ได้ยินข่าวเรื่องสวีอวี้หยุนเสียชีวิตอย่างน่าสลด หัวใจเหลียนเจ๋อเจ็บร้าวรุนแรง

นางต้องทนทุกข์เพราะเขามามากเพียงนี้ แต่เขากลับช่วยอะไรนางไม่ได้เลย!

“ต้องเป็นกลอุบายของนางแน่! นางไม่มีทางตายแบบนี้หรอก!” เหลียนเจ๋อกล่าวกับลั่วกว่างด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

ลั่วกว่างครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย แต่ในใจเขากลับเอนเอียงไปทางว่า สวีอวี้หยุน ได้จากไปจริงแล้ว เพียงแค่ไม่กล้าพูดออกมาต่อหน้าเหลียนเจ๋อ จึงทำได้เพียงพยักหน้าอย่างฝืนยิ้ม “ฮูหยินสองเหลียนมิใช่คนชะตาสั้นนัก น่าจะมีทางรอดอยู่บ้าง แต่ปัญหาคือตอนนี้เราจะไปหานางได้ที่ไหน? คุณชายสอง เราไม่ควรอยู่ในเมืองหลวงนานนัก! ถึงแม้เราจะปลอมตัวมา แต่เราเคยใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาหลายปี คนรู้จักไม่น้อย โดยเฉพาะท่าน...คนที่รู้จักท่านคงมีมากกว่าข้าเสียอีก แค่ถูกใครคนหนึ่งจำได้ ก็อาจจะไม่มีวันหนีออกไปได้อีกแล้ว! ท่านแม้ไม่หวั่น ก็ต้องคิดถึงท่านแม่ทัพกับฮูหยินของเราด้วย!”

เหลียนเจ๋อนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า เขาตอบเสียงเบา “ข้ารู้...พวกเขาคือพี่สาวและพี่เขยของข้า เป็นคนที่ข้ารักและผูกพันที่สุด ข้าจะไม่ทำอะไรที่ทำให้พวกเขาต้องลำบากใจ ตราบใดที่เราสืบหาข่าวของอี้หยุนจนแน่ชัด ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร เราช่วยนางได้เมื่อไร—เราจะจากไปทันที!”

ลั่วกว่างถอนใจในใจ ยอมรับคำ หลังจากหารือกันอยู่พักหนึ่ง ทั้งสองจึงตัดสินใจจะไปหาหลิวจวิ้นอ๋อง และหลิวจวิ้นหวางเฟย

เพียงแต่—จะพบตัวทั้งสองได้โดยไม่ถูกจับตานั้น มิใช่เรื่องง่ายเลย
เพราะไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าอ๋องหลีได้วางคนไว้ล้อมตำหนักหลิวจวิ้นอ๋องหรือไม่
และก็ไม่อาจมั่นใจได้ว่า ในตำหนักหลิวจวิ้นอ๋องนั้นไม่มีใครเป็นหนอนบ่อนไส้
ไม่อาจรู้ว่า—คนใช้เหล่านั้นจะปิดปากได้แน่นหนาพอหรือเปล่า!

กว่าจะนัดพบและจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เหลียนเจ๋อก็ได้พบกับหลิวจวิ้นหวางเฟยในอีกสามวันต่อมา

สิ่งที่ทำให้เขาทั้งดีใจและประหลาดใจคือ—เขายังได้พบกับพ่อบ้านประจำจวน และสาวใช้สองคน ปิงเหมยกับปิงลู่อีกด้วย

พ่อบ้านแม้อายุมากแล้ว แต่ยังดูแข็งแรงดี ส่วนสาวใช้ทั้งสองกลับร้องไห้ไม่หยุด ร้องจนหมดแรงแล้วก็หัวเราะ หัวเราะทั้งน้ำตาแล้วก็ร้องไห้อีก บรรยากาศปั่นป่วนจนแม้แต่เหลียนเจ๋อที่อารมณ์หม่นหมองมาก่อน ยังอดหัวเราะออกมาไม่ได้

“คุณชายสอง ฮูหยินสองต้องปลอดภัยแน่เจ้าค่ะ!” ปิงเหมยสะอื้นพลางกล่าว “ตอนนี้ฮูหยินยังแอบอยู่ในจวนตระกูลเหลียนของเรา ท่านไม่ให้ใครเข้าไปหาด้วยซ้ำ ท่านบอกว่า—ท่านรับมือได้ ท่านยังบอกอีกว่า คุณชายสองจะต้องกลับมาช่วยท่านแน่นอน!”

เหลียนเจ๋อทั้งตกใจทั้งดีใจ ทั้งสุขใจทั้งขมขื่น ความหม่นหมองในแววตาถูกลบหายไปทันที เขายิ้มออก “พอข้ามาถึงเมืองหลวง ก็ได้ยินข่าวว่านางตายไปในกองเพลิง ตอนนั้นข้ารู้เลยว่ามันต้องเป็นเรื่องโกหก! นางยังมีชีวิตอยู่...จริง ๆ ด้วย!”

ปิงลู่และปิงเหมยยิ่งได้ยินก็ยิ่งดีใจ หัวใจที่เคยหดเกร็งก็คลายลงทันตา

คุณชายสองกลับมาแล้ว หากช่วยฮูหยินสองได้ เช่นนั้นก็อาจได้ออกจากเมืองหลวงพร้อมกันเสียที แม้การอยู่ในตำหนักหลิวจวิ้นอ๋องจะไม่ขาดแคลนสิ่งใด แต่มันก็ไม่ใช่บ้านของตนเอง ไม่ได้อยู่กับคนคุ้นเคย

เหลียนเจ๋อเหมือนจะอ่านใจสองสาวใช้ได้ จึงยิ้มน้อย ๆ แล้วเอ่ยว่า “พวกเจ้าจงเตรียมตัวไว้ให้พร้อมก็พอ”

จากนั้นก็หันไปค้อมมือ คารวะหลิวจวิ้นหวางเฟยด้วยความจริงใจ

แต่หลิวจวิ้นหวางเฟยเพียงโบกมือ ยิ้มพลางกล่าว “ข้ากับพี่สาวเจ้าก็เหมือนพี่น้องสายเลือดเดียวกัน เจ้าก็ไม่ต่างจากน้องชายของข้า ช่วยเหลือเจ้า ข้าไม่เห็นจำเป็นต้องให้เจ้ามาขอบคุณ จะทำอะไรก็ทำเถิด แต่ต้องระวังตัวทุกย่างก้าว หากมีเรื่องต้องติดต่อข้า ก็ให้คนไปส่งข่าวไว้ที่โรงน้ำชาฉีอวิ่นฉาโหลว ตอนนี้ฮ่องเต้องค์ใหม่ระวังตัวกับตระกูลใหญ่ โดยเฉพาะพวกราชวงศ์ รอบ ๆ ตำหนักแต่ละแห่งล้วนมีสายลับจับตามอง ดีแล้วที่พวกเจ้าระวัง ไม่ตรงดิ่งมาหาข้าเลยตั้งแต่แรก!”

เหลียนเจ๋อพยักหน้ารับอย่างเคารพ

หลิวจวิ้นหวางเฟยกระพริบตาแวบหนึ่ง แล้วก็หัวเราะถามอย่างนึกขึ้นได้ “เจ้ามาจากมณฑลหนานไห่ เช่นนั้น...ลูกเขยของข้าล่ะ? สบายดีหรือไม่?”

“ลูกเขย...?” เหลียนเจ๋อถึงกับงุนงงไปชั่วขณะ ก่อนจะนึกออกว่า ลูกเขยของนาง ที่ว่านั้นหมายถึงซวี่เอ๋อร์

เขาหลุดหัวเราะ ยิ้มพลางพยักหน้า “ซวี่เอ๋อร์สบายดี เขาตัวสูงขึ้นเยอะเลย แถมแข็งแรงมากขึ้นด้วย! ตอนนี้อ่านออกเขียนได้หลายคำแล้ว ฝึกกระบี่ทุกวัน กระบวนท่าที่พี่เขยสอน เขาจำได้หมด ฝึกจนจบทั้งชุด แล้วยังได้อาจารย์ดีอีกคน สอนวิชาตัวเบาและอาวุธลับให้ด้วย ในอนาคต—อาจเก่งกว่าพี่เขยก็เป็นได้!”

“จริงหรือ?” หลิวจวิ้นหวางเฟยตื่นเต้นยิ่งนัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม ดวงตาทอแสงระยิบระยับ นางปรบมือพลางหัวเราะ “ดี! ช่างดีเหลือเกิน! ข้ารู้อยู่แล้วว่าซวี่เอ๋อร์ต้องไม่ทำให้ผิดหวัง! ลูกเขยของข้าคนนี้ ข้าเลือกไม่ผิดจริง ๆ!”

เหลียนเจ๋อยิ่งรู้สึกภาคภูมิใจ ยิ้มพร้อมกล่าวเสริม “แน่นอน! ซวี่เอ๋อร์ยังเป็นเด็กที่รู้ความดีมากด้วย พี่สาวกับพี่เขยรักเขา แต่ไม่ตามใจ เขาย่อมไม่มีวันทอดทิ้งท่านหญิงน้อยของท่านเป็นแน่!”

“อืม!” หลิวจวิ้นหวางเฟยพยักหน้า พลางถอนใจเบา ๆ “เด็กคนนั้น ข้าชอบเขามาตั้งแต่ยังเล็กๆ แล้ว! เผลอแป๊บเดียว เวลาก็ผ่านไปสองปี ข้าเริ่มคิดถึงเขาแล้วจริง ๆ! พวกเจ้าจะออกจากเมืองเมื่อไร บอกข้าด้วยนะ—เอ๊ะ ไม่ต้องก็ได้!”

พูดถึงตรงนี้นางก็หัวเราะ “สองสาวใช้ของเจ้าจะต้องตามพวกเจ้าไปด้วยแน่นอนอยู่แล้ว สิ่งที่ข้าจะฝากไปก็แค่ให้พวกนางติดมือไปก็พอ!”

เหลียนเจ๋อฟังแล้วถึงกับรู้สึกละอายใจเล็กน้อย ยิ้มอย่างเก้อ ๆ “ขออภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ ท่านหญิง ตอนข้ามา ข้าน่าจะถามซวี่เอ๋อร์ก่อนว่าจะนำของฝากอะไรมาถึงท่านดี…”

หลิวจวิ้นหวางเฟยโบกมือพลางยิ้ม “ไม่เป็นไรหรอก ตอนนั้นเจ้าจะมีจิตใจไปคิดเรื่องอื่นได้อย่างไรล่ะ?”

นางหยุดเล็กน้อย แล้วกล่าวเพิ่ม “แต่ถ้าครั้งหน้ามีคนมาจากหนานไห่อีก—อย่าลืมเชียวนะ!”

เหลียนเจ๋อยิ้มบาง ๆ ยอมรับคำ หลังจากนั้น ทั้งสองก็ล่ำลากัน

เมื่อกลับถึงตำหนัก หลิวจวิ้นหวางเฟยรีบตามตัวหลิวจวิ้นอ๋องมาโดยด่วน นางกำชับให้เขาวาดภาพเหมือนของบุตรสาวคนโปรด โจวจิ่นซี ให้สวยงามน่ารัก จะได้ฝากให้ปิงเหมยพาไปให้ซวี่เอ๋อร์ดู

นางคิดในใจ—ก็เล่นไม่ได้เจอลูกสาวข้ามาตั้งสองปีแล้ว ไม่รู้ว่าเจ้าตัวยังจำหน้าลูกหญิงของข้าได้หรือเปล่านะ! ในฐานะแม่ยาย จะไม่รีบร้อนก็เห็นจะไม่ได้!

คิดแล้วนางก็ย้ำกับหลิวจวิ้นอ๋องเสียงเข้ม “วาดให้น่ารักเข้าไว้!”

หลิวจวิ้นอ๋องหัวเราะพลางรับคำ แต่ในใจกลับกลอกตาเงียบ ๆ น่ารักงั้นหรือ? ลูกหญิงคนนี้น่ะเหรอ… เฮอะ!

ค่ำคืนเงียบงัน ไร้แสงดาว

เหลียนเจ๋อปีนข้ามกำแพงเข้าสู่จวนตระกูลเหลียนได้อย่างง่ายดาย ทั้งจวนเงียบสงัดจมอยู่ในม่านรัตติกาล ราวกับกลืนไปกับความมืด ทุกก้าวที่เขาเดิน ล้วนมีเพียงเสียงฝีเท้าตัวเองที่แว่วก้องตัดกับเสียงแมลงกลางคืนที่ร้องไม่เป็นจังหวะ บรรยากาศเยียบเย็นราวสุสานในป่า ชวนให้หัวใจสั่นสะท้าน

เหลียนเจ๋ออดทอดถอนใจมิได้

ห่างจากที่นี่ไปได้เพียงไม่นาน ทำไมจวนที่เคยมีชีวิตชีวาจึงกลับกลายเป็นสถานที่รกร้างเงียบเชียบเช่นนี้? ที่เคยอบอุ่นปลอดภัย บัดนี้กลับเลือนรางดั่งความฝันที่ผ่านเลย

เมื่อคิดถึงสวีอวี้หยุน ผู้หญิงที่ต้องใช้ชีวิตในคฤหาสน์แห่งนี้คนเดียว ผ่านคืนแล้วคืนเล่า ผ่านวันที่ไร้เพื่อนเคียง หัวใจของเขายิ่งปวดร้าว

นางเป็นคนขี้กลัวมาก…แม้เพียงดับตะเกียงในห้อง ยังไม่กล้าอยู่คนเดียว
ยามค่ำไร้ผู้คน แม้แต่ก้าวพ้นธรณีประตู ยังไม่กล้าทำได้...

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1454 ศึกในวัด

 

บทที่ 1454  ศึกในวัด

พระชายาฮั่นหยางอ๋องไม่คาดคิดว่าเหลียนฟางโจวจะโยงเรื่องถึงตนเอง ใบหน้าของนางพลันเคร่งขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะแค่นยิ้มตอบ
“ฮูหยินเซียว ช่างใจร้อนเสียจริง! เหตุใดจึงลุกขึ้นทำร้ายท่านหญิงได้ง่ายดายถึงเพียงนี้? ฮูหยินเซียว ยังไม่รีบคุกเข่าขอขมาต่อท่านหญิงอีก!”

ปี้เถาหัวเราะเย็น เงยหน้าตอบเสียงดัง “อยากสู้ก็เข้ามา! อย่าคิดว่าเจ้ามีคนอยู่ข้างหลังแล้วข้าจะกลัวนะ! ช่างไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ! ไม่คิดดูให้ดี ๆ ว่านี่มันเขตอำนาจของใคร ที่พวกเจ้าแอบทำกันมาน่ะ คิดว่าปิดหูปิดตาท่านแม่ทัพหลี่กับฮูหยินได้หรือ? ข้าบอกเลยนะ—รีบคุกเข่าขอชีวิตซะดี ๆ เถอะ ท่านยายปี้เถาคนนี้อาจจะเวทนาไว้ชีวิตพวกเจ้าบ้าง!”

สีหน้าพระชายาฮั่นหยางอ๋องกับโจวเชี่ยนซีดเผือดวูบ ความรู้สึกไม่สู้ดีแล่นวาบเข้าหัวใจอย่างฉับพลัน พระชายาฮั่นหยางอ๋องตวาด “คนของข้า! บุกเข้ามาเดี๋ยวนี้! จับตัวพวกมันให้หมด!”

เสียงฝีเท้าเรียงเป็นจังหวะดังขึ้น พร้อมเสียงประตูเปิดออก ทหารอารักขาสวมเกราะเต็มยศบุกเข้ามาทันที ดาบในมือวาววับเย็นเยียบ ชี้ตรงมาที่พวกของพระชายาฮั่นหยางอ๋องอย่างไม่ปรานี

เหลียนฟางโจวหันไปมองปี้เถาอย่างระอาใจ ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“เจ้าเด็กคนนี้ใจร้อนไปแล้ว! ข้ายังอยากคุยกับพระชายาและท่านหญิงอีกสักหน่อยแท้ ๆ”

ปี้เถาหัวเราะคิก แต่ก็รีบเก็บสีหน้า ทำหน้าเสียอย่างน่าขัน ค้อมกาย
“เป็นความผิดของบ่าวเอง ขอฮูหยินโปรดอภัยด้วยเจ้าค่ะ!”

หลี่เหมยกับอวี๋เหมยพอเห็นสถานการณ์ไม่ดี ก็ดึงตัวโจวเชี่ยนพุ่งฝ่าวงล้อมออกไปด้วยความเร็ว แต่เพียงพอเห็นแนวกำแพงรอบลานที่สูงชันพร้อมลูกธนูยาวเรียงรายชี้ลงมาทุกสารทิศ พวกนางทั้งสองก็พลันหมดสิ้นกำลังใจ

พระชายาฮั่นหยางอ๋องรู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง ทั้งตัวเย็นเฉียบ สีหน้าซีดขาว นางกัดฟันกรอด “เหลียนฟางโจว เจ้าวางแผนเล่นงานข้า!”

เหลียนฟางโจวยักไหล่ พลางยิ้ม “พระชายาอย่าตรัสเช่นนั้นเลย แผนการน่ะ...ไม่ใช่ท่านหรอกหรือที่เริ่มก่อน? หม่อมฉันเพียงรับมือไปตามเรื่อง สามีหม่อมฉันเป็นคนระแวดระวังนัก กลัวจะมีคนปองร้ายหม่อมฉัน เวลาเดินทางแม้จะพาเพื่อนไปไม่มาก แต่ข้างในข้างนอกมีคนล้อมไว้หมดแล้ว—พระชายา ท่านประมาทเองนะเพคะ”

สีหน้าพระชายาฮั่นหยางอ๋องยิ่งเคร่งจัด ตวาดเสียงกร้าว “เหลียนฟางโจว! ข้าคือพระชายาอ๋อง! เจ้ากล้าทำอะไรมากไปกว่านี้หรือ?”

เหลียนฟางโจวหัวเราะเบา ๆ “แน่นอน หม่อมฉันไม่กล้า! บอกตามตรง หม่อมฉันไม่คิดว่าคนที่จะมาคือท่าน นึกว่าจะเป็นพวกข้ารับใช้ของฮั่นหยางอ๋องเสียอีก ถ้าหากเป็นพวกนั้นล่ะก็—อย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอดกลับออกไปแม้แต่คนเดียว! แต่ในเมื่อเป็นพระชายา เช่นนั้นก็อีกเรื่อง—หม่อมฉันจะให้คนพาท่านไปพบกับฮั่นหยางอ๋องเอง”

รอยยิ้มบนใบหน้าของนางจางลง กลับกลายเป็นเยียบเย็นดั่งหิมะ “ของที่ไม่ใช่ของตน อย่าได้คิดจะแย่ง โดยเฉพาะ—ถ้ามันอยู่ในมือของข้า!”

“พาไป!”

เหล่าทหารอารักขารับคำทันทีโดยไม่ลังเล บีบให้พระชายาฮั่นหยางอ๋องจำต้องออกจากลาน

นางรู้สึกโทสะพุ่งพล่านในอก หันไปมองเหลียนฟางโจวด้วยแววตาอาฆาต ก่อนจะจำใจหมุนกายจากไป

วันนี้ที่นางกับท่านหญิงหรงอันตั้งใจมา ก็เพื่อจะได้เห็นเหลียนฟางโจวตกต่ำอับจนกับตาตนเอง ไม่คาดเลยว่าสุดท้ายกลับกลายเป็นตนเองที่ถูกหยามกลับไปเสียแทน!

แต่อีกด้านหนึ่ง นางกลับคิด—ที่อีกฝ่ายไม่ลงมือกับนางโดยตรง เช่นนั้นก็หมายความว่า “ไม่กล้า”? หรือเป็นไปได้ว่า...ท่านอ๋องของนางอาจยังไม่แพ้อย่างแท้จริง และยังมีโอกาสกลับมา!?

“ฮูหยิน...พวกเราจะลงเขาได้หรือยังเจ้าคะ?” ปี้เถายิ้มแห้ง ๆ เอ่ยขึ้นเบา ๆ ด้วยความกระอักกระอ่วนใจ—นางรู้ตัวว่าตนเองทำอะไรไม่ยั้งคิดไปหน่อย

เหลียนฟางโจวเพียงยิ้มบางให้ เป็นสัญญาณให้สบายใจ “รออีกสักครู่ ท่านแม่ทัพบอกว่าจะมารับพวกเราเอง”

ไม่ทันขาดคำ เสียงของหลี่ฟู่ก็ดังมาจากลานด้านนอก เขากำลังร้องเรียกนางด้วยน้ำเสียงอันคุ้นเคย

“เขามาแล้ว ไปกันเถอะ!” เหลียนฟางโจวดีใจนัก ใจที่ไม่เคยปล่อยให้ผ่อนคลายตลอดหลายวัน ในที่สุดก็คลายความตึงเครียดลงอย่างแท้จริง

“เจ้าปลอดภัยหรือไม่? พวกเด็ก ๆล่ะ เป็นอย่างไรบ้าง?” หลี่ฟู่รีบสาวเท้าตรงเข้ามา มือจับไหล่นางแน่น สายตามองสำรวจอย่างห่วงใย

ใจของเหลียนฟางโจวอบอุ่นขึ้นมาทันที รู้ดีว่าเขาเองก็โดนความเสี่ยงครั้งแล้วครั้งเล่าทำให้หวั่นไหว และอดหัวเราะไม่ได้ นางตอบเสียงอ่อน  “ข้าปลอดภัยดี เด็ก ๆ ก็ปลอดภัย ท่านล่ะ—ทางโน้นเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”

หลี่ฟู่เห็นว่านางไม่มีบาดแผลหรืออาการผิดปกติ สีหน้าก็โล่งใจ “เรียบร้อยดีแล้ว ทุกอย่างจบสิ้น ข้าให้คนพาฮั่นหยางอ๋องออกจากหนานไห่ไปทันทีแล้ว”

เขาพูดพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย “เฮ้อ! เรื่องแบบนี้ไม่มีวันให้ข้าได้พักใจเลยจริง ๆ ใครจะคาดคิดว่าพระชายาฮั่นหยางอ๋องกับท่านหญิงหรงอันจะกล้ามาหาเรื่องเจ้าถึงที่! ดีที่...มีเพียงพวกนางเท่านั้น”

เหลียนฟางโจวแย้มยิ้ม “คนอื่นก็อยากจะมาเหมือนกัน แต่จะปลีกตัวได้หรือ? ส่วนสองคนนั้น ต่อให้มา...ก็เปล่าประโยชน์ ข้าไม่เคยกลัวพวกนางอยู่แล้ว”

คำพูดนั้นทำให้หลี่ฟู่หัวเราะออกมาอย่างโล่งใจ

เหลียนฟางโจวคล้องแขนเขาแล้วยิ้ม “ไปกันเถอะ เราไปรับซวี่เอ๋อร์กับพวกเขา แล้วกลับบ้านกัน!”

“อืม!” หลี่ฟู่ยิ้ม รับคำอย่างอ่อนโยน ก่อนยกมือขึ้นจัดปอยผมเส้นหนึ่งที่ปลิวปัดแก้มนางไปทัดไว้หลังใบหูอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วจึงเดินเคียงกันมุ่งหน้าไปยังด้านในของวัด

แต่แล้ว—เสียงแข็ง ๆ หนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะ ทำให้ทั้งสองหยุดฝีเท้า

“ท่านแม่ทัพ! ฮูหยิน!” หัวหน้าทหารอารักขานายหนึ่งทำใจกล้าก้าวออกมาสองก้าว ค้อมกายคารวะ “คนพวกนี้...ขอท่านแม่ทัพและฮูหยินโปรดตัดสินใจเถิด ว่าจะให้จัดการอย่างไรดี”

ทั้งสองหันตามสายตาเขาไป มองเห็นโจวเชี่ยนกับหลี่เหมยอีกสองคนอยู่ในสภาพร่อแร่หมดสภาพ

ดวงตาของหลี่ฟู่ปรากฏแววรังเกียจอย่างชัดเจน เอ่ยเสียงเรียบ “สาวใช้สองคน ฆ่าทิ้ง ส่วนท่านหญิงหรงอัน—ขังไว้ในคุก!”

หลี่เหมยกับอวี๋เหมยได้ยินแล้วถึงกับใจสั่น หัวใจหล่นวูบจนแทบล้มทรุด ร้องไห้โหยหวนอ้อนวอนแทบเท้า

ในโลกนี้—ไม่มีใครที่ไม่กลัวตาย โดยเฉพาะในยามที่ความตายอยู่ตรงหน้า!

“ปิดปากมันไป!” หลี่ฟู่กล่าวอย่างไม่แยแส เสียงร้องโหยหวนจึงเงียบลงทันที เหมือนถูกตัดขาดด้วยคมมีดในพริบตา

ท่านหญิงหรงอันไม่กล่าวอะไรเลย เพียงจ้องมองเหลียนฟางโจวกับหลี่ฟู่นิ่ง ๆ ด้วยสายตาลึกล้ำ ก่อนปล่อยให้ทหารคุมตัวนางลงไปโดยไม่ขัดขืน

นางเห็นทุกท่าทีของสองคนนั้นชัดเจนเต็มสองตา—ท่าทางสนิทสนมไร้ความเกรงใจ การหัวเราะ การยิ้ม การสัมผัส ล้วนแสดงความผูกพันลึกซึ้ง

หลี่ฟู่ผู้นี้—ที่แท้ก็ยิ้มเป็นเช่นกัน...และรอยยิ้มของเขา ช่างอ่อนโยนงดงามไม่แพ้คุณชายใดในใต้หล้า

หากความอ่อนโยนและรอยยิ้มนั้น—กลับเป็นของเหลียนฟางโจวเพียงผู้เดียว

ในใจของท่านหญิงหรงอันพลันปั่นป่วนด้วยความแค้นลึกล้ำ

ทำไม? ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงได้ทุกอย่าง? ส่วนตัวนาง...กลับต้องตกเป็นนักโทษไร้เกียรติ!

นางเริ่มเข้าใจความดื้อรั้นของจูอวี้อิ๋งขึ้นมาบ้างแล้ว—มันไม่ใช่เพราะไร้เหตุผล แต่เพราะความอยุติธรรมเช่นนี้—จะให้มองข้ามไปอย่างไรได้!?

สุดท้าย—ท่านหญิงหรงอันทนไม่ไหวอีก นางตะโกนสุดเสียงด้วยความเคียดแค้น “เหลียนฟางโจว! ถึงข้าต้องตายกลายเป็นผี—ข้าก็จะตามจองล้างจองผลาญเจ้าทุกชาติไป!”

“ไร้สาระ ปิดปากนางเสีย” หลี่ฟู่กล่าวเสียงเรียบอีกครั้ง

เหลียนฟางโจวยิ้มพลางหันไปพูดกับเขา “เจ้าดูสิ คนพวกนี้เกลียดข้าแบบไร้สาเหตุทุกที ข้าว่าสงสัยชาติที่แล้วคงไปขัดใจพวกนางมาแน่ ๆ!”

หลี่ฟู่หัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ “อย่าไปสนใจพวกนั้นเลย แค่พวกนักโทษดิ้นรนก่อนตายเท่านั้นเอง”

เมืองหลวง

หลังจากฮั่นหยางอ๋องถูกขับออกจากมณฑลหนานไห่แล้ว กลุ่มของเหลียนเจ๋อก็เร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืน ใช้เวลาสิบวันจึงไปถึงเมืองหลวง

พวกเขาปลอมตัวเป็นพ่อค้า แฝงตัวเข้าไปกับขบวนพ่อค้าขนาดใหญ่ จึงไม่เป็นที่ผิดสังเกตแม้แต่น้อย

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1453 แผนฮุบอำนาจทหาร

 

บทที่ 1453 แผนฮุบอำนาจทหาร

วันรุ่งขึ้น ฮั่นหยางอ๋องนำคนสนิทกว่าร้อยนายไปยังค่ายทหารนอกเมือง โดยอ้างเหตุผลเรื่องการตรวจตรา และสั่งให้หูต้าไห่เรียกเหล่านายทหารระดับกลางและระดับสูงทั้งหมดเข้ามาในกระโจมเพื่อรับฟังโอวาท

นี่คือวิธีที่แยบคายและปลอดภัยที่สุด

ตามธรรมเนียมแล้ว นายทหารที่เข้าพบอ๋องห้ามพกพาอาวุธ ด้วยคนสนิทร้อยกว่านายของเขา ผสมกับผงสลายกำลังที่โจวปิ่งหมิงจัดหามาให้ เขามั่นใจเต็มสิบส่วนว่าจะต้องสำเร็จ!

ในขณะเดียวกัน กองกำลังเกือบหมื่นนายของเขาได้แยกเอาไว้ห้าพันนายให้เตรียมพร้อมอยู่ที่หลังเขา ขอเพียงทางนี้ลงมือสำเร็จ ทางนั้นจะบุกเข้ามายึดครองกิจการในค่ายทหารทันที เพื่อรวบอำนาจทั้งหมดมาไว้ในมือ

เมื่อจินตนาการถึงกองทัพที่จะได้รับมา ฮั่นหยางอ๋องก็ตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ แววตาฉายประกายเจิดจ้าผิดปกติ!

ทว่า... เมื่อหลี่ฟู่ปรากฏกายเบื้องหน้าเขาประหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากสรวงสวรรค์ และเมื่อหูต้าไห่รายงานด้วยน้ำเสียงดูแคลนว่า กองกำลังห้าพันนายที่ซุ่มอยู่หลังเขานั้นได้ทิ้งอาวุธยอมจำนนหมดแล้ว ฮั่นหยางอ๋องก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปชั่วขณะ สมองสั่งการไม่ถูกไปครู่ใหญ่!

“หลี่ฟู่! เจ้าซ้อนกลเปิ่นหวาง!” เมื่อได้สติ ฮั่นหยางอ๋องก็พุ่งเข้าหาหลี่ฟู่พลางคำรามลั่น “เจ้าวางแผนหลอกลวงเปิ่นหวาง!”

หลี่ฟู่ยืนนิ่งไม่ไหวติง ทหารคนสนิทข้างกายเข้าขวางอีกฝ่ายไว้ได้อย่างง่ายดาย

แววตาของหลี่ฟู่สงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น เขาเอ่ยเรียบๆ ว่า “กระหม่อมซ้อนกลท่านอ๋องจริง ทว่ามีกฎข้อใดระบุว่าให้ท่านอ๋องลอบกัดกระหม่อมได้ฝ่ายเดียว แต่กระหม่อมมิอาจโต้คืนได้งั้นรึ?”

ฮั่นหยางอ๋องกัดฟันกรอด “ใต้หล้านี้เป็นของตระกูลโจว! มณฑลหนานไห่ก็เป็นของตระกูลโจว!”

“กระหม่อมมิได้ปฏิเสธ” หลี่ฟู่ยังคงสีหน้าเรียบเฉย ไม่มีทีท่าจะโต้เถียงด้วยโทสะ “แต่กระหม่อมย่อมไม่มีวันส่งมอบมณฑลหนานไห่ให้ท่านอ๋อง มิทราบว่าท่านอ๋องจะสมัครใจพาทหารคนสนิทร้อยนายออกจากหนานไห่ไปเดี๋ยวนี้ หรือปรารถนาจะทิ้งชีวิตไว้ท่ามกลางความวุ่นวายของกองทัพ?”

ฮั่นหยางอ๋องหน้าถอดสี ถอยหลังไปสองก้าวโดยสัญชาตญาณ จ้องเขม็งพลางถามเสียงสั่น “เจ้าหมายความว่าอย่างไร!”

หลี่ฟู่ยิ้มอย่างผ่อนคลาย พลางกล่าวเนิบนาบ “ในเมื่อเกิดเหตุจลาจลขึ้น หากจะมีใครตายไปสักคนสองคนท่ามกลางการตะลุมบอนย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก นี่เป็นเพราะท่านอ๋องหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ จะโทษผู้อื่นมิได้!”

หูต้าไห่อดไม่ได้ที่จะตะโกนสำทับ “ท่านอ๋อง! ท่านแม่ทัพไม่สังหารท่าน แต่เหลือทางรอดให้ก็นับว่าเมตตาต่อท่านมากเกินพอแล้ว! หากท่านแม่ทัพและพวกเราตกอยู่ในมือท่าน ท่านคงไม่ไว้ชีวิตพวกเราแน่! ท่านยังจะเอาอะไรอีก?”

ฮั่นหยางอ๋องตั้งท่าจะทวงถามถึงกองกำลังหมื่นนายของตน แต่พอได้ยินเช่นนั้นก็ต้องกลืนคำพูดลงคอไป เขาถลึงตาใส่หูต้าไห่ด้วยแววตาอาฆาตแค้นถึงที่สุด

“ตกลง! เปิ่นหวางจะไปจากหนานไห่เดี๋ยวนี้!” ฮั่นหยางอ๋องหน้าเขียวคล้ำ

ส่วนโจวปิ่งหมิงและวังจิ้งหนานอ๋องน่ะรึ? เกี่ยวอะไรกับเขาเล่า! ให้สองพ่อลูกนั่นรับกรรมเอาเองเถอะ!

ทางด้านโจวปิ่งหมิงที่เตรียมจะนำกำลังบุกยึดที่ว่าการมณฑลเพื่อควบคุมตัวเฝิงชวีจวี๋และพรรคพวก ย่อมหนีไม่พ้นชะตากรรมเดียวกับฮั่นหยางอ๋อง!

ทว่าโชคของเขาไม่ดีเท่าฮั่นหยางอ๋อง เพราะเขาถูกพวกเฝิงชวีจวี๋จับกุมตัวไว้ได้และถูกโยนเข้าคุกหลวงทันที

หลี่ฟู่สังหารฮั่นหยางอ๋องไม่ได้ เพราะการกักขังเชื้อพระวงศ์ไว้มีแต่จะสร้างความลำบากใจในภายหลัง จึงตัดสินใจขับไล่ออกไปเสีย แต่โจวปิ่งหมิงนั้นต่างออกไป! การเก็บเขาไว้จะทำให้วังจิ้งหนานอ๋องไม่กล้าขยับเขยื้อนส่งเดช

ณ วัดโพธิสัตว์ เหลียนฟางโจวสั่งให้ม่อเว่ยและเสวี่ยชิงคอยคุ้มกันซวี่เอ๋อร์และเหล่าพี่น้อง รวมถึงอี้เอ๋อร์ ให้อยู่ในเรือนหลังเล็กที่ลับตาคน ภายนอกดูผ่อนคลายแต่ภายในมีการป้องกันอย่างแน่นหนาถึงสามชั้น ส่วนตัวนางเองกลับพักอยู่ในเรือนหลังใหญ่ที่ท่านเจ้าอาวาสจัดเตรียมไว้ให้อย่างเปิดเผย เพื่อความสะดวกในการไปสวดมนต์ที่วิหารใหญ่

ทหารคุ้มกันที่มีอยู่อย่างเบาบางนั้นเป็นเพียงระดับปกติที่เหมาะสมกับฐานะ มิได้มีการเพิ่มกำลังคนแต่อย่างใด

ดังนั้น โจวเชี่ยนและพระชายาฮั่นหยางอ๋องจึงนำคนบุกเข้ามาได้อย่างง่ายดายจนถึงเบื้องหน้าของนาง

เหลียนฟางโจวแสดงท่าทีตกใจเล็กน้อย

ความตระหนกที่ฉายผ่านแววตานั้นดูสมจริงจนยากจะแสร้งทำ เมื่อเห็นเช่นนั้น พระชายาและโจวเชี่ยนต่างก็เบาใจและรู้สึกสะใจยิ่งนัก

เหลียนฟางโจวมองพระชายาและโจวเชี่ยนอย่างงงๆ ก่อนจะยิ้มกล่าว “พระชายาและหรงอันจวิ้นจู่ช่างมีสุนทรียภาพยิ่งนักนะเจ้าคะ”

“เหอะ!” โจวเชี่ยนแค่นเสียงเย็น เมื่อนึกถึงความอัปยศที่เหลียนฟางโจวเคยหยิบยื่นให้ตนและพระมารดาคราวก่อน แววตาก็พลุกพล่านไปด้วยไฟโทสะ

ฝ่ายพระชายาฮั่นหยางอ๋องยังคงรักษาท่าทีสง่างามกว่านางเลิกคิ้วยิ้มตอบว่า “พอกันนั่นแหละ นี่มิใช่ว่าพวกเราตามฮูหยินหลี่มาหรอกหรือ?”

“อ้อ?” รอยยิ้มบนหน้าเหลียนฟางโจวเริ่มจางหาย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยพลางเอ่ยเนิบนาบ “ทว่า... ข้าจำไม่ได้ว่าเคยเชิญทั้งสองท่านมาตอนไหน หรือว่าพระชายาจะจำผิดไปเจ้าคะ?”

“นั่นจะสำคัญอะไร!” พระชายาฮั่นหยางอ๋องหัวเราะเบาๆ “พบกันนับเป็นวาสนา ฮูหยินหลี่เฉลียวฉลาดปานนี้ คงไม่ขัดศรัทธาเรื่องง่ายๆ เช่นนี้กระมัง! ฮูหยินหลี่วางใจเถิด พวกเรามิได้มีเจตนาร้าย เพียงแค่อยากมาอยู่เป็นเพื่อนท่านเท่านั้น! อ้อ... และถือโอกาสบอกท่านด้วยว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เมืองหนานไห่จะเปลี่ยนเจ้าของแล้ว เรือนหลังที่ว่าการนั่นฮูหยินหลี่อยู่ต่อคงไม่เหมาะสมนัก ไว้วันหลังเปิ่นกงจะหาที่ใหม่ที่คู่ควรกว่านี้ให้ท่านเอง!”

โจวเชี่ยนหัวเราะร่า “พระชายาจะลำบากไปทำไมเจ้าคะ? ข้าว่าวัดโพธิสัตว์นี่ก็ไม่เลว ให้ฮูหยินหลี่พำนักอยู่ที่นี่ตลอดไปเลยสิเจ้าคะ!”

“นั่นสินะ! ข้าก็นึกไม่ถึงเลย!” พระชายาหัวเราะรับ

เหลียนฟางโจวแววตานิ่งสนิทประหนึ่งไม่ได้ยินสิ่งใด นางนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มตอบ “เรื่องของข้า มิรบกวนพระชายาและท่านหญิงให้ลำบากหรอกเจ้าคะ สามีของข้าจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยเอง!”

“เจ้ายังจะมาแสร้งโง่อีก!” โจวเชี่ยนระเบิดโทสะ ถลึงตาจ้องเขม็งพลางแผดเสียงแหลม “เหลียนฟางโจว! วันวานเจ้าข่มเหงรังแกข้า วันนี้ข้าจะให้เจ้าชดใช้คืนเป็นสิบเป็นร้อยเท่า! ข้าจะบอกความจริงให้เจ้าตาสว่างเสีย สามีของเจ้า... หลี่ฟู่ เหอะ ป่านนี้จะยังอยู่หรือตายก็ยังไม่รู้ อย่าหวังว่าเขาจะมาช่วยเจ้าได้เลย!”

“หุบปาก!” แม้เหลียนฟางโจวจะรู้ดีว่าหลี่ฟู่วางแผนไว้หมดแล้ว ย่อมไม่มีทางพลาดท่า—ในถิ่นของตัวเองแท้ๆ หากมีเตรียมการแล้วยังโดนคนอื่นซ้อนกลก็คงเสียชาติเกิดเต็มที!

ทว่าเมื่อได้ยินโจวเชี่ยนกล่าวแช่งสามีเช่นนั้น ใจของนางก็กระตุกวูบด้วยความขุ่นเคือง นางจ้องเขม็งไปยังอีกฝ่ายอย่างดุดัน

อาเจี่ยนของนาง... นางไม่อนุญาตให้ใครมาพูดจาอัปมงคลใส่เขา ต่อให้เป็นการข่มขวัญนางก็ไม่ยอม!

โจวเชี่ยนเห็นนางเสียอาการจนได้ หลังจากที่ทำหน้านิ่งเป็นหินมาตลอด ก็นึกลำพองใจหัวเราะเยาะอย่างสะใจ “ข้าไม่หุบปากแล้วเจ้าจะทำไม? เหลียนฟางโจว เจ้ากล้าทำอวดดีกับข้า ก็เพราะอาศัยอำนาจบารมีของไอ้สามีที่กำลังจะกลายเป็นผีของเจ้านั่นมิใช่รึ? ต่อไปนี้ ข้าจะให้เจ้าหมอบกราบแทบเท้าข้าประหนึ่งสุนัขตัวหนึ่ง! หากเห่าให้ข้าถูกใจ ข้าอาจจะโยนข้าวเย็นๆ ให้เจ้ากินสักคำ มิเช่นนั้น เจ้ากับลูกกรอกทั้งสองของเจ้าก็จงนอนรอรับลมหนาวให้อดตายไปเสียเถิด!”

“บังอาจนัก! ที่นี่คือที่ไหน รึคิดจะมาทำโอหังตามใจชอบ!” ปี้เถาที่ทนฟังไม่ไหวระเบิดโทสะ ก้าวพรวดเข้าไปข้างหน้าแล้วฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของโจวเชี่ยนอย่างแรงถึงสองครั้งจนเสียงดังสนั่น ก่อนจะถ่มน้ำลายด่าย่างเจ็บแสบ “เป็นถึงท่านหญิงแต่ใจคออัมหิตประดุจเดรัจฉาน ต่ำช้ายิ่งกว่าสุกรสุนัข!”

“เจ้ากล้าตบข้า!” ใบหน้าทั้งสองข้างของโจวเชี่ยนบวมแดงและแสบร้อนขึ้นมาทันที นางชี้หน้าปี้เถาพลางกรีดร้องสุดเสียง “ใครก็ได้! ใครก็ได้! จับนางนั่นไว้! ตบปากมันให้แหลก!”

“พระชายา ท่านจะไม่ห้ามปรามหน่อยหรือเพคะ?” เหลียนฟางโจวเดินเข้าขวางปี้เถาไว้ข้างหลังพลางขมวดคิ้วมองพระชายาฮั่นหยางอ๋องด้วยสายตาเรียบเฉย