จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1407 ราชทูตจากเมืองหลวง

 

บทที่ 1407 ราชทูตจากเมืองหลวง

ใต้เท้าจานกลับสังเกตเห็นความนัยนั้น ใจพลันสั่นไหวและเริ่มครุ่นคิดด้วยความทะเยอทะยานที่พุ่งพล่าน: หากใต้เท้าหลี่คิดจะช่วงชิงใต้หล้าขึ้นมาจริงๆ จะมิได้เชียวรึ? ถึงเวลานั้น ตัวเขาเองมิใช่จะพลอยรุ่งเรืองเฟื่องฟูไปด้วยหรอกหรือ...

คำสั่งถูกถ่ายทอดลงไปตามลำดับชั้นถึงทุกเมืองและอำเภอ กำชับให้ทุกแห่งหน "เข้มงวดภายใน ผ่อนปรนภายนอก" สั่งห้ามมิให้เกิดเหตุจลาจลหรือข่าวลืออันมิเป็นมงคลเด็ดขาด เพื่อสร้างความมั่นใจให้ราษฎรใช้ชีวิตได้อย่างปกติสุข

ส่วนเซียวมู่นั้นนำกำลังคนไปยังเฉวียนโจวด้วยตนเอง เพื่อควบคุมการป้องกันชายฝั่งแถบนั้นทั้งหมด

ห้าวันต่อมา ราชทูตจากเมืองหลวงภายใต้การอารักขาของทหารรักษาพระองค์ร้อยนาย ก็ควบม้าฝ่าธุลีเข้ามายังเมืองหนานไห่ พร้อมประกาศข่าวการสวรรคตของจักรพรรดิเจี้ยนเต๋อ และแจ้งราชโองการการขึ้นครองราชย์ของหลีอ๋อง โดยเปลี่ยนศกใหม่เป็นรัชศกซินหยวน

หลี่ฟู่และคนอื่นๆ จึงได้ประจักษ์ว่า เซี่ยนอ๋องพ่ายแพ้ในการชิงอำนาจครั้งนี้ และในที่สุดหลีอ๋องก็สามารถประทับลงบนบัลลังก์มังกรในตำหนักจินลวนได้อย่างมั่นคง

เมื่อโอรสสวรรค์มีพระราชโองการ หลี่ฟู่ย่อมต้องน้อมรับ

'เซี่ยกงกง' ขันทีผู้เชิญราชโองการ เมื่อเห็นหลี่ฟู่นำพาเหล่าขุนนางคุกเข่ารับพระราชโองการอย่างนอบน้อมก็บังเกิดความลำพองใจ เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่ไปมิถึงดวงตาว่า “ใต้เท้าหลี่รีบเชิญลุกขึ้นเถิด! ยามที่ข้าน้อยจะออกจากเมืองหลวง ฝ่าบาททรงกำชับนักหนาว่าต้องปฏิบัติต่อใต้เท้าหลี่อย่างดี ห้ามเสียมารยาทแม้เพียงกระผีก! ใต้เท้าหลี่มีความชอบต่อแผ่นดินยิ่งใหญ่ ฝ่าบาททรงจดจำมิลืมเลือน ทั้งยังตรัสว่าจะทรงใช้งานใต้เท้าในหน้าที่สำคัญด้วยนะขอรับ!”

หลี่ฟู่เพียงยิ้มบางๆ แล้วตอบอย่างเรียบเฉย “ฝ่าบาททรงกล่าวเกินไปแล้ว กระหม่อมช่างละอายใจนัก”

เซี่ยกงกงเห็นตนเองเป็นตัวแทนองค์จักรพรรดิใหม่ แสดงไมตรีอย่างชัดแจ้งเพียงนี้ ทว่าอีกฝ่ายกลับหามีท่าทีตื่นเต้นสงบเสงี่ยม หรือซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหลพรากเพื่อแสดงความจงรักภักดีไม่!

ปฏิกิริยาช่างเย็นชาเหลือเกิน!

วางท่าใหญ่โตนักรึ! อย่าลืมว่าผลัดแผ่นดินใหม่ก็ต้องผลัดขุนนางใหม่! ความชอบในรัชกาลก่อนจะนับเป็นกระไรได้ต่อเบื้องพระพักตร์จักรพรรดิองค์ปัจจุบัน?

หรือเขาจะลืมไปแล้ว? ฮูหยินคนเก่งของเขาเคยล่วงเกินตระกูลเดิมของฮองเฮาองค์ใหม่ไว้จนถึงขั้นมิอาจอยู่ร่วมโลกกันได้! ยามนี้จักรพรรดิใหม่หยิบยื่นไมตรีให้ แทนที่จะกตัญญูรู้คุณ กลับมาวางมาดเสียอย่างนั้น!

เหอะ วางท่าไปเถิด! อีกมินานคงได้ลิ้มรสความลำบาก ถึงตอนนั้นอย่าได้มาคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิตก็แล้วกัน!

สีหน้าของเซี่ยกงกงพลันเปลี่ยนเป็นบูดบึ้ง เขาแค่นเสียงฮึคราหนึ่งก่อนจะกระแอมไอ แล้วแผดเสียงแหลมเล็กตะโกนก้อง “ฝ่าบาทมีพระราชโองการอีกฉบับ หลี่ฟู่ ผู้ว่าการมณฑลหนานไห่ รับราชโองการ!”

หัวใจของหลี่ฟู่กระตุกวูบ เขาคุกเข่าลงอีกคราพลางกล่าว “กระหม่อมน้อมรับพระบัญชา!”

เซี่ยกงกงรับม้วนราชโองการสีเหลืองทองมาจากขันทีน้อยที่ประคองส่งให้อย่างนอบน้อม แล้วคลี่ออกอ่านด้วยเสียงอันดัง...

หากตัดถ้อยคำสำนวนที่สละสลวยออก ใจความสำคัญก็คือ จักรพรรดิใหม่ทรงระลึกถึงแม่ทัพหลี่อย่างยิ่ง และราชสำนักในเมืองหลวงมิอาจขาดเขาได้ ดังนั้นจึงสั่งให้แม่ทัพหลี่ส่งมอบตำแหน่งผู้ว่าการมณฑลหนานไห่ให้แก่ 'จูเหยียน' ที่เดินทางมารับตำแหน่งแทน และให้แม่ทัพหลี่พาสมาชิกในครอบครัวเดินทางกลับเมืองหลวงพร้อมเซี่ยกงกงทันทีเพื่อรายงานตัวต่อพระพักตร์ โดยฝ่าบาทจะมีตำแหน่งสำคัญมอบให้!

สิ้นเสียงราชโองการ หูต้าไห่และเฝิงชวี่จี๋ต่างก็หน้าเปลี่ยนสี พวกเขาลอบสบตากันด้วยความนัยที่ตรงกัน หัวใจจึงเริ่มมั่นคงขึ้น

ทุกคนต่างนิ่งสงบ คอยดูว่าสถานการณ์จะดำเนินไปทิศทางใด

สำหรับหลี่ฟู่ เขาหาได้รู้สึกประหลาดใจกับราชโองการฉบับนี้ไม่

หากหลีอ๋องมิส่งคนมาก็แล้วไปเถิด แต่ถ้าส่งมา ย่อมมิใช่เพียงเพื่อแจ้งข่าวการสวรรคตเพียงอย่างเดียวแน่นอน!

อีกทั้งความแค้นกับสกุลจูนั้นผูกเป็นเงื่อนตายมิอาจแก้ได้ ครานี้สกุลจูรุ่งเรืองถึงขีดสุด มีหรือจะมิหาทางหลอกล่อเขาและเหลียนฟางโจวกลับไปเพื่อบดขยี้ให้สาสม?

หลีอ๋องเพิ่งจะผ่านศึกชิงบัลลังก์กับเซี่ยนอ๋องมาหยกๆ ย่อมมิมีทาง และมิมีความสามารถพอที่จะขัดใจสกุลจูในเรื่องนี้ได้แน่นอน!

ทว่า... เห็นข้าเป็นคนโง่รึ? ข้าจะยอมกลับเมืองหลวงไปรอความตายอย่างว่าง่ายได้อย่างไร? ลำพังทหารรักษาพระองค์ร้อยนายนี้ คิดจะมาจับกุมข้าเชียวรึ?

“แม่ทัพหลี่ รีบรับราชโองการและเตรียมตัวเถิด พรุ่งนี้เช้าเราจะออกเดินทางกันทันที!” เซี่ยกงกงม้วนราชโองการเก็บแล้วส่งให้หลี่ฟู่พลางเอ่ยอย่างเนิบนาบ

หลี่ฟู่นิ่งเงียบ

เซี่ยกงกงสีหน้าเปลี่ยนไปทันควัน แผดเสียงแหลมว่า “หลี่ฟู่! หรือเจ้าคิดจะขัดราชโองการ! บังอาจนัก!”

หลี่ฟู่ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน จ้องเขม็งไปที่เซี่ยกงกงแล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “จักรพรรดิรัชกาลก่อนพระพลานามัยแข็งแรงเสมอมา ไฉนจึงเสด็จสวรรคตอย่างกะทันหัน? อีกทั้งตำหนักบูรพา เหตุใดจึงเกิดเพลิงไหม้ใหญ่โตจนรัชทายาทและทุกคนสิ้นชีพในคืนเดียว? ทั้งอดีตจักรพรรดิสวรรคต รัชทายาทและพระนัดดาทั้งสองสิ้นพระชนม์ ทว่าหลีอ๋องกลับรีบเร่งขึ้นครองราชย์และได้รับผลประโยชน์สูงสุด! เรื่องนี้มีเงื่อนงำน่าสงสัยยิ่งนัก! หลีอ๋องมิคิดว่าควรให้คำอธิบายต่อเหล่าขุนนางและราษฎรทั่วใต้หล้าบ้างหรือ!”

เซี่ยกงกงหน้าถอดสี ข่าวสารในเมืองหลวงถูกควบคุมอย่างเข้มงวดแท้ๆ นึกมิถึงเลยว่าเมืองหนานไห่ที่ห่างไกลเพียงนี้จะล่วงรู้รายละเอียดได้ชัดเจนถึงเพียงนี้!

ยังมิทันที่เซี่ยกงกงจะทันได้อธิบายหรือตวาดด่า หูต้าไห่และเฝิงชวี่จี๋ต่างก็พากันลุกขึ้นยืนแล้วตะโกนซักไซ้เสียงดัง!

“ถูกต้อง! เซี่ยนอ๋องทรงเป็นขุนนางผู้ทรงธรรม หากหลีอ๋องได้บัลลังก์มาอย่างชอบธรรม เหตุใดเซี่ยนอ๋องจึงต้องทรงกริ้วและกางกั้นเช่นนี้!”

“ได้ยินว่าหลีอ๋องขึ้นครองราชย์อย่างรีบร้อน ยามนั้นหย่งอ๋องก็ยังมิได้กลับถึงเมืองหลวง หากเรื่องนี้มิมีลับลมคมใน จะไปหลอกเด็กที่ไหนได้!”

“คนถ่อยที่ลอบปลงพระชนม์จักรพรรดิสังหารบิดา ผิดทำนองคลองธรรมเยี่ยงนี้ สมควรถูกผู้คนทั่วใต้หล้าตราหน้าและกำจัด!”

“รัชทายาทสิ้นพระชนม์อย่างอยุติธรรมนัก! ตำหนักบูรพาช่างน่าเวทนา! คนชั่วช้าช้าเร็วต้องได้รับผลกรรม!”

“หยุดปาก! พวกเจ้าจงหยุดปากให้หมด!” ท่ามกลางความโกลาหล ขุนนางผู้หนึ่งในชุดคลุมสีม่วง คาดสายรัดเอวหยกขาว อายุราวสามสิบห้าสามสิบหกปี ใบหน้ากลมจมูกกว้าง แววตาแข็งกร้าว ก้าวออกมาจากกลุ่มชนแล้วตวาดใส่ทุกคนด้วยโทสะ

เซี่ยกงกงที่กำลังลนลานทำตัวไม่ถูกเริ่มได้สติ เขาร้องด่าด้วยเสียงแหลมอย่างเดือดดาล “ขบถ! พวกเจ้าจะก่อขบถกันหมดแล้วรึ! บังอาจกำเริบเสิบสาน วิพากษ์วิจารณ์องค์เหนือหัวใหม่ ช่างขวัญกล้าเทียมฟ้านัก!”

เขาชี้หน้าทุกคนพลางตวาด “พวกเจ้าทุกคน... คิดจะก่อการกบฏอย่างนั้นรึ!”

ธรรมดาของขุนนางย่อมมิเห็นหัวขันทีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งยามที่มีโทสะเห็นเซี่ยกงกงมาวางท่าโอหังชี้นิ้วสั่งการเช่นนี้ก็ยิ่งขวางหูขวางตา มีหรือจะเกรงกลัววาจานั้น?

พริบตาเดียว เสียงด่าทอว่า “ขันทีสารเลว!” “เฒ่าตอนสุนัขรับใช้!” “ขี้ข้าอาศัยบารมีนาย!” ก็ดังระงมไปทั่วบริเวณ เซี่ยกงกงโกรธจนหน้าสลับสีแดงขาวแผดเสียงด่าตอบโต้จนคอแห้งผาก ทว่าเสียงเพียงหนึ่งเดียวจะไปสู้นับสิบเสียงได้อย่างไร

หลี่ฟู่ยกมือขึ้นส่งสัญญาณ ทุกคนจึงสงบปากสงบคำลง

หลี่ฟู่มิได้สนใจเซี่ยกงกงที่กำลังโกรธจัดจนเสียงพร่าเลือนแม้แต่น้อย เขาจับจ้องไปที่ขุนนางชุดม่วงสายรัดเอวหยกผู้นั้น เลิกคิ้วถามนิ่งๆ “ใต้เท้าท่านนี้... มิทราบว่าควรเรียกขานอย่างไร?”

ขุนนางผู้นั้นแค่นหัวเราะเยาะ เอ่ยอย่างผยองว่า “ข้าคือจูเหยียน ผู้ว่าการมณฑลหนานไห่คนต่อไป! ใต้เท้าหลี่ ท่านเป็นคนฉลาด ยามนี้สถานการณ์ใต้หล้าถูกกำหนดไว้หมดแล้ว หลีอ๋องทรงขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิ ประทับบนบัลลังก์มังกรอย่างมั่นคง ผู้รู้กาลเทศะย่อมเป็นยอดคน ใต้เท้าหลี่คงมิคิดจะทำเรื่องทรยศเนรคุณมิเห็นหัวเจ้าชีวิตหรอกกระมัง? ฝ่าบาททรงให้ความสำคัญกับใต้เท้าหลี่ยิ่งนัก! ทรงตรัสว่าความแค้นในอดีตให้เลิกราต่อกัน ขอเพียงใต้เท้าหลี่กลับเมืองหลวง จะทรงปูนบำเหน็จเป็นถึงกั๋วกง ได้รับเบี้ยหวัดสองทาง สถาปนาบุตรชายคนโตเป็นซื่อจื่อ พระราชทานยศแม่ทัพฉีเชอ (แม่ทัพรถศึก) ขั้นสี่! ทั้งยังประทานมงกุฎห้าวิหคและชุดคลุมเมฆาให้แก่หลี่ฮูหยินด้วย! ใต้เท้าหลี่ ฝ่าบาททรงปล่อยวางอดีตไปสิ้นแล้ว หรือท่านยังมิยินยอมปล่อยวางอีก? มิทราบว่าใต้เท้าหลี่มีเจตนาแอบแฝงอันใดกันแน่?”

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1406 จัดเตรียมแผนรับมือ

 

บทที่ 1406 จัดเตรียมแผนรับมือ

หลี่ฟู่สั่งการให้คนควบม้าไปเชิญหูต้าไห่, สวี่ฉุนเหริน, เซียวมู่ และเสิ่นต้าอี้มาพบในทันที พร้อมทั้งเรียกตัวลั่วกว่างมาสั่งความสั้นๆ ให้ส่งคนเข้าเมืองหลวงเพื่อสืบข่าว และอีกสายหนึ่งให้เร่งรุดไปยังหมู่บ้านต้าฟางเพื่อรับตัวเหลียนฟางชิงและท่านอาสามกลับมา!

ลั่วกว่างเมื่อได้ยินข่าวใหญ่ก็ถึงกับตกตะลึงจนสติหลุดไปชั่วครู่ ทว่าเมื่อรู้ถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ก็มิกล้ารั้งรอ รีบออกไปจัดการตามคำสั่งทันที

ครั้นหูต้าไห่และคนอื่นๆ มาถึง หลี่ฟู่ก็แจ้งข่าวร้ายให้ทราบ ทุกคนต่างตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ พวกเขาหารือกันอย่างเคร่งเครียดจนดวงจันทร์ลอยเด่นกลางเวหา จึงได้ข้อสรุปถึงวิธีที่จะรักษาตัวรอดและคุ้มครองความสงบสุขของเมืองหนานไห่ไว้ให้มั่น

นับจากวันรุ่งขึ้น หลี่ฟู่สั่งให้ใช้ข้ออ้างเรื่องการตามล่ามือสังหาร โดยให้เสิ่นต้าอี้คุมกำลังทหารคนสนิทไปประจำการที่ด่านตรวจสำคัญที่เชื่อมต่อหนานไห่กับจงหยวน เพื่อตรวจสอบผู้คนเข้าออกอย่างเข้มงวด

ขณะเดียวกันก็ส่งคนลงใต้ไปยังเฉวียนโจว เพื่อควบคุมท่าเรืออย่างกวดขัน

ส่วนการป้องกันและลาดตระเวนภายในเมืองหนานไห่ ก็ได้จัดวางกำลังทหารคนสนิทไว้อย่างหนาตา โดยให้หูต้าไห่คอยกำกับดูแลค่ายทหาร ให้ตื่นตัวอยู่เสมอเพื่อป้องกันเหตุวุ่นวายที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ

นี่คือแผนการใหญ่ในภาพรวม กว่าจะจัดสรรรายละเอียดต่างๆ เสร็จสิ้น แสงเงินแสงทองก็จับขอบฟ้าเสียแล้ว

หลี่ฟู่นึกถึงเหลียนฟางโจวด้วยความห่วงใย จึงรีบเร่งรุดกลับไปยังเรือนหลัง

ทันทีที่เขาก้าวพ้นโถงทางเดินผ่านลานบ้าน และกำลังจะก้าวขึ้นบันไดประตู พลันได้ยินเสียงร้องไห้อันจองหองของทารกดังแว่วมาจากห้องด้านใน ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องยินดีของเหล่าสาวใช้และมามา “คลอดแล้ว! คลอดแล้ว! ฮูหยินคลอดแล้วเจ้าค่ะ!”

หลี่ฟู่รู้สึกราวกับยกภูเขาออกจากอก แม้จะมิใช่ครั้งแรกที่ได้เป็นบิดา ทว่าความยินดีที่ท่วมท้นใจนั้นกลับมากล้นจนมิอาจพรรณนา รอยยิ้มกว้างประดับบนใบหน้าขณะที่เขาเร่งฝีเท้าเข้าไปด้านใน

“ยินดีด้วยเจ้าค่ะนายท่าน! ฮูหยินคลอดนายน้อยเจ้าค่ะ!” หมอตำแยเดินออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

เหล่าสาวใช้และมามาต่างพากันคุกเข่าลงแสดงความยินดีถ้วนหน้า

“ดี! ดีมาก! ลุกขึ้นเถิด ลุกขึ้นให้หมด!” หลี่ฟู่หัวเราะร่าพลางกล่าว “ทุกคนจะได้รับรางวัลอย่างงาม!”

“ขอบพระคุณนายท่านเจ้าค่ะ!” ทุกคนต่างยิ้มแย้มพลางลุกขึ้น

ชุยเส้าซีที่นั่งกระวนกระวายใจอยู่ภายนอกมาทั้งคืน เมื่อเห็นสถานการณ์คลี่คลายก็หลุดยิ้มออกมาด้วยความโล่งอก ฟางโจวและลูกปลอดภัย... เท่านี้ก็ประเสริฐยิ่งแล้ว!

ทว่าเมื่อเหลือบเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าหลี่ฟู่ ชุยเส้าซีกลับรู้สึกขัดใจขึ้นมาวูบหนึ่ง ยามบุรุษผู้นี้แย้มยิ้มช่างดูน่าหมั่นไส้นัก!

หลี่ฟู่พยักหน้าขอบใจชุยเส้าซีสั้นๆ ก่อนจะเดินดุ่มฝ่าม่านกั้นเข้าไปในห้องคลอดโดยมิสนคำทัดทานของหมอตำแย

หงอวี้ดึงแขนหมอตำแยไว้พลางส่ายหน้ายิ้มๆ “มิเป็นไรหรอก นายท่านเป็นห่วงฮูหยินยิ่งนัก ยามนายน้อยคนโตเกิดท่านก็เป็นเช่นนี้!”

หมอตำแยจึงหัวเราะรับ “ในเมื่อใต้เท้าไม่ออกอาการรังเกียจ (เรื่องอัปมงคลในห้องคลอด) ยายแก่อย่างข้าจะสอดปากไปทำไมกันเล่า?”

นางกล่าวต่อด้วยรอยยิ้ม “ฮูหยินช่างมีวาสนาสูงส่งนัก ข้าได้ยินมานานแล้วว่าใต้เท้ารักใคร่ฮูหยินเพียงผู้เดียว แม้จะเป็นขุนนางใหญ่โตเพียงนี้แต่กลับมีฮูหยินเพียงคนเดียว! ยามนี้ฮูหยินยังให้กำเนิดนายน้อยถึงสองคน เห็นทีใต้เท้าคงจะยิ่งทะนุถนอมนางมากกว่าเดิมเป็นแน่ ฐานะของฮูหยินในจวนย่อมมิมีผู้ใดสั่นคลอนได้แม้เพียงกระผีก!”

หงอวี้ได้ฟังก็อดมิได้ที่จะยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยกระซิบเตือน “ท่านยายอย่าได้กล่าววาจาส่งเดชไปนะเจ้าคะ ระวังจะไปสะกิดโทสะของนายท่านเข้าจนอดได้รางวัล! นายท่านรักฮูหยินด้วยใจจริง มิใช่เพราะฮูหยินให้กำเนิดนายน้อยถึงสองคนหรอก ต่อให้ฮูหยินจะให้กำเนิดคุณหนูตัวน้อย นายท่านก็หาได้มองสตรีอื่นไม่!”

หมอตำแยแลบลิ้นอย่างนึกเกรงใจรีบแก้ตัว “โชคดีที่แม่นางเตือนข้า มิเช่นนั้นข้าคงก่อเรื่องใหญ่โดยมิรู้ตัวเสียแล้ว! เฮ้อ... จะว่าไปก็มิแปลก ฮูหยินเป็นคนดีถึงเพียงนี้ ใครบ้างจะมิรักใคร่? ยายแก่อย่างข้าแม้จะหูตาคับแคบ แต่ก็ได้ยินเรื่องราวของฮูหยินมาจากชาวบ้านมิใช่น้อย สตรีเช่นนี้นับหมื่นคนก็หาได้เพียงหนึ่งเดียว! สรุปแล้วก็คือฮูหยินช่างมีวาสนาจริงๆ!”

“ก็จริงอย่างท่านว่า!” หงอวี้ยิ้มรับก่อนจะเร่งเร้า “ท่านยายอย่ามัวแต่พูดคุยเพลิน มีสิ่งใดต้องจัดการต่อก็รีบไปสั่งการเถิดเจ้าค่ะ!”

หมอตำแยอุทาน “ไอ้หยา! ดูข้าสิ มัวแต่ปากดีจนลืมงานเสียได้!” นางรีบเดินไปสั่งการบ่าวไพร่ต่อทันที

ด้านในห้อง... หลี่ฟู่กำลังอุ้มบุตรชายคนเล็กที่ห่ออยู่ในผ้าอ้อมปักลายร้อยบุตรหลานสีน้ำเงินเข้ม นั่งอยู่ที่ขอบเตียงพลางมองดูเด็กน้อยพร้อมกับเหลียนฟางโจวด้วยรอยยิ้ม

เหลียนฟางโจวผลัดเปลี่ยนอาภรณ์สะอาดเป็นชุดผ้าฝ้ายสีชมพูปักลาย ปล่อยผมสยายและคาดผ้าคาดหน้าผากกันลมไว้อย่างเรียบร้อย นางเอนกายพิงไหล่หลี่ฟู่จ้องมองทารกน้อยในอ้อมแขนพลางกระซิบเย้าหยอกว่าจมูกและปากของลูกเหมือนใครมากกว่ากัน

“ลูกชายคนเล็กของเราควรให้ชื่อเล่นว่ากระไรดี? น้องหญิง เจ้าว่ามาเถิด” หลี่ฟู่พินิจดูบุตรชายก่อนจะหันมาถามภรรยา

เหลียนฟางโจวนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มกล่าว “ถ้าอย่างนั้น... เรียกว่า 'ตวนอู่' (เทศกาลไหว้บ๊ะจ่าง) ดีหรือไม่เจ้าคะ?”

“ตวนอู่...” แววตาหลี่ฟู่สั่นไหววูบ พลันนึกถึงเหตุการณ์ระทึกขวัญที่เกิดขึ้นในวันตวนอู่ครั้งนั้นขึ้นมาทันที

เขาพยักหน้าเห็นพ้อง “ดี! เรียกตวนอู่เถิด! จะได้คอยย้ำเตือนใจเราเสมอว่าเรื่องราวในวันนั้นมิอาจให้เกิดขึ้นได้อีก! ครอบครัวของเราจะขาดใครไปมิได้เด็ดขาด!”

“เจ้าค่ะ!” เหลียนฟางโจวยิ้มกว้างก่อนจะแกล้งเย้า “ข้าเพียงแค่อยากใช้ชื่อนี้เพื่อเป็นที่ระลึกเท่านั้น มิได้คิดลึกซึ้งถึงเพียงนั้นเสียหน่อย!”

“...” เป็นที่ระลึกรึ? หลี่ฟู่ถึงกับไปมิถูก จะหัวเราะก็มิได้จะร้องไห้ก็มิออก!

เขามิเห็นว่าเหตุการณ์เฉียดตายในวันนั้นจะมีสิ่งใดน่าระลึกถึงสักนิด! เขายังจำได้ดีว่าวันนั้นเขาเสียขวัญปานใด ราวกับหัวใจถูกควักออกไปก็มิปาน

เหลียนฟางโจวเห็นสีหน้าปั้นยากของเขาที่ดูทั้งอัดอั้นและมิกล้าขัดใจนาง ก็พลันอารมณ์ดีจนหลุดหัวเราะออกมาอย่างร่าเริง “ท่านออกไปก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้ารู้สึกเพลียอยากจะงีบพักเสียหน่อย ลูกของเราเองก็ต้องการพักผ่อนเช่นกันเจ้าค่ะ”

“ได้ เช่นนั้นพี่จะออกไปก่อน น้องพักผ่อนให้สบายนะ!” หลี่ฟู่วางทารกน้อยลงในเปลข้างเตียงอย่างทะนุถนอม

“จริงด้วย” เขาหันกลับมาส่งยิ้มให้นางก่อนก้าวออกไป “ทุกอย่างพี่จัดการไว้หมดแล้ว น้องมิไม่ต้องกังวลสิ่งใด นับแต่วันนี้หนานไห่จะประกาศภาวะฉุกเฉิน พี่ขอรับรองว่าคนใจโฉดผู้ใดก็มิอาจมาสร้างความวุ่นวายที่นี่ได้เด็ดขาด!”

“เจ้าค่ะ มีท่านอยู่ ข้าก็วางใจ!” เหลียนฟางโจวยิ้มส่งเขาจนเดินพ้นประตูไป

ทั้งผางอวี้หลง, ใต้เท้าจาน และเฝิงชวี่จี๋ ต่างมีความคิดเห็นตรงกับหูต้าไห่และคนอื่นๆ นั่นคือการรักษาความสงบสุขของหนานไห่ไว้เป็นอันดับแรก โดยมิขอเข้าไปพัวพันกับการแย่งชิงอำนาจของเหล่าองค์ชายในเมืองหลวง

และหากสถานการณ์เลวร้ายลงถึงขีดสุด พวกเขาก็พร้อมจะปิดด่านทางหลวงที่เชื่อมต่อกับจงหยวน เพื่อตัดขาดจากไฟสงครามและการแก่งแย่งชิงดีอย่างสิ้นเชิง!

อย่างน้อยที่สุด... ก็มิยอมให้เพลิงสงครามลามมาถึงแผ่นดินหนานไห่แห่งนี้เด็ดขาด

ทว่าเฝิงชวี่จี๋กลับแอบเปรยออกมาเป็นนัยว่า ในยามใต้หล้าโกลาหล ผู้มีความสามารถย่อมครองอำนาจ... เหตุใดใต้เท้าหลี่จะมิอาจคิดเป็นอื่นได้เล่า?

เพียงแต่เฝิงชวี่จี๋ทำเพียงหยั่งเชิงสั้นๆ ทว่าหลี่ฟู่และคนอื่นๆ หามิได้มีเจตนาทะเยอทะยานถึงเพียงนั้น จึงมิได้ใส่ใจในคำกล่าวนั้นแม้แต่น้อย

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1405 ห่วงใยจนใจสับสน

 

บทที่ 1405 ห่วงใยจนใจสับสน

ชุยเส้าซีนั้นมักจะมองหลี่ฟู่ขวางตาอยู่เสมอ ทั้งยังมิเคยยอมรับในความสามารถของอีกฝ่ายอย่างสนิทใจ ทว่าในยามนี้เขากลับปรารถนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์และฟ้าดินสุดหัวใจ ขอให้หลี่ฟู่มีปัญญาและฝีมือเก่งกาจสมดังคำอ้างนั้นจริงๆ!

“อาเจี่ยน...” เหลียนฟางโจวเงยหน้าขึ้นมองหลี่ฟู่ ขอบตาพลันร้อนผ่าว น้ำตาเอ่อล้นออกมาก่อนจะไหลพราก นางสะอื้นไห้กล่าว “ข้าขอโทษ... ข้าขอโทษ!”

ชีวิตน้องชายของนางนั้นสำคัญยิ่ง ทว่าชีวิตของอาเจี่ยนก็สำคัญมิแพ้กัน หากฝ่ายใดต้องสูญเสียไปย่อมเป็นความเจ็บปวดที่นางมิอาจทานทน นางมิปรารถนาจะเห็นใครเป็นอันตรายทั้งสิ้น

หากต้องบีบคั้นให้หลี่ฟู่ไปเสี่ยงอันตรายเพื่อช่วยน้องชายตน แล้วเกิดเหตุร้ายขึ้นมานางจะทำใจได้อย่างไร? ทว่าหากหลีอ๋องใช้ชีวิตน้องชายมาข่มขู่ นางจะนิ่งดูดายปล่อยให้เขาปลิดชีวิตคนในครอบครัวไปต่อหน้าต่อตาได้รึ? เช่นนั้นใจของนางย่อมมิอาจสงบสุขไปชั่วชีวิตเช่นกัน!

“เจ้ากล่าววาจาใดกัน!” หลี่ฟู่มีหรือจะมิเข้าใจความคิดนาง เขาประคองใบหน้าพลางเช็ดน้ำตาให้นางอย่างแผ่วเบา “อย่าร้อง... ห้ามร้องเด็ดขาด! เรื่องราวยังมิถึงขั้นเลวร้ายที่สุด เรามาคอยดูกันก่อน ใช่ว่าจะไร้หนทางแก้ไข เจ้าอย่าเพิ่งวุ่นวายจนเสียกระบวนไปเอง ยอดรักของข้าใช่สตรีที่จะถูกทำให้หวาดกลัวได้ง่ายๆ เช่นนี้รึ? เราสองสามีภรรยาจะร่วมสุขแต่ไม่ร่วมทุกข์กันได้อย่างไร เจ้าอย่าได้ดูแคลนบุรุษของเจ้าเด็ดขาด!”

ชุยเส้าซีรู้สึกสับสนในใจอย่างบอกมิถูก เขาเหลือบมองหลี่ฟู่ด้วยสายตาซับซ้อน ก่อนจะพยักหน้าช่วยเกลี้ยกล่อม “จริงอย่างที่เขาว่า ฟางโจว เจ้าสงบใจหน่อยเถิด! ยามนี้เจ้าเพียงแต่ 'ห่วงใยจนใจสับสน' เรื่องราวยังมิได้ล่วงเลยจนกู่มิกลับเสียหน่อย พวกเจ้าสองสามีภรรยารวมหัวกันเมื่อไหร่ มิไปหลอกลวงผู้อื่นก็นับว่าดีแล้ว ใครจะมาหลอกลวงพวกเจ้าได้!”

“นั่นสิ! วาจานี้ช่างถูกใจข้านัก!” หลี่ฟู่พยักหน้าเห็นพ้อง

“พวกท่านนี่มันจริงเลย—” เหลียนฟางโจวถูกคำพูดของทั้งสองยั่วจนหลุดหัวเราะออกมา ความอัดอั้นในใจคลายลงไปบ้าง นางเลิกคิ้วกล่าว “ถูกต้อง! เราต้องช่วยกันหาทางออก เรื่องมันยังมิได้เลวร้ายถึงเพียงนั้น! หากหลีอ๋องบังอาจแตะต้องอาเจ๋อ เช่อเอ๋อร์ พี่สะใภ้ หรืออวิ๋นหาน... ข้าจะทำให้เขาต้องกระเด็นตกจากบัลลังก์นั่นให้ดู!”

ชุยเส้าซีระเบิดหัวเราะเสียงดัง “ยามนี้เขาก็ยังมิได้นั่งมั่นคงนักหรอก! เซี่ยนอ๋องผู้นั้นซ่อนเขี้ยวเล็บไว้มิดชิด ใครจะรู้ว่าในมือยังมีไพ่ตายอันใดอีก หลีอ๋องถูกจู่โจมจนตั้งตัวมิประสาน ยามนี้แค่รับมือเซี่ยนอ๋องก็ปวดเศียรเวียนเกล้าจะแย่ คงมิมีเวลามาวุ่นวายเรื่องอื่นหรอก! อีกทั้งยังมีหย่งอ๋องที่รั้งอยู่ชายแดนตะวันตกเฉียงเหนือ ยามนี้คงเนื้อหอมจนหลีอ๋องและเซี่ยนอ๋องต้องแย่งชิงกันสุดชีวิต มิรู้ว่าหย่งอ๋องจะเข้าข้างฝ่ายใด หรือจะตั้งตนเป็นใหญ่อยู่ในความวุ่นวายนี้ ระหว่างนี้เรายังมีเวลาเหลือเฟือที่จะเตรียมการ!”

“ถูกต้อง!” หลี่ฟู่พยักหน้าพลางขมวดคิ้ว “มิรู้ว่าสถานการณ์ในเมืองหลวงยามนี้เป็นอย่างไรบ้าง ข้าจะรีบส่งคนเดินทางทั้งวันทั้งคืนไปสืบข่าวทันที! อาศัยความโศกเศร้าปนโกลาหลลอบพาสองพี่น้อง พี่สะใภ้ และอวิ๋นหานออกจากเมืองหลวงมาเสีย! แล้วพรุ่งนี้ข้าจะส่งคนไปรับพวกชิงเอ๋อร์ที่หมู่บ้านต้าฟางมาด้วย!”

เหลียนฟางโจวพยักหน้ายิ้มให้เขา “ชั่วคราวเอาตามนี้เถิด! ทว่ามีคำหนึ่งที่เดิมทีข้ามิควรกล่าว แต่ก็ต้องกล่าว... ยามนี้หนานไห่อยู่ในมือเราโดยสมบูรณ์ อาเจี่ยน ท่านควรไปพบปะหารือกับใต้เท้าหูและใต้เท้าสวี่เพื่อวางแผนการให้รัดกุม ดินแดนผืนนี้เราจะเสียไปมิได้เด็ดขาด มิเช่นนั้นในมือเราจะมิเหลือสิ่งใดไว้ต่อรองเลย!”

หลี่ฟู่และชุยเส้าซีต่างใจหายวาบ ชุยเส้าซีพยักหน้าเห็นพ้อง “ฟางโจวกล่าวถูกแล้ว! เรื่องนี้ต้องกันไว้ดีกว่าแก้ ต้องเข้มงวดภายในและผ่อนปรนภายนอก กุมอำนาจการเมืองและการทหารไว้ให้มั่น คอยระวังไส้ศึกและสายลับจากเมืองหลวงที่อาจลอบแฝงตัวเข้ามา!”

หลี่ฟู่แม้จะมีความกังวลปนวุ่นวายใจ แต่ก็รู้ว่าสิ่งที่ทั้งคู่กล่าวมาล้วนมีเหตุผล จึงพยักหน้ารับ “ได้ เรื่องเร่งด่วนมิควรรอช้า คืนนี้ข้าจะหารือกับพวกเขา พรุ่งนี้ค่อยเรียกตัวช่วยและที่ปรึกษา รวมถึงเรียกผางอวี้หลงและใต้เท้าจานกลับมาวางแผนร่วมกัน ส่วนทางเฉวียนโจวก็ต้องมิให้เกิดความวุ่นวายเด็ดขาด!”

ขณะที่ทั้งสามกำลังหารือกันอยู่นั้น เหลียนฟางโจวพลันขมวดคิ้วมุ่น ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นผ่านหน้าท้องจนนางต้องกุมท้องร้องออกมาด้วยความทรมาน

“เจ้าเป็นอะไรไป!” หลี่ฟู่และชุยเส้าซีใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม รีบเอ่ยถามพร้อมกัน

“ข้า...” เหลียนฟางโจวหายใจกระหืดกระหอบ กัดริมฝีปากเอ่ย “ข้าคงจะคลอดแล้ว!”

“อะไรนะ!” สองบุรุษอกสามศอกตกใจจนกระโดดตัวลอย ต่างเบิกตาโพลงอย่างเลิ่กลั่กทำตัวไม่ถูก

เหลียนฟางโจวนึกทั้งฉุนทั้งขำ นางข่มความเจ็บตะโกนสั่ง “พวกท่านสองคนมัวยืนบื้ออยู่อันใด! รีบไปตามหมอตำแยมาเร็วเข้า! ตามชุนซิ่งมาด้วย!”

ทั้งสองขานรับ “อา!” แล้วเตรียมจะวิ่งออกไปพร้อมกัน หลี่ฟู่เป็นฝ่ายรั้งฝีเท้าไว้ทัน เขาหันกลับมาประคองเหลียนฟางโจวแล้วตะโกนสั่งชุยเส้าซี “เจ้าไปเร็วเข้า!”

ชุยเส้าซีรับคำแล้วพุ่งตัวออกไปราวกับเกาทัณฑ์หลุดจากคัน

“ยอดรัก ฟางโจว... น้องอดทนหน่อยนะ พี่จะอุ้มน้องกลับห้อง!” หลี่ฟู่ช้อนตัวนางขึ้นอุ้มด้วยความประหม่าและกังวล

เมื่อกลับถึงห้อง ชุนซิ่งและสาวใช้คนอื่นๆ ที่ทราบเรื่องต่างเข้ามาเตรียมการอย่างเป็นระเบียบ

ด้วยที่เคยผ่านมาแล้วครั้งหนึ่ง หลังจากความตื่นตระหนกวูบแรก เหลียนฟางโจวก็เริ่มสงบใจลงได้

นางรู้ดีว่าเรื่องใดจะใหญ่หลวงเพียงใดก็มิสู้การคลอดบุตรในยามนี้ นี่คือการก้าวขาเข้าสู่ประตูป่าช้าไปครึ่งกึ่ง นางต้องขจัดความฟุ้งซ่านทั้งปวง มุ่งสมาธิทั้งหมดไปกับการคลอดครั้งนี้เพียงอย่างเดียว!

“อาเจี่ยน...” เหลียนฟางโจวนอนอยู่บนเตียง กุมมือหลี่ฟู่ไว้แน่นพลางสบตาเขา พยายามเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุด “สถานการณ์ยามนี้คับขันนัก ท่านอย่าได้มารั้งรอเฝ้าข้าอยู่เลย จงไปทำสิ่งที่ท่านควรทำในยามนี้เถิด! ต่อให้ใต้หล้าจะโกลาหลเพียงใด เราก็ต้องรักษาความสงบสุขของหนานไห่และราษฎรที่นี่ไว้ให้ได้! ข้ารักที่นี่ นี่คือแผ่นดินที่เราเพียรพยายามสร้างมากับมือ... ข้ามิเป็นไร มีคนคอยดูแลมากมายมิน่าห่วง อาเจ๋อ เช่อเอ๋อร์ ชิงเอ๋อร์ และอาสาม... พวกเขากำลังรอท่านอยู่นะเจ้าคะ!”

หลี่ฟู่ลังเลและห่วงหน้าพะวงหลังอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะกัดฟันพยักหน้า เขาบีบมือนางแน่นพลางเอ่ยอย่างนุ่มนวล “ได้! เช่นนั้นพี่จะไป! น้องมิไม่ต้องกังวลสิ่งใด ตั้งใจคลอดลูกให้ปลอดภัยก็พอ! ทุกอย่างพี่จะเป็นคนจัดการเอง! จำไว้... พี่ขาดเจ้ามิได้ รวมถึงลูกด้วย!”

“เจ้าค่ะ!” เหลียนฟางโจวคลี่ยิ้มหวาน แววตาเปี่ยมด้วยความรักลึกซึ้ง

หลี่ฟู่ยิ้มตอบ ก้มลงจุมพิตที่หน้าผากนางเบาๆ มองหน้านางอีกครั้งก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างมั่นคง

“ทุกอย่างที่นี่ข้าฝากเจ้าด้วย ข้าต้องการให้ฟางโจวและลูกปลอดภัย... ฟางโจวสำคัญที่สุด!” หลี่ฟู่กล่าวอย่างเคร่งขรึมกับชุยเส้าซีที่นั่งกระวนกระวายอยู่นอกโถง

“วางใจเถิด ต่อให้เจ้ามิบอกข้าก็รู้!” ชุยเส้าซีปรายตามองเขาค้อนหนึ่งวง ฟางโจวย่อมสำคัญที่สุดอยู่แล้ว!

หลี่ฟู่มองเขากลับแวบหนึ่งก่อนจะเดินออกไป

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสงบจิตสงบใจ ก้าวออกจากเรือนที่กำลังวุ่นวายด้วยเหล่าสาวใช้และมามาที่เดินเข้าออกกันขวักไขว่ เพื่อมุ่งหน้าไปจัดการแผนการงานเมืองและงานทหารอย่างเยือกเย็นและรอบคอบ

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1404 ข่าวสะเทือนฟ้าจากชุยเส้าซี

 

บทที่ 1404 ข่าวสะเทือนฟ้าจากชุยเส้าซี

เหลียนฟางโจวยิ่งรู้สึกเกรงใจ นางหลุบตามองครรภ์ที่แก่จัดของตนเองพลางเอ่ยกลั้วยิ้ม “ถึงกระนั้นก็มิเห็นต้องรีบเร่งปานนี้เลย หากมาถึงช้าไปสักหน่อยจะมิได้เห็นหน้าหลานเชียวรึ? แต่เจ้าก็นับว่าคำนวณได้แม่นยำนัก ท่านหมอบอกว่าคงจะเป็นช่วงไม่กี่วันนี้แหละ!”

“จริงรึ? ยินดีด้วย ยินดีด้วย!” ชุยเส้าซีหัวเราะร่า “เช่นนั้นก็นับว่าข้าดวงดีมิน้อย!”

ครู่ต่อมา ชุยเส้าซีขอตัวไปพักผ่อนที่ห้องรับรอง โดยมีหลี่ฟู่เดินไปส่งด้วยตนเอง

ทว่าทั้งคู่มิได้ตรงไปยังห้องพัก กลับมุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือของหลี่ฟู่แทน

หลี่ฟู่เชิญเขาให้นั่งลง สั่งบ่าวไพร่ให้ถวายน้ำชาร้อนแล้วให้ออกไปให้พ้นบริเวณ สายตาคมกริบจ้องมองชุยเส้าซีพลางเอ่ยเสียงหนัก “มีสิ่งใดจะกล่าว ก็เชิญพูดมาเถิด!”

ท่าทางของชุยเส้าซีผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด เขาตั้งใจปกปิดมิให้เหลียนฟางโจวรู้ แต่กลับจงใจให้หลี่ฟู่สังเกตเห็น แน่นอนว่าเขามีความลับสำคัญจะบอก และไอ้เรื่องที่ว่ารีบเร่งเดินทางมาเพื่อดูหน้าหลานนั้นย่อมเป็นเพียงข้ออ้าง แล้วเรื่องใดกันเล่า... ที่ทำให้เขาดูตระหนกและรีบร้อนถึงเพียงนี้?

ชุยเส้าซีถอนหายใจยาวราวกำลังปลดเปลื้องภาระหนักอึ้ง พิงหลังลงกับเก้าอี้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดก่อนจะเอ่ยพึมพำ “ฝ่าบาท... เสด็จสวรรคตแล้ว!”

ภายในห้องหนังสือพลันตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าประหลาด หลี่ฟู่เบิกตาจ้องมองเขาอย่างมิอยากเชื่อ สายตาพร่าเลือนพลางเอ่ยเสียงต่ำ “เจ้าว่าอย่างไรนะ? เป็นไปได้อย่างไร!”

ฮ่องเต้มิได้ทรงชราภาพถึงเพียงนั้น อีกทั้งพระพลานามัยยังแข็งแรงดี อย่างน้อยที่สุด... ก็มิควรจะสวรรคตในช่วงปีสองปีนี้เด็ดขาด!

“เป็นความจริงแท้แน่นอน!” ชุยเส้าซีทอดถอนใจ “ข้าเชื่อว่ามินาน ข่าวคงจะส่งมาถึงมือเจ้า!”

รูม่านตาของหลี่ฟู่หดตัววูบ หัวใจดิ่งวูบลงสู่เบื้องล่าง แม้จะยังมิได้ซักไซ้สิ่งใดเพิ่ม แต่จากน้ำเสียงและสีหน้าของชุยเส้าซี เขาก็รับรู้ได้ทันทีว่าเรื่องนี้ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลัง! และต้องมิใช่เรื่องดีแน่!

เขาพยายามฝืนทำน้ำเสียงให้มั่นคงพลางเอ่ยถามด้วยความหวังอันน้อยนิด “เช่นนั้น... รัชทายาททรงขึ้นครองราชย์แล้วรึ?”

“หากเป็นเช่นนั้นก็ดีน่ะสิ!” ชุยเส้าซีหัวเราะอย่างขมขื่น “เพลิงพิโรธขุมหนึ่งเผาผลาญตำหนักบูรพาจนสิ้นซาก ทั้งรัชทายาท พระชายา พระนัดดาทั้งสอง พระธิดาตัวน้อย รวมถึงพระสนมและข้าราชบริพารในตำหนัก... ล้วนสิ้นชีพในกองเพลิงทั้งสิ้น!”

“เป็นไปมิได้!” หลี่ฟู่ผุดลุกขึ้นทันควัน ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด “นี่มันเป็นไปมิได้! หากเรื่องนี้เป็นจริง เพลิงไหม้ครานี้ต้องมีแผนชั่วอยู่เบื้องหลัง! เป็นใครกัน? ใครมันบังอาจอำมหิตผิดมนุษย์ถึงเพียงนี้! แล้วผู้ที่สืบราชบัลลังก์คือใคร?”

หลี่ฟู่มิเคยคาดฝันมาก่อนเลยว่า อุตส่าห์รักษาอาการประชวรของรัชทายาทจนหายดีแล้ว พระองค์กลับต้องมาจบพระชนม์ชีพท่ามกลางหายนะเช่นนี้ จะมิให้เขารู้สึกเคียดแค้นได้อย่างไร! ยามนี้ใจเขาปั่นป่วนวุ่นวายจนหาทางออกมิเจอ มีเพียงความตกตะลึงพรึงเพริดมิจบสิ้น

ข่าวที่ชุยเส้าซีนำมาแจ้งนั้น... มันเหนือความคาดหมายเกินไปจริงๆ!

ชุยเส้าซีแปลกใจอยู่บ้างที่เห็นหลี่ฟู่มีปฏิกิริยารุนแรงถึงเพียงนี้ แต่ก็มิได้ติดใจอันใด เพราะเรื่องราวครานี้มันพิสดารเกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้

เขาจึงกล่าวต่อ “ผู้ที่ขึ้นครองราชย์คือ 'หลีอ๋อง'! บางทีเจ้าอาจเดาถูก แต่มันหามีหลักฐานไม่ อีกทั้งผู้คนในตำหนักบูรพาก็ตายตกตามกันไปจนหมดสิ้น ต่อให้มีหลักฐานแล้วจะทำอันใดได้? ทว่า 'เซี่ยนอ๋อง' ทรงมิยินยอม ทรงกริ้วและสงสัยในตัวหลีอ๋องเช่นเดียวกับเจ้า ว่าทรงปลงพระชนม์ฝ่าบาทและสังหารรัชทายาท ยามนี้ในเมืองหลวงกำลังโกลาหลยิ่งนัก แม้หลีอ๋องจะรีบเร่งขึ้นครองราชย์ แต่เซี่ยนอ๋องกลับรวบรวมไพร่พลตั้งป้อมท้าตีท้าต่อยอยู่! ทั้งสองฝ่ายสู้รบกันนัวเนียจนมิอาจประนีประนอมได้ อย่างน้อยนั่นคือข่าวสุดท้ายที่ข้าได้รับมาเมื่อไม่กี่วันก่อน! เฮอะ... ช่างนึกมิถึงจริงๆ! เซี่ยนอ๋องผู้ที่ดูสุภาพอ่อนโยน วันๆ เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับกวีและภาพวาด กลับซ่อนเขี้ยวเล็บไว้มิดชิดถึงเพียงนี้ มีกำลังกล้าแข็งพอจะงัดข้อกับหลีอ๋องได้ เห็นทีแม้แต่หลีอ๋องเองก็คงนึกมิถึงเป็นแน่!”

ใจของหลี่ฟู่สั่นไหว ราวกับฉุกคิดสิ่งใดขึ้นมาได้ แต่ยามนี้เขามิมีเวลาตรองให้ละเอียด จึงถามเสียงเครียด “แล้ว 'หย่งอ๋อง' กับ 'อวี้อ๋อง' เล่า?”

 

ชุยเส้าซีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ข้ามิรู้! มิได้ยินข่าวคราวของพวกเขาสักนิด ทันทีที่ข้าได้ยินข่าวใหญ่ครานี้ และสังเกตเห็นว่าทางเมืองหลวงมีเจตนาปิดบังข่าวสาร ข้าก็รีบเร่งเดินทางมาหาเจ้าทันที! เจ้ามีคนในมือมากมาย ลองส่งคนออกไปสืบดูให้แน่ชัดเถิด!”

หลี่ฟู่พยักหน้า อวี้อ๋องนั้นช่างเถิด แต่หย่งอ๋องผู้กุมอำนาจทหารนั้นสำคัญยิ่ง จุดยืนของเขาจะเป็นตัวชี้ขาดสถานการณ์ครานี้

โทสะพลุ่งพล่านอยู่ในอกหลี่ฟู่ รัชทายาทต้องมาถูกพวกมันเข่นฆ่าเช่นนี้เชียวรึ! เขาเคยรู้สึกมาตลอดว่ารัชทายาททรงมีพระทัยเมตตาและอ่อนโยนเกินไป ทว่าการที่เขาเป็นขุนนางคอยช่วยเหลือรัชทายาทนั้นนับเป็นหน้าที่ การจะไปเอ่ยปากยุแยงให้พี่น้องแตกแยกย่อมมิบังควร... แต่นึกมิถึงเลยว่าสุดท้ายจะเกิดเรื่องสลดเช่นนี้ขึ้นจริงๆ!

หลี่ฟู่กัดฟันกรอด หลีอ๋อง เซี่ยนอ๋อง... สองคนนี้ ใครก็มิมีสิทธิ์เป็นฮ่องเต้ทั้งนั้น! รัชทายาทและคนในตำหนักบูรพาจะตายเปล่ามิได้เด็ดขาด!

"ปัง!"

เสียงประตูถูกผลักออกอย่างแรง หลี่ฟู่กำลังจะบันดาลโทสะ ทว่าพอเงยหน้าขึ้นเห็นใบหน้าซีดขาวของเหลียนฟางโจวที่ยืนอยู่ตรงนั้น เขาก็ถึงกับใจหาย รีบถลาเข้าไปประคองนางไว้พลางฝืนยิ้มปลอบ “เจ้ามาได้อย่างไร? มาเถิด... รีบนั่งลงก่อน”

“ข้า... ข้าได้ยินว่าท่านอยู่ในห้องหนังสือ จู่ๆ ก็นึกได้ว่ามีธุระจะคุยด้วย...” เหลียนฟางโจวฝืนยิ้มตอบ ทว่านางรู้สึกใจสั่นหายใจขัดจนต้องรีบนั่งลงทันที

“ฟางโจว...” ชุยเส้าซีลุกขึ้นยืนด้วยอาการทำตัวไม่ถูก เขาทำท่าจะอธิบายสิ่งใดแต่สุดท้ายก็มิได้เอ่ยออกมา

เหลียนฟางโจวพยักหน้ายิ้มให้น้อยๆ มีหรือนางจะมิเข้าใจเจตนาดีของเขา เขาเพียงมิอยากให้นางต้องกังวลยามใกล้คลอดเท่านั้นเอง!

ทว่า... นางจะมิห่วงได้อย่างไร?

“เมื่อครู่พวกท่านบอกว่า หลีอ๋องขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้แล้วรึ?” ใจของเหลียนฟางโจวปั่นป่วนวุ่นวายด้วยความกังวล “สกุลจูกับเรานั้นเป็นศัตรูคู่อาฆาตกัน! เมื่อหลีอ๋องได้เป็นฮ่องเต้ อาเจี่ยน... เขาไม่มีวันละเว้นเราแน่! แล้วยังมีอาเจ๋อ มีเช่อเอ๋อร์อีกล่ะ—”

หัวใจของเหลียนฟางโจวบีบคั้นรุนแรงจนรู้สึกหน้ามืดใจสั่น นางกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “หลีอ๋องมิมีวันปล่อยพวกเขาไปแน่! อาเจี่ยน... เราจะทำอย่างไรดี! จะทำอย่างไรดี!”

“ฟางโจว!”

หลี่ฟู่และชุยเส้าซีเห็นอาการนางก็หน้าถอดสีพร้อมกัน

“เจ้าอย่าเพิ่งตื่นตระหนกไป เมื่อหลีอ๋องเป็นฮ่องเต้เขาย่อมต้องมีเรื่องให้พะวงมากมาย ยามนี้เขามิกล้าแตะต้องอาเจ๋อกับเช่อเอ๋อร์หรอก!” หลี่ฟู่กุมมือนางไว้แน่น

“ใช่แล้วๆ!” ชุยเส้าซีรีบสำทับ “แม่ทัพหลี่เป็นขุนนางใหญ่คุมชายแดน ทั้งยังมีอำนาจทหารในมือ ตราบใดที่พวกเจ้ายังมั่นคง เขามิกล้าลงมือกับอาเจ๋อแน่นอน!”

เขาแอบนึกตำหนิตนเอง เดิมทีตั้งใจจะเลี่ยงมิให้นางรู้เรื่องนี้ ใครจะคิดว่านางกลับล่วงรู้เข้าจนได้!

“พวกท่านมิไม่ต้องมาปลอบใจข้าหรอก!” อารมณ์ของเหลียนฟางโจวเริ่มสงบลงบ้าง นางยิ้มขมขื่น “ข้ามิใช่สตรีในห้องหอที่มิรู้ความ หลีอ๋องย่อมมิกล้าฆ่าพวกเขาในทันทีก็จริง แต่เขาต้องกักขังและควบคุมตัวพวกเขาไว้เพื่อใช้เป็นเครื่องต่อรองจัดการกับเรา! เรากับสกุลจูมีหนี้แค้นฝังรากลึก คนสกุลจูมิได้ใจคอกว้างขวางปานนั้น และต่อให้พวกเขามีน้ำใจ หลีอ๋องคนประเภทนั้น อาเจี่ยนย่อมไม่มีวันยอมศิโรราบให้แน่ และเมื่อถึงตอนนั้น—”

“ฟางโจว!” สายตาของหลี่ฟู่แน่วแน่ เขากุมมือนางไว้มั่นพลางเอ่ยอย่างนุ่มนวล “เจ้าอย่าได้กังวล! เชื่อใจพี่เถิด พี่สัญญาว่าจะปกป้องอาเจ๋อและเช่อเอ๋อร์ให้ปลอดภัย! ต่อให้หลีอ๋องจะควบคุมตัวพวกเขาไว้ พี่ก็ต้องชิงตัวพวกเขากลับมาจากน้ำมือหลีอ๋องให้ได้! เจ้าต้องเชื่อพี่นะ!”