บทที่ 1454
ศึกในวัด
พระชายาฮั่นหยางอ๋องไม่คาดคิดว่าเหลียนฟางโจวจะโยงเรื่องถึงตนเอง
ใบหน้าของนางพลันเคร่งขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะแค่นยิ้มตอบ
“ฮูหยินเซียว ช่างใจร้อนเสียจริง!
เหตุใดจึงลุกขึ้นทำร้ายท่านหญิงได้ง่ายดายถึงเพียงนี้? ฮูหยินเซียว
ยังไม่รีบคุกเข่าขอขมาต่อท่านหญิงอีก!”
ปี้เถาหัวเราะเย็น เงยหน้าตอบเสียงดัง “อยากสู้ก็เข้ามา! อย่าคิดว่าเจ้ามีคนอยู่ข้างหลังแล้วข้าจะกลัวนะ!
ช่างไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ! ไม่คิดดูให้ดี ๆ ว่านี่มันเขตอำนาจของใคร ที่พวกเจ้าแอบทำกันมาน่ะ
คิดว่าปิดหูปิดตาท่านแม่ทัพหลี่กับฮูหยินได้หรือ? ข้าบอกเลยนะ—รีบคุกเข่าขอชีวิตซะดี
ๆ เถอะ ท่านยายปี้เถาคนนี้อาจจะเวทนาไว้ชีวิตพวกเจ้าบ้าง!”
สีหน้าพระชายาฮั่นหยางอ๋องกับโจวเชี่ยนซีดเผือดวูบ
ความรู้สึกไม่สู้ดีแล่นวาบเข้าหัวใจอย่างฉับพลัน พระชายาฮั่นหยางอ๋องตวาด “คนของข้า! บุกเข้ามาเดี๋ยวนี้! จับตัวพวกมันให้หมด!”
เสียงฝีเท้าเรียงเป็นจังหวะดังขึ้น พร้อมเสียงประตูเปิดออก
ทหารอารักขาสวมเกราะเต็มยศบุกเข้ามาทันที ดาบในมือวาววับเย็นเยียบ
ชี้ตรงมาที่พวกของพระชายาฮั่นหยางอ๋องอย่างไม่ปรานี
เหลียนฟางโจวหันไปมองปี้เถาอย่างระอาใจ ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“เจ้าเด็กคนนี้ใจร้อนไปแล้ว!
ข้ายังอยากคุยกับพระชายาและท่านหญิงอีกสักหน่อยแท้ ๆ”
ปี้เถาหัวเราะคิก แต่ก็รีบเก็บสีหน้า ทำหน้าเสียอย่างน่าขัน ค้อมกาย
“เป็นความผิดของบ่าวเอง ขอฮูหยินโปรดอภัยด้วยเจ้าค่ะ!”
หลี่เหมยกับอวี๋เหมยพอเห็นสถานการณ์ไม่ดี ก็ดึงตัวโจวเชี่ยนพุ่งฝ่าวงล้อมออกไปด้วยความเร็ว
แต่เพียงพอเห็นแนวกำแพงรอบลานที่สูงชันพร้อมลูกธนูยาวเรียงรายชี้ลงมาทุกสารทิศ พวกนางทั้งสองก็พลันหมดสิ้นกำลังใจ
พระชายาฮั่นหยางอ๋องรู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง ทั้งตัวเย็นเฉียบ
สีหน้าซีดขาว นางกัดฟันกรอด “เหลียนฟางโจว
เจ้าวางแผนเล่นงานข้า!”
เหลียนฟางโจวยักไหล่ พลางยิ้ม “พระชายาอย่าตรัสเช่นนั้นเลย
แผนการน่ะ...ไม่ใช่ท่านหรอกหรือที่เริ่มก่อน? หม่อมฉันเพียงรับมือไปตามเรื่อง
สามีหม่อมฉันเป็นคนระแวดระวังนัก กลัวจะมีคนปองร้ายหม่อมฉัน
เวลาเดินทางแม้จะพาเพื่อนไปไม่มาก แต่ข้างในข้างนอกมีคนล้อมไว้หมดแล้ว—พระชายา ท่านประมาทเองนะเพคะ”
สีหน้าพระชายาฮั่นหยางอ๋องยิ่งเคร่งจัด ตวาดเสียงกร้าว “เหลียนฟางโจว! ข้าคือพระชายาอ๋อง!
เจ้ากล้าทำอะไรมากไปกว่านี้หรือ?”
เหลียนฟางโจวหัวเราะเบา ๆ “แน่นอน
หม่อมฉันไม่กล้า! บอกตามตรง หม่อมฉันไม่คิดว่าคนที่จะมาคือท่าน นึกว่าจะเป็นพวกข้ารับใช้ของฮั่นหยางอ๋องเสียอีก
ถ้าหากเป็นพวกนั้นล่ะก็—อย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอดกลับออกไปแม้แต่คนเดียว!
แต่ในเมื่อเป็นพระชายา เช่นนั้นก็อีกเรื่อง—หม่อมฉันจะให้คนพาท่านไปพบกับฮั่นหยางอ๋องเอง”
รอยยิ้มบนใบหน้าของนางจางลง กลับกลายเป็นเยียบเย็นดั่งหิมะ “ของที่ไม่ใช่ของตน อย่าได้คิดจะแย่ง
โดยเฉพาะ—ถ้ามันอยู่ในมือของข้า!”
“พาไป!”
เหล่าทหารอารักขารับคำทันทีโดยไม่ลังเล บีบให้พระชายาฮั่นหยางอ๋องจำต้องออกจากลาน
นางรู้สึกโทสะพุ่งพล่านในอก หันไปมองเหลียนฟางโจวด้วยแววตาอาฆาต
ก่อนจะจำใจหมุนกายจากไป
วันนี้ที่นางกับท่านหญิงหรงอันตั้งใจมา
ก็เพื่อจะได้เห็นเหลียนฟางโจวตกต่ำอับจนกับตาตนเอง
ไม่คาดเลยว่าสุดท้ายกลับกลายเป็นตนเองที่ถูกหยามกลับไปเสียแทน!
แต่อีกด้านหนึ่ง นางกลับคิด—ที่อีกฝ่ายไม่ลงมือกับนางโดยตรง
เช่นนั้นก็หมายความว่า “ไม่กล้า”?
หรือเป็นไปได้ว่า...ท่านอ๋องของนางอาจยังไม่แพ้อย่างแท้จริง และยังมีโอกาสกลับมา!?
“ฮูหยิน...พวกเราจะลงเขาได้หรือยังเจ้าคะ?” ปี้เถายิ้มแห้ง ๆ เอ่ยขึ้นเบา ๆ ด้วยความกระอักกระอ่วนใจ—นางรู้ตัวว่าตนเองทำอะไรไม่ยั้งคิดไปหน่อย
เหลียนฟางโจวเพียงยิ้มบางให้ เป็นสัญญาณให้สบายใจ “รออีกสักครู่ ท่านแม่ทัพบอกว่าจะมารับพวกเราเอง”
ไม่ทันขาดคำ เสียงของหลี่ฟู่ก็ดังมาจากลานด้านนอก เขากำลังร้องเรียกนางด้วยน้ำเสียงอันคุ้นเคย
“เขามาแล้ว ไปกันเถอะ!” เหลียนฟางโจวดีใจนัก
ใจที่ไม่เคยปล่อยให้ผ่อนคลายตลอดหลายวัน
ในที่สุดก็คลายความตึงเครียดลงอย่างแท้จริง
“เจ้าปลอดภัยหรือไม่? พวกเด็ก ๆล่ะ
เป็นอย่างไรบ้าง?” หลี่ฟู่รีบสาวเท้าตรงเข้ามา
มือจับไหล่นางแน่น สายตามองสำรวจอย่างห่วงใย
ใจของเหลียนฟางโจวอบอุ่นขึ้นมาทันที รู้ดีว่าเขาเองก็โดนความเสี่ยงครั้งแล้วครั้งเล่าทำให้หวั่นไหว
และอดหัวเราะไม่ได้ นางตอบเสียงอ่อน “ข้าปลอดภัยดี เด็ก ๆ ก็ปลอดภัย ท่านล่ะ—ทางโน้นเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”
หลี่ฟู่เห็นว่านางไม่มีบาดแผลหรืออาการผิดปกติ สีหน้าก็โล่งใจ “เรียบร้อยดีแล้ว ทุกอย่างจบสิ้น ข้าให้คนพาฮั่นหยางอ๋องออกจากหนานไห่ไปทันทีแล้ว”
เขาพูดพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย “เฮ้อ!
เรื่องแบบนี้ไม่มีวันให้ข้าได้พักใจเลยจริง ๆ ใครจะคาดคิดว่าพระชายาฮั่นหยางอ๋องกับท่านหญิงหรงอันจะกล้ามาหาเรื่องเจ้าถึงที่!
ดีที่...มีเพียงพวกนางเท่านั้น”
เหลียนฟางโจวแย้มยิ้ม “คนอื่นก็อยากจะมาเหมือนกัน
แต่จะปลีกตัวได้หรือ? ส่วนสองคนนั้น
ต่อให้มา...ก็เปล่าประโยชน์ ข้าไม่เคยกลัวพวกนางอยู่แล้ว”
คำพูดนั้นทำให้หลี่ฟู่หัวเราะออกมาอย่างโล่งใจ
เหลียนฟางโจวคล้องแขนเขาแล้วยิ้ม “ไปกันเถอะ
เราไปรับซวี่เอ๋อร์กับพวกเขา แล้วกลับบ้านกัน!”
“อืม!” หลี่ฟู่ยิ้ม รับคำอย่างอ่อนโยน
ก่อนยกมือขึ้นจัดปอยผมเส้นหนึ่งที่ปลิวปัดแก้มนางไปทัดไว้หลังใบหูอย่างเป็นธรรมชาติ
แล้วจึงเดินเคียงกันมุ่งหน้าไปยังด้านในของวัด
แต่แล้ว—เสียงแข็ง ๆ หนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะ ทำให้ทั้งสองหยุดฝีเท้า
“ท่านแม่ทัพ! ฮูหยิน!” หัวหน้าทหารอารักขานายหนึ่งทำใจกล้าก้าวออกมาสองก้าว
ค้อมกายคารวะ “คนพวกนี้...ขอท่านแม่ทัพและฮูหยินโปรดตัดสินใจเถิด
ว่าจะให้จัดการอย่างไรดี”
ทั้งสองหันตามสายตาเขาไป มองเห็นโจวเชี่ยนกับหลี่เหมยอีกสองคนอยู่ในสภาพร่อแร่หมดสภาพ
ดวงตาของหลี่ฟู่ปรากฏแววรังเกียจอย่างชัดเจน เอ่ยเสียงเรียบ “สาวใช้สองคน ฆ่าทิ้ง ส่วนท่านหญิงหรงอัน—ขังไว้ในคุก!”
หลี่เหมยกับอวี๋เหมยได้ยินแล้วถึงกับใจสั่น หัวใจหล่นวูบจนแทบล้มทรุด
ร้องไห้โหยหวนอ้อนวอนแทบเท้า
ในโลกนี้—ไม่มีใครที่ไม่กลัวตาย โดยเฉพาะในยามที่ความตายอยู่ตรงหน้า!
“ปิดปากมันไป!” หลี่ฟู่กล่าวอย่างไม่แยแส เสียงร้องโหยหวนจึงเงียบลงทันที
เหมือนถูกตัดขาดด้วยคมมีดในพริบตา
ท่านหญิงหรงอันไม่กล่าวอะไรเลย เพียงจ้องมองเหลียนฟางโจวกับหลี่ฟู่นิ่ง
ๆ ด้วยสายตาลึกล้ำ ก่อนปล่อยให้ทหารคุมตัวนางลงไปโดยไม่ขัดขืน
นางเห็นทุกท่าทีของสองคนนั้นชัดเจนเต็มสองตา—ท่าทางสนิทสนมไร้ความเกรงใจ
การหัวเราะ การยิ้ม การสัมผัส ล้วนแสดงความผูกพันลึกซึ้ง
หลี่ฟู่ผู้นี้—ที่แท้ก็ยิ้มเป็นเช่นกัน...และรอยยิ้มของเขา ช่างอ่อนโยนงดงามไม่แพ้คุณชายใดในใต้หล้า
หากความอ่อนโยนและรอยยิ้มนั้น—กลับเป็นของเหลียนฟางโจวเพียงผู้เดียว
ในใจของท่านหญิงหรงอันพลันปั่นป่วนด้วยความแค้นลึกล้ำ
ทำไม? ทำไมผู้หญิงคนนั้นถึงได้ทุกอย่าง?
ส่วนตัวนาง...กลับต้องตกเป็นนักโทษไร้เกียรติ!
นางเริ่มเข้าใจความดื้อรั้นของจูอวี้อิ๋งขึ้นมาบ้างแล้ว—มันไม่ใช่เพราะไร้เหตุผล
แต่เพราะความอยุติธรรมเช่นนี้—จะให้มองข้ามไปอย่างไรได้!?
สุดท้าย—ท่านหญิงหรงอันทนไม่ไหวอีก นางตะโกนสุดเสียงด้วยความเคียดแค้น
“เหลียนฟางโจว! ถึงข้าต้องตายกลายเป็นผี—ข้าก็จะตามจองล้างจองผลาญเจ้าทุกชาติไป!”
“ไร้สาระ ปิดปากนางเสีย” หลี่ฟู่กล่าวเสียงเรียบอีกครั้ง
เหลียนฟางโจวยิ้มพลางหันไปพูดกับเขา “เจ้าดูสิ คนพวกนี้เกลียดข้าแบบไร้สาเหตุทุกที
ข้าว่าสงสัยชาติที่แล้วคงไปขัดใจพวกนางมาแน่ ๆ!”
หลี่ฟู่หัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ “อย่าไปสนใจพวกนั้นเลย
แค่พวกนักโทษดิ้นรนก่อนตายเท่านั้นเอง”
เมืองหลวง
หลังจากฮั่นหยางอ๋องถูกขับออกจากมณฑลหนานไห่แล้ว กลุ่มของเหลียนเจ๋อก็เร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืน
ใช้เวลาสิบวันจึงไปถึงเมืองหลวง
พวกเขาปลอมตัวเป็นพ่อค้า แฝงตัวเข้าไปกับขบวนพ่อค้าขนาดใหญ่
จึงไม่เป็นที่ผิดสังเกตแม้แต่น้อย
