บทที่ 1375 เดิมพัน
คุณชายน้อยดื้อรั้นนัก ถึงกับไล่พวกอิ๋งชุนออกไปหมด
อ้างว่าไม่ชินเวลามีคนอื่นนอกจากท่านพ่อคอยดูเขาเวลาฝึกกระบี่...ใครจะรู้ว่า—
“แม่นม!” ซวี่เอ๋อร์หันไปเรียกเสียงดัง กำลังจะวิ่งไปหา
ทว่าเท้าเพิ่งยกได้ไม่กี่ก้าว ก็รู้สึกวูบเบา ๆ ใต้ฝ่าเท้า—
ม่อเว่ยไม่รู้มายืนตรงหน้าเขาตั้งแต่เมื่อไร
มือหนึ่งยกคอเสื้อเขาขึ้นเบา ๆ เหมือนยกแมวตัวหนึ่งลอยจากพื้น
“ปล่อยข้า! ปล่อยเดี๋ยวนี้!” ซวี่เอ๋อร์ทั้งดิ้นทั้งตะโกน
ม่อเว่ยไม่ตอบ หันไปยิ้มเย็นใส่แม่นม “อยากช่วยคุณชายเจ้าหรือ? ไม่ยากนัก—ตายซะต่อหน้าข้า! เจ้าตาย ข้าก็ปล่อยเขา
หากไม่...ข้าก็จะฆ่าเขาแทน!”
“อย่า! แม่นม อย่าทำ!” ซวี่เอ๋อร์ตกใจสุดขีด ร้องลั่นเสียงแหบ
แม่นมตาแดง สั่นเทาไปทั้งตัว แต่จ้องเขาแน่วแน่ “เจ้าพูดจริงหรือ?”
“แน่นอน” ม่อเว่ยหัวเราะเย็น ชักคิ้วขึ้น เผยแววโหดเหี้ยม
“อย่าคิดถ่วงเวลา—รีบลงมือ!”
“ได้! ได้! ข้าจะตาย! ข้าตายเอง!” แม่นมเสียงสั่น พยักหน้าแรง ๆ
ก่อนหันขวับไปมองเสาไม้ใกล้ ๆ แล้วพุ่งตัวชนเต็มแรง
“แม่นม! แม่นมมม!” ซวี่เอ๋อร์เบิกตากว้าง กรีดร้องสุดเสียง
ไม่รู้ว่ามาจากที่ใด แต่มีหินก้อนเล็ก ๆ ก้อนหนึ่งลอยมาเฉียดฟ้า
กระแทกเข้าเป้าที่ข้อพับเข่าของแม่นมพอดีเป๊ะ!
นางชาวาบไปทั้งขา แรงหายไปในชั่วพริบตา ร่างที่พุ่งไปจึงเสียหลัก
สะดุดล้มโครมลงกับพื้น
“แม่นม! แม่นม!” ซวี่เอ๋อร์ร้องลั่น พยายามดิ้นให้หลุดจากมืออีกฝ่าย
“ปล่อยเขา”
เสียงหนึ่งดังจากด้านหลังต้นทับทิม
หลี่ฟู่ก้าวออกมา สายตาเย็นเยียบ หยุดตรงหน้าม่อเว่ย “ปล่อยลูกข้า”
ม่อเว่ยหัวเราะหึหลายครั้ง
“ท่านพ่อ! ท่านพ่อ! เขาคือคนที่รังแกท่านแม่ รังแกพี่สาวหงอวี้
และแม่นมด้วย! ท่านพ่อ ลงโทษเขาเลย!” ซวี่เอ๋อร์ทั้งตกใจทั้งดีใจ ตะโกนสุดเสียง
หลี่ฟู่มองลูกชายแวบหนึ่ง แล้วหันกลับมาจ้องม่อเว่ย
“ต่อให้เขาอยู่ในมือเจ้า แต่ตราบใดที่ข้ายังอยู่
เจ้าก็ทำอะไรเขาไม่ได้”
ม่อเว่ยหัวเราะเย้ยเสียงดัง “จริงหรือ? ท่านแม่ทัพไม่คิดว่ามั่นใจตัวเองเกินไปหรือไร? ท่านเห็นหรือไม่?
เด็กนี่อยู่ในมือข้า
ข้าแค่กระดิกนิ้วเดียวก็สามารถเอาชีวิตเขาได้แล้ว”
“เจ้าไม่กล้าหรอก” หลี่ฟู่ตอบเสียงเรียบ
ม่อเว่ยหรี่ตา หัวเราะเย็น
หลี่ฟู่กล่าวต่อ
“เพราะเจ้าเป็นมือสังหาร มือสังหารย่อมกลัวตาย หากเจ้าฆ่าเขา
ข้าก็จะเอาชีวิตเจ้า…ไม่สิ ข้าจะทำให้เจ้าทุกข์ทรมานจนอยากตายเสียเอง
แต่หากเจ้าปล่อยเขา แล้วชนะข้าได้ เจ้าก็ไปได้”
ม่อเว่ยเริ่มลังเล ตั้งแต่ถูกซวี่เอ๋อร์พบเข้า
ก็รู้แล้วว่างานครั้งนี้ล้มเหลวอีกครั้ง จริง ๆ เขาควรรีบถอยตั้งแต่แรก
ทว่ากลับไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ถึงยังยืนอยู่นี่ พูดโน่นพูดนี่กับเด็กนั่นอีก
ยิ่งอยู่นาน ก็ยิ่งแย่ ต่อให้ยังไม่เห็นใคร แต่เขารู้—ต่อจากนี้
คงไม่มีทางออกง่าย ๆ แล้ว
เรือนหลังของจวนผู้ว่าการมณฑลแห่งนี้ ป้องกันแน่นหนาราวกับถังเหล็ก
บนโลกนี้มีไม่ถึงห้าคนที่สามารถเข้าออกได้อย่างอิสระ—รวมถึงเขาด้วย
ข้อเสนอของหลี่ฟู่ นับว่าเย้ายวนใจอย่างยิ่ง
“ใต้เท้าหลี่พูดจริงหรือไม่? อย่าคิดลวงข้านะ!” ม่อเว่ยเอ่ยเสียงเย็น
หลี่ฟู่หัวเราะหึเยาะ หยิ่งผยองกล่าวว่า “ข้าจะโกหกเจ้ารึ? เจ้าหรือ…ยังไม่คู่ควรให้ข้าต้องพูดโกหกด้วย!”
ยกเว้นแกล้งพูดเอาใจภรรยาแล้ว
หลี่ฟู่ไม่เคยเอ่ยถ้อยคำที่ไม่ตรงความจริงแม้สักครั้ง
ม่อเว่ยขบฟันแน่น กลืนความอัดอั้นลงคอ ก่อนกัดฟันพยักหน้า “ได้!
ข้าจะเชื่อเจ้าสักครั้ง!” พูดจบก็ปล่อยซวี่เอ๋อร์ลงกับพื้น
“ท่านพ่อ! ท่านพ่อ!” ซวี่เอ๋อร์รีบวิ่งไปหาหลี่ฟู่
คว้าชายแขนเสื้อไว้แน่น เม้มปากเล็ก ๆ แน่นแล้วพูดว่า “ท่านพ่อ
ต้องสั่งสอนคนเลวผู้นั้นให้สาสมเลยนะ!”
หลี่ฟู่ลูบศีรษะเล็กเบา ๆ แล้วพาเขาถอยไปอีกด้าน
ซวี่เอ๋อร์หันไปเห็นแม่นมที่เพิ่งลุกขึ้นได้ก็รีบร้องเรียกแล้ววิ่งไปหา
ในพริบตา อิ๋งชุนและสาวใช้อื่น ๆ ก็มาถึง
พอเห็นเหตุการณ์ก็หน้าซีดตกใจ รีบประคองแม่นมกลับเข้าเรือน
ส่วนอิ๋งชุนและคนอื่น ๆ พากันล้อมซวี่เอ๋อร์ไว้
คอยเฝ้ามองการประลองอยู่ห่าง ๆ
ลั่วกว่างได้รับข่าวก็รีบพาคนกระจายกำลังไปประจำตามจุดโดยรอบ
สีหน้าเคร่งเครียดดุดัน
ม่อเว่ยจ้องหลี่ฟู่ยิ้มเย้ย แววตาเต็มไปด้วยการดูแคลน
หลี่ฟู่กล่าวเสียงเรียบ “ข้าเคยพูดไว้แล้ว หากเจ้าชนะข้า เจ้าจะไปได้”
“ดี!” ม่อเว่ยตะโกนเสียงดัง มือสะบัดกระบี่ยาว
พริบตานั้นร่างพุ่งออกดุจสายลมพายุ แทงไปที่หลี่ฟู่อย่างดุดัน
หลี่ฟู่เอนตัวหลบเพียงนิดเดียว กระบี่วาบเป็นประกาย
ปลายชายเสื้อสะบัดวูบ แค่ชั่วลมหายใจ ม่อเว่ยก็ฟาดกระบี่ออกมาเจ็ดแปดกระบวนท่า
ทั้งคู่ประชันกันแนบชิด เคลื่อนไหวรวดเร็วจนดูเหมือนเงาเคลื่อนพลิ้ว
หลี่ฟู่ถอยหนึ่งก้าว พลิกกายกระโดดเข้าสู่ลานฝึก
ฝ่ายหนึ่งมือคว้ากระบี่ยาวจากชั้นอาวุธอย่างแม่นยำ
ปลายกระบี่ของม่อเว่ยตามมาไม่หยุด
ตรงเข้าหลังเขา—แต่หลี่ฟู่ราวกับมีตาอยู่ด้านหลัง
ก้าวและท่วงท่าของเขาล้วนกลมกลืนแนบสนิทไร้ที่ติ ปลายกระบี่ของม่อเว่ยจึงพลาดเป้าทุกครั้ง
แม้จะเฉียดฉิวก็ไม่อาจแตะต้องปลายชายเสื้อเขาได้เลย
หลี่ฟู่สะบัดกระบี่กลับ กระบี่วาบวับราวเส้นไหมเงินพุ่งฟาดตรงลงมา
ม่อเว่ยจำต้องชักกระบี่กลับ
ปัดขึ้นแนวเฉียงชี้ตรงดวงหน้าอีกฝ่ายราวหนามแหลมพุ่งสวน!
ผู้ชมรอบข้างล้วนตาไม่กะพริบ หัวใจเต้นโครมคราม ลั่วกว่างกับบ่าวผู้เชี่ยวชาญคนอื่น
ๆ ถึงกับขมวดคิ้วแน่น หายใจติดขัด ร่างเกร็งแน่นไปหมด
ส่วนพวกที่ฝีมือด้อยกว่าก็ได้แต่รู้สึกว่ากระบวนท่ารุนแรงปานพายุพัดพร่างพราย
ตาแทบมองไม่ทัน!
ทั้งสองโรมรันจากลานฝึกสู่สวนหลังบ้าน
แล้วต่อสู้เลยจากสวนออกไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ
ทุกคนกำลังจะตามไป แต่ลั่วกว่างตะโกนเสียงกร้าว
“หยุด! รีบพาคุณชายน้อยกลับเรือนหลัก ไปคุ้มกันฮูหยิน!”
ทุกคนสะดุ้ง รับคำพร้อมกัน รีบพาซวี่เอ๋อร์จากไป
เหลือเพียงห้าหกคนตามลั่วกว่างไปเฝ้าติดตามทั้งคู่
เดิมทีซวี่เอ๋อร์ไม่ยอมไป แต่ลั่วกว่างเพียงกล่าวว่า
“คุณชายน้อยไม่อยากกลับไปคุ้มกันฮูหยินหรือ?”
ซวี่เอ๋อร์ร้อง “อ๊ะ!” แล้วหันหลังวิ่งกลับ ไปทันที
กลางสวนดอกไม้ บรรยากาศเละเทะเกลื่อนกลาด
ทั้งไม้ดอกไม้ประดับล้มระเนระนาดยุ่งเหยิงกระจัดกระจาย
ท่ามกลางความโกลาหล แสงกระบี่วูบวาบสว่างวาบ พร่างพรายขึ้นลงรวดเร็ว
สองร่างเงาสีครามเข้มและน้ำเงินหมึกพัวพันตีกันแน่นหนึบ
มองไม่เห็นใบหน้าชัดเจนแม้แต่น้อย
ลั่วกว่างและพวกยืนล้อมอย่างเคร่งเครียด จ้องไม่วางตา
“อ๊าค!” เสียงร้องเจ็บปวดดังขึ้น ทำเอาทุกคนใจหายวาบ
รีบเบิ่งตาเพ่งมองพื้น เห็นชายในชุดครามเข้มทรุดตัวลงกับพื้น มือกุมอก
พยายามยันตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ทุกคนจึงพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“เจ้าขโมยชั่ว!” ลั่วกว่างพุ่งขึ้นหน้า กำลังจะลงมือ
จับกุมมือสังหารเจ้าเล่ห์ที่แสนโอหังผู้นี้ด้วยตัวเอง
แต่หลี่ฟู่กลับกล่าวเย็นชาว่า “ปล่อยเขาไป!”
“ท่านแม่ทัพ!”
“ท่านผู้ว่าการมณฑล!”
เสียงสูดลมหายใจเฮือกต่ำดังขึ้นถ้วนทั่ว
“ไม่ได้เด็ดขาดนะท่านแม่ทัพ!” ลั่วกว่างตาแดงก่ำ
จ้องมือสังหารที่ทำให้เขาอับอายขายหน้าจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ใดได้อย่างไร้ความปรานี
เขาแทบอยากจะตัดแขนขามันให้หมด จะได้ดูเสียทีว่ายังจะอวดเก่งได้อยู่อีกหรือไม่
เจ้าคนนี้บังอาจลอบเข้ามาในจวนกลางวันแสก ๆ ไม่เพียงไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย ยังกล้าจับตัวคุณชายน้อยอีก!
ครั้งก่อนคือฮูหยิน ครั้งนี้คือคุณชายน้อย
ลั่วกว่างรู้สึกว่าตนเองสมควรตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด
เขาโทษตัวเองจนแทบไม่อาจให้อภัย
ความแค้นที่มีต่อคนผู้นี้จึงฝังลึกถึงกระดูก
“ท่านแม่ทัพ หากปล่อยเสือกลับป่า ย่อมมีภัยตามมาอีกมิรู้จบ!
ขอท่านแม่ทัพตรองให้ดี!”
