จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1322 อาเจียน

 

ตอนที่ 1322 อาเจียน

เมื่อคิดว่าอีกไม่นานก็จะได้พบสามีและลูกชาย เหลียนฟางโจวก็รู้สึกราวกับอยากมีปีกเสียเดี๋ยวนั้น จะได้โบยบินไปถึงพวกเขาในพริบตาเดียว

การหายตัวไปคราวนี้กินเวลากว่ายี่สิบวัน ไม่รู้ว่าที่เมืองหนานไห่...จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้างแล้วหรือยัง

แต่ในขณะที่ยิ่งเข้าใกล้เมืองหนานไห่มากเท่าไร ความรู้สึกของเหลียงจิ้นกลับยิ่งกระวนกระวาย ปั่นป่วนไม่หยุด

สิ่งที่ทำให้เขาร้อนรุ่มยิ่งกว่านั้นก็คือ—เขารู้ดีว่าหากจะลงมือ ต้องลงมือ ตอนนี้! เพราะเหลือเวลาอีกไม่นานก็จะถึงเขตเมืองหนานไห้แล้ว!

เขาเคยคิด...จะลักพาตัวเหลียนฟางโจวไป และยิ่งเวลาเคลื่อนใกล้เข้าไป ความคิดนี้ก็ยิ่งแข็งแรงขึ้นในหัว ราวกับมีเสียงปีศาจคอยล่อลวงให้เขาลงมือทันที

แต่เขาก็รู้ดี...หากเขาลงมือจริง ๆ สิ่งที่เขาได้ อาจไม่ใช่ “นาง” เพราะนางจะเกลียดเขาไปตลอดชีวิต

แม้ว่าเขาจะ “ใช้กำลัง” ได้ครอบครองนาง...แต่เขาก็รู้ดีว่าไม่มีวันได้รับ “การให้อภัย” และนั่น...คือสิ่งที่เขาไม่อาจทนได้!

และอีกอย่าง—เจ้าหน้าตาดีแซ่ชุยคนนั้น...ถ้าจะจับตัวนางไป ก็ย่อมต้องจับเขาไปด้วย จะปล่อยให้เขาหลุดมือไปแจ้งข่าวไม่ได้เด็ดขาด! และนั่นก็หมายความว่า...อย่างน้อยจนกว่าจะล้มหลี่ฟู่ลงได้ เขาจะต้องขังเจ้าแซ่ชุยนี่เอาไว้ก่อน! แล้วแบบนั้นล่ะ? นางจะไม่โกรธเกลียดเขาหนักกว่าเดิมหรือ?

แต่ว่าถ้าปล่อยให้นางกลับไป...เขาจะยินยอมได้อย่างไร! เขาไม่มีวัน ยอมรับ เรื่องนี้ลงได้!

สีหน้าเหลียงจิ้นเริ่มมืดมนขึ้นเรื่อย ๆ ความเย็นชาน่ากลัวในแววตายิ่งเข้มข้น บรรยากาศระหว่างสามคนกลับเข้าสู่ความอึดอัดตึงเครียดอีกครั้ง เหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีต่างก็มองหน้ากันอย่างงุนงง แม้จะไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายเป็นอะไร แต่อารมณ์คุกรุ่นเช่นนี้ก็ทำให้ทั้งคู่ไม่กล้าประมาทแม้แต่นิดเดียว

คืนวันที่สอง ทั้งสามพักแรมที่อำเภอเล็กๆแห่งหนึ่งชื่อ "หงสุ่ย" จากการสอบถามเจ้าของโรงเตี๊ยม—หากว่าจ้างรถม้าเร่งฝีเท้าให้ดี พรุ่งนี้ก่อนพระอาทิตย์ตก ก่อนที่ประตูเมืองหนานไห่จะปิด ก็จะสามารถไปถึงได้ทัน!

เหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีได้ยินก็หน้าตาเปี่ยมยิ้มอย่างยินดี ...เว้นแต่เหลียงจิ้น ที่หัวเราะเย็นออกมาเบา ๆ อย่างยากจะหยั่งถึง

เมื่อมองใบหน้างดงามที่ทั้งยามยิ้มก็ชวนให้ใจละลาย ยามขุ่นเคืองก็ยังน่าหลงใหล ทุกการเคลื่อนไหว ทุกลมหายใจของนาง ล้วนกระตุ้นให้หัวใจเขาไหวสั่นไม่หยุด เพียงแค่คิดว่า หากไม่มีนาง ชีวิตเขาจะเหลือเพียงความว่างเปล่าและน่าเบื่อเพียงใด เหลียงจิ้นก็แทบไม่อาจจินตนาการได้!

และในชั่วขณะนั้นเอง เขาก็ตัดสินใจเด็ดขาดในใจ! หากนางจะเกลียดเขา...ก็ให้เกลียดไปเถอะ! ในเมื่อแต่ไหนแต่ไร นางก็ไม่เคยรักเขาอยู่แล้ว จะหวังให้นางเปลี่ยนใจในวันหน้าได้อย่างไร?

ในเมื่อเขาก็วางแผนจะทำลายครอบครัวนาง ฆ่าสามีนางอยู่แล้ว
ถึงตอนนั้น...นางก็คงยิ่งเกลียดเขายิ่งกว่าเดิม!

ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว จะมัวรออะไรอีกเล่า? ...ในเมื่อยังไงก็ต้องเกลียดกันอยู่แล้ว งั้นก็ จับนางไว้ข้างกายเสียตอนนี้เลย! ต่อให้นางต้องเกลียดเขาทั้งชีวิต...ก็ยัง “คุ้มค่า!”

เมื่อคิดได้ดังนั้น เหลียงจิ้นก็รู้สึกโล่งอกอย่างประหลาด หัวใจเบาสบายราวปลดพันธนาการ เขาเริ่มวางแผนทันที—คืนนี้จะลงมืออย่างไร จะแยกตัวออกไปจากที่นี่ทางใด และหลังจากนั้น...จะซ่อนนางไว้ที่ไหน!

แต่ทว่า—ทั้งเหลียนฟางโจวและชุยเส้าซี กลับไม่รู้สึกถึงอันตรายใดเลย
มื้อเย็นยังคงนั่งร่วมโต๊ะกันตามปกติ

เพื่อเฉลิมฉลองที่ใกล้ถึงเมืองหนานไห่ ชุยเส้าซียังสั่งสุรามาหนึ่งไหเป็นพิเศษอีกด้วย

ส่วนเหลียนฟางโจว แม้รู้ว่าพรุ่งนี้ก็ต้องแยกทางกับเหลียงจิ้นแล้ว และนั่นอาจจะเป็นการ “จากกันตลอดกาล” โดยไม่มีวันร่วมเดินทางเช่นนี้อีก นางก็ยังรู้สึกหดหู่อยู่ลึก ๆ จึงจงใจสั่งอาหารดี ๆ เต็มโต๊ะเพื่อเป็นการส่งท้าย

ถึงจะดูไร้สาระ ออกจะดัดจริตไปหน่อย...แต่นางก็ไม่อยากปล่อยให้ในใจต้องมี “ความเสียดาย” ตกค้างอยู่

ทว่า—ไม่คาดเลยว่า พอจาน “ปลากุ่ยหยูนึ่งซีอิ๊ว” ถูกยกมาวาง เสี่ยวเอ้อหน้าตายิ้มแย้มรีบแนะนำทันทีว่า นี่คือตำรับขึ้นชื่อของร้าน รสชาติสดหวานเป็นพิเศษ ขอให้รีบชิมตอนร้อน ๆ

แต่ทันใดนั้นเอง—กลิ่นคาวแรงพลุ่งเข้าจมูกอย่างรุนแรง เหลียนฟางโจวถึงกับเบี่ยงตัวทันที ยกมือปิดปาก แล้วรีบก้มตัวอาเจียนออกมา!

เหลียงจิ้นกับชุยเส้าซีตกใจแทบกระโดด ลุกพรวดขึ้นมาพร้อมกัน “เจ้าเป็นอะไรไป?!”

เหลียงจิ้นตวัดตามองเสี่ยวเอ้อด้วยโทสะ ตวาดเสียงเย็น “ยกอะไรมานี่? ทำไมถึงเลอะเทอะปานนี้!”

เสี่ยวเอ้อคนนั้นถูกสีหน้าดุดันของเหลียงจิ้นข่มจนสะดุ้งเฮือก รีบพูดตะกุกตะกัก “มะ...ไม่ได้มีปัญหานะขอรับ! ท่านอย่ากล่าวหากันสิ! ปลาตัวนี้เพิ่งเชือดเมื่อครู่ ยังดิ้นอยู่เลย สดมากจริง ๆ!”

เสียงเอะอะนั้นทำให้เถ้าแก่ร้านรีบวิ่งออกมาดูด้วยความตกใจ “เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ?”

เหลียนฟางโจวยังสำลักคลื่นไส้อยู่ครู่หนึ่ง กว่าจะตั้งสติได้ก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วค่อยนั่งลง เพิ่งจะอ้าปากจะพูด “ไม่มีอะไร” แต่ไม่ทันไร กลิ่นคาวของปลาก็โชยมาอีกระลอก เธอรีบยกมือปิดปากแล้วลุกพรวดขึ้น วิ่งไปที่หน้าต่าง ก้มพิงขอบหน้าต่างหอบหายใจแรง ๆ หลายครั้ง จนกระทั่งลมเย็นพัดมาแตะใบหน้า จึงค่อยรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

“พวกเจ้าทำอะไรกันแน่? กล้าเอาอาหารมีปัญหายกมาบริการอีกหรือ!”
เหลียงจิ้นกระชากคอเสื้อเถ้าแก่ไว้แน่น ตะคอกเสียงเย็นเยียบ

“อย่า! อย่าครับนายท่าน!” เถ้าแก่ตกใจจนหน้าซีด รีบโบกมือพลางพูดรัว
“ฮูหยินท่านนี้ ข้าดูแล้วสิบในแปดส่วน—คงจะตั้งครรภ์แน่ ๆ! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับอาหารของร้านข้าเลยนะขอรับ!”

“ว่าอย่างไรนะ?” เสียงของชุยเส้าซีและเหลียงจิ้นดังขึ้นพร้อมกัน
ทั้งคู่ถึงกับหน้าถอดสี ใจทั้งหนักอึ้งและเจ็บแปลบในคราวเดียว

ชุยเส้าซีตั้งสติได้ก่อน รีบหันไปสั่งเสียงดัง “ยังจะยืนเซ่ออยู่อีกหรือ? รีบไปตามหมอมาเร็วเข้า!”

เสี่ยวเอ้อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เป็นคนฉลาดนัก พอได้ยินก็รีบรับคำ “ได้ขอรับ!”
แล้ววิ่งปรู๊ดออกไปแทบไม่เห็นฝุ่น

เหลียงจิ้นค่อย ๆ คลายมือจากคอเสื้อเถ้าแก่ แต่ในแววตากลับมืดลึก
เขาหันไปมองเหลียนฟางโจว ดวงตาสั่นระริกด้วยความคิดที่พันกันยุ่งเหยิง
สีหน้าแปรเปลี่ยนไม่อาจอ่านออก

เหลียนฟางโจวเองก็ยืนนิ่งอึ้ง ราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ
ก่อนจะค่อย ๆ นึกขึ้นได้ว่า...เดือนนี้กับเดือนก่อน นางยังไม่ได้มีประจำเดือนเลย...

ที่ผ่านมานางมัวแต่ยุ่งกับการวางแผนจัดการตระกูลเติ้ง ต่อมาก็ถูกจับในวันเทศกาลตวนอู่ ต้องใช้ชีวิตด้วยความระแวดระวังอยู่ในห้วงอันตราย จะมีเวลาที่ไหนมาสังเกตเรื่องพวกนี้อีก?

บัดนี้เมื่อสติเริ่มกลับมา สีหน้าของนางแปรเปลี่ยนไปมาระหว่าง “ตกใจ ยินดี และขวยเขิน” จนเห็นชัด หากใครยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น—ก็คงจะต้องโง่เสียแล้วจริง ๆ!

เถ้าแก่ร้านไม่กล้าเดินหนีไปไหน ได้แต่ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตากลอกไปมาแอบสังเกตสีหน้าของทั้งสามคน — เหลียงจิ้น, เหลียนฟางโจว, และชุยเส้าซี

แม้จะผ่านโลกมามาก แต่เรื่องความสัมพันธ์ของสามคนนี้ เขาก็ยังเดาไม่ออกสักนิด!

ชายหนุ่มสองคนนี้ เห็นชัดว่ามีใจให้สตรีผู้นั้นทั้งคู่ แต่พอได้ยินว่านางอาจตั้งครรภ์ กลับไม่มีใครก้าวเข้าไปดูแลเลยสักคน แปลว่าคงไม่มีใครเป็นสามีของนางแน่ ...ถ้าเช่นนั้นแล้ว—หญิงที่แต่งงานแล้ว เหตุใดจึงไม่อยู่กับสามี กลับมาเดินทางกับชายแปลกหน้าสองคน?

ไม่กลัวใครเขาจะนินทาหรืออย่างไร? หรือว่าสามีนางไม่เอานางแล้ว? ...ก็ไม่น่าใช่อีก—ถ้าเป็นเช่นนั้น สองคนนี้คงแสดงตัวดูแลนางไปนานแล้ว! ดูจากท่าทางที่อยากจะเอาใจ แต่ก็ต้องเก็บไว้ในใจของทั้งคู่แล้ว เรื่องนี้ยิ่งดูไม่ปกติเข้าไปใหญ่

รู้ทั้งรู้ว่านางมีสามีแล้ว ยังจะตามนางไปไหนมาไหนอย่างนี้ มันหมายความว่าอะไร...

เถ้าแก่คิดฟุ้งซ่านไม่หยุด แต่ในเวลานั้นเอง เด็กหนุ่มที่ไปตามหมอก็กลับมาแล้ว พร้อมกับหมอที่เดินตามมาอย่างเหนื่อยหอบ

เหลียงจิ้นกับชุยเส้าซีหันไปมองทันที ในแววตาทั้งคู่ต่างก็มีแววไม่ชอบใจปะปนอยู่

โดยเฉพาะเหลียงจิ้น—สายตาเขาเย็นเยียบเหมือนมีมีดซ่อนอยู่ ขนาดหมอยังสะดุ้งในใจโดยไม่รู้ว่าทำไม

แต่เมื่อมาถึงแล้ว จะให้ไม่ตรวจแล้วกลับไปก็คงเป็นไปไม่ได้
หมอจึงได้แต่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ฝืนใจเดินเข้าไปด้วยท่าทีระวังตัว

บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นทันตา ทุกคนต่างก็ “เครียด” ด้วยเหตุผลของตัวเอง

เหลียนฟางโจวไม่ต้องพูดถึง—ทั้งตื่นเต้นทั้งคาดหวัง ชุยเส้าซีรู้สึกเศร้าในใจ แต่ก็ยินดีแทนนาง

เหลียงจิ้นหวังให้ทั้งหมดนี้เป็นแค่ความเข้าใจผิด

ส่วนเถ้าแก่กับเด็กในร้าน ก็ได้แต่ภาวนาเงียบ ๆ ว่า ขอให้หญิงผู้นี้ตั้งครรภ์จริงเถอะ —ถ้าไม่ใช่ เกรงว่าคุณชายหน้าดุคนนี้อาจจะพังร้านทิ้งทั้งหลังก็เป็นได้!

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1321 เหตุผลของนาง

 

บทที่ 1321 เหตุผลของนาง

พวกชาวเผ่าไป๋เหยามีนิสัยประหลาด—หากพวกเขาไม่พอใจใครขึ้นมา ก็ไม่คิดฟังเหตุผลใด ๆ ทั้งสิ้น แต่หากเปิดใจต้อนรับแล้ว ความร้อนแรงในไมตรีกลับทำให้คนลำบากใจยิ่งกว่า พวกเขาคะยั้นคะยอ ตักอาหารให้ไม่หยุด ป้อนคำแล้วคำเล่า หากใครไม่ยอมกิน ก็เท่ากับเป็นการดูแคลนเจ้าบ้าน ซึ่งอาจก่อให้เกิดเรื่องราวขึ้นมาได้ง่าย ๆ

แต่เหลียงจิ้นกับชุยเส้าซี พอเห็นอาหารบนโต๊ะแล้ว จะให้กลืนลงได้อย่างไร? โดยเฉพาะของแปลกตาอย่างดักแด้ไหม ดักแด้ผึ้ง แค่กลิ่นก็ทำเอาน้ำย่อยปั่นป่วน ทั้งสองคนยังไม่ทันได้ขยับตะเกียบเลยด้วยซ้ำ ก็เริ่มถูกสายตาผู้คนรอบข้างจับจ้อง สีหน้าหลายคนเริ่มไม่สบอารมณ์

เหลียนฟางโจวฉวยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจ ก้มหน้าพูดเบา ๆ ว่า “ข้าเตือนแล้วนะ! ถ้าพวกเจ้าเผลอทำให้พวกเขาไม่พอใจเข้า วันพรุ่งนี้พวกเราก็อย่าหวังจะออกจากที่นี่ได้เลย! จะให้เรื่องเล็กอย่างกินไม่ได้มาเป็นเหตุให้พลาดทางหนีรอด กลับไปคิดกันดูให้ดีเถอะ!”

เหลียงจิ้นกัดฟันกรอด ชุยเส้าซีหน้าซีดเป็นไก่ต้ม

“ของแบบนี้ ข้ากลืนไม่ลงจริง ๆ! ไม่มีทางอื่นแล้วหรือ?” ชุยเส้าซีพูดเสียงอ้อน เหมือนคว้าฟางเส้นสุดท้าย

“ก็...ไม่ได้ไม่มีทางนะ” เหลียนฟางโจวยังพูดไม่ทันจบ สายตาสองคนก็เปล่งประกายขึ้นทันที หันขวับมามองเธอพร้อมกันจนเธอทั้งขำทั้งโมโห จึงก้มหน้าต่ำลงพูดเสียงเบา “แกล้งเป็นลม!”

สิ้นเสียงนั้นไม่ถึงชั่วอึดใจ สองหนุ่มก็เริ่มโงนเงน แล้ว...ล้มลงหมดสติไปทั้งคู่! เหล่าคนในงานถึงกับตะลึงงันไปทั้งวง

เหลียนฟางโจวเองก็ไม่คิดว่าทั้งสองจะทำเร็วปานนี้! ตกใจจนเกือบหลุดหัวเราะออกมา รีบลุกขึ้นยกมือขอโทษ พร้อมหัวเราะกลบเกลื่อน “คงเป็นเพราะทั้งสองคนเหน็ดเหนื่อยมาหลายวัน ร่างกายอ่อนเพลียเกินไป พอเจอสุราและของหนักเข้า จึงเป็นลมไปค่ะ!”

นางรีบขอให้คนหนุ่มในหมู่บ้านช่วยกันพยุงทั้งคู่กลับเรือน

คนเผ่าไป๋เหยาก็ช่างหลอกง่ายเสียเหลือเกิน แม้แผนตื้น ๆ เช่นนี้ พวกเขาก็ยังหลงเชื่อ แม้แต่อากงชูอูซึ่งถือว่าเป็นผู้มากประสบการณ์ ยังแสดงสีหน้าเป็นห่วงอย่างแท้จริง พร่ำสั่งกำชับให้ดูแลทั้งสองอย่างดี พร้อมให้ครัวต้มโจ๊กดักแด้ผึ้งไว้ให้ เพราะโจ๊กนั้นบำรุงร่างกายดีที่สุด คนอื่น ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง!

ทำเอาเหลียนฟางโจว ซึ่งแต่เดิมก็คิดจะใช้โอกาสนี้ขอตัวออกจากโต๊ะไปด้วย ถึงกับรู้สึกผิดขึ้นมาจับใจ สุดท้ายก็ตัดใจไม่ลุกจากที่นั่ง จำต้องฝืนยิ้มกลืนอาหารในถ้วยลงทีละคำ แล้วรินสุราเคารพอากงอาม่าอย่างตั้งใจหลายจอก

แม้มีเรื่องเล็ก ๆ เกิดขึ้นกลางงานเลี้ยง แต่สุดท้าย ทั้งเจ้าบ้านและแขกเหรื่อนได้สนุกกันอย่างราบรื่น …ส่วนเหลียนฟางโจวเอง กลับต้องฝืนกินจนแน่นท้อง เดินวนในห้องทั้งคืนกว่าจะย่อยได้และหลับลงเสียที

แต่ถึงอย่างนั้น ชาวเผ่าไป๋เหยาก็ถือคำพูดเป็นสัจจะ รุ่งเช้าหลังอาหารเช้า “จินเซิ่ง” ก็พาชายหนุ่มอีกสองสามคน มาส่งเหลียนฟางโจวกับพวกออกจากเขาเหยาซานอย่างปลอดภัย

ในที่สุดก็ออกมาจากขุนเขาอันห่างไกลจากโลกภายนอก พ้นจากป่าเขารกชัฏที่สูงใหญ่และหนาทึบเสียจนบดบังสายตาไปทุกทาง เมื่อได้เห็นตลาดเล็ก ๆ ทุ่งนา และไร่สวนธรรมดาสามัญตรงหน้า ทั้งสามคนก็พลันรู้สึกราวกับ กลับคืนสู่โลกมนุษย์อีกครั้ง ราวกับหลุดพ้นจากความฝันกลับมาเหยียบดินในโลกแดงหม่น

“คราวนี้ค่อยโล่งอกสักที!” ภายในโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ในตัวเมืองเล็กนอกเขาเหยาซาน เหลียงจิ้นมองถนนที่คึกคักนอกหน้าต่าง ดวงตาเปล่งประกายไปด้วยความมั่นใจ

เว้นแต่พวกชนเผ่าชายขอบผู้ดื้อรั้น ที่มีวิถีชีวิตคล้ายชุมชนอิสระ ไม่ขึ้นกับใคร ที่เหลือทั้งในมณฑลหนานไห่นั้น มีใครบ้างกล้าขัดคำ “คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเหลียง”? สำหรับเหลียงจิ้นแล้ว พื้นที่ตรงนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเขตบ้านของตนเองเลย

ส่วนเหลียนฟางโจว...เมื่อคิดว่าตนมีสถานะฮูหยินของหลี่ฟู่คุ้มครองอยู่ในนาม ใจก็รู้สึกเบาและปลอดภัยขึ้นมามาก

ระหว่างที่ชุยเส้าซีลงไปข้างล่างเพื่อซื้อผลไม้ตามฤดูกาลที่มีคนเร่ขายอยู่ข้างถนน เหลียงจิ้นก็หันมาถามเหลียนฟางโจวว่า “เจ้าคุยกับพวกเผ่าไป๋เหยาเรื่องนั้นแล้วหรือยัง?”

“ยังเลย” เหลียนฟางโจวส่ายหน้า แล้วย้อนถามกลับ “ท่านล่ะ ได้คุยหรือเปล่า?”

“ข้าก็ยังเหมือนกัน” เหลียงจิ้นเองก็ส่ายหน้า

“ทำไมล่ะ?” ทั้งสองพูดพร้อมกัน ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา เหลียงจิ้นยิ้ม “เจ้าพูดก่อนสิ”

เหลียนฟางโจวตอบเรียบ ๆ ว่า “เพราะยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสมที่สุด”

เหลียงจิ้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงียบงัน แล้วพยักหน้า “ก็จริง...ยังไม่ใช่เวลาเหมาะที่สุดจริง ๆ”

เขาเองก็ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกนั้นอย่างไรดี เหตุผลที่เขาไม่พูดกับอากงชูอูเรื่องการค้าสมุนไพร ก็เพราะเขารู้ตัวดีว่าต่อให้พูดไป ก็ไม่มีทางแข่งกับเหลียนฟางโจวได้ ในเมื่อรู้ว่าต้องแพ้แน่ ๆ ก็เลยไม่พูดเสียเลยยังจะดีกว่า

แต่ในใจเขา...ก็วางแผนไว้แล้ว ถึงจะยอมถอยในตอนนี้ แต่ก็ใช่ว่าจะปล่อยให้เหลียนฟางโจวทำสำเร็จง่าย ๆ เพราะถ้านางทำสำเร็จ ก็เท่ากับเป็นการเสริมอำนาจให้หลี่ฟู่! เขาไม่มีวันยอมให้เป็นเช่นนั้นเด็ดขาด!

หากจะทำลายเรื่องหนึ่ง...มันง่ายกว่าทำให้สำเร็จมากนัก โดยเฉพาะสำหรับ "ตระกูลเหลียง" เรื่องเล็กแค่นี้นับว่าง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก

สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ—เหลียนฟางโจวก็ยังไม่ได้พูดกับอากงเช่นกัน!

สิ่งที่นางพูดว่า “ยังไม่ถึงเวลาที่ดีที่สุด” เขาเพียงแค่คิดตามเล็กน้อยก็เข้าใจทันทีว่า หมายถึงอะไร เพราะนางรู้ว่าเขาเองก็มีใจคิดเช่นเดียวกัน นางจึงเลือกไม่พูดในตอนนั้น

พูดให้ตรงกว่านี้ก็คือ—นางยังคงเห็นแก่บุญคุณที่เขาเคยช่วยชีวิต! และพูดให้ชัดที่สุดก็คือ—นางจงใจจะเว้นระยะห่างกับเขา ไม่อยากเป็นหนี้เขา...แม้แต่เพียงเสี้ยวเดียว!

ในเรื่องทำร้ายจิตใจคนอื่น...นางช่างทำได้อย่างคล่องแคล่วเสียจริง ๆ!

“เจ้าถึงกับ...เกลียดข้าขนาดนั้นเลยหรือ?” เหลียงจิ้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงปนขื่นขม ทั้งจริงทั้งหยอก “ถึงกับอยากตัดขาดกันให้สิ้นเชิงเลยงั้นหรือ?”

หัวใจของเหลียนฟางโจวพลันหนักอึ้ง ตั้งแต่จากเกาะฮุยชุน ออกจากเขาเหยาซาน ทุกอย่างก็คือความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ไม่มีใครหนีได้พ้น

นางฝืนยิ้มอย่างไม่ยี่หระ “ข้าเคยพูดแล้วมิใช่หรือ? ทางเดินต่างกัน ก็ย่อมร่วมเดินกันไม่ได้ เจ้าและข้าก็ต่างทำหน้าที่แทนผู้ที่อยู่เบื้องหลัง...เท่านั้นเอง”

“แล้วเจ้า...ในฐานะตัวเจ้าเองล่ะ?” เหลียงจิ้นไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ เอ่ยถามซ้ำด้วยน้ำเสียงกดดัน “หากตัดเรื่องอื่น ๆ ทิ้งไปหมด—”

“คุณชายเหลียง!” เหลียนฟางโจวตัดบททันควัน น้ำเสียงเย็นชา “เรื่อง ‘ถ้าหาก’ น่ะ...ไร้สาระที่สุด อย่าพูดถึงอีกเลยจะดีกว่า!”

เหลียงจิ้นเหลือบตามอง ก่อนจะเห็นชุยเส้าซีเดินยิ้มเข้ามา มือถือถุงกระดาษที่บรรจุลูกผีผาเหลืองทองสดใสอยู่เต็มถุง ก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

“ว้าว! ลูกผีผาน่ากินจริง ๆ!” เหลียนฟางโจวเห็นแล้วดวงตาเป็นประกาย รีบลุกขึ้นไปรับถุงจากมือเขาอย่างร่าเริง “แค่ดูสีก็รู้แล้วว่าต้องหวานฉ่ำแน่นอน!”

ชุยเส้าซีสังเกตบรรยากาศระหว่างคนทั้งสองได้ในทันที แม้จะไม่แปลกใจเลยสักนิด—เหลียงจิ้นก็เป็นแบบนี้เสมอ คนเห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้ ไม่เคยคิดถึงใจใคร พอมีโอกาสเมื่อไร ก็รีบใช้มันเพื่อบีบคั้นฟางโจวทันที

เขาไม่พูดอะไรตรง ๆ เพียงยิ้มแล้วกล่าวกับเหลียนฟางโจวว่า “ข้าเพิ่งลองไปลูกหนึ่ง หวานมาก เจ้ารีบลองดูสิ”

เหลียนฟางโจวยิ้ม “อืม” รับคำเบา ๆ ก่อนจะยื่นลูกผีผาไปให้เหลียงจิ้นอีกครั้ง แต่เหลียงจิ้นกลับสะบัดเสียงเย็นชา “ข้าไม่เคยกินของแบบนี้!”

เหลียนฟางโจวหัวเราะพลางพูดติดตลก “งั้นเจ้าปฏิเสธ ข้าก็ไม่เกรงใจล่ะนะ!” ว่าแล้วก็แกะลูกหนึ่งใส่ปากทันที ก่อนจะหันไปยิ้มหวานกับชุยเส้าซี “หวานจริง ๆ! ข้าไม่ได้กินผลไม้สดมานานแล้ว รสชาตินี่...ช่างน่าคิดถึง!”

ชุยเส้าซีหัวเราะ “มณฑลหนานไห่น่ะ มีผลไม้แปลก ๆ เยอะแยะไปหมด ตั้งแต่ตอนนี้ไปจนถึงปลายปี จะมีผลไม้สดออกใหม่ให้กินทุกเดือน กินให้พอใจไปเลย!”

สองคนพูดหยอกล้อกันอย่างออกรสออกชาติ ส่วนเหลียงจิ้นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พอยิ่งเห็นก็ยิ่งหงุดหงิด สุดท้ายเลยหันหน้าหนี ไม่อยากมองอีกต่อไป

หลังมื้อกลางวัน ทั้งสามคนก็ว่าจ้างรถลากล้อไม้เทียมลาต่อทางออกจากเมือง

พอถึงเมืองใหญ่ขึ้น ก็เปลี่ยนเป็นรถม้าแทน ความเร็วเพิ่มขึ้นอีกขั้น คาดว่าอีกหนึ่งหรือสองวัน ก็จะถึงเมืองหนานไห่แล้ว

เหลียนฟางโจวจึงเชิญชุยเส้าซีไปเยือนเมืองหนานไห่ด้วยกัน แม้ในใจชุยเส้าซีจะไม่ค่อยอยากพบหลี่ฟู่นัก แต่เขาเองก็ยังเป็นห่วงเหลียงจิ้นอยู่ไม่น้อย อีกทั้งก็อยากเจอ "ซวี่เอ๋อร์" ด้วย จึงตอบตกลงด้วยรอยยิ้มโดยไม่ลังเล

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1320 จะแย่งค้าขายกันหรือเปล่า?

 

บทที่ 1320 จะแย่งค้าขายกันหรือเปล่า?

คำพูดนั้นทำให้เหลียนฟางโจวหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ จากนั้นก็ถอนใจเงียบ ๆ สีหน้าดูหม่นลงเล็กน้อย

ชุยเส้าซีเหลือบตามองนางแวบหนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “อย่าได้ถอนใจเลย เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเจ้า ใครก็โทษเจ้าไม่ได้! อย่างที่ว่าไว้ ‘เส้นทางต่างกัน ก็ร่วมเดินกันไม่ได้’ เจ้าคือภรรยาของหลี่ฟู่ ส่วนเขาเป็นคนตระกูลเหลียง! อย่างมากที่สุด…หากวันใดตระกูลเหลียงล่มสลาย เจ้าก็เพียงยื่นมือช่วยสักนิด อย่าถึงขั้นเหี้ยมโหดไม่ไว้ชีวิตก็พอแล้ว!”

คำพูดนั้นทำให้ใจของเหลียนฟางโจวอบอุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เธอเหลือบตามองเขาอย่างซาบซึ้งแล้วกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “เจ้ามั่นใจขนาดนั้นเชียวหรือ ว่าในอนาคต คนที่ล้มจะเป็นตระกูลเหลียง? ไม่ใช่ข้ากับอาเจี่ยนที่ต้องคอตกจากมณฑลหนานไห่น่ะ?”

ชุยเส้าซีหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจ “แน่นอนอยู่แล้ว! แม่ทัพหลี่ต้องเป็นผู้ชนะในท้ายที่สุดแน่นอน เพราะเขามีเจ้าคนนี้เป็นภรรยา! มีเจ้าคอยอยู่เคียงข้าง จะมีสิ่งใดที่ทำไม่ได้กันเล่า!”

เหลียนฟางโจบเม้มปากแน่น ไม่รู้จะพูดอะไรดี ได้แต่ยิ้มขื่นเล็กน้อย

ชุยเส้าซีเองก็รู้ตัวว่าหลุดปากไปเสียแล้ว ตั้งแต่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง เขาใส่ใจนางอย่างมาก แต่ไม่เคยแสดงความรู้สึกออกมาตรง ๆ ทว่าคราวนี้กลับเผลอเผยใจโดยไม่ตั้งใจ รู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที จึงรีบเบี่ยงเรื่องพูดกำกวมสองสามคำ แล้วรีบเดินหนีไป

และแล้ว หัวหน้าเผ่าเฒ่า “จ้าวชูอู” ก็กลับมาจริง ๆ ในช่วงพลบค่ำ ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มตะโกนขึ้นเสียงดังลั่นหน้าหมู่บ้านเพียงสองคำ หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านก็ราวกับถูกปลุกให้คึกคักขึ้นมาในบัดดล ผู้คนต่างร้องเรียก หัวเราะ ยิ้มแย้ม วิ่งกรูกันออกจากเรือน เพื่อไปต้อนรับคณะของ “อากงชูอู” ที่เดินทางกลับมาจากการขายสมุนไพร

ทุกปีพวกเขาจะออกไปค้าขายสมุนไพรนอกเขาสองครั้ง เงินที่ได้มาจะนำมาใช้ซื้อของจำเป็นในชีวิตประจำวัน จึงกล่าวได้ว่าความสำเร็จของการขายสมุนไพรแต่ละครั้งนั้น ส่งผลต่อความเป็นอยู่ของทุกครัวเรือนในหมู่บ้านโดยตรง เหล่าชาวบ้านจึงให้ความสำคัญกันอย่างยิ่ง

ซานเฟิ่งเดินออกจากเรือน พอเห็นเหลียนฟางโจวทั้งสามคนยืนอยู่บนระเบียงไม้ไผ่ มองฝูงชนมาออกันล้นที่ลานตากข้าวกลางหมู่บ้านอย่างตื่นตาตื่นใจ ก็หัวเราะคิกพลางเดินเข้ามาหา “ตรงนี้เห็นอะไรได้กัน! อยากไปดูใกล้ ๆ ไหม? ไปเถอะ ข้าพาไปเอง!”

“ไม่ดีกระมัง พวกเราไม่ใช่คนในหมู่บ้าน จะตามไปด้วยก็คงไม่เหมาะเท่าไรนัก” เหลียนฟางโจวหัวเราะพลางส่ายหน้า แล้วก็เอ่ยถามออกไปอย่างไม่คิดอะไร “ว่าแต่...ไม่ทราบว่าทางอากงเขาไปขายสมุนไพรที่ไหนกันหรือ? ถึงได้ต้องใช้เวลาหลายวันขนาดนี้จึงกลับมา?”

คำถามนั้นทำให้เหลียงจิ้นถึงกับเหลือบตามองนางลึก ๆ ใจพลันหนักอึ้ง
—นางก็คิดเรื่องนี้เหมือนกันงั้นหรือ!

ซานเฟิ่งไม่รู้เลยว่าเหลียนฟางโจวถามไปเพื่อหยั่งเชิง เพียงส่ายหน้าแล้วพูดว่า “อากงพวกเราทุกครั้งที่ออกไปก็ต้องใช้เวลาสิบกว่าวัน บางทีก็นานกว่านั้นอีก! ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขาไปขายที่ไหน อากงบอกว่าคนนอกเจ้าเล่ห์กันทั้งนั้น เอาของดีของเราไป แล้วจงใจบอกว่าเป็นของไม่ดี จะได้จ่ายน้อย ๆ แลกกับของเรา! เมื่อก่อนพวกเราไม่รู้เรื่อง โดนหลอกมาหลายครั้ง หลัง ๆ อากงเลยพาไปขายที่ไกล ๆ กระจายของให้หลายเจ้า แบบนี้ราคากลับจะดีกว่า”

เหลียนฟางโจวถอนหายใจเบา ๆ “คนนอกช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก! ใครเล่าจะไม่รู้ว่าสมุนไพรของเขาเหยาซานเป็นของดีที่สุด? กลับหลอกลวงพวกเจ้าเสียได้ น่าละอายจริง ๆ!”

“พี่สาวพูดถูกมาก!” ซานเฟิ่งยิ้มตาเป็นประกาย พูดอย่างภาคภูมิ “พวกเราไม่เคยเอาของปลอมออกขาย ของที่เอาไปขายล้วนเป็นของดีที่สุด!”

นางพูดพลางดวงตาก็ยิ่งเปล่งประกาย ยิ้มอย่างร่าเริงพลางถาม “ของจากเหยาซานเรานี่ คนข้างนอกเขาชมกันจริง ๆ หรือ?”

เหลียนฟางโจวรู้สึกแปลกใจในใจ —พวกเจ้าไม่รู้เรื่องนี้เลยหรือ? ข้อมูลถึงกับปิดกั้นเพียงนี้ ไม่แปลกใจเลยที่โดนหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

เธอรีบพยักหน้า “แน่นอนสิ! สมุนไพรชนิดเดียวกัน ถ้าขึ้นจากเหยาซานแล้ว ประสิทธิภาพย่อมดีกว่าที่อื่นมาก ราคาก็สูงกว่าด้วย บางอย่างที่ที่อื่นไม่มีเลย มีแค่ที่นี่เท่านั้น แบบนั้นถึงกับประเมินค่าไม่ได้เลยทีเดียว!”

“จริงหรือ!” ซานเฟิ่งยิ่งยิ้มกว้าง ตบมือพลางหัวเราะ “ของจากเหยาซานเรา ของดีจริง ๆ นั่นแหละ!”

เหลียนฟางโจวหัวเราะเบา ๆ ไม่กล้าซักถามต่อมากนัก จึงหันไปชวนคุยเรื่องเบา ๆ อย่างเรื่องครอบครัว เสื้อผ้า ของกินเล่น ของใช้ที่เด็กสาวมักสนใจ

แม้ซานเฟิ่งจะเป็นคนซื่อไร้เล่ห์เหลี่ยมโดยธรรมชาติ แต่อาม่าของซานเฟิ่งใช่ว่าจะเป็นคนเรียบง่าย และอากงของนาง...ก็ยิ่งไม่ใช่! หากซานเฟิ่งเผลอพูดอะไรต่อหน้าคนพวกนั้นเข้า เกรงว่าอาจทำให้พวกเขาระแวง หรือรู้สึกไม่ดีได้ ยิ่งพูดมาก...กลับอาจไม่งามนัก

เดิมทีเหลียงจิ้นก็ยังฟังบทสนทนาอยู่บ้าง แต่พอเห็นพวกนางเริ่มคุยเรื่องหยุมหยิม ก็หมดความสนใจทันที ถึงอย่างนั้นในใจก็ยังอดคิดพิจารณาอะไรบางอย่างไม่ได้

เขาหาโอกาสเหมาะ แล้วส่งสายตาให้เหลียนฟางโจวเป็นสัญญาณหมายจะคุยกันตามลำพัง เหลียนฟางโจวรู้ดีว่าเรื่องนี้ยังไงก็ต้องเผชิญอยู่แล้ว จึงเดินตามเขาไป

“เจ้าก็สนใจสมุนไพรจากเหยาซานหรือ?” เหลียงจิ้นยิ้มถาม

“ก็แน่นอนอยู่แล้ว” เหลียนฟางโจวเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ยิ้มตอบ “ถ้าไม่มีวาสนา ก็คงต้องปล่อยผ่านไป แต่เมื่อวาสนามาถึงแล้ว ใครจะไม่อยากคว้าไว้ล่ะ? คุณชาย...ก็เช่นกันมิใช่หรือ?”

เหลียงจิ้นหัวเราะเสียงดัง “เฒ่าเติ้งคนนั้น คงกำลังเจ็บใจจนนึกอยากโขกหัวกับกำแพง เขาไม่น่ามอบเส้นทางการค้าให้เจ้าตั้งสามสายง่าย ๆ แบบนั้นเลย!”

เหลียนฟางโจวแย้มยิ้มเล็กน้อย “ตอนนั้น เขาก็ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธอยู่แล้ว ข้าให้เกียรติเขาที่สุดเท่าที่จะให้ได้แล้ว ไม่อย่างนั้น จะมีแค่สามเส้นทางอย่างนั้นหรือ?”

“เจ้าไม่คิดจะถอนตัวบ้างเลยหรือ?” เหลียงจิ้นมองสบตานาง

เหลียนฟางโจวในใจรู้สึกสับสนอยู่ไม่น้อย นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่า...ท่านถามข้าในฐานะใด”

เหลียงจิ้นชะงักไปทันที แล้วก็หลุดหัวเราะออกมา

หากเขาพูดในฐานะ “คุณชายเหลียง” ขอให้นางถอนตัว แน่นอนว่านางย่อมไม่อาจปฏิเสธได้ หากพูดในฐานะ “ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตไว้” เหลียนฟางโจวจะปฏิเสธได้อย่างไร?

แต่ประโยคนี้กลับทำให้เหลียงจิ้นรู้สึกลำบากใจเสียเอง

เขาเหลียงจิ้นเป็นใคร? ไม่ว่าจะช่วงชิงหรือแย่งชิง ล้วนทำด้วยฝีมือของตนเอง ต่อให้คนจะว่าหยาบคายหรือบีบบังคับเกินไป แต่ความแข็งกร้าวและเอาแต่ใจก็ยังถือเป็น "พลัง" แบบหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่ใครก็ทำได้!

เขาไม่เคยต้อง “ขอให้ใครยอมให้” มาก่อน! ยิ่งเป็นเหลียนฟางโจว—ผู้หญิงที่เขารัก—เขายิ่งไม่อยากเอ่ยปากเช่นนั้น

ไม่อย่างนั้น เขาจะกลายเป็นใครไปกัน? ชายชาตรีที่ต้องให้หญิงยอมสละผลประโยชน์ให้? แค่คิดก็อายเสียจนไม่อยากเงยหน้าเจอผู้คนแล้ว โดยเฉพาะ...ไม่อยากให้นางมองเขาในแบบนั้นเลย!

แต่ถ้าพูดถึงการแข่งขันอย่างยุติธรรม เขาเองก็เห็นเหมือนชุยเส้าซี—ว่าเหลียนฟางโจวย่อมได้เปรียบกว่าเขา

...ผู้หญิง มักได้ใจคนอื่นง่ายกว่าผู้ชายอยู่แล้ว

อากงชูอูเมื่อกลับถึงบ้าน พอได้ยินว่ามีแขกคนสำคัญมาเยือน ก็รีบมายิ้มทักทายเหลียนฟางโจวกับพวกอย่างเป็นกันเอง พูดคุยแลกเปลี่ยนคำสุภาพกันอยู่ครู่หนึ่ง

ผู้คนในหมู่บ้านต่างก็แวะเวียนกันมาทักทายและเยี่ยมเยียนอากงไม่ขาดสาย เหลียนฟางโจวทั้งสามจึงรู้กาลเทศะ หาเหตุปลีกตัวกลับเรือน

คาดว่าอาม่าคงได้เล่าเรื่องทั้งหมดให้อากงชูอูฟังเรียบร้อยแล้ว พอตกเย็นเมื่อซานเฟิ่งมาชวนไปกินข้าว อากงก็ไม่ซักถามอะไรอีก เพียงให้การต้อนรับอย่างอบอุ่นและเป็นมิตร

ทว่าในงานเลี้ยงวันรุ่งขึ้น กลับมีเรื่องเล็ก ๆ เกิดขึ้นจนได้ เมื่อเหลียงจิ้นกับชุยเส้าซีได้เห็นอาหารที่จัดวางเต็มโต๊ะ...ซึ่งล้วนดูประหลาดพิกล โดยเฉพาะหนอนไหมดักแด้ และดักแด้ผึ้ง...ก็พากันท้องไส้ปั่นป่วน แทบอาเจียนออกมาตรงนั้น!

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1319 ปรับตัวตามท้องถิ่น

 

บทที่ 1319 ปรับตัวตามท้องถิ่น

ชุยเส้าซีกับเหลียงจิ้น ย่อมเข้าใจดีว่า เหลียนฟางโจวกำลังช่วยพูดแทนตนทั้งสอง จึงยิ้มแหย ๆ ตอบรับ

ชุยเส้าซีรีบหัวเราะกลบเกลื่อน “เคยชินแล้ว! เคยชินจริง ๆ! เอ่อ...ทำให้ อาม่าต้องขบขันแล้ว!”

“ใช่ ๆ เคยชินแล้วจริง ๆ!” เหลียงจิ้นก็หัวเราะฝืด ๆ สมทบ

อาม่าฟังแล้วไม่รู้ว่านางเชื่อจริงหรือไม่ เพียงหัวเราะเสียงดังสองครา แล้วเปลี่ยนเรื่อง พูดพลางหัวเราะว่า “นิสัยเช่นนี้ไม่ดีเลยนะ! แต่จะว่าไปก็โทษพวกเจ้าก็ไม่ได้นัก มิใช่แค่พวกเจ้าหรอก! แม้แต่คนในเผ่าของพวกเราก็เป็นเช่นกัน ออกไปนอกเขาโดนกดขี่ข่มเหงกลับมา ก็ไม่ไว้ใจคนนอก หากไม่เป็นเช่นนั้น คงไม่พาพวกเจ้ามาถึงที่นี่หรอก!”

พูดจบ อาม่าก็เริ่มสอบถามว่าพวกเขามาจากที่ใด และพบเจอคนในเผ่าได้อย่างไร

เหลียนฟางโจวเตรียมใจรอคำถามนี้มานานแล้ว จึงรีบพยักหน้ารับ เล่าความทั้งหมดด้วยท่าทีจริงจัง เพียงตัดเรื่องเกาะหุยเฟิงออกไป บอกแค่ว่า หลังออกจากท่าเรือเฉวียนโจว ก็หลงทางกลางทะเลเสียกลางคัน

อาม่าซักถามอย่างละเอียดอีกครู่หนึ่ง แม้บริเวณทะเลส่วนนั้นจะห่างไกลผู้คน แต่นางดูเหมือนจะรู้จักดี จึงไม่ได้แสดงความเคลือบแคลงในคำพูดของเหลียนฟางโจว เพราะถ้าไม่ใช่เช่นนี้ ก็ยากจะอธิบายได้อย่างลงตัว

ไม่รู้ว่ากี่คนต่อกี่คนในโลกภายนอกที่หมายตายาและสมุนไพรล้ำค่าหายากของเขาเหยาซานเหล่านี้ไว้ ในรอบหลายปีที่ผ่านมา แทบไม่เคยได้อยู่อย่างสงบ ทั้งกลอุบายร้ายและดีต่างถาโถมเข้ามาไม่หยุด หลังจากคนในเผ่าถูกหลอกลวงซ้ำแล้วซ้ำเล่า จึงเกิดความรู้สึกต่อต้านคนนอก ยามหัวหน้าเผ่าออกไปขายยาข้างนอก แม้จะมีบางคนร่วมเดินทางไปด้วย แต่ก็ไม่มีวันต้อนรับคนภายนอกให้ขึ้นเขาโดยเด็ดขาด

เพื่อป้องกันไม่ให้คนนอกลอบเข้ามา ระหว่างทางจึงเต็มไปด้วยกับดักและด่านตรวจนับไม่ถ้วน หากเหลียนฟางโจวพวกเขาเข้ามาจากนอกเขาจริง คงไม่มีทางรอดพ้นสายตาไปได้แน่

ส่วนเรื่องทะเลส่วนนั้น อาม่าเพียงยิ้มบาง ไม่ได้กล่าวอันใดอีก ดูเหมือนว่าพวกเขาจะบังเอิญโชคช่วยจริง ๆ ทั้งหมดอาศัยโชควาสนา เพราะตลอดทั้งปี จะมีเพียงช่วงเวลาครึ่งเดือนนี้เท่านั้นที่กระแสลมพัดมาทางนี้ หากเป็นช่วงอื่น ลมทะเลจะพัดพาเรือไปอีกทางหนึ่ง ซึ่งเต็มไปด้วยโขดหินใต้น้ำและกระแสน้ำวน ไม่เคยมีเรือลำใดรอดกลับมาได้เลย…

หากสิ่งที่นางพูดเป็นความจริง ก็ไม่มีสิ่งใดต้องกังวล แต่หากไม่ใช่ เป็นเพียงข้ออ้างเพื่อสำรวจเส้นทาง แล้วหวนกลับมาอีกเมื่อใด…สวรรค์ย่อมมีวิธีลงทัณฑ์เอง นางไม่ต้องลงมือให้เปลืองแรงเลยแม้แต่น้อย!

เหลียนฟางโจวเห็นอาม่าถอนหายใจเบา ๆ แม้สีหน้ายังไม่ผ่อนคลายเต็มที่ แต่ก็ดูอ่อนลงมากแล้ว จึงรีบเอ่ยอย่างจริงใจว่า “อาม่า ท่านพอจะเมตตาส่งคนพาเราลงจากเขาได้หรือไม่? พวกเรามิได้ตั้งใจบุกรุก ขอได้โปรดให้อภัยเถิดเจ้าค่ะ”

อาม่ายิ้มพลางกล่าว “ไม่ต้องรีบร้อน ในเมื่อพวกเจ้ามาถึงนี่แล้ว ก็นับว่ามีวาสนา จะอยู่พักต่ออีกสักสองสามวันก็ไม่เป็นไรหรอก!”

เหลียนฟางโจวมองไปยังเหลียงจิ้นและชุยเส้าซีด้วยสายตาขอความเห็น ทั้งสามจึงจำต้องพยักหน้ารับคำ

เหลียงจิ้นในใจกลับรู้สึกขุ่นเคืองอยู่ไม่น้อย ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่พวกคนเผ่าไป๋เหยาเปลี่ยนไปกลายเป็นคนมีน้ำใจขนาดนี้ ถึงขั้นเชื้อเชิญแขกให้อยู่พักด้วย? หากเป็นเมื่อก่อน คงได้ดีใจจนออกนอกหน้า ทว่าตอนนี้กลับยินดีไม่ลง

อาม่าหัวเราะอย่างอารมณ์ดี พลางกล่าว “อากงของพวกเราจะกลับมาวันนี้ พรุ่งนี้ทั้งหมู่บ้านจะจัดงานเลี้ยงใหญ่ พวกเจ้าร่วมโต๊ะด้วยเถิด รุ่งขึ้นข้าค่อยให้คนไปส่ง ไม่ต้องกังวล! ข้าพูดแล้วว่าพวกเจ้าเป็นแขก ก็ต้องเป็นแขก ไม่มีใครกล้าล่วงเกินแน่นอน!”

เหลียนฟางโจวทั้งสามจึงกล่าวคำขอบคุณและตอบรับอย่างสุภาพ

อาม่าพยักเพยิดไปยังของที่วางอยู่ข้างกาย เป็นสัญญาณให้ซานเฟิ่งนำกลับไปคืนพวกเขา พลางหัวเราะกล่าว “ในเมื่อเป็นสหายกันแล้ว พวกเผ่าไป๋เหยาเราไม่มีทางเอาทรัพย์สินของสหายไว้เป็นของตนเองได้ แม้ข้าจะดูไม่ออกนัก แต่ก็รู้ว่าสิ่งของเหล่านี้ล้วนล้ำค่า พวกเจ้าเก็บกลับไปเถิด!”

ทั้งสามสบตากันเลิ่กลั่ก ชุยเส้าซีจึงกล่าวว่า “อาม่าช่างเกรงใจเกินไปแล้ว ของที่มอบไปแล้ว จะให้เอากลับคืนได้อย่างไร?”

แต่อาม่ากลับโบกมือปฏิเสธ ซานเฟิ่งก็หอบของทั้งหมดมายื่นคืนให้เรียบร้อย ทั้งสามจึงทำได้เพียงขอบคุณและเก็บของกลับมา

เหลียนฟางโจวหยิบต่างหูทองประดับไข่มุกขนาดเท่าหัวแม่มือขึ้นมา แล้วจับมือซานเฟิ่งวางลงบนฝ่ามือของนาง กล่าวยิ้ม ๆ ว่า “ต่างหูคู่นี้ ขอมอบเป็นของขวัญพบหน้ากันครั้งแรกแก่น้องสาวซานเฟิ่ง ขอให้รับไว้เถิด หากปฏิเสธอีก เราคงรู้สึกละอายใจจนไม่มีหน้าสู้หน้าแล้ว”

ซานเฟิ่งกำลังจะปฏิเสธ แต่เมื่อได้ยินดังนั้น ก็เหลือบมองอาม่า

อาม่าหัวเราะน้อย ๆ แล้วกล่าว “ในเมื่อแม่นางเหลียนมอบให้เป็นของขวัญพบหน้า เจ้าก็รับไว้เถอะ”

คำพูดเพียงคำเดียวไม่เข้าหูก็อาจถูกจับขังได้ง่าย ๆ เช่นนั้นแล้ว ต่อให้ร้องเรียกฟ้าหรือวิงวอนแผ่นดิน ก็คงไม่มีใครช่วยได้!

ชุยเส้าซีครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “เรื่องนี้ไม่ยาก อาม่าก็ว่าอยู่ไม่ใช่หรือ ว่าอากงที่ออกไปขายสมุนไพรจะกลับมาวันนี้ งั้นเราคอยหาจังหวะลองหยั่งเชิงเขาดูก่อนก็แล้วกัน”

“ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน” เหลียนฟางโจวยิ้มพลางพยักหน้า

ชุยเส้าซีโน้มตัวมากระซิบเสียงต่ำอีกครั้ง “แล้วยังต้องระวังเจ้าคนแซ่เหลียงนั่นด้วย ข้าเกรงว่าเขาเองก็คงคิดไม่ต่างจากเรา เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าตระกูลใหญ่พวกนั้นจะไม่โลภ!”

เหลียนฟางโจวถึงกับชะงัก สีหน้าเคร่งขึ้นในทันที “ไม่ว่าอย่างไร ก็ห้ามให้เขาสำเร็จเป็นอันขาด! ต่อให้ข้าทำไม่สำเร็จ ก็จะไม่มีวันให้เขาทำได้!”

ไม่อย่างนั้น ตระกูลเหลียงจะได้ลอยหน้าลอยตาไปถึงไหนกันเล่า!

ชุยเส้าซีหัวเราะเบา ๆ “ข้าเพียงอยากเตือนเจ้า ให้ระวังเล่ห์กลของเขาไว้ให้ดี! เอาเข้าจริง อาม่าดูจะชอบเจ้ามากกว่าเขาเสียอีก ถ้าพวกเจ้าเกิดมีใจตรงกันจริง ๆ ล่ะก็ อาม่าต้องเอนเอียงมาทางเจ้ามากกว่าแน่! ส่วนเขา…ฮึ! แค่มองก็รู้แล้วว่าเจ้าเล่ห์ใส่หน้ากาก ใครจะไปชอบได้ลง!”