วันเสาร์ที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2569

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1493 หมู่มวลบุปผา

 

บทที่ 1493 หมู่มวลบุปผา

 

ครั้นกระโจนพรวดเข้าสู่ลานเรือน บรรดานางกำนัลและขันทีต่างก็พากันเข้านอนหลับสนิทไปนานแล้ว

อีกทั้งภายในตำหนักบรรทมของนางก็ไม่เคยมีธรรมเนียมให้คนอยู่เฝ้ายามค่ำคืน

พระองค์จึงทรงพลิกกายกระโจนผ่านหน้าต่างเข้ามาได้อย่างง่ายดาย ผ่านม่านมุ้งซ้อนกันสามชั้น ก็แลเห็นยอดดวงใจในชุดนอนผ้าไหมเนื้อนุ่มสีชมพูอ่อนกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เรือนผมดำขลับเงางามสลวยดุจน้ำตกสยายทิ้งตัวลงคลอเคลียแผ่นหลังบอบบางอย่างอ่อนช้อย

ทรวดทรงองค์เอวอ้อนแอ้นกลมกลึงได้สัดส่วน ท่วงท่าสงบเยือกเย็นทว่าแฝงความมีชีวิตชีวา เครื่องหน้างดงามประณีต ผิวพรรณขาวผ่องกระจ่างใสราวกับหยก เมื่อต้องแสงตะเกียงสีเหลืองนวลก็ยิ่งขับเน้นความอ่อนหวานและเสน่ห์เย้ายวนใจอย่างประหลาด ชวนให้ผู้พบเห็นปรารถนาจะรวบร่างเข้ามาโอบกอดไว้แนบอก ขยี้ขยำให้จมหายหลอมรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งในเลือดเนื้อ

เมื่อแว่วเสียงฝีเท้าแผ่วเบา ดรุณีน้อยก็เอียงศีรษะหันมามอง ผิวขาวเนียนละเอียดดั่งหยกมันแพะ คิ้วตาพราวระยับ นางแย้มยิ้มหวานหยดย้อยส่งมาให้

“ชิงเอ๋อร์ยอดดวงใจ…” กวั่งหยวนตี้ทรงรู้สึกเพียงลำคอตีบตัน คอแห้งผากไปหมด สาวพระบาทก้าวพรวดเพียงไม่กี่ก้าวก็รวบร่างบอบบางเข้ามากอดรัดไว้แนบพระอุระเต็มแรง

นางส่งเสียงอุทานแผ่วเบาอย่างเอียงอาย พลางยกเรียวแขนคล้องพระศอของเขาไว้แล้วซบกายลงอย่างอ่อนระทวย ริมฝีปากสีชาดเผยอออกเล็กน้อย ก่อนจะถูกพระองค์โน้มลงมาประทับจุมพิตครอบครองไว้จนมิด

เสียงครางกระเส่าแผ่วหวานและลมหายใจหอบถี่ดังแว่วขึ้น ปลุกเร้าบรรยากาศอันแสนเร่าร้อนและคลุมเครือให้แผ่ซ่านไปทั่วห้อง…

รุ่งขึ้น หานเฟยย่อมมิได้เดินทางมาเข้าเฝ้าถวายบังคมตามคาด เหลียนฟางชิงพลันรู้สึกว่าโลกใบนี้เงียบสงบขึ้นอีกโข อารมณ์จึงแจ่มใสเบิกบานขึ้นหลายส่วน

ขณะเดียวกัน ข่าวลือเรื่องที่หานเฟยอุตส่าห์ถ่อไปเอาอกเอาใจถึงพระที่นั่งเฉียนชิงกง ทว่ากลับถูกพระสนมกุ้ยเฟยสั่งลงทัณฑ์กักบริเวณก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งวังหลัง

ด้วยเหตุนี้ ยามถึงเวลาถวายบังคมในวันนี้ เหล่า “พี่น้อง” ของเหลียนฟางชิงจึงพากันสำรวมกิริยา สงบเสงี่ยมเจียมตัวขึ้นมาก ต่างพากันย่อกายถวายบังคมอย่างนอบน้อม เอ่ยวาจาตามมารยาทพอเป็นพิธีเพียงสองสามประโยค แล้วก็รีบรู้ความเอ่ยคำทูลลาแยกย้ายกันไปทันที

ทว่า สำหรับเรื่องการแก่งแย่งชิงความสนใจจากฮ่องเต้นั้น ต่อให้เบื้องหน้าจะเต็มไปด้วยภูเขาดาบทะเลเพลิง ก็ยากนักที่จะมีสตรีคนใดยอมถอยหลังแม้เพียงครึ่งก้าว!

นานๆ ครั้งกวั่งหยวนตี้จึงจะทรงว่างเว้นจากราชกิจ พระองค์จึงทรงจูงมือพระสนมกุ้ยเฟยสุดที่รักออกมาเดินเล่นสนทนากันในอุทยานหลวง

ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินสรวลเสเฮฮามาจนถึงริมสระไท่เย่ฉือ พลันแว่วเสียงขับร้องอันไพเราะอ่อนหวานกังวานใสเคล้าคลอมากับเสียงดีดฉินจากใต้ร่มหลิว เสียงดนตรีที่ลอยผ่านผืนน้ำมากระทบโสตประสาทช่างสดชื่นรื่นหูเป็นพิเศษ ทำเอาทั้งสองต่างหูตาสว่าง จิตใจกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

“ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด ช่างมีน้ำเสียงไพเราะและฝีมือดีดฉินยอดเยี่ยมนัก!” กวั่งหยวนตี้ทรงอดไม่ได้ที่จะตรัสชมด้วยรอยยิ้ม

เมื่อแลกมาด้วยสายตาค้อนขวับจากเหลียนฟางชิง พระองค์จึงทรงได้สติ รีบกระชับมือน้อยของนางไว้แน่นพลางกระซิบแก้ตัวกลั้วหัวเราะ “เจิ้นเพียงแต่เอ่ยชมเสียงร้องกับเสียงฉินเท่านั้นจริงๆ นะ!”

เหลียนฟางชิงหลุดขำ “พรืด” ออกมา “เสียงร้องกับเสียงฉินยอดเยี่ยมปานนี้ ข้าว่ามิใช่แค่ควรชมเชย แต่สมควรต้องตบรางวัลด้วยซ้ำ!”

นางจึงเปล่งเสียงกังวานถามออกไป “ผู้ใดกำลังดีดฉินขับร้องอยู่ตรงนั้น? ไฉนยังไม่รีบออกมาเข้าเฝ้า!”

“ว้าย!” เสียงอุทานแผ่วเบาประหนึ่งตกอกตกใจของดรุณีน้อยดังแว่วขึ้น เหลียนฟางชิงและกวั่งหยวนตี้ต่างเบิกตาขึ้นเล็กน้อย พลันแลเห็นหญิงสาวนางหนึ่งเกล้าผมทรงเฟยเซียนคู่[1] ชายอาภรณ์พลิ้วไหวตามแรงลม กำลังเยื้องกรายเดินออกมาอย่างอ่อนช้อย

หญิงสาวสวมกระโปรงยาวแขนกว้างผ้าแพรเนื้อเรียบสีชมพูกลีบท้อหวานละมุน รอบเอวคอดกิ่วผูกทับด้วยสายคาดเอวผ้าโปร่งสีม่วงเงินยาวระย้า ขับเน้นให้เอวบางดูอรชรอ้อนแอ้น น่าทะนุถนอมยิ่งนัก

เรียวคิ้วโก่งดั่งใบหลิววาดแต่งบางเบา ปิ่นหยกขาวดูเรียบหรูสะอาดตา ยามก้าวพ้นออกมาจากร่มเงาหลิวอันหนาทึบอย่างกะทันหัน ท่วงท่าอ่อนหวานงดงามจับตาจับใจ ไม่ว่าผู้ใดได้พบเห็นก็ย่อมอดเหลียวมองซ้ำมิได้

หญิงสาวประสานมือไว้ด้านหน้า ช้อนดวงตาขึ้นแอบชำเลืองมองกวั่งหยวนตี้และเหลียนฟางชิงอย่างขลาดอาย สีหน้าแฝงแววตื่นตระหนกและทำตัวไม่ถูก ทว่าภายใต้ท่าทีตื่นตระหนกนั้นกลับยิ่งขับเน้นเสน่ห์อันบริสุทธิ์ไร้เดียงสาออกมาได้อย่างน่าทึ่ง

“หม่อมฉันถวายบังคมฮ่องเต้ ถวายบังคมกุ้ยเฟยเหนียงเหนียง! หม่อมฉันมิทราบว่าฮ่องเต้และเหนียงเหนียงทรงสำราญพระอิริยาบถอยู่ที่นี่ บังอาจรบกวนพระทัยเข้าแล้ว ขอฮ่องเต้และเหนียงเหนียงโปรดประทานอภัยด้วยเพคะ!”

หญิงสาวก้าวขึ้นหน้า หลุบเปลือกตาลง ย่อกายถวายบังคมอย่างอ่อนช้อย จังหวะที่ก้มศีรษะลงนั้นช่างพอเหมาะพอเจาะ เส้นโค้งมนของลำคอขาวผ่องดุจหิมะเผยให้เห็นเพียงรำไรอย่างงดงาม

เหลียนฟางชิงเฝ้ามองทุกอิริยาบถ ทุกจังหวะรอยยิ้มและการขมวดคิ้ว กระทั่งทุกย่างก้าวและทุกลมหายใจของดรุณีน้อยผู้นี้ที่ล้วนงดงามลงตัวไร้ที่ติ ราวกับผ่านการคำนวณซักซ้อมมาอย่างแยบยล เพื่อดึงเอาความงามของตนเองออกมาอวดโฉมให้ถึงขีดสุด นางจึงอดลอบทอดถอนใจในอกมิได้

ในวังหลวงแห่งนี้ช่างเต็มไปด้วยยอดฝีมือราวกับเมฆบนฟ้าจริงๆ มิน่าเล่าผู้คนทั่วหล้าถึงได้อยากเป็นฮ่องเต้กันนัก!

เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวระดับนี้ ชาตินี้นางไม่มีวันเรียนรู้ได้ทันแน่นอน!

“เจิ้นกับพระสนมกุ้ยเฟยเพียงเดินเล่นผ่านมาตามสบาย มิได้นับว่ารบกวนอันใด เจิ้นยกโทษให้ ลุกขึ้นเถิด!” กวั่งหยวนตี้ทรงโบกพระหัตถ์ ปรายตามองนางแวบหนึ่งแล้วตรัสอนุญาต

“เพคะ หม่อมฉันขอบพระทัยฮ่องเต้!” แววตาของหญิงสาวฉายประกายยินดีระยิบระยับ คลี่ยิ้มหวานหยดย้อยแล้วลุกขึ้นยืนอย่างแช่มช้อย

แท้จริงแล้วกวั่งหยวนตี้ไม่ทรงทราบด้วยซ้ำว่าหญิงสาวผู้นี้เป็นใคร ทว่าเมื่อดูจากเครื่องแต่งกายแล้วก็คงจะเป็นพระสนมระดับกุ้ยเหรินหรือเหม่ยเหรินสักคน

พระองค์หาได้ทรงใส่พระทัย กำลังจะตรัสสั่งให้นางถอยออกไป ทว่าในจังหวะนั้นเอง เยี่ยนผิน อวี๋เหม่ยเหริน อิ๋นกุ้ยเหริน เสียงกุ้ยเหริน และพระสนมอีกสี่ห้านางก็พากันเยื้องกรายแต่งองค์ทรงเครื่องงดงามตระการตา ภายใต้การห้อมล้อมของขบวนนางกำนัลและขันทีกลุ่มใหญ่ เดินตรงเข้ามาพอดิบพอดี

ครั้นเห็นเหลียนฟางชิงและกวั่งหยวนตี้ประทับอยู่ตรงนั้น เหล่าสตรีทั้งหลายต่างก็แสร้งทำสีหน้าประหลาดใจระคนยินดีอย่างล้นพ้น รีบกรูกันเข้ามาถวายบังคม เยี่ยนผินแย้มยิ้มหวาน “วันนี้ลมฟ้าอากาศแจ่มใสยิ่งนัก หม่อมฉันจึงชักชวนน้องๆ มาเดินชมสวน ไม่นึกเลยว่าจะบังเอิญพบฮ่องเต้และกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงประทับอยู่ที่นี่ด้วยเพคะ!”

กวั่งหยวนตี้ทรงพยักพระพักตร์แย้มสรวลโดยมิได้ตรัสสิ่งใด

เหลียนฟางชิงยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม เอ่ยขึ้นเนิบนาบ “ช่างบังเอิญเสียจริงๆ! ในเมื่อบังเอิญมาพบกันถึงเพียงนี้ เช่นนั้นก็เดินเล่นด้วยกันเถิด!”

จากนั้นนางจึงหันมาส่งยิ้มให้กวั่งหยวนตี้พลางเอ่ยอ้อน “ฮ่องเต้เพคะ หม่อมฉันชักจะเมื่อยล้าเสียแล้ว พวกเราขึ้นไปนั่งพักบนหอหลิงหลงอวี้เก๋อเบื้องหน้ากันดีหรือไม่เพคะ?”

หอหลิงหลงอวี้เก๋อสร้างยื่นลงไปริมน้ำ หากยืนพิงระเบียงลูกกรงจะสามารถทอดสายตามองเห็นผืนน้ำกว้างใหญ่ของทะเลสาบไท่เย่และชมความงามของกอบัวได้อย่างชัดเจน ส่วนอีกด้านหนึ่งหันหน้าเข้าหาทุ่งหญ้าผืนใหญ่บนฝั่ง ซึ่งริมทุ่งหญ้าปลูกต้นติงเซียง ต้นอวี้หลาน และต้นทับทิมเรียงรายหนาแน่น ระเบียงทางเดินคดเคี้ยวเชื่อมถึงศาลาพักผ่อนที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางแมกไม้ ทิวทัศน์งดงามตระการตายิ่งนัก

แววตาของกวั่งหยวนตี้พลันฉายแววห่วงใย รีบตรัสตอบ “มีเหตุใดจะไม่ดีเล่า? พวกเราไปกันเดี๋ยวนี้เลย!”

ตรัสจบก็ทรงโอบไหล่บางของนางเดินนำหน้าออกไปทันที พลางตรัสปลอบด้วยสุรเสียงอ่อนโยน “ประเดี๋ยวเจิ้นจะให้นางกำนัลช่วยบีบนวดให้ กระหายน้ำหรือไม่? เจิ้นจะสั่งให้คนเตรียมน้ำชามาให้! วันนี้ห้องเครื่องทำขนมเปี๊ยะเม็ดซิ่งกรอบ ขนมอี้ผิ่นเกา และขนมแป้งทอดคลุกน้ำตาลของโปรดเจ้าไว้ด้วย ให้คนยกมาด้วยดีหรือไม่?”

พระองค์ไม่แม้แต่จะปรายพระเนตรแลเหลียวเหล่าพระสนมคนอื่นๆ เลยแม้แต่น้อย

บรรดาสนมนางในต่างพากันอิจฉาตาร้อนผ่าว ทว่าทุกคนต่างรู้ดีแก่ใจว่าตนเองไม่มีทางเทียบชั้นกับชิงกุ้ยเฟยได้ การคิดจะไปเปรียบเทียบกับชิงกุ้ยเฟยนั้น ไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ทรมานตัวเองเล่น!

อย่างไรก็ตาม ในสายพระเนตรของฮ่องเต้มีเพียงชิงกุ้ยเฟยแต่ผู้เดียว หากพวกตนไม่รีบฉวยโอกาสเสนอหน้าเข้าไปใกล้ชิดเบื้องพระพักตร์เสียบ้าง รอให้ผ่านพ้นไปสักปีสองปี เกรงว่าฮ่องเต้คงจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าพวกตนหน้าตากลมหรือแบน!

ถึงเวลานั้นอย่าว่าแต่จะได้รับความโปรดปรานเลย ขอเพียงมีข้าวประทังชีวิตไปวันๆ ก็นับว่าบุญโขแล้ว!

ต้องเข้าใจว่ายามนี้ฮ่องเต้กำลังทรงบำรุงพระวรกายและงดเว้นเรื่องสตรี ทั้งยังแทบไม่เคยเสด็จมายังเขตวังหลัง โอกาสที่พระองค์จะเสด็จประพาสอุทยานหลวงเช่นวันนี้ จึงนับว่าหาได้ยากยิ่งนัก!

พระสนมกุ้ยเฟยได้เสวยเนื้อชิ้นโต ส่วนพวกตนขอเพียงได้ซดน้ำแกงติดก้นหม้อบ้างก็นับว่าไม่เลวแล้ว!

ด้วยเหตุนี้ เหล่าสนมนางในจึงไม่แยแสท่าทีเย็นชาของกวั่งหยวนตี้แม้แต่น้อย ต่างพากันส่งเสียงเจื้อยแจ้วปั้นหน้ายิ้มแย้มเบิกบาน ห้อมล้อมเดินตามหลังขึ้นไปบนหอชมวิวกันเป็นพรวน

ครั้นทุกคนนั่งลงเรียบร้อยภายในหอ กวั่งหยวนตี้ก็ตรัสสั่งการ เหล่านางกำนัลและขันทีต่างพากันกุลีกุจอจัดเตรียมน้ำชา ขนมหวาน และของว่างยกเข้ามาบริการ ทั้งยังเตรียมน้ำอุ่นและผ้าเช็ดมือมาคอยปรนนิบัติอย่างครบครัน

แม้จะดูวุ่นวาย ทว่ากลับเป็นระเบียบเรียบร้อย ทุกคนต่างเคลื่อนไหวคล่องแคล่วว่องไว กิริยาเบาสบาย ไม่ส่งเสียงเอะอะหนวกหูแม้แต่น้อย กลับยิ่งช่วยขับเน้นบรรยากาศให้ดูคึกคักมีชีวิตชีวาขึ้น

เหลียนฟางชิงและกวั่งหยวนตี้หาใช่คนโง่เง่า มีหรือจะดูไม่ออกว่าเหล่าพระสนมทั้งหลายตั้งใจตามติดมาเพื่อสร้างฉาก “บังเอิญพบ” กันทั้งนั้น… บังเอิญงั้นรึ? หึๆ!

เพียงแต่ในเมื่อคนมาถึงที่แล้ว ก็ไม่สะดวกที่จะเอ่ยปากขับไล่ไสส่งออกไป

[1] ทรงเฟยเซียนคู่ (双环飞仙髻): ทรงผมสตรีจีนโบราณที่เกล้ามวยผมเป็นวงกลมสองวงตั้งขึ้นคล้ายปีกหรือหูกระต่าย ดูอ่อนช้อยพลิ้วไหวดุจนางฟ้าเหินเวหา

วันศุกร์ที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2569

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1492 ปีนกำแพง

 

บทที่ 1492 ปีนกำแพง

นางใส่ใจในตัวเขาถึงเพียงนี้ มีหรือที่จะไม่กินน้ำส้มสายชูหึงหวง?

ต่อให้รู้อยู่เต็มอกว่าเขาเพียงเล่นละครและทำไปตามหน้าที่ ทว่าในส่วนลึกของหัวใจก็ย่อมมีเศษเสี้ยวความไม่สบอารมณ์หลงเหลืออยู่บ้างเป็นธรรมดา

“เจิ้นรู้ว่าเจ้าใส่ใจในตัวเจิ้น!” กวั่งหยวนตี้ทอดถอนพระทัยแผ่วเบา ทรงโน้มพระพักตร์ลงประทับจุมพิตอย่างอ่อนโยน กุมมือน้อยของนางไว้พลางทอดพระเนตรมองด้วยสายพระเนตรหวานซึ้ง เอ่ยกระซิบเสียงเบา “ชิงเอ๋อร์ เจิ้นไม่มีวันทรยศหักหลังเจ้า! ความผูกพันระหว่างเจ้ากับเจิ้นไม่มีวันแปรเปลี่ยน เจิ้นหาใช่บุรุษใจดำไร้รักเช่นนั้นไม่!”

“ฮ่องเต้…” ความหวานล้ำสายหนึ่งแล่นเข้าเกาะกุมหัวใจของเหลียนฟางชิง ราวกับมีน้ำผึ้งหวานชโลมไปทั่วอก นางเอ่ยเรียกเขาเสียงอ่อนละมุน เอนกายบอบบางเข้าซบแนบชิดในอ้อมพระอุระ ประหนึ่งร่างทั้งร่างอ่อนยวบหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขา

ทว่ากวั่งหยวนตี้กลับทรงเลิกพระขนงขึ้น โน้มพระพักตร์เข้ามาชิดใบหูของนาง ตรัสกลั้วหัวเราะ “เจิ้นชอบฟังชิงเอ๋อร์เรียกว่าพี่เหยี่ยน ลองเรียกพี่เหยี่ยนให้เจิ้นฟังสักคำสิ?”

“เจ้าคนบ้า!” ใบหน้างามของเหลียนฟางชิงแดงก่ำไปทั้งแถบ รวบรวมเรี่ยวแรงสะบัดตัวผละออกจากอ้อมกอดของเขาจนหลุดมายืนบนพื้น ใบหน้านวลสะบัดค้อนด้วยความขัดเขิน “ไม่รู้จักสำรวมเอาเสียเลย!”

ว่าพลางสะบัดตัววิ่งปร๋อหนีออกไปทันที

เบื้องหลังมีเสียงพระสรวลอันแสนพึงพอใจของกวั่งหยวนตี้ดังก้องตามหลังมา

ฝ่ายหานเฟยเมื่อก้าวพ้นเขตพระที่นั่งเฉียนชิงกงออกมา สีหน้าภายนอกยังคงรักษากิริยาเรียบเฉยเป็นปกติ ทว่าลมหายใจกลับติดขัดสับสนและถี่กระชั้น ฝีเท้าก้าวเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ ตามสัญชาตญาณโดยไม่รู้ตัว

นางไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย จนนางกำนัลอย่างอิ๋นผิงต้องวิ่งเหยาะๆ ตามหลังจึงจะก้าวทัน

ในมือของอิ๋นผิงยังคงหิ้วกล่องอาหารไว้ ครั้นเห็นว่าตนเองกำลังจะทิ้งห่างออกไปอีก จึงรีบส่งเสียงเรียก “เหนียงเหนียง! เหนียงเหนียงเพคะ! เดินช้าลงหน่อยเถิดเพคะ ระวังพระบาทด้วย!”

หานเฟยชะงักงัน หยุดฝีเท้าลง ถึงตอนนั้นเองจึงเพิ่งรู้สึกว่าตนเองเดินจ้ำอ้าวมาจนแทบหมดแรง ทันทีที่หยุดเดิน แข้งขาทั้งสองข้างก็สั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ เข่าอ่อนยวบจนเกือบจะทรุดลงไปกองกับพื้น

นางกัดฟันกรอด บังคับร่างกายให้ยืนหยัดขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว หากมาทรุดล้มลงตรงนี้ มิกลายเป็นการเพิ่มเรื่องน่าอับอายให้ผู้คนนำไปเล่าลือเป็นตัวตลกยิ่งกว่าเดิมหรือ?

เหลียนฟางชิง! ดี… ดีเหลือเกิน! เจ้ากล้าหยามเกียรติข้าถึงเพียงนี้ สักวันหนึ่ง ข้าจะต้องทวงคืนทั้งต้นทั้งดอกให้สาสม!

ฝ่าบาท… หานเอ๋อร์มีใจรักภักดีต่อพระองค์มิได้น้อยหน้าไปกว่านางเลยสักนิด เห็นๆ อยู่ว่าเมื่อคืนพระองค์ทรงอ่อนโยนต่อหานเอ๋อร์ถึงเพียงนั้น ไฉนเพียงชั่วพริบตาเดียวจึงแปรเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเล่า?

หานเอ๋อร์ยอมลดตัวอ้อนวอนขอความเมตตาอย่างน่าเวทนาปานนั้น แต่พระองค์กลับ…

ชิงกุ้ยเฟย! ชิงกุ้ยเฟย! หรือว่าขอเพียงเป็นเรื่องที่ขัดแย้งกับนาง ไม่ว่าผิดหรือถูก พระองค์ก็จะทรงเข้าข้างและตามใจนางแต่เพียงผู้เดียวอย่างนั้นหรือ?

ไม่! หานเอ๋อร์ไม่เชื่อ! หานเอ๋อร์ไม่ยอมรับ! และไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาด!

หานเฟยสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นชา “กลับตำหนัก!”

ครั้นกลับมาถึงตำหนักจิ่งเหอกง หานเฟยก็สั่งให้อิ๋นผิงเทน้ำแกงที่เหลือทิ้งลงท่อระบายน้ำจนหมดสิ้น จากนั้นจึงลงมือทุบหม้อตุ๋นน้ำแกงและถ้วยชามเหล่านั้นด้วยตนเองจนแหลกละเอียด แล้วสั่งให้อิ๋นผิงนำไปโยนทิ้ง! ซ้ำยังสั่งให้นำกล่องใส่อาหารไปทุบทำลายแล้วโยนเข้าเตาไฟเผาทิ้งเสีย!

ข้าวของเหล่านี้ นางไม่อยากเห็นหน้ามันอีกต่อไป! ยิ่งมองเห็นแม้เพียงแวบเดียว ก็ราวกับคอยตอกย้ำว่าวันนี้ตนเองได้รับความอัปยศอดสูและถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีมากเพียงใด!

ความแค้นนี้ นางจะสลักฝังลึกไว้ในขั้วหัวใจ ไม่จำเป็นต้องมีสิ่งของอัปมงคลเหล่านี้มาคอยเตือนความจำ!

พอนึกย้อนถึงเหตุการณ์ตลอดทั้งวันนี้ช่างซวยซ้ำซวยซ้อน เมื่อเช้าอุตส่าห์ปักปิ่นนกลวนที่ฮ่องเต้เพิ่งพระราชทานให้เมื่อวานไปถวายบังคม หวังจะฉวยโอกาสสร้างกระแส ฝังหนามยอกอกลงในใจของเหลียนฟางชิงอีกสักดอก

เสียงกุ้ยเหรินก็ปูทางส่งบทให้เป็นอย่างดีแล้วแท้ๆ ใครจะคาดคิดว่าจู่ๆ หลินกุ้ยเหรินจะโผล่พรวดเข้ามาขัดจังหวะ ทำเอาแผนพังไม่เป็นท่า!

ตกบ่ายยังมาเสียท่าที่เฉียนชิงกงอีก—

หลินกุ้ยเหรินอย่างนั้นรึ? หานเฟยคิดอย่างเคียดแค้น: ยามนี้เปิ่นกงยังทำอันใดเหลียนฟางชิงมิได้ชั่วคราว แล้วจะไม่มีปัญญาจัดการกับกุ้ยเหรินชั้นผู้น้อยอย่างเจ้าเชียวรึ?

มื้อค่ำ กวั่งหยวนตี้ย่อมเสด็จมาเสวยร่วมกับเหลียนฟางชิงสองต่อสองที่ตำหนักฉางชุนกง

ความขุ่นข้องหมองใจเมื่อวานมลายหายไปจนสิ้น บรรยากาศบนโต๊ะเสวยเต็มไปด้วยความรื่นรมย์ ทั้งสองต่างอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

เหล่านางกำนัลและขันทีที่คอยปรนนิบัติรับใช้ต่างลอบถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน: เจ้านายทั้งสองคืนดีกันได้ก็ประเสริฐแล้ว! คืนดีกันได้ก็ดีแล้ว! มิเช่นนั้น รสชาติของการถูกลูกหลงยามเจ้านายผิดใจกันช่างทรมานใจเสียเหลือเกิน!

“ชิงเอ๋อร์ มิสู้… คืนนี้เจิ้นค้างที่นี่เสียเลยดีหรือไม่?” หลังเสร็จสิ้นมื้อค่ำ เมื่อเห็นว่าท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว กวั่งหยวนตี้ยังคงอาลัยอาวรณ์ไม่อยากเสด็จกลับ จึงกุมมือน้อยของเหลียนฟางชิงไว้พลางตรัสยิ้มๆ

“ไม่ได้! ต้องตบตาผู้คน!” เหลียนฟางชิงปฏิเสธอย่างไม่ลังเล แย้มยิ้มเอ่ยเตือน “วันนี้ฮ่องเต้ค้างที่ตำหนักหม่อมฉัน วันพรุ่งนี้มะรืนนี้คนอื่นขอรั้งตัวฮ่องเต้ไว้บ้าง แล้วฮ่องเต้จะเอาข้ออ้างใดไปบ่ายเบี่ยงเล่าเพคะ?”

กวั่งหยวนตี้พลันจนด้วยคำพูด อดบ่นพึมพำด้วยความขุ่นเคืองพระทัยมิได้ “เจิ้นเป็นถึงโอรสสวรรค์แท้ๆ! ชีวิตทุกวันนี้ช่าง… เฮอะ!”

เหลียนฟางชิงทำทีเป็นหูทวนลม หัวเราะคิกคักพลางผลักพระวรกายของเขาเบาๆ “ฮ่องเต้เพคะ ดึกมากแล้วนะเพคะ!”

กวั่งหยวนตี้ทรงนึกถึงแผนการที่ประเดี๋ยวก็จะแอบย่องกลับมาอยู่ดี ในพระทัยจึงค่อยคลายความอึดอัดลงบ้าง ทรงปรายตามองนางอย่างเจ้าเล่ห์ “คืนนี้หากกล้าลงกลอนปิดประตูหน้าต่างใส่เจิ้นอีกล่ะก็ พรุ่งนี้คอยดูเถิดว่าเจิ้นจะจัดการเจ้าอย่างไร!”

ปากตรัสว่าจะจัดการ ทว่าสายพระเนตรกลับลอบชำเลืองมองต่ำลงไปยังหน้าอกอวบอิ่มของนาง

เหลียนฟางชิงร้องอุทานเสียงหวาน กระทืบเท้าบิดตัวหลบด้วยความเขินอาย

กวั่งหยวนตี้ทรงพระสรวลลั่น วาดแขนโอบกอดนางจากทางด้านหลัง กระซิบกลั้วหัวเราะ “ชิงเอ๋อร์รีบไปอาบน้ำชำระร่างกาย รอเจิ้นนะ…”

ยังมิทันที่นางจะได้แผลงฤทธิ์กระทืบพระบาทแก้เขิน พระองค์ก็ทรงยกพระบาทหลบอย่างคล่องแคล่วชำนาญทาง แล้วเสด็จพระราชดำเนินออกไปพร้อมเสียงพระสรวลอย่างอารมณ์ดี

เงาร่างสายหนึ่งซ่อนตัวนิ่งสงบอยู่หลังพุ่มไม้ไม่ไกลจากหน้าตำหนักฉางชุนกง ครั้นเห็นขบวนเสด็จของกวั่งหยวนตี้เคลื่อนกลับไปยังพระที่นั่งเฉียนชิงกงแล้ว จึงค่อยๆ ลอบเร้นกายจากไปอย่างเงียบเชียบ

เงาร่างนั้นเลี้ยวลดไปตามทางเดินสองโค้ง ก่อนจะมุ่งหน้าตรงไปยังตำหนักจิ่งเหอกงอย่างใจเย็น

เมื่อได้รับรายงานจากขันทีน้อยว่าฮ่องเต้เสด็จออกจากตำหนักฉางชุนกงไปแล้ว ภายในอกของหานเฟยก็พลันโล่งโปร่งขึ้นมาทันตา นางโบกมือไล่ขันทีน้อยให้ออกไป

นางทนเห็นเหลียนฟางชิงได้รับความโปรดปรานไม่ได้ ตราบใดที่ฮ่องเต้ยังประทับอยู่ในตำหนักฉางชุนกง ในใจนางก็ร้อนรุ่มประดุจถูกแมวข่วน จนไม่อาจสงบจิตสงบใจลงได้เลย

ในเวลากลางวันนางย่อมมิกล้าทำอันใดผลีผลาม อีกทั้งช่วงกลางวันกวั่งหยวนตี้ก็แทบไม่เคยเสด็จมายังเขตวังหลัง

ทว่ายามค่ำคืนใดที่พระองค์เสด็จไปยังตำหนักฉางชุนกง นางจะต้องส่งคนไปแอบซุ่มเฝ้าดูอยู่แถวหน้าประตูตำหนักนั้นทุกคราไป จนกว่าจะสืบรู้แน่ชัดว่าพระองค์เสด็จกลับไปแล้วเมื่อใด นางจึงจะวางใจหลับตาลงได้

ยามดึกสงัด ทุกตำหนักต่างปิดประตูดับตะเกียงไฟ ทั้งเจ้านายและบ่าวไพร่ล้วนเข้าสู่นิทรา

ทว่าภายในพระที่นั่งเฉียนชิงกง กวั่งหยวนตี้กลับกำลังผลัดเปลี่ยนฉลองพระองค์เป็นชุดขันทีน้อยอย่างคล่องแคล่วว่องไวภายใต้การปรนนิบัติของเสี่ยวเลี่ยวจื่อ ในอกเสื้อซุกซ่อนป้ายทองพระราชทานไว้เผื่อกรณีฉุกเฉินหากถูกทหารองครักษ์ตรวจพบ… เตรียมพร้อมจะออกไปปีนกำแพงตำหนักฉางชุนกง!

เสี่ยวเลี่ยวจื่อมองดูฮ่องเต้ผู้มีรูปโฉมหล่อเหลาไร้ที่ติและเปี่ยมด้วยบารมีอันสูงส่งในชุดเครื่องแบบขันที แม้จะเห็นภาพนี้จนชินตาแล้ว ทว่าสายตาชินแต่หัวใจก็ยังไม่ชินอยู่ดี

ในที่สุดเขาก็อดรนทนไม่ไหว ปั้นหน้ายิ้มประจบเอ่ยแนะนำ “ฝ่าบาท คราวหน้ามิสู้หาชุดทหารองครักษ์มาทรงเปลี่ยนดูบ้างดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ! ฝ่าบาททรงพระปรีชาสามารถองอาจสง่างาม หากทรงชุดองครักษ์ย่อมต้องหล่อเหลาโดดเด่นยิ่งกว่านี้เป็นแน่!”

“เจ้าโง่!” ยังมิทันสิ้นเสียงของเสี่ยวเลี่ยวจื่อ กลางหน้าผากก็โดนมะเหงกเคาะเข้าให้หนึ่งทีเต็มๆ

กวั่งหยวนตี้ทรงจัดปลายแขนเสื้อให้เข้าที่ ตรัสตำหนิอย่างไม่สบอารมณ์ “เลิกออกความคิดเห็นโง่ๆ ให้เจิ้นเสียที เจ้าจะไปรู้อะไร! เอาล่ะ เฝ้าเฉียนชิงกงไว้ให้ดี เจิ้นไปล่ะ!”

ตรัสจบก็ทรงเอามือไพล่หลัง เดินอาดๆ จากไปอย่างอารมณ์ดี

ทิ้งให้เสี่ยวเลี่ยวจื่อได้แต่มองตามด้วยความสงสารระคนเวทนา ลอบถอนหายใจอยู่เงียบๆ

ฝ่ายกวั่งหยวนตี้กลับยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน ปลอมตัวเป็นทหารองครักษ์รึ? คิดออกมาได้อย่างไรกัน! หากบังเอิญมีใครมาพบเห็นเข้า แล้วเอาไปปั้นน้ำเป็นตัวลือกันให้แซ่ดว่าพระสนมกุ้ยเฟยลักลอบคบชู้สู่ชายกับทหารองครักษ์ ต่อให้พระองค์จะรู้ความจริงอยู่เต็มอก แล้วจะไปแก้ต่างอธิบายกับผู้คนได้อย่างไรเล่า?

ทว่าหากเป็นขันที… ย่อมแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

อีกประการ อย่างไรเสียก็เป็นการปลอมตัวเหมือนกัน จะเป็นองครักษ์หรือขันที มันต่างกันตรงไหนกันเล่า?

พระองค์ไม่เห็นว่ามันจะแตกต่างกันตรงไหนเลยสักนิด!

เส้นทางการเดินตรวจตราและเวลาผลัดเปลี่ยนเวรยามของเหล่าทหารองครักษ์ในวังหลวง กวั่งหยวนตี้ทรงท่องจำได้ขึ้นใจนานแล้ว ส่วนเส้นทางลัดจากพระที่นั่งเฉียนชิงกงไปยังตำหนักฉางชุนกง ก็ผ่านการสำรวจและวางแผนมาอย่างละเอียดถี่ถ้วนเช่นกัน

พระองค์จึงมิได้รู้สึกตื่นเต้นหรือกังวลใจแม้แต่น้อย เสด็จลัดเลาะมาจนถึงนอกกำแพงวังด้านหนึ่งของตำหนักฉางชุนกงอย่างชำนาญทาง ล้วงอุปกรณ์ตะขอเหล็กสำหรับปีนกำแพงออกมาจากอกเสื้อ แล้วเหวี่ยงขึ้นไปเต็มแรง ปลายกรงเล็บเหล็กเกาะเกี่ยวเข้ากับสันกำแพงอย่างแน่นหนา แม้เชือกจะไม่หนามากนัก ทว่าแข็งแรงทนทานไร้ที่ติ ซ้ำพระองค์เองก็มีพื้นฐานวรยุทธ์ติดตัว การปีนป่ายข้ามกำแพงจึงช่วยทุ่นแรงไปได้มากโข

วันพฤหัสบดีที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2569

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1491 มารยาหานเฟย

 

บทที่ 1491 มารยาหานเฟย

พระประสงค์ของฮ่องเต้ ย่อมเป็นดั่งพระราชโองการ ไร้ผู้ใดหาญกล้าขัดขืน ส่วนเปิ่นกงเป็นผู้ดูแลหกตำหนักฝ่ายใน พระเสาวนีย์ของเปิ่นกง… หรือเจ้ายังคิดจะกล้าฝ่าฝืนอีกรึ?

หานเฟยขบกลีบปากล่างไว้แน่น ก่อนเอ่ย “หม่อมฉันขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพคะ! การที่หม่อมฉันเป็นห่วงเป็นใยและนำน้ำแกงมาถวายฮ่องเต้ มันผิดตรงไหนกัน? อีกประการ ฝูชุนกงกงก็เป็นคนออกมาถ่ายทอดพระบัญชาสั่งให้หม่อมฉันเข้ามา ย่อมแสดงว่าฮ่องเต้มิได้ทรงมีพระโทสะหรือคิดจะตำหนิโทษแต่อย่างใด! ทว่าพระสนมกุ้ยเฟยกลับพยายามยัดเยียดข้อหา ‘บุกรุกเข้ามาตามอำเภอใจ’ ให้แก่หม่อมฉัน หม่อมฉันไม่ยอมรับเพคะ! หม่อมฉันต้องเข้าเฝ้าฮ่องเต้ให้จงได้!”

เหลียนฟางชิงขบขันจนแทบโมโห เอ่ยเนิบช้า “อ้อ? ความหมายของหานเฟยคือ หากฮ่องเต้ทรงมีพระบรมราชโองการลงทัณฑ์ด้วยพระองค์เอง เจ้าจึงจะยอมรับอย่างนั้นสิ?”

แท้จริงแล้วหานเฟยย่อมรู้ซึ้งแก่ใจดี ว่าชิงกุ้ยเฟยได้รับความโปรดปรานต่อหน้าพระพักตร์มากเพียงใด และรู้ดีว่าต่อให้บุกไปทูลฟ้องต่อหน้าฮ่องเต้ แปดเก้าในสิบส่วนฮ่องเต้ย่อมทรงยืนอยู่ข้างนางและออกหน้าปกป้องนางอย่างแน่นอน

ทว่าเหตุผลก็เรื่องหนึ่ง อารมณ์ความรู้สึกก็อีกเรื่องหนึ่ง

นางทั้งขุ่นเคืองทั้งเจ็บใจจนถึงที่สุด ต่อให้มีความหวังเพียงเศษเสี้ยวร้อยละหนึ่ง ต่อให้ต้องแผลงฤทธิ์ทะเลาะกันสักตั้งเพื่อแย่งชิงศักดิ์ศรีนี้มา นางก็ต้องดึงดันเอาเรื่องให้ถึงที่สุดให้ได้!

“เพคะ! ที่นี่คือพระที่นั่งเฉียนชิงกง และคนที่หม่อมฉันมาขอเข้าเฝ้าก็คือฮ่องเต้ หากมิใช่ฮ่องเต้เป็นผู้มีรับสั่งด้วยพระองค์เอง หม่อมฉันย่อมไม่ยอมรับเด็ดขาด!” หานเฟยเชิดหน้าเลิกคิ้วขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เหลียนฟางชิงแอบกลอกตาในใจ ลอบคิดว่าเจ้าจะยอมรับหรือไม่ ยายทวดคนนี้ก็หาได้ใส่ใจสักนิด!

ทว่า ในเมื่อเจ้าดึงดันจะหาเรื่องใส่ตัว อยากวิ่งไปให้เขาฉีกหน้าให้อับอายขายขี้หน้าเล่น ก็ตามใจเจ้าเถอะ!

“เอาเถอะ!” เหลียนฟางชิงยังคงรักษารอยยิ้มอันสง่างามผ่าเผย คลี่ยิ้มบางๆ พลางเอ่ย “เช่นนั้นพวกเราก็ไปทูลถามฮ่องเต้ด้วยกัน จะได้ไม่ต้องให้เจ้ามานึกค้างคาใจ เอาแต่คิดว่าเปิ่นกงถือดีว่าได้รับความโปรดปรานแล้วมารังแกเจ้า! ความจริงเปิ่นกงเป็นคนซื่อตรงว่าง่ายที่สุด ไม่เคยคิดจะลอบกัดหรือยุแยงตะแคงรั่วผู้ใด… เว้นเสียแต่ว่าจะมีใครเป็นฝ่ายเริ่มสะกิดหาเรื่องก่อน!”

หานเฟยแค่นเสียงในลำคอเบาๆ “ดี ไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้กัน!”

ในใจของนางทั้งเปรี้ยวปร่าทั้งเคียดแค้น ก่นด่าในอกอย่างเดือดดาล: เจ้ายังกล้าพูดอีกหรือว่าไม่ได้ถือดีว่าได้รับความโปรดปราน? พระที่นั่งเฉียนชิงกงแห่งนี้แทบจะกลายเป็นตำหนักบรรทมส่วนตัวของเจ้าอยู่รอมร่อ คอยผูกขาดฮ่องเต้ไว้คนเดียวทั้งวัน จนพวกพี่น้องในวังหลังแทบไม่มีโอกาสได้ยลพระพักตร์ด้วยซ้ำ! หากเปิ่นกงได้รับความโปรดปรานเพียงแค่ครึ่งหนึ่งของเจ้า มีหรือจะต้องมาคอยใช้เล่ห์เหลี่ยมอื่นใดเช่นนี้!

เหลียนฟางชิงยิ้มบางๆ แล้วหมุนตัวก้าวเดินนำหน้าไป หานเฟยจึงรีบสาวเท้าก้าวตามติด

ครั้นก้าวเข้าสู่ห้องทรงพระอักษรทิศทักษิณ กวั่งหยวนตี้ทอดพระเนตรเห็นสตรีทั้งสองเดินเคียงคู่กันเข้ามาก็ทรงชะงักไปเล็กน้อย สายพระเนตรเต็มไปด้วยความกังขาจับจ้องมองไปยังเหลียนฟางชิง

หานเฟยเห็นว่าในแววตาของพระองค์มีเพียงเงาร่างของเหลียนฟางชิง ไม่แม้แต่จะเหลือบสายพระเนตรมาหยุดที่ตนแม้เพียงเสี้ยวพริบตา ในใจก็ยิ่งทวีความริษยาและเจ็บแค้นจนแสบข้น

เหลียนฟางชิงกำลังจะอ้าปากเอ่ย หานเฟยก็ชิงตัดหน้าส่งเสียงร้องเรียก “ฝ่าบาท…” อย่างน่าเวทนา นางสาวเท้าขึ้นหน้าไปสองสามก้าว ทรุดกายคุกเข่าลงอย่างอ่อนช้อย ก้มหน้างุด เผยให้เห็นลำคอระหงขาวเนียนดุจหิมะ สุรเสียงอู้อี้แฝงเสียงสะอื้นและสั่นเครืออย่างน่าสงสารจับใจ

“ขอฮ่องเต้โปรดประทานอภัยด้วยเพคะ! หม่อมฉัน… หม่อมฉันเพียงแค่ห่วงใยในพระวรกาย จึงได้ตั้งใจนำน้ำแกงมาถวาย หากมิใช่เพราะฝูชุนกงกงออกมาถ่ายทอดรับสั่ง หม่อมฉันย่อมมิกล้าเหยียบย่างเข้าสู่พระที่นั่งเฉียนชิงกงแห่งนี้เด็ดขาด ยามนี้หม่อมฉันสำนึกรู้แล้วเพคะ ว่าสถานที่แห่งนี้มิใช่ที่ที่หม่อมฉันจะบังอาจเข้าออกได้ตามใจชอบ หม่อมฉันรู้ซึ้งถึงความผิดแล้ว ขอฮ่องเต้โปรดเห็นแก่ที่หม่อมฉันปฏิบัติตามกฎเกณฑ์วังหลวงอย่างเคร่งครัดมาโดยตลอด เห็นแก่ความจงรักภักดีและความรู้สึกอันบริสุทธิ์ที่หม่อมฉันมีต่อพระองค์ โปรดทรงละเว้นโทษให้หม่อมฉันสักคราเถิดเพคะ! วันหน้าหม่อมฉันมิกล้าทำเช่นนี้อีกแล้ว! หากต้องมาถูกสั่งกักบริเวณเพราะเรื่องเพียงเท่านี้… หม่อมฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ใดในวังหลังเล่าเพคะ วันหน้าหม่อมฉันคงไม่มีหน้าไปพบปะเหล่าพี่น้องอีกแล้ว ขอฮ่องเต้ทรงพระเมตตาด้วยเพคะ!”

ยามตัดพ้อมาถึงช่วงท้าย น้ำเสียงก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นไห้ ท่าทีที่กลั้นน้ำตาไว้ปานจะขาดใจ ทว่าจำต้องสะกดกลั้นมิกล้าร้องไห้ออกมา ไหล่บอบบางที่สั่นเทาเป็นระยะยามสะอื้นเบาๆ ใบหน้างามที่ก้มต่ำมิกล้าช้อนขึ้นสบพระพักตร์ ช่างดูน่าสงสารและน่าเวทนาเป็นที่สุด สามารถกระตุ้นสัญชาตญาณความเห็นอกเห็นใจและความปรารถนาที่จะปกป้องของบุรุษเพศได้อย่างไร้ที่ติ

หากบุรุษใดมาเห็นหญิงงามในสภาพเช่นนี้แล้วยังหักใจลงทัณฑ์ได้ลงคอ ก็คงไร้มนุษยธรรมสิ้นดี

เหลียนฟางชิงยืนนิ่งอึ้งจนพูดไม่ออกไปแม้แต่ครึ่งคำ ไม่คิดจะเอ่ยเสริมและไม่คิดจะโต้แย้ง ในหัวมีเพียงเครื่องหมายจุดไข่ปลาผุดขึ้นมาไม่หยุด

แม่คนนี้… ช่างเก่งกล้านัก!

สตรีในวังหลวง พลังการต่อสู้ช่างร้ายกาจไม่ธรรมดาจริงๆ ตัวนางไม่มีทางเทียบติดได้อย่างแน่นอน

นางอดไม่ได้ที่จะช้อนสายตาขึ้น แอบชำเลืองมองสามีของตน ชายหนุ่มผู้ทรงอำนาจสูงสุดผู้นั้น หากไร้ซึ่งการปกป้องและความรักใคร่แต่เพียงผู้เดียวจากเขา การต้องมารับมือกับสตรีพรรค์นี้ทุกเมื่อเชื่อวัน นางคงต้องปวดหัวตายเป็นแน่

เหอะ! หากเขามีสตรีอื่นขึ้นมาจริงๆ นางคงไม่อยู่ทนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรกแล้ว จะมามัวคิดฟุ้งซ่านไปไย!

ทว่าน่าเสียดาย กวั่งหยวนตี้ทรงมอบหัวใจและสายพระเนตรให้แก่เหลียนฟางชิงแต่เพียงผู้เดียว สตรีอื่นจะน่าเวทนาหรือคับแค้นใจเพียงใดก็หาได้เกี่ยวกับพระองค์ไม่ อีกทั้งเมื่อคืนนี้นางเพิ่งจะลอบวางแผนเล่นงานพระองค์และชิงเอ๋อร์ไปหยกๆ ยามนี้ยังแสร้งมาร่ำไห้ตัดพ้อตีหน้าเศร้า ช่างเป็นพวกที่เสแสร้งแสดงละครเก่งโดยกำเนิดแท้ๆ! ประการสำคัญที่สุด นางคือบุตรสาวสายตรงของชางกั๋วกง… หึๆ!

“หานเฟยลุกขึ้นเถิด!” กวั่งหยวนตี้นิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนตรัสด้วยน้ำเสียงที่เจือแววรำคาญและอ่อนพระทัยอยู่บ้าง “พระสนมกุ้ยเฟยบอกว่าจะสั่งกักบริเวณเจ้ารึ? เช่นนั้นก็กักบริเวณไปเถอะ! เรื่องขี้ผงเพียงแค่นี้ ไฉนต้องตีโพยตีพายให้กลายเป็นเรื่องคอขาดบาดตายไปได้! ที่พระสนมกุ้ยเฟยเอ่ยมาแต่แรกก็มิได้ผิด พระที่นั่งเฉียนชิงกงมิใช่สถานที่ที่เหล่าพระสนมจะเข้ามาเพ่นพ่านได้ตามอำเภอใจ พระสนมกุ้ยเฟยมาคอยปรนนิบัติฝนหมึก ย่อมไม่เหมือนกัน! หากทุกคนพากันทำตามอย่าง เจิ้นมิต้องปวดหัวตายหรือไร? เจ้าเป็นคนมีคุณธรรมกิริยางดงามมาแต่ไหนแต่ไร ไฉนคราวนี้จึงได้เลอะเลือนถึงเพียงนี้? วันนี้พระสนมกุ้ยเฟยสั่งลงทัณฑ์เจ้า คนอื่นพบเห็นจะได้หมดความคิดที่จะทำตามอย่าง นับๆ ดูแล้ว เจ้าก็ช่วยปัดเป่าความรำคาญใจให้เจิ้นไปได้ไม่น้อย! ทำไมรึ? การได้ช่วยแบ่งเบาภาระของเจิ้น หานเฟยไม่เต็มใจอย่างนั้นหรือ?”

“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ!” หานเฟยตกตะลึงงัน เหตุใดเรื่องราวถึงกลับตาลปัตรเช่นนี้ไปได้?

นางช้อนม่านน้ำตาที่บดบังแววตาอันเหม่อลอยขึ้นสบพระพักตร์ตามสัญชาตญาณ ทั้งอับอาย ทั้งขุ่นเคือง ทั้งเจ็บใจ ทว่าจำต้องเอ่ยรับอย่างกล้ำกลืน “เพคะ… หม่อมฉัน… หม่อมฉันขอน้อมรับพระบัญชา…”

กล่าวจบก็ยอบกายทูลลา ก้มหน้าก้มตาถอยกวัดไกวออกไปด้วยความอับอายและเจ็บแค้น

กวั่งหยวนตี้หาได้สนใจนางอีกต่อไป ครั้นเห็นนางเดินพ้นประตูออกไปแล้ว ทว่าเหลียนฟางชิงยังคงยืนเหม่อลอยอยู่ตรงนั้น จึงทรงหลุดพระสรวล ตรัสถาม “ชิงเอ๋อร์เป็นอะไรไปรึ? ยืนเหม่ออันใดอยู่!”

“จะไม่ให้เหม่อได้อย่างไรเล่า!” เหลียนฟางชิงสาวเท้าเดินมาหยุดหน้าโต๊ะทรงพระอักษร ทอดถอนใจยาวพลางรำพึง “ข้าล่ะนับถือเลื่อมใสนางจริงๆ ก่อนหน้านี้ยังยืนประจันหน้าปะทะคารมกับข้าอย่างฮึกเหิม พริบตาเดียวเท่านั้น น้ำตาสั่งได้ดั่งใจสั่ง น้ำเสียงสะอื้นไห้ กิริยาเหนียมอายบอบบางน่าทะนุถนอม… จุ๊ๆ แสดงออกมาได้อย่างแนบเนียนไร้ที่ติ! เฮ้อ ความสามารถระดับนี้ ชาตินี้ข้าคงไม่มีปัญญาเรียนรู้ได้หรอก!”

กวั่งหยวนตี้ระเบิดเสียงพระสรวลลั่น ทรงรู้สึกเพียงว่าท่าทางทื่อๆ ซื่อๆ ของนางในยามนี้น่ารักน่าเอ็นดูเป็นที่สุด พระองค์ทรงโยนพู่กันชาดทิ้งลงบนโต๊ะ วาดแขนรวบตัวนางเข้ามาไว้ในอ้อมพระอุระทันที แย้มสรวลตรัส “จะไปเรียนรู้สิ่งพรรค์นั้นทำไมกัน? มีแต่ความเสแสร้งหลอกลวง ปั้นหน้าแต่งละครทั้งเพ เจิ้นรักความบริสุทธิ์ผุดผ่องและจริงใจของชิงเอ๋อร์ที่สุด ในสายตาเจิ้น ไม่มีใครเทียบเคียงเจ้าได้หรอก!”

พระหัตถ์ลูบไล้ปอยผมดำขลับนุ่มสลวยของนางเล่น ตรัสถามอย่างเป็นธรรมชาติ “เจ้าสั่งกักบริเวณนางรึ? สั่งไว้นานเท่าใด?”

นางค้อนขวับใส่เขาคราหนึ่ง “ก็รู้ว่าท่านยังต้องใช้ประโยชน์จากนาง ข้าก็แค่แกล้งแหย่นางเล่นเฉยๆ สามวันเท่านั้นแหละ! นี่… พ้นสามวันไปแล้ว ท่านก็อย่าลืมแวะไปปลอบประโลมนางหน่อยล่ะ!”

กวั่งหยวนตี้ทรงทั้งขำทั้งโมโห ตรัสกลั้วหัวเราะอย่างระอาพระทัย “ดูเจ้าพูดเข้าสิ! ตัวเจ้าเป็นคนลงทัณฑ์แท้ๆ แต่กลับจะสั่งให้เจิ้นเป็นคนไปคอยโอ๋คอยง้อเนี่ยนะ? ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี!”

“ข้าไม่สนหรอก!” เหลียนฟางชิงเอาแก้มถูไถกับพระอุระของเขา โบกมือน้อยๆ พลางหัวเราะคิกคัก “อย่างไรคนที่ต้องใช้ประโยชน์จากนางก็คือท่าน ไม่ใช่ข้าสักหน่อย! อีกอย่าง หากนางร้ายอย่างข้าไม่แผลงฤทธิ์ ฮ่องเต้อย่างพระองค์จะมีโอกาสได้สวมบทบาทเป็นวีรบุรุษช่วยหญิงงาม ประทานพระเมตตาได้อย่างไรเล่า? หึ ไม่ขอบคุณข้าไม่พอ ยังจะมาตัดพ้อต่อว่าข้าอีก!”

กวั่งหยวนตี้ยิ่งทรงพระสรวลลั่น ตรัสรับคำ “เอาเถอะๆ ถึงเวลานั้น เจ้าห้ามแอบกินน้ำส้มหึงหวงขึ้นมาอีกล่ะ!”

ดวงหน้างามของเหลียนฟางชิงพลันสลดลงทันควัน แค่นเสียง “หึ” ในลำคอเบาๆ แล้วนิ่งเงียบไปอย่างแง่งอน