วันศุกร์ที่ 20 พฤศจิกายน พ.ศ. 2569

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1492 ปีนกำแพง

 

บทที่ 1492 ปีนกำแพง

นางใส่ใจในตัวเขาถึงเพียงนี้ มีหรือที่จะไม่กินน้ำส้มสายชูหึงหวง?

ต่อให้รู้อยู่เต็มอกว่าเขาเพียงเล่นละครและทำไปตามหน้าที่ ทว่าในส่วนลึกของหัวใจก็ย่อมมีเศษเสี้ยวความไม่สบอารมณ์หลงเหลืออยู่บ้างเป็นธรรมดา

“เจิ้นรู้ว่าเจ้าใส่ใจในตัวเจิ้น!” กวั่งหยวนตี้ทอดถอนพระทัยแผ่วเบา ทรงโน้มพระพักตร์ลงประทับจุมพิตอย่างอ่อนโยน กุมมือน้อยของนางไว้พลางทอดพระเนตรมองด้วยสายพระเนตรหวานซึ้ง เอ่ยกระซิบเสียงเบา “ชิงเอ๋อร์ เจิ้นไม่มีวันทรยศหักหลังเจ้า! ความผูกพันระหว่างเจ้ากับเจิ้นไม่มีวันแปรเปลี่ยน เจิ้นหาใช่บุรุษใจดำไร้รักเช่นนั้นไม่!”

“ฮ่องเต้…” ความหวานล้ำสายหนึ่งแล่นเข้าเกาะกุมหัวใจของเหลียนฟางชิง ราวกับมีน้ำผึ้งหวานชโลมไปทั่วอก นางเอ่ยเรียกเขาเสียงอ่อนละมุน เอนกายบอบบางเข้าซบแนบชิดในอ้อมพระอุระ ประหนึ่งร่างทั้งร่างอ่อนยวบหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเขา

ทว่ากวั่งหยวนตี้กลับทรงเลิกพระขนงขึ้น โน้มพระพักตร์เข้ามาชิดใบหูของนาง ตรัสกลั้วหัวเราะ “เจิ้นชอบฟังชิงเอ๋อร์เรียกว่าพี่เหยี่ยน ลองเรียกพี่เหยี่ยนให้เจิ้นฟังสักคำสิ?”

“เจ้าคนบ้า!” ใบหน้างามของเหลียนฟางชิงแดงก่ำไปทั้งแถบ รวบรวมเรี่ยวแรงสะบัดตัวผละออกจากอ้อมกอดของเขาจนหลุดมายืนบนพื้น ใบหน้านวลสะบัดค้อนด้วยความขัดเขิน “ไม่รู้จักสำรวมเอาเสียเลย!”

ว่าพลางสะบัดตัววิ่งปร๋อหนีออกไปทันที

เบื้องหลังมีเสียงพระสรวลอันแสนพึงพอใจของกวั่งหยวนตี้ดังก้องตามหลังมา

ฝ่ายหานเฟยเมื่อก้าวพ้นเขตพระที่นั่งเฉียนชิงกงออกมา สีหน้าภายนอกยังคงรักษากิริยาเรียบเฉยเป็นปกติ ทว่าลมหายใจกลับติดขัดสับสนและถี่กระชั้น ฝีเท้าก้าวเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ ตามสัญชาตญาณโดยไม่รู้ตัว

นางไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย จนนางกำนัลอย่างอิ๋นผิงต้องวิ่งเหยาะๆ ตามหลังจึงจะก้าวทัน

ในมือของอิ๋นผิงยังคงหิ้วกล่องอาหารไว้ ครั้นเห็นว่าตนเองกำลังจะทิ้งห่างออกไปอีก จึงรีบส่งเสียงเรียก “เหนียงเหนียง! เหนียงเหนียงเพคะ! เดินช้าลงหน่อยเถิดเพคะ ระวังพระบาทด้วย!”

หานเฟยชะงักงัน หยุดฝีเท้าลง ถึงตอนนั้นเองจึงเพิ่งรู้สึกว่าตนเองเดินจ้ำอ้าวมาจนแทบหมดแรง ทันทีที่หยุดเดิน แข้งขาทั้งสองข้างก็สั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ เข่าอ่อนยวบจนเกือบจะทรุดลงไปกองกับพื้น

นางกัดฟันกรอด บังคับร่างกายให้ยืนหยัดขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว หากมาทรุดล้มลงตรงนี้ มิกลายเป็นการเพิ่มเรื่องน่าอับอายให้ผู้คนนำไปเล่าลือเป็นตัวตลกยิ่งกว่าเดิมหรือ?

เหลียนฟางชิง! ดี… ดีเหลือเกิน! เจ้ากล้าหยามเกียรติข้าถึงเพียงนี้ สักวันหนึ่ง ข้าจะต้องทวงคืนทั้งต้นทั้งดอกให้สาสม!

ฝ่าบาท… หานเอ๋อร์มีใจรักภักดีต่อพระองค์มิได้น้อยหน้าไปกว่านางเลยสักนิด เห็นๆ อยู่ว่าเมื่อคืนพระองค์ทรงอ่อนโยนต่อหานเอ๋อร์ถึงเพียงนั้น ไฉนเพียงชั่วพริบตาเดียวจึงแปรเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเล่า?

หานเอ๋อร์ยอมลดตัวอ้อนวอนขอความเมตตาอย่างน่าเวทนาปานนั้น แต่พระองค์กลับ…

ชิงกุ้ยเฟย! ชิงกุ้ยเฟย! หรือว่าขอเพียงเป็นเรื่องที่ขัดแย้งกับนาง ไม่ว่าผิดหรือถูก พระองค์ก็จะทรงเข้าข้างและตามใจนางแต่เพียงผู้เดียวอย่างนั้นหรือ?

ไม่! หานเอ๋อร์ไม่เชื่อ! หานเอ๋อร์ไม่ยอมรับ! และไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาด!

หานเฟยสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นชา “กลับตำหนัก!”

ครั้นกลับมาถึงตำหนักจิ่งเหอกง หานเฟยก็สั่งให้อิ๋นผิงเทน้ำแกงที่เหลือทิ้งลงท่อระบายน้ำจนหมดสิ้น จากนั้นจึงลงมือทุบหม้อตุ๋นน้ำแกงและถ้วยชามเหล่านั้นด้วยตนเองจนแหลกละเอียด แล้วสั่งให้อิ๋นผิงนำไปโยนทิ้ง! ซ้ำยังสั่งให้นำกล่องใส่อาหารไปทุบทำลายแล้วโยนเข้าเตาไฟเผาทิ้งเสีย!

ข้าวของเหล่านี้ นางไม่อยากเห็นหน้ามันอีกต่อไป! ยิ่งมองเห็นแม้เพียงแวบเดียว ก็ราวกับคอยตอกย้ำว่าวันนี้ตนเองได้รับความอัปยศอดสูและถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีมากเพียงใด!

ความแค้นนี้ นางจะสลักฝังลึกไว้ในขั้วหัวใจ ไม่จำเป็นต้องมีสิ่งของอัปมงคลเหล่านี้มาคอยเตือนความจำ!

พอนึกย้อนถึงเหตุการณ์ตลอดทั้งวันนี้ช่างซวยซ้ำซวยซ้อน เมื่อเช้าอุตส่าห์ปักปิ่นนกลวนที่ฮ่องเต้เพิ่งพระราชทานให้เมื่อวานไปถวายบังคม หวังจะฉวยโอกาสสร้างกระแส ฝังหนามยอกอกลงในใจของเหลียนฟางชิงอีกสักดอก

เสียงกุ้ยเหรินก็ปูทางส่งบทให้เป็นอย่างดีแล้วแท้ๆ ใครจะคาดคิดว่าจู่ๆ หลินกุ้ยเหรินจะโผล่พรวดเข้ามาขัดจังหวะ ทำเอาแผนพังไม่เป็นท่า!

ตกบ่ายยังมาเสียท่าที่เฉียนชิงกงอีก—

หลินกุ้ยเหรินอย่างนั้นรึ? หานเฟยคิดอย่างเคียดแค้น: ยามนี้เปิ่นกงยังทำอันใดเหลียนฟางชิงมิได้ชั่วคราว แล้วจะไม่มีปัญญาจัดการกับกุ้ยเหรินชั้นผู้น้อยอย่างเจ้าเชียวรึ?

มื้อค่ำ กวั่งหยวนตี้ย่อมเสด็จมาเสวยร่วมกับเหลียนฟางชิงสองต่อสองที่ตำหนักฉางชุนกง

ความขุ่นข้องหมองใจเมื่อวานมลายหายไปจนสิ้น บรรยากาศบนโต๊ะเสวยเต็มไปด้วยความรื่นรมย์ ทั้งสองต่างอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

เหล่านางกำนัลและขันทีที่คอยปรนนิบัติรับใช้ต่างลอบถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน: เจ้านายทั้งสองคืนดีกันได้ก็ประเสริฐแล้ว! คืนดีกันได้ก็ดีแล้ว! มิเช่นนั้น รสชาติของการถูกลูกหลงยามเจ้านายผิดใจกันช่างทรมานใจเสียเหลือเกิน!

“ชิงเอ๋อร์ มิสู้… คืนนี้เจิ้นค้างที่นี่เสียเลยดีหรือไม่?” หลังเสร็จสิ้นมื้อค่ำ เมื่อเห็นว่าท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว กวั่งหยวนตี้ยังคงอาลัยอาวรณ์ไม่อยากเสด็จกลับ จึงกุมมือน้อยของเหลียนฟางชิงไว้พลางตรัสยิ้มๆ

“ไม่ได้! ต้องตบตาผู้คน!” เหลียนฟางชิงปฏิเสธอย่างไม่ลังเล แย้มยิ้มเอ่ยเตือน “วันนี้ฮ่องเต้ค้างที่ตำหนักหม่อมฉัน วันพรุ่งนี้มะรืนนี้คนอื่นขอรั้งตัวฮ่องเต้ไว้บ้าง แล้วฮ่องเต้จะเอาข้ออ้างใดไปบ่ายเบี่ยงเล่าเพคะ?”

กวั่งหยวนตี้พลันจนด้วยคำพูด อดบ่นพึมพำด้วยความขุ่นเคืองพระทัยมิได้ “เจิ้นเป็นถึงโอรสสวรรค์แท้ๆ! ชีวิตทุกวันนี้ช่าง… เฮอะ!”

เหลียนฟางชิงทำทีเป็นหูทวนลม หัวเราะคิกคักพลางผลักพระวรกายของเขาเบาๆ “ฮ่องเต้เพคะ ดึกมากแล้วนะเพคะ!”

กวั่งหยวนตี้ทรงนึกถึงแผนการที่ประเดี๋ยวก็จะแอบย่องกลับมาอยู่ดี ในพระทัยจึงค่อยคลายความอึดอัดลงบ้าง ทรงปรายตามองนางอย่างเจ้าเล่ห์ “คืนนี้หากกล้าลงกลอนปิดประตูหน้าต่างใส่เจิ้นอีกล่ะก็ พรุ่งนี้คอยดูเถิดว่าเจิ้นจะจัดการเจ้าอย่างไร!”

ปากตรัสว่าจะจัดการ ทว่าสายพระเนตรกลับลอบชำเลืองมองต่ำลงไปยังหน้าอกอวบอิ่มของนาง

เหลียนฟางชิงร้องอุทานเสียงหวาน กระทืบเท้าบิดตัวหลบด้วยความเขินอาย

กวั่งหยวนตี้ทรงพระสรวลลั่น วาดแขนโอบกอดนางจากทางด้านหลัง กระซิบกลั้วหัวเราะ “ชิงเอ๋อร์รีบไปอาบน้ำชำระร่างกาย รอเจิ้นนะ…”

ยังมิทันที่นางจะได้แผลงฤทธิ์กระทืบพระบาทแก้เขิน พระองค์ก็ทรงยกพระบาทหลบอย่างคล่องแคล่วชำนาญทาง แล้วเสด็จพระราชดำเนินออกไปพร้อมเสียงพระสรวลอย่างอารมณ์ดี

เงาร่างสายหนึ่งซ่อนตัวนิ่งสงบอยู่หลังพุ่มไม้ไม่ไกลจากหน้าตำหนักฉางชุนกง ครั้นเห็นขบวนเสด็จของกวั่งหยวนตี้เคลื่อนกลับไปยังพระที่นั่งเฉียนชิงกงแล้ว จึงค่อยๆ ลอบเร้นกายจากไปอย่างเงียบเชียบ

เงาร่างนั้นเลี้ยวลดไปตามทางเดินสองโค้ง ก่อนจะมุ่งหน้าตรงไปยังตำหนักจิ่งเหอกงอย่างใจเย็น

เมื่อได้รับรายงานจากขันทีน้อยว่าฮ่องเต้เสด็จออกจากตำหนักฉางชุนกงไปแล้ว ภายในอกของหานเฟยก็พลันโล่งโปร่งขึ้นมาทันตา นางโบกมือไล่ขันทีน้อยให้ออกไป

นางทนเห็นเหลียนฟางชิงได้รับความโปรดปรานไม่ได้ ตราบใดที่ฮ่องเต้ยังประทับอยู่ในตำหนักฉางชุนกง ในใจนางก็ร้อนรุ่มประดุจถูกแมวข่วน จนไม่อาจสงบจิตสงบใจลงได้เลย

ในเวลากลางวันนางย่อมมิกล้าทำอันใดผลีผลาม อีกทั้งช่วงกลางวันกวั่งหยวนตี้ก็แทบไม่เคยเสด็จมายังเขตวังหลัง

ทว่ายามค่ำคืนใดที่พระองค์เสด็จไปยังตำหนักฉางชุนกง นางจะต้องส่งคนไปแอบซุ่มเฝ้าดูอยู่แถวหน้าประตูตำหนักนั้นทุกคราไป จนกว่าจะสืบรู้แน่ชัดว่าพระองค์เสด็จกลับไปแล้วเมื่อใด นางจึงจะวางใจหลับตาลงได้

ยามดึกสงัด ทุกตำหนักต่างปิดประตูดับตะเกียงไฟ ทั้งเจ้านายและบ่าวไพร่ล้วนเข้าสู่นิทรา

ทว่าภายในพระที่นั่งเฉียนชิงกง กวั่งหยวนตี้กลับกำลังผลัดเปลี่ยนฉลองพระองค์เป็นชุดขันทีน้อยอย่างคล่องแคล่วว่องไวภายใต้การปรนนิบัติของเสี่ยวเลี่ยวจื่อ ในอกเสื้อซุกซ่อนป้ายทองพระราชทานไว้เผื่อกรณีฉุกเฉินหากถูกทหารองครักษ์ตรวจพบ… เตรียมพร้อมจะออกไปปีนกำแพงตำหนักฉางชุนกง!

เสี่ยวเลี่ยวจื่อมองดูฮ่องเต้ผู้มีรูปโฉมหล่อเหลาไร้ที่ติและเปี่ยมด้วยบารมีอันสูงส่งในชุดเครื่องแบบขันที แม้จะเห็นภาพนี้จนชินตาแล้ว ทว่าสายตาชินแต่หัวใจก็ยังไม่ชินอยู่ดี

ในที่สุดเขาก็อดรนทนไม่ไหว ปั้นหน้ายิ้มประจบเอ่ยแนะนำ “ฝ่าบาท คราวหน้ามิสู้หาชุดทหารองครักษ์มาทรงเปลี่ยนดูบ้างดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ! ฝ่าบาททรงพระปรีชาสามารถองอาจสง่างาม หากทรงชุดองครักษ์ย่อมต้องหล่อเหลาโดดเด่นยิ่งกว่านี้เป็นแน่!”

“เจ้าโง่!” ยังมิทันสิ้นเสียงของเสี่ยวเลี่ยวจื่อ กลางหน้าผากก็โดนมะเหงกเคาะเข้าให้หนึ่งทีเต็มๆ

กวั่งหยวนตี้ทรงจัดปลายแขนเสื้อให้เข้าที่ ตรัสตำหนิอย่างไม่สบอารมณ์ “เลิกออกความคิดเห็นโง่ๆ ให้เจิ้นเสียที เจ้าจะไปรู้อะไร! เอาล่ะ เฝ้าเฉียนชิงกงไว้ให้ดี เจิ้นไปล่ะ!”

ตรัสจบก็ทรงเอามือไพล่หลัง เดินอาดๆ จากไปอย่างอารมณ์ดี

ทิ้งให้เสี่ยวเลี่ยวจื่อได้แต่มองตามด้วยความสงสารระคนเวทนา ลอบถอนหายใจอยู่เงียบๆ

ฝ่ายกวั่งหยวนตี้กลับยกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน ปลอมตัวเป็นทหารองครักษ์รึ? คิดออกมาได้อย่างไรกัน! หากบังเอิญมีใครมาพบเห็นเข้า แล้วเอาไปปั้นน้ำเป็นตัวลือกันให้แซ่ดว่าพระสนมกุ้ยเฟยลักลอบคบชู้สู่ชายกับทหารองครักษ์ ต่อให้พระองค์จะรู้ความจริงอยู่เต็มอก แล้วจะไปแก้ต่างอธิบายกับผู้คนได้อย่างไรเล่า?

ทว่าหากเป็นขันที… ย่อมแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

อีกประการ อย่างไรเสียก็เป็นการปลอมตัวเหมือนกัน จะเป็นองครักษ์หรือขันที มันต่างกันตรงไหนกันเล่า?

พระองค์ไม่เห็นว่ามันจะแตกต่างกันตรงไหนเลยสักนิด!

เส้นทางการเดินตรวจตราและเวลาผลัดเปลี่ยนเวรยามของเหล่าทหารองครักษ์ในวังหลวง กวั่งหยวนตี้ทรงท่องจำได้ขึ้นใจนานแล้ว ส่วนเส้นทางลัดจากพระที่นั่งเฉียนชิงกงไปยังตำหนักฉางชุนกง ก็ผ่านการสำรวจและวางแผนมาอย่างละเอียดถี่ถ้วนเช่นกัน

พระองค์จึงมิได้รู้สึกตื่นเต้นหรือกังวลใจแม้แต่น้อย เสด็จลัดเลาะมาจนถึงนอกกำแพงวังด้านหนึ่งของตำหนักฉางชุนกงอย่างชำนาญทาง ล้วงอุปกรณ์ตะขอเหล็กสำหรับปีนกำแพงออกมาจากอกเสื้อ แล้วเหวี่ยงขึ้นไปเต็มแรง ปลายกรงเล็บเหล็กเกาะเกี่ยวเข้ากับสันกำแพงอย่างแน่นหนา แม้เชือกจะไม่หนามากนัก ทว่าแข็งแรงทนทานไร้ที่ติ ซ้ำพระองค์เองก็มีพื้นฐานวรยุทธ์ติดตัว การปีนป่ายข้ามกำแพงจึงช่วยทุ่นแรงไปได้มากโข

วันพฤหัสบดีที่ 19 พฤศจิกายน พ.ศ. 2569

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1491 มารยาหานเฟย

 

บทที่ 1491 มารยาหานเฟย

พระประสงค์ของฮ่องเต้ ย่อมเป็นดั่งพระราชโองการ ไร้ผู้ใดหาญกล้าขัดขืน ส่วนเปิ่นกงเป็นผู้ดูแลหกตำหนักฝ่ายใน พระเสาวนีย์ของเปิ่นกง… หรือเจ้ายังคิดจะกล้าฝ่าฝืนอีกรึ?

หานเฟยขบกลีบปากล่างไว้แน่น ก่อนเอ่ย “หม่อมฉันขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพคะ! การที่หม่อมฉันเป็นห่วงเป็นใยและนำน้ำแกงมาถวายฮ่องเต้ มันผิดตรงไหนกัน? อีกประการ ฝูชุนกงกงก็เป็นคนออกมาถ่ายทอดพระบัญชาสั่งให้หม่อมฉันเข้ามา ย่อมแสดงว่าฮ่องเต้มิได้ทรงมีพระโทสะหรือคิดจะตำหนิโทษแต่อย่างใด! ทว่าพระสนมกุ้ยเฟยกลับพยายามยัดเยียดข้อหา ‘บุกรุกเข้ามาตามอำเภอใจ’ ให้แก่หม่อมฉัน หม่อมฉันไม่ยอมรับเพคะ! หม่อมฉันต้องเข้าเฝ้าฮ่องเต้ให้จงได้!”

เหลียนฟางชิงขบขันจนแทบโมโห เอ่ยเนิบช้า “อ้อ? ความหมายของหานเฟยคือ หากฮ่องเต้ทรงมีพระบรมราชโองการลงทัณฑ์ด้วยพระองค์เอง เจ้าจึงจะยอมรับอย่างนั้นสิ?”

แท้จริงแล้วหานเฟยย่อมรู้ซึ้งแก่ใจดี ว่าชิงกุ้ยเฟยได้รับความโปรดปรานต่อหน้าพระพักตร์มากเพียงใด และรู้ดีว่าต่อให้บุกไปทูลฟ้องต่อหน้าฮ่องเต้ แปดเก้าในสิบส่วนฮ่องเต้ย่อมทรงยืนอยู่ข้างนางและออกหน้าปกป้องนางอย่างแน่นอน

ทว่าเหตุผลก็เรื่องหนึ่ง อารมณ์ความรู้สึกก็อีกเรื่องหนึ่ง

นางทั้งขุ่นเคืองทั้งเจ็บใจจนถึงที่สุด ต่อให้มีความหวังเพียงเศษเสี้ยวร้อยละหนึ่ง ต่อให้ต้องแผลงฤทธิ์ทะเลาะกันสักตั้งเพื่อแย่งชิงศักดิ์ศรีนี้มา นางก็ต้องดึงดันเอาเรื่องให้ถึงที่สุดให้ได้!

“เพคะ! ที่นี่คือพระที่นั่งเฉียนชิงกง และคนที่หม่อมฉันมาขอเข้าเฝ้าก็คือฮ่องเต้ หากมิใช่ฮ่องเต้เป็นผู้มีรับสั่งด้วยพระองค์เอง หม่อมฉันย่อมไม่ยอมรับเด็ดขาด!” หานเฟยเชิดหน้าเลิกคิ้วขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เหลียนฟางชิงแอบกลอกตาในใจ ลอบคิดว่าเจ้าจะยอมรับหรือไม่ ยายทวดคนนี้ก็หาได้ใส่ใจสักนิด!

ทว่า ในเมื่อเจ้าดึงดันจะหาเรื่องใส่ตัว อยากวิ่งไปให้เขาฉีกหน้าให้อับอายขายขี้หน้าเล่น ก็ตามใจเจ้าเถอะ!

“เอาเถอะ!” เหลียนฟางชิงยังคงรักษารอยยิ้มอันสง่างามผ่าเผย คลี่ยิ้มบางๆ พลางเอ่ย “เช่นนั้นพวกเราก็ไปทูลถามฮ่องเต้ด้วยกัน จะได้ไม่ต้องให้เจ้ามานึกค้างคาใจ เอาแต่คิดว่าเปิ่นกงถือดีว่าได้รับความโปรดปรานแล้วมารังแกเจ้า! ความจริงเปิ่นกงเป็นคนซื่อตรงว่าง่ายที่สุด ไม่เคยคิดจะลอบกัดหรือยุแยงตะแคงรั่วผู้ใด… เว้นเสียแต่ว่าจะมีใครเป็นฝ่ายเริ่มสะกิดหาเรื่องก่อน!”

หานเฟยแค่นเสียงในลำคอเบาๆ “ดี ไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้กัน!”

ในใจของนางทั้งเปรี้ยวปร่าทั้งเคียดแค้น ก่นด่าในอกอย่างเดือดดาล: เจ้ายังกล้าพูดอีกหรือว่าไม่ได้ถือดีว่าได้รับความโปรดปราน? พระที่นั่งเฉียนชิงกงแห่งนี้แทบจะกลายเป็นตำหนักบรรทมส่วนตัวของเจ้าอยู่รอมร่อ คอยผูกขาดฮ่องเต้ไว้คนเดียวทั้งวัน จนพวกพี่น้องในวังหลังแทบไม่มีโอกาสได้ยลพระพักตร์ด้วยซ้ำ! หากเปิ่นกงได้รับความโปรดปรานเพียงแค่ครึ่งหนึ่งของเจ้า มีหรือจะต้องมาคอยใช้เล่ห์เหลี่ยมอื่นใดเช่นนี้!

เหลียนฟางชิงยิ้มบางๆ แล้วหมุนตัวก้าวเดินนำหน้าไป หานเฟยจึงรีบสาวเท้าก้าวตามติด

ครั้นก้าวเข้าสู่ห้องทรงพระอักษรทิศทักษิณ กวั่งหยวนตี้ทอดพระเนตรเห็นสตรีทั้งสองเดินเคียงคู่กันเข้ามาก็ทรงชะงักไปเล็กน้อย สายพระเนตรเต็มไปด้วยความกังขาจับจ้องมองไปยังเหลียนฟางชิง

หานเฟยเห็นว่าในแววตาของพระองค์มีเพียงเงาร่างของเหลียนฟางชิง ไม่แม้แต่จะเหลือบสายพระเนตรมาหยุดที่ตนแม้เพียงเสี้ยวพริบตา ในใจก็ยิ่งทวีความริษยาและเจ็บแค้นจนแสบข้น

เหลียนฟางชิงกำลังจะอ้าปากเอ่ย หานเฟยก็ชิงตัดหน้าส่งเสียงร้องเรียก “ฝ่าบาท…” อย่างน่าเวทนา นางสาวเท้าขึ้นหน้าไปสองสามก้าว ทรุดกายคุกเข่าลงอย่างอ่อนช้อย ก้มหน้างุด เผยให้เห็นลำคอระหงขาวเนียนดุจหิมะ สุรเสียงอู้อี้แฝงเสียงสะอื้นและสั่นเครืออย่างน่าสงสารจับใจ

“ขอฮ่องเต้โปรดประทานอภัยด้วยเพคะ! หม่อมฉัน… หม่อมฉันเพียงแค่ห่วงใยในพระวรกาย จึงได้ตั้งใจนำน้ำแกงมาถวาย หากมิใช่เพราะฝูชุนกงกงออกมาถ่ายทอดรับสั่ง หม่อมฉันย่อมมิกล้าเหยียบย่างเข้าสู่พระที่นั่งเฉียนชิงกงแห่งนี้เด็ดขาด ยามนี้หม่อมฉันสำนึกรู้แล้วเพคะ ว่าสถานที่แห่งนี้มิใช่ที่ที่หม่อมฉันจะบังอาจเข้าออกได้ตามใจชอบ หม่อมฉันรู้ซึ้งถึงความผิดแล้ว ขอฮ่องเต้โปรดเห็นแก่ที่หม่อมฉันปฏิบัติตามกฎเกณฑ์วังหลวงอย่างเคร่งครัดมาโดยตลอด เห็นแก่ความจงรักภักดีและความรู้สึกอันบริสุทธิ์ที่หม่อมฉันมีต่อพระองค์ โปรดทรงละเว้นโทษให้หม่อมฉันสักคราเถิดเพคะ! วันหน้าหม่อมฉันมิกล้าทำเช่นนี้อีกแล้ว! หากต้องมาถูกสั่งกักบริเวณเพราะเรื่องเพียงเท่านี้… หม่อมฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ใดในวังหลังเล่าเพคะ วันหน้าหม่อมฉันคงไม่มีหน้าไปพบปะเหล่าพี่น้องอีกแล้ว ขอฮ่องเต้ทรงพระเมตตาด้วยเพคะ!”

ยามตัดพ้อมาถึงช่วงท้าย น้ำเสียงก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นไห้ ท่าทีที่กลั้นน้ำตาไว้ปานจะขาดใจ ทว่าจำต้องสะกดกลั้นมิกล้าร้องไห้ออกมา ไหล่บอบบางที่สั่นเทาเป็นระยะยามสะอื้นเบาๆ ใบหน้างามที่ก้มต่ำมิกล้าช้อนขึ้นสบพระพักตร์ ช่างดูน่าสงสารและน่าเวทนาเป็นที่สุด สามารถกระตุ้นสัญชาตญาณความเห็นอกเห็นใจและความปรารถนาที่จะปกป้องของบุรุษเพศได้อย่างไร้ที่ติ

หากบุรุษใดมาเห็นหญิงงามในสภาพเช่นนี้แล้วยังหักใจลงทัณฑ์ได้ลงคอ ก็คงไร้มนุษยธรรมสิ้นดี

เหลียนฟางชิงยืนนิ่งอึ้งจนพูดไม่ออกไปแม้แต่ครึ่งคำ ไม่คิดจะเอ่ยเสริมและไม่คิดจะโต้แย้ง ในหัวมีเพียงเครื่องหมายจุดไข่ปลาผุดขึ้นมาไม่หยุด

แม่คนนี้… ช่างเก่งกล้านัก!

สตรีในวังหลวง พลังการต่อสู้ช่างร้ายกาจไม่ธรรมดาจริงๆ ตัวนางไม่มีทางเทียบติดได้อย่างแน่นอน

นางอดไม่ได้ที่จะช้อนสายตาขึ้น แอบชำเลืองมองสามีของตน ชายหนุ่มผู้ทรงอำนาจสูงสุดผู้นั้น หากไร้ซึ่งการปกป้องและความรักใคร่แต่เพียงผู้เดียวจากเขา การต้องมารับมือกับสตรีพรรค์นี้ทุกเมื่อเชื่อวัน นางคงต้องปวดหัวตายเป็นแน่

เหอะ! หากเขามีสตรีอื่นขึ้นมาจริงๆ นางคงไม่อยู่ทนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่แรกแล้ว จะมามัวคิดฟุ้งซ่านไปไย!

ทว่าน่าเสียดาย กวั่งหยวนตี้ทรงมอบหัวใจและสายพระเนตรให้แก่เหลียนฟางชิงแต่เพียงผู้เดียว สตรีอื่นจะน่าเวทนาหรือคับแค้นใจเพียงใดก็หาได้เกี่ยวกับพระองค์ไม่ อีกทั้งเมื่อคืนนี้นางเพิ่งจะลอบวางแผนเล่นงานพระองค์และชิงเอ๋อร์ไปหยกๆ ยามนี้ยังแสร้งมาร่ำไห้ตัดพ้อตีหน้าเศร้า ช่างเป็นพวกที่เสแสร้งแสดงละครเก่งโดยกำเนิดแท้ๆ! ประการสำคัญที่สุด นางคือบุตรสาวสายตรงของชางกั๋วกง… หึๆ!

“หานเฟยลุกขึ้นเถิด!” กวั่งหยวนตี้นิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนตรัสด้วยน้ำเสียงที่เจือแววรำคาญและอ่อนพระทัยอยู่บ้าง “พระสนมกุ้ยเฟยบอกว่าจะสั่งกักบริเวณเจ้ารึ? เช่นนั้นก็กักบริเวณไปเถอะ! เรื่องขี้ผงเพียงแค่นี้ ไฉนต้องตีโพยตีพายให้กลายเป็นเรื่องคอขาดบาดตายไปได้! ที่พระสนมกุ้ยเฟยเอ่ยมาแต่แรกก็มิได้ผิด พระที่นั่งเฉียนชิงกงมิใช่สถานที่ที่เหล่าพระสนมจะเข้ามาเพ่นพ่านได้ตามอำเภอใจ พระสนมกุ้ยเฟยมาคอยปรนนิบัติฝนหมึก ย่อมไม่เหมือนกัน! หากทุกคนพากันทำตามอย่าง เจิ้นมิต้องปวดหัวตายหรือไร? เจ้าเป็นคนมีคุณธรรมกิริยางดงามมาแต่ไหนแต่ไร ไฉนคราวนี้จึงได้เลอะเลือนถึงเพียงนี้? วันนี้พระสนมกุ้ยเฟยสั่งลงทัณฑ์เจ้า คนอื่นพบเห็นจะได้หมดความคิดที่จะทำตามอย่าง นับๆ ดูแล้ว เจ้าก็ช่วยปัดเป่าความรำคาญใจให้เจิ้นไปได้ไม่น้อย! ทำไมรึ? การได้ช่วยแบ่งเบาภาระของเจิ้น หานเฟยไม่เต็มใจอย่างนั้นหรือ?”

“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ!” หานเฟยตกตะลึงงัน เหตุใดเรื่องราวถึงกลับตาลปัตรเช่นนี้ไปได้?

นางช้อนม่านน้ำตาที่บดบังแววตาอันเหม่อลอยขึ้นสบพระพักตร์ตามสัญชาตญาณ ทั้งอับอาย ทั้งขุ่นเคือง ทั้งเจ็บใจ ทว่าจำต้องเอ่ยรับอย่างกล้ำกลืน “เพคะ… หม่อมฉัน… หม่อมฉันขอน้อมรับพระบัญชา…”

กล่าวจบก็ยอบกายทูลลา ก้มหน้าก้มตาถอยกวัดไกวออกไปด้วยความอับอายและเจ็บแค้น

กวั่งหยวนตี้หาได้สนใจนางอีกต่อไป ครั้นเห็นนางเดินพ้นประตูออกไปแล้ว ทว่าเหลียนฟางชิงยังคงยืนเหม่อลอยอยู่ตรงนั้น จึงทรงหลุดพระสรวล ตรัสถาม “ชิงเอ๋อร์เป็นอะไรไปรึ? ยืนเหม่ออันใดอยู่!”

“จะไม่ให้เหม่อได้อย่างไรเล่า!” เหลียนฟางชิงสาวเท้าเดินมาหยุดหน้าโต๊ะทรงพระอักษร ทอดถอนใจยาวพลางรำพึง “ข้าล่ะนับถือเลื่อมใสนางจริงๆ ก่อนหน้านี้ยังยืนประจันหน้าปะทะคารมกับข้าอย่างฮึกเหิม พริบตาเดียวเท่านั้น น้ำตาสั่งได้ดั่งใจสั่ง น้ำเสียงสะอื้นไห้ กิริยาเหนียมอายบอบบางน่าทะนุถนอม… จุ๊ๆ แสดงออกมาได้อย่างแนบเนียนไร้ที่ติ! เฮ้อ ความสามารถระดับนี้ ชาตินี้ข้าคงไม่มีปัญญาเรียนรู้ได้หรอก!”

กวั่งหยวนตี้ระเบิดเสียงพระสรวลลั่น ทรงรู้สึกเพียงว่าท่าทางทื่อๆ ซื่อๆ ของนางในยามนี้น่ารักน่าเอ็นดูเป็นที่สุด พระองค์ทรงโยนพู่กันชาดทิ้งลงบนโต๊ะ วาดแขนรวบตัวนางเข้ามาไว้ในอ้อมพระอุระทันที แย้มสรวลตรัส “จะไปเรียนรู้สิ่งพรรค์นั้นทำไมกัน? มีแต่ความเสแสร้งหลอกลวง ปั้นหน้าแต่งละครทั้งเพ เจิ้นรักความบริสุทธิ์ผุดผ่องและจริงใจของชิงเอ๋อร์ที่สุด ในสายตาเจิ้น ไม่มีใครเทียบเคียงเจ้าได้หรอก!”

พระหัตถ์ลูบไล้ปอยผมดำขลับนุ่มสลวยของนางเล่น ตรัสถามอย่างเป็นธรรมชาติ “เจ้าสั่งกักบริเวณนางรึ? สั่งไว้นานเท่าใด?”

นางค้อนขวับใส่เขาคราหนึ่ง “ก็รู้ว่าท่านยังต้องใช้ประโยชน์จากนาง ข้าก็แค่แกล้งแหย่นางเล่นเฉยๆ สามวันเท่านั้นแหละ! นี่… พ้นสามวันไปแล้ว ท่านก็อย่าลืมแวะไปปลอบประโลมนางหน่อยล่ะ!”

กวั่งหยวนตี้ทรงทั้งขำทั้งโมโห ตรัสกลั้วหัวเราะอย่างระอาพระทัย “ดูเจ้าพูดเข้าสิ! ตัวเจ้าเป็นคนลงทัณฑ์แท้ๆ แต่กลับจะสั่งให้เจิ้นเป็นคนไปคอยโอ๋คอยง้อเนี่ยนะ? ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี!”

“ข้าไม่สนหรอก!” เหลียนฟางชิงเอาแก้มถูไถกับพระอุระของเขา โบกมือน้อยๆ พลางหัวเราะคิกคัก “อย่างไรคนที่ต้องใช้ประโยชน์จากนางก็คือท่าน ไม่ใช่ข้าสักหน่อย! อีกอย่าง หากนางร้ายอย่างข้าไม่แผลงฤทธิ์ ฮ่องเต้อย่างพระองค์จะมีโอกาสได้สวมบทบาทเป็นวีรบุรุษช่วยหญิงงาม ประทานพระเมตตาได้อย่างไรเล่า? หึ ไม่ขอบคุณข้าไม่พอ ยังจะมาตัดพ้อต่อว่าข้าอีก!”

กวั่งหยวนตี้ยิ่งทรงพระสรวลลั่น ตรัสรับคำ “เอาเถอะๆ ถึงเวลานั้น เจ้าห้ามแอบกินน้ำส้มหึงหวงขึ้นมาอีกล่ะ!”

ดวงหน้างามของเหลียนฟางชิงพลันสลดลงทันควัน แค่นเสียง “หึ” ในลำคอเบาๆ แล้วนิ่งเงียบไปอย่างแง่งอน

วันพุธที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2569

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1490 ตอกกลับ

 

บทที่ 1490 ตอกกลับ

ฝูชุนกงกงชะงักงันไป ชำเลืองสายตาไปยังกวั่งหยวนตี้ตามสัญชาตญาณ

กวั่งหยวนตี้ขมวดพระขนงตรัสเสียงเข้ม “ไม่ได้ยินที่พระสนมกุ้ยเฟยสั่งหรือไร? ไฉนยังไม่รีบไปอีก!”

“พ่ะย่ะค่ะ! บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้!”

“ชิงเอ๋อร์” กวั่งหยวนตี้กุมมือน้อยของนางไว้อย่างไม่สบอารมณ์ ตรัสว่า “ให้นางเข้ามาทำไมกัน? นางบังอาจวางแผนเล่นงานเจ้า เจิ้นยังคิดจะสั่งสอนตักเตือนนางอยู่ทีเดียว มิเช่นนั้นคราวหน้าคงยิ่งได้ใจกำเริบเสิบสาน ใครจะยังมีแก่ใจไปดื่มน้ำแกงของนางกัน!”

เหลียนฟางชิงยิ้มแป้น “ฮ่องเต้ไม่เสวย หม่อมฉันเสวยเองเพคะ! พอดีกำลังกระหายน้ำอยู่เชียว! หม่อมฉันคิดว่า หานเฟยเม่ยเม่ยคงไม่ใจแคบ หวงแหนไม่ยอมแบ่งปันให้หม่อมฉันสักถ้วยสองถ้วยกระมัง!”

กวั่งหยวนตี้ได้ยินนางเอ่ยคำว่า “หม่อมฉัน” คำนั้นคำนี้ประชดประชันอย่างเห็นได้ชัด พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนก็ทั้งขบขันทั้งระอาใจ ทรงสรวลพลางตรัส “แม่ตัวดีช่างผูกใจเจ็บนัก! เอาเถอะ ตามใจเจ้า! ขอเพียงเจ้าเบิกบานใจก็พอ!”

เหลียนฟางชิงได้ยินเขาว่าตนผูกใจเจ็บ เดิมทีคิดจะโต้เถียงกลับไปสักสองสามประโยค ทว่าพอฟังสองประโยคหลังก็เพียงยิ้มรับ เอ่ยเย้า “ฮ่องเต้จะไม่เสวยจริงๆ หรือเพคะ? เช่นนั้นหม่อมฉันจะไปแล้วนะ!”

“เจิ้นไม่เสวย!” กวั่งหยวนตี้ทำสีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์ พลางแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ

เหลียนฟางชิงหัวเราะร่วนคิกคัก เยื้องกรายตรงไปยังตำหนักปีกตะวันตกอย่างสบายอารมณ์

ครั้นได้ยินถ้อยคำที่ฝูชุนกงกงออกมาถ่ายทอด ในใจของหานเฟยพลันลิงโลด มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะปฏิเสธไม่ยอมเข้าไป! นางรีบสั่งให้อิ๋นผิงถือกล่องใส่อาหารไว้ให้มั่น แล้วเดินตามฝูชุนกงกงก้าวเข้าสู่ตำหนักปีกตะวันตกของพระที่นั่งเฉียนชิงกงด้วยความเบิกบานใจ

เมื่อฮ่องเต้ยังมิได้ประทับอยู่ นางย่อมมิกล้าถือวิสาสะนั่งลง จึงยืนกวาดสายตามองสำรวจรอบทิศด้วยความอยากรู้อยากเห็น—นี่นับเป็นครั้งแรกที่นางได้ย่างกรายเข้ามาในพระที่นั่งเฉียนชิงกงแห่งนี้!

แม้จะยังมิอาจก้าวเข้าสู่ห้องทรงพระอักษรทิศทักษิณเพื่อคอยปรนนิบัติฝนหมึกดั่งเช่นชิงกุ้ยเฟย ทว่าหนทางย่อมต้องค่อยๆ ก้าวเดินไปทีละก้าวไม่ใช่หรือ?

วันนี้ก้าวเข้าสู่เฉียนชิงกงได้ ใครจะกล้ารับประกันว่าวันหน้าจะก้าวเข้าห้องทรงพระอักษรเพื่อเขี่ยชิงกุ้ยเฟยให้พ้นทางไม่ได้เล่า?

ไอ้ที่ว่าฮ่องเต้ทรงเคยชินกับการให้ชิงกุ้ยเฟยคอยปรนนิบัติฝนหมึกจึงได้มีรับสั่งเรียกหาทุกเมื่อเชื่อวันนั้น… นางไม่เชื่อถือสักนิด!

เคยชินหรือไม่เคยชิน แท้จริงแล้วก็แค่อยู่ที่ว่าโปรดปรานหรือไม่โปรดปราน และขึ้นอยู่กับพระดำรัสเพียงประโยคเดียวของฮ่องเต้เท่านั้น!

เมื่อแว่วเสียงฝีเท้าดังมาจากทางด้านหลัง หัวใจของหานเฟยพลันเต้นระรัวด้วยความยินดี รอยยิ้มหวานหยดย้อยอ่อนละมุนผลิบานเต็มสองแก้ม ส่งเสียงหวานกังวานเรียก “ฝ่าบาท…” พลางหมุนกายกลับมา ทว่าครั้นสายตาประสานเข้ากับเหลียนฟางชิง รอยยิ้มบนใบหน้าพลันแข็งค้าง ร่างทั้งร่างยืนตะลึงงันอยู่ตรงนั้น

เหลียนฟางชิงเลิกคิ้วขึ้นอย่างเย้ยหยัน แววตาถากถางปิดไม่มิด

นางสาวเท้าเดินผ่านหน้าอีกฝ่ายไปอย่างไม่แยแส ทิ้งตัวลงนั่งบนตั่งยาวฝังมุกที่ปูลาดด้วยเบาะปักลวดลายดอกไม้สีงาช้างตรงตำแหน่งประธาน แย้มยิ้มพลางเอ่ย “หานเฟยคิดจะยืนทื่ออยู่ตรงนั้นไปตลอดเลยรึ?”

หานเฟยทั้งอับอายทั้งเคียดแค้น ใบหน้าซับสีเลือดฝาด พยายามปรับลมหายใจเข้าออกอยู่หลายคราจึงพอจะข่มอารมณ์ให้สงบลงได้ นางหมุนกายก้าวขึ้นหน้าอย่างแช่มช้อย ยอบกายคารวะอย่างสง่างามพร้อมรอยยิ้ม “ถวายบังคมเจี่ยเจียเพคะ!”

“มิต้องมากพิธี นั่งเถิด!” เหลียนฟางชิงยิ้มรับ

หานเฟยหาได้นั่งลงไม่ นางเพียงฉีกยิ้มประจบ “เจี่ยเจียเพคะ ที่นี่คือเฉียนชิงกง ในเมื่อหม่อมฉันมาถึงแล้ว หากมิได้ถวายบังคมฮ่องเต้คงดูไม่งาม ขอเจี่ยเจียโปรดรอสักครู่ รอให้หม่อมฉันเข้าเฝ้าฮ่องเต้เรียบร้อยแล้ว จะกลับมานั่งสนทนาเป็นเพื่อนเจี่ยเจียนะเพคะ!”

แม้จะเป็นเหลียนฟางชิง ก็ยังอดนึกชื่นชมในความหน้าหนาของอีกฝ่ายมิได้

นี่คิดจะ… พลิกบทบาทชิงเป็นเจ้าเรือนเสียเองงั้นรึ?

ทว่าน่าเสียดาย กับคนที่ยังไม่ยอมถอดใจ คิดจะตามตื๊อเกาะติดซ้ำยังชอบเสแสร้งพูดจาสละสลวยเอาตัวรอดเช่นนี้ เหลียนฟางชิงไม่เคยคิดจะไว้หน้า และไม่มีทางรู้สึกเกรงใจเด็ดขาด

นางจึงแค่นยิ้มเอ่ยขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า “หานเฟยมิต้องไปหรอก เพลานี้ฮ่องเต้ไม่มีเวลาว่างมาพบเจ้า! ไหนล่ะน้ำแกงของเจ้า? ทีมีชาดียังอุตส่าห์นึกถึงและส่งไปแบ่งปันให้เปิ่นกง แค่น้ำแกงถ้วยเดียว… คงไม่ถึงกับตระหนี่ถี่เหนียวหวงไว้หรอกนะ?”

หานเฟยพลันจุกแน่นในลำคอจนพูดไม่ออก

น้ำแกงหม้อนี้ นางอุตส่าห์เคี่ยวขึ้นมาเพื่อถวายกวั่งหยวนตี้โดยเฉพาะ ย่อมมิได้อยากยกผลประโยชน์ประเคนให้เหลียนฟางชิงชุบมือเปิบ

ทว่าคำพูดนี้จะเอ่ยออกไปได้อย่างไร? เมื่อวานเพิ่งอ้างว่าจะส่งชาไปแบ่งปันให้พระสนมกุ้ยเฟยจนฮ่องเต้ตรัสชมว่านางเป็นสตรีเปี่ยมคุณธรรม วันนี้พอน้ำแกงถ้วยเดียว กลับไม่ยินยอมแสดงความมีคุณธรรมอีกรอบงั้นรึ?

ซ้ำที่นี่ยังเป็นเขตพระที่นั่งเฉียนชิงกง หากเรื่องถึงพระกรรณ ฮ่องเต้จะทรงคิดเช่นไร?

“เจี่ยเจียไม่รังเกียจ นับเป็นวาสนาของหม่อมฉันเพคะ! หม่อมฉันไหนเลยจะใจแคบถึงเพียงนั้น มีหรือจะไม่ยินยอม! เจี่ยเจียล้อหม่อมฉันเล่นเสียแล้ว!”

หานเฟยแย้มยิ้มอ่อนโยนดั่งสายลมวสันต์ ชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกอบอุ่นหัวใจ นางสั่งให้อิ๋นผิงนำน้ำแกง ถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวเนื้อละเอียด และช้อนเงินออกมาจากกล่องอาหารอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงลงมือตักน้ำแกงและประคองถ้วยเดินเข้าไปถวายให้แก่เหลียนฟางชิงด้วยตนเอง

นางส่งยิ้มอ่อนหวานเอ่ยอย่างนอบน้อม “หากรสชาติยังมิถูกปาก ขอเจี่ยเจียโปรดประทานอภัยด้วยนะเพคะ มีสิ่งใดชี้แนะ คราวหน้าหม่อมฉันจะนำไปปรับปรุงแน่นอน เจี่ยเจียโปรดลองชิมดูเถิดเพคะ!”

ในเมื่อจำต้องทำใจกว้าง ก็สู้ใจกว้างให้ถึงที่สุดไปเลยเสียดีกว่า จะได้ไม่ต้องตกเป็นเป้าให้แม่ตัวดีนั่งหัวเราะเยาะสมน้ำหน้า ซ้ำยังจะกระทบกระเทือนถึงชื่อเสียงของตนเองอีก!

เหลียนฟางชิงเห็นนางกระตือรือร้นเอาอกเอาใจถึงเพียงนี้ ก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง นางรับถ้วยมาพลางยิ้ม “เจ้าเกรงใจเกินไปแล้ว! เรื่องพรรค์นี้ปล่อยให้พวกบ่าวไพร่ทำก็พอ ปล่อยให้ข้ารับใช้ยืนดูเฉยๆ แต่กลับต้องให้เจ้าลงมือด้วยตนเอง หากฮ่องเต้ทรงทราบเข้า จะมาตำหนิว่าเปิ่นกงวางอำนาจบาตรใหญ่เอาได้!”

ในใจลอบคิด: หานเฟยผู้นี้ ไม่ธรรมดาจริงๆ คนที่สามารถควบคุมอารมณ์ความรู้สึกของตนเองได้ดั่งใจนึก ไม่เผยพิรุธความผิดปกติออกมาแม้แต่น้อยนิดเช่นนี้ หาใช่เรื่องที่จะทำกันได้ง่ายๆ!

หานเฟยขุ่นเคืองในอก ก่นด่าในใจว่า ‘ได้เปรียบแล้วยังตีหน้าซื่อทำเป็นไม่รู้เรื่อง!’ นางแสร้งทำทีอกสั่นขวัญแขวนจนวางไม้ขวางมือไม่ถูก เอ่ยตัดพ้ออย่างน่าเวทนา “เจี่ยเจียตรัสหนักเกินไปแล้วเพคะ! หม่อมฉันหาได้มีเจตนาเช่นนั้นไม่! หม่อมฉัน… หม่อมฉันเพียงอยากจะสนิทสนมกับเจี่ยเจียให้มากขึ้น ใครจะรู้… กลับทำให้เจี่ยเจียต้องคิดมากไปเสียได้!”

“รีบนั่งลงเถอะ! ดูสิ ตกอกตกใจไปได้!” เหลียนฟางชิงยิ้มกล่าว “ข้าก็แค่เปรยขึ้นมาเฉยๆ จะมีหรือไม่มีก็หาได้สลักสำคัญอันใด! อืม… น้ำแกงนี้พอดื่มลงคอแล้ว ท้องไส้อบอุ่นสบายตัวยิ่งนัก รสชาติกลมกล่อมสดหวาน หานเฟยช่างใส่ใจจริงๆ!”

 

“เจี่ยเจียทรงโปรดปรานก็ดียิ่งแล้วเพคะ!” หานเฟยนั่งลง ปั้นหน้ายิ้มพลางเอ่ยเสริม “น้ำแกงนี้ต้องดื่มตอนร้อนๆ จึงจะดี ทางฝั่งฮ่องเต้เล่าเพคะ…”

เหลียนฟางชิงส่งเสียง “อ้อ” ขึ้นมาคราหนึ่ง ยิ้มพลางเอ่ย “ฮ่องเต้ตรัสว่าวันนี้ไม่อยากเสวยน้ำแกง เพลานี้กำลังทรงงานยุ่ง ใครจะกล้าเข้าไปรบกวนพระทัย? น้ำแกงที่เหลือเจ้าก็นำกลับไปดื่มเองเถิด หากดื่มไม่หมดก็อย่าเพิ่งเททิ้งล่ะ ประทานให้พวกบ่าวไพร่ไป จะได้ไม่เสียของ!”

เหลียนฟางชิงจิบน้ำแกงต่อไปอีกสองสามคำ ก่อนจะวางถ้วยลง หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับมุมปากอย่างช้าๆ รอยยิ้มยังคงแต้มระบายอยู่บนใบหน้า เอ่ยเนิบนาบ “จริงสิ เมื่อครู่นี้ฮ่องเต้ยังทรงกำชับมาอีกว่า วันหน้าหากมิได้รับสั่งเรียกหา ก็ห้ามส่งสิ่งใดมาอีก และห้ามย่างกรายเข้ามาที่นี่เป็นอันขาด! ฮ่องเต้ตรัสว่า พระที่นั่งเฉียนชิงกงมิเหมือนตำหนักอื่น ฝ่ายในหากไร้รับสั่งห้ามเข้ามาตามอำเภอใจ เห็นแก่ที่หานเฟยเพิ่งทำผิดเป็นครั้งแรก จึงสั่งลงทัณฑ์กักบริเวณในตำหนักเพียงสามวันก็พอ! กลับไปได้แล้ว!”

ขัดขวางไม่ให้นางเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ซ้ำยังแย่งน้ำแกงที่นางอุตส่าห์เคี่ยวมาถวายไปดื่มหน้าตาเฉย พอวางถ้วยลง… กลับสั่งลงทัณฑ์นางเสียดื้อๆ!

โทษกักบริเวณสามวันหาใช่การลงทัณฑ์ใหญ่โตอันใด ทว่าการถูกลงโทษด้วยสาเหตุนี้ ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้… ทั้งเกียรติทั้งหน้าตาล้วนถูกเหยียบย่ำจนป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี! เรื่องนี้จะต้องแพร่สะพัดกลายเป็นที่เย้ยหยันขบขันไปทั่วทั้งหกตำหนักอย่างแน่นอน!

ต่อให้หานเฟยจะมีความอดทนสูงส่งเพียงใด หรือจะต้องการรักษาภาพลักษณ์อันอ่อนโยนเพียบพร้อมเพียงใด ยามนี้ใบหน้าก็พลันเปลี่ยนสี เพลิงโทสะลุกโชนขึ้นมาจนสุดระงับ

“นี่เป็น… พระประสงค์ของฮ่องเต้ หรือเป็นความคิดของพระสนมกุ้ยเฟยกันแน่เพคะ?” นัยน์ตายาวรีของหานเฟยฉายประกายเย็นเยียบ จ้องมองเหลียนฟางชิงเขม็ง มิยอมเอ่ยปากเรียก ‘เจี่ยเจีย’ อีกต่อไป

เหลียนฟางชิงยกยิ้มมุมปาก เอนแผ่นหลังพิงพนักตั่งอย่างเกียจคร้าน เอ่ยเนิบช้า “หานเฟยถามเช่นนี้ มีความหมายอันใดรึ? หากเป็นพระประสงค์ของฮ่องเต้แล้วจะอย่างไร และหากเป็นความประสงค์ของเปิ่นกง… แล้วจะอย่างไรเล่า?”