บทที่ 1310 — ข้าก็ยังต้องการนางอยู่ดี!
“ไม่ใช่ ไม่ใช่...ไม่ใช่แบบนั้น...” นางส่ายหน้าสุดแรง ร้องปฏิเสธคำของหลี่ฟู่อย่างไม่ยอมรับความจริง เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!
หากสิ่งที่เขาพูดเป็นความจริง เช่นนั้นสิ่งที่นางยึดมั่นมาทั้งหมด สิ่งที่นางยอมแลกเสียไป ก็เท่ากับเป็นเพียงเรื่องน่าขันอย่างนั้นหรือ?
นางจะเป็นเรื่องตลกได้อย่างไร!
“เจ้าโกหก เจ้าโกหก เจ้า—” จูอวี้อิ๋งสะอื้นติดลำคอ ดวงตาเบิกโพลงจ้องเขม็งไปที่หลี่ฟู่
หลี่ฟู่กระชากคอเสื้อของนางยกขึ้น เอ่ยเย็นชา “ฟางโจวอยู่ที่ไหนกันแน่?”
“ฟางโจว?” แววตาเลื่อนลอยของจูอวี้อิ๋งเริ่มกลับมามีสติ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ใต้เท้าหลี่ นางอยู่ไหนข้าก็ไม่รู้หรอก อย่างมากก็คงกำลังเสวยสุขอยู่ในซ่องใดซ่องหนึ่งเท่านั้น! ท่านเก่งนักก็ไปหาเอาเองสิ!”
“เจ้า!” มือของหลี่ฟู่สั่นระริก ความโกรธรุนแรงแทบทำให้เขาฉีกนางเป็นชิ้นๆ เขาพยายามกดอารมณ์ ก่อนจะเหวี่ยงนางลงพื้นอย่างแรง แล้วหันหลังเดินจากไปอย่างไม่ไยดี
“หลี่ฟู่!” จูอวี้อิ๋งกรีดร้องสุดเสียง “เจ้าจะปล่อยข้าไปแบบนี้เลยหรือ? ทำไมไม่ฆ่าข้าเสียที!” หรือว่า... ในใจเขายังมีเยื่อใยต่อข้าอยู่บ้าง? จูอวี้อิ๋งกลั้นหายใจ ดวงตาไม่กระพริบ จับจ้องรอคำตอบของเขาอย่างตื่นเต้น
หลี่ฟู่หยุดเท้า หันกลับมามองด้วยแววตาเปี่ยมความรังเกียจ “ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า ข้าจะปล่อยให้นางเป็นคนจัดการเอง นางไม่ชอบให้ข้าแก้แค้นแทน โดยเฉพาะกับคนอย่างเจ้า!”
“เจ้า!” จูอวี้อิ๋งแทบกระอักเลือดจากความคับแค้น ตะโกนด้วยเสียงแค้นเคือง “นางมันเป็นหญิงต่ำช้า ถูกชายมากมายย่ำยีจนไม่เหลือสิ้นศักดิ์ศรี แล้วเจ้าก็ยังจะเอานางอีกหรือ!”
หลี่ฟู่หัวเราะเย็น เอ่ยอย่างไม่แยแส “นางไม่มีทางเป็นเช่นนั้น นางฉลาดกว่าเจ้าร้อยเท่าพันเท่า ย่อมหาทางเอาตัวรอดได้ ต่อให้เอาตัวรอดไม่ได้ ข้าก็ไม่โทษนาง มีแต่จะยิ่งสงสารนางยิ่งขึ้น! ส่วนเจ้า...เตรียมตัวรับผลลัพธ์ที่เลวร้ายกว่านางสิบเท่าร้อยเท่าเถอะ!”
พูดจบ เขาก็ไม่เหลียวมองอีก ก้าวฉับออกไปด้านนอก ตะโกนสั่งเสียงกร้าว “จับตาดูผู้หญิงข้างในให้ดี อย่าให้ตาย!”
จูอวี้อิ๋งทรุดตัวลงกับพื้น หัวเราะเบา ๆ อย่างไร้เรี่ยวแรง เสียงหัวเราะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสะอื้นแหบพร่า เศร้าสร้อยราวเสียงวิญญาณร่ำไห้
นางตะโกนกรีดร้องสุดเสียง ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บใจ ทุบพื้นอย่างเสียสติ “ข้าด้อยกว่านังบ้านนอกนั่นตรงไหน! ตรงไหนกัน! ข้าไม่ยอม! ต่อให้ตายก็ไม่ยอม!”
ตามคำพูดของจูอวี้อิ๋ง หลี่ฟู่รีบสั่งให้ตรวจสอบพวกค้ามนุษย์ที่เข้าออกเมืองหนานไห่ในช่วงนี้ ไม่นานก็พบเบาะแส แต่เมื่อจับกลุ่มคนเหล่านั้นได้และสอบสวน—ผลกลับทำให้หลี่ฟู่ตกตะลึง! เหลียนฟางโจว...ถูกส่งตัวไปยังเกาะหุยเฟิง!
เกาะหุยเฟิง—รังโจรสลัดที่แม้แต่นักเดินเรือยังเอ่ยถึงด้วยสีหน้าหวาดกลัว แต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่งหรือละเลย
หลี่ฟู่โกรธแทบขาดใจ ไม่กล้าชักช้า รีบหารือกับหูต้าไห่และเซียวมู่ จัดกำลังร่วมกับกองกำลังป้องกันชายฝั่งเมืองเฉวียนโจว เตรียมการทุกด้านแล้วนำทัพมุ่งสู่เกาะด้วยตนเองทันที
นอกจากเซียวมู่ หูต้าไห่ และทหารสนิทของหลี่ฟู่ ขุนนางทหารคนอื่นล้วนไม่รู้เรื่องของเหลียนฟางโจว คิดเพียงว่าแม่ทัพหลี่ผู้เคยเป็นทหารมาก่อนคงทนอยู่นิ่งไม่ได้ อยากยกพลปราบโจร จึงออกปากเกลี้ยกล่อมทั้งทางตรงและอ้อม ทว่ากลับทำให้หลี่ฟู่หงุดหงิดหนัก จนไม่มีใครกล้าพูดอีก ได้แต่ตามไปเงียบ ๆ
ใครจะคิดว่า—พอเรือใกล้เกาะยามค่ำที่มืดสนิท กลับเห็นแสงเพลิงลุกโชนบนเกาะ!
แม่ทัพกองกำลังชายฝั่งเมืองเฉวียนโจวพากันดีใจอย่างล้นเหลือ—ปกติเกาะหุยเฟิงเข้าใกล้แทบไม่ได้ แต่ตอนนี้โอกาสมาแล้ว!
กองทัพเร่งฝีพายเข้าใกล้ ทันเห็นท่าเรือบนเกาะถูกไฟเผาจนไม่เหลือเรือสักลำ เศษไม้เกลื่อนกลาด แม้แต่ทะเลตื้นยังมีซากไม้ลอยอยู่มากมาย
หลี่ฟู่สั่งให้ปล่อยเรือเล็กลงน้ำ รีบเก็บซากที่ขวางทาง แล้วจอดเรือเทียบท่า ปล่อยคนเฝ้าดูแลเพียงน้อย จากนั้นจึงนำทัพกับหูต้าไห่ เซียวมู่ และทหารกว่าพันห้าร้อยนาย ขึ้นเกาะบุกตะลุยทันที!
เมื่อหลี่ฟู่และคณะมาถึง จิ่วเตาและพรรคพวกคนสนิทของผางอวี้หลงก็กำลังช่วยผางอวี้หลงกับชูเอ๋อร์หลบหนีออกมา พร้อมกันนั้นก็เข้ายึดเรือนพักบนไหล่เขาลูกหนึ่งไว้ ตั้งรับจากทุกทิศทาง
ฝ่ายไห่หม่า (ม้าน้ำ) ซึ่งรู้สึกว่าถูกทรยศและทำร้ายอย่างรุนแรง ก็ตอบโต้ด้วยความโกรธจัด นำคนบุกโจมตีอย่างหนัก ทั้งสองฝ่ายจึงเปิดศึกกันดุเดือด ฝ่ายหนึ่งรุก อีกฝ่ายรับ สูสีจนหาข้อได้เปรียบไม่ทัน
ขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังสู้กันอย่างดุเดือด ทันใดนั้นก็มีห่าฝนลูกธนูพุ่งทะลุอากาศลงมาจากฟากฟ้า ทั้งสองฝ่ายบาดเจ็บล้มตายกันระเนระนาด เสียงกรีดร้องดังขึ้นไม่ขาดสาย
ยังไม่ทันตั้งตัวหรือเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทุกคนก็ถูกเจ้าหน้าที่ควบคุมไว้ทั้งหมด
ฝูเว่ยเองก็สิ้นชีวิตท่ามกลางสายธนูที่วุ่นวายนั้น
หลี่ฟู่ไม่สนใจโจรสลัดเหล่านี้นัก จึงสั่งให้หูต้าไห่จัดการตามระเบียบ นำตัวทั้งหมดไปกักไว้ในฐานะเชลย รวบรวมอาวุธทั้งหมด และควบคุมสถานการณ์ไว้ให้เรียบร้อย แล้วให้เซียวมู่พาตัวเหล่าผู้นำและแกนนำกลุ่มขึ้นมาสอบสวน
ผางอวี้หลงเองก็ไม่รู้ว่าเหลียนฟางโจวถูกพาตัวไปที่ใด ในใจได้แต่ขมขื่น—บางทีนี่คงเป็นชะตาฟ้าลิขิต ทั้งที่การเจรจาใกล้ถึงบทสรุปอยู่แล้ว อีกเพียงก้าวเดียวก็อาจจะจบลงด้วยทางเลือกที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง ทว่าในท้ายที่สุด กลับต้องลงเอยด้วยคมดาบคมธนู!
ใครจะคาดคิดว่าเจ้าหน้าที่จะกล้าลุยถึงเพียงนี้? และโชคดีถึงขนาดบุกมาตรงเวลานี้พอดี?
ชูเอ๋อร์ยังมีความหวังเล็ก ๆ ในใจ ขอเข้าพบหลี่ฟู่เป็นการส่วนตัว แล้วเล่าความเป็นมาโดยละเอียด พร้อมกับนำหยกจี้สีเขียวที่เหลียนฟางโจวฝากไว้ส่งมอบให้หลี่ฟู่ด้วยความระมัดระวัง
เมื่อหลี่ฟู่เห็นจี้หยกนั้น ใจพลันปลาบปลื้มสุดขีด พอได้ยินว่าชุยเส้าซีและเหลียงจิ้นอยู่กับนางด้วย ใจยิ่งรู้สึกทั้งซับซ้อนและโล่งอก—แม้เขาจะรังเกียจสองคนนั้น แต่ก็รู้ดีว่าพวกเขาไม่มีวันทำร้ายเหลียนฟางโจว เช่นนี้ก็พอแล้ว!
หลี่ฟู่สั่งให้ค้นหาทั่วทั้งเกาะ เรียกชื่อฟางโจวด้วยความหวัง แต่ย่อมไร้ผล
หมิงซานแอบเขียนข้อความใส่กระดาษแล้วโยนทิ้งไว้ในที่ที่มองเห็นง่าย มีคนเก็บไปมอบให้หลี่ฟู่ พออ่านครู่หนึ่ง เขาก็สั่งให้นำโจรสลัดทั้งหมดกลับไปยังท่าเรือเฉวียนโจว พร้อมกับสั่งให้กองทัพชายฝั่งเฉวียนโจวอยู่จัดการสิ่งที่เหลือต่อไป
เมื่อชูเอ๋อร์กล่าวว่าได้ตกลงกับเหลียนฟางโจวว่าจะยอมมอบตัวแล้ว หลี่ฟู่จึงสั่งให้ควบคุมพวกนางทั้งหมดกลับไป รอจนได้พบเหลียนฟางโจว ค่อยพิสูจน์ความจริงให้กระจ่าง
เรือแล่นเต็มกำลัง คาดว่าก่อนค่ำไม่นานจะถึงท่าเรือเฉวียนโจว ส่วนเรือลำเล็กที่เหลียนฟางโจวใช้ เดาได้ว่าไม่น่ามีความเร็วเท่า หากโชคดีเขาอาจถึงก่อนนางเสียอีก!
แต่ความคิดเช่นนั้นกลับทำให้เขาอดเป็นห่วงนางไม่ได้—หากฟ้ามืดแล้ว มองทางในทะเลไม่ชัด นางจะทำอย่างไร? ขอแค่นาง...อย่าได้เกิดเรื่องอะไรอีกเลย!
ใครจะรู้—ยิ่งกลัวอะไรก็มักเจอสิ่งนั้น! เรือของเหลียนฟางโจว ชุยเส้าซี และเหลียงจิ้น—ก็เกิดเหตุจริง ๆ! แถมยังเป็นเรื่องที่ตามหลักแล้วน่าจะหลีกเลี่ยงได้ด้วยซ้ำ ทำให้ภายหลังเมื่อเหลียนฟางโจวนึกย้อนกลับมา ก็ได้แต่ขมขื่นอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
ต้นเหตุล้วนมาจากสองบุรุษ—เหลียงจิ้นกับชุยเส้าซี ไม่ชอบหน้ากันอย่างแรง ถึงจะไม่ได้ทะเลาะกันตรง ๆ แบบผู้หญิง แต่สายตา คิ้วขมวด และการจ้องมองเฉือนคมไม่เคยหยุด
มัวแต่เผชิญหน้าท้าทายกันอยู่นั่นแหละ ใครจะไปสนใจทิศทาง จนกระทั่งเรือเบนออกจากเส้นทางโดยไม่รู้ตัว—พอรู้ตัวอีกที ก็ตกอยู่กลางทะเลที่ไม่คุ้นเคยแล้ว!
สองชายหน้าถอดสี เหลียนฟางโจวเองก็ไม่รู้จะทำสีหน้าแบบไหนดี มีแต่เสียง "ฝูงม้าเหยียบทุ่งหญ้า" คำรามอยู่ในใจ
"แล้วเราจะทำอย่างไร? รีบตัดสินใจก่อนที่ทิศทางจะมืดจนแยกไม่ออก!" ตอนนี้เลยเที่ยงมาแล้ว ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยลงตะวันตก
แต่ต่อให้ดูทิศได้ แล้วจะอย่างไร? ในเมื่อไม่รู้ด้วยซ้ำว่าท่าเรือเฉวียนโจวอยู่ทางไหน!
เหลียงจิ้นจ้องชุยเส้าซีตาขวาง—"ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า จะเกิดเรื่องแบบนี้หรือ!"
ชุยเส้าซีเชิดคิ้ว หันหน้าไปอีกทางพร้อมเสียง “ฮึ” เย็นชา—"เวลานี้ไม่ใช่เวลามาเถียงกัน หากฟางโจวเป็นอะไรไป ข้าจะตามจองล้างเจ้าถึงชาติหน้า!"
