บทที่ 1311 ลงเรือลำเดียวกัน
จู่ ๆ ชุยเส้าซีก็หน้าตึงขึ้นทันที เพียงครู่เดียวสีหน้าก็เปลี่ยน ร้องออกมาอย่างตื่นตระหนก “แย่แล้ว! ใต้น้ำมีคลื่นใต้น้ำ! เร็ว! รีบพายเรือออกไป!”
เหลียงจิ้นก็ตกใจไม่แพ้กัน ลืมเรื่องแข่งขันชิงดีไปชั่วขณะ รีบช่วยกันพายเรือสุดแรงเกิด
แม้เหลียนฟางโจวจะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เห็นสีหน้าทั้งสองเคร่งเครียด นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดหวั่น แม้จะช่วยไม่ได้ แต่ก็ไม่เข้าไปยุ่ง กลับนั่งนิ่งอยู่กลางลำเรือ จับตามองทั้งสองคนไม่กะพริบ
เวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดทั้งสองก็ถอนหายใจยาว เหงื่อโทรมกาย หอบหายใจหนักหน่วง เหลียนฟางโจวจึงค่อยโล่งใจ รีบเทน้ำชาให้พลางเอ่ย “รีบมานั่งพักกันก่อนเถอะ!”
“พวกเราไม่กระหายน้ำ!” เหลียงจิ้นนั่งลงข้างนางอย่างไม่เกรงใจ กลับยื่นมือกดกาน้ำไม่ให้นางริน พลางหัวเราะ “หากเจ้าอยากดื่มเองก็ค่อยรินเถอะ ไม่อย่างนั้นก็เก็บไว้!”
เหลียนฟางโจวชะงัก ชุยเส้าซีก็แลบลิ้นเลียริมฝีปากแห้ง พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ใช่ ข้าเองก็ไม่กระหาย เจ้าเก็บไว้ดื่มเองเถอะ”
ดวงตาของเหลียนฟางโจวหม่นลงเล็กน้อย หันมองออกไปยังทะเลที่เวิ้งว้างสุดสายตา หัวใจก็พลันหนักอึ้ง
นางค่อย ๆ เทน้ำกลับลงกา ปิดฝาให้แน่น ยิ้มแผ่วเบา “งั้นพวกเจ้าก็นั่งพักให้เต็มที่เถอะ รอดพ้นจากอันตรายมาได้ก็ถือว่าโชคดีแล้ว ค่อยว่ากันใหม่”
ไม่ต้องถามก็รู้ว่า—สถานการณ์คงไม่สู้ดีนัก ณ กลางมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ไร้ที่สิ้นสุดเช่นนี้ เสบียงและน้ำจืดที่มีอยู่ย่อมจำกัด จึงไม่แปลกที่ทั้งสองจะประหยัดถึงเพียงนี้
ชุยเส้าซีเห็นนางไม่พูดไม่ถามอะไร กลับรู้สึกสะเทือนใจยิ่งนัก เอ่ยปลอบ “อย่ากังวลไปเลย ฟ้าย่อมไม่ตัดหนทางมนุษย์ พวกเราจะต้องรอดกลับไปได้แน่!”
เหลียงจิ้นแค่นหัวเราะเย็น หยันกลับทันที “เจ้าหนุ่มหน้าใสที่ไม่เคยเจอภัยพิบัติ ถึงได้ปากดีนัก!”
ชุยเส้าซีหันมาจ้องอีกฝ่าย ดวงตาเย็นเฉียบ “คุณชายเหลียง ถ้ามีแรงมาค่อนขอดข้า สู้คิดหาทางออกจะดีกว่า เจ้าและข้ายังไงเสียก็ต้องสะสางกันอยู่แล้ว แต่ไม่จำเป็นต้องเป็นตอนนี้!”
เหลียงจิ้น “ฮึ” หนึ่งคำ แล้วตอบอย่างไม่ยี่หระ “จริง—ไว้ถึงฝั่งเมื่อไร ข้ามีเวลาเหลือเฟือสะสางกับเจ้าแน่!”
เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดจาเช่นนั้น แค่เห็นชุยเส้าซีพยายามทำดีต่อหน้าเหลียนฟางโจวก็อดไม่ได้จะเหน็บแนม
ชุยเส้าซีได้ยินคำพูดนั้นก็หมดความอดทน ไม่อยากเสียเวลาตอบโต้
ส่วนเหลียนฟางโจวกลับพูดไม่ออกกับทั้งคู่ ในใจบ่นเบา ๆ ว่า "รู้จักกันได้สักกี่วันกัน? ฟังดูราวกับมีแค้นฝังใจแต่ชาติปางก่อน! ถ้าเพราะข้าแล้วพวกเจ้าทะเลาะกันจริง ๆ ข้าก็ว่าพวกเจ้ามันโง่ทั้งคู่!"
“เราปล่อยให้เรือลอยไปแบบไร้จุดหมายต่อไปไม่ได้หรอก ถ้าเป็นแบบนี้ไม่นานก็คงตายกันหมด พวกเราต้องเลือกทิศทางเดินเรืออย่างใดอย่างหนึ่ง! สองท่านว่าอย่างไร?” เหลียนฟางโจวมองทั้งสองคนพลางกล่าว
“เจ้าว่าอย่างไรล่ะ?”
“เราตามเจ้าก็แล้วกัน!”
ชุยเส้าซีกับเหลียงจิ้นพูดขึ้นพร้อมกัน บรรยากาศยังเต็มไปด้วยความขัดแย้ง สายตาประสานกันพลางสาดสงครามเย็นใส่กันอีกระลอก
เหลียนฟางโจวทำเป็นไม่เห็น ไม่ได้ยิน เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ถ้าเช่นนั้น ข้าขอพูดตามตรง—ข้าไม่เคยออกทะเลเลย ไม่มีประสบการณ์ทางทะเลใด ๆ ดังนั้นทุกอย่างคงต้องพึ่งพาพวกท่านช่วยกันตัดสินใจ ตอนนี้พวกเราสามคนก็เหมือนอยู่ในเรือลำเดียวกัน จะอยู่หรือตายก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของพวกเราเอง ทุกก้าวย่าง ทุกการเลือก ล้วนส่งผลต่อชีวิตของพวกเราทั้งหมด ข้าไม่กลัวตาย—แต่ก็ไม่อยากตายเปล่า! ข้าว่าพวกเจ้าก็คงคิดเหมือนกัน”
นางพูดตัดไฟแต่ต้นลม กลัวทั้งสองจะเริ่มทะเลาะกันอีก เหลียงจิ้นนิสัยหัวร้อน ส่วนชุยเส้าซีก็เป็นคุณชายหัวดื้อเคยชินกับชีวิตสบาย แม้ไม่ถนัดการต่อสู้ ก็ใช่ว่าจะยอมให้เหลียงจิ้นข่มได้ง่าย ๆ
ทั้งสองต่างเข้าใจความหมายในคำพูดของนาง มองหน้ากันอย่างเย็นชา แต่ก็ฝืนยิ้มพยักหน้าให้เหลียนฟางโจวแสดงความเห็นด้วย
เหลียนฟางโจวไม่สนใจจะรับรู้การประลองสายตาอันไร้สาระของทั้งคู่ จึงกล่าวต่อ “ตอนนี้ลองช่วยกันนึกย้อนดูให้ดีว่า หลังออกจากเกาะหุยเฟิง เราแล่นเรือไปทางไหน จากนั้นเลี้ยวไปทางใด หากเราคลี่คลายเส้นทางที่ผ่านมานี้ได้ เราก็อาจหาทางกลับได้ถูก แม้จะไม่จำเป็นต้องกลับถึงท่าเรือเฉวียนโจว ขอแค่เจอแผ่นดิน ก็พอแล้ว!”
ความรู้สึกที่เหมือนเท้าไร้พื้นรองรับเช่นนี้ ช่างทำให้ใจไม่สงบนัก! ทะเลลึกที่มืดดำราวกับหลุมไร้ก้น หรือไม่ก็อสุรกายที่หลับใหล—หากมันอ้าปาก ก็พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่งในพริบตา
ชุยเส้าซีและเหลียงจิ้นตาเป็นประกายทันที
“จริงด้วย! เจ้ายังฉลาดที่สุด ฟางโจว!” ชุยเส้าซีหัวเราะอย่างดีใจ “เราจะยึดติดอยู่แต่ท่าเรือเฉวียนโจวไปทำไม? ขอแค่เจอแผ่นดิน จะขึ้นฝั่งที่ไหนก็ไม่ต่างกัน!”
เมื่อก่อนมัวแต่จดจ่ออยู่แต่กับท่าเรือเฉวียนโจว คิดแล้วก็ยิ่งสับสน ทั้งที่จริงชายฝั่งเมืองหนานไห่นั้นยาวไกล ขอแค่ไปในทิศทางที่ใกล้เคียง ไม่หลงไปผิดทาง ก็มีโอกาสกลับถึงแผ่นดินได้เหมือนกัน
เขาเหลือบตามองเหลียงจิ้นอย่างลอบคิดในใจ “ยังไงก็มีไอ้เจ้าหมอนี่อยู่ ต่อให้ขึ้นฝั่งตรงหน้าผา ปีนไม่ได้ ข้าก็เชื่อว่ามันคงมีทางจัดการได้”
เหลียงจิ้นจ้องกลับด้วยสายตาหงุดหงิด ส่งค้อนวงโตกลับไป—เจ้านี่ปากไวจริง ๆ! ดันพูดแซงข้าอีกแล้ว!
เขาจึงได้แต่พยักหน้าตอบอย่างหงุดหงิด “ฟางโจวพูดถูก ข้าก็คิดแบบเดียวกันนี่แหละ!”
ชุยเส้าซีแค่นเสียงในลำคอ ไม่ออกเสียงใด ๆ “คิดแบบเดียวกัน? ด้วยสมองเจ้าหรือ? คนหยาบอย่างเจ้า จะคิดอะไรละเอียดได้บ้าง?”
เหลียนฟางโจวสังเกตเห็นสายตาปะทะกันของทั้งคู่ ก็ขยับตัวน้อย ๆ ขวางไม่ให้ทั้งสองสบตากัน แล้วแย้มยิ้มพูด “ถ้าทั้งสองท่านเห็นว่าความคิดนี้ใช้ได้ งั้นก็มาช่วยกันนึกให้ละเอียดเถอะ!”
ทั้งสองคนต่างพยักหน้ารับคำ จากนั้นก็หลบตากัน หันไปใช้ความคิดเงียบ ๆ เพื่อรื้อฟื้นความทรงจำอย่างตั้งใจ
ทั้งสามต่างรู้สึกละอายใจอยู่ในอกโดยมิได้นัดหมาย—หากตอนนั้นไม่มัวแต่แข่งกันเอาชนะกัน คงไม่หลงทางถึงเพียงนี้...
ราวหนึ่งชั่วยามเศษต่อมา ทั้งสองก็เริ่มแลกเปลี่ยนความเห็นกันอย่างจริงจัง หลังถกเถียง วิเคราะห์ทิศทางอยู่พักใหญ่ ก็พอจะสรุปเส้นทางได้ในที่สุด
แม้จะมีความมั่นใจเพียงหกถึงเจ็ดส่วน แต่ในสถานการณ์เช่นนี้ ก็เพียงพอแล้วที่จะลองเสี่ยงดู! ส่วนอีกสามสี่ส่วนที่อาจล้มเหลว—ไม่มีใครเอ่ยถึง เพราะต่างก็รู้ดีในใจว่า หากไม่สำเร็จ ก็แค่ตายด้วยกันก็เท่านั้นเอง!
เหลียนฟางโจวแย้มยิ้มเอ่ย “สอนข้าพายเรือด้วยเถอะ ข้าไม่ชินกับการเป็นตัวถ่วงของผู้อื่น หรือว่าในใจพวกเจ้าดูแคลนว่าข้าเป็นผู้หญิง?”
เดิมทีชุยเส้าซีกับเหลียงจิ้นตั้งใจจะปฏิเสธนางอยู่แล้ว แต่พอได้ยินถ้อยคำที่ไม่มีช่องให้ปฏิเสธเช่นนั้น ก็ได้แต่ยอมรับอย่างเสียมิได้
เหลียงจิ้นรีบชิงพูดก่อน พร้อมรอยยิ้ม “เอาเถอะ! ในเมื่อเจ้าพูดเช่นนี้ ก็ช่วยออกแรงด้วยแล้วกัน ทิศทางเราจะคุมเอง เจ้าคอยพายอยู่ท้ายเรือก็พอ! แต่หากเหนื่อยก็อย่าฝืนล่ะ!”
ชุยเส้าซีก็เห็นพ้องเช่นกัน
เหลียนฟางโจวยิ้มรับด้วยความเต็มใจ
ณ เวลานั้น ขอบฟ้าทางตะวันตกทอประกายแสงเรืองรอง ดวงตะวันดั่งลูกไฟสีแดงฉานแขวนลอยอยู่เหนือผิวน้ำเพียงไม่กี่จั้ง แสงสุดท้ายของวันแผ่ไล้ผ่านท้องฟ้า กลายเป็นแถบเมฆยามเย็นที่เรืองรองดั่งเปลวไฟ ผิวน้ำสะท้อนแสงทองระยิบระยับ สั่นไหวตามระลอกคลื่นราวเกล็ดทองลอยล่อง
ภาพตรงหน้านั้น งดงามเกินบรรยาย ราวภาพวาดที่ควรค่าแก่การหยุดชื่นชม ทว่าในเวลานี้ ทั้งสามกลับมีแต่ความกังวลและความเยือกเย็นในใจ—พราะแสงสุดท้ายเช่นนี้ หมายความว่าอีกไม่นาน...ดวงตะวันจะลับขอบฟ้าแล้ว!
ขอเพียงคืนนี้...ดวงดาวจะส่องแสงแจ่มชัดพอ ให้พวกเขายังมีแสงนำทางต่อไปได้เถิด…
