จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1465 เรื่องในหนหลังของชิงเอ๋อร์

 

บทที่ 1465 เรื่องในหนหลังของชิงเอ๋อร์

ในใจหลี่ฟู่พลันอบอุ่นอ่อนโยนขึ้นมา เขาโอบนางเข้ามาในอ้อมแขน พลางหัวเราะเบา ๆ ว่า: “ดี! ครอบครัวของเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป ไม่ทอดทิ้งกัน! หากเจ้าจะสบายใจได้ก็เมื่อมีทางถอยไว้ล่วงหน้า เจ้าก็จัดการไปเถอะ!”

เหลียนฟางโจวหัวเราะคิกอย่างขบขัน “ความคิดในใจข้า…ท่านก็ไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง!”

หลี่ฟู่หัวเราะร่า: “ก็เพราะเจ้าก็ไม่เคยคิดจะปิดข้าเลยมิใช่หรือ?”

ทั้งสองสบตากันแล้วหัวเราะขึ้นพร้อมกัน

เมฆครึ้มแห่งสงครามปกคลุมทั่วผืนแผ่นดิน  กลายเป็นหัวข้อร้อนแรงตามร้านน้ำชา โรงเตี๊ยม และตรอกซอกซอย แม้ในยามว่างหลังอาหาร…ก็ยังคงเป็นเรื่องที่ผู้คนกล่าวขานถึงมากที่สุด

พวกสินค้าเสบียง ยา เหล็ก ม้า วัว ล่อ ต่างถูกควบคุมโดยความร่วมมือของทางการกับสมาคมพาณิชย์ การตรวจตราคนเข้าออกมณฑลหนานไห่ ก็เข้มงวดกว่าก่อนมากนัก

แต่กระนั้น…ราคาสินค้ากลับไม่ขยับขึ้นเลย ชาวบ้านยังคงใช้ชีวิตอย่างสงบสุข จะมีก็เพียงบรรดาวัยรุ่นที่เริ่มฮึกเหิม พูดคุยถึงเรื่องการเกณฑ์ทหารอย่างคึกคัก สร้างบรรยากาศผิดแผกจากวันปกติอยู่บ้าง

ผู้คนส่วนใหญ่ต่างเชื่อว่าราชสำนั เมื่อก่อนยังจัดการกับมณฑลหนานไห่ไม่ได้ ครั้งนี้มีแค่เจิ้งหนานอ๋องผู้เดียว…จะน่ากลัวอะไรได้อีก?

แม้แต่สี่ตระกูลใหญ่ยังถูกใต้เท้าหลี่ ปราบจนราบคาบ แล้วทัพหลวงที่ยังสู้สี่ตระกูลไม่ได้ จะนับเป็นอะไร?

ทั้งหมดก็แค่เพิ่มเรื่องให้ได้ดูเป็นขวัญตาอีกสักรอบเท่านั้น!

ณ ชิงซานเจิ้น ตำบลเล็ก ๆ ที่ห่างจากจุดผ่านด่านเข้าสู่มณฑลหนานไห่จากฝั่งจงหยวนแผ่นดินใหญ่ราว 20 ลี้ มีรถม้าสองคันแล่นเข้ามาจอดยังลานหลังของโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง

รถม้าจอดลงแล้ว คันหนึ่งมีชายชราเคราผมขาวโพลนลงมาพร้อมเด็กหนุ่มรับใช้หนึ่งคน และชายวัยราวสามสิบหน้าตาขาวสะอาดอีกหนึ่ง

ส่วนอีกคันมีเด็กหนุ่มอายุราวสิบหกสิบเจ็ดลงมาสองคน แม้ทั้งสองจะสวมเพียงเสื้อผ้าสีน้ำเงินครามแบบเรียบง่าย ดูกลางเก่ากลางใหม่ ผมรวบขึ้นมวยเรียบร้อย ผิวพรรณออกเหลืองเล็กน้อย ใบหน้าโดยรวมดูไม่โดดเด่น หากสังเกตใกล้ ๆ กลับพบว่ามีเค้าความหล่อเหลาแฝงอยู่

โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ยามก้มหน้านิ่ง ๆ ก็ไม่สะดุดตา แต่พอเงยหน้าขึ้นสบตาใครเข้าแล้ว— กลับแจ่มกระจ่างดั่งน้ำใสฤดูใบไม้ร่วง เปล่งประกายชัดเจน มีชีวิตชีวา ชวนให้ลืมเลือนรูปหน้าไปโดยสิ้นเชิงเพราะต้องมนต์ในดวงตาคู่นั้นแทน

หนึ่งในเด็กหนุ่มที่ตัวเตี้ยกว่านิดหน่อย พอลงจากรถมาก็หมุนตัวปิดประตูรถแน่นหนา ยังไม่ลืมปล่อยม่านลงปิดมิดชิด

มองดี ๆ จะเห็นว่า รถม้าคันนี้ดูประหลาดกว่าปกติ ทั้งหน้าต่างและประตู ล้วนทำด้วยไม้ทึบ สองหนุ่มลงมาแล้วก็รีบปิดไว้ทันที ไม่เปิดโอกาสให้ใครภายนอกแม้แต่จะชะเง้อมองเข้าไป

เด็กหนุ่มตัวเตี้ยกว่าขยับแขนขาเล็กน้อย ก่อนจะวิ่งไปพยุงชายชรานั้น พร้อมหัวเราะร่า “ท่านปู่ วันนี้พวกเราก็จะถึงมณฑลหนานไห่แล้วนะ! ฮิฮิ~ ตลอดทางที่เดินทางลงใต้มา วิวทิวทัศน์นี่ดีจริง ๆ เลย! ไม่รู้ว่าในมณฑลหนานไห่จะมีที่เที่ยวสนุก ๆ บ้างหรือเปล่า!”

ชายชรามองเขาด้วยสายตาจำยอม ก่อนถอนหายใจ พึมพำว่า “จะมีที่เที่ยวหรือไม่…ก็ยังไม่รู้ล่ะนะ ที่สำคัญกว่านั้นคือ ต้องมีของกินดี ๆ สิ!”

“ก็สมกับเป็นท่านปู่ ท่านนี่ช่างมีรสนิยมกว่าข้าซะอีก!” เด็กหนุ่มปรบมือหัวเราะคิกคัก เสียงหัวเราะใสกังวานดุจระฆังเงิน

ทุกคนพลอยหัวเราะตาม แม้แต่เด็กหนุ่มร่างสูงก็อดยิ้มไม่ได้ เขาก้าวเข้ามา กล่าวว่า: “ท่านปู่, น้องเหลียน, พวกเราเข้าไปข้างในกันเถอะ!”

ขณะเดินเข้าสู่โรงเตี๊ยมด้วยบรรยากาศชื่นมื่น ชายชรากลับเอื้อมมือดึงแขนเสื้อของเด็กหนุ่มร่างเตี้ยเบา ๆ พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงระอา: “อย่าชำเลืองไปทั่วนัก เจ้านี่…ดวงตาคู่นั้นสะดุดตามากเกินไป!”

ดวงตาคู่นั้น…ใสกระจ่างดุจธาราในหุบเขา ยามหมุนมองไปมาก็เปล่งประกายปราดเปรื่อง ไม่ว่าใครเห็นก็อดเหลียวมองซ้ำไม่ได้

เด็กหนุ่มแลบลิ้นออกเล็กน้อย แล้วหัวเราะพลางว่า: “ข้าเองก็ห้ามมันไม่ค่อยได้…เอาล่ะ ไม่มองมั่วก็ได้!”

โรงเตี๊ยมในเมืองเล็ก ๆ เช่นนี้มิได้พิถีพิถันนัก โถงใหญ่เชื่อมต่อถึงกันหมด ไร้ห้องส่วนตัว

พวกเขาเลือกนั่งโต๊ะมุมลับตาที่สุด สั่งอาหารขึ้นชื่อสองสามอย่าง แล้วก็นั่งรอ

ส่วนสารถีสองคนไปนั่งอีกโต๊ะ ต่างสวมเสื้อผ้าสีเทาหม่นเก่า ๆ ผิวคล้ำ ดูคล้ายคนขับรถม้าธรรมดาอายุราวสี่สิบที่เคยผ่านแดดลมฝนมาโชกโชน

แต่หากพินิจดี ๆ จะเห็นว่ามือใหญ่กระดูกเด่น ชัดเจน แววตาคมกริบ ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างที่เห็นภายนอกแน่นอน

“ท่านปู่…จะให้ข้าออกไปลองสืบข่าวดีไหม?” เด็กหนุ่มร่างเตี้ยเหลียวมองรอบด้าน ก่อนพูดเบา ๆ “อยู่ดี ๆ ทำไมแถวนี้ถึงวุ่นวายขึ้นมาได้? หรือว่าจะมีศึกสงคราม?”

ในใจกลับนึกขุ่นข้องเล็กน้อย:“พี่เขยข้าทั้งเก่งขนาดนั้น พวกนี้จะกล้าทำสงครามกับเขาได้ยังไง? อยากหาที่ตายชัด ๆ!”

แท้จริงแล้ว พวกเขา…คือคณะของเหลียนฟางชิงนั่นเอง

ชายชรานั้นก็คือหมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าผู้ที่หลี่ฟู่ตามหาแทบพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินแต่ยังไร้เงา ส่วนสารถีทั้งสองคือองครักษ์ฝีมือเยี่ยมของเขา และข้ารับใช้สองคน—หนึ่งวัยกลางคน หนึ่งวัยรุ่น แท้จริงแล้วคือขันทีในวัง คือท่านไต้กงกงกับเสี่ยวเลี่ยวจื่อ

เด็กหนุ่มอีกคน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่า—คือ โจวเหยี่ยน พระราชนัดดาที่เหลียนฟางชิงเป็นคนขึ้นไปตามหา!

ทุกคนล้วนเชื่อว่ารัชทายาทพร้อมครอบครัวได้สิ้นชีพในกองเพลิงเมื่อคราวนั้น ทว่าโจวเหยี่ยน…ในตอนนั้นกลับไม่ได้อยู่ในวังบูรพา!

ย้อนกลับไปที่เมืองยู่เหอ ด้วยสายสัมพันธ์ของเหลียนเช่อและภายหลังคือหลี่ฟู่ ตระกูลเหลียนกับตระกูลของท่านราชครู..ติงไท่ฟู่จึงผูกมิตรแน่นแฟ้น

เหลียนฟางชิงมักไปเยี่ยมบุตรสาวของตระกูลติงเสมอ ท่านราชครู่เองก็เอ็นดูเด็กสาวเฉลียวฉลาดผู้นี้เป็นอย่างมาก คนทั้งเรือนก็ต้อนรับนางเป็นอย่างดี

กระทั่งวันหนึ่ง ขณะเหลียนฟางชิงไปหาเพื่อนสาวโดยไม่ได้ตั้งใจ ก็เดินผ่านหน้าห้องหนังสือของท่านราชครูเข้า…

บังเอิญได้ยินบทสนทนาในห้องนั้น แม้จะฟังได้ไม่ครบถ้วนทุกคำ แต่คำว่า “หลีอ๋อง”, “ขอร้อง”, และ “รัชทายาท” รวมถึงน้ำเสียงไม่พอใจของท่านราชครู ล้วนได้ยินชัดเจน…

หัวใจของเหลียนฟางชิงสะท้านวูบ! นางไม่กล้าฟังต่อ รีบเดินจากไปด้วยความตื่นตระหนก แต่ในใจ…กลับไม่อาจสงบได้อีกต่อไป

นางรู้ดีว่าท่านติงไท่ฟู่มีสายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นกับบรรดาองค์ชาย ไม่เว้นแม้แต่รัชทายาท การที่ท่านหลีกเร้นกลับบ้านเกิด นั่นเพราะไม่ต้องการเข้าข้างฝ่ายใด ซึ่งแน่นอนว่าองค์รัชทายาท หลีอ๋องและผู้เกี่ยวข้องย่อมรู้ดี

ทว่าสุดท้ายหลีอ๋องก็ยังส่งคนมา ‘ขอร้อง’ ท่านราชครู แสดงว่า…ต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นในเมืองหลวง และต้องไม่เป็นผลดีต่อหลีอ๋องอย่างยิ่ง ถึงขั้นต้องหน้าด้านหน้าทน ยอมกัดฟันมาหาด้วยวิธีการต่างๆนานา!

หากพูดกันตามหลักการแล้ว ควรจะเป็นหลีอ๋องที่กำลังอยู่ในภาวะวิกฤติ ขณะที่ตำแหน่งขององค์รัชทายาทนั้นมั่นคงดั่งหินผา

แต่เหลียนฟางชิง กลับอดคิดไม่ได้ว่า:ตระกูลบ้านเดิมของหลีอ๋องกับพระชายาของเขานั้น…เลวร้ายถึงเพียงนั้น! คนที่ร้ายขนาดนั้น มีหรือจะยอมรอถูกลงโทษเฉย ๆ? ในเมื่อท่านราชครูไม่ยอมช่วย…นางกลัวว่าไอ้พวกตระกูลเลวพวกนั้นคงคิดแผนร้ายอะไรไว้แน่!

คิดไปคิดมา พอหวนนึกถึงโจวเหยี่ยน เหลียนฟางชิงก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ ท้ายที่สุด นางจึงเขียนจดหมายฉบับหนึ่งทิ้งไว้ให้อาหญิงสาม แล้วในยามดึกสงัด คืนนั้นเอง—เหลียนฟางชิงจึงแอบพาเจ้าเสี่ยวฮุย หนีออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงโดยไม่บอกกล่าวผู้ใด!

เวลานั้น…ก็เข้าสู่เดือนสิบสองแล้ว คลองใหญ่ถูกแช่แข็ง ปิดเส้นทางเดินเรือไปหมด เหลียนฟางชิงจึงไม่มีทางเลือกอื่น ต้องว่าจ้างรถม้าลัดเลาะไปตามเส้นทางบกแทน

การพาเสี่ยวฮุยเดินทางไกลเป็นการเด่นสะดุดตาเกินไป นางพยายามตัดเสื้อคลุมให้มันใส่เพื่อพรางสายตาคน แต่เจ้านี่ดื้อรั้นถึงขีดสุด ไม่ยอมใส่แม้แต่น้อย! สุดท้ายนางเลยต้องใช้วิธีเอาผ้าคลุมคลุมโปงทั้งคู่ เพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจ

เมื่อเดินทางถึงเมืองหลวง ก็ปาเข้าไปวันที่ยี่สิบหก เดือนสิบสองแล้ว!

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1464 หมาป่าทะเยอทะยาน

 

บทที่ 1464 หมาป่าทะเยอทะยาน

เมื่อข่าวว่าฮั่นหยางอ๋องนำเพียงองครักษ์ร้อยคนออกจากหนานไห่ ก็ถูก คุณชายสามจูจงใจแต่งเติมก่อนนำขึ้นกราบทูลหลีอ๋องที่ตำหนัก ในใจของหลีอ๋องมีทั้งยินดีและกังวล

ยินดี—เพราะหลี่ฟู่ มิได้สนับสนุนฮั่นหยางอ๋องจริง ไม่เช่นนั้นจะผลักไสเขาให้ออกไปอย่างทุลักทุเลได้อย่างไร?

แต่ที่น่าวิตก—ก็เพราะหลี่ฟู่นั้นชัดเจนว่าเป็นพวกหมาป่าทะเยอทะยาน! —หากไม่คิดแอบรวบอำนาจไว้ในมือ จะกล้าฮุบเอาทหารนับหมื่นของฮั่นหยางอ๋องมาไว้กับตัวได้อย่างไร?

หลีอ๋องฟาดโต๊ะอย่างโกรธเกรี้ยว “เป็นดังคำของท่านเป๊ะ! คนผู้นี้… หากไม่กำจัดเสีย ข้าคงนอนไม่หลับ!”

คุณชายสามจูดีใจจนแทบกลั้นไม่อยู่ นี่แหละ! วันที่เขารอคอยมานาน!

เขารีบเสนอแผนการณ์ทันที “ฝ่าบาท เรื่องนี้ไม่ยากเลย! —ฝ่าบาทคงยังจำได้กระมังว่า ‘เขตของเจิ้งหนานอ๋อง’ อยู่ติดกับหนานไห่มิใช่หรือ? เพียงแค่มีพระราชโองการให้เจิ้งหนานอ๋องยกทัพปราบโจร… มิใช่เรื่องง่ายดายดอกหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

เรื่องที่เจิ้งหนานอ๋องสมคบคิดกับฮั่นหยางอ๋องหวังช่วงชิงมณฑลหนานไห่ แต่กลับถูกหลี่ฟู่วางกลศึกจัดการจนพ่ายแพ้ยับเยิน แผนนี้คุณชายสามจูรู้ดี แต่กลับจงใจปิดเงียบ ไม่ยอมให้ถึงพระเนตรพระกรรณหลีอ๋อง

ในยามนี้เจิ้งหนานอ๋องย่อมหวาดผวาสุดขีด หากได้รับพระราชโองการจากราชสำนัก ย่อมถือเป็นโอกาสไถ่โทษ กลับใจแสดงความจงรักภักดี —เขาย่อมทุ่มสุดกำลัง! และหากเจิ้งหนานอ๋องยอมทุ่มเต็มที่จริง ก็ไม่แน่ว่าจะไม่สามารถสร้างบาดแผลให้หลี่ฟู่ได้บ้าง …ถึงแม้กระต่ายจนตรอกก็ยังกัดคน!

เมื่อต่างฝ่ายต่างบอบช้ำ —ก็แค่หาเหตุ แล้วจัดการกวาดล้างเจิ้งหนานอ๋อง พร้อมกันเสียเลย!

หลีอ๋องตบเข่าฉาด “ใช่! ใช่แล้ว! เจิ้นร้อนใจจนเลอะเลือน ถึงลืมเรื่องนี้ไปได้!”

พระองค์สนทนากับคุณชายสามจูอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็เร่งร่างราชโองการ และส่งราชทูตพิเศษเร่งรุดไปยังจวนเจิ้งหนานอ๋องในยามค่ำคืน

ด้านเจิ้งหนานอ๋อง นับแต่แผนยึดครองมณฑลหนานไห่ล้มเหลว ลูกชายลูกสาวต่างก็ตกอยู่ในเงื้อมมือของหลี่ฟู่ —นับแต่นั้นเขาก็ไม่อาจหลับสนิทอีกเลยสักคืน!

เขารู้ดีว่า หลี่ฟู่ไม่มีทางปล่อยเขาไปง่าย ๆ แล้วราชสำนักล่ะ? ฮ่องเต้องค์ใหม่ หากรู้ความจริงเข้า จะไว้ชีวิตเขาหรือ?

เขา… เป็นเพียงคนอ่อนแอ หากถูกโจมตีจากทั้งสองทาง จุดจบจะเป็นเช่นไรยังไม่กล้าคิด!

พอรู้ข่าวว่าราชสำนักมีพระราชโองการจะส่งมาถึงในวันรุ่งขึ้น ให้เขาเตรียมตัวรับราชโองการ

เจิ้งหนานอ๋องก็รู้สึกเหมือนฟ้ามืดลงตรงหน้า ขาสั่น ไหล่ทรุด หวาดผวาจนอยากตายให้รู้แล้วรู้รอด—ในที่สุด… ก็มาแล้วจริง ๆ ฮ่องเต้ ส่งราชทูตมาแล้ว! จะเป็นพระราชโองการให้ถอดถอนฐานันดรและกักบริเวณ? หรือจะสั่งให้คุมตัวขึ้นเมืองหลวงรอรับโทษ? ไม่ว่าจะแบบไหน …ก็ล้วนเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากเผชิญ แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้! ในยามนี้ เจิ้งหนานอ๋องหมดแม้แต่แรงใจจะต่อต้าน

ต่อต้านไปเพื่ออะไร? ด้วยกำลังของเขาในตอนนี้ ก็แค่ดิ้นรนไปวัน ๆ อย่างไร้ความหวังเท่านั้น!

เขาอดรู้สึกเสียใจไม่ได้—หากรู้เช่นนี้แต่แรก ก็ควรละทิ้งความทะเยอทะยานที่ไม่สมควรมีเสียแต่ต้น

หากตั้งใจอยู่ในตำแหน่งเจิ้งหนานอ๋องอย่างสงบสุข บนผืนดินเล็ก ๆ ของตน จะเรียกลมก็ได้ จะสั่งฝนก็ไม่มีใครขวาง อยากทำอะไรก็ทำได้ดั่งใจ ชีวิตเช่นนั้น…สุขสบายเพียงใด! —แต่บัดนี้ ทุกอย่าง… ล้วนสลาย ทุกอย่าง…ล้วนถูกมือเขาเองทำลายจนย่อยยับ!

ทั่วทั้งวังอ๋องปกคลุมด้วยหมอกแห่งความเศร้าหมอง ผู้คนต่างจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

หลังจากตกใจจนจิตใจสั่นคลอนไปครู่หนึ่ง เจิ้งหนานอ๋องกลับตั้งสติขึ้นมาได้

เขานึกในใจว่า: ในที่สุดทุกอย่างก็สิ้นสุดลงแล้ว…ไม่ต้องระแวง ไม่ต้องวิตกอีกต่อไป อย่างน้อยคืนนี้ คงจะได้นอนหลับสนิทเสียที

เขาสั่งให้หัวหน้าพ่อบ้าน ไปจัดการเตรียมการในเรือนหน้า ให้คนรับใช้กวาดถูจนสะอาดเอี่ยม ตั้งโต๊ะตั้งเครื่องหอม จุดธูปเตรียมพร้อมรับพระราชโองการ

ทว่าเรื่องกลับพลิกผันดั่งสายน้ำวน! ขณะที่ใจสงบนิ่งเตรียมตัวจำนนแต่โดยดี …เจิ้งหนานอ๋องกลับเบิกตาโพลงทันทีที่ได้ฟังพระราชโองการจากปากราชทูต! ทั้งร่างราวกับได้คืนชีพ ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า!

“กระหม่อมขอรับพระราชโองการ!” เขารู้สึกคล้ายเลือดในอกพลุ่งพล่าน มือชูขึ้นสูงรับราชโองการด้วยความฮึกเหิม

หลุดปากกล่าวออกมาทันทีว่า: “ขอให้ท่านราชทูตกราบทูลใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท—กระหม่อมจักทุ่มสุดกำลังตามล่าหลี่ฟู่ผู้ทรยศ ขอยอมพลีชีพจนลมหายใจสุดท้าย!”

ราชทูตที่ถือราชโองการมายังรู้สึกแปลกใจนัก ได้แต่ยิ้มพลางกล่าวว่า: “ความภักดีของท่านอ๋อง กระหม่อมจะนำความไปกราบทูลแน่นอน! พระองค์ทรงสดับคำนี้เข้า ย่อมทรงปลาบปลื้มยิ่งนัก!”

เจิ้งหนานอ๋องหัวเราะร่า ยกมือกล่าวด้วยมารยาทเต็มเปี่ยม “ต้องขอพึ่งพาท่านราชทูตแล้ว! เปิ่นหวางเตรียมสุราเล็กน้อยไว้แสดงน้ำใจ หวังว่าท่านจะกรุณาให้เกียรติ!”

“โอ๊ะ! เช่นนี้กระหม่อมเกรงใจแล้ว!” ทั้งสองหัวเราะอย่างรื่นเริง ท่ามกลางเหล่าขุนนางที่รายล้อมเดินเข้าไปด้านในพร้อมกัน

เมื่อส่งราชทูตกลับไปแล้ว เจิ้งหนานอ๋องก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที! เขาสั่งรวบรวมไพร่พลอย่างไม่รอช้า

ฮ่องเต้องค์ใหม่ได้ตรัสไว้ชัดเจน —นอกจากทัพในเขตศักดินาของตนแล้ว เขายังมีสิทธิ์บัญชาทหารทั่วทั้งมณฑลหูหนานได้ตามต้องการ!

เขาไม่เชื่อว่า…ด้วยกำลังเช่นนี้ จะยังเอาชนะหลี่ฟู่ที่ซุกตัวอยู่ในมณฑลหนานไห่ไม่ได้!

ส่วนลูกชายลูกสาวที่ยังอยู่ในเงื้อมมือของหลี่ฟู่…เขาไม่มีเวลาคิดถึงพวกนั้นอีกแล้ว!

เขายิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่า—แบบนี้กลับดีเสียอีก! กลับยิ่งแสดงให้เห็นว่า หลี่ฟู่ คือคนทะเยอทะยานกระหายอำนาจ ส่วนเขาเองนั้น กลับ “สละบุตรเพื่อราชการ” — เมื่อถึงคราวต้องกราบทูลขออภัยโทษต่อราชสำนัก ก็ย่อมมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย เมื่อคิดได้เช่นนี้ ใจจึงสงบนิ่งลงกว่าเดิม

เมื่อข่าวแพร่มาถึงมณฑลหนานไห่ บรรดาขุนพลอย่างหูต้าไห่และเสิ่นต้าอี้ ไม่เพียงไม่รู้สึกหวาหวั่น กลับรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาแทน

แม้แต่ผางอวี้หลงที่อยู่ ณ เมืองหลางฉีโจวก็ส่งจดหมายกลับมาด้วยท่าทีกระตือรือร้นเช่นกัน

หลี่ฟู่เพียงยิ้มบาง ๆ อย่างไม่ยี่หระ สั่งให้ทุกคนเริ่มเตรียมการไว้ล่วงหน้า

เหลียนเจ๋อก็มอบภรรยาและบุตรให้เหลียนฟางโจวช่วยดูแลชั่วคราว ก่อนจะมาช่วยเหลือเคียงข้างหลี่ฟู่

“ข้ากำลังคิดไม่ตกว่าจะหาเหตุเปิดศึกกับมันได้อย่างไร ใครจะรู้… กลับเป็นมันที่ยื่นหน้าเข้ามาให้ข้าลงมือ!” หลี่ฟู่เอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น

เหลียนฟางโจวพลันอดรู้สึกกังวลไม่ได้ กล่าวอย่างห่วงใยว่า: “เจิ้งหนานอ๋องอาจมิใช่คู่ต่อสู้ของท่านพี่ก็จริง อีกทั้งมณฑลหนานไห่ของเราก็ปิดแน่นราวถังเหล็ก ไม่มีวันหวั่นเกรงการบุกรุกของพวกเขา! แต่…เขาอ้างพระราชโองการของราชสำนักเช่นนี้ ในทางสถานะ…เราไม่กลายเป็นฝ่ายเสียเปรียบหรือ?”

หลี่ฟู่ถอนหายใจ “แล้วจะให้ทำอย่างไรเล่า? ข้าส่งคนไปติดต่อกับหย่งอ๋องที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือจนถึงตอนนี้ก็ยังไร้ข่าวตอบกลับ

หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าเองก็ราวกับเหือดหายไปในชั่วข้ามคืน ไม่ว่าในแผ่นดินใดก็หาตัวไม่เจอ —แต่ก็นั่นแหละ เรื่องนี้กลับยืนยันได้ชัดว่า ทั้งสองคนคงตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะไม่อยู่ฝ่ายเดียวกับหลีอ๋อง

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พระราชโองการหรือราชสำนักอะไรก็ช่างเถิด—ในสายตาข้า มันล้วนแต่ ‘ไร้ความชอบธรรม’ ทั้งสิ้น! มาถึงจุดนี้แล้ว ข้าจะไม่ลงมือก็ไม่ได้แล้ว!”

เหลียนฟางโจว หัวใจไหววูบหนึ่ง ถามยิ้ม ๆ ว่า: “ท่านตัดสินใจแน่วแน่แล้วหรือ? จะถือหย่งอ๋องเป็นผู้นำ?”

หลี่ฟู่ตอบหนักแน่น:“ข้ายังมีทางเลือกอีกหรือ? ในสายพระโลหิตของอดีตฮ่องเต้ ก็มีเพียงหย่งอ๋องเท่านั้นที่สะอาดบริสุทธิ์! แต่เขาก็ยังไม่ตอบจดหมายของข้า คาดว่าในใจก็คงลังเลอยู่เช่นกัน! แต่ช้าหรือเร็ว เขาจะต้องมองเห็นความจริงแน่! หลีอ๋องไม่มีทางปล่อยให้เขาลังเลได้นานนักหรอก!”

เหลียนฟางโจวอดไม่ได้ที่จะเม้มปากเบา ๆ ที่แท้บนโลกนี้ก็มีเชื้อพระวงศ์ที่ไม่อยากเป็นฮ่องเต้จริง ๆ ด้วย!

หญิงสาวยิ้มละไม ดวงตาเปล่งประกายอ่อนโยน “ไม่ว่าท่านจะตัดสินใจอย่างไร ข้าก็จะเดินตามท่านเสมอ! แม้จะพ่ายแพ้…พวกเรายังมีมณฑลหนานไห่ให้ปักหลัก หากแม้แต่มณฑลหนานไห่ยังไม่เหลือ พวกเราก็ยังมีเรือ—จะลงเรือไปยังน่านน้ำทางใต้หรือแม้แต่แดนตะวันตก โลกภายนอกกว้างใหญ่ไพศาล ด้วยความสามารถของพวกเรา ไปที่ใดก็มีชีวิตที่ดีได้ทั้งนั้น! ตราบใดที่ครอบครัวของเราอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข ข้าก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว!”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1463 แผนลึกซ่อนเงื่อน

 

บทที่ 1463  แผนลึกซ่อนเงื่อน

เหลียนฟางโจวผ่อนกายเอนพิงเขาอย่างเกียจคร้าน ก่อนหลับตาพึมพำเสียงเบา “ยังขาดก็แต่ ‘ชิงเอ๋อร์’ เท่านั้น! ไม่รู้ตอนนี้อยู่ที่ใดกันแน่ บอกว่าจะไปเมืองหลวง แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา เด็กคนนั้นนี่...ช่างไม่ให้ข้าได้หยุดพักใจเลยจริง ๆ!”

หลี่ฟู่ยิ้มอย่างอ่อนโยน พลางกระซิบปลอบ “ไม่มีข่าว...บางทีก็อาจเป็นเรื่องดีนะ ชิงเอ๋อร์ฉลาดนัก อีกทั้งยังมีเจ้าตัวเล็ก ‘เสี่ยวฮุย’ ไปด้วย นางย่อมรู้จักปกป้องตัวเองดี อีกอย่าง เจ้าจะกังวลเพียงใดก็เปล่าประโยชน์อยู่ดี ข้าจะให้คนออกตามข่าวเรื่อย ๆ หากมีข่าวคราว จะรีบมาบอกเจ้าแน่นอน ตกลงไหม?”

เหลียนฟางโจวรู้สึกอบอุ่นในใจ เงยหน้าขึ้นเอามือโอบรอบคอเขา แล้วประทับจูบแผ่วเบาบนแก้มอีกฝ่าย ก่อนหัวเราะเบา ๆ “อาเจี่ยนของข้านี่ล่ะ ทำให้ข้าเบาใจที่สุดเลย!”

หลี่ฟู่ชะงักไป สีหน้าเข้มขึ้น ก่อนเอ่ยอย่างหัวเสีย “ข้าเป็น ‘สามี’ ของเจ้า! ต้องให้เจ้ามาเป็นห่วงด้วยหรือไงกัน?”

คำพูดนั้นทำเอาเหลียนฟางโจวหลุดหัวเราะ อดยกมือดึงแก้มเขาเบา ๆไม่ได้ ก่อนจะซบลงในอ้อมอกอีกฝ่ายหัวเราะคิกคักไม่หยุด

เสียงหัวเราะนั้นทำให้หลี่ฟู่อุ่นวาบและคันคะเยอในหัวใจ เขากระชับอ้อมแขนแน่น พลางกระซิบเสียงทุ้ม “ในเมื่อข้าเป็นคนที่ทำให้เจ้าสบายใจถึงเพียงนี้…ภรรยาของข้า ไม่คิดจะ ‘ตอบแทน’ สักหน่อยหรือ?”

เหลียนฟางโจวยังไม่ทันตั้งตัว ก็ตกอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่ม เขาบดจูบอย่างหนักแน่นลงมาทันที...ใครใช้ให้เจ้าชอบยั่วข้าเสมอ! ข้าก็จะ ‘สั่งสอน’ เจ้าบ้าง!

——

ทางด้านวังหลวง หลีอ๋องเพิ่งได้รับข่าวว่า หลี่ฟู่เปิดประตูเมืองรับฮั่นหยางอ๋องเข้าสู่มณฑลหนานไห่ ซึ่งเรื่องนี้ก็เกิดขึ้นมากว่าแปดวันแล้ว!

นี่แหละ—คือเหตุผลที่ราชสำนักส่วนกลางควบคุมหนานไห่ไม่ได้เสียที

ระยะทางไกลเกินไป! เส้นทางสื่อสารก็ยากลำบาก กว่าข่าวจะไปถึงเมืองหลวง เหตุการณ์ฝั่งหนานไห่ก็เปลี่ยนไปแล้วนับครั้งไม่ถ้วน!

หลีอ๋องเมื่อได้ยินข่าวก็โกรธจัด กระแทกถ้วยน้ำชาจนแตกคาตำหนักเฉียนชิง

หลี่ฟู่ เจ้ากล้าดีอย่างไร! นั่นมันเท่ากับ—ประกาศสงครามกับข้าอย่างเปิดเผยไม่ใช่หรือ?!

ข้ากับฮั่นหยางอ๋องขัดแย้งกันอยู่ แต่เพียงเพราะคำพูดประโยคเดียวจากเขา เจ้ากลับเปิดประตูรับเข้ามณฑลหนานไห่ หรือว่าเจ้าคิดจะยกทัพตีเมืองหลวงอย่างนั้นหรือ?!

พอคิดถึงจุดนี้ ความโกรธของหลีอ๋องก็กลับกลายเป็นความหวั่นวิตก! หาก หลี่ฟู่ตัดสินใจเข้าร่วมกับฮั่นหยางอ๋อง แล้วประกาศก่อกบฏขึ้นมาจริง ๆ เขาจะรับมือเช่นไร?

หลีอ๋องรีบเรียกคุณชายสามจูมาหารือทันที ตกลงใจจะส่งทูตพิเศษเดินทางไปยังมณฑลหนานไห่ ประกาศโทษฮั่นหยางอ๋อง ถอดยศลดฐานะเป็นสามัญชน! พร้อมสั่งให้หลี่ฟู่ควบคุมตัวเขานำส่งเมืองหลวง!

ซึ่งในความหมายก็เท่ากับเป็นการส่งสัญญาณต่อหลี่ฟู่อย่างชัดเจน: “ส่งตัวฮั่นหยางอ๋องให้ข้า แล้วเจ้าจะทำอะไรก็ทำไปเถอะ—ตราบใดที่ไม่คิดเป็นศัตรูกับข้า!”

หลังจากตนขึ้นครองราชย์ หลีอ๋องก็ตั้งใจเฝ้าดูความเคลื่อนไหวของหลี่ฟู่ ทว่ากลับไม่เห็นเขาทำอะไรเลย จากที่เคยรู้สึกตึงเครียดใจ ตอนนี้หลีอ๋องกลับค่อย ๆ โล่งใจขึ้นมา —ไม่เคลื่อนไหวเลย ย่อมเป็นผลดีที่สุดสำหรับตนแล้ว!

เขาไม่จำเป็นต้องคาดหวังให้หลี่ฟู่มาแสดงความจงรักภักดี อย่างไรเสีย มณฑลหนานไห่ที่ห่างไกลนั้น เดิมทีราชสำนักก็ควบคุมไม่ได้อยู่แล้ว หากแลกพื้นที่ห่างไกลนั้นกับความสงบของหลี่ฟู่—ก็ถือว่าคุ้มแล้ว!

หลีอ๋องยังลอบเดาว่า บางทีหลี่ฟู่เองก็คงรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้างกระมัง? จึงถือโอกาสนี้แสดงให้เห็นว่า —ตราบใดที่เขาไม่คิดต่อต้านตน ตนก็จะไม่คิดเป็นศัตรูกับเขา ต่างฝ่ายต่างวางใจใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ดีเสียอีกมิใช่หรือ?

ในความคิดของเขา หลี่ฟู่ต่อให้โง่ก็ไม่ถึงขนาดจะเลือกไปยืนข้างฮั่นหยางอ๋อง —คนที่ยามนี้เหมือนหมาข้างถนนเช่นนั้น

ไหน ๆ เขาก็กล้ารับฮั่นหยางอ๋องเข้ามณฑลหนานไห่ เหตุใดจะรับตนไม่ได้? ก็เพราะตนไม่ได้แสดงไมตรีหรือ? —หากแสดงไมตรีเสียหน่อย เขาคงไม่เลือกฝ่ายตรงข้าม!

คุณชายสามจูหลังจากกลับถึงเมืองหลวง ก็ได้ใช้สติปัญญาแหลมคมจนสามารถก้าวขึ้นเป็นขุนนางกุนซืออันดับหนึ่งข้างกายหลีอ๋องได้ในเวลาไม่นาน

แต่เมื่อได้ยินคำพูดของหลีอ๋อง เขากลับรู้สึกโกรธอย่างมหาศาล! เขาจะทำเช่นนี้ได้อย่างไร?! ความแค้นระหว่างหลี่ฟู่กับตระกูลจู เขาจะไม่รู้หรือ?

อิ๋งเอ๋อร์ก็เพิ่งตายไป —ตายด้วยน้ำมือของนังสารเลวอย่าง เหลียนฟางโจว นั่นเอง! แล้วตอนนี้เขากลับจะยอมอ่อนข้อให้หลี่ฟู่ เพื่อดึงเขาไว้ในมืออย่างนั้นหรือ?! เพียงเพราะเจ้าไม่ใช่คนที่เจ็บปวด เจ้าถึงไม่เข้าใจความแค้นหรือไง!

คุณชายสามจูไม่มีวันยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด! เขาต้องการให้หลี่ฟู่กับเหลียนฟางโจวตาย! สองคนนั้นทำให้ตระกูลจูต้องอับอาย ทำให้อิ๋งเอ๋อร์ต้องตายทั้งที่ยังเยาว์วัย เขาไม่มีวันยอมให้คนทั้งสองมีชีวิตสุขสบาย —ใช้ชีวิตเสวยสุขเป็นเจ้าถิ่นในมณฑลหนานไห่อย่างลอยนวลได้เด็ดขาด!

“ฝ่าบาท! หลี่ฟู่ มันคือหมาป่าสันดานแท้!” คุณชายสามจู กล่าวอย่างแน่วแน่ “ขออภัยที่กระหม่อมบังอาจทูลตรงๆ แต่ในความเห็นของกระหม่อม—การที่หลี่ฟู่รับฮั่นหยางอ๋องเข้ามณฑลหนานไห่ ย่อมไม่ใช่เพราะหวังดีอะไร!”

น้ำเสียงเด็ดขาดของเขาทำให้หลีอ๋องต้องขมวดคิ้ว มองเขาอย่างสงสัย คุณชายสามจูเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย กล่าวเสียงเรียบ “กระหม่อมเชื่อว่า—หลี่ฟู่ทั้งไม่คิดยอมรับไมตรีจากฝ่าบาท และก็ไม่ได้ตั้งใจรับใช้ฮั่นหยางอ๋องจริง ๆ ด้วย —สิ่งที่เขาปรารถนา คือยิ่งกว่านั้น! เขาต้องการครอบครองบัลลังก์มังกร!”

“อะไรนะ?!” หลีอ๋องตัวสั่นไหว ใจพลันสะท้าน หน้าถอดสีทันที

คุณชายสามจูกล่าวต่อด้วยแววตาเย็นเยียบ “ตอนนี้ที่เขารับฮั่นหยางอ๋องไว้ ก็แค่ต้องการ ‘หุ่นเชิด’ เท่านั้น!

ฮั่นหยางอ๋องอยู่ในมือเขา ย่อมไม่มีวันได้ดี ทุกย่างก้าวย่อมถูกควบคุม หากฝ่าบาททรงส่งคนไปขอให้นำตัวฮั่นหยางอ๋องกลับเมืองหลวง กระหม่อมกล้าเดิมพันได้เลย—เขาไม่มีวันยอมส่งตัว!”

คุณชายสามจูลอบหัวเราะเย็นในใจ สำหรับหลี่ฟู่—บุรุษที่เขาเกลียดชังถึงกระดูกดำ—เขาย่อมรู้จักนิสัยอีกฝ่ายอยู่บ้าง

เรื่องราวความขัดแย้งระหว่างหลีอ๋องกับฮั่นหยางอ๋อง ที่กำลังลุกลามวุ่นวายในเมืองหลวง ในใจของหลี่ฟู่แน่นอนว่าย่อมต้องมีความระแวงต่อทั้งสองฝ่าย แม้ไม่ถึงขั้นระแวงเต็มที่ —ภาพลักษณ์ของฮั่นหยางอ๋องในสายตาเขาก็ย่อมเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงแล้วแน่นอน

เพราะเหตุนี้ การที่เขายอมเปิดประตูรับฮั่นหยางอ๋องเข้าสู่มณฑลหนานไห่ —ส่วนใหญ่ก็เพื่อสืบหาความจริงเกี่ยวกับการสิ้นพระชนม์ของฮ่องเต้พระองค์ก่อน และเหตุการณ์กบฏในวังบูรพา แต่ไม่ใช่เพราะคิดจะรับฮั่นหยางอ๋องเป็นเจ้านายแน่แท้!

หากเขาคิดเช่นนั้นจริง คงไม่รอจนอีกฝ่ายไร้ที่ไปแล้วถึงค่อยเข้ามาเอง —เขาน่าจะส่งคนติดต่อไปตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว!

หลีอ๋องมีสีหน้าเครียดจัด ดวงตาก็เต็มไปด้วยความลังเลไม่แน่นอน ในใจเต็มไปด้วยความกระวนกระวายสับสน

คุณชายสามจูเฝ้าสังเกตอยู่เงียบ ๆ ย่อมเห็นความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดในแววตานั้น จึงค่อย ๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฝ่าบาทอย่าทรงร้อนพระทัย หนานไห่ห่างจากเมืองหลวงนับพันนับหมื่นลี้ แม้พวกเขาจะคิดยกทัพ แม้หลี่ฟู่จะเก่งกล้าเพียงใด —ก็ไม่มีทางบุกมาถึงเมืองหลวงได้ในพริบตา!”

“อย่าลืมว่า หนานไห่เป็นเพียงแค่มณฑลหนึ่ง กำลังทหารที่มีอยู่ก็จำกัด —หากเราระดมทัพตามเมืองต่าง ๆ ระหว่างทาง แค่นั้นก็พอจะบดขยี้พวกเขาให้หมดแรงได้แล้ว!”

หลีอ๋องฟังดังนั้นก็ถอนหายใจยาว รู้สึกใจเย็นขึ้นเล็กน้อยก่อนเอ่ยว่า “ถ้าเช่นนั้น ท่านว่าควรจัดการเรื่องนี้อย่างไร?”

คุณชายสามจูตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “รอ!” “หากฝ่าบาทรีบออกพระราชโองการถอดถอนฐานันดรศักดิ์ของฮั่นหยางอ๋อง —ก็จะกลายเป็นว่าพระองค์เป็นฝ่ายร้อนรนเสียเอง ขอทรงรอดูว่าเขากับหลี่ฟู่จะเล่นละครอะไรกันต่อ!”

“รอ?” หลีอ๋อง ดูจะลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อคิดถึงคำพูดของคุณชายสามจู ก่อนหน้านี้ รวมถึงระยะทางอันห่างไกลระหว่างหนานไห่กับเมืองหลวง
ในที่สุดก็พยักหน้าช้า ๆ เอ่ยว่า “ดี! เช่นนั้นก็ทำตามคำท่าน —เจิ้นก็อยากจะเห็นเหมือนกัน ว่าพวกมันจะเล่นตลกอะไรออกมาได้บ้าง!”

“ฝ่าบาททรงพระปรีชาสามารถ!” คุณชายสามจูประสานมือคารวะ แต่ในใจกลับลอบหัวเราะเยาะเย็นชาขึ้นมาอีกครั้ง

หลี่ฟู่! เจ้าเลือกเดินร่วมกับฮั่นหยางอ๋อง —ไม่มีทางจบดีแน่!

รออีกไม่นาน ข้อหากบฏจะตกเป็นของเจ้า! คราวนี้… เจ้าไม่มีทางหนีรอดพ้นแน่นอน!

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1462 ความไม่สมบูรณ์เพียงหนึ่งเดียว

 

บทที่ 1462 ความไม่สมบูรณ์เพียงหนึ่งเดียว

เหลียนเจ๋อและสวีอี้หยุนเดินเข้ามาพร้อมกัน ยังไม่ทันได้ทำความเคารพต่อเหลียนฟางโจวและหลี่ฟู่ อี้เอ๋อร์ที่อยู่ในอ้อมแขนแม่นมก็โบกไม้โบกมือร้องเรียกเสียงใส “ท่านแม่! ท่านแม่!”  พลางดิ้นรนสุดแรงเพื่อจะพุ่งเข้าไปหา

“อี้เอ๋อร์!” หัวใจของสวีอี้หยุนอ่อนยวบลงทันที ราวกับละลายเป็นสายน้ำ นางรีบก้าวไปคว้าลูกชายมากอดไว้แน่น ซุกหน้าลงหอมแก้มเล็ก ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

เหลียนฟางโจวเห็นภาพนั้นก็พลันรู้สึกสะเทือนใจ ในฐานะที่ตนก็เป็นแม่คน ย่อมเข้าใจความรู้สึกของผู้เป็นแม่ที่ผ่านความเจ็บปวดทรมานแล้วได้ลูกคืนมา
นางจึงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันไปพูดกับเหลียนเจ๋อว่า “เห็นพวกเจ้ากลับมาได้อย่างปลอดภัย พี่ใหญ่ก็เบาใจเสียที! อี้หยุนดูผอมลงไปไม่น้อยนะ ต้องพักฟื้นให้ดี ๆ นางยังสาว ยังไม่ควรปล่อยให้ร่างกายทรุดโทรมไป!”

“ข้าก็คิดเช่นนั้น พี่ใหญ่..ท่านช่างรอบคอบจริง ๆ!” เหลียนเจ๋อหัวเราะร่า เบิกบานใจอย่างเห็นได้ชัด

สวีอี้หยุนตั้งสติได้ จึงรีบประคองลูกชายไว้ แล้วเดินไปทำความเคารพเหลียนฟางโจว เหลียนฟางโจวรีบพยุงอีกฝ่ายไว้ พูดด้วยเสียงนุ่มนวลว่า “ไม่ต้องพิธีรีตรองนักหรอก มาได้ก็ดีแล้ว เจ้าคงลำบากไม่น้อยในเมืองหลวง อดทนมามากแล้ว! ต่อไปนี้ พวกเราก็จะได้อยู่ด้วยกันทั้งครอบครัวแล้ว ไม่ต้องห่วงหาอาทรกันอีก—ความรู้สึกแบบนั้นมันช่างทรมานใจเหลือเกิน”

สวีอี้หยุนรู้สึกอบอุ่นในใจ พยักหน้ายิ้มทั้งน้ำตา “ที่พี่สาวพูดมาถูกทุกอย่าง…ข้าก็หวังว่า ต่อไปจะไม่ต้องลิ้มรสความรู้สึกแบบนั้นอีกเลย!”

เหลียนฟางโจวยิ้ม แล้วกุมมือนางไว้ พลางบีบเบา ๆ สองสาวต่างสบตากันแล้วยิ้มออกมา

เรือนที่พวกเขาจะพักก็ถูกเตรียมจัดไว้พร้อมสรรพแล้ว สวีอี้หยุนกอดลูกชาย พลางมองหน้าสามี หัวใจเต็มเปี่ยมด้วยความอิ่มเอมและมั่นคง

เดิมทีบอกว่าจะพักเพียงชั่วประเดี๋ยว แต่ใครจะรู้ว่าเมื่อเอนกายลงนอน กลับหลับยาวจนถึงเวลาอาหารเย็น อาหารเย็นในวันนั้น เป็นมื้อของการรวมญาติอย่างแท้จริง เสียงพูดคุยหัวเราะ และคำพูดไร้เดียงสาของเด็ก ๆ ทำให้บรรยากาศทั้งอบอุ่นทั้งสงบสุข จนทุกคนอดรู้สึกไม่ได้ว่า...เหมือนฝันไป

นานแค่ไหนแล้วนะ...ที่ครอบครัวไม่ได้ร่วมวงกินข้าวกันแบบนี้?

ทว่า—การกลับมารวมกันในครั้งนี้...กลับ ไม่สมบูรณ์ อย่างแท้จริง เพราะ—เหลียนฟางชิง ยังไร้ร่องรอย ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร แต่ ณ เวลานี้ ทุกคนในที่นี้ต่างก็รู้ดีถึงความจริงข้อนั้น แต่ไม่มีใครเอ่ยถึง

หลังอาหารเย็น พวกเขาจึงไปนั่งที่ศาลาริมห้องพัก พูดคุยคลายอิ่ม

เมื่อเหลียนเจ๋อเล่าเรื่องที่พบกับพวกของฮั่นหยางอ๋องนอกเขตหนานไห่ หัวใจของเหลียนฟางโจวถึงกับสะดุ้งวูบ ดวงตาพลันวูบไหว หลี่ฟู่ซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ กุมมือเธอเบา ๆ ส่งสัญญาณให้ใจเย็นไว้

เหลียนฟางโจวจึงฝืนยิ้ม พูดว่า “ช่างเป็นเวรเป็นกรรมอะไรเช่นนี้ ฮั่นหยางอ๋องไปจากที่นี่ได้ไม่ทันไร พวกเจ้าก็ไปเจอเขาเข้าอีก! โชคดีที่ตอนนี้พวกเจ้ากลับมาปลอดภัยครบทุกคน ไม่อย่างนั้น...ไม่ว่าอยู่บนสวรรค์หรือใต้ดิน ข้าก็จะไม่ปล่อยเขาไว้แน่!”

ชุยเส้าซีอดกล่าวไม่ได้ว่า “ฮั่นหยางอ๋องนำทหารองครักษ์หนึ่งร้อยนายออกจากมณฑลหนานไห่ นั่นคือไพ่ใบสุดท้ายของเขาแล้ว ยังกล้าคิดจะหาเรื่องพวกเจ้าอีกหรือ?”

นับตั้งแต่ที่ฮั่นหยางอ๋องมาถึงมณฑลหนานไห่ ชุยเส้าซีก็ซ่อนตัวจนไม่มีใครเห็นแม้แต่เงา ไม่กล้าโผล่หน้าออกมาเลย

อย่างไรเสีย ตระกูลชุยก็มีความเกี่ยวพันกับราชสำนักอยู่ไม่น้อย หากเขาเผยตัวออกมา ใครจะไปรู้ว่าฮั่นหยางอ๋องจะคิดใช้เขาเป็นหมากอะไรอีกหรือไม่

ชุยเส้าซีไม่อยากเอาตัวไปพัวพันกับปัญหาของเขา และยิ่งไม่ต้องการลากตระกูลชุยเข้าไปวุ่นวาย

เหลียนฟางโจวและหลี่ฟู่เข้าใจสถานะของเขาดี จึงช่วยซ่อนตัวเขาไว้อย่างดี จนเมื่อฮั่นหยางอ๋องจากไปแล้ว เขาถึงได้ออกมาพบปะผู้คน

ฝ่ายเหลียนเจ๋อนั้น ใช้เวลาตลอดบ่ายอยู่กับภรรยาและลูก จึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฮั่นหยางอ๋องในมณฑลหนานไห่

 พอได้ยินเรื่องเข้า ก็อดประหลาดใจไม่ได้ พลางหัวเราะเยาะ “พี่ชุยอาจยังไม่รู้ เจ้านั่นยังคิดจะจับเราสองสามีภรรยาไว้ ใช้เป็นตัวประกันต่อรองกับพี่สาวพี่เขยอีก! โชคดีที่แม่ทัพลั่วตัดสินใจว่องไว ลงมือฉับพลัน จับพระชายาฮั่นหยางอ๋องไว้ได้ก่อน มิเช่นนั้น พวกเราวันนี้…อาจไม่มีโอกาสได้นั่งคุยกันอยู่ตรงนี้แล้วก็เป็นได้!”

“พวกคนแบบนี้—ชนกำแพงทิศใต้ก็ยังไม่รู้จักหันกลับ หรือต้องชนตายก่อนถึงจะรู้ตัวกันแน่!” เหลียนฟางโจวอดไม่ได้ที่จะโมโหจนเหงื่อเย็นซึมเต็มแผ่นหลัง

หลี่ฟู่แววตาเย็นเฉียบ กล่าวเสียงเรียบว่า “ข้าถือว่าเขาเป็นถึงพระญาติ ไม่อยากลงมือเด็ดขาด ไม่คิดเลยว่าเขากลับมีจิตใจอำมหิต รู้อย่างนี้ ข้าควรไม่ปล่อยให้เขานำองครักษ์ออกจากเมืองแต่แรก!”

 หลี่ฟู่ลอบมองเหลียนเจ๋อแวบหนึ่ง ในดวงตามีแต่ความรู้สึกผิด ใจเขาเองก็คิดเช่นเดียวกับเหลียนฟางโจว—โชคดีที่ไม่เกิดเรื่อง

“จะเห็นได้ว่า สวรรค์ยังมีตา! แม้พวกเรามักต้องพบเจอกับอันตราย แต่สุดท้าย ก็ยังสามารถพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสได้”

 เหลียนเจ๋อหัวเราะทันที แล้วเล่าเหตุการณ์คร่าว ๆ ให้ทุกคนฟัง

หลี่ฟู่หัวเราะลั่น “อาเจ๋อ—การเดินทางครั้งนี้ ถือเป็นการฝึกปรือชั้นเยี่ยม เจ้าดูสุขุมรอบคอบขึ้นมาก หากเป็นเมื่อก่อน เจ้าคงทำแบบนี้ไม่ได้แน่!”

เหลียนเจ๋อนับถือหลี่ฟู่ทั้งในฐานะญาติผู้ใหญ่และอาจารย์ ได้ยินเช่นนั้นกลับไม่รู้สึกเคอะเขิน ลุกขึ้นคำนับด้วยความยินดี

“ขอบคุณพี่เขยที่เมตตาชมเชย! ผ่านเหตุการณ์มามากขนาดนี้ หากข้ายังไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย ก็ไม่สมควรจะเป็นชายชาตรีแล้ว! ถึงขนาดตัวข้าเอง…ยังต้องดูแคลนตัวเองเลย!”

คำพูดของเขาเรียกเสียงหัวเราะจากเหลียนฟางโจว ชุยเส้าซี และคนอื่น ๆ ได้ถ้วนหน้า

หลี่ฟู่พยักหน้ายิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นแล้วแค่นเสียงเย็นชา “ฮั่นหยางอ๋อง... หึ! ไม่นึกเลยว่าจะเป็นคนต่ำช้าขนาดนี้! เฮอะ!”

พอนึกถึงคำสรรเสริญเยินยอของผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวงในอดีต หลี่ฟู่ก็รู้สึกราวกับนั่นเป็นโลกอีกใบที่ไม่เกี่ยวข้องกับโลกของวันนี้เลย

เหลียนฟางโจวฮึดฮัดเบา ๆ “ต่ำช้าอะไรกัน! ข้าว่าเขาเป็นพวกจอมปลอมต่างหาก!”

ชุยเส้าซีตบมือหัวเราะชอบใจ “ฟางโจวพูดได้ดี! ข้าก็เห็นเช่นนั้นเหมือนกัน!”

หลี่ฟู่เผลอถลึงตาใส่เขาด้วยความหงุดหงิดน้อย ๆ เจ้าหมอนี่…เห็นข้ากำลังเอาจริงก็ชอบแทรกมาขัดจังหวะอยู่เรื่อย

เหลียนเจ๋อเห็นภาพทั้งหมดอยู่ในสายตา ก็ได้แต่หัวเราะทั้งน้ำตาในใจ พี่ชุยก็นะ…พี่สาวกับพี่เขยเขามีลูกตั้งสองคนแล้ว ยังจะมาเย้าแหย่ให้วุ่นวายอีก!

เขาจึงทำเป็นไม่รู้อะไร แกล้งถามอย่างใสซื่อ “ว่าแต่ว่า…พวกฮั่นหยางอ๋องก่อนหน้านี้ในมณฑลหนานไห่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่หรือ? ทำไมมองพวกเราทีราวกับอยากพ่นไฟใส่ตาเสียอย่างนั้น!”

หลี่ฟู่หัวเราะ “ในเมื่อเขากล้ากลับมาหาเรื่องพวกเจ้า เราก็ย่อมไม่อาจปล่อยผ่านได้! พรุ่งนี้ข้าจะส่งคนออกไปตามรอยเขา อย่างน้อยก็ต้อง ‘ตอบแทน’ กลับไปบ้าง!”

เขาหัวเราะเย็นชา แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังอย่างย่อๆ เหลียนเจ๋อและ สวีอี้หยุนฟังแล้วถึงกับอ้าปากค้าง ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ! โชคดี—ที่ทุกอย่างยังลงเอยด้วยดี

พอพูดคุยกันเรื่อยไป กล่าวถึงเหตุการณ์ในช่วงที่แยกจากกัน จนเวลาล่วงเลยจนดึกดื่น เหลียนฟางโจวสงสารที่พวกเขาเพิ่งเดินทางไกลมา
จึงยิ้มบอกให้แยกย้ายกันไปพักก่อน ยังย้ำว่าพรุ่งนี้ไม่ต้องรีบตื่น เมื่อไหร่ตื่น ค่อยให้คนเอาอาหารเช้าไปส่งถึงเรือน

เหลียนเจ๋อกับสวีอี้หยุน รับคำ เหลียนเช่อกับชุยเส้าซีก็ขอตัวกลับเช่นกัน

หลี่ฟู่เองก็รอไม่ไหว รีบเรียกคนมาสั่งความทันที ว่าไม่ว่ากรณีใด ฮั่นหยางอ๋องต้องได้รับ “บทเรียน” อย่างสาสม

เมื่อเขากลับมา เห็นเหลียนฟางโจวเอนกายอยู่บนตั่งไม้พยุงอย่างเหม่อลอย แสงไฟกระพริบไหวสะท้อนใบหน้าให้สว่างบ้างมืดบ้าง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

หลี่ฟู่ถอนใจเบา ๆ นั่งลงข้างนาง โอบไหล่นางเข้ามาในอ้อมอกอย่างแผ่วเบา ก่อนก้มลงแตะหน้าผากนางพร้อมกระซิบเสียงอ่อน “เจ้ากำลังคิดถึง ‘ชิงเอ๋อร์’ อยู่หรือ?”