บทที่ 1369 ความแน่วแน่
“จริงสิ ท่านพ่อ!” เหลียงจิ้นเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“เจ้าเหล่าหลี่ฟู่นั่นมันเป็นบ้าอะไรอีก? จู่ ๆ ถึงส่งคนมาล้อมจวนพวกเราอีก! เฮอะ!
นอกจากเรื่องพรรค์นี้ เขาคงไม่มีเรื่องอื่นให้ทำแล้วล่ะ!”
“แล้วเจ้าคิดว่าเพราะอะไรล่ะ?”
นายท่านอาวุโสใหญ่เหลียงหัวเราะในลำคอ ก่อนตอบ
“เจ้ามาถามข้า? ข้ากำลังจะถามเจ้ากลับต่างหาก
ว่าตอนเจ้าอยู่ข้างนอกไปก่อเรื่องอะไรให้เขาโกรธอีกแล้วหรือไม่?”
เหลียงจิ้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจทันที
แค่นเสียงเย็นแล้วกล่าวว่า “หลี่ฟู่นั่นมันใจแคบยิ่งกว่าเข็มเย็บผ้า
ใครแตะต้องนิดเดียวก็หวงนัก! งานเทศกาลอวี้หลานเผิงครั้งนี้ที่เมืองหลางฉี
มันเป็นโอกาสดีที่แท้จริง! เดิมควรสำเร็จแน่นอน
แต่ใครจะคิดว่าไอ้พวกเฮยหลีจะโง่จนทำเสียเรื่องเสียราว!
แม้หลี่ฟู่จะหนีตายกลับมาได้ แต่ต้องบาดเจ็บแน่! เฮอะ!
ข้านึกว่าเขาจะรอพักฟื้นก่อนแล้วค่อยหาจังหวะแก้แค้น
ที่ไหนได้...ร้อนรนเสียจนน่าขัน!”
นายท่านอาวุโสใหญ่เหลียงขมวดคิ้ว
“ถ้าเช่นนั้นก็แปลว่าเป็นฝีมือเจ้าจริง ๆ? เรื่องเป็นมาอย่างไร เจ้าควรรีบบอกให้หมดเดี๋ยวนี้!”
เหลียงจิ้นเองไม่คิดจะปิดบังอะไร
จึงเล่าทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบ
ขณะเล่าก็ยังอดเสียดายไม่ได้
แต่นายท่านอาวุโสใหญ่กลับยิ่งฟังยิ่งโกรธ พูดเสียงเย็นเฉียบว่า
“เจ้ากล้ายิ่งนัก!
เมื่อก่อนถ้าไม่มีความมั่นใจ เจ้าจะไม่ลงมือสุ่มสี่สุ่มห้า!
และเมื่อลงมือก็ไม่เคยพลาด!
แต่กับหลี่ฟู่นี่เจ้ากลับพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า!
ทำไมเจ้าถึงไม่รู้จักเรียนรู้จากความผิดพลาด? ผิดซ้ำผิดซ้อนจนเกินทน!”
“ท่านพ่อ! ข้ามั่นใจมากแล้ว!”
เหลียงจิ้นโต้เสียงหงุดหงิด “แค่ครั้งนี้ผิดพลาด
ก็เพราะเรื่องบังเอิญเท่านั้น!”
ท่านพ่อแค่นเสียงเยาะ ไม่คิดจะถกเถียงต่อ เพียงกล่าวเรียบ ๆ ว่า
“นี่คือโอกาสสุดท้ายของเจ้าแล้ว รีบคิดให้รอบคอบที่สุด ยังมีช่องโหว่ตรงไหนหรือไม่?”
“ไม่มีแน่นอน!”
เหลียงจิ้นตอบฉับไว “ประการหนึ่ง พวกเฮยหลีได้รับบทเรียนไปแล้ว
ไม่อาจพลาดซ้ำสองในเวลาอันสั้น สอง ข้าได้ทิ้งคนของเราไว้ที่นั่น
พวกเขารู้ดีว่าจะต้องทำอย่างไร!”
นายท่านอาวุโสใหญ่พยักหน้า “ดีแล้ว เช่นนั้นเจ้ากลับไปพักผ่อนให้ดี
ฟื้นกำลังให้เต็มที่ รอจนฝ่ายโน้นส่งนกพิราบข่าวกลับมา
เราก็เตรียมเคลื่อนไหวทันที
ก่อนหน้านั้น ต้องหาทางสลัดพวกยืนเฝ้าหน้าจวนนั่นออกไปให้ได้
ไม่อย่างนั้นจะขวางการลงมือของเรา!”
“พูดถึงเรื่องนี้…” เหลียงจิ้นกลับยิ้มเล็กน้อย
“แต่ข้าคิดต่างจากท่านพ่อนะ
ไหน ๆ พวกสุนัขเฝ้าประตูพวกนั้นก็ชอบยืนเฝ้าจวนเรานัก
งั้นก็ปล่อยให้พวกมันเฝ้าไปเถอะ! ว่าแต่...อุโมงค์ลับใต้ดินของบ้านเรา
ควรเปิดใช้สักครั้งแล้วกระมัง?”
“เจ้าหมายถึง——” นายท่านอาวุโสใหญ่เหลียงชะงัก รู้สึกตื่นตัวทันที
เหลียงจิ้นแค่นเสียงเย็น “คนของเราก็แค่ ‘อยู่ในจวนอย่างเงียบสงบ’
ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว! ถึงเวลาที่จวนผู้ว่าการมณฑลถูกโจมตี
พวกเราก็ยิ่งไม่มีส่วนเกี่ยวข้องแม้แต่น้อย ท่านว่าจริงไหม?”
ดวงตาของนายท่านอาวุโสใหญ่เหลียงเปล่งประกายทันที ถึงกับตบมือหัวเราะ
“ยอดเยี่ยม! แผนนี้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก! วันพรุ่งนี้เปิดอุโมงค์ลับ
ตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีปัญหา!”
“ท่านพ่อเฉียบแหลมยิ่งนัก!” สองพ่อลูกหัวเราะขึ้นพร้อมกัน
หลังจากนั้น
นายท่านอาวุโสใหญ่เหลียงก็พูดกับภรรยาด้วยความหนักใจถึงความห่วงใยที่มีต่อเหลียงจิ้น
ซึ่งภรรยาก็เห็นด้วยอย่างถึงที่สุด ถึงกับกัดฟันพูดว่า
“นังผู้หญิงคนนั้นมันเป็นลางร้ายชัด ๆ! ตราบใดที่นางยังอยู่
อาจิ้นไม่มีทางหลุดพ้นหายนะ! ฆ่านางเสีย ถึงแม้จะทำให้อาจิ้นเสียใจ
แต่ผ่านไปสักพักก็จะลืม! ต่อให้เขาโกรธเคืองเราสองคน ข้าก็ยอม!
ในฐานะพ่อแม่ ใครจะทนนิ่งเฉยปล่อยให้ลูกชายเดินสู่หนทางวิบัติได้เล่า?”
“ข้าก็คิดเช่นเดียวกัน” เสียงของนายท่านอาวุโสใหญ่ขรึมลง
“ครั้งนี้ต้องวางแผนให้รัดกุมที่สุด ต้องหามือสังหารชั้นยอด
แค่หนึ่งหรือสองคนก็พอ คนมากไปจะยิ่งสะดุดตา
พอได้จังหวะ เห็นก็ต้องฆ่า แล้วรีบถอย
ให้อาจิ้นตามสืบอย่างไรก็หาตัวไม่เจอ และโยงกลับมาหาเราสองคนไม่ได้เด็ดขาด!”
ภรรยาพยักหน้า ก่อนสายตาเปล่งประกายขึ้น “นายท่านจำได้ไหม? มือสังหารที่ชื่อ ‘ม่อเว่ย’
เขายังติดหนี้บุญคุณท่านอยู่ไม่ใช่หรือ?”
“ใช่! ทำไมข้าลืมไปได้นะ!” นายท่านอาวุโสใหญ่เหลียงยินดีนัก
หัวเราะแล้วกล่าวว่า “ดี! ใช้เขานั่นแหละ! ม่อเว่ยฝีมือเก่งกาจเหนือมนุษย์
แถมยังเชี่ยวชาญงานสังหารโดยเฉพาะ
ให้เขารับงานนี้ ย่อมไร้พลาดแน่!
ข้าจะให้คนไปติดต่อเขาทันที!”
ทางด้านเสี่ยวมู่ เห็นว่าคนในตระกูลเหลียงกลับไม่ขัดขืนใด ๆ
ปล่อยให้เขากักบริเวณไว้แต่โดยดี
ย่อมอดรู้สึกประหลาดใจมิได้
แต่พอคิดอีกทีก็คลายใจ ‘แบบนี้ก็ดี
จะได้ไม่ต้องเสียเวลาแรงใจไปไล่ต้อนพวกมันให้เหนื่อย’
แม้ว่าพวกมันจะกำลังก่อหวอดวางแผนอะไร แต่ก็ไม่มีอะไรให้น่ากังวล!
อีกแค่สองสามวัน พวกมันก็จะถึงคราวพินาศ!
เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังอำนาจที่แท้จริง อุบายเล่ห์เหลี่ยมใด ๆ
ก็ไร้ความหมาย!
คืนวันที่สองหลังจากเหลียงจิ้นกลับมา หลี่ฟู่ได้รับข่าวว่า
บริเวณรอบเหมืองทั้งสองแห่ง
ทุกกองกำลังที่จัดเตรียมไว้ได้เข้าประจำที่เรียบร้อย
รอเวลาแค่ช่วงรุ่งสาง ซึ่งเป็นช่วงที่จิตใจคนอ่อนล้าและผ่อนคลายที่สุด
จากนั้นก็จะเปิดฉากโจมตีในทันที!
ตราบใดที่สามารถจับตัวท่านอาวุโสสามแห่งตระกูลเหลียง
ผู้ควบคุมกิจการเหมืองทั้งหมด
รวมถึงหัวหน้าคนงานและผู้คนที่ใครต่อใครก็รู้ว่าเป็นคนของตระกูลเหลียง
ควบคุมเหมืองไว้ในมือ แล้วค้นหาหลักฐานออกมาให้ได้—ตระกูลเหลียงย่อมสิ้นข้อแก้ตัว!
หลี่ฟู่แค่นหัวเราะเย็นคำนึงในใจ
คืนนั้นเขาออกคำสั่งให้ลั่วกวงจัดคนไปดูแลปกป้องฮูหยินกับคุณชายตัวน้อยในวันรุ่งขึ้น
ห้ามแม้แต่แมลงวันสักตัวบินเข้าสู่จวนด้านในของจวนของผู้ว่าการมณฑลได้!
ส่วนเขาเอง ออกจากเมืองไปบัญชาการด้วยตนเอง จากค่ายทหาร
เขาสั่งการให้ระดมทหารสามพันนาย แยกออกเป็นสามส่วน ลงมือพร้อมกันในช่วงรุ่งสาง
หนึ่งพันนายกระจายประจำตามสี่ประตูเมือง ถนนสายหลัก
และบริเวณรอบคฤหาสน์ตระกูลเหลียง
เพื่อควบคุมสถานการณ์และป้องกันการเคลื่อนไหวเกินตัวของคนตระกูลเหลียง
อีกหนึ่งพันนายแฝงตัวอยู่รอบชานเมือง
คอยจับกุมผู้ที่หลบหนีรอดเงื้อมมือไปได้
ส่วนอีกหนึ่งพันนาย ร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ศาล
เดินหน้าบุกจวนตระกูลเหลียง จับกุมทุกคนของตระกูลโดยสิ้นเชิง!
รุ่งสางวันถัดมา ขณะที่ฟ้ายังไม่สว่าง
ผู้คนทั่วเมืองยังหลับใหลอยู่ในห้วงความฝัน
แม้แต่ยามเวรที่เดินตรวจตราอยู่ตามทางยังง่วงเหงาหาวนอน
นับถอยหลังรอให้เดินตรวจจบรอบสุดท้ายจะได้กลับไปนอนเสียที
แต่ในยามนั้นเอง ตาข่ายใหญ่ผืนหนึ่งได้แผ่กางออกโดยไร้สุ้มเสียง
ทุกฝ่ายเข้าสู่ตำแหน่งอย่างพร้อมเพรียง
หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลเหลียงอันโอ่อ่าสง่างาม หลี่ฟู่และเซียวมู่นำกองกำลังยืนตระหง่านอยู่เต็มอาวุธ
เหล่าทหารในชุดเกราะมืดดำแน่นขนัดในมือกำดาบเปล่งรัศมีสังหาร
เปลวคบไฟส่องสว่างไปทั่วอาณาบริเวณ
หลี่ฟู่พยักหน้าให้เซียวมู่
เซียวมู่ก้าวไปเคาะประตูด้วยแรงอันหนักหน่วง "เปิดประตู! เร็ว!
เปิดประตู!"
ผ่านไปชั่วครู่ เสียงจากด้านในลากยาวอย่างขุ่นเคือง
"มาแล้ว—" ตามด้วยเสียงบ่นพึมพำอย่างรำคาญ
ฝีเท้าอันเชื่องช้าค่อย ๆ ใกล้เข้ามา
ผู้คนด้านนอกล้วนกลั้นหายใจ ตั้งใจฟังเสียงก้าวเท้านั้น
พร้อมนับถอยหลังในใจ
แอ๊ด—บานประตูเปิดออกเล็กน้อย คนเฝ้าประตูส่งเสียงหงุดหงิด
"พวกเจ้า—" คำพูดยังไม่ทันจบก็เปลี่ยนเป็นเสียงสั่นเครือ
"พะ-พวกเจ้าเป็นใคร? คิดจะทำอะไร!"
