จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1368 ตัดสินใจลงมือก่อนเวลา

 

บทที่ 1368 ตัดสินใจลงมือก่อนเวลา

“พวกเขา...ไม่มีใครรอดกลับมาเลยหรือ?” เหลียนฟางโจวถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะถามขึ้นอีกครั้ง

บรรดาทหารเหล่านั้นล้วนติดตามเธอกับสามีฝ่าฟันทางไกลนับพันลี้มาจากเมืองหลวง สายสัมพันธ์ย่อมแน่นแฟ้นเกินกว่าคำว่า “คนติดตาม”

  เมื่อได้ยินว่าชีวิตที่ยังสดใสอยู่เมื่อไม่กี่วันก่อน บัดนี้กลับดับสูญลงอย่างไม่ทันตั้งตัว นางรู้สึกเศร้าหนักแน่นอยู่ในใจ

หลี่ฟู่เหลือบตามองนางครั้งหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ส่ายหน้า เขากอบกุมมือนางไว้แน่น เอ่ยเสียงหนักแน่นว่า “ข้าก็หวังจะมีปาฏิหาริย์อยู่เหมือนกัน...แต่โอกาสนั้นน้อยยิ่งกว่าน้อย แทบไม่มีเลย! เรื่องเช่นนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้ หากอยู่ในสนามรบจริงๆ ล่ะก็ คงยิ่งโหดร้ายกว่านี้หลายเท่า พวกเขาคือทหาร และนี่คือหน้าที่ของพวกเขา เจ้าอย่าได้เศร้าเสียใจจนเกินไปเลย ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกเขาตายเปล่าแน่นอน!”

เหลียนฟางโจวพยักหน้า ยิ้มออกมาด้วยความฝืน “ข้าเข้าใจ ข้ารู้ว่าที่เจ้าพูดมาล้วนเป็นเหตุเป็นผล

แต่ในใจก็ยังอด...คิดไม่ตกไม่ได้”

     นางหัวเราะฝืดๆ ส่ายหัวเบาๆ “บางที...เพราะข้าไม่เคยประสบกับเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน ก็เลยอดคิดฟุ้งซ่านไม่ได้

อาเจี่ยน เจ้าควรลงมือกับตระกูลเหลียงเสียแต่เนิ่นๆ ยิ่งเร็วเท่าไร พวกมันยิ่งเตรียมตัวไม่ทัน เรายิ่งใช้ประโยชน์จากความไม่ทันตั้งตัวได้มากเท่านั้น อย่างน้อย...ก็น่าจะลดความสูญเสียลงได้บ้าง”

“ข้าก็คิดแบบเดียวกัน!” หลี่ฟู่แค่นหัวเราะ สายตาทอประกายแข็งกร้าว “ครั้งนี้แม้โชคดีที่รอดมาได้ แต่ใครจะรู้ว่าครั้งหน้า พวกมันจะซุ่มรอที่ใดอีก?

ข้าไม่อยากปล่อยให้เวลาผ่านไปเปล่าอีกแล้ว!

ภายในสามวัน ข้าจะจัดการตระกูลเหลียงให้ราบคาบ! ให้พวกมันชดใช้ด้วยเลือด!”

คืนนั้นเอง—

หูต้าไห่, เสิ่นต้าอี้, ผางอวี้หลง และไห่หม่า ต่างพาคนของตนแยกย้ายออกจากค่ายทหารชานเมืองหนานไห่โดยเงียบเชียบ

พวกเขาแบ่งเป็นกลุ่มย่อย ละลายหายไปในรัตติกาลดุจเงาลวงตา

รุ่งเช้า—

มีชาวบ้านที่ตกเป็นเหยื่อร้องทุกข์ถึงจวนผู้ว่าการมณฑล กล่าวโทษ “คุณชายรองตระกูลเหลียง” ว่าลักพาตัวหญิงสาวไปโดยใช้กำลัง

เซียวมู่ นำกำลังเจ้าหน้าที่หลายสิบคนพร้อมทหารติดตามอีกนับร้อย มุ่งตรงไปยังจวนใหญ่ตระกูลเหลียง

ล้อมเอาไว้แน่นหนา ประกาศกร้าวให้ส่งตัวหญิงสาวออกมาโดยพลัน!

นายท่านใหญ่เหลียงกับนายท่านรองถึงกับเดือดดาล

เชิญเซียวมู่ให้เข้าไปพูดคุยในจวน แต่ไม่ว่าจะตะโกนด่าแค่ไหน แสดงความโกรธเท่าไร เซียวมู่กลับไม่ยี่หระแม้แต่น้อย

เขามีแต่ประโยคเดียวซ้ำๆ:

“ส่งตัวคนออกมา! มิฉะนั้น อย่าโทษว่าข้าล่วงเกิน!”

สีหน้านายท่านใหญ่ของตระกูลเหลียงแดงก่ำด้วยโทสะ จ้องเขาเขม็งราวกับจะปล่อยมีดบินออกจากดวงตา ทะลวงร่างเขาเป็นรูให้พรุน!

เซียวมู่หาได้ใส่ใจไม่ กลับยิ้มแย้ม “ฮี่ฮี่” อย่างสบายใจ ก่อนโบกมือให้สัญญาณ เหล่าข้าราชการและทหารติดตามก็พร้อมใจกันเคลื่อนไหวทันที

ไม่กี่อึดใจ จวนตระกูลเหลียงก็ถูกล้อมแน่นเสียจนแม้แต่น้ำหยดหนึ่งยังเล็ดรอดไม่ได้!

นอกจากคนรับใช้ที่ออกไปซื้อหาเสบียงซึ่งถูกตรวจสอบอย่างเข้มงวดก่อนปล่อยตัวแล้ว—

ห้ามเข้า ห้ามออกโดยเด็ดขาด!

นายท่านใหญ่เหลียงเห็นการเคลื่อนไหวใหญ่โตของจวนผู้ว่าการมณฑลเช่นนี้

ถึงกับรู้สึกสับสนอย่างยิ่ง รีบเรียกน้องรอง คุณชายรองเหลียง บรรดาหลานชาย และหัวหน้าคนสนิทของจวนมาสอบถาม

     มีใครไปทำเรื่องใดที่ล่วงเกินหลี่ฟู่สามีภรรยาหรือไม่?

เพราะเห็นได้ชัดว่า เจ้าหมอนี่—เซียวมู่ กำลังจงใจเล่นงานพวกเขาอยู่แน่นอน! ไม่กินทั้งไม้อ่อนและไม้แข็ง ยังจะมาอาละวาดเช่นนี้—

มันคือการออกหน้าแทนหลี่ฟู่สามีภรรยาไม่ผิดแน่!

เกิดเรื่องอะไรขึ้น ถึงได้ทำให้พวกเขาโกรธเกรี้ยวขนาดนี้กันแน่?

นายท่านรองเหลียงแค่นเสียงอย่างโกรธเคือง “จวนข้าหลวงนี่มันรังแกชาวบ้านเกินไปแล้ว! พี่ใหญ่ หากปล่อยไว้เช่นนี้จะยังไงกันดี? เราต้องลงมือก่อน! จบเรื่องนี้เสียแต่เนิ่นๆ! ความอัปยศเช่นนี้ ข้าทนไม่ไหวแล้ว!

หากไม่ใช่ว่าจังหวะยังมาไม่ถึง ฮึ! พวกมันคิดว่าตระกูลเหลียงของเราจะถูกรังแกง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?”

“ในเมื่อเจ้ารู้ว่าจังหวะยังไม่ถึง จะรีบร้อนไปไย?”

นายท่านอาวุโสใหญ่เหลือบมองน้องชายอย่างหงุดหงิด “รอให้ถึงเวลา ถึงตอนนั้นอยากจะแก้แค้นยังไงก็ไม่มีใครขวาง อดใจไว้นิด! อีกไม่นานหรอก! อาจิ้นก็ออกไปเตรียมการแล้วไม่ใช่หรือ? รอเขากลับมา ทุกอย่างจะกระจ่างเอง มากที่สุด...ก็แค่สิบวันครึ่งเดือนเท่านั้น!เพราะฉะนั้น เจ้าทั้งหลายต้องอยู่ในโอวาท ห้ามก่อเรื่องเด็ดขาด!

อย่าได้ยั่วโมโหพวกมันจนเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น!”

เขาหันไปทางเหลียงอวี้แล้วขึ้นเสียงต่ำ “อาอวี้! ตกลงเจ้าไปลักพาตัวหญิงสาวบ้านใครมาจริงหรือไม่? หากมี ก็รีบส่งตัวนางมา! ยอมขอโทษ ยอมเสียหน้าบ้างไม่เป็นไร ขอแค่ผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้ก่อน!”

“ท่านพ่อ!” เหลียงอวี้หน้าเขียวด้วยโทสะ พลางตะโกนลั่น “ข้าไม่ได้ออกนอกจวนมาเนิ่นนานแล้ว จะไปจับใครมาตอนไหนกัน? อีกอย่าง ข้าเองก็ไม่ได้รับหญิงใหม่เข้าจวนมาหลายเดือนแล้วด้วย!

พวกมันใส่ร้ายกันชัดๆ! หาเรื่องโดยไม่มีมูล!”

นายท่านอาวุโสใหญ่ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งงุนงง “ชักแปลกแล้วสิ แล้วเรื่องนี้มันหมายความว่ายังไงกันแน่?”

เขานิ่งคิดไปถึงเรื่องของจูอวี้อิ๋งก่อนหน้านี้ แต่เรื่องนั้น...ไม่ใช่จบไปแล้วหรอกหรือ? ตระกูลเติ้งก็ถูกกวาดล้างไปแล้ว!

อีกอย่าง—

เรื่องนั้นก็เป็นจูอวี้อิ๋งคิดการเองทั้งสิ้น เป็นเรื่องบาดหมางส่วนตัวระหว่างนางกับฮูหยินหลี่ จะเกี่ยวพันอะไรกับตระกูลเหลียงได้?

หลี่ฟู่สามีภรรยาไม่มีเหตุผลอันใด ที่จะขุดคุ้ยเรื่องเก่าในตอนนี้...

“ท่านพ่อ ท่านลืมไปคนหนึ่งนะ!”

เหลียงอวี้แค่นเสียงเย็น ก่อนกล่าวต่อว่า “ท่านลืมพี่ใหญ่ไปแล้วกระมัง! ใครจะรู้ว่าบางทีพี่ใหญ่ของพวกเราอาจก่อเรื่องอะไรไว้ก็ได้!”

“ว่าแล้วเชียว!” นายท่านรองเหลียงพลันตาโต หันกลับมารับคำทันที

นายท่านอาวุโสใหญ่เหลียงชะงัก สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันใด ในใจอดคิดไม่ได้—หรือว่าอาจิ้นแอบลงมือเอง? ถ้าใช่ ก็พอจะอธิบายเหตุผลได้อยู่ แต่...ทำไมถึงหุนหันเช่นนี้อีกแล้วเล่า?

เขาขมวดคิ้วอย่างหนัก อาจิ้นไม่เคยเป็นคนบุ่มบ่ามเช่นนี้มาก่อน! ไม่ต้องเดาเลย ต้องเป็นเพราะนังฮูหยินหลี่ผู้นั้นอีกแล้วแน่!

นางทำให้อาจิ้นใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หุนหันพลั้งมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

หลี่ฮูหยิน...ต้องกำจัด! นายท่านอาวุโสใหญ่เหลียงตัดสินใจในใจทันที

เมื่อเริ่มเคลื่อนไหวจัดการหลี่ฟู่เมื่อใด ฝั่งนั้นก็ต้องเตรียมมือสังหารนังหญิงนั่นด้วยเช่นกัน! จะปล่อยให้เหลียงจิ้นตามหานางเจอก่อนไม่ได้เด็ดขาด!

คืนนั้น เหลียงจิ้นอาศัยความมืดลอบปีนกลับเข้าจวน เข้าพบกับท่านพ่อ และรายงานว่า “ทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้ว!”

กลุ่มคนเฮยหลีจากหลายเผ่าหลายชนเผ่า

จะก่อกบฏขึ้นพร้อมกันในไม่กี่วันนี้ เมื่อหลี่ฟู่ถูกล่อลวงให้นำกำลังไปปราบปราม คนของพวกเขาก็จะแฝงตัวเป็นกบฏ

บุกเข้าโจมตีจวนผู้ว่าการมณฑลโดยตรง! ให้ราชสำนักได้รับบทเรียนราคาแพงว่า—“ใต้หล้านี้ไม่ต้องการข้าหลวงจากราชสำนัก!”

และเมื่อเหตุการณ์นี้ผ่านพ้นไป คงไม่มีใครกล้าอาสามารับตำแหน่งข้าหลวงประจำมณฑลนานไห่อีกแน่นอน!

ส่วนหลี่ฟู่นั้น—

**หัวหน้าเผ่าเฮยหลีเกลียดเขาชนิดฝังรากลึก บวกกับกลยุทธ์ที่พวกเขาวางไว้ล่วงหน้า ตราบใดที่เขาย่างกรายเข้าไปในดินแดนนั้น “อย่าหวังว่าจะรอดชีวิตออกมาได้!”

นายท่านอาวุโสใหญ่เหลียงมองเขาอย่างเย็นชา

ก่อนพยักหน้าช้า ๆ

“ดีมาก! เพื่อความมั่นใจ พรุ่งนี้เจ้าหาโอกาสออกจากจวน เดินทางไปประจำการที่นั่นด้วยตัวเอง! พ่อเชื่อใจฝีมือเจ้า

มีเจ้าคุมอยู่ด้วย ย่อมมั่นใจในความสำเร็จ!”

เหลียงจิ้นถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

เขาก็เพิ่งคิดจะเสนอตัวอยู่พอดี

ไม่คิดว่าท่านพ่อจะเอ่ยขึ้นมาก่อน

“ท่านพ่อ ข้าจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว

ให้เสี่ยวอวี้ไปแทนเถิด เขาควรได้ออกสนามจริงบ้าง! ท่านวางใจเถอะ ข้าจะกำชับเขาให้ดี ไม่ยากเกินไปหรอก!”

เหลียงจิ้นกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ท่านอาวุโสใหญ่เหลียงมองเขานิ่ง ๆ ลึกซึ้ง ครู่หนึ่งจึงพยักหน้า “ก็ดี! ในเมื่อเจ้าว่าเช่นนั้น ก็ให้เสี่ยวอวี้ไปแทน! เจ้าอยู่ที่นี่เถอะ!”

แต่ในใจเขากลับยิ่งแน่วแน่—“นังหลี่ผู้นั้น...ต้องตาย! ลูกชายคนนี้ หลงใหลจนเสียสติไปแล้ว!”

“ขอรับ ท่านพ่อ!” เหลียงจิ้นไม่มีลางสังหรณ์ใด ๆ ตอบรับด้วยความโล่งใจและยินดี

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1367 บาดเจ็บกลับจวน

 

บทที่ 1367 บาดเจ็บกลับจวน

“ขอรับ นายท่าน!”  เสี่ยวเฉียนผู้เป็นพ่อบ้านประจำจวนยังคงตกใจไม่หาย รีบพยักหน้ารับคำ

รีบเรียกคนมาดูแลหมิงเจี่ยกับหลิวเอ้อ พร้อมสั่งให้คนไปตามหมอ เตรียมน้ำร้อน จากนั้นก็ประคองหลี่ฟู่ไปยังห้องหนังสือส่วนตัว

 

ภายใต้ไอร้อนอบอวลในถังอาบน้ำ หลี่ฟู่เอนตัวพิงอยู่เงียบ ๆ ใบหน้าเยียบเย็นน่าหวาดหวั่น

เส้นทางที่เขาเลือกใช้เป็นเส้นทางไกลที่สุด วกวนที่สุด แต่คนจากอีกสองเส้นทาง—จนบัดนี้ก็ยังไม่มีผู้ใดกลับมา  เกรงว่า…คงไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว

เขาพาลูกน้องออกไปสิบสองคน

สองคนกลับมาก่อนพร้อมใต้เท้าจาน อีกสองคนบาดเจ็บสาหัสและกลับมาพร้อมตน

ส่วนที่เหลืออีกแปดคน…เกรงว่า คงต้องจารึกเป็นชื่อผู้กล้า…

คืนนั้น หลังจากหมิงเจี่ยรายงาน

เขาเองก็ยังไม่ได้เอะใจนัก แต่แล้วจู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ถึงสิ่งที่เหลียนฟางโจวเคยกำชับกับพ่อบ้านเสี่ยวเฉียนและลั่วกว่างในเรื่องคนเผ่าไป๋เหยา—ว่าคนกลุ่มน้อยในดินแดนห่างไกลเหล่านี้ มักพูดจาและแสดงออกอย่างตรงไปตรงมา

ไม่มีเล่ห์กล ไม่อ้อมค้อม ไม่รู้จักการเก็บงำคำพูด

สิ่งที่พูดออกมา…ก็มักเป็นสิ่งที่ “คิด” จริง ๆ

เช่นนั้นแล้ว

คำพูดเหล่านั้นที่เหล่าคนป่าเปล่งออกมาขณะโกรธแค้น จะใช่เพียงแค่คำพร่ำเพ้อหรือ?

“ใกล้ตายเต็มทีแล้ว!” ถ้อยคำที่พวกมันพูดใส่—ทั้งที่ไม่เคยรู้จัก ไม่เคยมีศัตรู เหตุใดถึงได้มั่นใจ จองหองอวดดีถึงเพียงนั้น?

ในช่วงเวลาเช่นนี้ ประสาทของหลี่ฟู่ตึงเครียดตลอดเวลา เพียงแวบเดียว เขาก็หวนคิดถึงตระกูลเหลียง…ถึงเหลียงจิ้นที่หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย

ทันทีนั้น เขาก็เรียกใต้เท้าจานมาหารืออย่างลับ ๆ

ใต้เท้าจานถึงกับตกใจหลังได้ยินข้อสันนิษฐาน แม้เป็นคนซื่อ ๆ ก็ยังอดคิดไม่ได้ว่า…เรื่องนี้…ต้องมีลับลมคมในแน่!

เพราะตนไม่มีวรยุทธ์ หลี่ฟู่จึงให้เขาแสร้งล้มป่วย แล้วจึงส่งตัวเขากลับไปในวันถัดมา

จากนั้น หลี่ฟู่ก็อ้างว่าจะไปเยี่ยมพวกหัวหน้าเผ่า

ในความจริงแล้วคือ…“เคาะกลองให้เสือหนี” เพื่อแอบสังเกตปฏิกิริยา

ไม่คาดคิด พวกนั้นกลับปากไวกว่าที่คิด แม้แต่การปิดบังขั้นพื้นฐานก็ยังไม่รู้จัก! ผลที่ออกมา…เกินความคาดหมาย และน่าตกใจยิ่งนัก

ก่อนหน้านี้เขายังลังเล แต่เมื่ออาหมู่หัวหน้าเผ่า เอ่ยวาจาโอหังออกมา

ก็ไม่มีข้อสงสัยอีกต่อไป

เรื่องนี้…ต้องเกี่ยวข้องกับเหลียงจิ้นและตระกูลเหลียงแน่!

เมื่อแน่ใจแล้ว

หลี่ฟู่จึงเตรียมการลับไว้ล่วงหน้า หลังงานเลี้ยงเลิกในคืนนั้น พวกเขาก็รีบแอบออกจากเมืองยามดึกทันที...

ถูกลอบฆ่าและซุ่มโจมตีนั้น ก็เป็นเรื่องที่คาดไว้แต่แรก แต่ที่คาดไม่ถึงคือ พวกมันจะมีจำนวนมากถึงเพียงนี้… และโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้!

เคราะห์ดีนัก ที่เขาเกิดความรู้สึกไม่สบายใจระหว่างทาง จึงเปลี่ยนเส้นทางไปกลับสองรอบ หมุนทิศหลีกลี้ จึงหลุดพ้นจากมือสังหารบางกลุ่มมาได้ สามารถพาหมิงเจี่ยกับหลิวเอ้อกลับมาโดยยังมีชีวิต มิเช่นนั้น——

ในอกหลี่ฟู่เดือดดาลไม่หยุด

ในจวนผู้ว่าราชการ...ย่อมมีสายของตระกูลเหลียงแฝงตัวอยู่แน่

แถมตำแหน่งยังไม่ต่ำ มิฉะนั้นคงไม่รู้กำหนดการและทิศทางที่พวกเขาออกจากเมืองได้แม่นยำนัก!

ได้แต่ภาวนา...อย่าให้คนผู้นั้นคือท่านเจ้าเมืองจ้าวเลย

หลี่ฟู่เดินออกจากถังอาบน้ำ สีหน้ายังคงเคร่งเครียด สวมชุดคลุมตัวกลางสบายๆและสะอาดเรียบร้อย แล้วเรียกคนเข้ามาทายาและพันแผลให้ในจุดที่บาดเจ็บหลายแห่ง จากนั้นจึงเรียกเสี่ยวเฉียนเข้ามา

เมื่อได้ทราบว่าหมอรักษาหมิงเจี่ยกับหลิวเอ้อเสร็จเรียบร้อยแล้ว และทั้งสองคนนอนได้พักผ่อนอย่างปลอดภัยแล้ว เขาจึงค่อยโล่งใจ

เขาสั่งให้เสี่ยวเฉียนไปเรียกเซียวมู่มาพบ มอบหมายคำสั่งบางประการ ก่อนจะก้าวเท้ามุ่งหน้าไปยังเรือนหลัง

—

เหลียนฟางโจวจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเขากลับมาแล้ว?

รู้ว่าเขาเข้าไปในห้องหนังสือ คิดว่าคงมีงานราชการยุ่ง ก็ไม่ได้ให้ใครเข้าไปรบกวน

เมื่อเห็นเขาเดินมา ก็รีบเข้าไปหา พลางยิ้มเอ่ยว่า

“เสร็จธุระแล้วหรือ? งานสำคัญขนาดไหนกัน ถึงมัวแต่วุ่นวายจนกลับมาแล้วยังไม่แวะมาหาข้าเลย?

 ทั้งข้าทั้งซวี่เอ๋อร์รอท่านอยู่ทั้งวัน ท่านไม่คิดถึงพวกเราบ้างหรือ?”

น้ำเสียงออดอ้อนเคล้าแง่งอนนั้น ทั้งคุ้นเคย ทั้งอบอุ่น สายตาที่เปล่งประกายอ่อนโยนจากดวงตาคู่งาม ทำเอาใจของหลี่ฟู่นุ่มละลาย ภายในอกร้อนผ่าวด้วยความอิ่มเอม

เขาหัวเราะแผ่วเบา ก้มตัวลงอย่างนุ่มนวล แล้วช้อนร่างนางขึ้นมาในอ้อมแขน

เขาเกือบจะไม่ได้กลับมาแล้ว...

เกือบจะไม่ได้เห็นนางอีก...

ไม่ได้สัมผัสความอ่อนโยนนี้อีกตลอดชีวิต...

แค่คิดก็เย็นเยียบไปทั้งร่าง...

หากวันนั้น…เขาไม่เกิดระแวงขึ้นมาก่อนล่วงหน้า...

“อ๊ะ! เจ้าจะทำอะไรน่ะ!” เหลียนฟางโจวอุทานเสียงหลง พยายามดิ้นรน สีหน้าแดงระเรื่อพลางหัวเราะเบาๆ “รีบปล่อยข้าลงนะ! ปล่อยเร็วๆ!”

สาวใช้พวกนั้นยังมองอยู่นะ!

แต่ไหนเลยหงอวี้กับม่ายเซียงจะยังกล้าอยู่ต่อ? เมื่อเห็นฉากนั้นก็หน้าแดงก่ำ รีบล่าถอยอย่างเงียบเชียบไปนานแล้ว

“อย่าดิ้นสิ ระวังลูกในท้องนะ…”

หลี่ฟู่หัวเราะแผ่วเบา โน้มตัวลงจุมพิตแก้มนวลที่แดงก่ำของนาง แล้วอุ้มนางเข้าไปยังห้องข้างในทันที

เขานั่งลง

โดยไม่ให้เวลานางได้ตั้งตัว ก็รวบตัวนางนั่งลงบนตัก

ประคองใบหน้านางขึ้น แล้วประทับจูบแสนอ่อนหวานลงบนริมฝีปากอันเย้ายวนโดยไม่เอ่ยสิ่งใด

เหลียนฟางโจวหลุดเสียง “อืม” ออกมา คำพูดใดๆ ถูกเขาปิดกลั้นไว้ในลมหายใจ

ร่างบางพลันไร้เรี่ยวแรง เอนอิงรับจูบของเขาโดยไร้ทางขัดขืน ก่อนจะค่อยๆ ดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์นั้นอย่างเงียบงัน

ครั้นเขายอมปล่อยมือ นางจึงได้แต่หอบหายใจเบาๆ ปลายนิ้วเรียวแตะใบหน้าเขาอย่างอ่อนโยน สายตาเว้าวอนพร่างพรายไปด้วยม่านน้ำบางเบา “เจ้าทำไมถึงเป็นแบบนี้?” นางเอ่ยถามด้วยเสียงแผ่วหวานปนน้อยใจ

หลี่ฟู่วางฝ่ามือทับลงบนมือของนาง โน้มหน้าลงชนหน้าผากของนาง พลางยิ้มเบาๆ “เพราะข้าคิดถึงเจ้า…”

สายตาเร่าร้อนดั่งเปลวเพลิงของเขา เผยความหมายที่ทั้งชัดเจนและล้ำลึกยิ่งนัก

จนทำให้เหลียนฟางโจวถึงกับตั้งรับไม่ทัน ใบหน้าร้อนวาบขึ้นมาอีกครั้ง

    นางเบือนหน้าหลบ เอ่ยเสียงเบา “เจ้าชักจะปากหวานขึ้นทุกวันแล้วนะ!”

“ไม่ใช่ปากหวาน แต่เป็นความจริงที่แท้จริงที่สุดต่างหาก!”

หลี่ฟู่หัวเราะเบาๆ ก่อนจะกอดนางแน่นขึ้น เสียงถอนหายใจของเขาแฝงไว้ด้วยความรู้สึกหลากหลาย “ฟางโจว… ยอดดวงใจของข้า เจ้าอยู่ไม่ได้หากไร้ข้า ข้าเองก็อยู่ไม่ได้หากไร้เจ้าเช่นกัน…”

น้ำเสียงนั้น… กลับทำให้ใจเหลียนฟางโจวสั่นไหว ความรู้สึกแปลกประหลาดแทรกซึมเข้ามาอย่างเงียบงัน ทั้งกังวล ทั้งสะเทือนใจ

    ร่างของนางเกร็งเล็กน้อย มือบางกอบกุมมือเขาแน่นขึ้น

“อาเจี่ยน…”

นางเรียกชื่อเขาเบาๆ ราวกับจะวิงวอนให้เขาอย่าพูดอะไรที่น่าหวาดหวั่นไปมากกว่านี้...

หลี่ฟู่ค่อยๆ ถอนมือออก แล้วกลับมือขึ้นมากอบกุมมือนางไว้แน่น เอ่ยเสียงแผ่วว่า “ที่เมืองหลางฉี พวกเราเจอกับการซุ่มโจมตี”

เหลียนฟางโจวหน้าถอดสี อุทานเบาๆ “อา!”

“ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องตื่นตกใจ เรื่องมันผ่านไปแล้ว” หลี่ฟู่รีบตบหลังนางเบาๆ ปลอบโยนด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง

เหลียนฟางโจวค่อยคลายความตกใจ เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว พลางวางมือแตะหน้าท้องเบาๆ “เป็นฝีมือตระกูลเหลียงหรือ?”

“เก้าส่วนว่าใช่”

หลี่ฟู่แววตาทอประกายเย็น ก่อนจะเล่าความเป็นมาให้นางฟังโดยสรุป

ทั้งนี้ หนึ่ง—ในช่วงเวลาเช่นนี้ เขาไม่อยากปิดบังนางเลยแม้แต่น้อย เพราะกลัวว่าเรื่องจะบานปลายจนควบคุมไม่ทัน

สอง—เขาเองมีบาดแผลอยู่บนร่างกาย นางคือคนใกล้ชิดที่สุด ย่อมไม่มีทางปิดบังพ้นสายตานางได้

หากปล่อยให้นางเดาไปเอง อาจกลับยิ่งกังวลเปล่า สู้บอกให้นางรู้ชัดไปเลยดีกว่า

เหลียนฟางโจวฟังจบ สีหน้าก็แปรเปลี่ยนไปหลายครา เธอถอนหายใจโล่งอก “ยังดีที่วันนั้นมีเรื่องเกิดกับหมิงเจี่ยพอดี!”

“ใครว่าไม่จริงเล่า!” หลี่ฟู่หัวเราะ พลางเลิกคิ้วแสร้งหยิ่งเล็กน้อย “เพราะสามีของเจ้าปัญญาเฉียบแหลม ไหวพริบเป็นเลิศ ถึงได้จับเค้าลางเล็กน้อยแล้วตามรอยเงื่อนงำไปจนพบเบื้องหลังแผนร้าย!”

คำพูดนั้นทำเอาเหลียนฟางโจวถึงกับหลุดหัวเราะ

นางแสร้งทำตาเป็นประกาย มองเขาด้วยแววชื่นชม

“สามีของข้านั้นทั้งฉลาดกล้าหาญ ข้าไม่เคยมีแม้แต่เสี้ยวหนึ่งที่จะสงสัยเลย!”

เสียงหัวเราะของคนทั้งสองดังก้องในห้อง

ในที่สุด บรรยากาศที่ตึงเครียดก็เริ่มคลี่คลายลงเล็กน้อย...

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1366 ยุยงให้ก่อกบฏ

 

บทที่ 1366 ยุยงให้ก่อกบฏ

สำหรับพวกอาหมู่ ซึ่งเป็นคนเผ่าที่ไม่เคยมีแนวคิดเรื่อง “อำนาจจักรพรรดิ” หรือ “กฎหมายแผ่นดิน” อยู่ในหัว

การก่อกบฏ ก็เหมือน กินข้าวนอนหลับ—เรื่องธรรมดา!

หากเขาคิดจะทำ...ก็ลงมือทันที!

มิใช่เพื่อเหตุผลยิ่งใหญ่ใด ๆ

ก็แค่เพื่อ “เล่นงานเจ้าผู้ว่าการมณฑล” ให้สาสมใจ

ล้างแค้นที่อับอายขายหน้าเท่านั้น!

หากพลาด…ก็แค่หนีเข้าป่าลึกเขาสูง

ไม่มีใครตามไปถึงตัวเขาได้แน่นอน!

เหลียงจิ้นยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

ยิ่งเติมเชื้อไฟเข้าไปอีกว่า

“ต้องลงมือให้เร็ว หลี่ฟู่นั่นเป็นพวกเจ้าคิดเจ้าแค้น

แม้ภายนอกจะเหมือนปล่อยเจ้าไปแล้วก็เถอะ—”

“นี่เรียกว่าปล่อยข้าเรอะ?!”

อาหมู่ตะโกนขัดขึ้นอย่างโกรธจัด

“ข้าโดนมันสั่งให้คนฟาดก้นแทบแหลก!

ตอนนี้ยังเจ็บหน้าอกไม่หาย นี่มันเสียหน้า!”

เหลียงจิ้นยิ้มบาง

“เจ้ารู้ตัวแบบนี้ก็ดีแล้ว!

ต่อหน้าคนมากมาย มันยังกล้าทำกับเจ้าเช่นนั้น

หากมันกลับไปได้…เจ้าคิดว่า

มันจะไม่เรียกกองทัพมา ‘เก็บกวาด’ เจ้าอีกหรือ?”

“เพราะงั้น—ต้อง ชิงลงมือก่อน!

ยิ่งรวบรวมพันธมิตรจากหลายเผ่าได้มากเท่าไร

ยิ่งดี!”

“ถูก! ถูก! ถูก!”

อาหมู่พยักหน้ารัว ยิ้มแป้นจนตาหยี

“ท่านเหลียงพูดได้ถูกใจข้ายิ่งนัก!

พอกลับถึงที่ ข้าจะสั่งเตรียมทันที!”

เหลียงจิ้นพยักหน้า

เตือนต่อด้วยสีหน้าเยือกเย็น

“จำไว้—ต้อง ปิดปากลูกน้องให้ดี!

อย่าให้ใครพูดพล่อยก่อนลงมือเด็ดขาด!

พวกหลี่ฟู่เจ้าเล่ห์นัก เจ้าเองก็โดนมาแล้วไม่ใช่หรือ?

มีอะไรผิดสังเกตนิดเดียว มันก็จับได้!”

อาหมู่ฮึ่มฮั่มเสียงต่ำ

แม้ไม่สบอารมณ์นัก แต่ก็ต้องยอมรับ

จึงได้แต่พยักหน้าเงียบ ๆ

เหลียงจิ้นกล่าวต่อ

“ถึงเวลานั้น หาโอกาสจับเจ้าเจ้าเมืองจ้าวเอาไว้ก่อน—”

“ไม่ได้ ๆ!”

อาหมู่รีบส่ายหัว สีหน้าจริงจัง

“ใต้เท้าจ้าวเป็นขุนนางดีคนหนึ่ง ข้าทำแบบนั้นไม่ได้!”

เหลียงจิ้นมองเขาอย่างประหลาดใจ

ไม่คาดคิดเลยว่า คนเถื่อนแบบนี้ยังรู้จักคุณธรรม!

จึงยิ้มกล่าว

“เจ้าคงเข้าใจผิด ข้าไม่ได้หมายถึงให้ ‘ฆ่า’

แค่ ‘จับไว้’ เฉย ๆ

ลองคิดดู—เขาเป็นขุนนางประจำเมือง

หากพอข่าวกบฏแพร่ไป เขาย่อมต้องนำทัพมาปราบเจ้า

เจ้าคิดว่าอยาก ‘สู้กับเขาบนสนามรบ’ หรือไง?”

อาหมู่ถึงกับอึ้ง

ก่อนจะตอบอ้อมแอ้ม

“ไม่…ไม่อยากหรอก!

งั้น…เอาตามท่านเหลียงก็ได้ ท่านคิดรอบคอบจริง ๆ!”

เหลียงจิ้นยิ้ม

“เช่นนั้น—หากเจ้ายอมไว้ใจ ข้าจะให้คนของข้าสองคนอยู่ช่วย

คอยชี้แนะ ออกความเห็นเวลาเหมาะสม เจ้าว่าไง?”

อาหมู่ดีใจยิ่งนัก

ไม่ทันคิดลึกอะไรทั้งสิ้น

กลับรู้สึกเป็นบุญคุณเสียอีก

รีบยิ้มกว้าง หัวเราะขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เหลียงจิ้นเห็นบรรลุเป้าหมายแล้ว

ก็ยิ้มเย็น เอ่ยปากลาทันที

แม้คืนนี้ “แผนรวมมือ” จะล้มเลิกไป

แต่ในเมื่อ หลี่ฟู่ มาถึงเมืองหลางฉีแล้ว...

จะให้เขากลับออกไปง่าย ๆ…ไม่มีทาง!

หากสามารถ เอาชีวิตเขาไว้ได้ ก็คงดีที่สุด…

ยามค่ำคืน ณ งานเลี้ยง

ผู้เข้าร่วมงานเลี้ยงในคืนนี้

ต่างก็สำรวมยิ่งกว่าเดิม

แม้จะเป็นขุนนางหรือหัวหน้าเผ่า

ก็ล้วนรู้สึกหวาดเกรงต่อท่านผู้ว่าการมณฑลหนุ่มผู้นี้

มองแววตาเขาอย่างยำเกรง ไม่กล้าเอ่ยคำใดล้อเล่นสุ่มสี่สุ่มห้า

ตรงกันข้าม—

หลี่ฟู่ กลับพูดคุยรื่นเริง เยือกเย็นสบายใจ

ท่าทีไม่ขัดเขินแม้แต่น้อย

เหล่าผู้นำทั้งหลายยิ่งเห็น ก็ยิ่งนอบน้อมยำเกรง

ถูกอำนาจและบุคลิกของเขากดดันจนใจสั่น

เจ้าเมืองจ้าวลอบถอนใจในใจ

“กับพวกชนเผ่าที่เคารพเพียงพละกำลัง

ไร้ซึ่งหลักคิดบ้านเมือง

หนทางที่สยบได้จริง...ก็มีแต่ ‘กำลัง’ เท่านั้น!”

อาหมู่ที่เคยอวดดีไร้ผู้ต้าน

ก็ยังถูกใต้เท้าหลี่จัดการจนหมดท่า

ไม่น่าแปลกใจที่เหล่าคนพวกนี้จะหดหัวเงียบสงบ

หากใต้เท้าหลี่เพียงเอ่ยไม่กี่คำ

ข้าเชื่อว่าพวกเขาคงไม่กล้าก่อความวุ่นวายอีกนาน

อย่างน้อย...หนึ่งถึงสองปีข้างหน้า คงสงบเรียบร้อยดี…

หลังงานเลี้ยง

เมื่อสิ้นงานเลี้ยง

หลี่ฟู่ก็กล่าวลาทุกคน

แล้วกลับจวนพักของตนไปพักผ่อน

ยามดึกสงัด

ทั่วทั้งเมืองสงบนิ่งเงียบ

จากประตูข้าง ณ เรือนแถบชายของจวนเจ้าเมือง

เงาดำราวเก้าถึงสิบคน

สวมเสื้อคลุมดำ ขี่ม้าดำ ลอบออกมาเงียบกริบ

แต่ละคนส่งสัญญาณลับ บอกลาเบา ๆ

ก่อนจะขึ้นม้าแยกย้ายกันออกจากเมืองเป็นสามกลุ่ม

ทว่าพวกเขาหารู้ไม่ว่า

ด้านหลัง…มีสายตาคู่หนึ่งจับตาดูอยู่

โดยเฉพาะ ชายร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่ง

ผู้ที่มีทั้งชุดและม้าที่แตกต่างจากคนอื่นอย่างชัดเจน!

ในเงามืดของรัตติกาล

นกพิราบสีเทาโบยบินจากชายคา

กระพือปีกดิ่งทะยานหายลับไปในม่านฟ้ามืดสนิท…

ซุ่มโจมตี

ชายร่างสูงผู้แตกต่างจากกลุ่ม

พร้อมองครักษ์อีกสามคน

ขี่ม้าฝ่าไปจนถึงแนวป่าลึก

แต่ทันใดนั้น…

ห่าฝนลูกธนูโหมกระหน่ำ

พุ่งมาเสียงหวีดหวิวจากทุกทิศทาง!

ทั้งสี่รีบกระโดดลงจากหลังม้า

เข้าประสานมือเป็นรูปขบวน

ชักกระบี่จากเอว

เสียงกระทบกันของเหล็กดังก้อง!

ชั่วพริบตา…แต่ละคนก็ถูกโจมตีจนบาดเจ็บไม่น้อย

พวกเขาขบฟันแน่น

เฝ้ามองรอบด้านด้วยแววตาเฉียบคม

รับรู้ได้ทันที—

ศึกใหญ่…เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น!

เงาดำโผล่ออกมาจากเงาไม้ทีละคน…ทีละกลุ่ม

มากมายจนนับไม่ถ้วน

เดือนเสี้ยวส่องลอดยอดไม้

แสงจันทร์ซีด ๆ ตกกระทบลงบนกระบี่ในมือพวกนั้น

สะท้อนแสงเย็นยะเยือก

เฉียบคมดั่งอสรพิษไร้เสียง…

ทั้งสี่หัวเราะเย็นเงียบงัน

แม้จะเป็นเสียงหัวเราะแห่งความสิ้นหวัง

แต่แววตากลับแน่วแน่ยิ่งขึ้น

“ถึงจะตาย…ก็จะลากศัตรูลงนรกไปด้วย!”

ศึกกลางเงามืดปะทุขึ้นอย่างฉับพลัน

ดาบกระบี่แวววับแทรกผ่านแสงสลัว

เสียงร่างกระแทกพื้น คำราม เจ็บครวญ

เลือดสาดนอง เปื้อนอาภรณ์ ซึมซาบสู่หญ้าพง

เสียงดาบแทงผ่านร่าง “พึ่บ!”

ดังถี่เร็วเสียจนจับแทบไม่ทัน

การต่อสู้นองเลือดดำเนินไปเกือบสองชั่วยาม

สุดท้าย...ชายทั้งสี่ร่างโค่นลงกับพื้น

เต็มไปด้วยบาดแผลทั่วร่าง

ลมหายใจดับสิ้น

เสียงเท้าเหยียบใบหญ้าเบา ๆ ดัง “ซ่าซ่า”

ชายชุดดำกลุ่มหนึ่งก้าวเข้ามา

จุดคบเพลิง ตรวจสอบหน้าคนตายทีละคน

แล้วใบหน้าก็เปลี่ยนสีทันที

“ไม่มีเขา! เราถูกหลอกแล้ว!”

เขาคำรามด้วยโทสะ

อีกคนแค่นเสียงเยาะ

“คุณชายใหญ่จะหลงกลได้ง่าย ๆ รึ?

ที่นี่ส่งยอดฝีมือมาเต็มที่ก็จริง

แต่หน่วยไล่ล่าทั้งสองสายที่ส่งไปอีกทางก็ไม่ด้อยกว่า!

หมอนั่นคิดว่าแอบหนีตอนกลางคืนจะล่องหนได้งั้นหรือ? ฝันไปเถอะ!”

บ่ายวันถัดมา ( 16:00 น.)

ชายหนุ่มผู้หนึ่งก้าวลงจากรถม้าเก่าโทรมธรรมดาคันหนึ่ง

เขาคือ หลี่ฟู่

เขาค่อย ๆ ประคอง หมิงเจี่ย กับ หลิวเอ้อ

ทั้งสามเปลี่ยนเป็นชุดชาวบ้านธรรมดา

เดินโซซัดโซเซเข้าสู่เมืองหนานไห่

เมื่อเข้าจวนได้

เสี่ยวเฉียน พ่อบ้านคนสนิทถึงกับตกใจแทบร้องลั่น

“นายท่าน!”

รีบเข้ามาพยุงเขา

เสียงสั่นเครือ

หลี่ฟู่โบกมือ

สั่งเสียงเรียบ:

**“รีบไปเรียกหมอ มาดูอาการหมิงเจี่ยกับหลิวเอ้อให้ละเอียด

จัดคนเฝ้าดูแลให้ดี

อย่าให้เรื่องนี้แพร่งพรายออกไป

เตรียมน้ำร้อนให้ข้า ข้าจะอาบน้ำ

แล้วอย่าบอกฮูหยินเด็ดขาด!”**