จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1482 ตอนจบ (จบบริบูรณ์ภาคหลัก)

 

บทที่ 1482 ตอนจบ (จบบริบูรณ์ภาคหลัก)

เหล่าขุนนางต่างทยอยคุกเข่าโขกศีรษะ เปล่งเสียงถวายพระพรทรงพระเจริญหมื่นปีดังก้องกังวาน

แม้แต่คุณชายสามสกุลจู ทั้งตระหนกทั้งเคียดแค้น ทว่าก็จนปัญญาไร้ทางขัดขืน

หลีอ๋องเองก็จนตรอกไร้หนทางแก้ลำ จำต้องยอมทรุดเข่าคุกเข่าลงเช่นกัน

ภายในใจของเขาสับสนวุ่นวายดั่งสายใยที่พันกันยุ่ง ทั้งโกรธ ทั้งร้อนรน ทั้งแค้นเคืองและชิงชัง ลึกๆ เริ่มสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์ว่าเรื่องราวในวันนี้คงไม่จบลงง่ายๆ เพียงเท่านี้ ความรู้สึกเย็นเยียบรันทดแล่นริ้วขึ้นมากลางอก

หรือว่า… ในบั้นปลายแล้ว เขาจะไร้วาสนาต่อบัลลังก์ตัวนั้นจริงๆ หรือ?

หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าแสยะยิ้มเย็น สะบัดแขนเสื้อขึ้น ทันใดนั้น ลูกศรส่งสัญญาณส่งเสียงหวีดหวิวก็พุ่งทะยานแหวกม่านเมฆขึ้นสู่ท้องฟ้า!

ฝูงชนพลันสะท้านวาบ ตกตะลึงขึ้นมาอีกคำรบ!

“เจ้าคิดจะทำอะไร!” หลีอ๋องไม่สนเรื่องอาวุโสหรือกิริยามารยาทใดๆ อีกต่อไป แผดเสียงตวาดลั่น

หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าเพียงแค่นยิ้มเย็นชา มิได้ปริปากตอบ หากแต่ทอดสายตามองออกไปยังทุ่งกว้างรอบนอก

ทุกคนต่างเหลียวมองตามทิศทางนั้น พลันเห็นกองทัพมหึมาที่ไม่รู้ว่าผุดขึ้นมาจากหนใด เคลื่อนพลเข้าปิดล้อมลานพิธีบวงสรวงสวรรค์ไว้ทุกทิศทางจนแน่นขนัดดั่งกำแพงเหล็ก นายทหารระดับแม่ทัพหลายนายนำไพร่พลเปี่ยมจิตสังหารรุกประชิดเข้ามาเรื่อยๆ ทำเอาทุกคนในที่นั้นหน้าถอดสีด้วยความตื่นตระหนก

“ท่านอ๋องเฒ่า! หรือท่านคิดจะก่อกบฏ!” คุณชายสามสกุลจูแผดเสียงร้อง

หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าระเบิดเสียงหัวเราะร่วน เย้ยหยันกลับไปว่า “ก่อกบฏรึ? คุณชายสามสกุลจู ช่างคิดนัก! เปิ่นหวางก็เพียงอยากจะทวงความยุติธรรมคืนให้อดีตจักรพรรดิและอดีตรัชทายาทเท่านั้น!”

“เปิ่นหวางยังจะบอกทุกคนอีกอย่างหนึ่ง…” หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่ากวาดสายตามองรอบทิศ เปล่งวาจาทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ “เบื้องบนคุ้มครอง พระราชนัดดาลำดับที่สองซึ่งเป็นโอรสสายตรงของอดีตรัชทายาทหาได้สิ้นชีพไม่! ในพิธีบวงสรวงสวรรค์วันนี้ พระองค์… ก็เสด็จมาด้วยเช่นกัน!”

“อะไรนะ!”

“พระราชนัดดา!”

“โอรสองค์รองของรัชทายาท!”

ราวกับศิลาขนาดยักษ์ทุ่มลงสู่ผืนน้ำ เหล่าขุนนางแตกตื่นจนลานพิธีแทบแตกอีกระลอก!

เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มหน้าผากของหลีอ๋อง แววตาของคุณชายสามสกุลจูสั่นไหวไม่เป็นสุข

ในจังหวะนั้นเอง หลี่ฟู่นำกองกำลังสองหมื่นนายจากค่ายทหารซีซานที่ติดต่อกลืนมาเป็นพวกเข้าโอบล้อมพื้นที่ทั้งหมดไว้แน่นหนา ตัวเขาและเหล่าแม่ทัพนายกองนำทหารองครักษ์และหน่วยกล้าตายอีกสองร้อยกว่านาย ก้าวขึ้นหน้าประชิดแท่นพิธีด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น

เหล่าทหารรักษาพระองค์หน่วยอวี้หลินใต้แท่นพิธีต่างชักดาบชักกระบี่ออกจากฝัก นายทหารระดับผู้บัญชาการคนหนึ่งก้าวออกมา ชักกระบี่ชี้หน้าตวาดเสียงเย็น “ที่แท้ก็คือแม่ทัพหลี่! แม่ทัพหลี่คิดจะก่อกบฏหรืออย่างไร!”

หลี่ฟู่ปรายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้ามองขึ้นไปยังแท่นพิธี รวบรวมลมปราณเปล่งสุรเสียงกึกก้อง “เว่ยหนิงโหวหลี่ฟู่ ขอเข้าเฝ้าเหล่าท่านอ๋อง!”

เมื่อหลีอ๋องและพวกพ้องได้ยินว่าหลี่ฟู่มาด้วยตนเองก็ยิ่งสะท้านวาบในอก

ฝ่ายหมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่ากลับหัวเราะร่า “เว่ยหนิงโหว ไฉนยังไม่รีบขึ้นมาอีก! เจ้าลูกหมาตัวใดกล้าขัดขวาง เปิ่นหวางสั่งฆ่าไม่ละเว้น!”

“ท่านอ๋องเฒ่า!”

“ฝ่าบาททรงร้อนตัวรึ?” หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าย้อนถามเสียงเย็น

ผู้บัญชาการนายนั้นยังคิดจะขัดขวาง แววตาของหลี่ฟู่พลันเย็นเยียบ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกแข็ง “เจ้ารักตัวกลัวตายหรือไม่? สู้กวาดตามองสถานการณ์รอบด้านก่อนค่อยตัดสินใจดีกว่ากระมัง!”

“ฆ่ามัน—”

ผู้บัญชาการนายนั้นรู้ดีว่าตนเป็นคนสนิทสายตรงของหลีอ๋อง ผู้อื่นรอดไปได้แต่ตนย่อมไร้ทางรอด ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สู้เอาชีวิตเข้าแลก บางทีอาจยังพอคว้าทางรอดริบหรี่ได้บ้าง

ทว่าสิ้นเสียงยังมิทันขาดคำ หน้าอกพลันรู้สึกเย็นวาบสลับร้อนผ่าว ความเจ็บปวดเสียดแทงแล่นริ้ว เขาก้มลงมอง กระบี่ของหลี่ฟู่แทงทะลุหัวใจเขาไปเสียแล้ว

เขาฝืนเงยหน้าขึ้นถลึงตาจ้องหลี่ฟู่ ลำคอส่งเสียงขากๆ ดังอักๆ สองสามครา ก่อนที่ดวงตาจะปิดลง ร่างทรุดฮวบล้มตึงลงกับพื้น ขาดใจตายในทันที

ฝูงชนแตกตื่นขวัญหนีดีฝ่อ มือที่กุมด้ามดาบกระบี่ถอยร่นไปด้านหลังสองก้าวตามสัญชาตญาณ จ้องมองหลี่ฟู่ด้วยความหวาดระแวง

หลี่ฟู่ตวัดกระบี่เก็บเข้าฝัก ตวาดเสียงเย็นเฉียบ “ใครกล้าก้าวขึ้นมา จุดจบของมันก็คือเยี่ยงอย่าง! พวกเจ้าถูกคนชั่วหลอกลวง ยังพอมีเหตุผลให้อภัยได้ ทว่าหากยังดันทุรังทำผิดซ้ำสอง ก็อย่าได้มาโทษข้า!”

จิตใจที่ตึงเครียดของเหล่าทหารค่อยๆ คลายลง ด้านหนึ่งถูกบารมีอันน่าเกรงขามสะกดข่ม อีกด้านหนึ่งเมื่อเห็นทัพใหญ่พร้อมอาวุธคมกริบปิดล้อมไว้จนมิดชิด ต่างก็หมดสิ้นความคิดจะต่อกร

กว่าจะได้สติ หลี่ฟู่ก็นำเหล่าแม่ทัพและทหารองครักษ์หลายสิบนายก้าวขึ้นสู่แท่นพิธีไปแล้ว!

และรอบกายของพวกเขา ก็มีคนของหลี่ฟู่ยืนคุมเชิงจับจ้องอยู่มิคลาดสายตา

เหล่าขุนนางจ้องมองหลี่ฟู่ที่สาวเท้าขึ้นมาด้วยความตกตะลึง ความหวาดหวั่นในอกมีมากกว่าความประหลาดใจ บัดนี้จึงไม่มีใครกล้าส่งเสียงเอะอะ ต่างพากันเงียบกริบ เฝ้ามองดูเขาตาไม่กะพริบ

“ท่านอ๋อง!” หลี่ฟู่ก้าวขึ้นหน้า ประสานมือคำนับหมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่า

หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าแย้มยิ้มอย่างโล่งอก จิตใจฮึกเหิมขึ้นมาทันตา หันไปเอ่ยกับหลีอ๋องเสียงเย็น “ฝ่าบาทหลีอ๋อง ในเมื่อพระองค์ไม่ยอมตรัส ตาแก่อย่างข้าจะเป็นผู้กล่าวเอง! เพลิงไหม้ตำหนักบูรพาและการเสด็จสวรรคตกะทันหันของอดีตจักรพรรดิจะเป็นฝีมือของพระองค์หรือไม่ข้าไม่รู้แน่ชัด ทว่าบัลลังก์มังกรนี้… ย่อมมิใช่สิ่งที่พระองค์พึงได้! ก่อนวันสิ้นปีของปีก่อน ข้าเคยลอบเข้าวังไปเข้าเฝ้าอดีตจักรพรรดิ ในครานั้น…”

หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าเล่าเหตุการณ์ในวันนั้นอย่างละเอียดถี่ถ้วน จากนั้นจึงล้วงผ้าไหมสีเหลืองสว่างออกมาจากอกเสื้อ แสยะยิ้มเย็น “นี่คือพระราชโองการสั่งเสียของอดีตจักรพรรดิ เชิญขุนนางผู้ใหญ่แห่งศาลาว่าการทั้งสามท่าน ตลอดจนเสนาบดีทั้งหกกรม และเหล่าเชื้อพระวงศ์ก้าวขึ้นมาตรวจดูให้ถี่ถ้วน ว่านี่คือลายพระหัตถ์และตราประทับส่วนพระองค์ของอดีตจักรพรรดิหรือไม่! หากพระองค์มิได้แอบเล่นตุกติกเบื้องหลัง มีหรือที่อดีตจักรพรรดิจะสั่งให้ข้าพาพระราชนัดดาลอบหนีออกจากเมืองหลวง! ในยามนั้น ฝ่าบาทหลีอ๋องคงจะควบคุมพระราชวังไว้หมดแล้วกระมัง?”

หลีอ๋องทั้งตระหนกทั้งเดือดดาล แผดเสียงร้อง “เสด็จพ่อถูกฮั่นหยางอ๋องลูกทรพีนั่นลอบปลงพระชนม์ ไม่เกี่ยวกับข้าสักนิด! ข้าล้างแค้นให้เสด็จพ่อแล้ว จะสืบทอดราชบัลลังก์มันผิดตรงไหน! ส่วนเรื่องที่เจ้าอ้างว่าเข้าเฝ้าเสด็จพ่อแล้วตรัสสิ่งใด นั่นมันวาจาของเจ้าคนเดียว ใครจะรู้ว่าเจ้ากุเรื่องโป้ปดหรือไม่! พระราชนัดดารึ? เหอะ อยู่ที่ไหนเล่า? มีแต่เจ้าเองนั่นแหละที่คิดจะชิงบัลลังก์ เล่นปาหี่หลอกลวงผู้คน!”

“เปิ่นกงอยู่นี่!” โจวเหยี่ยนเปล่งเสียงกึกก้อง ก้าวเท้ายาวๆ จากใต้แท่นพิธีขึ้นมาเบื้องหน้า!

“คำพูดของท่านอ๋องเฒ่า บ่าวชราผู้นี้สามารถเป็นพยานได้พ่ะย่ะค่ะ!” อีกคนหนึ่งก้าวตามหลังโจวเหยี่ยนขึ้นมาด้วยร่างอันสั่นเทา

“พระราชนัดดาจริงๆ ด้วย!”

“ไต้กงกง! นั่นไต้กงกงนี่!”

นับแต่อดีตจักรพรรดิเสด็จสวรรคต ไต้กงกงก็หายสาบสูญไป จากนั้นเกิดศึกแย่งชิงบัลลังก์ระหว่างหลีอ๋องกับฮั่นหยางอ๋องจนเมืองหลวงโกลาหล ใครเล่าจะมีเวลาไปสนใจเขา?

ภายหลังหลีอ๋องเคยพยายามพลิกแผ่นดินตามหาตัวอยู่พักหนึ่ง ทว่าหาไม่พบ จึงคิดว่าคงตายไปท่ามกลางความวุ่นวายแล้ว

ไม่นึกเลยว่า ในเวลานี้เขาจะปรากฏตัวขึ้นมา!

แข้งขาของหลีอ๋องพลันอ่อนยวบ เกือบจะทรุดล้มลงกับพื้น

ไต้กงกงรับใช้ข้างพระวรกายเสด็จพ่อมาตั้งแต่ยังเป็นขันทีน้อย ปรนนิบัติมาชั่วชีวิต ความจงรักภักดีอันบริสุทธิ์ย่อมไม่มีผู้ใดกังขา ถ้อยคำของเขา สำหรับทุกคนแล้ว มีน้ำหนักความน่าเชื่อถือยิ่งกว่าหมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าเสียด้วยซ้ำ

โจวเหยี่ยนสีหน้าเคร่งขรึมดั่งน้ำค้างแข็ง จ้องมองหลีอ๋องเขม็งพลางเอ่ยเสียงเย็น “ท่านคิดไม่ถึงล่ะสิ ว่าข้ายังไม่ตาย ตอนที่เพลิงลุกไหม้ ข้าแอบเสด็จพ่อเสด็จแม่ออกไปทำธุระนอกวังพอดี จึงรอดพ้นเคราะห์กรรมมาได้ หลีอ๋อง… กองเพลิงกองนั้น เป็นท่านที่เป็นคนจุดใช่หรือไม่?”

ไต้กงกงปาดน้ำตาพลางเอ่ย “คำใดที่อดีตจักรพรรดิมิได้ตรัส บ่าวชรามิกล้าคาดเดาไปเอง บ่าวบอกได้เพียงว่า ทุกถ้อยคำที่ท่านอ๋องเฒ่ากล่าวมานั้น ถูกต้องตรงความจริงทุกประการ! อีกทั้ง การที่บ่าวชราเดินทางไปตามหาท่านอ๋องเฒ่าและพระราชนัดดา ก็เป็นรับสั่งของอดีตจักรพรรดิเช่นกัน!”

ผู้คนทั้งปวงต่างฮือฮาแตกตื่น

ถ้อยคำของไต้กงกง บ่งชี้ชัดเจนว่าแท้จริงแล้วอดีตจักรพรรดิทรงระแคะระคายบางสิ่ง เพียงแต่เห็นแก่สายเลือดร่วมอุทรหรือละอายต่อเรื่องอื้อฉาวในราชวงศ์จึงมิได้ตรัสออกมา ทว่าหลีอ๋องต้องลงมือทำสิ่งใดลงไปอย่างแน่นอน เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว บัลลังก์มังกรนี้เล่า…

ประกอบกับแรงปลุกระดมจากขุนนางที่ลอบแปรพักตร์เข้ากับหลี่ฟู่ เหล่าขุนนางที่ไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังรวมถึงฝ่ายที่เป็นกลางจึงเริ่มโอนเอียง เบนเข็มเข้าหาโจวเหยี่ยนทีละน้อย

มีเพียงจูกั๋วจ้าง คุณชายสามสกุลจู จางฉายผู้บัญชาการทหารรักษาพระองค์ หลิวเจิ้นรองเสนาบดีกรมขุนนางฝ่ายซ้าย หลี่หมิงฝูเจ้ากรมศาลต้าหลี่ซื่อ และเหล่าคนสนิทระดับแกนนำของหลีอ๋องเท่านั้น ที่ตวาดด่าทอไต้กงกงและหมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่า เอาแต่ทวงถามหาหลักฐานพยาน

ซ้ำยังอ้างว่าฮ่องเต้องค์ใหม่ครองราชย์มาได้หนึ่งปีเต็ม บ้านเมืองร่มเย็นเป็นสุข ไพร่ฟ้าสงบสันติ นี่คือสวรรค์โปรดปราน ฮ่องเต้มิได้ทำสิ่งใดผิด ไฉนจึงคิดจะผลัดเปลี่ยนแผ่นดินตามอำเภอใจ สร้างความปั่นป่วนให้ใต้หล้าเล่า?

หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าโกรธจนหัวเราะร่วน แสยะยิ้มเย็น “ใต้หล้าปั่นป่วนรึ? เรื่องนั้นมิต้องให้พวกเจ้ามาเดือดร้อนแทนหรอก! บ้านเมืองร่มเย็นรึ? ไพร่ฟ้าสงบสุขรึ? หึๆ ลืมตาพูดปดหน้าตายก็ไม่ปานนี้! ยามนี้มีพระราชโองการสั่งเสียของอดีตจักรพรรดิ แต่งตั้งพระราชนัดดาขึ้นเป็นองค์รัชทายาท และให้สืบราชบัลลังก์ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฝ่าบาทหลีอ๋อง… พระองค์ยังมีข้อโต้แย้งอันใดอีกหรือไม่!”

“บังอาจ!”

“ใจกล้าเกินไปแล้ว!”

“อะไรนะ!”

“ยังมีพระราชโองการอีกฉบับรึ!”

โจวเหยี่ยนล้วงพระราชโองการสีเหลืองสว่างออกมาจากอกเสื้ออย่างสุขุมเยือกเย็น สองมือประคองมอบให้แก่หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่า

หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าน้อมรับอย่างเคารพ ชูขึ้นเหนือศีรษะ เปล่งเสียงก้อง “ขอเชิญขุนนางผู้ใหญ่แห่งศาลาว่าการทั้งสามท่าน และเสนาบดีทั้งหกกรม ก้าวขึ้นมาตรวจพิสูจน์ความจริงเท็จ!”

ฟางเก๋อเหล่า หลิวเก๋อเหล่า และจูเก๋อเหล่า ต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด ทั้งสามสบตากัน กำลังเตรียมจะก้าวขึ้นหน้า ทันใดนั้น คุณชายสามสกุลจูก็ชักกระบี่ยาวออกจากมือของทหารองครักษ์ข้างกายอย่างบ้าคลั่ง แผดเสียงลั่น “นี่มันของปลอมทั้งเพ! จัดการพวกมันให้หมด สังหารกบฏ! ผู้ใดมีความชอบปูนบำเหน็จทองคำหนึ่งหมื่นตำลึง! ใครเด็ดหัวหัวหน้ากบฏได้ ปูนบำเหน็จบรรดาศักดิ์ว่านฮู่โหว!”

“ฆ่าพวกมัน!” จางฉายแผดเสียงกู่ร้อง โถมร่างพุ่งเข้าใส่โจวเหยี่ยนอย่างดุร้าย

ขั้วอำนาจของหลีอ๋องแผดเสียงคำรามลั่น โถมเข้าใส่ประดุจสัตว์ร้ายที่ตกมันคลุ้มคลั่ง

ทหารยามที่ยืนรักษาการณ์อยู่บนแท่นพิธีนี้ ล้วนเป็นองครักษ์คนสนิทที่หลีอ๋องไว้ใจ ฝีมือย่อมมิใช่ชั่ว

เลือดในกายของแต่ละคนพลันเดือดพล่าน เปล่งเสียงกู่ร้องตะลุมบอนฆ่าฟันกันอย่างบ้าคลั่ง

ในยามนี้ไม่มีหนทางอื่นใดอีกแล้ว ยิ่งปั่นป่วนวุ่นวายเท่าใดยิ่งดี! หากอาศัยจังหวะชุลมุนสังหารโจวเหยี่ยนและแย่งชิงพระราชโองการมาได้ ถึงเวลานั้นใครจะยังกล้าพูดสิ่งใดได้อีก!

“คุ้มกันองค์รัชทายาทและท่านอ๋องเฒ่า!” หลี่ฟู่ตะโกนก้อง เหล่าขุนพลและทหารองครักษ์ต่างชักอาวุธเข้าห้ำหั่นกับฝ่ายตรงข้ามทันที

ใต้แท่นพิธีเมื่อเห็นสถานการณ์ด้านบน ก็แผดเสียงกู่ร้องเปิดฉากปะทะตะลุมบอนกันอลหม่านเช่นกัน…

ผู้ที่ต้องรับเคราะห์กรรมคือเหล่าขุนนางมือเปล่าไร้อาวุธ เสียงหวีดร้องด้วยความตกใจและเสียงร้องโอดครวญดังระงมเซ็งแซ่ ในยามที่เบียดเสียดเหยียบย่ำกันไม่รู้กี่คนที่ต้องสะดุดล้มหรือโดนลูกหลง บาดเจ็บล้มตาย ร้องระงมไปทั่ว

หลี่ฟู่พร้อมด้วยทหารองครักษ์ฝีมือดีที่สุดสิบนายช่วยกันคุ้มกันโจวเหยี่ยนและหมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าถอยร่นเข้าสู่มุมหนึ่ง คอยต้านทานการจู่โจมจากทุกทิศทาง

ห่างออกไป หูต้าไห่และคนอื่นๆ เห็นท่าไม่ดี จึงรีบนำทัพจากวงนอกตีฝ่าบุกตะลุยขึ้นมา ผ่านไปราวสองเค่อ การต่อสู้อันดุเดือดจึงค่อยๆ สงบลง

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือคนของโจวเหยี่ยนคุมสถานการณ์ไว้ได้ทั้งหมด เสียงเข่นฆ่าเงียบสงบลง ซากศพนอนเกลื่อนกลาด หยาดโลหิตสาดกระเซ็นย้อมพื้นดินใต้แสงตะวันเจิดจ้าแลดูสยดสยองและแปลกประหลาด

“หลีอ๋อง เจ้ายังมีสิ่งใดจะพูดอีก!” โจวเหยี่ยนในชุดบ่าวรับใช้สีคราม ยืนตระหง่านสง่างาม ท่วงท่าองอาจเยือกเย็นและแววตากวาดมองเบื้องล่างนั้น คมกริบเฉียบขาดเสียยิ่งกว่าอดีตรัชทายาทเสียอีก

หลีอ๋องเหม่อลอยไปชั่วขณะ ที่แท้… แม้แต่หลานชายคนนี้ เขาก็มองพลาดไปจนสิ้น! ยามนี้ ขุนนางหลายคนก็คงจะคิดเช่นเดียวกับเขาเป็นแน่

สายตานับร้อยคู่ที่จับจ้องมองมายังตน มีทั้งโกรธแค้น เกลียดชัง ดูแคลน และสมน้ำหน้า… ไม่มีสายตาใดที่มีความเมตตาปรานีหลงเหลืออยู่เลย

หลีอ๋องพลันระเบิดเสียงหัวเราะร่า เชิดคางขึ้น แสยะยิ้มเย็นชาเสียงดังก้อง “ถูกต้อง! กองเพลิงที่ตำหนักบูรพา… เป็นข้าที่ทำเอง! แต่การตายของเสด็จพ่อไม่เกี่ยวกับข้า นั่นเป็นฝีมือของฮั่นหยางอ๋อง! รวมถึงอวี้อ๋อง ก็ตายด้วยน้ำมือมันเช่นกัน! ครานั้นมันฆ่าอวี้อ๋องก็เพื่อป้ายสีใส่ร้ายเปิ่นหวาง เสด็จพ่อทรงปราดเปรื่อง…”

หลีอ๋องพึมพำเสียงแผ่ว สีหน้าหม่นหมองลง

ทุกคนสีหน้าเปลี่ยนไป สะท้านวาบด้วยความยำเกรง

ขอบตาของโจวเหยี่ยนร้อนผ่าว น้ำตาเอ่อคลอ สองมือกำหมัดแน่นแนบข้างลำตัว ขบฟันเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ “เพราะเหตุใด?”

“เพราะเหตุใดรึ?” หลีอ๋องแผดเสียงกู่ร้องอย่างเคียดแค้น “ข้าชิงชังมัน! ทำไมเกิดมามันถึงได้เป็นรัชทายาท! เป็นสายเลือดมังกรเหมือนกันแท้ๆ ทำไมข้าถึงไม่มีสิทธิ์หมายปองบัลลังก์นั่นบ้าง!”

โจวเหยี่ยนตวาดลั่น “เจ้าคิดจะแก่งแย่งก็ชิงไปสิ หากชนะได้ก็นับเป็นความสามารถของเจ้า! แต่เจ้าไม่สมควรทำเรื่องอำมหิตโหดเหี้ยม ไม่ควรใช้วิธีการชั้นต่ำระยำเช่นนี้! คนในตำหนักบูรพานับร้อยชีวิต ทั้งเสด็จแม่ ทั้งพี่ใหญ่ของข้า—”

โจวเหยี่ยนเอ่ยด้วยความเคียดแค้น “พวกเขาบริสุทธิ์ถึงเพียงนั้น!”

“บริสุทธิ์รึ?” หลีอ๋องหัวเราะร่วน “เกิดในราชวงศ์ ไม่มีใครบริสุทธิ์ทั้งนั้น! จะโทษ ก็โทษที่พวกเขาเกิดมาดวงกุดเอง!”

กล่าวจบ เขาก็แผดเสียงร้องก้อง กระโจนร่างดิ่งลงจากแท่นพิธี ท่ามกลางเสียงหวีดร้องด้วยความตกใจของฝูงชน ร่างร่วงกระแทกพื้นด้านล่างอย่างรุนแรง ขาดใจตายในทันที

ทหารองครักษ์สองนายวิ่งลงไปตรวจดู ยืนยันว่าหลีอ๋องสิ้นลมแล้วจริงๆ โจวเหยี่ยนยืนนิ่งอึ้ง ในใจพลันรู้สึกว่างเปล่าและเคว้งคว้างขึ้นมาชั่วขณะ

หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าทอดถอนใจยาว สั่งให้คนหามศพของหลีอ๋องออกไป จากนั้นจึงค้อมกายประสานมือต่อโจวเหยี่ยน “แผ่นดินมิอาจไร้ประมุขแม้เพียงวันเดียว ขอองค์รัชทายาทโปรดเสด็จขึ้นครองราชย์เดี๋ยวนี้เถิดพ่ะย่ะค่ะ!”

เหล่าขุนนางต่างคุกเข่าลงโขกศีรษะพร้อมเพรียง “ขอองค์รัชทายาทเสด็จขึ้นครองราชย์!”

โจวเหยี่ยนพยักหน้ารับ ยืนตระหง่านอยู่บนยอดแท่นสูง น้อมรับการกราบคารวะสามคราเก้าคำนับจากเหล่าขุนนาง ทหารองครักษ์และไพร่พลทั้งใกล้ไกลต่างคุกเข่าลงอย่างพร้อมเพรียง เสียงกู่ร้องถวายพระพรชัยทรงพระเจริญหมื่นปีดังกึกก้องกัมปนาท สะเทือนเลื่อนลั่นไปถึงม่านเมฆบนสรวงสวรรค์…

ฝ่ายในเมืองหลวง ครั้นได้รับสัญญาณที่หลี่ฟู่ส่งกลับมา กองกำลังแต่ละสายก็เริ่มลงมือปฏิบัติการ

เหลียนฟางโจวปลอมตัวเป็นสาวใช้ ติดตามหลิวจวิ้นหวางเฟยเข้าสู่วังหลวง ยื่นป้ายขอเข้าเฝ้าไทเฮา—ซึ่งก็คือฮองเฮาในรัชกาลก่อน!

นับแต่หลีอ๋องขึ้นครองราชย์ ชีวิตความเป็นอยู่ของไทเฮาย่อมมิได้ราบรื่น

แม้หลีอ๋องจะยอมถวายพระสมัญญานามไทเฮาให้ตามธรรมเนียม ทว่าซูเฟยในฐานะพระมารดาแท้ๆ ของหลีอ๋องก็ได้รับการสถาปนาขึ้นเป็นไทเฮาเช่นกัน เมื่อสองตำหนักมีฐานะเสมอกัน ไทเฮาย่อมตกเป็นฝ่ายถูกกดรัศมีให้ด้อยกว่าอย่างเลี่ยงไม่ได้

ประกอบกับในใจนางมีความเคียดแค้นชิงชังต่อหลีอ๋อง มิต้องรอให้หลีอ๋องหรือซูเฟยลงมือบีบคั้น นางก็ปิดประตูตำหนัก กินเจสวดมนต์ ไม่ข้องแวะกับเรื่องราวทางโลกภายนอกแต่แรกแล้ว

ทำเอาซูเฟยที่กำลังเหลิงในอำนาจคิดจะมาโอ้อวดบารมีต่อหน้านาง ยังไม่มีโอกาสได้ทำ

และนับแต่กินเจสวดมนต์เป็นต้นมา ไทเฮาก็ไม่เคยเปิดตำหนักต้อนรับภรรยาขุนนางคนใดอีกเลย—รวมถึงคนจากตระกูลเดิมของตนเองด้วยเช่นกัน และไม่มีภรรยาขุนนางคนใดกล้าเสี่ยงเอาคอไปพาดเขียง ร้องขอเข้าเฝ้านางให้ซูเฟยต้องขุ่นเคืองใจ

หลิวจวิ้นหวางเฟยเองก็ไม่เคยขอเข้าเฝ้าไทเฮามาก่อน ครั้งนี้นับเป็นครั้งแรก

เมื่อไทเฮาได้ยินรายงานจากเยี่ยนกููกู แววตาอันนิ่งสงบไร้ระลอกคลื่นพลันไหววูบ จมลงสู่ห้วงความคิด

การที่หลิวจวิ้นหวางเฟยขอเข้าเฝ้าอย่างกะทันหันหลังเวลาล่วงเลยมากว่าหนึ่งปี ไทเฮาย่อมไม่คิดว่าอีกฝ่ายว่างจัดจนคิดถึงคนตกกระป๋องอย่างตน จนต้องแวะมาพูดคุยแก้เหงา

เช่นนั้น นางมีเรื่องอันใดกันแน่? เหตุใดจึงกล้าบุกมาขอเข้าเฝ้าอย่างเปิดเผยโจ่งแจ้งเช่นนี้? แม้นางจะเป็นถึงองค์หญิงแห่งแดนเหนือ ทว่ายามนี้ก็พำนักอยู่ในเมืองหลวงของต้าโจว อยู่ใต้การปกครองของหลีอ๋อง นางไม่มีทางลุกขึ้นมาท้าทายอำนาจของหลีอ๋องและซูเฟยโดยไร้เหตุผลแน่

“เหนียงเหนียง เข้าพบสักหน่อยเถิดเพคะ! หลิวจวิ้นหวางเฟยนับว่ายังมีน้ำใจ ยังนึกถึงพระองค์อยู่บ้าง ได้พูดคุยกับนาง ถามไถ่ความเป็นไปภายนอกบ้างก็ยังดีนะเพคะ!” เยี่ยนกููกูอดเกลี้ยกล่อมมิได้

มุมปากของไทเฮายกยิ้มเย้ยหยัน

ถามไถ่ความเป็นไปภายนอกรึ? ยังมีสิ่งใดต้องถามอีก? ต่อให้รู้แล้วจะทำสิ่งใดได้เล่า?

ตัวนางในยามนี้ ก็แค่ใช้ชีวิตรอวันตายไปวันๆ เท่านั้น!

“เอาเถอะ! เช่นนั้นก็พบหน้านางสักหน่อย!” ไทเฮาทอดถอนใจแผ่วเบา ในที่สุดก็พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

ได้พบนาง อย่างน้อยก็ได้หักหน้าทำให้ซูเฟยอกแตกตายเล่นบ้างก็ยังดี!

“เพคะ ไทเฮา!” เยี่ยนกููกูดวงตาเป็นประกาย รีบเดินออกไปต้อนรับด้วยความดีใจ

ไทเฮามองตามแล้วอดสะท้อนใจมิได้

ตั้งแต่เมื่อใดกัน ที่คนข้างกายของนางต้องมาใช้ชีวิตอยู่อย่างรันทดคับแคบถึงเพียงนี้?

บริเวณหน้าประตูตำหนัก หลิวจวิ้นหวางเฟยเริ่มรอจนกระวนกระวาย ชะเง้อคอมองเข้าไปด้านใน อดกระซิบถามเหลียนฟางโจวไม่ได้ “พี่สาว ไทเฮาจะยอมพบข้าไหมนะ? ตลอดปีเศษมานี้ พระองค์ไม่เคยยอมพบคนนอกเลยนะ!”

เหลียนฟางโจวยิ้มบางๆ กระซิบตอบเสียงเบา “เพราะเป็นเช่นนั้น พระองค์จึงต้องยอมพบท่านอย่างแน่นอน”

หลิวจวิ้นหวางเฟยลอบถอนใจโล่งอก คลายความกังวลลง ทันใดนั้นแววตาพลันเป็นประกาย แย้มยิ้มสดใส “มาแล้ว! เป็นเยี่ยนกููกู! ดูท่าไทเฮาจะยอมพบข้าจริงๆ ด้วย!”

เหลียนฟางโจวก็วางใจลงเช่นกัน ทั้งสองสบตากันด้วยรอยยิ้ม

เยี่ยนกููกูก้าวเข้ามาทำความเคารพ เชื้อเชิญหลิวจวิ้นหวางเฟยและคณะมุ่งหน้าสู่ตำหนักฉืออันกงด้วยรอยยิ้ม

ครั้นเห็นสาวใช้ข้างกายคนหนึ่งก้าวตามเข้าไปในห้องโถงด้วย เยี่ยนกููกูอ้าปากคิดจะเอ่ยปราม ทว่าฉุกคิดขึ้นได้: ช่างเถอะ! ฉืออันกงร้างราไร้ผู้คนมาเนิ่นนานเพียงใดแล้ว ปล่อยให้นางเข้าไป ให้มีไออุ่นของมนุษย์เพิ่มขึ้นสักคนก็ยังดี! จะกฎเกณฑ์อะไรกันนักหนา ยามนี้ยังต้องมาใส่ใจเรื่องพรรค์นี้อีกรึ!

ไทเฮาประทับนั่งอย่างสง่างาม รับการคารวะจากหลิวจวิ้นหวางเฟยด้วยรอยยิ้ม ย่อมมิได้สังเกตสาวใช้ที่ก้าวตามเข้ามา

หลังสนทนาทักทายกันไปสองสามประโยค หลิวจวิ้นหวางเฟยแสร้งยิ้มแย้มพลางปรายสายตามองเหล่าขันทีและนางกำนัลที่คอยปรนนิบัติอยู่ในห้องโถง

ไทเฮาเป็นคนเฉลียวฉลาดปราดเปรื่อง เห็นดังนั้นจึงหลุดขำ เอ่ยกลั้วหัวเราะ “ยามนี้ฉืออันกงของอ้ายเจียก็ไม่ต่างจากตำหนักเย็นสักเท่าใด คนที่มีความคิดมีลู่ทางต่างก็ดิ้นรนหนีหายไปหมดแล้ว ที่เหลืออยู่ไม่กี่คนนี้ล้วนเป็นคนสนิทของอ้ายเจียทั้งสิ้น! เจ้ามีสิ่งใดอยากจะพูด ก็พูดมาเถอะ!”

ปรายตามองหลิวจวิ้นหวางเฟยอีกครา แล้วยิ้มเอ่ย “เอาเถอะ! พวกเจ้าออกไปรอข้างนอกก่อน!”

เซิ่นกููกู เสี่ยวนี่ย และคนอื่นๆ ยิ้มรับ ยอบกายทำความเคารพแล้วทยอยถอยออกไป

หลิวจวิ้นหวางเฟยชำเลืองมองบานประตูที่ปิดสนิท สูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะแย้มยิ้ม “ไทเฮาเพคะ หม่อมฉันเดินทางมาในวันนี้ เพื่อนำของขวัญชิ้นใหญ่มาถวายพระองค์เพคะ! หม่อมฉันเชื่อมั่นว่า เมื่อไทเฮาได้รับของขวัญชิ้นนี้แล้ว จะต้องทรงยินดียิ่งอย่างแน่นอน!”

“หืม?” สุรเสียงของหลิวจวิ้นหวางเฟยแผ่วเบา รวดเร็ว และแฝงความรื่นเริงสดใส จนคนฟังพลอยรู้สึกอารมณ์ดีตามไปด้วย ไทเฮาอดแย้มยิ้มมิได้ ทั้งยังถูกกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็น จึงตรัสถาม “ของขวัญอันใดวิเศษปานนั้น? อ้ายเจียชักจะอยากเห็นจนทนไม่ไหวแล้วสิ!”

หลิวจวิ้นหวางเฟยตบมือหัวเราะคิกคัก “อยู่ไกลสุดขอบฟ้า แต่อยู่ใกล้แค่เอื้อมนี่เองเพคะ ไทเฮาเหนียงเหนียง!”

“…” ไทเฮาชะงักงันไป ทันใดนั้น เหลียนฟางโจวก็ก้าวขึ้นหน้าอย่างแช่มช้อย คุกเข่าลงเบื้องหน้าไทเฮา หมอบกราบอย่างสง่างาม “หม่อมฉันถวายบังคมไทเฮาเหนียงเหนียง! ขอทรงพระเจริญยิ่งยืนนานเพคะ!”

ท่วงท่าการถวายบังคมอันถูกต้องตามแบบแผนของภรรยาขุนนางชั้นสูง น้ำเสียงราบเรียบหนักแน่น นุ่มนวล ทว่าทรงเกียรติ ย่อมมิใช่สิ่งที่บ่าวไพร่ธรรมดาจะเอ่ยออกมาได้

“เจ้า… คือใครกัน? เงยหน้าขึ้นมาซิ!”

…

ฝ่ายซูเฟยและฮองเฮาครั้นเห็นเยี่ยนกููกูและเซิ่นกููกูที่ไทเฮาส่งมาเชิญให้ไปร่วมสนทนา ต่างก็นึกแปลกใจและกังขาในใจยิ่งนัก: ไทเฮาเป็นอะไรไปอีกเล่า? ได้ยินว่าวันนี้หลิวจวิ้นหวางเฟยเข้าวังมาพบ แล้วจู่ๆ ก็เรียกพวกตนไปพบอีก หรือว่าหลิวจวิ้นหวางเฟยจะไปฟ้องร้องอันใดกับไทเฮา?

ไม่ว่าจะเป็นฮองเฮา หรือพระมารดาองค์จักรพรรดิอย่างอดีตซูเฟย ต่างก็ทั้งดูแคลนและอยากรู้อยากเห็น ใคร่ครวญชั่วครู่จึงหัวเราะรับปากอย่างสบายอารมณ์ สั่งจัดขบวนเสด็จมุ่งหน้าสู่ฉืออันกงทันที

อยากจะรู้นักว่าจะเล่นลูกไม้อันใดกันแน่!

ทั้งสองต่างคิดเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน

ทว่า พวกนางคิดไม่ถึงเลยแม้ในฝัน ว่าทันทีที่ย่างก้าวเข้าสู่ฉืออันกง จะไม่มีโอกาสได้ก้าวขากลับออกไปอีกเลย! คนที่หลิวจวิ้นหวางเฟยพาเข้าวังมาด้วย ล้วนเป็นองครักษ์หญิงที่มีวรยุทธ์แก่กล้าทั้งสิ้น

ซูเฟยและฮองเฮาไม่มีทางคิดฝันว่าไทเฮาจะกล้าลุกขึ้นมาวางแผนเล่นงานตน และยิ่งคิดไม่ถึงว่าโลกภายนอกแผ่นดินได้เปลี่ยนขั้วไปแล้ว ยามเดินทางมาฉืออันกงจึงมิได้ระแวดระวังตัวแม้แต่น้อย ไร้ซึ่งการป้องกันใดๆ ทั้งสิ้น!

เมื่อฝ่ายหนึ่งเตรียมการอย่างรัดกุม ขณะที่อีกฝ่ายมิได้ระวังตัว มีหรือที่พวกนางจะมีโอกาสดิ้นรนขัดขืนได้

“รอให้ฝ่าบาทเสด็จกลับมาก่อนเถอะ จะไม่ละเว้นพวกเจ้าแน่!” ซูเฟยกัดฟันขู่อาฆาต

เหลียนฟางโจวและหลิวจวิ้นหวางเฟยเพียงแค่นยิ้มเยาะอย่างเหยียดหยาม ไม่แม้แต่จะเสียเวลาแยแส

ไทเฮาเองก็หาได้สนใจนางไม่

พวกนางกำลังรอคอย… เพียงแค่นิ่งสงบและรอคอยเวลาเท่านั้น

ในที่สุด วังหลวงก็เริ่มเกิดความเคลื่อนไหว…

ข่าวสารที่ไม่รู้ว่าเล็ดลอดมาจากหนใด แพร่สะพัดไปทั่วทั้งวังหลวงดั่งพายุร้าย เหล่านางกำนัลและขันทีต่างอกสั่นขวัญแขวน หวาดผวาไปตามๆ กัน

หน้าประตูกำแพงวัง เสียงการต่อสู้อย่างดุเดือดกำลังปะทุขึ้น เสียงดาบกระบี่ปะทะกันดังแว่วเข้ามาเป็นระยะ ชวนให้ผู้คนใจสั่นขวัญผวา!

เหลียนฟางโจวและหลิวจวิ้นหวางเฟยสั่งให้ปิดประตูใหญ่ของฉืออันกงแน่นหนา เฝ้ารอคอยอย่างใจเย็น

กระทั่งมีเสียงฝีเท้าตึงตังดังใกล้เข้ามา ตามด้วยเสียงเคาะประตูดังสนั่น ผู้ที่ตะโกนส่งเสียงอยู่หน้าประตูวังคือเหลียนเช่อ!

เหลียนฟางโจวและหลิวจวิ้นหวางเฟยต่างลอบถอนใจโล่งอกพร้อมกัน สบตากันแล้วแย้มยิ้ม รีบสั่งให้เปิดประตูรับทันที

“พี่ใหญ่! จวิ้นหวางเฟย! สถานการณ์เบื้องนอกยุติลงแล้วพ่ะย่ะค่ะ พระราชนัดดาได้ประกอบพิธีขึ้นครองราชย์กลางลานบวงสรวงสวรรค์เรียบร้อยแล้ว ยามนี้กำลังนำทัพเสด็จกลับเข้าพระนคร! ท่านไท่ฟู่เข้าควบคุมสถานการณ์ทั่วทั้งเมืองหลวงไว้ได้หมดสิ้น ขอไทเฮาโปรดวางพระทัยพ่ะย่ะค่ะ!”

ถ้อยคำอันเปี่ยมด้วยความปีติยินดีของเหลียนเช่อทำให้ไทเฮา เหลียนฟางโจว และหลิวจวิ้นหวางเฟยฮึกเหิมยินดียิ่ง เหล่านางกำนัลและขันทีต่างคุกเข่าลงถวายพระพรด้วยความตื่นเต้น ขอบตาของไทเฮารื้นแดง พยักหน้ารับซ้ำๆ ด้วยรอยยิ้มพลางเอ่ยชมว่าดียิ่ง

ซูเฟยและฮองเฮาที่ถูกมัดตัวอยู่ข้างๆ ทั้งตื่นตระหนกทั้งโกรธแค้น แผดเสียงตวาดลั่น

“เป็นไปไม่ได้! เหลวไหลทั้งเพ!” ซูเฟยแผดเสียง

ทว่าฮองเฮากลับร้อนรนละล่ำละลักถาม “แล้วฝ่าบาทเล่า? ฝ่าบาทเป็นอย่างไรบ้าง!”

ซูเฟยสะท้านวาบในอกเช่นกัน พระราชนัดดาขึ้นครองราชย์ แล้วบุตรชายของนางเล่า? นางจึงจับจ้องมองเหลียนเช่อเขม็ง

เหลียนเช่อปรายตามองทั้งสอง ก่อนจะตอบเรียบๆ “หลีอ๋องกระโดดลงมาจากแท่นพิธี ปลิดชีพตัวเองสิ้นพระชนม์แล้ว”

“ไม่! เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทาง!” ใบหน้าของซูเฟยพลันซีดเผือดดั่งซากศพ กรีดร้องโหยหวน แววตาลุกเป็นไฟ เคียดแค้นด่าทอพวกเหลียนฟางโจวว่า “พวกกบฏ! ทรราชล้มล้างแผ่นดิน!” ซ้ำยังขู่คำรามว่ารอกองทัพกู้ชาติจากหัวเมืองต่างๆ เข้าเมืองหลวงเมื่อใด นางจะสับพวกมันให้เป็นหมื่นๆ ชิ้น!

ส่วนฮองเฮานั้น วิญญาณหลุดลอย ทรุดฮวบกองลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงไปนานแล้ว

นับแต่หลีอ๋องขึ้นครองราชย์ ได้ส่งคนสนิทในตระกูลจูและตระกูลหลีไปแทรกซึมคุมกำลังทหารตามหัวเมืองต่างๆ เพื่อรวบอำนาจการทหารไว้ในกำมือตนเอง

เหลียนฟางโจวยิ้มเยาะอย่างราบเรียบ “ซูเฟยเหนียงเหนียงไฉนต้องตื่นเต้นถึงเพียงนั้น? บัลลังก์นี้ แต่เดิมก็มิใช่ของหลีอ๋อง พระองค์ทรงกระโดดแท่นพิธีปลิดชีพตนเอง ย่อมไม่อาจโทษผู้อื่นได้! ส่วนกองทัพกู้ชาติ… ซูเฟยเหนียงเหนียงคิดว่า การที่หย่งอ๋องไม่ยอมกลับเข้าเมืองหลวงมาร่วมการใหญ่ในครานี้ พระองค์ทรงไปทำสิ่งใดอยู่หรือเพคะ?”

ซูเฟยและฮองเฮาสะท้านสะเทือนในอกจนชาวาบ หมดสิ้นเรี่ยวแรงจะแผลงฤทธิ์ในบัดดล

เมืองหลวงถูกยึด กองทัพหัวเมืองก็ไม่อาจหวังพึ่งพาได้ แล้วพวกนางจะยังหวังสิ่งใดได้อีก?

“ข้า… ลูกชายทั้งสองคนของข้ายังเด็กนัก ไทเฮาเหนียงเหนียง ได้โปรดเห็นแก่ที่พวกเขายังเยาว์วัย ละเว้นชีวิตพวกเขาด้วยเถิดเพคะ!” ฮองเฮาพลันโขกศีรษะร่ำไห้อ้อนวอนต่อไทเฮาไม่หยุด

ซูเฟยเลิกคิ้วขึ้น ริมฝีปากขยับคิดจะตวาดด่าฮองเฮา ทว่าจู่ๆ เรี่ยวแรงก็หดหาย หยาดน้ำตาเอ่อล้นทะลักเบ้า

ไทเฮาเอ่ยเรียบๆ “เรื่องนี้ย่อมต้องให้ฮ่องเต้เป็นผู้ตัดสิน วางใจเถอะ ฮ่องเต้มิใช่คนโหดเหี้ยมอำมหิต ย่อมไม่ดึงเอาผู้บริสุทธิ์มารับเคราะห์!”

เหลียนฟางโจวเหลือบมองฮองเฮาแวบหนึ่ง มิได้เอ่ยวาจาใด ทว่าในใจย่อมรู้ดีว่าคำพูดของไทเฮาหาใช่การปัดสวะ แต่เป็นความจริง

โดยเฉพาะการที่หลีอ๋องยอมกระโดดแท่นพิธีฆ่าตัวตายต่อหน้าธารกำนัล ใช้ชีวิตของตนเองชดใช้หนี้แค้นไปแล้ว ยังมีหนี้แค้นใดที่สะสางไม่จบสิ้นอีกเล่า? หากโจวเหยี่ยนยังคิดจะลงทัณฑ์ลูกเด็กเล็กแดงหรือสายเลือดร่วมวงศ์ตระกูล ย่อมทำให้เหล่าขุนนางมองแล้วหนาวเหน็บสะท้อนใจ!

และแท้จริงก็เป็นเช่นนั้น การที่หลีอ๋องยอมเปิดโปงความจริงทั้งหมดก่อนตาย ก็เพื่อต้องการปิดฉากเรื่องนี้อย่างเด็ดขาด! เช่นนี้ โจวเหยี่ยนจึงจะไม่ต้องไปตามสืบสาวราวเรื่องหาฆาตกรตัวจริงอีก และครอบครัวของเขาก็จะยังพอรักษาชีวิตรอดไว้ได้

แม้จะมิได้เอ่ยปากตรงๆ ทว่าเจตนาก็คือสิ่งนี้ ต่อให้โจวเหยี่ยนจะไม่รู้ในทันที แต่เมื่อนึกย้อนกลับไปย่อมต้องเข้าใจ

ด้วยอุปนิสัยของเขา ย่อมไม่มีทางเข่นฆ่าล้างโคตรอย่างแน่นอน

ฮองเฮายังคิดจะร่ำไห้อ้อนวอนต่อ ทว่าหลิวจวิ้นหวางเฟยได้สั่งให้คนคุมตัวนางออกไปแล้ว ก่อนจะหันมาประคองไทเฮา “เหนียงเหนียง ยามนี้ในวังหลวงยังต้องอาศัยบารมีของพระองค์คอยควบคุมสถานการณ์ ขอทรงออกพระเสาวนีย์เถิดเพคะ!”

ไทเฮาพยักหน้ารับ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมน่าเกรงขาม สั่งให้นำตัวซูเฟยและฮองเฮาไปคุมขังไว้ พร้อมสั่งให้เยี่ยนกููกูไปถ่ายทอดคำสั่งเรียกตัวหัวหน้าขันทีและกููกูผู้ดูแลตำหนักทั้งหกมารับบัญชา ถ่ายทอดพระเสาวนีย์เพื่อสยบความวุ่นวายในฝ่ายใน…

เรื่องราวในวังหลวงเหลียนฟางโจวไม่คิดจะสอดมือยุ่ง เมื่อเห็นว่าไทเฮากำลังยุ่งอยู่กับงาน จึงเอ่ยคำลาแล้วเดินออกจากตำหนักไปพร้อมกับเหลียนเช่อ

ก้าวพ้นตำหนักฉืออันกงไปได้ไม่ไกล ก็เห็นร่างของหลี่ฟู่กำลังก้าวเท้ารีบร้อนตรงดิ่งเข้ามา เมื่อสายตาประสานเข้ากับนาง ฝีเท้าของเขาก็ค่อยๆ ชะลอลง พร้อมกับส่งยิ้มอันแสนอบอุ่นละมุนละไมมาให้

เงาร่างสูงใหญ่กำยำของเขายืนย้อนแสงดั่งถูกชโลมไว้ด้วยประกายแสงสีทองอร่าม สง่างามดั่งเทพบุตรผู้พิทักษ์… นั่นคือสามีของนาง! หัวใจของเหลียนฟางโจวพลันอบอุ่นซาบซ่าน ความรู้สึกราวกับผ่านพ้นความตายมาสู่อีกชาติภพหนึ่ง มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างมีความสุข

เหลียนเช่อเห็นภาพนั้นจึงลอบยิ้มอย่างโล่งอก ก่อนจะล่าถอยจากไปอย่างรู้ความ

อย่างไรเสีย เมื่อมีพี่เขยอยู่ข้างกาย พี่สาวของเขาย่อมปลอดภัยไร้กังวลอย่างแน่นอน!

“อาเจี่ยน!” เหลียนฟางโจวถลาเข้าไป โผเข้าสู่อ้อมกอดของเขา หลี่ฟู่อ้าแขนกว้างโอบกอดนางไว้แนบอกแน่น

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ ของนาง เขาก็อดที่จะยิ้มตามมิได้

เขาประทับจุมพิตลงบนพวงแก้มและซอกคอของนางซ้ำๆ ทว่ายังคงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม? ตกใจหรือไม่?”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ! ปลอดภัยดี!” เหลียนฟางโจวส่ายหน้ายิ้มๆ กวาดสายตามองสำรวจร่างเขา เอ่ยถามเสียงนุ่ม “แล้วท่านเล่า? ได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่?”

“ไม่มี!” หลี่ฟู่หัวเราะ ยามมองดวงหน้างดงามน่ารักน่าเอ็นดูตรงหน้า ในใจก็พลันร้อนผ่าว จู่ๆ ก็โน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูนางเสียงเบา “หากไม่เชื่อ คืนนี้เจ้าลองตรวจดูเองดีหรือไม่?”

“คนบ้า!” ใบหน้างามของเหลียนฟางโจวแดงซ่าน ทุบอกเขาเบาๆ ด้วยความเอียงอาย ก่อนจะเงยหน้าขึ้น แย้มยิ้มถาม “สถานการณ์ใหญ่คลี่คลายราบคาบแล้ว เมื่อไรท่านจะยื่นเรื่องขอพักราชการเล่าเจ้าคะ?”

หลี่ฟู่นิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะ “แม้เรื่องสะสางตามหลังจะมีไม่น้อย ทว่าย่อมมีวันที่จัดการเสร็จสิ้น ข้าคิดว่า… คงอีกไม่นานหรอก!”

“จริงหรือเจ้าค่ะ? เช่นนั้นข้าจะตั้งตารอนะ!”

ทั้งสองสบตากันแล้วระบายยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ก่อนจะแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าพร้อมกัน ณ ปลายสายตา บนหลังคาพระที่นั่งเฉียนชิงกงอันสูงตระหง่านโอ่อ่า กระเบื้องเคลือบสีทองสะท้อนแสงอาทิตย์สาดประกายระยิบระยับเหลืองอร่าม ดั่งเช่นอนาคตเบื้องหน้าของพวกเขา… ที่สว่างไสวเจิดจ้า และสงบสุขร่มเย็นชั่วกาลนาน

(จบบริบูรณ์ภาคหลัก)