จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1280 ไต่ถามถึงมารดา

 

บทที่ 1280 ไต่ถามถึงมารดา

ข่าวฮูหยินหลี่หายตัวไป ปิดเท่าไรก็ปิดไม่อยู่ ค่ำวันนั้นค่อย ๆ แพร่ในวงคนรู้จักกัน ทั้งตกใจทั้งซุบซิบอยู่ในบ้าน บ้างก็ทอดถอนใจว่านางเคราะห์ซ้ำกรรมซัด ไม่กล้าเอาไปพูดให้เอิกเกริกนัก

เหลียงจิ้นพอได้ยินก็ตกตะลึง พลันนึกถึงถ้อยคำที่มารดาคุยกับตนเมื่อไม่กี่วันก่อน สัญชาตญาณฟันธงว่าสองเรื่องนี้ต้องเกี่ยวกันแน่ จึงมิได้ช้า รีบตรงไปเรือนของฮูหยินเอกตระกูลเหลียงทันที

ทั้งวันออกไปดูแข่งเรือมังกร ฮูหยินเอกเหลียงล้าอยู่แล้ว กำลังจะเข้านอน ครั้นรู้ว่าลูกชายมา ก็เดาวัตถุประสงค์ได้ทันที โทสะพุ่งพล่าน ทุบโต๊ะตวาดเย็นชา “บอกไปว่าข้านอนแล้ว! ให้เขากลับไป!”

คำยังไม่ทันขาดปาก เหลียงจิ้นก็ชะแง้ม่านเข้าไป กลับทำหน้าขรึมไล่จินมอหมอกับบ่าวไพร่ทั้งหมดออกไปไม่เหลือ

สีหน้าเขามืดทะมึน อำนาจกดดันกระจายกลิ่นสังหาร บ่าวไพร่ทั้งหลายถูกกดจนไม่กล้าขัดคำ ต่างเงียบกริบถอยออกไป

ฮูหยินเอกเหลียงเห็นดังนั้นยิ่งโกรธตัวสั่น ชี้นิ้วด่า “เจ้าจะทำอะไร! เจ้านี่เลวสิ้นดี คิดจะฆ่ามารดารึ!”

“ท่านทำใช่หรือไม่?” เหลียงจิ้นทำหน้าขรึมถาม สายตาจ้องฮูหยินเอกเหลียงไม่กะพริบ

ฮูหยินเอกเหลียงจ้องเขา แล้วหัวเราะเยาะไม่ขาดเสียง

เหลียงจิ้นหงุดหงิด ทุบกระเบื้องข้างกายแตกไปสองชิ้น เอ่ยเย็นชา “ท่านทำอะไรนางไว้?”

“ฆ่าแล้ว!” ฮูหยินเอกเหลียงยิ้มเย็น พ่นสองคำออกมาเบา ๆ เชิดคางจ้องเหลียงจิ้น กล่าวเสียงเย็น “แล้วเจ้าจะฆ่าข้า แก้แค้นให้นางหรือ?”

น้ำเสียงพลันแข็งกร้าว นางชี้ไปที่ลำคอตัวเองตะโกน “มาเลย! แทงตรงนี้มา!”

แม้เหลียงจิ้นจะไม่เชื่อคำนี้สักนิด และมั่นใจว่าแม่เพียงประชดเอากับตน
แต่หัวใจก็ยังสะท้านวูบ ตีบแน่นฉับพลัน ฝ่ามือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว

“ท่านแม่!” ใบหน้าเขาขาวซีดน่าตกใจ เสียงเรียบไร้อารมณ์ “บอกความจริงกับข้าได้ไหม? ถ้าท่านไม่บอก ข้าจะไปสืบเอง! และข้าต้องสืบจนพบแน่!”

ฮูหยินเอกเหลียงอึดอัดคับแค้น จมูกแสบร้อน ลดเสียงลงเงอะงะถอนใจ “เหตุใดเจ้าดื้อด้านนัก! ดื้อด้านนักเชียว!”

เหลียงจิ้นมิได้ตอบ เพียงจ้องนางนิ่ง

ฮูหยินเอกเหลียงรู้สึกราวกับอวัยวะภายในลุกเป็นไฟบิดม้วนเป็นก้อน
กล่าวเย็นชา “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้าจริง ๆ ยิ่งไม่ใช่ข้าทำ! เหลียนฟางโจว—ฮึ! เจ้าจะไปสืบก็ไปสิ! นางใช่ว่าจะไม่มีศัตรูเสียเมื่อไร!”

เหลียงจิ้นไม่อาจเชื่อคำของมารดาได้ทั้งหมด แม้นางจะไม่ได้ลงมือเอง
แค่ท่าทีเย็นชาไม่แยแสนั้นก็บ่งบอกชัดเจน—เรื่องนี้ ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับนางแน่นอน!

เกี่ยวกับมารดา แล้วก็ยังเป็นศัตรูของฟางโจวอีก เหลียงจิ้นแทบไม่ต้องคิดให้มากก็รู้แล้วว่า—เป็นใคร!

“ขอบคุณท่านแม่ที่ชี้ทาง!” เหลียงจิ้นกล่าวเย็นชาทิ้งไว้เพียงประโยคเดียว ก่อนหันหลังเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

จูอวี้อิ๋งยังไม่ทันฟื้นคืนจากอาการตื่นตระหนกที่ถูกเติ้งเมิ่งหานลากเข้าสู่วังวนบ้าคลั่ง ก็ถูกคนของเหลียงจิ้นบุกเข้าจับตัวพาไปอย่างแข็งขัน

จูอวี้อิ๋งทั้งโกรธทั้งตกใจ พยายามดิ้นรนร้องลั่น แต่บรรดาหญิงรับใช้ที่รับคำสั่งมานั้นกลับไม่สนใจแม้แต่น้อย ลากตัวนางไปหน้าตาเฉย บ่าวไพร่ในจวนนั้นรู้จักคนที่มาจับตัวดีว่าเป็นคนของคุณชายใหญ่ จึงไม่มีใครกล้าออกปากขัดขวาง

เหลียงอี้รู้ข่าวรีบมาทันที แต่ก็ยังไม่กล้าลงมือแย่งตัวจูอวี้อิ๋งจากมือหญิงรับใช้พวกนั้น ได้แต่ตวาดสั่งให้พวกนางปล่อยตัว บอกว่าจะพานางไปพบพี่ชายเอง เพื่อถามให้ชัดว่า "ครั้งนี้...พี่ชายคิดอะไรอยู่? เหตุใดถึงต้องลงมือกับอวี้เอ๋อร์อีก!"

หญิงรับใช้ทั้งสามทำงานคล่องแคล่วดีนัก สองคนที่จับตัวอยู่รีบปล่อยมือทันที อีกคนหนึ่งยิ้มพูดเยาะ ๆ ว่า “ถ้าเช่นนั้น…ขอเชิญคุณชายรองพาแม่นางอวี้ไปเองเถอะ! นิสัยของคุณชายใหญ่…แต่ไหนแต่ไรก็ไม่ใช่คนจะรอใครได้ง่าย ๆ หรอกนะเจ้าคะ!”

จูอวี้อิ๋งทรุดลงร้องไห้ในอ้อมแขนเหลียงอี้ น้ำตาไหลพรากแทบขาดใจ
เหลียงอี้เจ็บใจนัก อยากปฏิเสธไม่ยอมทำตามคำสั่งพี่ชาย ทว่าพอคิดถึงนิสัยอันแข็งกร้าวของพี่ ก็ได้แต่กล้ำกลืนความรู้สึก นำจูอวี้อิ๋งเร่งรุดไปโดยไม่อาจลังเล —หากชักช้า…นิสัยของพี่ชายคนนั้น…

“ไม่ต้องกลัว ข้าไปกับเจ้าเอง!” เหลียงอี้พูดปลอบ จูอวี้อิ๋ง “พี่ใหญ่คงแค่เข้าใจผิด หรืออยากถามอะไรเจ้าสักอย่างเท่านั้นเอง มีข้าอยู่ ไม่มีทางเกิดเรื่องร้ายแน่!”

เขาพูดพลางเร่งนางให้รีบตามไป

จูอวี้อิ๋งได้แต่ฝืนกลั้นเสียงสะอื้น เช็ดน้ำตาด้วยความน้อยใจ สีหน้าอ่อนระโหย ทั้งหวาดหวั่นทั้งอ่อนแอ เดินตามเหลียงอี้ไปอย่างเงียบ ๆ

ในใจกลับแผดเผาไปด้วยเพลิงแค้นแทบคลั่ง —“ทำไม! ทำไมกัน! ผู้ชายคนนี้…ไม่ใช่บอกว่ารักข้า ห่วงข้านักหรือ? แต่พอถึงเวลา กลับไม่กล้าทำอะไรเพื่อข้าเลยแม้แต่น้อย!”

“หากเป็น...แม่ทัพหลี่ล่ะ? หากเป็นเขา...!”

ปลายนิ้วของจูอวี้อิ๋งจิกแน่นเข้าไปในฝ่ามือจนเลือดแทบซึม ริมฝีปากแย้มรอยยิ้มเยียบเย็นในใจ —“เหลียนฟางโจว ข้าไม่ได้มีวาสนาเช่นนั้น แต่เจ้า…ก็อย่าหวังจะมี! จากนี้ไป เจ้าไม่มีทางหลุดพ้น จะต้องดิ้นรนทุรนทุรายอยู่ในนรกไปตลอดชีวิต ไม่มีวันได้เห็นแสงตะวันอีก!”

เมื่อไปถึงเขตเรือนของเหลียงจิ้น บรรดาบ่าวไพร่ภายในลานต่างเงียบกริบแทบไม่กล้าหายใจ เดินเหินอย่างเกร็งกลัว ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามอง พอเห็นเหลียงอี้กับจูอวี้อิ๋งเดินเข้ามา ก็ไม่มีผู้ใดกล้าออกมาทักทายแม้แต่น้อย

เหลียงอี้เองก็ใจเต้นระรัว ไม่มีแก่ใจจะดุบ่าวที่ไม่ทำตามพิธี เขายืนอยู่นอกประตู สูดลมหายใจเรียกสติ แล้วตะโกนออกไปเสียงดัง “พี่ใหญ่!” จากนั้นจึงจูงจูอวี้อิ๋งเข้าไปด้านใน

ภายในห้องสว่างจ้าด้วยแสงโคมไฟ แสงตะเกียงสะท้อนกับเงาสลัวของราตรีจนบรรยากาศตึงเครียด เหลียงจิ้นในชุดคลุมสีดำ ท่าทางองอาจดุดัน นั่งอยู่บนที่นั่งประธาน

เมื่อทั้งสองก้าวเข้ามา แววตาเยียบเย็นดั่งคมมีดก็พุ่งตรงเข้าหา สีหน้าของเหลียงจิ้นเข้มขรึมดั่งเหล็กกล้า

เหลียงอี้กับจูอวี้อิ๋งถึงกับชะงักงันในทันที

“พี่ใหญ่…” เหลียงอี้พยายามฝืนกล้ามเนื้อบนใบหน้าที่แทบแข็งจนขยับไม่ได้ ยกยิ้มฝืดเฝื่อนขึ้นมาเล็กน้อย พลางหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง “ฮะ ฮะ” น้ำเสียงนั้นช่างฝืดเคืองจนแม้ตนเองยังรู้ว่าฝืนเพียงใด

เขาพูดพยายามให้เสียงฟังดูเบา “พี่ใหญ่เรียกอวี้เอ๋อร์มา... จะสอบถามเรื่องใดหรือ?”

ถาม…ยังดีกว่าโดนตี—ในใจเขาหวาดกลัวจนเย็นวาบไปทั้งร่าง

เหลียงจิ้นเพียงส่งเสียง “อืม” เบา ๆ แล้วพยักหน้า ก่อนชี้คางไปทางประตู “เจ้าออกไป ข้าจะคุยกับนางลำพัง”

หัวใจที่เพิ่งคลายความตึงของเหลียงอี้พลันหดแน่นอีกครั้ง เขารีบยิ้มกลบเกลื่อน “พี่ใหญ่มีอะไรจะถาม ก็ถามได้เลยมิใช่หรือ? เราเป็นพี่น้องกัน จะมีอะไรต้องปิดกันล่ะ? เผื่อข้าพอช่วยตอบให้ได้บ้าง”

เหลียงจิ้นหัวเราะเย็นเฉียบ “เจ้าหรือ? ข้าหวังว่าเจ้าจะ ตอบไม่ได้ จะดีกว่า—ไม่อย่างนั้น เราก็ไม่ต้องเป็นพี่น้องกันอีก! ยังไม่ออกไปอีกหรือ!”

เหลียงอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เมื่อสบเข้ากับสายตาเยียบเย็นดั่งคมดาบของพี่ชาย ก็ไม่กล้าขัดอีกต่อไป ได้แต่ฝืนยิ้มพยักหน้า ค้อมศีรษะแล้วถอยออกจากห้องไป

เหลียงจิ้นก้าวเข้าหาจูอวี้อิ๋งทีละก้าว เพียงหนึ่งก้าวของเขา ก็เพียงพอจะทำให้นางตัวสั่นสะท้านไปทั่วร่าง ความเย็นเยียบแผ่กระจายไปทั่วสรรพางค์ หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก นางถอยกรูดอย่างหวาดหวั่น แต่สองขากลับหมดเรี่ยวแรง “อ๊า!” ร้องเบา ๆ แล้วทรุดฮวบลงบนพรม

เหลียงจิ้นหัวเราะเย็น ดวงตาเต็มไปด้วยแววดูแคลน เขาเหยียบปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย แล้วเตะเบา ๆ ร่างของจูอวี้อิ๋งก็หงายหลังลงกับพื้น

ปลายเท้าของเขาเหยียบลงกลางอกนางอย่างเยียบเย็น เสียงต่ำแข็งกร้าวดังก้องในห้องสว่างจ้า

“นังสารเลว—เจ้าพาฟางโจวไปไว้ที่ไหน!”

เพียงคำพูดเดียว จูอวี้อิ๋งก็เหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางกระดูกสันหลัง วิญญาณแทบหลุดลอยจากร่าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด สั่นสะท้านไปทั้งร่าง

เหลียงจิ้นรู้ได้อย่างไร? ไม่! เป็นไปไม่ได้! หากเขารู้จริง ป่านนี้คงไม่ปล่อยให้นางลงมือสำเร็จแน่! …เขากำลังหลอกนางอยู่! ใช่! ต้องเป็นเช่นนั้นแน่นอน!

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1279 สติหลุด

 

บทที่ 1279 สติหลุด

เติ้งเมิ่งหานดูจะพอใจกับความคิดนี้ไม่น้อย นางหัวเราะพลางพยักหน้าเบา ๆ เอ่ยอย่างอารมณ์ดีว่า “อืม งั้นก็ตามนี้เถอะ! หมอมอ เจ้าจับตาดูนางเขียนให้ดี!”

จูอวี้อิ๋งไม่ลังเลอีกต่อไป ครั้นหมึก กระดาษ พู่กันพร้อม นางก็รีบเขียนทุกอย่างอย่างชัดเจนแน่นอน จากนั้นก็ลงชื่อและประทับลายนิ้วมือ

เติ้งเมิ่งหานเห็นสัญญาแล้วจึงเผยยิ้มอย่างพึงพอใจ โบกมือให้คนปล่อยตัวจูอวี้อิ๋ง

จูอวี้อิ๋งแทบไม่ทันสัมผัสพื้น รีบก้าวฉับ ๆ จากไปอย่างร้อนรน ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

เติ้งเมิ่งหานหัวเราะคิกคัก ดวงตาเต็มไปด้วยความล่องลอยหลงใหล มุมปากยกยิ้มพลางพึมพำเบา ๆ “ใต้เท้าจะรับข้าเป็นฮูหยินแล้ว... ใต้เท้าจะรับข้าเป็นฮูหยินแล้วล่ะ ฮิฮิ...”

หมอมอน้ำแข็งได้แต่นิ่งอึ้ง ใจหดวูบ แอบถอนหายใจเบา ๆ

ระหว่างที่การแข่งขันรอบคัดเลือกเรือมังกรจบลงและใกล้เริ่มรอบชิงชนะเลิศ หงอวี้ที่เพิ่งแย่งตำแหน่งชมวิวดี ๆ ได้สำเร็จ ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงคุณหนูของตนว่าจะกระหายน้ำหรือไม่ สุดท้ายก็จำต้องละจากจุดชมดี ๆ นั้นด้วยความเสียดาย แล้วออกตามหานาง

ใครจะรู้ พอสายตากวาดมองเหล่าฮูหยินในงานกลับไม่เห็นแม้เงาของคุณหนูตนเอง หงอวี้จึงรีบยิ้มประจบ เข้าไปถามบรรดาฮูหยินที่ปกติสนิทสนมกับคุณหนูของตนอยู่สองคน

สองฮูหยินมองไปรอบด้าน ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาเหลียนฟางโจว
คนหนึ่งจึงหัวเราะเบา ๆ เอ่ยว่า “เอ๊ะ จริงด้วย! ฮูหยินเหลียนหายไปไหนแล้วล่ะ? หรือว่าไปล้างมืออยู่ เจ้าไปดูหน่อยสิ!”

ไม่รู้ใครแทรกขึ้นมาหัวเราะพลางว่า “เมื่อครู่ข้าเห็นฮูหยินเหลียนไปหาคุณชายน้อย คงจะอยู่ด้านหน้าแหละ!”

สองฮูหยินยิ้มพลางพูดกับหงอวี้ว่า “คราวนี้เจ้าคงสบายใจแล้วกระมัง? คนเยอะปานนี้ ฮูหยินเหลียนจะหายตัวไปได้อย่างไร?”

หงอวี้หัวเราะตาม กล่าวขอบคุณและขอตัวจากไป

ที่จริงแล้วเหลียนฟางโจวก็ไม่เหมือนฮูหยินทั่วไปนัก นางจะไม่ให้ใครตามไปหาเจ้าหนูของตนก็ไม่ใช่เรื่องแปลก และที่หงอวี้คิดไว้ก็ถูกต้อง เดิมทีเหลียนฟางโจวล้างมือเสร็จก็คิดจะไปหาบุตรชาย ทว่าเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นก่อน

บังเอิญกลุ่มคุณหนูสามสี่คนเห็นหงอวี้ยืนอยู่ตรงนั้น พอเห็นว่าใกล้จะเริ่มการแข่งขันเรือมังกรรอบชิงชนะเลิศ ก็พากันพูดจาคึกคักหัวเราะ แล้วดึงหงอวี้ไปด้วยกัน

หงอวี้ก็หาได้เอะใจไม่ จึงยิ้มแล้วตามพวกนางไป

กระทั่งงานแข่งสิ้นสุดลงอย่างครึกครื้น ผู้คนพากันร่ำลาล่าถอยกลับเรือน
หงอวี้กับม่ายเซียงรวมถึงสาวใช้อีกสองสามคน ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเหลียนฟางโจว ในใจพลันรู้สึกว้าวุ่น ร้อนรนขึ้นมาในบัดดล

หงอวี้ผ่านเรื่องราวมาไม่น้อย อีกทั้งอยู่ข้างกายเหลียนฟางโจวมานาน
จึงย่อมเข้าใจดีว่าผลได้ผลเสียเป็นเช่นไร —ไม่ว่าเหลียนฟางโจวจะหายตัวไปจริงหรือไม่ หากตอนนี้ทำเรื่องให้เอิกเกริกขึ้นมา ย่อมไม่เกิดผลดีแน่นอน!

ฮูหยินใหญ่แห่งสกุลเหลียงกำลังพูดคุยทักทายกับแขกในงาน
แววตาเหลือบมองหงอวี้อย่างเย็นชาอย่างไม่รู้ตัว ริมฝีปากยกขึ้นเพียงเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันแสนเยือกเย็น

เหลียนฟางโจวจนถึงยามนี้ยังไม่ปรากฏตัว นางมั่นใจถึงแปดส่วนแล้วว่าแผนของเติ้งเมิ่งหานกับจูอวี้อิ๋งสองหญิงคนนั้นสำเร็จลงอย่างงดงาม!

ดีมาก! ศัตรูตัวฉกาจในใจ ในที่สุดก็ถูกกำจัด!

เรื่องนี้ทั้งสิ้น นางมิได้ข้องเกี่ยวแม้แต่น้อย เพียงแค่ลอบสั่งคนสนิทให้ช่วยเปิดทางให้จูอวี้อิ๋งเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเอง!

รอให้หลี่ฟู่สาวมาถึงต้นตอที่จูอวี้อิ๋งเมื่อไร นางก็พร้อมจะผลักจูอวี้อิ๋งออกไปรับผิดแต่เพียงผู้เดียวทันที…

ในขณะเดียวกัน หงอวี้ก็พลันใจสั่นวูบ แม้แดดจะส่องเจิดจ้า ทว่าในใจกลับรู้สึกราวกับลมหนาวพัดกรู ทั้งศีรษะมึนงง ตาพร่า ฝ่าเท้าก็อ่อนแรงอย่างน่าประหลาด

หงอวี้ยิ้มอย่างสงบนิ่ง กล่าวอำลาผู้คนรอบข้าง แล้วพาม่ายเซียงกับบ่าวไพร่ไปตามหาซวี่เอ๋อร์, แม่นม และคนอื่น ๆ เมื่อเห็นว่าทางฝั่งของหลี่ฟู่เริ่มทยอยแยกย้ายกันแล้ว นางจึงพาทุกคนเดินตรงไปทางนั้น

แม่นม, อิ๋งชุน และคนอื่น ๆ พอเห็นหงอวี้ปรากฏตัวอย่างดีไม่มีพิรุธ
ก็หาได้สงสัยสิ่งใดไม่ คิดเพียงว่า "ฮูหยินคงไปหาใต้เท้าหลี่แล้ว จึงสั่งให้หงอวี้อยู่รอตนที่นี่"

แม้แต่ซวี่เอ๋อร์ก็ไม่เอะใจแม้แต่น้อย

พอเห็นหลี่ฟู่ ซวี่เอ๋อร์ก็ร้องเรียก “ท่านพ่อ!” แล้ววิ่งเข้าไปกอด หลี่ฟู่รีบอุ้มขึ้นแนบอก

เขากวาดตามองรอบหนึ่ง พลันถามอย่างแปลกใจ “ฮูหยินล่ะ? พวกเจ้าอยู่กันครบ… แล้วใครอยู่กับนาง?”

บรรดาแม่นม อิ๋งชุน และเหล่าบ่าวไพร่ชะงักงัน สายตาหันขวับไปยังหงอวี้พร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง

…ฮูหยินยังไม่กลับมาจริง ๆ!

ใบหน้าของหงอวี้ซีดขาวราวกระดาษในฉับพลัน สองขาอ่อนแรงจวนจะทรุดลงนั่ง โชคดีที่พ่านเซี่ยไหวตัวทัน ประคองไว้ได้ทันเวลา

ฝ่ามือของหลี่ฟู่กำแน่นทันใด เขาส่งสัญญาณให้แม่นมอุ้มซวี่เอ๋อร์ แล้วเอ่ยเสียงเย็น “พวกเจ้าทั้งหมด ถอยออกไปก่อน!”

ใครจะรู้ ซวี่เอ๋อร์กลับไม่ยอมให้แม่นมอุ้ม กลับกอดหลี่ฟู่แน่นกว่าเดิม พลางถามเสียงใส “ท่านแม่ล่ะ? ข้าอยากให้ท่านแม่อุ้มข้า…”

หงอวี้เริ่มตัวสั่นเบา ๆ ฟันกัดกระทบกันจนเกิดเสียงดัง กรอดกรอด

หลี่ฟู่ชะงักไปเล็กน้อย เห็นสีหน้าลูกชายที่พลันหม่นลง ดวงตาเต็มไปด้วยความตระหนกปนจะร้องไห้ไม่ร้องไห้ ก็รู้ทันทีว่าปฏิกิริยาของตนกับหงอวี้คงทำให้เด็กตกใจ จึงรีบฝืนยิ้มบาง ๆ เอ่ยเสียงอ่อนว่า “ซวี่เอ๋อร์ เด็กดี ให้แม่นมอุ้มหน่อยเถอะ แม่ของเจ้ารออยู่ในรถม้าแล้ว!”

แต่ซวี่เอ๋อร์กลับมองบิดานิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง แล้วเม้มปากพูดเสียงแข็งว่า
“ท่านพ่อโกหกข้า! ท่านแม่บอกว่าจะรอข้ากลับพร้อมกัน นางไม่มีทางขึ้นรถม้าไปก่อนเด็ดขาด!”

ใจของหลี่ฟู่ปั่นป่วนราวเส้นไหมพันกันยุ่ง คิดเท่าไรก็หาคำตอบไม่ได้ ได้แต่ฝืนยิ้มอีกครั้ง พูดปลอบเสียงนุ่ม “ท่านแม่ของเจ้าอยู่ในรถม้าจริง ๆ นะ รอเจ้าอยู่เลย ซวี่เอ๋อร์เป็นเด็กดี ยอมให้แม่นมอุ้มไปเถิด ถ้าไม่รีบไป ท่านแม่ของเจ้าจะขับรถม้าออกไปจริง ๆ แล้วนะ!”

แม่นมเองหัวใจก็เต้นระส่ำไม่ต่างกัน รีบพูดปลอบตามไปพลาง ไม่รอให้ซวี่เอ๋อร์โต้แย้ง ก็ดึงตัวเด็กน้อยไปอุ้มไว้แน่นทันที ส่วนอิ๋งชุนกับเหล่าบ่าวคนอื่น ๆ ก็ถอยหลังออกไปอย่างเงียบงัน

หลี่ฟู่หรี่ตา สายตาคมเฉียบวูบขึ้นในพริบตา น้ำเสียงเยียบเย็นดังเสียงคมมีด “พูดมา—เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ฮูหยินหายไปได้อย่างไร ทั้งที่เมื่อครู่ยังดีอยู่แท้ ๆ?”

หงอวี้ทรุดตัวลง คุกเข่าพร้อมน้ำตา เสียงสั่นพร่ากล่าวทั้งสะอื้น “บ่าว… บ่าวสมควรตาย! บ่าวก็ไม่รู้เหมือนกันเจ้าค่ะ… ไม่รู้จริง ๆ ว่าฮูหยินหายไปได้ยังไง!”

หลี่ฟู่ฟังพลางขมวดคิ้วยิ่งแน่น—ตะวันส่องใต้ตะเกียงกลับมืด!
ใครจะไปคาดคิดเล่าว่า…คนผู้นั้นจะลงมือในยามกลางวันแสก ๆ
ท่ามกลางงานมหรสพเช่นนี้!

ไม่ต้องเดาก็รู้ อีกฝ่ายต้องอาศัยจังหวะที่ทุกสายตาพุ่งไปยังการแข่งขันเรือมังกรในลำน้ำ จึงฉวยโอกาสลงมือได้สำเร็จ

เวลานี้…เกรงว่าอีกฝ่ายคงหนีออกจากนครหนานไห่ไปไกลแล้ว!

หลี่ฟู่กัดฟันแน่น เหยียบพื้นด้วยความโกรธ “คนผู้นั้นเตรียมการมาล่วงหน้า ข้าก็ยังพลาดท่า จะโทษเจ้าไม่ได้หรอก! ลุกขึ้น! กลับจวน! เรื่องนี้—ห้ามแพร่งพรายแม้แต่นิดเดียว!”

หงอวี้พยักหน้ารัว ๆ กัดฟันพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน

หลี่ฟู่รีบเรียกเซียวมู่กับลั่วกว่าง สั่งให้ทั้งสองแยกย้ายกันส่งคนออกนอกเมือง ปลอมตัวตรวจสอบเส้นทางทั้งสี่ทิศโดยรอบ รวมถึงให้ค้นหาอย่างละเอียดในเขตใกล้เคียง

อีกทั้งสั่งให้ส่งคนไปสืบข่าวที่ตระกูลเติ้งและตระกูลเหลียง สอบถามว่าช่วงหลายวันมานี้มีสิ่งใดผิดปกติ หรือมีบุคคลน่าสงสัยเข้าออกหรือไม่

เหลียนฟางโจวหายตัวไป สองตระกูลนี้ต้องน่าสงสัยที่สุด!

หลี่ฟู่ยืนแน่วนิ่ง มองสายน้ำที่ไหลเอื่อยเบื้องหน้า แม้ผิวน้ำจะสงบเงียบ แต่ในใจกลับปั่นป่วนดั่งพายุ เสียงหัวเราะ เสียงโห่ร้องจากเมื่อครู่ ราวกับผ่านพ้นไปไร้ร่องรอย แม่น้ำที่เคยอึกทึก กลับเงียบงันน่าหวาดหวั่น …ไม่ต่างจากหัวใจเขายามนี้

เขาสาบานต่อฟ้าดิน หากใครกล้าทำร้ายหญิงผู้นั้น เขาจะตอบแทนกลับไปเป็นร้อยเป็นพันเท่า!

ค่ำคืนทั้งคืน…ค้นหาจนทั่วแต่ไร้ร่องรอยใด ๆ หลี่ฟู่โกรธจนแทบคลั่ง จำต้องระดมกำลังคนเพิ่ม และขยายขอบเขตการค้นหาออกไปอีก

ส่วนข่าวที่คนของเขารายงานมาจากการเฝ้าติดตามตระกูลเหลียงและตระกูลเติ้ง ตลอดหลายวันมานี้กลับไม่พบสิ่งใดผิดปกติ

เหตุผลนั้นก็ชัดเจน—จูอวี้อิ๋งก็แค่ภรรยาอนุไร้ชื่อเสียง ถึงจะออกนอกจวนบ้างเป็นครั้งคราว ใครจะสนใจจับตา? ส่วนเติ้งเมิ่งหานก็เป็นคุณหนูตกอับหน้าตาเสียโฉม ปกติอาศัยอยู่ที่เรือนชานเมือง ไม่ได้อยู่จวนใหญ่ในตัวนคร
ย่อมไร้ผู้ใดใส่ใจความเคลื่อนไหวของนางเป็นธรรมดา

แม้จะครุ่นคิดจนถี่ถ้วนแล้ว หลี่ฟู่ก็ยังเชื่อมั่นว่าต้นตอของเรื่องนี้ต้องเกี่ยวพันกับสองตระกูลนี้อย่างไม่ผิดแน่ จึงสั่งการให้คนของตนจับตา
คนในสองตระกูลทุกคน อย่างไม่ให้คลาดสายตาแม้แต่ผู้เดียว!

ตราบใดที่มีเบาะแสแม้เพียงเส้นด้ายเส้นเดียว ก็จะไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาด!

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1278 — คนบ้า

 

บทที่ 1278 — คนบ้า

“ถูกต้อง!” จูอวี้อิ๋งทันใดนั้นก็ถูกโทสะเข้าครอบงำอีกครั้ง ความแค้นที่อัดแน่นเอ่อล้นออกมาทันที นางกัดฟันกรอด พูดอย่างเจ็บแค้น “หากไม่ใช่เพราะนางวางแผนชั่วร้ายใส่ข้า ข้าจะต้องตกต่ำมาถึงขั้นนี้หรือ!”

“อย่างนั้นรึ?” เติ้งเมิ่งหานแหวขึ้นเสียงแหลม “ถ้าเจ้าไม่ตกต่ำมาถึงขั้นนี้ เจ้าก็คงจะแย่งใต้เท้าหลี่กับข้าใช่ไหม?!”

จูอวี้อิ๋งชะงักงัน ไม่เข้าใจว่าคำพูดประโยคนั้นหลุดออกมาจากปากเติ้งเมิ่งหานได้อย่างไร ความคิดแรกที่ผุดขึ้นในหัวนางคือ — นังคนนี้...บ้าไปแล้วแน่ ๆ!

กับคนบ้า...นางไม่เคยมีประสบการณ์ ไม่รู้จะรับมืออย่างไร ยิ่งไม่อาจใช้ไหวพริบมารับสถานการณ์เฉพาะหน้าแบบนี้ได้

แต่เติ้งเมิ่งหานไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น เมื่อเห็นอีกฝ่ายอึกอักไม่ตอบ ก็คิดไปเองว่านางรู้สึกผิด นางเหลือบตามองใบหน้าของตนที่เสียโฉม แล้วกลับมามองจูอวี้อิ๋งผู้ยังคงงดงามอ่อนหวานเช่นเดิม ยิ่งเห็นก็ยิ่งเจ็บปวด ยิ่งเทียบก็ยิ่งแค้น!

ต่อให้เหลียนฟางโจวหายไปแล้ว แต่หากยังมีจูอวี้อิ๋งอยู่ ใต้เท้าหลี่จะยังหันมามองตนอีกหรือ?

ส่วนสถานะ "อนุอวี้" ของจูอวี้อิ๋งนั้น ในสายตาของเติ้งเมิ่งหาน...ถูกมองข้ามไปเรียบร้อยแล้ว

ไฟริษยาในใจยิ่งลุกลามขึ้นเรื่อย ๆ เติ้งเมิ่งหานตวาดเสียงดัง “คนมา!”

เมื่อสาวใช้กับแม่นมเดินเข้ามา นางชี้ไปยังจูอวี้อิ๋งแล้วตะโกนลั่น “จับนังแพศยานี่ให้ข้า!”

จูอวี้อิ๋งถูกสาวใช้กับแม่นมคว้าตัวไว้โดยไม่ทันตั้งตัว ทั้งโกรธทั้งตกใจ นางร้องเสียงหลง “คุณหนูเติ้ง! นี่มันหมายความว่ายังไงกัน!”

“หมายความว่ายังไงหรือ?” เติ้งเมิ่งหานจ้องนางด้วยสายตาเย็นเฉียบ
มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มชั่วร้าย “แน่นอนว่าข้าจะทำลายใบหน้าอันล่อลวงของเจ้าสิ! จะทำให้เจ้ากลายเป็นคนอัปลักษณ์กว่าข้า—ไม่สิ ข้าไม่อัปลักษณ์! แต่เจ้าจะต้องอัปลักษณ์ยิ่งกว่ากบตัวเน่า! อยากแย่งใต้เท้าหลี่กับข้าอีกหรือไม่ล่ะ?!”

จูอวี้อิ๋งตกใจจนเลือดแทบจะหยุดไหล ความหวาดกลัวพุ่งขึ้นมาจุกอก นางแทบจะเป็นลมล้มพับ รีบร้องเสียงสั่น “ข้าไม่แย่ง! ไม่แย่งจริง ๆ! ข้าจะกล้าไปแย่งกับคุณหนูเติ้งได้อย่างไร! คุณหนูเติ้ง ท่านลืมแล้วหรือ? ตอนนี้ข้าเป็นอนุภรรยาของท่านรองแห่งตระกูลเหลียงแล้ว! ข้าเป็นคนของตระกูลเหลียง จะกล้าแย่งใต้เท้าหลี่ได้อย่างไรกัน!”

“ไม่กล้า?” เติ้งเมิ่งหานเลิกคิ้วถามเสียงเย็น

“ใช่ ๆ ไม่กล้าเลยเจ้าค่ะ!” จูอวี้อิ๋งพยักหน้าอย่างลนลาน

แต่เติ้งเมิ่งหานกลับหัวเราะเบา ๆ อย่างน่าสะพรึง แววตานางเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง “ไม่กล้า…ไม่ได้แปลว่าไม่อยาก! ในเมื่อใจเจ้ามันคิดเช่นนั้น ข้าก็จะไม่ปล่อยให้เจ้ามีโอกาสอีก! ป้าอิง—ลงมือสิ! กรีดหน้าอีนังนี่ให้เละไปเลย!”

หญิงชราที่ถูกเรียกว่า “ป้าอิง” แค่นหัวเราะเย็น ๆ โค้งรับคำสั่งทันที ก่อนจะดึงปิ่นเงินจากมวยผมออกมา ปลายแหลมสะท้อนแสงเย็นเฉียบ

จูอวี้อิ๋งทั้งตัวสั่นเทา ร้องกรีดเสียงหลงด้วยความหวาดกลัว ในใจสบถคำว่า “คนบ้า!” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ไม่ว่าร้องอย่างไร ก็ไม่อาจหยุดยั้งฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้ของป้าอิง หรือแรงจับตรึงที่แน่นหนาจนร่างทั้งร่างของนางขยับไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว...

ตอนนี้นางเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว—เติ้งเมิ่งหานคนนี้ หลังถูกกระทบกระเทือนจิตใจและเสียโฉมไป กลายเป็นคนบ้าไปแล้วโดยสิ้นเชิง! ส่วนตัวเองก็ช่างโง่เง่า...ที่ดันไปได้ยินคำพูดไร้สาระไม่กี่ประโยคแล้วดันเกิดความคิดจะร่วมมือกับนาง!

สุดท้ายก็เข้าทางนางพอดี—แม้จะลากเหลียนฟางโจวลงเหวไปได้
แต่ตนกลับต้องตกนรกตามไปด้วย!

ถ้าถูกทำลายใบหน้า... แบบนั้นฆ่าให้ตายเสียยังจะดีกว่า!

เสียโฉม… เสียโฉม…

จูอวี้อิ๋งร้องลั่นขึ้นมาอย่างสิ้นหวัง “เดี๋ยวก่อน!”

เพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่ป้าอิงจะลงมือ นางรีบตะโกนสุดเสียงแล้วหันไปตะโกนใส่เติ้งเมิ่งหาน “รอยแผลบนหน้าท่าน! รักษาให้หายได้! ได้แน่นอน!”

ป้าอิงชะงักงัน เติ้งเมิ่งหานก็พุ่งเข้ามาราวกับสายลม จ้องหน้านางตาแทบไม่กะพริบ พูดออกมาทั้งลมหายใจกระแทกใส่หน้าจูอวี้อิ๋ง “เจ้าว่าอะไรนะ? เจ้าพูดจริงหรือ?!”

“จริง! จริงแท้แน่นอน! ข้าจะกล้าโกหกท่านได้ยังไง!” จูอวี้อิ๋งรีบพยักหน้า พูดอย่างรวดเร็ว “ที่เมืองหลวงมีหมอเทวดานามแซ่เซว ผู้มีวิชาแพทย์ล้ำลึกยากมีใครเทียบ ข้าเคยได้ยินตอนอยู่เมืองหลวงว่า เขาเคยรักษาคนที่มีแผลเป็นให้หายขาดได้! ไม่เหลือแม้แต่รอยเดียว!”

“จริงเหรอ?!” เติ้งเมิ่งหานพูดเสียงสั่นด้วยความตื่นเต้น หายใจไม่ทันเพราะความหวังพุ่งพล่านจนใจเต้นแรง นางหันไปทางป้าอิง ยิ้มปลาบปลื้มแล้วหัวเราะคิกคัก “ป้าอิง ท่านได้ยินไหม?! แผลเป็นบนหน้าข้า...รักษาให้หายได้!
ฮิฮิ รอให้ข้ากำจัดรอยแผลนี้ได้เมื่อไร ใต้เท้าหลี่จะต้องชอบข้า และแต่งข้าเป็นภรรยาแน่นอน!”

“ใช่เจ้าค่ะ ๆ! คุณหนูเป็นคนดีงามขนาดนี้ ใต้เท้าหลี่ต้องชอบท่านแน่นอน ต้องแต่งกับท่านแน่ ๆ!” ป้าอิงพยักหน้ารัว ๆ อย่างเอาใจ บนใบหน้านั้นประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนดุจหญิงผู้เปี่ยมเมตตา

แต่พอหันกลับไปมองจูอวี้อิ๋ง สายตานั้นกลับเย็นชาจนเหมือนมีน้ำแข็งหล่นออกมาเป็นเกล็ด

นางกล่าวเสียงเรียบเยือก “ในเมื่ออนุอวี้รู้จักหมอเทวดาผู้นั้น ก็รีบพูดมาให้ละเอียดเดี๋ยวนี้! แต่ถ้าคิดโกหกหลอกลวงเราล่ะก็… หึ!” ต่อให้เจ้ากลับไปอยู่ตระกูลเหลียง พวกเราตระกูลเติ้งจะเอาชีวิตเจ้าก็ไม่ใช่เรื่องยาก! อนุอวี้…คิดให้ดี!”

แต่เติ้งเมิ่งหานไม่มีแก่ใจจะฟังอะไรอีก นางผลักป้าอิงออกอย่างหงุดหงิด แล้วเร่งรัดใส่จูอวี้อิ๋งเสียงดัง “หมอเทวดานั่นอยู่ที่ไหนตอนนี้? ชื่ออะไร? พูดมา! รีบพูด!”

จูอวี้อิ๋งในใจเริ่มเย็นวาบ —ที่จริงแล้ว นางก็ไม่ได้รู้แน่ชัดนัก ตอนอยู่เมืองหลวงก็แค่ได้ยินคนพูดถึงหมอเทวดาแซ่เซวว่ารักษาเก่งเป็นเลิศ คราวนี้ด้วยความจนตรอก จึงรีบหยิบชื่อเขามาใช้กันตายเท่านั้น

พอได้ยินคำขู่ของป้าอิง ใจก็พลัน “กึก” ขึ้นมาโดยอัตโนมัติ แต่ถึงตอนนี้ก็เหมือนขี่หลังเสือไปแล้ว จะลงก็ไม่ได้ จึงทำได้เพียงกัดฟันแข็งใจพูดต่อไป

ในใจได้แต่ภาวนาให้ “หมอเซว” คนนั้น เป็นหมอเทวดาของจริง ไม่ให้เรื่องนี้กลายเป็นหายนะของตนเอง…

เติ้งเมิ่งหานฟังอย่างตั้งใจ จำแซ่ “เซว” ไว้ขึ้นใจ แล้วรีบหันไปสั่งป้าอิงเสียงรัว “กลับจวนเมื่อไร ให้รีบส่งคนไปเมืองหลวง ไปเชิญหมอเทวดาคนนั้นมาทันที!”

ป้าอิงพยักหน้า หัวเราะรับคำอย่างอารมณ์ดีทันที “ส่วนอนุอวี้คนนี้…” เติ้งเมิ่งหานปรายตามองจูอวี้อิ๋งแวบหนึ่ง ไม่ได้มีท่าทีจะสั่งให้ปล่อยแม้แต่น้อย
นางแค่นเสียงแล้วกล่าวว่า “ให้คนจับนางไปขังไว้ในเรือนเงียบสงบสักแห่ง รอให้ข้ารักษาหน้าหายก่อนค่อยปล่อย!”

“คุณหนูเติ้ง!” จูอวี้อิ๋งแทบจะเป็นลมไปตรงนั้น หญิงบ้าคนนี้ บ้าเสียยิ่งกว่าตนอีก!

แม้แต่ป้าอิงยังตกใจ รีบยิ้มแหยงพลางเกลี้ยกล่อม “คุณหนูสาม ปล่อย ๆ ไปเถอะเจ้าค่ะ ข้าว่าปล่อยให้นางกลับเถิด ยังไงนางก็เป็นคนของตระกูลเหลียงนะเจ้าคะ”

แต่พอเอ่ยถึง "ตระกูลเหลียง" เติ้งเมิ่งหานกลับยิ่งเดือดดาลกว่าเดิม
นางหัวเราะเย็น “ตระกูลเหลียงแล้วอย่างไร?! ข้าเป็นคุณหนูตระกูลเติ้งสายตรงแท้ ๆ จะต้องไปเกรงใจแค่อนุภรรยาของตระกูลเหลียงงั้นหรือ?!”

“ข้าไม่ได้หลอกคุณหนูเติ้งจริง ๆ นะ! ไม่ได้เลยจริง ๆ!” จูอวี้อิ๋งหน้าเขียวหน้าแดง ทั้งร้องไห้ ทั้งสาบาน ปากก็รัวเร็วด้วยความสิ้นหวัง

แต่เติ้งเมิ่งหานกลับหัวเราะเย็น ๆ อีกครั้ง “ใครจะรู้ว่าเจ้าพูดจริงหรือเท็จ? ในเมื่อเจ้ารู้ว่ามีหมอเทวดาเก่งขนาดนั้น เหตุใดถึงไม่บอกข้าแต่แรก? ชัดเลยว่ามีใจคิดร้าย! ข้าขังเจ้าไว้ไม่กี่เดือน ก็ถือว่าให้บทเรียนแล้วกัน!”

จูอวี้อิ๋งโมโจจนอยากจะกรีดร้อง เวรเอ๊ย! นังบ้า! เรื่องของเจ้ามันเกี่ยวอะไรกับข้า?! ข้าอยู่ดี ๆ จะไปพูดเรื่องหมอเทวดาอะไรให้เจ้าฟังทำไมกัน? ข้าก็ไม่ใช่บ่าวบ้านเจ้าเสียหน่อย!

ป้าอิงกลับหัวเราะออกมา แล้วกล่าวขึ้นว่า “คุณหนูเจ้าคะ บ่าวมีความคิดหนึ่ง พวกเราทำหนังสือรับสารภาพความผิดเกี่ยวกับฮูหยินหลี่ ให้อนุอวี้ลงชื่อและประทับลายนิ้วมือไว้ ทีนี้นางก็กลายเป็นเบี้ยในมือเรา ต่อไปแค่เราเรียกหา นางก็ต้องมา หากขัดขืน เราก็เอาเอกสารฉบับนี้ไปมอบให้ใต้เท้าหลี่ คิดดูเถิด ใต้เท้าหลี่จะปล่อยนางไว้หรือเจ้าคะ?”

จูอวี้อิ๋งทั้งโกรธทั้งแค้น—นี่มันเหลวไหลอะไร! ทำพูดราวกับพวกนางบริสุทธิ์นัก!

ทว่าขณะนี้เสียเปรียบอยู่ นางจะกล้าพล่ามต่อได้อย่างไร ใครจะไปรู้ว่านังบ้าคนนี้จะไม่เพ้ออะไรพิกลออกมาอีกหรือไม่ จึงรีบเอ่ยว่า “ข้าเขียน! ข้าเขียน! เขียนหนังสือรับสารภาพก็ได้!”

เรื่องนี้เป็นสิ่งที่สองฝ่ายร่วมกันก่อ ฮึ…คิด ๆ ไปก็แค่ว่าหญิงแก่คนนั้นหลอกปลอบใจคนบ้าเท่านั้นเอง นางจะไม่รู้เชียวหรือว่า หากหนังสือนั้นถึงมือหลี่ฟู่ พวกนางสองคนน่ะจะหลุดพ้นความเกี่ยวข้องได้อย่างไร?