บทที่ 1300 — ตกตะลึง
“แล้วน้องฝูว่าอย่างไรบ้าง? คิดว่าวิธีนี้ใช้ได้หรือไม่?” ผางอวี้หลงเหลือบมองฝูเว่ยด้วยแววคล้ายยิ้ม แต่สายตาก็แฝงคมถามขึ้น
ฝูเว่ยรู้สึกเย็นวูบขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ รีบเก็บอาการให้สงบ ยังไม่ทันได้ตอบ ไห่หม่าก็ร้องขึ้นก่อนว่า “พี่ใหญ่ น้องฝูแน่นอนเห็นด้วย วิธีนี้ก็เขาเป็นคนคิดขึ้นเองนี่น่า!”
“อ้อ?” ผางอวี้หลงเบือนสายตามองฝูเว่ยอย่างเย็นชา เสี้ยววินาทีหนึ่งในดวงตาแลบวาบด้วยประกายดุร้าย
ฝูเว่ยเองอาจไม่ทันเห็นประกายดุร้ายนั้น แต่กลับรู้สึกได้ถึงความโกรธอันอดกลั้นของผางอวี้หลง เขาจึงรีบแสร้งทำเป็นไม่ทุกข์ร้อน พยักหน้าแล้วหัวเราะรับอย่างไม่เป็นงานเป็นการว่า “ใช่แล้ว ท่านหัวหน้าใหญ่ ข้าคิดแผนนี้เองจริง ๆ พวกเราตั้งเตรียมการมามากมาย กว่าจะปลุกขวัญกำลังใจพี่น้องขึ้นมาได้ ถ้าจะทิ้งกันง่าย ๆ คงทำให้ทุกคนผิดหวังสิ้น เรื่องที่อยู่ในมือเราตอนนี้มีชิ้นเสื้อผ้าชุดหนึ่ง ก็แทบไม่ต่างจากจับตัวนางได้จริง ๆ — มันก็เป็นเพียงเหยื่อชิ้นหนึ่งเท่านั้น! เมื่อไหร่ที่หลี่ฟู่ได้เห็นเสื้อผ้านี้ เขาคงไม่สงสัยอะไร! เพียงแต่เขาเชื่อว่านางอยู่กับเรา แผนทุกอย่างก็จะเดินไปตามที่วางไว้ เราไม่ได้ต้องรับความเสี่ยงมากขึ้นแต่อย่างใด!”
“น้องฝูพูดได้ถูกต้องยิ่ง!” แววตาไห่หม่าลุกวูบด้วยความคลั่ง หยุดนิ่งไม่ได้ รีบพยักหน้า มือขยี้กันด้วยความตื่นเต้นว่า “พี่ใหญ่ พวกเราพรุ่งนี้ก็ออกเลยเถอะ อย่าชักช้า!”
ผางอวี้หลงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวขึ้นเสียงหนักว่า “เพียงแต่ว่า...พอดีช่วงนี้ฮูหยินหลี่กับคุณชายชุย ทั้งคู่กลับตกทะเลตายไปเสียแล้ว เรื่องนี้ไม่ใช่ลางดีนัก ข้าว่าให้รอก่อนอีกสักวันสองวันจะดีกว่า เพื่อความรอบคอบต้องเอาแผนเดิมมาทบทวนจำลองกันอีกหนึ่งรอบ เพราะตอนนี้ที่เรามีอยู่ก็เป็นเพียงเสื้อผ้าชุดหนึ่ง ไม่ใช่คนเป็น ๆ ในมือ ณ ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ถ้ามีคนจริง ๆ ในมือ เราจะทำอะไรได้อีกมากมาย แต่มีเพียงเสื้อผ้า ก็ได้แค่หลอกคนให้เชื่อเท่านั้น แล้วไอ้ชื่อหลี่ฟู่นั่น จะเป็นคนหลอกได้ง่ายหรือไม่ ยังไม่แน่นัก!”
สำหรับเรื่องโชคลางและเทพสิ่งลี้ลับ พวกเขาเชื่อมากกว่าชาวบ้านธรรมดาทั่วไป แท้จริงแล้ว นั่นก็เป็นเพียงความหวังลมๆ แล้งๆ ที่คนเอาไว้หลอกตัวเอง — เมื่อชีวิตในชาตินี้ล้มเหลวไร้หนทาง ก็เทใจไปยังชาติหน้า เชื่อว่าชาติหน้าจะทดแทนความบกพร่องในชาตินี้ ดังนั้นก็ย่อมเชื่อได้ไม่ยาก
ดังนั้นคำพูดของผางอวี้หลง ไห่หม่าจึงเห็นด้วยทันที ไม่รีรอพยักหน้าแล้วกล่าวด้วยความเยาะเย้ยว่า “พี่ใหญ่คิดรอบคอบจริง! ถ้าเช่นนั้น เราก็ทนลำบากอีกสักสองสามวัน รอก่อนดีกว่า!”
ยังจะรออีกหรือ? ฝูเว่ยในใจอดกระวนกระวายไม่ได้ เขารู้สึกว่าความอดทนของตนเองได้มาถึงขีดสุดแล้ว ไม่นึกอยากต้องรออีกต่อไป
จะต้องยิ้มแย้มตามไปคอยถวายตัวรับใช้คนโง่อยู่ร่ำไป เขาเองแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว!
“จะรอทำไม? ท่านหัวหน้าอะไรกันนักหนาถึงระมัดระวังไปหมด ก็แค่เหตุการณ์บังเอิญ จะมาถือเป็นลางไม่ดีไปได้ยังไง? ทำอะไรต้องรีบทำ อย่าปล่อยให้เสียจังหวะ! ถ้าชักช้าอีก แล้วเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นอีกละ—”
“อย่าพูดอย่างนี้! ข้าต้องรับผิดชอบชีวิตพวกพ้องของมากมาย เจ้าคงไม่เข้าใจหรอก ฝูน้อง จงรออีกหน่อย!” ผางอวี้หลงเอ่ยด้วยท่าทีแน่วแน่เด็ดขาด
อีกสามสี่วัน เขาก็จะจัดการทุกอย่างเรียบร้อย และเวลาสามสี่วันนี้ เพียงพอให้เขาจัดการให้ฝูเว่ยตายอย่างดูเหมือนอุบัติเหตุได้!
คนผู้นี้ อยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว!
“ใช่ ๆ พี่ใหญ่พูดถูกที่สุดแล้ว! เอาล่ะ น้องฝู เจ้าก็ฟังพี่ใหญ่เถอะ!”
ไห่หม่าหัวเราะคิกคักพลางลากแขนฝูเว่ย “ไปเถอะ ไปกันก่อนเถอะ! พี่ใหญ่ต้องกลับไปหาพี่สะใภ้แล้ว พวกเราอย่าไปรบกวนเลย ฮะฮะ ไปกัน ๆ!”
ฝูเว่ยเห็นว่าไห่หม่าก็ไม่เข้าข้างตน จึงได้แต่ฝืนยิ้มแห้ง ๆ แล้วตามเขาออกไปอย่างขัดใจ
เมื่อหมิงซานทราบข่าวว่าเหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซี “ตกทะเลจมน้ำตาย” เขาก็แทบสิ้นสติ ใจเต้นโครมครามจนหน้ามืดแทบล้ม
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ความสิ้นหวังแผดเผาในอกจนแทบอยากตายตามไป แต่สุดท้ายก็ต้องกัดฟันฮึดขึ้น คิดว่าต่อให้ต้องสวมหมวกเหล็กเดินฝ่ามีดก็ตาม ก็ต้องไปแจ้งเรื่องนี้ให้ท่านเหลียงจิ้นทราบให้ได้
เมื่อเหลียงจิ้นได้ฟังข่าวนั้น เขากลับนิ่งราวกับคนถูกสาป ดวงตาแข็งทื่อไม่กะพริบ ใบหน้าไร้สีสันราวไม้ซุง
หมิงซานรออยู่พักใหญ่ ไม่มีเสียงดุด่าหรือคำก่นว่าดังเช่นที่เคย เขาแอบเงยหน้าขึ้นมองอย่างระมัดระวัง แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ — เหลียงจิ้นนั่งนิ่งราวศพมีลมหายใจ ดวงตาว่างเปล่าไร้แวว
“คุณชายใหญ่! คุณชายใหญ่ อย่าทำให้ข้าตกใจสิขอรับ—อ๊าก!”
หมิงซานร้องลั่นด้วยความตกใจ เขารีบคว้าแขนเสื้อเหลียงจิ้นเขย่าเบา ๆ
เหลียงจิ้นสะดุ้งเฮือก ฟื้นสติขึ้นมาทันที ก่อนจะคว้าคอเสื้อหมิงซานไว้แน่น ดวงตาเปล่งแสงดุดันเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ
เขากัดฟันพูดเสียงต่ำก้องเหมือนสัตว์คำรามว่า “เมื่อกี้เจ้า...พูดว่าอะไรนะ!?”
“อะ–อะ ใช่ครับ!” หมิงซานเห็นท่าทางของเหลียงจิ้นที่สติหลุด พูดวกไปวนมาไร้เหตุผล ก็ถึงกับงงงันไปหมด เขาทำหน้าขมขื่น รีบพูดด้วยเสียงสั่นเครือ “คุณชายใหญ่! พวกเขาพบเสื้อของแม่นางเหลียน แล้วก็รองเท้าของคุณชายชุย—เอ่อ เจ้าหน้าหวานนั่น—ในทะเลจริง ๆ ครับ! จะเป็นเรื่องโกหกได้อย่างไร! ถึงข้าน้อยจะบังอาจเพียงใด ก็ไม่กล้าหลอกคุณชายใหญ่แน่ครับ!”
เหลียงจิ้นเหมือนถูกบางสิ่งสะกิดขา เขาสะดุดล้มโครมลงกับพื้น กำหมัดทุบพื้นอย่างแรง ความเจ็บแล่นขึ้นพร้อมกับความว่างเปล่าภายในใจ
ตลอดสองวันที่ผ่านมา เหล่าโจรสลัดแทบยกทั้งเกาะออกตามหา พลิกพื้นดินทั้งเกาะหุยเฟิงแทบกลับหัว หากไม่ใช่ว่าที่ซ่อนของเขาอยู่ในถ้ำบนหน้าผาที่หันปากออกสู่ทะเล คงถูกพวกนั้นพบไปนานแล้ว
แต่สำหรับนางเล่า—หญิงสาวร่างบางคนนั้น แถมยังต้องคอยพาชายหนุ่มหน้าตาดีที่อ่อนแอติดตัวไปอีกคนหนึ่ง จะหนีรอดได้อย่างไร?
นางเป็นคนเด็ดเดี่ยว หัวแข็ง รักศักดิ์ศรี หากถึงคราวจนมุม ไม่มีทางยอมให้นำตัวไปข่มขู่ “คนนั้น” เป็นแน่...ในยามสิ้นหนทาง นางเลือกตายก็ย่อมเป็นไปได้
สุดท้ายแล้ว...ก็เป็นเพราะข้าเอง! เหลียงจิ้นคิดอย่างสิ้นหวัง ใจเขาว่างโหวงดั่งถูกสูบเลือด เขาได้แต่จ้องพื้นเย็นเยียบตรงหน้าอย่างมึนงง รู้สึกว่าทุกสิ่งในโลกดับสูญลงพร้อมกับนางแล้วจริง ๆ…
ถ้าตั้งใจให้หมิงซานไปพบนางล่วงหน้า ให้หมิงซานบอกแผนการแก่นางไว้ก่อน นางคงไม่คิดจะตายไปใช่ไหม?
เขารู้ดีว่า เหตุที่ตนไม่ได้ให้หมิงซานไปบอกล่วงหน้า เป็นเพราะตั้งใจจะให้ฝูเว่ยพวกนั้นจัดการกับหลี่ฟู่ ให้สำเร็จถึงขั้นฆ่าเขาเสียที แล้วค่อยโผล่ขึ้นมาช่วยนาง — เมื่อถึงคราวนั้นนอกจากพึ่งตนเอง นางจะพึ่งใครได้อีก?
แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่า นางจะไม่หนีเอาตัวรอด…กลับคิดฆ่าตัวตาย!
เขาไม่เคยคิดอยากให้นางตาย แต่สุดท้ายกลับเป็นเพราะเขาที่ทำให้นางตาย! ความเจ็บแปลบที่หน้าอกแล่นขึ้น เหลียงจิ้นกำมือกุมอกแน่น หายใจครางเบาๆ อยู่ครู่ จึงค่อยตั้งสติได้
เขาค่อยๆปล่อยมือ นั่งลงกับพื้น น้ำเสียงเย็นชาตอบว่า “ทั้งหมดนี้เพราะเจ้าหนุ่มรูปงามนั่น! หากไม่ใช่เพราะเขา นางอาจไม่ต้องตาย…ไม่ หากไม่ใช่เขา นางต้องรอดแน่!”
เหลียงจิ้นกัดฟันพูดอย่างระเบิดอารมณ์ว่า “เจ้าหนุ่มรูปงามนั่นตายไปแล้ว ถือว่าโชคดีของมัน! ผางอวี้หลง ไห่หม่่า ฝูเว่ย — ข้าจะให้พวกมันถูกชำแหละเป็นชิ้นๆ!”
หมิงซานรู้สึกหนาววูบ จึงก้มหัวประสานมือกล่าวเสียงสั่นว่า “ข้าน้อยยอมทำตามคำสั่งของคุณชายใหญ่ทุกอย่างขอรับ!”
เหลียงจิ้นพ่นลมหายใจสองครา ใบหน้าเขาเยียบเย็นเป็นเหล็ก ดวงตาแฝงความดุร้าย ฟันดังกรอดในคอระคนด้วยความโกรธ
