จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1218 งานเลี้ยงที่วัดชิวซิง

 

บทที่ 1218 งานเลี้ยงที่วัดชิวซิง

 

เวลาสองวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เช้าวันนี้หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จแล้ว ชุนซิ่งและหงอวี้ก็ต่างยุ่งอยู่กับการช่วยเหลือเหลียนฟางโจวในการแต่งตัว เพราะวันนี้นางต้องไปงานเลี้ยงที่วัดชิวซิง

นี่เป็นครั้งแรกที่เหลียนฟางโจวจะปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนอย่างเป็นทางการ และสถานที่ที่ต้องไปก็คือวัดอันเงียบสงบ จึงต้องแต่งตัวให้ดูสุภาพและเรียบง่ายเป็นหลัก

นางสวมชุดยาวที่ตัดเย็บจากผ้าไหมเมฆาจิ่นสีเหลืองอ่อนปักลายไผ่สีเขียวเข้มและดอกเบญจมาศสีแดงเข้มประปราย ทับด้วยเสื้อคลุมยาวมีแถบขอบผ้าสีแดงเข้มเป็นลายกิ่งไม้ดอกเหมย นุ่งกระโปรงจีบผ้าแพรสีฟ้าจางปักลายเถาองุ่นอย่างประณีต

เรือนผมสีดำขลับของนางถูกรวบไว้เป็นทรง “โต้วอั๋วปิน” (ทรงผมที่ปล่อยปอยผมยาวลงมาอย่างเป็นระเบียบ) ประดับด้วยปิ่นทองประดับหยกสีเขียวรูปผลท้อ และปิ่นหยกขาวสลักลายมงคล ต่างหูทองคำฝังมุก กำไลหยกขาวบริสุทธิ์ และที่ชายกระโปรงมีหยกแกะสลักรูปปลาสีขาวบริสุทธิ์ห้อยอยู่

นางยังสวมเสื้อคลุมตัวยาวสีม่วงอ่อนปักลายกิ่งเหมย ซึ่งให้ความรู้สึกอ่อนหวานและสุภาพ แต่ก็ดูสง่างามอย่างเป็นธรรมชาติ

เมื่อมองสำรวจการแต่งตัวของตัวเองเสร็จ เหลียนฟางโจวก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ นางพูดขึ้นว่า “ที่ทางใต้ก็มีข้อดีของมันเหมือนกันนะ ถ้าอยู่ที่เมืองหลวง ตอนนี้คงใกล้จะมีหิมะตกแล้วสิ แล้วแบบนี้ข้าจะยังสามารถแต่งตัวแบบนี้ได้อีกหรือ?”

วันนี้เหลียนฟางโจวได้ทิ้งชุนซิ่งกับหลินหมอมอให้อยู่ดูแลเรือนและคอยดูแลอาซู่ ในขณะที่ผู้ติดตามที่ไปด้วยประกอบด้วย หงอวี้, ชิงเหอ, อิ๋งชุน, พั่นเซี่ย และแม่นมอีกสองคนที่ไว้ใจได้จากเรือนนอก พร้อมด้วยสาวใช้วิ่งงานอีกสามสี่คน

นอกจากนี้ เมื่อสองวันก่อนก็มีบ่าวรับใช้ในท้องถิ่นหลายคนพยายามหาทางฝากฝังคนเพื่อขอติดตามไปด้วย หวังจะได้ทำงานแสดงตัวให้เป็นที่พอใจต่อหน้าผู้เป็นนาย เมื่อเหลียนฟางโจวทราบเรื่องนี้ นางจึงให้หงอวี้ตกลงรับเพิ่มอีกสามคน รวมไปถึงผู้คุ้มกันจากเรือนนอกอีกเจ็ดถึงแปดคน จำนวนทั้งหมดที่ออกเดินทางไปด้วยกันครั้งนี้จึงมีประมาณยี่สิบคน

พวกผู้คุ้มกันและบ่าวรับใช้ชายต่างขี่ม้า ส่วนสาวใช้และแม่บ้านต่างนั่งรถม้าไปด้วยกัน รวมถึงรถม้าของเหลียนฟางโจวและปี้เถาด้วย รวมทั้งหมดเป็นรถม้าสามคัน ออกเดินทางจากเมืองมุ่งหน้าไปยังวัดชิวซิงอย่างเป็นระเบียบ

เนื่องจากภูเขาด้านหลังของวัดชิวซิงมักมีครอบครัวผู้ร่ำรวยในท้องถิ่นมาเยี่ยมชมความงามของสถานที่นี้ในทุกปี ดังนั้นสถานที่จึงได้รับการดูแลรักษาอย่างสะอาดและเป็นระเบียบอยู่เสมอ

แต่ถึงแม้จะได้รับการดูแลอย่างดี แต่ที่นี่ยังคงรักษาความเป็นธรรมชาติเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์ บนเนินเขาเต็มไปด้วยใบเฟิงสีแดงสดที่ดูราวกับหยดเลือด ส่วนบริเวณเชิงเขาและตีนเขาก็เต็มไปด้วยดอกเบญจมาศป่าที่บานสะพรั่งไม่ยอมโรยรา

ดอกไม้เล็ก ๆ เหล่านี้มีเกสรสีเหลืองและกลีบดอกสีม่วงเข้ม แต่ละดอกมีขนาดเล็กพอ ๆ กับเหรียญทองแดง เพียงดอกเดียวอาจจะดูไม่น่าสนใจอะไร แต่ความงามของมันอยู่ที่จำนวนมากมายที่เบ่งบานปกคลุมพื้นดินเป็นผืนพรม ก่อให้เกิดภาพทิวทัศน์อันแสนงดงามที่ดูราวกับม่านหมอกสีม่วงที่แผ่ขยายออกไปอย่างต่อเนื่อง

เทือกเขาที่อยู่ไกลและยอดเขาที่อยู่ใกล้ต่างก็มีรูปร่างที่แตกต่างกันไป บางแห่งเต็มไปด้วยต้นไม้สีเขียวชอุ่ม เปล่งประกายสดใสใต้แสงอาทิตย์ที่ส่องลงมาอย่างเจิดจ้า ทำให้รู้สึกถึงความบริสุทธิ์สะอาดและความสดชื่นที่ทำให้ลืมเลือนความวุ่นวายของโลกภายนอกไปได้

สิ่งปลูกสร้างเพียงอย่างเดียวที่อยู่ในบริเวณนี้ คืออาคารหลังหนึ่งที่สร้างอยู่บนที่ราบเล็ก ๆ ที่ถูกปรับแต่งขึ้นบนเนินเขา บริเวณกลางภูเขาที่ลาดเอียง โดยตัวอาคารนี้มุงด้วยกระเบื้องสีดำ เสาเป็นสีแดงสด ไม่มีผนังปิดล้อมทั้งสี่ด้าน

ผู้คนที่มาเที่ยวชมความงามของภูเขามักจะมารวมตัวกันที่นี่ บางคนดื่มชา บางคนเล่นดนตรี บางคนหมากรุก หรือสนทนาพูดคุยกันอย่างมีชีวิตชีวา

โดยเฉพาะเมื่อมองไปทางทิศตะวันออก จะเห็นน้ำตกสีขาวราวกับผ้าผืนหนึ่งที่ไหลรินลงมาจากช่องเขาสูงชันระหว่างยอดเขาทั้งสอง ท่ามกลางความเขียวขจีของผืนป่าที่ล้อมรอบ เกิดเป็นภาพที่ใสกระจ่าง ราวกับน้ำแข็งบริสุทธิ์อันส่องประกาย ทำให้ผู้ที่พบเห็นรู้สึกสดชื่นและตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างยิ่ง

เนื่องจากอยู่ในระยะที่ค่อนข้างห่างจากน้ำตก จึงได้ยินเสียงน้ำตกไหลลงมาเพียงแผ่วเบา ซึ่งช่วยเพิ่มบรรยากาศให้รื่นรมย์มากขึ้น โดยไม่รบกวนการสนทนาของผู้คนเลย

ตอนนี้เป็นช่วงต้นฤดูหนาวแล้ว ทำให้น้ำตกมีปริมาณน้ำที่ไหลลงมาน้อย แต่เมื่อมองจากระยะไกล ก็ยังคงงดงามชวนชมราวกับภาพวาดที่แสนประณีตงดงาม

บ่าวชายทั้งหลายถูกปล่อยให้อยู่ที่วัด ส่วนเหลียนฟางโจวกับปี้เถาก็นำพาบ่าวสาวทั้งหลาย เช่น หงอวี้ พั่นเซี่ย และเหล่าแม่นมต่าง ๆ ประมาณสิบคน เดินตามพระหนุ่มที่เป็นผู้นำทางมุ่งหน้าไปยังภูเขาด้านหลัง

เมื่อเดินอ้อมผ่านสันเขาไป สายตาก็พบกับทิวทัศน์อันกว้างใหญ่สวยงามราวกับภาพวาดที่ถูกแต่งแต้มอย่างปราณีต

ขณะนี้มีผู้คนมาอยู่ที่นี่ไม่น้อยแล้ว ในกลุ่มดอกไม้และใต้ต้นไม้ที่มีใบสีแดงสด เหล่าคุณหนูที่แต่งกายอย่างสดใสพร้อมกับสาวใช้ต่างพากันเก็บดอกไม้เล่นหยอกล้อกัน หรือจับกลุ่มพูดคุยหัวเราะกันเป็นคู่เป็นกลุ่ม

ส่วนฮูหยินผู้ใหญ่ที่สง่างามและเคร่งขรึมกว่า ต่างก็พากันอยู่ที่ศาลาใหญ่สี่เหลี่ยมด้านบนของเนินเขา

ทั่วทั้งเชิงเขาและเนินเขานั้น เต็มไปด้วยเงาร่างอันงดงามที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่สวยสดและเครื่องประดับแวววาว เสียงหัวเราะพูดคุยดังแว่วมากระทบโสตไม่ขาดสาย ให้ความรู้สึกครึกครื้นและมีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง

เมื่อเหลียนฟางโจวกับคณะเดินผ่าน เหล่าคุณหนูและสาวใช้ที่กำลังเล่นหยอกล้อพูดคุยกันต่างพากันหันมามอง พวกนางบางคนก็มองอย่างเปิดเผย บางคนก็แอบมองอย่างซ่อนเร้น พร้อมกับกระซิบกระซาบกันอย่างแผ่วเบาใกล้หู พูดคุยซุบซิบกันโดยไม่สนใจจะปิดบังอะไร ไม่มีใครแม้แต่คนเดียวที่ก้าวเข้ามาทักทายหรือคารวะนางอย่างเป็นทางการ ทุกคนต่างแสร้งทำเป็นว่าสนุกสนานตามอารมณ์ของตนเองอย่างเป็นปกติธรรมดา

นี่คือการท้าทายที่ไร้เสียงอย่างเห็นได้ชัด

ปี้เถาโกรธจนต้องกำผ้าเช็ดหน้าของนางไว้แน่น พลางกระซิบด้วยความโมโหว่า “ที่กันดารอย่างนี้ ก็สมแล้วที่ไม่รู้จักกฎระเบียบอะไรเลย! ผู้หญิงพวกนี้ถ้าอยู่ที่เมืองหลวงละก็ แต่ละคนคงต้องถูกจับตัดผมให้ไปบวชชีเป็นแน่! ครอบครัวดี ๆ บ้านไหนจะยอมรับคนไร้กิริยาอย่างพวกนี้กัน!”

เหลียนฟางโจวหันหน้าไปมองปี้เถาเล็กน้อยพร้อมกับยิ้ม แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเบาสบายว่า “ที่จริงแล้ว วันนี้พวกนางก็จัดงานเลี้ยงนี้เพื่อเป็นกับดักสำหรับเราอยู่แล้ว เจ้าคิดว่าแค่นี้ไม่ถือว่ามีมารยาทพอหรือ?”

ปี้เถาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ทั้งสองจะสบตากันแล้วหัวเราะออกมาอย่างขบขัน

เมื่อเหล่าคุณหนูทั้งหลายเห็นว่าเหลียนฟางโจวกับปี้เถาพูดคุยหยอกล้อกันอย่างร่าเริง โดยไม่สนใจพวกนางแม้แต่น้อย ก็พากันรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนนำร่องก่อน แต่เมื่อมีคนหนึ่งเริ่มเดินไป คนอื่น ๆ ก็พากันเดินตามทั้งหมด โดยพากันมุ่งหน้าไปยังศาลาใหญ่สี่เหลี่ยมที่ตั้งอยู่บนเนินเขา

ทันใดนั้น ภายในศาลาก็เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของเครื่องหอมและเสื้อผ้าอันงดงาม เครื่องประดับแวววาวที่ประดับบนศีรษะและร่างกายของพวกนางต่างส่องประกายระยิบระยับจนเกือบจะเต็มพื้นที่

สำหรับพวกฮูหยินและสะใภ้เล็ก ๆ ทั้งหลาย พวกนางย่อมไม่สามารถทำตัวตามอำเภอใจเหมือนกับคุณหนูเหล่านั้นได้ เมื่อเห็นเหลียนฟางโจวเดินมา พวกนางจึงพากันลุกขึ้นยืนต้อนรับอย่างพร้อมเพรียงกัน

ผู้นำในการต้อนรับครั้งนี้คือ ฮูหยินตระกูลเติ้ง และฮูหยินใหญ่ตระกูลเหลียง ตระกูลใหญ่ทั้งสี่ต่างมีเขตที่อยู่อาศัยของตัวเอง ฮูหยินใหญ่ของตระกูลเหลียงและฮูหยินของตระกูลเติ้งต่างก็เป็นภรรยาของหัวหน้าตระกูล ส่วนคนจากตระกูลเล่อเจิ้งและตระกูลฝู แม้ว่าจะมีคนมาร่วมงานในวันนี้ด้วย แต่พวกเขาไม่ได้เป็นภรรยาของหัวหน้าตระกูล

ดังนั้น พวกเขาจึงอยู่ในกลุ่มที่ล้าหลังเช่นเดียวกับพวกฮูหยินเศรษฐีท้องถิ่นอย่างฮูหยินหลัว ฮูหยินไป๋ และฮูหยินจวง ซึ่งไม่ได้มีอำนาจหรืออิทธิพลมากมายเท่ากับสองตระกูลใหญ่ที่นำหน้าอยู่

ฮูหยินใหญ่ตระกูลเหลียงแอบเหลือบตามองไปทางเหลียนฟางโจวอย่างอดไม่ได้ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้มองมาทางนี้เลย เพียงแค่ยิ้มหวานพลางกวาดสายตามองดูผู้คนที่อยู่ตรงหน้านางอย่างผ่อนคลาย

“คารวะฮูหยินหลี่!” เหล่าฮูหยินทั้งหลายต่างยิ้มพร้อมกับทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียงกัน

เหลียนฟางโจวยิ้มอย่างอ่อนโยนและยกมือขึ้นกล่าวว่า “ไม่ต้องมากพิธีถึงขนาดนั้นหรอก ในเมื่อพวกเรามาเที่ยวพักผ่อนเพื่อผ่อนคลาย ก็ควรจะทำตัวตามสบายจะดีกว่า!”

นางกวาดสายตาไปรอบ ๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ดูเหมือนว่าข้าจะมาช้าเสียแล้ว ต้องขออภัยที่ทำให้พวกฮูหยินทุกท่านต้องรอนาน!”

เหล่าฮูหยินทั้งหลายต่างพากันหัวเราะอย่างเป็นมิตรพร้อมกับตอบว่า “พวกเราก็เพิ่งมาถึงเอง ไม่ได้รอนานเลยเจ้าค่ะ!”

ฮูหยินจากตระกูลหลัว ตระกูลไป๋ และตระกูลจวง เมื่อเห็นว่าเหลียนฟางโจวมีท่าทางสงบนิ่ง สุภาพ และพูดคุยกับพวกนางด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น ใบหน้าของนางแสดงถึงความเป็นมิตรและมีความจริงใจ นั่นทำให้พวกนางรู้สึกผ่อนคลายลงอย่างไม่รู้ตัว และเริ่มรู้สึกดีต่อนางอยู่บ้าง

แต่ถึงกระนั้น เมื่อคิดถึงข่าวลือต่าง ๆ ที่แพร่สะพัดไปทั่วในช่วงนี้ พวกนางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกลังเลและสับสนอยู่ในใจ ไม่รู้ว่าควรจะคิดอย่างไรถึงจะเหมาะสมดี

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนพูดขึ้นมาว่า “ช่างเป็นเรื่องที่ได้ยินมาร้อยครั้งก็ไม่เท่ากับได้เห็นด้วยตาตัวเองสักครั้ง! ฮูหยินหลี่มีความงดงามโดดเด่นถึงเพียงนี้ ไม่แปลกใจเลยที่นางเก็บตัวอยู่แต่ในจวน ไม่ยอมออกมาเลย คงกลัวว่าจะถูกพวกเราคนหยาบกระด้างอย่างนี้ทำให้ตกใจกลัวล่ะสิ!”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ทุกคนต่างก็หัวเราะขึ้นมา แต่แน่นอนว่าเสียงหัวเราะบางเสียงก็เป็นเพียงการหัวเราะธรรมดา ไม่มีเจตนาใด ๆ แต่บางเสียงกลับหัวเราะอย่างแฝงนัยยะเยาะเย้ยอยู่ในที

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1217 ข้าจะตรวจสอบด้วยตัวเอง

 

บทที่ 1217 ข้าจะตรวจสอบด้วยตัวเอง

 

เหลียงจิ้นค่อย ๆ เดินกลับไปยังเรือนของตนเองอย่างช้า ๆ ก้าวเดินอย่างผ่อนคลายจนกลับไปถึงเรือนฝั่งตะวันตกที่เหลียนฟางโจวเคยอาศัยอยู่ สายตาของเขากวาดมองไปทั่วห้องอย่างเชื่องช้า

ภาพที่เห็นทำให้เขายืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ในใจพลันรู้สึกหนาวเหน็บอย่างประหลาด ความรู้สึกว่างเปล่าราวกับห้องที่ไร้เสียงและความเคลื่อนไหวนี้ได้เข้าครอบงำจิตใจของเขา ความโดดเดี่ยวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนถาโถมเข้ามาอย่างไม่มีสาเหตุ

เหลียงจิ้นหัวเราะเยาะเบา ๆ ด้วยความไม่ใส่ใจ แล้วเดินไปนั่งลงบนตั่งกว้างในห้องอย่างเกียจคร้าน เขาพิงหัวกับที่พนักพิงแล้วยกเท้าขึ้นวางเหยียดตรง มือทั้งสองประสานกันไว้ที่ท้ายทอย หลับตาลงเล็กน้อยอย่างสบายอารมณ์

เขาเพิ่งจะออกไปจากจวนนี้ได้ไม่นาน แต่กลับมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร? ผู้หญิงคนนั้น ไม่เคยทำให้เขารู้สึกสบายใจได้เลยสักครั้ง!

นางกล้าที่จะหนีไป! และที่น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือนางสามารถหนีไปได้จริง ๆ!

เหลียงจิ้นไม่เชื่อเลยว่าเขาจะไม่มีทางพานางกลับมาได้! ห้องนี้ นางต้องกลับมาอยู่ที่นี่อย่างว่าง่ายในสักวันหนึ่งแน่

ไม่สิ... เมื่อคราวหน้านางกลับมา นางจะไม่ต้องมาอยู่ที่นี่อีกแล้ว นางต้องมาอยู่กับเขาในเรือนของเขาเอง และในครั้งหน้านั้น เขาจะไม่มีวันใจอ่อนอีกเด็ดขาด!

เมื่อนึกถึงท่าทางของนางที่แสดงออกอย่างแน่วแน่ ไม่ยอมแพ้ และเต็มไปด้วยความสง่างามราวกับหญิงสาวผู้ถือคุณธรรมสูงส่งที่พยายามหลอกลวงเขา เหลียงจิ้นก็ทั้งโกรธทั้งเกลียด แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขำในความคิดนั้น

ทั้งชีวิตของเขา เหลียงจิ้นไม่เคยพ่ายแพ้ให้กับใครเช่นนี้มาก่อน โดยเฉพาะการพ่ายแพ้ให้กับผู้หญิงคนหนึ่ง มันช่างไร้สาระเสียจริง! ถ้าเขาไม่สามารถกู้ศักดิ์ศรีกลับมาได้ เขาคงไม่ต้องเจอหน้าผู้ใดอีกต่อไป!

ส่วนเรื่องที่ว่านางเป็นฮูหยินของผู้ว่าการมณฑล หรือฮูหยินของท่านเวยหนิงโหวแล้วอย่างไร? สำหรับเหลียงจิ้น ผู้หญิงที่เขาต้องการ ยังไงก็ต้องได้มา!

เหลียงจิ้นใช้เวลาอยู่ในห้องอันว่างเปล่านี้นานเกือบครึ่งชั่วยามเต็ม ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินออกไปอย่างช้า ๆ

ที่หน้าประตูระเบียงด้านนอก จินหมอมอ (แม่นมจิน) ยืนรออยู่อย่างนอบน้อมและเคารพนอบน้อม เมื่อเห็นเหลียงจิ้นเดินออกมา นางก็รีบก้าวเข้ามาทำความเคารพแล้วกล่าวว่า “คุณชายใหญ่ ฮูหยินใหญ่ขอให้ท่านไปพบนางเจ้าค่ะ”

เหลียงจิ้นจ้องมองจินหมอมอด้วยสายตาเย็นชาโดยไม่พูดอะไร

จินหมอมอก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเช่นกัน นางยังคงยืนนิ่ง ก้มหน้าด้วยความเคารพ และแสดงท่าทีสงบเสงี่ยมเย็นชา ไม่ได้แสดงความรู้สึกใด ๆ ราวกับว่าความโกรธอันเยือกเย็นของคุณชายใหญ่นั้นไม่ได้ทำให้เกิดความหวาดกลัวขึ้นในใจนางเลยแม้แต่น้อย

เหลียงจิ้นไม่ได้คิดจะไปลงโทษหรือโกรธเคืองคนรับใช้อย่างนางที่ทำเพียงแค่ทำตามคำสั่ง แต่ก็แน่นอนว่าเขาไม่มีทางทำหน้าเป็นมิตรกับนางเช่นกัน

เขาแค่นเสียงเย็นชาออกมา “หึ!” แล้วเดินก้าวผ่านจินหมอมอไปอย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะมองนางอีก

จินหมอมอแอบเหลือบมองไปทางด้านหลังของเหลียงจิ้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็รีบยกเท้าเดินตามไปอย่างรวดเร็ว

ฮูหยินใหญ่ได้รับรายงานจากบ่าวรับใช้มาก่อนแล้วว่าลูกชายคนโตกลับมาแล้ว หลังจากนั้นก็ได้รับรายงานเพิ่มเติมอีกว่าคุณชายใหญ่ไปที่เรือนของคุณชายรองและจัดการลงโทษอวี้อี๋เหนียงอย่างหนัก

สำหรับฮูหยินใหญ่แล้ว เรื่องที่อวี้อี๋เหนียงจะถูกลงโทษหรือไม่ ไม่ใช่สิ่งที่นางสนใจเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่ทำให้นางรู้สึกไม่พอใจคือ การที่ลูกชายของนางทำเรื่องนี้อย่างโจ่งแจ้งต่อหน้านาง เห็นได้ชัดว่าทำไปเพื่อให้นางได้เห็น และที่สำคัญกว่านั้นก็คือ เขายังคงคิดถึงผู้หญิงคนนั้นอยู่!

เมื่อนึกถึงผู้หญิงคนนั้นขึ้นมา ฮูหยินใหญ่ก็รู้สึกสับสนและซับซ้อนอยู่ในใจตอนนี้ดูเหมือนว่า นางจะเป็นฮูหยินของผู้ว่าการมณฑลหลี่จริง ๆ หรือ? ถ้าไม่ใช่ แล้วทำไมใต้เท้าหลี่ถึงหมกตัวอยู่ที่ค่ายทหาร ใช้สุราแก้ความทุกข์ใจเช่นนั้น? และที่สำคัญคือ ไม่มีเสียงโต้แย้งใด ๆ ออกมาจากจวนของผู้ว่าการมณฑลเลยสักคำเดียว เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่มีข้อแก้ตัวอะไรจะพูด เพราะทุกอย่างมันคือความจริง!

ถ้ารู้อย่างนี้ตั้งแต่แรก นางก็คงไม่ยอมฟังคำยุยงของอวี้อี๋เหนียงแล้วไปลงมือจัดการผู้หญิงคนนั้นตั้งแต่ก่อนที่ลูกชายของนางจะกลับมา และที่เลวร้ายไปกว่านั้นคือ หลังจากลงมือแล้ว นางกลับประมาทจนทำให้ผู้หญิงคนนั้นสามารถหาทางหนีรอดไปได้อย่างง่ายดาย

เมื่อนึกถึงงานเลี้ยงที่วัดชิวซิงที่จะเกิดขึ้นในอีกสองวันข้างหน้า ซึ่งเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่นางจะต้องพบหน้าผู้หญิงคนนั้น ความรู้สึกกระวนกระวายก็ผุดขึ้นในใจของฮูหยินใหญ่อีกครั้ง

ในขณะที่นางกำลังรู้สึกวิตกกังวลและไม่สบายใจ เหลียงจิ้นก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว โดยมีจินหมอมอเดินตามอยู่ด้านหลัง

เมื่อเห็นลูกชายเดินเข้ามา ฮูหยินใหญ่ก็รู้สึกยินดีขึ้นมาในทันที นางยิ้มพร้อมกับพูดว่า “อาจิ้น เจ้ากลับมาแล้วหรือ? มานั่งสิ! เร็วเข้า มานั่งก่อน!”

เหลียงจิ้นยกมือคารวะนางตามมารยาท แล้วจึงหันกลับไปนั่งลงอย่างเงียบ ๆ

ฮูหยินใหญ่ยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยน พร้อมกับถามว่า “การเดินทางครั้งนี้ราบรื่นดีหรือไม่? คงเหนื่อยมากทีเดียว! เดี๋ยวข้าจะให้ครัวทำอาหารบำรุงร่างกายดี ๆ ให้เจ้า และเจ้าก็พักผ่อนให้เต็มที่ที่จวนนี้เถอะ!”

เหลียงจิ้นขมวดคิ้วก่อนจะพูดออกมาอย่างไม่พอใจว่า “ท่านแม่เรียกข้ามาเพียงเพื่อจะพูดเรื่องพวกนี้หรือ? ถ้าไม่มีเรื่องอะไรก็ข้าจะกลับแล้ว!”

ฮูหยินใหญ่แสดงสีหน้าขุ่นเคืองเล็กน้อย พลางจ้องมองลูกชายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดว่า “ช่างเถอะ! แม่จะไม่พูดอ้อมค้อมกับเจ้าแล้ว! อาจิ้น เจ้าโกรธแม่อยู่หรือเปล่า? แต่เจ้าต้องเข้าใจนะว่า ไม่มีความลับใดที่สามารถปิดซ่อนไว้ได้ตลอดไป ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีสถานะอย่างที่คิด เมื่อเจ้ากลับมา ความจริงย่อมปรากฏออกมาเอง แต่ถ้านางมีสถานะนั้นจริง ๆ สักวันหนึ่งเรื่องก็ต้องเปิดเผยอยู่ดี แล้วตอนนั้นเจ้าจะทำอะไรได้ล่ะ? คิดจะทำอะไรก็ทำไม่ได้แล้ว... การที่นางจากไปเช่นนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีแล้ว!”

เหลียงจิ้นฟังคำพูดของมารดาด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก และไม่เอ่ยปากพูดอะไรเลยสักคำ

เมื่อเห็นลูกชายทำท่าทางเย็นชาเช่นนี้ ฮูหยินใหญ่ก็รู้สึกท้อใจ นางถอนหายใจแล้วพูดต่อว่า “ทุกอย่างที่ข้าทำไปก็เพื่อเจ้า เจ้าอย่าได้โกรธข้าเลย ที่จริงแล้วเรื่องนี้ก็เป็นความผิดของเจ้าเองต่างหาก!”

เหลียงจิ้นรู้สึกแปลกใจจนเผลอเงยหน้าขึ้นมองมารดาของตนอย่างงุนงง

ฮูหยินใหญ่แค่นเสียงเย็น ๆ ออกมาเบา ๆ แล้วพูดว่า “เจ้าเคยเป็นคนฉลาดหลักแหลมมากเพียงใด? แต่คราวนี้กลับโง่เขลาเสียจนไม่น่าเชื่อ! ผู้หญิงคนนั้นมาอยู่ตรงหน้าข้า แค่ได้พบหน้าและสังเกตท่าทางคำพูดของนาง ข้าก็รู้ได้ทันทีว่านางไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาจากครอบครัวทั่วไป แต่เจ้าที่เคยพบเห็นผู้คนมามากมาย และยังใช้เวลาอยู่กับนางตั้งหลายวัน กลับไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลยแม้แต่นิดเดียว! จนสุดท้ายเจ้าก็พลาดอย่างรุนแรง แล้วยังกล้ามาถามหาความผิดจากข้าอีกหรือ?”

“ข้า...” เหลียงจิ้นอ้าปากค้างพูดไม่ออก รู้สึกสะอึกกับคำพูดของมารดา เขาอยากจะแย้งกลับไปว่าไม่ใช่เช่นนั้น อยากจะเถียงกลับว่าแม่ของเขาคิดผิด

แต่สุดท้ายเขาก็ต้องพบกับความจริงอันโหดร้าย คำพูดของนางแม้ว่าจะฟังแล้วไม่น่าพอใจ แต่กลับไม่มีส่วนไหนที่ผิดเลย! ถึงแม้เขาจะไม่อยากยอมรับ แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริงได้ ครั้งนี้เขาพลาดจริง ๆ! ไม่สิ... มันไม่ใช่เพราะเขาตัดสินใจพลาด แต่เป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นต่างหาก นางร้ายกาจเกินไป เจ้าเล่ห์เพทุบายเกินไป! นางค่อย ๆ ชี้นำเขาอย่างแนบเนียนโดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่าได้ตกหลุมพรางของนางเข้าอย่างสมบูรณ์แล้ว...

ฮูหยินใหญ่ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ข้าเองก็สังเกตเห็นแล้วว่านางมีอะไรบางอย่างที่ไม่ธรรมดา และอวี้อี๋เหนียงก็มายืนยันอย่างหนักแน่นว่านางคือฮูหยินของผู้ว่าการมณฑลหลี่คนใหม่ เจ้าเองก็คิดดูสิ ข้าจะปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปโดยไม่สนใจได้อย่างไร? เดิมทีข้ากะจะขังนางไว้ที่เรือนสวดมนต์ก่อน รอให้เจ้ากลับมาแล้วค่อยตัดสินใจว่าจะจัดการอย่างไรต่อไป ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะเจ้าเล่ห์ถึงเพียงนี้ ถึงกับอาศัยโอกาสจุดไฟเพื่อหนีออกมาได้!”

เหลียงจิ้นเหลือบมองมารดาอย่างลังเล เขาไม่ได้บอกความจริงว่าการจุดไฟนั้นเป็นแผนของน้องชายคนรองที่ส่งคนไปทำเอง

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นว่า “นางไม่เคยก้าวเท้าเข้าไปในเรือนหน้าของจวนเลย และการป้องกันของจวนเราก็เข้มงวดมาก ต่อให้นางสามารถหนีออกมาจากเรือนสวดมนต์ได้ ก็ไม่มีทางที่จะหลบหนีออกไปจากจวนตระกูลเหลียงได้แน่นอน ข้าสงสัยว่ามีคนช่วยนาง!”

สีหน้าของฮูหยินใหญ่เปลี่ยนไปในทันที นางตบเบา ๆ ลงบนที่พักแขนของเก้าอี้อย่างโกรธเคือง พลางพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจว่า “ข้านี่มันโง่จริง ๆ! ข้าโง่เขลาจริง ๆ! ข้ากลับไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย!”

เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้ที่ภายในจวนจะมีคนทรยศ ฮูหยินใหญ่ก็ดวงตาเย็นเยียบขึ้นมาทันที นางพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวว่า “ข้าจะส่งคนไปตรวจสอบทันที! ตรวจสอบให้ละเอียดว่าผู้หญิงคนนั้นเคยติดต่อกับใครบ้าง พูดอะไร ทำอะไรบ้างในแต่ละวัน! ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะหาความจริงไม่เจอ!”

“เรื่องนี้ให้ข้าจัดการเอง” เหลียงจิ้นพูดขัดขึ้นมาก่อนที่ฮูหยินใหญ่จะสั่งการเสร็จ “ท่านแม่ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกแล้ว ปล่อยให้ข้าเป็นคนจัดการเถอะ!”

ฮูหยินใหญ่ชะงักไปทันที นางจ้องมองเหลียงจิ้นด้วยสายตาแปลกใจและไม่อยากเชื่อ พร้อมกับพูดอย่างลังเลว่า “เจ้า... เจ้าอยากจะพูดอะไรกันแน่? หรือว่า... เจ้าก็ยังไม่เลิกล้มความตั้งใจอีกอย่างนั้นหรือ?”

เมื่อนางคิดได้เช่นนั้น ความโกรธก็พลันปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง นางคิดในใจว่า ช่างไร้สาระสิ้นดี!

เหลียงจิ้นไม่ได้ตอบคำถามของนาง เขาลุกขึ้นยืนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ท่านแม่ ข้าจะพูดอีกครั้ง เรื่องนี้ข้าจะเป็นคนจัดการเอง! เพราะสุดท้ายแล้ว มันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของข้า ท่านแม่ไม่ต้องเข้ามาแทรกแซง!”

ฮูหยินใหญ่ถึงกับพูดอะไรไม่ออก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ได้แต่มองดูเหลียงจิ้นเดินจากไปต่อหน้าต่อตา โดยที่นางไม่สามารถทำอะไรได้เลย

 

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1216 การข่มขู่

 

บทที่ 1216 การข่มขู่

 

ดวงตาของเหลียงจิ้นหรี่ลงอย่างเย็นชา สีหน้าของเขายิ่งมืดมนลงกว่าเดิม จู่ ๆ เขาก็ยกเท้าถีบเก้าอี้ไม้ถานมู่หนัก ๆ ที่อยู่ตรงหน้าอย่างแรงจนมันลอยพุ่งตรงไปทางจูอวี้อิ๋ง

“กรี๊ดดดด!!” เสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งของจูอวี้อิ๋งพลันแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องสุดแสนโหยหวน เก้าอี้ที่ถูกถีบลอยไปกระแทกเข้ากลางหน้าอกของนางอย่างจัง

เสียง “กร๊อบ!” ดังขึ้นอย่างชัดเจน ราวกับซี่โครงหลายซี่ถูกหักลงจากการกระแทกอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดที่แสนทรมานแล่นไปทั่วร่าง ทำให้นางมีเหงื่อเย็นซึมออกมาท่วมตัว ร่างของนางอ่อนปวกเปียกราวกับว่าวที่สายป่านขาด ร่วงลงไปกองกับพื้นติดผนังอย่างไร้เรี่ยวแรง

ภายในลำคอมีรสหวานปร่าขึ้นมา และแล้วจูอวี้อิ๋งก็อาเจียนเลือดออกมาเป็นจำนวนมาก ภาพเบื้องหน้าพร่าเลือนด้วยจุดแสงสีทองระยิบระยับที่เต้นระริกไปทั่ว

เหลียงอี้เองก็ส่งเสียงอุทานเบา ๆ ออกมา “อ๊า!” ใบหน้าของเขาซีดขาวด้วยความตกใจจนพูดแทบไม่เป็นคำ “พะ...พี่ใหญ่...”

ถึงอย่างไรจูอวี้อิ๋งก็เป็นคนที่เขาโปรดปรานและทะนุถนอมมาเป็นเวลานาน เมื่อเห็นนางอยู่ในสภาพน่าสังเวชเช่นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเวทนาขึ้นมาอยู่บ้าง

แต่ทว่า คำพูดที่คิดจะขอความเมตตาเพื่อนาง พอได้สบเข้ากับสายตาเย็นเยียบและไร้ความปรานีของเหลียงจิ้นที่มองตรงมาอย่างเยือกเย็น มันก็พลันหายไปจากปากของเหลียงอี้ทันที

สายตาของเหลียงจิ้นที่จ้องมองมานั้นทำให้เหลียงอี้รู้สึกหวาดกลัวจนแทบอยากจะย่อตัวลงแล้วแทรกลงไปในพื้นดินเพื่อหลบซ่อนตัวเสียให้พ้น ๆ จากสายตานั้น

จากนั้นสายตาเยือกเย็นของเหลียงจิ้นก็เคลื่อนไปจับจ้องที่จูอวี้อิ๋งแทน มันเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมและอำมหิต ราวกับต้องการจะแปรเปลี่ยนเป็นตะปูแหลมคม แล้วตอกลงไปที่ตัวนางให้เป็นรูพรุน!

“นังแพศยา!” เหลียงจิ้นพ่นคำพูดหยาบคายออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วพูดต่อด้วยความเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง “กล้าทำตัวแข็งข้อกับข้าอย่างนั้นหรือ? ถ้ากล้าก็ลองดูสิ!”

จูอวี้อิ๋งที่ตอนนี้รู้ว่าไม่มีทางรอดแล้วจึงตัดสินใจยอมรับชะตากรรม นางเช็ดเลือดที่มุมปากออกอย่างไม่สนใจอะไรอีก พร้อมกับอดทนต่อความเจ็บปวดที่หน้าอก พลางหัวเราะเยาะเย้ยใส่เหลียงจิ้นว่า “คุณชายใหญ่ ท่านกำลังโกรธเพราะความอับอายหรืออย่างไร? ถ้าท่านคิดจะเอาชีวิตข้า ต่อให้ใช้นิ้วเดียวก็สามารถฆ่าข้าได้ ข้ากลัวอะไรได้อีกเล่า? ความลับไม่มีวันปิดบังได้ตลอดไป ต่อให้ไม่ใช่ข้าที่เปิดเผยออกไป ท่านคิดหรือว่าความลับนี้จะปิดซ่อนไว้ได้นานสักแค่ไหนกัน? ผู้หญิงคนนั้นเจ้าเล่ห์เพทุบายและไม่สนวิธีการใด ๆ นางใจแข็งยิ่งกว่าหิน! เว้นแต่ท่านจะใช้กำลังบังคับ มิฉะนั้นคิดจะทำให้นางยอมจำนนได้ ไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน! ตอนนี้เมื่อท่านรู้ความจริงเกี่ยวกับตัวตนของนางแล้ว ท่านก็ควรจะเลิกคิดเพ้อฝันเสียที! ที่จริงแล้ว ข้านับว่าได้ช่วยท่านเอาไว้อย่างมากทีเดียว ไม่เช่นนั้นถ้าท่านจมลึกลงไปในหล่มโคลนนั่นแล้ว อยากจะถอนตัวก็คงไม่ง่ายเช่นนี้!”

“หุบปากซะ!” เหลียงจิ้นพูดคำออกมาทีละคำด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “นังแพศยาอย่างเจ้า ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยถึงนาง! นางคือผู้หญิงที่ข้าเลือกเอง ไม่ใช่แค่ฮูหยินธรรมดา! ฮึ! เรื่องทั้งหมดนี้มันเป็นแผนการเล่ห์เหลี่ยมที่เจ้าตั้งใจสร้างขึ้นมาเองทั้งนั้น! แล้วเจ้ากล้ามายืนพูดจาเหลวไหลต่อหน้าข้าอย่างนี้หรือ? ดูท่าว่าการลงโทษนี้จะยังไม่พอสินะ! เจ้าคิดจะดื้อดึงกับข้าอย่างนั้นหรือ? ฝีมือเจ้ายังอ่อนนัก!”

เขาตะโกนเสียงเย็นชา “ใครอยู่ข้างนอกบ้าง!”

จากนั้นก็มีหญิงรับใช้ร่างใหญ่แข็งแรงสี่คนเดินเข้ามา เหลียงจิ้นเหลือบมองจูอวี้อิ๋งด้วยสายตาเย็นชาแล้วแสยะยิ้ม “นังแพศยานี่มันชอบก่อเรื่องยุยงให้เกิดความวุ่นวาย ข้าจะสั่งให้พวกเจ้าลากนางออกไป แล้วดึงลิ้นของนางออกมาเสีย! จากนั้นก็ขังนางไว้ในคอกม้า!”

เขาหัวเราะเยาะเย็นชาอีกครั้ง “เจ้าไม่ใช่หรือที่ชอบพูดมากเหลือเกิน? ชอบทำตัวกร่างท้าทายไม่ใช่หรือ? งั้นก็ลองพูดอีกสิ! ทำตัวอวดดีอีกสิ! ข้ายังมีวิธีการลงโทษอีกมากมายที่ยังไม่ได้ใช้ เจ้าอยากลองสักหน่อยไหม?”

ดวงตาของจูอวี้อิ๋งเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ความเย็นเยียบแล่นไปทั่วร่างจนทำให้นางสั่นเทิ้มไปทั้งตัว เสียงฟันที่กระทบกันดังสนั่นจนได้ยินชัดเจน ราวกับวิญญาณของนางหลุดออกไปเกินครึ่งแล้ว

นางตัวสั่นไปหมด ไม่กล้าแม้แต่จะพูดอะไรออกมาอีก ไม่กล้าแม้แต่จะคิดเย้ยหยันหรือแสดงท่าทีหยิ่งยโสอีกต่อไป ความกลัวทำให้ความหยิ่งทะนงอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ในตัวนางพังทลายลงจนหมดสิ้น

นางทำได้เพียงหันไปมองเหลียงอี้ด้วยสายตาอ้อนวอน เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความหวาดกลัว หวังว่าเขาจะช่วยนางเอาไว้...

จูอวี้อิ๋งคิดอย่างสิ้นหวังในใจ: “ไม่! ข้าไม่อยากถูกดึงลิ้นออกไป! ไม่เอานะ! ถ้าถูกดึงลิ้นออกไป ชีวิตของข้าก็คงไม่ต่างอะไรกับคนพิการ ต่อไปคงต้องอยู่อย่างไร้ค่า มีชีวิตที่ทรมานยิ่งกว่าความตาย!”

เหลียงอี้เองก็สะดุ้งตกใจอย่างมาก เขาย่อมรู้ดีว่าริมฝีปากเล็ก ๆ ของนางที่เคยปรนเปรอเขาอย่างแสนหวานจนทำให้เขาหลงใหลไม่อาจลืมนั้น เป็นสิ่งที่เขาพอใจที่สุดและหลงใหลที่สุด ไม่มีภรรยาหรืออนุภรรยาคนใดจะทำให้เขารู้สึกเสพสุขได้มากเท่านาง หากนางถูกดึงลิ้นออกไป เช่นนั้นความสุขที่เขาเคยได้รับก็จะไม่มีอีกต่อไป!

เมื่อเห็นจูอวี้อิ๋งมองมาด้วยสายตาเว้าวอนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและอ้อนวอน เขาก็รวบรวมความกล้าแล้วก้าวไปข้างหน้าพลางคว้าแขนเสื้อของเหลียงจิ้นไว้ พร้อมกับพูดขอร้องอย่างรีบร้อนว่า “พี่ใหญ่! ได้โปรดเถอะ! ได้โปรดอย่าดึงลิ้นของนางออกไป! ขอร้องล่ะ! อะไรก็ได้ อะไรก็ได้ทั้งนั้น ขอแค่อย่าทำเช่นนั้นเลย!”

เหลียงจิ้นเหลือบมองจูอวี้อิ๋งด้วยสายตาเต็มไปด้วยความดูถูก เขาเอ่ยออกมาอย่างเย้ยหยันว่า “นี่แหละคือสิ่งที่เจ้าจะไม่มีวันเทียบเท่านางได้ ต่อให้ข้าพูดว่าจะตัดลิ้นของนาง นางก็ไม่มีวันขมวดคิ้วหรือแสดงสีหน้าที่น่าขยะแขยงเช่นนี้ให้คนอื่นเห็น!”

จูอวี้อิ๋งรู้สึกเหมือนถูกเหยียบย่ำอย่างรุนแรง ความอับอายแล่นพล่านไปทั่วร่าง นางจิกเล็บลงในฝ่ามือของตัวเองจนเกือบทะลุ ใบหน้าขาวซีดอย่างน่าสังเวช แต่นางก็ไม่กล้าส่งเสียงใดออกมา

เหลียงจิ้นหัวเราะเยาะเย็น ๆ ออกมา “หึ!” แล้วหันไปมองเหลียงอี้พลางพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นเจ้าบอกมาสิ จะลงโทษนางอย่างไรดีล่ะ? หืม?”

“นี่... เอ่อ...” เหลียงอี้กลืนคำพูดลงคอไปอย่างฝืนทน แน่นอนว่าเขาไม่ต้องการให้จูอวี้อิ๋งถูกลงโทษ แต่คำพูดเช่นนั้นเขาจะกล้าเอ่ยออกมาได้อย่างไร? หากพูดไปแล้วทำให้พี่ชายใหญ่โกรธขึ้นมาอีก มันคงเป็นการหาเรื่องตายอย่างแท้จริง!

ใบหน้าของจูอวี้อิ๋งแข็งทื่อเล็กน้อย นางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะในใจ เขา...เขามาขอร้องเพื่อช่วยข้าก็จริง แต่ทั้งหมดนั้นเป็นเพราะความต้องการของตัวเองเท่านั้นอย่างนั้นหรือ? ช่างน่าขันเสียจริง!

แม้พี่ใหญ่จะให้เขาเป็นคนตัดสินใจ แต่เหลียงอี้ก็รู้ดีว่า ถ้าหากเขาเสนอการลงโทษที่เบาเกินไป เหลียงจิ้นย่อมไม่มีทางพอใจ

บางทีอาจจะทำให้เรื่องแย่ลงกว่าเดิมเสียอีก

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เหลียงอี้ก็ตัดสินใจพูดว่า “ให้พวกเขาลากนางออกไปโบยยี่สิบไม้ แล้วขังไว้ในคอกม้า!”

เหลียงจิ้นหัวเราะเย็นชาออกมาอีกสองครั้ง ก่อนจะเสริมว่า “ต้องให้เจ็บจนทนไม่ไหวไปสามวันสามคืน ห้ามรักษาแผล และห้ามใช้อะไรช่วยบรรเทาใด ๆ ทั้งสิ้น! ไปจัดการซะ!”

หญิงรับใช้ร่างใหญ่ทั้งสี่คนต่างตอบรับเสียงดังพร้อมกัน ก่อนจะกรูกันเข้าไปจับตัวจูอวี้อิ๋งลากออกไปอย่างหยาบคายโดยไม่สนใจความเจ็บปวดของนาง

เหลียงอี้รู้สึกสงสารอยู่บ้าง แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาอีก ได้แต่ยืนทำหน้าเจื่อน ๆ พลางยิ้มแห้ง ๆ อย่างฝืนทนแล้วกล่าวว่า “พี่ใหญ่...”

เหลียงจิ้นเหลือบมองเหลียงอี้ด้วยสายตาเย็นชา ราวกับมีลมหนาวพัดผ่านขณะพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า “ดูเหมือนเจ้าจะเริ่มกล้าขึ้นมาแล้วสินะ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เจ้ากล้ามายุ่งเรื่องในเรือนของข้า? สนใจใครล่ะ? บอกมาเถอะ! ข้าจะมอบให้อย่างที่เจ้าต้องการ!”

ต่อให้ตอนนี้เหลียนฟางโจวจะไม่ได้อยู่ในจวนตระกูลเหลียงแล้ว แต่ถึงจะยังอยู่ เหลียงอี้ก็ไม่มีวันกล้าเอ่ยปากขอให้นางถูกส่งมาเป็นของเขา

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เหลียงอี้ก็ตกใจจนแทบจะกระโดดลุกขึ้นมาอย่างเสียขวัญ รีบส่ายหน้าพลางโบกมือไปมาอย่างร้อนรน พร้อมกับพูดตะกุกตะกักด้วยความกลัวว่า “มะ...ไม่! ไม่ใช่! ข้าไม่มี... ข้าไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น! พี่ใหญ่ ฮะ ๆ ท่านพูดเล่นอะไรเช่นนี้ ข้าไม่กล้าขอผู้หญิงของพี่ใหญ่หรอก...”

“ไม่เห็นจะต้องกลัวอะไร” เหลียงจิ้นเหลือบมองเหลียงอี้ด้วยสายตาแฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง เขาพูดอย่างมีนัยว่า “ถ้าไม่มีอะไรจริง ๆ ก็ดีแล้ว! เรื่องจุดไฟเผาน่ะ อย่าคิดจะเล่นอีก มันอันตรายเกินไป ระวังให้ดีล่ะ อย่าเผลอทำให้จวนตระกูลเหลียงของเราทั้งหมดมอดไหม้ไปเสียล่ะ!”

สีหน้าของเหลียงอี้เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ดวงตาเบิกกว้างพร้อมกับร้องอุทานอย่างตกใจ “อ๊ะ!” เขาพูดติดอ่างด้วยความหวาดกลัว “พี่...พี่ใหญ่ ท่านหมายความว่าอะไร?”

เหลียงจิ้นหัวเราะเย็นชาแล้วพูดว่า “หมายความว่าอะไรน่ะหรือ? เจ้าอย่ามาบอกข้านะ ว่าคนที่ถูกขังอยู่ในเรือนสวดมนต์นั่นจะสามารถออกมาจุดไฟได้อย่างง่ายดาย! รู้ไหมว่าทำไมข้าถึงไม่ลงโทษเจ้า? อย่างแรก ข้ารู้ดีว่าถ้าไม่ใช่เพราะนังอวี้อี๋เหนียงนั่นมายุยง เจ้าก็ไม่มีทางกล้าทำเรื่องเช่นนี้ได้ และอย่างที่สอง เราสองคนเป็นพี่น้องกัน! จงรู้จักควบคุมตัวเองให้ดีเสียเถอะ! แต่ถ้ามีครั้งหน้า อย่ามาหาว่าข้าไม่เตือนเจ้าแล้วกัน!”

พูดจบ เหลียงจิ้นก็เหลือบมองเขาอีกครั้งอย่างเย็นชา แล้วแค่นเสียง “หึ!” ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปอย่างเชื่องช้า ทิ้งเหลียงอี้ไว้ในสภาพตกตะลึงและหวาดกลัวอย่างที่สุด

เหลียงอี้อ้าปากค้าง กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เขามองตามแผ่นหลังของเหลียงจิ้นที่เดินจากไปจนลับตา ความรู้สึกหนักอึ้งในใจถึงได้คลายลงบ้าง เขาถอนหายใจยาวออกมา ก่อนจะทรุดตัวนั่งลงกับพื้นอย่างหมดแรง

นั่งอยู่เช่นนั้นอยู่นาน กว่าจะรวบรวมสติและค่อย ๆ ลุกขึ้นมายืนใหม่ได้ แล้วจึงสั่งให้บ่าวสาวเข้ามาเก็บกวาดทำความสะอาด

ในใจของเหลียงอี้ยังคงสับสนไม่หาย — พี่ใหญ่เป็นอะไรไปกันแน่? ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่านางคือฮูหยินของผู้ว่าการมณฑลหลี่ แล้วทำไมถึงยังคิดจะยุ่งเกี่ยวอีก? ก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง ทำไมถึงต้องทำเรื่องใหญ่โตขนาดนี้...

แต่เมื่อนึกถึงอวี้เอ๋อร์คนรักของตนที่กำลังถูกลงโทษอยู่อย่างเจ็บปวด ท่ามกลางความรู้สึกปวดใจ เขาก็อดใจอ่อนไม่ได้เล็กน้อย แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังคงไม่กล้าไปดูนาง และไม่กล้าให้ใครแอบนำยาหรือสิ่งใดไปช่วยเหลือนาง เพราะกลัวว่าพี่ใหญ่จะรู้เข้าแล้วโกรธขึ้นมาอีกครั้ง