บทที่ 1356
ตัดสินใจเด็ดขาด
ท่านปู่เล่อเจิ้งอดไม่ได้ที่จะสะท้านเย็นวาบขึ้นมา—ตระกูลเล่อเจิ้ง...จะมาพินาศในมือเขาไม่ได้เด็ดขาด!
เขาตัดสินใจเด็ดขาดในทันที
สั่งเรียกตัวสมาชิกหลักที่กระจายอยู่ตามที่ต่าง ๆ ให้กลับบ้านโดยลับ
เขาต้องจัดวางแผนใหม่ทั้งหมด
อีกทั้งทางภรรยาใต้เท้าหลี่...ต้องให้หลานสะใภ้คนที่สามไปเยี่ยมเยียนอย่างเป็นทางการสักครั้ง
ตระกูลเล่อเจิ้งพลาดจังหวะไปแล้ว
หากจะรักษาสถานะในมณฑลหนานไห่ไว้ได้ ก็ต้องมอบของกำนัลที่มี “น้ำหนัก”
พอสมควรให้กับใต้เท้าหลี่!
เล่อเจิ้งซั่นฉ่างและคนอื่น
ๆ ต่างประหลาดใจกับคำสั่งของท่านปู่อย่างมาก ทว่าด้วยบารมีของเขา
ไม่มีใครกล้าตั้งคำถามต่อเมื่อท่านเอ่ยปากเด็ดขาดแล้ว
บางคนกล้า ๆ
กลัว ๆ เอ่ยปากถามเหตุผล ท่านปู่กลับตอบเพียงเรียบ ๆ ว่า “ทำตามก็พอ
อีกไม่นานพวกเจ้าก็จะเข้าใจเอง” แล้วไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไรอีก
หลังจากนั้น
ท่านปู่ก็เรียกเล่อเจิ้งซั่นฉ่างให้อยู่ต่อ
มอบของสิ่งหนึ่งให้เขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม กำชับว่า
“ต้องเก็บเป็นความลับ
เรื่องนี้ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้น หากตระกูลเราถูกลูกหลง
ข้าคงไม่ต้องอธิบายให้เจ้าฟัง!
ออกจากที่นี่แล้ว
จงทำตัวตามปกติ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เจ้าคือผู้นำตระกูลในอนาคต
ข้ามอบหมายอะไรมากหน่อยก็ไม่แปลก ไม่มีใครคิดสงสัย
เอาของไปให้ภรรยาเจ้า
แล้วให้นางส่งต่อถึงมือฮูหยินหลี่ จำไว้ ต้องทำให้ดูเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด
ห้ามเผยพิรุธแม้แต่น้อย!
ส่งมอบเสร็จแล้ว
ก็อย่าได้ถามหรือวุ่นวายอะไรอีก จงทำเหมือนทุกอย่างปกติ!
เรื่องนี้สำคัญที่สุดตรงที่ 'ต้องไม่ให้ใครรู้'!”
เล่อเจิ้งซั่นฉ่างมองปู่ของเขานิ่ง
ๆ ก่อนพยักหน้า “ขอให้ท่านปู่วางใจ ข้ารู้ว่าต้องทำอย่างไร”
ท่านปู่เล่อเจิ้งพยักหน้าพอใจ
“เรื่องงานข้าไม่เคยต้องกังวลกับเจ้า ภรรยาเจ้าก็เป็นคนสุขุมรู้กาลเทศะ ไปเถิด!”
เล่อเจิ้งซั่นฉ่างรับคำ
ค้อมตัวรับคำสั่งก่อนเก็บของใส่ในอกเสื้อแล้วจากไป
วันถัดมา
ของนั้นก็ไปถึงมือเหลียนฟางโจวเรียบร้อย
เมื่อหลี่ฟู่กลับจากที่ว่าการ
เหลียนฟางโจวไล่บ่าวไพร่ออกไป แล้วหยิบซองจดหมายที่ปิดผนึกไว้แน่นหนาออกมา
ยื่นไปตรงหน้าหลี่ฟู่ พร้อมรอยยิ้ม
“นี่คือสิ่งที่ท่านปู่เล่อเจิ้งฝากมาให้ท่าน
เปิดดูสิว่าเป็นอะไร”
หลี่ฟู่หยิบซองขึ้นมาพิจารณา
ก่อนจะหัวเราะแล้วว่า
“ของข้า
ก็ย่อมเป็นของเจ้าเช่นกัน ทำไมไม่เปิดดูล่ะ”
“ข้าไม่อยากรู้ขนาดนั้นหรอก”
เหลียนฟางโจวหัวเราะเบา ๆ “แม้น้องฮุ่ยจะทำทีว่าไม่ใส่ใจ แต่ก็ย้ำแล้วย้ำอีกว่า 'ต้องส่งถึงมือท่านโดยตรง'”
หลี่ฟู่ยิ้มขึ้นทันที
“ได้ยินเช่นนี้ ข้าก็ยิ่งอยากรู้แล้วว่า ในนี้มีอะไร!”
เขาจึงฉีกซองอย่างไม่รีรอ
แล้วหยิบกระดาษจดหมายด้านในออกมา
สีของกระดาษซีดเหลือง
ชัดเจนว่าเป็นของเก่า ไม่ใช่จดหมายที่เพิ่งเขียนขึ้นใหม่
หลี่ฟู่พลันรู้สึกประหลาดใจ
พอคลี่อ่าน
ดวงตาของหลี่ฟู่ก็สว่างวาบ สีหน้าปรากฏความยินดีถึงขีดสุด
จนกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่—เขาตบโต๊ะแล้วหัวเราะเสียงดัง
“ดี! ดีมาก!
ยอดเยี่ยมที่สุด!”
“ของล้ำค่าอะไรหรือ
ถึงทำให้ท่านหัวเราะออกมาขนาดนี้?” เหลียนฟางโจวอดสงสัยไม่ได้
รีบชะโงกหน้าเข้าไปดู
บนกระดาษไม่มีแม้แต่ตัวอักษรเดียว
แต่กลับเป็นภาพคล้ายแผนที่ วาดด้วยสัญลักษณ์ต่าง ๆ—ทั้งดิน หิน ภูเขา ป่าไม้
แม่น้ำลำธาร
แม้จะมีสัญลักษณ์ครบถ้วน
แต่ก็เป็นเพียงภาพร่างหยาบ ๆ เพียงไม่กี่เส้น ดูเรียบง่ายคลุมเครืออย่างยิ่ง
หลี่ฟู่เก็บแผนที่ใบนั้นไว้อย่างระมัดระวัง
สอดใส่ไว้ในอกเสื้อ จากนั้นก็ยกแขนโอบเหลียนฟางโจวเข้ามานั่งบนตัก
ก้มลงจูบใบหน้านางแรง ๆ หลายที แล้วยิ้มกระซิบข้างแก้มว่า
“ที่รัก
หากข้าเดาไม่ผิด นี่ต้องเป็นแผนที่ของเหมืองแร่สามแห่งของสกุลเหลียงแน่นอน!
แม้จะระบุตำแหน่งเพียงคร่าว
ๆ แต่มันก็เพียงพอแล้ว!”
หัวใจของเหลียนฟางโจวพลันเต้นระรัว
อุทานออกมา “จริงหรือ?!”
หลี่ฟู่พยักหน้า
คิ้วยกสูง “ไม่ผิดแน่!”
“เช่นนั้นก็วิเศษที่สุด!”
เหลียนฟางโจวพลันยิ้ม
“นี่เรียกว่าฟ้าประทานโดยไม่ต้องเสียแรง!
ว่าไปแล้ว
ถึงแม้ตระกูลเล่อเจิ้งจะวางตัวเป็นกลางเพียงใด
แต่จะให้เมินเฉยไม่สนใจเรื่องภายนอกเลย คงเป็นไปไม่ได้
เกรงว่าพวกเขาคงแอบสืบเรื่องเหมืองแร่ของสกุลเหลียงมานานแล้ว
เพียงแต่ว่าตระกูลเหลียงก็ป้องกันแน่นหนาไม่น้อย
จึงยังไม่อาจสืบจนเจาะจงได้ชัด”
“แน่นอนอยู่แล้ว”
หลี่ฟู่หัวเราะเบา ๆ
“ยิ่งเข้าใกล้
พวกมันยิ่งตั้งจุดเฝ้ายามแน่นหนา ใครจะมีโอกาสเข้าไปได้?
ตระกูลเล่อเจิ้งก็แค่ต้องการรู้ไว้เป็นข้อมูล
มิได้มีเจตนาแสดงออก
ย่อมไม่คิดเสี่ยงให้สกุลเหลียงรู้ตัว
แล้วสร้างศัตรูโดยใช่เหตุ”
“ท่านปู่เล่อเจิ้งยอมมอบสิ่งนี้ให้เรา
ข้าก็นึกไม่ถึงจริง ๆ” เหลียนฟางโจวเอ่ยอย่างประหลาดใจ
“เขาก็มองออกเสียทีว่ากระแสกำลังเปลี่ยน”
หลี่ฟู่ยิ้ม
“ดีแล้ว
ตระกูลใหญ่ทั้งสี่ ข้าคงไม่จำเป็นต้องกวาดล้างจนหมด
ควรเหลือไว้สักสอง
เพื่อรักษาสมดุล
สกุลเล่อเจิ้งเป็นตระกูลเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงมาหลายร้อยปี
อยู่มาอย่างมั่นคง หากให้พวกเขาอยู่ต่อ จะช่วยปลอบขวัญผู้คนได้มาก”
“ฟางโจว...”
หลี่ฟู่จับไหล่ของเหลียนฟางโจวไว้แน่น เสียงแผ่วลง
“เมื่อมีสิ่งนี้
ข้าเกรงว่าอีกไม่นานคงต้องออกเดินทาง
ข้าจะทิ้งลั่วกว่างกับทหารกล้าสามร้อยนายไว้คอยปกป้องเจ้า
ระหว่างที่ข้าไม่อยู่
ห้ามเจ้าออกจากจวนง่าย ๆ
หากจำเป็นต้องออกไปจริง
ๆ ก็ต้องพาลั่วกว่างติดตัวไปด้วย ห้ามอยู่คนเดียวเด็ดขาด!
เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี—ข้าจะไม่ยอมสูญเสียเจ้าไปอีกครั้ง!”
“วางใจเถอะ”
เหลียนฟางโจวพยักหน้า กล่าวเสียงอ่อนโยน
“ข้าจะอยู่ในจวนเงียบ
ๆ อย่างสงบ บำรุงครรภ์ให้ดี ดูแลซวี่เอ๋อร์ ไม่ไปที่ไหนแน่นอน
ข้ากับลูก...จะรอเจ้ากลับมา!”
นางยิ้มแล้วพูดต่อ
“ทหารกล้าสามร้อยนายก็เป็นคนของเราที่พามาจากเมืองหลวง
แต่ละคนกล้าหาญชำนาญศึก
แถมยังจงรักภักดีต่อเจ้าสุดหัวใจ
เจ้าจะทิ้งพวกเขาไว้กับข้าได้อย่างไร?
ที่ทำการผู้ว่าการมณฑลก็ยังมีทหารยามอีกมาก
ไม่อย่างนั้นก็ไปเรียกกำลังจากค่ายแม่ทัพหูนอกเมืองมาช่วยก็ได้
เจ้าควรพาคนเหล่านี้ไปด้วยจะดีกว่า!”
“ให้เจ้าเถอะ!”
หลี่ฟู่ยิ้ม แล้วโน้มตัวกระซิบข้างหูนาง
“ที่เห็นว่าเรานำทหารกล้าลงใต้แค่สามร้อย
จริง ๆ แล้วข้าได้ทยอยส่งคนแฝงตัวมาเพิ่มอีกหนึ่งพัน ตอนนี้ข้ามีกำลังเพียงพอแล้ว!
ทหารกล้าสามร้อยที่ทิ้งไว้ให้เจ้า
บวกกับยามของที่ว่าการ และกำลังจากค่ายนอกเมือง
แค่นี้ก็เพียงพอจะควบคุมสถานการณ์ในเมืองหนานไห่ทั้งหมดแล้ว
ต่อให้ตระกูลเหลียงถึงคราวจนตรอก
คิดฮึดขึ้นมา เจ้ากับซวี่เอ๋อร์ก็ยังปลอดภัย!”
เหลียนฟางโจวค่อยคลายใจลง
ยิ้มพลางพยักหน้า
“ถ้า...ถ้ามันเป็นอย่างที่เจ้าพูดจริง
ข้าก็วางใจแล้ว!
แต่หากเจ้าหลอกข้าล่ะก็
กลับมาเมื่อไร ข้าไม่ปล่อยเจ้าแน่!”
“จะหลอกเจ้าได้อย่างไร?” หลี่ฟู่อิงนางไว้ในอ้อมแขน ยิ้มพลางว่า
“ข้ารู้ตัวดี...ตอนนี้ข้ามีเจ้า
มีซวี่เอ๋อร์ ข้ายิ่งต้องหวงแหนชีวิตนี้มากกว่าเดิมหลายเท่า!
ข้าไม่มีวันยอมเสียพวกเจ้าไปเด็ดขาด!”
คำพูดนั้นทำให้ใจของเหลียนฟางโจวสั่นไหว
นางฝืนยิ้มพลางถาม
“เจ้าคราวนี้จะออกจากเมืองหนานไห่แบบเปิดเผย
หรือจะหลบเร้นเงียบ ๆ?”
“หลบเงียบไปก่อน”
หลี่ฟู่ตอบ
“ข้าต้องพาคนไปสืบให้แน่ใจก่อน
แผนที่นั่นระบุแค่ตำแหน่งคร่าว
ๆ ต้องยืนยันจุดให้ชัดก่อนจะเคลื่อนไหว
ไม่เช่นนั้น
หากขนคนไปเยอะแล้วหาไม่เจอ จะยิ่งไปกระตุ้นให้พวกมันระวังตัว!”
เหลียนฟางโจวพยักหน้าอย่างเข้าใจ
“ข้าจะช่วยเบี่ยงเบนความสนใจให้
เจ้าสบายใจได้...ไปเถิด!”
