บทที่ 1306 บีบบังคับ
ผางอวี้หลงเอ่ยเสียงเย็น
“เรื่องพวกนี้ ไว้ค่อยพูดเมื่อนายจับได้คาหนังคาเขาเถอะ! ตอนนี้—พวกเจ้าต่างหากที่ควรจะให้ข้าคำอธิบาย!”
เมื่อไม่พบตัวเหลียนฟางโจวกับอีกสองคน ผางอวี้หลงกับชูเอ๋อร์ก็โล่งอกไปเปลาะใหญ่ สำหรับคำยุยงของฝูเว่ย พวกเขาไม่คิดจะใส่ใจเลยด้วยซ้ำ
ไม่ว่าพวกเขาทั้งสามจะไม่อยู่ด้วยเหตุผลใดก็ตาม—สำหรับเขาและนาง ถือเป็นโชคดีทั้งสิ้น!
ฝูเว่ยกลับแค่นหัวเราะ “หลักฐานอยู่ตรงหน้า หัวหน้าใหญ่ยังจะปฏิเสธอีกหรือ? เรือนหลังนี้ไม่ใช่ว่ามีสาวใช้หรือไร? จับมาสอบถามดู ไม่ใช่ก็รู้ความจริงหมดหรือ?”
ไม่ทันขาดคำ ก็มีคนผลักตัวหญิงสาวคนหนึ่งเข้ามา ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและความหวาดหวั่น—ไม่ใช่ใครอื่น นางคือ “เจินจู”
ชูเอ๋อร์เห็นนางในสภาพนั้น ก็หน้าถอดสี ร้องเรียกด้วยความตกใจ “เจินจู!”
เจินจูฝืนยิ้มให้นางอย่างยากลำบาก
ฝูเว่ยคว้าคางของเจินจู บังคับให้เงยหน้าขึ้น เขายิ้มเย็นอย่างชั่วร้าย “แม่นางคนนี้ดูเหมือนจะสู้คนอยู่ แต่ข้าแนะนำว่า รู้สถานการณ์ไว้หน่อยจะดีกว่า! ข้าให้โอกาสเจ้าครั้งเดียวเท่านั้น จะพูด หรือจะไม่พูด? หากไม่พูด...ก็ลองคิดดู ว่าสำหรับผู้หญิงแล้ว เรื่องใดน่ากลัวที่สุด—อยากรู้ไหมว่าจะได้ลิ้มรสด้วยตัวเอง?”
เจินจูตัวสั่นเทา หัวใจเย็นเฉียบ
นางไม่กลัวตาย—หากต้องตายเพื่อฮูหยินก็ถือว่าคุ้มแล้ว แต่...หากต้องเผชิญกับความทารุณป่าเถื่อนเช่นนั้น—นางไม่อาจทนได้!
ที่นี่คือรังสวาทของโจรสลัด แม้ปกตินางจะอยู่ในเรือนหลังเล็กเคียงข้างฮูหยิน พอจะหลีกพ้นจากความสกปรกหยาบช้าภายนอก—แต่นางก็ใช่ว่าจะไม่รู้อะไรเลย
หญิงสาวที่ถูกจับมาบางคน...นางได้ยินเรื่องราวอันแสนสลดซ้ำแล้วซ้ำเล่า!
ฮูหยินของนาง ก็เป็นเพราะทนเห็นวิถีชีวิตอันบิดเบี้ยวเหล่านี้ไม่ไหว จึงรังเกียจและต่อต้านอยู่เสมอ
เจินจูไม่อาจจินตนาการได้เลย—ว่าตนเอง...จะต้องเผชิญชะตากรรมเช่นเดียวกัน
เจินจูตัวสั่นระริก พลันดิ้นสุดแรง หมายจะสลัดให้หลุด—ต่อให้นางต้องเอาหัวพุ่งชนเสาจนตาย ก็ไม่ยอมรับความอัปยศเช่นนี้!
แต่จะหนีไปได้อย่างไร—ฝูเว่ยฟาดฝ่ามือหนึ่งฉาดเต็มหน้า พลางหัวเราะเย็นเยียบ “อยากตายรึ? ไม่มีทางง่ายขนาดนั้น! ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง! ในเมื่อไม่ยอมพูด ก็อย่าโทษว่าข้าไม่ปรานี!”
พูดจบ เขาก็กวาดตามองคนรอบข้าง แสยะยิ้มต่ำช้า “นี่น่ะคือ สาวใช้คนสนิทของฮูหยิน จากตระกูลเล่อเจิ้งแท้ ๆ ดูสิ รูปโฉมช่างงดงามเปี่ยมชีวิตนัก—พวกเจ้าว่า ใครจะออกหน้าก่อนดี? ฮูหยิน ท่านว่า…ทำตรงไหนดีล่ะ?”
“เจ้า!” ชูเอ๋อร์หน้าซีดเผือดด้วยความสะพรึง มือกำแน่นจนเย็นเฉียบไปถึงกระดูก
เจินจูกัดริมฝีปากแน่น ตัวสั่นเทิ้ม น้ำตาไหลรินไม่หยุด แต่ไม่ยอมเอื้อนเอ่ยแม้แต่คำเดียว
พวกที่ฝูเว่ยพามาวันนี้—บางคนถูกเขาหลอกล่อ บางคนรับผลประโยชน์ บางคนมีใจทะเยอทะยาน หรือเคยผูกใจเจ็บผางอวี้หลงอยู่ก่อนแล้ว หลังได้ยินรายงานของคนที่ไปค้นเรือน ก็ยิ่งเชื่อว่าคำของฝูเว่ยเป็นความจริง ความคลางแคลงและโกรธแค้นจึงท่วมท้นในใจ
ครั้นได้ยินคำยั่วยุอันชั่วช้าเช่นนั้น ทุกคนพลันเลือดพลุ่งพล่าน สายตาหิวกระหายจ้องเจินจูอย่างโจ่งแจ้ง เสียงหัวเราะหยาบโลนดังระงม บางคนถึงกับกรูเข้ามา ยื่นมือสกปรกหมายจะลวนลาม
เจินจูตกใจสุดขีด กรีดร้องเสียงแหลม แต่เสียงกรีดร้องนั้นกลับยิ่งปลุกเร้าไฟต่ำทรามในใจของพวกมันให้พลุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิม ดวงตาของพวกมันแดงก่ำ เต็มไปด้วยความคลั่งเหี้ยมอันน่าสะอิดสะเอียน
“หยุดนะ! หยุดเดี๋ยวนี้!” ชูเอ๋อร์กรีดร้องทั้งน้ำตา วิ่งโผเข้ามาทั้งที่เซถลา ใช้แรงทั้งหมดในร่างกายโถมเข้าไปกอดเจินจูไว้แน่น “ห้ามแตะต้องนาง! ใครก็ห้ามทำร้ายนาง!”
“ฮูหยิน! ฮูหยิน!” เจินจูปล่อยโฮออกมา ร่ำไห้แทบจะทรุดลงบนร่างของชูเอ๋อร์
ฝูงชนพากันชะงัก สะดุ้งถอยหนีโดยไม่รู้ตัว ด้วยบารมีในอดีตของฮูหยินผู้นี้ และบทเรียนจากครั้งก่อน ไม่มีใครกล้าล่วงเกินนางแม้แต่คำเดียว
ผางอวี้หลงใบหน้าดุดันดังเหล็กกล้า เขาก้าวขึ้นหน้า ใช้หมัดและเท้าฟาดใส่ฝูงชนโดยไม่ปรานี เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่น หลายคนที่อยู่ใกล้ชูเอ๋อร์ถูกอัดกระเด็นร่วงเป็นใบไม้
เสียง “โครม!” หนึ่งดังขึ้น—ชายคนหนึ่งกระแทกผนังอีกฝั่งเต็มแรง เลือดพุ่งออกจากปากก่อนร่างจะฟุบแน่นิ่งบนพื้น ไม่รู้ยังมีลมหายใจอยู่หรือไม่ คนที่เหลือพลันสะท้านเงียบถอยไปข้างหลังอย่างหวาดกลัว
บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที
ผางอวี้หลงยืนขวางชูเอ๋อร์ไว้ กวาดตามองรอบด้าน แค่นเสียงเย็นชา “ข้าไม่มีอะไรต้องอธิบาย พวกเจ้าจะเอาอย่างไร?”
ฝูเว่ยสูดลมหายใจ กลั้นใจตอบด้วยท่าทีเสแสร้งสงบ “หัวหน้าใหญ่พูดเช่นนี้...หมายความว่ายอมรับแล้วหรือ? หากกล้าทำ ก็ต้องกล้ารับ! หรือคิดจะทำให้พี่น้องดูหมิ่นกันหมด!”
ผางอวี้หลงสายตาวาววาบ กัดฟันแค่นหัวเราะ “เจ้ามันเป็นแค่เศษเดนสวะหนึ่ง คิดว่าคู่ควรจะพูดคำว่า ‘พี่น้อง’ กับข้าหรือ?”
ฝูเว่ยหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย แต่ยังฝืนหัวเราะเยาะกลับ “ข้าไม่คู่ควร? แล้วคนที่คิดจะใช้หัวของพวกพ้องไปสอพลอราชการ เพื่อแลกเกียรติยศลาภยศ—อย่างนั้นน่ะหรือที่คู่ควร?”
คำพูดนี้จุดไฟโกรธในใจของผู้คนขึ้นอีกครั้ง เสียงฮือฮากระเพื่อม แววตาทุกคู่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ
ผางอวี้หลงมองความวุ่นวายเบื้องหน้า สบตาผู้คนที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความเป็นศัตรู—ในใจพลันแล่นวูบด้วยความรู้สึก...หมดแรงอย่างประหลาด
ทันใดนั้น ผางอวี้หลงนึกถึงคำพูดของเหลียนฟางโจวขึ้นมา—เขายอมรับว่า ที่ผ่านมาเขาประเมินตัวเองสูงเกินไป! คิดว่าทุกอย่างอยู่ในกำมือ แต่ความจริงแล้ว...มันไม่ใช่เลย!
เขาอยากจะโต้กลับฝูเว่ย พูดถึงแผนการมอบตัวต่อทางการ แลกกับการได้รับการอภัยโทษ แล้วทุกคนก็จะมีชีวิตใหม่ที่เปิดเผยสง่างาม —แต่เหตุผลในใจก็บอกเขาทันทีว่า เวลานี้ ไม่ใช่เวลาจะพูดเรื่องเช่นนั้น!
หากเอ่ยออกไปตอนนี้ ก็เท่ากับเอาน้ำมันไปราดกองไฟ! ในเมื่อฝูเว่ยและพวกคนที่จ้องจะหาเรื่องยังคอยปลุกปั่นอยู่เช่นนี้ ทุกอย่างจะยิ่งควบคุมไม่ได้!
ที่แย่ที่สุดคือ—เขาไม่มีหลักฐานใดจะพิสูจน์ได้เลย มีแค่คำสัญญาจากเหลียนฟางโจว...ซึ่งตอนนี้ นางก็หายตัวไปเสียแล้ว!
ผางอวี้หลงถอนหายใจยาวหนึ่งเฮือก จ้องมองฝูเว่ยด้วยแววตาหนักแน่น
“เจ้ามาก่อความวุ่นวายบนเกาะหุยเฟิงของข้า—ไม่ช้าก็เร็ว ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!”
“หัวหน้าใหญ่ควรกังวลเรื่องตัวเองก่อนจะดีกว่า!” ฝูเว่ยแค่นหัวเราะ หันไปทางไห่หม่า “พี่ไห่หม่า—ตอนนี้ท่านก็มองเห็นชัดแล้วใช่ไหม?”
ไห่หม่าเองก็ถอนหายใจเงียบ ๆ เช่นกัน ก่อนพูดด้วยเสียงหนักแน่น
“พี่ใหญ่...ขออภัยด้วย!”
พูดจบก็สั่งการเสียงเข้ม “คนของข้า! จับหัวหน้าใหญ่กับพี่สะใภ้ไปควบคุมไว้ให้ดี! ส่งคำสั่งของข้า—ค้นทั่วทั้งเกาะ!”
“รับทราบ!” เสียงตอบรับของเหล่าชายฉกรรจ์ดังขึ้นพร้อมเพรียง
ทว่า—ไม่มีใครรู้เลยว่า ขณะความวุ่นวายเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นที่นี่…หน้าประตูใหญ่ ก็เกิดเหตุขึ้นแล้วเช่นกัน…
ในขณะเดียวกัน—เหลียนฟางโจว, ชุยเส้าซี และเหลียงจิ้น ซึ่งพำนักอยู่ในสวนหลังอย่างเงียบสงบ ก็เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นเช่นกัน
เหลียงจิ้นมีความคิดอยากลักพาตัวชูเอ๋อร์มาตั้งแต่ต้น เขาจะยอมให้เหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีอยู่ที่นี่ต่อได้อย่างไร?
สำหรับชุยเส้าซี—เจ้าหน้าหล่อขาวจืดจางนั่น เขาไม่เคยใส่ใจอยู่แล้ว
แต่กับเหลียนฟางโจว...นางไม่มีทางยอมให้เขาลงมือกับชูเอ๋อร์แน่—เขาก็ไม่กล้าปะทะกับนางซึ่งหน้าเช่นกัน
พอพลบค่ำ เหลียงจิ้นก็แสดงท่าทีวิตกกังวลต่อหน้าเหลียนฟางโจว เขาบอกว่าอยู่ดี ๆ ก็รู้สึกไม่สบายใจ หวั่นว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น เพื่อความปลอดภัย ควรจะออกจากที่นี่ตอนนี้เลย เขาเสนอว่า พวกเขาสามารถไปพักที่ถ้ำบนหน้าผาซึ่งเขาเคยใช้ซ่อนตัว พอรุ่งเช้า ก็โรยเชือกลงทะเลแล้วหนีออกไปได้โดยตรง
ต้องบอกตามตรงว่า—ในรังโจรแห่งนี้ พวกเขายังไม่ได้ “หลุดพ้น” อย่างแท้จริง แม้แต่เหลียนฟางโจวเองก็ยังรู้สึกระแวดระวังไม่คลาย
โดยเฉพาะเมื่อสถานการณ์ใกล้ถึงจุดตัดสินใจสำคัญ—หัวใจก็ยิ่งตึงเครียดไม่คลาย
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีคนอย่างฝูเว่ยอยู่ใกล้ ๆ ซึ่งพร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ—ก็ยิ่งยากที่จะวางใจได้จริง ๆ
