จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1486 บันดาลโทสะ

บทที่ 1486 บันดาลโทสะ

มือของนางพลันว่างเปล่าลงอย่างกะทันหัน ครั้นเงยหน้าขึ้น ก็แลเห็นเหอกูกูยืนส่งยิ้มอยู่ข้างกาย ชามกระเบื้องเคลือบสีขาวรูปใบบัวขนาดเล็กที่บรรจุอาหารปลาใบนั้น กำลังวางประคองอยู่อย่างมั่นคงในมือของอีกฝ่าย

“เหนียงเหนียงเหตุใดจึงทรงมีโทสะรุนแรงถึงเพียงนี้เพคะ? ต่อให้เพลิงโทสะจะลุกโชนเพียงใด ก็ไม่สมควรนำมาลงกับฝูงปลาทองเหล่านี้นี่เพคะ? ปลาพวกนี้ล้วนเป็นพันธุ์หายากล้ำค่าที่ฮ่องเต้มีรับสั่งให้คนคัดสรรมาอย่างประณีตเพื่อมอบให้เหนียงเหนียงไว้ดูเล่นคลายเหงา หากกินจนท้องแตกตายไป มิเท่ากับทำให้ความตั้งพระทัยของฮ่องเต้ต้องสูญเปล่าหรือเพคะ?”

ครั้นได้ยินคำว่า “ฮ่องเต้” โทสะในอกของเหลียนฟางชิงยิ่งทวีความพลุ่งพล่าน ใบหน้างามพลันบึ้งตึง นางก้าวยาวๆ ตรงไปทิ้งตัวลงนั่งบนตั่งนุ่มด้านข้าง พลางเอ่ยกระฟัดกระเฟียด “หากพวกมันจะท้องแตกตายจริง ย่อมเป็นเพราะพวกมันโง่เง่าเอง! เกี่ยวอันใดกับข้าเล่า! ส่วนน้ำพระทัยของฮ่องเต้น่ะหรือ จะทำให้สูญเปล่าหรือไม่แล้วมันสำคัญอันใด คนที่ไม่คิดจะทำให้น้ำพระทัยของพระองค์ต้องสูญเปล่าในวังนี้มีถมเถไป เกรงว่ารอพ้นไปสักสองสามปี แม้แต่พระองค์เองก็คงจำไม่ได้แล้วว่ามีอยู่กี่มากน้อย!”

เหอกูกูเห็นท่าทางหน้าบูดหน้างอของนางก็อดขบขันมิได้ จึงเอ่ยปลอบประโลมด้วยรอยยิ้มละมุน “เหนียงเหนียงทรงเลอะเลือนแล้วเพคะ! หานเฟยผู้นั้นเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว คารมคมคายปากหวานก้นเปรี้ยว ถนัดนักเรื่องประจบเอาใจคน และยิ่งเชี่ยวชาญการยั่วโมโหให้ผู้อื่นตบะแตก ฮ่องเต้ทรงปฏิบัติต่อเหนียงเหนียงเช่นไร ยังต้องรอให้ผู้อื่นมาชี้แนะหรือเปรยบอกอีกหรือเพคะ? ตัวเหนียงเหนียงเองมีหรือจะไม่ทรงทราบ?”

เหลียนฟางชิงพลันหมดเรี่ยวแรงจะต่อปากต่อคำ นางทอดถอนใจแผ่วเบา ยกมือขึ้นนวดขมับด้วยความกลัดกลุ้ม

เหอกูกูจึงแย้มยิ้มเอ่ยสำทับ “เหนียงเหนียงทรงเป็นผู้เล่นที่อยู่ในกระดาน ผู้เล่นย่อมตาบอด[1] จึงถูกนางปั่นหัวด้วยวาจาเพียงไม่กี่ประโยคจนบันดาลโทสะ หากเหนียงเหนียงทรงกริ้วขึ้นมาจริงๆ มิเท่ากับสมใจนาง ตกหลุมพรางที่นางขุดล่อไว้พอดีหรือเพคะ?”

“มีหรือที่ข้าจะไม่เข้าใจเหตุผลนี้” เหลียนฟางชิงยิ้มขื่น ทอดถอนใจยาว “แต่เจ้าก็พูดถูก เผชิญหน้าอยู่กลางกระดานเช่นนี้ ต่อให้ไม่ได้ตาบอด ทว่าเรื่องบางเรื่องอย่างไรก็อดใส่ใจไม่ได้อยู่ดี! เมื่อใส่ใจแล้ว จะให้ปล่อยวางไม่รู้สึกรู้สา ไม่ให้โกรธแค้นได้อย่างไรกัน!”

พอนึกย้อนไปว่าหนทางสายนี้ตนเป็นผู้เลือกเองแต่แรก ยามนั้นเคยตกลงกับเขาไว้ดิบดี ว่าเส้นทางนี้จะต้องก้าวเดินไปอย่างยากลำบากยิ่ง ทว่าคนทั้งสองจะต้องไม่ทอดทิ้งกัน จะต้องประคับประคองเคียงบ่าเคียงไหล่ร่วมฟันฝ่าไปด้วยกัน

แต่ถึงกระนั้น… ในใจมันยังคงอัดอั้นตัดไม่ตายขายไม่ขาด!

ทั้งที่เป็นสามีของนางแท้ๆ ทั้งที่ในใจเขาก็มีเพียงนางผู้เดียว ทว่ากลับต้องมาแสร้งเล่นละครจัดฉากเช่นนี้ ชาติปางก่อนไปก่อกรรมทำเข็ญอันใดไว้ ชาตินี้ถึงได้มาทรมานจิตใจกันถึงเพียงนี้?

นี่เพิ่งจะผ่านมานานเท่าใดกัน? ยังไม่ถึงครึ่งปีเสียด้วยซ้ำ นางก็แทบจะทนรับไม่ไหวแล้ว วันเวลาเช่นนี้ในภายภาคหน้ายังไม่รู้ว่าจะทอดยาวอีกนานเพียงใด แล้วนางควรจะทำเช่นไรต่อไป…

เหลียนฟางชิงผุดลุกขึ้นยืนในทันใด ก้าวย่างพลางสั่งการ “ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า ข้าจะออกจากวัง ไปจวนเว่ยหนิงโหว!”

นางมีป้ายทองพระราชทานจากกวั่งหยวนตี้ติดกาย สามารถเข้าออกเขตพระราชฐานได้อย่างอิสระ เพียงผลัดเปลี่ยนเป็นอาภรณ์เรียบง่าย ปลอมตัวเป็นนางกำนัลธรรมดา ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าตั้งคำถาม

เหอกูกูรีบสาวเท้าก้าวตามพลางยิ้มแย้มเอ่ยเตือน “เหนียงเหนียงยังมิได้เสวยมื้อเช้าเลยนะเพคะ? มิสู้เสวยเสียก่อนแล้วค่อยเสด็จไป?”

“ไม่ล่ะ! เวลานี้กินอะไรไม่ลงทั้งนั้น!” เหลียนฟางชิงขมวดคิ้วมุ่น “ไปถึงเรือนพี่สาวข้าแล้ว ยังต้องกลัวว่าจะอดอยากอีกหรือ?”

เหอกูกูไม่กล้าทัดทานอีก จำต้องน้อมรับคำสั่ง

ณ พระที่นั่งเฉียนชิงกง โอรสสวรรค์ผู้ทรงฉลองพระองค์สีเหลืองสว่างลายมังกรขด ทรงรัดเกล้าทองคำลายมังกรเก้าตัว ก้าวพระบาทเข้ามาจากภายนอกด้วยพระพักตร์บึ้งตึงยาวเป็นม้า บ่นพึมพำในพระทัย: เจ้าพวกตาเฒ่าขุนนางเหล่านั้นช่างพูดจาเยิ่นเย้อยืดยาดยิ่งนัก ปัญหาเพียงเรื่องเดียวอารัมภบทร่ายยาวไปครึ่งค่อนวันก็ยังไม่เข้าประเด็นเสียที ถ่วงเวลาจนกว่าจะเลิกประชุมเช้าได้ก็เสียเวลาไปค่อนวัน!

กวั่งหยวนตี้สาวพระบาทเข้าสู่ห้องทรงพระอักษรทิศทักษิณโดยไม่ตรัสสิ่งใด จู่ๆ ก็ชะงักฝีเท้า ตรัสสั่งโดยไม่หันกลับไปมอง “ไป ไปถ่ายทอดราชโองการที่ตำหนักฉางชุนกง เชิญพระสนมกุ้ยเฟยมาปรนนิบัติฝนหมึก”

นี่เป็นข้ออ้างอันชอบธรรมเปิดเผยที่ใช้เรียกตัวพระสนมกุ้ยเฟยมาหาได้เป็นอย่างดี และกวั่งหยวนตี้ก็ทรงใช้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเคยชิน ส่วนเมื่อมาถึงเฉียนชิงกงแห่งนี้แล้ว ท้ายที่สุดจะเป็นผู้ใดคอยปรนนิบัติผู้ใดกันแน่… นั่นย่อมเป็นเรื่องที่รู้ๆ กันอยู่

“ช้าก่อน!” กวั่งหยวนตี้ทรงหมุนพระวรกายกลับมาอย่างกะทันหัน ส่งสายพระเนตรเป็นสัญญาณให้เสี่ยวเลี่ยวจื่อขยับเข้ามาใกล้

เสี่ยวเลี่ยวจื่อรีบฉีกยิ้มประจบประแจง กุลีกุจอวิ่งถลาเข้าไปเบื้องหน้า ทำหูผึ่งรอรับพระบัญชาทันที

กวั่งหยวนตี้กดสุรเสียงให้เบาลง “ทำตัวให้เฉลียวฉลาดหน่อย แอบสืบดูให้ดีๆ ว่าเมื่อคืนนี้… เหตุใดพระสนมกุ้ยเฟยถึงได้มีโทสะ? ใครบังอาจไปทำให้พระสนมกุ้ยเฟยไม่สบอารมณ์เข้า?”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท! กระหม่อมจะรีบไปเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ!” เสี่ยวเลี่ยวจื่อฉีกยิ้มกว้าง ก้มหัวปะหลกๆ ขานรับคำสั่ง ยอบกายถวายบังคมแล้วรีบรุดหน้าตรงดิ่งไปยังตำหนักฉางชุนกงทันควัน

ในใจลอบคิด ใครจะกล้าไปขัดใจพระสนมกุ้ยเฟยกัน? ในวังแห่งนี้ดูเหมือนจะไม่มีใครหน้าไหนกล้ากระมัง?

ต่อให้มีใครใจกล้าบ้าบิ่นปานนั้น ท้ายที่สุดแล้วคนที่ต้องกล้ำกลืนความไม่สบอารมณ์จะเป็นตัวคนผู้นั้นเองหรือเป็นพระสนมกุ้ยเฟยก็ยังยากจะบอกได้ พระสนมกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงใช่คนที่ใครจะมารังแกได้ง่ายๆ เสียที่ไหน…

ทว่าเสี่ยวเลี่ยวจื่อคิดไม่ถึงเลยว่าตนจะมาเสียเที่ยว

“ช่างประจวบเหมาะเสียจริง รบกวนกงกงช่วยกราบทูลฮ่องเต้ด้วยเถิด เหนียงเหนียงเสด็จออกจากวังไปแล้ว ทรงตรัสว่าจะไปที่จวนเว่ยหนิงโหว!” สายตาของเหอกูกูแฝงแววตัดพ้อตำหนิอยู่กลายๆ: ใครใช้ให้เจ้าเพิ่งจะโผล่หัวมาป่านนี้กันเล่า?

“วันนี้ฮ่องเต้ทรงเลิกประชุมเช้าช้าไปหน่อย…” เสี่ยวเลี่ยวจื่ออ่านความนัยที่เหอกูกูมิได้เอ่ยออกมาเป็นคำพูดออก จึงรีบแก้ต่างตามสัญชาตญาณ

ครั้นนึกถึงพระบัญชาของฮ่องเต้ขึ้นมาได้ จึงรีบปั้นหน้ายิ้มเลียบๆ เคียงๆ สอบถามเหอกูกูทันที

เรื่องพรรค์นี้ไม่จำเป็นต้อง “ทำตัวให้เฉลียวฉลาด” แต่อย่างใด เสี่ยวเลี่ยวจื่อเพียงเอ่ยถามตรงไปตรงมา และเหอกูกู เซี่ยนเอ๋อร์ หนิงเอ๋อร์ เมื่อรู้เรื่อง ย่อมไม่มีทางปิดบังเขาเช่นกัน

อย่างไรเสีย ขอเพียงพระพุทธรูปองค์ใหญ่ทั้งสองพระองค์ไม่ทรงแง่งอนทะเลาะเบาะแว้งกัน เหล่าภูตผีตัวน้อยที่คอยรับใช้อย่างพวกตนจึงจะมีชีวิตสงบสุขมิใช่หรือ?

“เมื่อคืนนี้น่ะหรือ?” เหอกูกูมองเขาด้วยความแปลกใจเล็กน้อย นิ่งคิดครู่หนึ่งจึงส่ายหน้า “ดูเหมือน… จะไม่มีอะไรนี่!”

เมื่อคืนนี้ ฝั่งหานเฟยส่งคนนำน้ำชามาชงถวายกาหนึ่ง ทั้งยังเอ่ยวาจาขัดหูอยู่สองสามประโยค แสดงเจตนาอวดบารมีอย่างชัดเจน ตอนนั้นเหนียงเหนียงก็รู้สึกดูแคลนระคนขุ่นเคืองอยู่บ้าง

ทว่า เหนียงเหนียงไม่เคยอนุญาตให้พวกตนนำเรื่องสนมนางในคนอื่นไปฟ้องร้องต่อฮ่องเต้ ดังนั้น เหอกูกูจึงส่ายหน้าปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

เสี่ยวเลี่ยวจื่อส่งเสียง “อ้อ” อย่างผิดหวัง ทอดถอนใจพลางเอ่ย “เช่นนี้ก็แปลกนัก! ช่างเถอะ ข้าต้องรีบกลับไปกราบทูลรายงานฮ่องเต้ก่อน!” กล่าวจบก็เอ่ยลาแล้วรีบรุดจากไปอย่างรวดเร็ว

พระสนมกุ้ยเฟยเสด็จออกจากวังไปเช่นนี้ พอฮ่องเต้ทรงทราบ เก้าในสิบส่วนย่อมต้องตามเสด็จออกไปอย่างแน่นอน และเมื่อเป็นเช่นนั้น ตัวเขาก็ย่อมต้องตามเสด็จไปด้วย ได้คว้างานสบายออกไปเปิดหูเปิดตานอกวังอีกคราแล้ว!

เสี่ยวเลี่ยวจื่อจิตใจฮึกเหิมกระปรี้กระเปร่า สองเท้าก้าวซอยเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ณ ศาลาริมน้ำในจวนเว่ยหนิงโหว สองพี่น้องเหลียนฟางชิงและเหลียนฟางโจวกำลังนั่งสนทนากัน

บนผืนน้ำในสระ ประกายแสงสีเงินระยิบระยับเต้นระริกตามระลอกคลื่น ใบบัวริมตลิ่งเขียวชอุ่มชวนมอง แม้จะยังไม่ถึงฤดูกาลที่ดอกบัวจะเบ่งบาน ทว่ามองดูแล้วก็ยังช่วยให้จิตใจปลอดโปร่งผ่อนคลายยิ่งนัก

หลี่ฟู่และหย่งอ๋องต่างแยกย้ายกันไปรับผิดชอบภารกิจจัดระเบียบและตรวจสอบค่ายทหารทั้งในเขตเมืองหลวง พื้นที่โดยรอบ ตลอดจนหัวเมืองต่างมณฑล ยามนี้จึงยังคงยุ่งวุ่นวายจนหัวหมุน

ตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่หลีอ๋องครองราชย์ ได้สับเปลี่ยนโยกย้ายตำแหน่งนายทหารในเมืองหลวงและหัวเมืองท้องถิ่นไปมากมาย ไม่รู้ว่าฉวยโอกาสสอดแทรกคนของตนเข้าไปมากน้อยเพียงใด

คุณชายสามสกุลจูนำพากลุ่มคนสนิทหลบหนีไปได้ จนบัดนี้ยังคงไร้ร่องรอย จึงจำเป็นต้องระแวดระวังมิให้พวกมันลอบสมคบคิดก่อความไม่สงบขึ้นมาอีก

เมื่อเทียบกันแล้ว เหลียนฟางโจวย่อมใช้ชีวิตสุขสบายกว่ามาก กิจการการค้าเพียงคอยกุมทิศทางภาพรวม นโยบายทั่วไปไม่จำเป็นต้องให้นางลงไปเหน็ดเหนื่อย เรียกได้ว่าใช้ชีวิตปรนนิบัติสามีและอบรมสั่งสอนบุตรอย่างแท้จริง

แน่นอนว่า พลังงานส่วนใหญ่หมดไปกับการสั่งสอนลูกๆ เด็กชายทั้งสองคนกำลังอยู่ในวัยที่ต้องให้พ่อแม่คอยดูแลเอาใจใส่มากที่สุด

นอกจากนี้ยังมีงานเลี้ยงสารพัด ทั้งที่น่าสนใจและน่าเบื่อหน่าย งานใดปฏิเสธได้นางก็ปัดทิ้ง งานใดเลี่ยงไม่ได้ ก็จำต้องไปออกหน้าพบปะผู้คนบ้างตามสมควร

ครั้นได้ยินเหลียนฟางชิงพร่ำบ่นระบายอารมณ์อัดอั้นตันใจออกมาเป็นชุด เหลียนฟางโจวจึงอดขบขันมิได้ ยิ้มพลางเอ่ยเย้า “แต่เดิมพวกเจ้าตกลงกันไว้ดิบดีแล้วมิใช่หรือ? เจ้าเป็นเช่นนี้… คือไม่เชื่อใจเขาแล้วรึ? ช่างหมดความเชื่อใจเร็วนักนะ?”

“ข้า…” เหลียนฟางชิงส่ายหน้าปฏิเสธ “ก็มิใช่เช่นนั้น… เพียงแต่… เพียงแต่มันรู้สึกแปลกๆ ในใจนี่เจ้าคะ! อีกอย่าง ข้ากำลังโมโหนัก! แค่น้ำชาเฮงซวยถ้วยเดียว ดื่มก็ดื่มไปสิ ถึงขนาดต้องยกยอปอปั้นจนเลอเลิศประหนึ่งบุปผาสวรรค์ แล้วส่งคนมาชงอวดโอ้ต่อหน้าข้าเชียวหรือ!”

[1] ผู้เล่นย่อมตาบอด (当局者迷): มาจากสำนวนจีน "当局者迷，旁观者清" หมายถึง ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์มักมองไม่เห็นปัญหาชัดเจนเท่ากับคนนอกที่คอยเฝ้ามองดูอยู่

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1485 พระสนมปะทะคารม

บทที่ 1485 พระสนมปะทะคารม

ดูเอาเถิดคนพวกนี้ ทั้งที่นางมิได้ปริปากเอ่ยสิ่งใดแม้แต่ครึ่งคำ และคร้านจะเข้าไปก้าวก่ายเรื่องไร้สาระของพวกนาง ทว่ากลับมีคนพยายามดึงดันจะลากนางเข้าไปพัวพันด้วยจนได้

ลูกไม้ตื้นเขินโจ่งแจ้งของหลินกุ้ยเหรินนี้ เมื่อเทียบกับเล่ห์เหลี่ยมอื่นใดแล้ว นับว่าไม่คู่ควรให้เอ่ยถึงสักนิด!

หานเฟยเองก็คลี่ยิ้มบางๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนสนิทสนม “น้องหลินช่างเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา จิตใจละเอียดอ่อน ทั้งยังทนเห็นสิ่งขัดหูขัดตาไม่ได้แม้แต่น้อย ริมฝีปากคู่นี้นี่นะ… ชวนให้คนทั้งรักทั้งชังเสียจริง! เสียงเม่ยเม่ย(เม่ยเม่ย=น้องหญิง)ก็แค่เปรยตามประสาไปเรื่อยเปื่อย ดูสิ ถูกเจ้าเหน็บแนมจนหน้าแดงก่ำไปหมดแล้ว! แต่พวกเราพี่น้องล้วนเป็นคนกันเอง ปิดประตูปรับทุกข์สรวลเสเฮฮากัน จะเอ่ยสิ่งใดก็หาได้ถือสา ทุกคนฟังแล้วหัวเราะขำๆ ก็ผ่านพ้นไป! ทว่าหากอยู่ต่อหน้าเหล่าภรรยาขุนนางทั้งฝ่ายในและฝ่ายนอก นิสัยใจคอของน้องหลินคงต้องเพลาๆ ลงสักส่วนสองส่วน อย่าได้ปากตรงกับใจจนต้อนผู้อื่นจนตรอกจนลงจากเวทีไม่ได้เช่นนี้ มันจะไม่ค่อยงามเอานะ!”

เหล่าสนมนางในได้ยินเข้าต่างก็ชะงักงัน แววตาที่จับจ้องมองหานเฟยเริ่มแฝงแววลึกซึ้งพิกล

แม้แต่เหลียนฟางชิงยังอดรำพึงในอกมิได้: ช่างเป็นคารมคมคายปากกล้านัก! จุ๊ๆ วาจาเชือดนิ่มๆ เช่นนี้ ต่อให้เป็นพี่ใหญ่ของนางมาเองก็คงทำได้ไม่เกินไปกว่านี้เท่าใดนัก หานเฟยผู้นี้ มีฝีมือไม่เบาเลยทีเดียว!

ถ้อยคำของหานเฟยช่วยคลี่คลายสถานการณ์จนหมดจด ใบหน้าที่เคยแดงซ่านของเสียงกุ้ยเหรินพลันคืนสู่ความสงบอย่างรวดเร็ว ระหว่างหัวคิ้วแฝงแววกระหยิ่มใจอยู่หลายส่วน รีบเอ่ยเออออด้วยรอยยิ้ม “จริงแท้ทีเดียวเพคะ! หานเฟยเจี่ยเจียกล่าวได้ถูกต้องยิ่งนัก! พวกเราพลอยได้อานิสงส์จากหลินเม่ยเม่ยจนได้รับฟังคำสั่งสอนตักเตือนจากหานเฟยเจี่ยเจีย ต้องขอบใจหลินเม่ยเม่ยจริงๆ!”

คราวนี้กลับเป็นหลินกุ้ยเหรินที่หน้าเขียวคล้ำจนแทบกระอัก การถูกฉีกหน้าต่อธารกำนัลจนลงไม่รอดทำเอานางคิ้วกระตุก ตาถลึงจ้องหานเฟยด้วยความโกรธจัดจนกลบเกลื่อนความอับอาย แค่นหัวเราะเสียงเย็น “หานเฟยเหนียงเหนียงกำลังสั่งสอนหม่อมฉันอยู่หรือเพคะ? ต่อหน้าพระพักตร์ของพระสนมกุ้ยเฟย หากคิดจะสั่งสอนใคร เกรงว่าคงยังไม่ถึงทีของหานเฟยเหนียงเหนียงกระมัง!”

“เม่ยเม่ยไฉนจึงเอ่ยวาจาเช่นนี้เล่า!” หานเฟยทำสีหน้าดั่งถูกรังแกอย่างน่าเวทนา แสร้งทำทีร้อนรนจนทำตัวไม่ถูก ยิ้มขื่นพลางเอ่ย “เจี่ยเจียไม่มีเจตนาเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย! เพียงแค่เอ่ยเตือนเม่ยเม่ยไปตามประสา ด้วยความหวังดีแท้ๆ ไม่นึกเลยว่า…”

กล่าวพลางรีบลุกขึ้น ยอบกายคำนับเหลียนฟางชิง “หม่อมฉันเสียมารยาทแล้ว ขอพระสนมกุ้ยเฟยโปรดประทานอภัยด้วยเพคะ! หม่อมฉันมิกล้าล่วงเกินพระสนมกุ้ยเฟยเป็นอันขาด!”

เสียงกุ้ยเหรินรีบลุกขึ้นเช่นกัน ปรายตามองหลินกุ้ยเหรินด้วยความขุ่นเคืองพลางกระทบกระเทียบ “นั่นสิเพคะ! หลินเม่ยเม่ยจะเจรจาสิ่งใดก็ว่าไปตามเนื้อผ้า อยู่ดีไม่ว่าดีจะลากพระสนมกุ้ยเฟยเข้ามาพัวพันด้วยทำไมกัน? หานเฟยเจี่ยเจียเปี่ยมด้วยเจตนาดี เจ้าไม่ซาบซึ้งก็ช่างเถิด กลับยิ่งกำเริบเสิบสาน มาทำตาถลึงเชิดหน้าใส่เบื้องพระพักตร์พระสนมกุ้ยเฟย มันน่าดูที่ไหนกัน?”

แม้เหลียนฟางชิงจะมิได้มีใจพิศวาสเสียงกุ้ยเหรินที่มีเอี่ยวในการแย่งชิงบุรุษของตน ทว่าถ้อยคำฉอดๆ ของเสียงกุ้ยเหรินในเพลานี้ กลับทำให้นางฟังแล้วรู้สึกสะใจอยู่ไม่น้อย

ครั้นเห็นหลินกุ้ยเหรินยังอ้าปากคิดจะต่อความยาวสาวความยืด นางจึงขมวดคิ้วปรามเสียงต่ำ “พอได้แล้ว! หุบปากกันให้หมด!”

หลินกุ้ยเหรินไม่ยอมรามือ แม้หานเฟยและเสียงกุ้ยเหรินจะสงบปากคำลงแล้ว ทว่านางยังคงดึงดัน “พระสนมกุ้ยเฟยโปรดทรงพระปรีชา หานเฟยจงใจจะ—”

“หุบปาก!” เหลียนฟางชิงบันดาลโทสะ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งพลางเอ่ยเสียงเย็นเฉียบ “ทำไมรึ? ฮ่องเต้ทรงเคยตรัสชมว่าเจ้าเป็นคนซื่อตรงไร้เดียงสา วาจาน่ารักน่าเอ็นดู เจ้าเลยคิดจะถือดีเรื่องนี้เที่ยวมาวางก้ามเอ่ยวาจาสะเปะสะปะตามแต่อารมณ์ต่อหน้าทุกคนอย่างนั้นหรือ? เจ้าคิดว่าเปิ่นกงไม่กล้าลงทัณฑ์เจ้ารึ?”

ใบหน้าของหลินกุ้ยเหรินพลันซีดเผือด คุกเข่าลงก้มหน้างุดทันควัน “พระสนมกุ้ยเฟยโปรดประทานอภัย หม่อมฉันมิกล้าเพคะ!”

เหลียนฟางชิงแค่นเสียง “หึ” เบาๆ โบกมือปัดอย่างเย็นชา “ลุกขึ้นเถอะ! เปิ่นกงเหนื่อยแล้ว พวกเจ้ากลับไปกันให้หมด!”

บรรดาเหม่ยเหรินและกุ้ยเหรินที่นั่งทำตัวเป็นผู้ชมนิ่งๆ ต่างลอบถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน รีบลุกขึ้นย่อกายถวายบังคมทูลลา

“หานเฟย” จู่ๆ เหลียนฟางชิงก็ส่งเสียงเรียกหานเฟยไว้ แย้มยิ้มพลางเอ่ย “การมาเข้าเฝ้าถวายบังคมทุกเมื่อเชื่อวัน เจ้าล้วนมาถึงแต่เช้าตรู่ที่สุด ช่างตรากตรำเหน็ดเหนื่อยเจ้าแท้ๆ! หากข่าวแพร่งพรายออกไป ผู้คนคงเอาไปนินทาว่าเปิ่นกงไร้ความเมตตาไม่รู้จักถนอมน้ำใจคน! ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เจ้ามิต้องมาแล้วล่ะ พักผ่อนให้สบายใจสักหนึ่งเดือนแล้วค่อยว่ากัน!”

สีหน้าของหานเฟยชะงักค้างไปชั่วครู่ เครื่องหน้าที่แต่งแต้มมาอย่างประณีตงดงามและกิริยาอ่อนหวานละมุนละไมนั้น ราวกับแตกร้าวลงไปชั่วพริบตา

“เจี่ยเจียเพคะ!” หานเฟยส่งสายตาละห้อยฉ่ำน้ำมองมา น้ำเสียงแฝงความร้อนรน “หม่อมฉันมิกล้าเพคะ! วันหน้า… วันหน้าหม่อมฉันค่อยมาให้สายกว่าเดิมสักหน่อยก็ได้ หม่อมฉันรู้ดีว่าเจี่ยเจียมีเจตนาดี เปี่ยมด้วยความเมตตาและเอ็นดูหม่อมฉัน ทว่ากฎเกณฑ์ในวังหลวงมิอาจละเลยได้นะเพคะ! หากต้องให้ธรรมเนียมปฏิบัติพังทลายลงเพราะตัวหม่อมฉัน ย่อมกลายเป็นความผิดของหม่อมฉันแล้ว! อีกประการ…”

นางชำเลืองมองเหลียนฟางชิงแวบหนึ่ง ใบหน้ารูปไข่อันงดงามพลันซับสีเลือดฝาดเป็นริ้วแดงระเรื่อ ค่อยๆ ลามเลียไปบนผิวขาวผ่องดุจหิมะ ความงามสิบส่วนถูกแต่งแต้มด้วยความเอียงอายไปเสียสามส่วน เอ่ยกระซิบเสียงหวาน “เมื่อวานยามฮ่องเต้ประทับอยู่กับหม่อมฉัน ยังทรงกำชับว่าพี่น้องในวังหลังต้องปรองดองรักใคร่ ห้ามถือดีว่าได้รับความโปรดปรานแล้วทำตัวเย่อหยิ่งเด็ดขาด หากหม่อมฉันไม่มาร่วมถวายบังคม มิเท่ากับว่า…”

หลินกุ้ยเหรินอดไม่ได้ที่จะปรายตามองค้อนนางอย่างเย็นชา มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเยาะอย่างเหยียดหยาม

นางคิดจะพูดว่า ‘มิเท่ากับถือดีว่าได้รับความโปรดปรานหรอกรึ’ อย่างนั้นสิ? ถุย! สตรีที่ยังบริสุทธิ์ผุดผ่องไร้มลทินกล้าพ่นวาจาหน้าไม่อายพรรค์นี้ออกมาได้ไม่อายปาก!

ฮ่องเต้ก็แค่แวะไปนั่งเล่นที่ตำหนักเจ้าเพิ่มขึ้นสักสองหน ดื่มน้ำชาถ้วยหนึ่ง เอ่ยวาจาสองสามประโยคเท่านั้น แค่นี้ก็นับเป็น ‘ความโปรดปราน’ แล้วรึ? ช่างน่าขันสิ้นดี!

รอให้ผ่านพ้นไปสักปีสองปีเถอะ หึ ย่อมมีสาวงามที่อ่อนเยาว์และสะคราญโฉมยิ่งกว่าถูกส่งเข้าวังมาอีกเป็นโขยง ถึงเวลานั้นเจ้าก็กลายเป็นผักกาดขาวเหี่ยวเฉาหมดราคาไปแล้ว!

ทว่าในเวลานี้ หลินกุ้ยเหรินที่กำลังจมอยู่ในเพลิงโทสะ มิได้ฉุกคิดเลยว่าเมื่อถึงเวลานั้น ตัวนางเองจะกลายเป็นผักกาดขาวเหี่ยวเฉาไปด้วยหรือไม่

มิใช่เพียงหลินกุ้ยเหรินที่โกรธจนหน้าเบี้ยวจมูกบิด และมิใช่เพียงเหล่าพระสนมเหม่ยเหรินทั้งหลายที่ลอบอิจฉาตาร้อนผะผ่าวด้วยความริษยา แม้แต่ตัวเหลียนฟางชิงเอง พอได้ยินถ้อยคำยกตนข่มท่านเช่นนี้ ก็รู้สึกแน่นหน้าอกจนแทบหายใจไม่ออก

นางอดคิดแค้นในใจมิได้: เล่นละคร เล่นละคร… โจวเหยี่ยน เจ้าคนชั่วช้า เจ้าเล่นสมบทบาทจนหน้ามืดตามัวไปแล้วใช่หรือไม่! จำเป็นต้องทุ่มทุนสร้างถึงขนาดนี้เชียวรึ?

แววตาของเหลียนฟางชิงทวีความเย็นชาขึ้นอีกสามส่วน เอ่ยเสียงเรียบเฉย “เปิ่นกงสั่งให้เจ้าพักผ่อน เจ้าก็จงพักผ่อนไปตามนั้นเถิด หากใครหน้าไหนกล้าเอาไปนินทาคิดคดเพ้อเจ้อ เปิ่นกงรู้เข้าไม่มีวันละเว้นแน่! วังหลวงแห่งนี้มีทั้งกฎเกณฑ์และมีทั้งน้ำใจ ไฉนจะผ่อนปรนไม่ได้เล่า? อีกประการ… เปิ่นกงหาใช่ฮองเฮาไม่ มิจำเป็นต้องตั้งกฎระเบียบใหญ่โตปานนั้น!”

ความขุ่นเคืองในน้ำเสียงของนาง ขอเพียงเป็นมนุษย์ ย่อมฟังออกอย่างแจ่มแจ้ง

ประกายความยินดีแล่นวาบผ่านส่วนลึกในดวงตาของหานเฟย มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างยากจะสังเกต ก่อนจะก้มหน้าเอ่ยอย่างว่าง่าย “เพคะ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หม่อมฉันขอน้อมรับบัญชาเจี่ยเจียเพคะ! อย่างไรเสีย นี่ก็เป็นน้ำใจอันประเสริฐของเจี่ยเจีย”

หานเฟยลอบยิ้มเยาะในอก: ต่อให้เจ้าจะเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้เพียงใด ต่อให้พวกเจ้าจะเคยผูกพันกันมาแต่เยาว์วัย แล้วมันจะอย่างไรเล่า? ฮ่องเต้มิใช่บุรุษสามัญธรรมดา หากแต่เป็นประมุขแห่งแผ่นดิน เปิ่นกงไม่เชื่อหรอก ว่าพระองค์จะทรงลุ่มหลงรักใคร่เจ้าแต่เพียงผู้เดียวไปได้ตลอดรอดฝั่ง!

พอนึกถึงแก้วแหวนเงินทองและสมบัติล้ำค่านับไม่ถ้วนที่ประดับประดาอยู่ในตำหนักฉางชุนกง นึกถึงเครื่องประดับอัญมณีเลอค่าไร้สิ่งใดเปรียบที่พระสนมกุ้ยเฟยครอบครอง เพลิงแห่งความทะเยอทะยานในใจของหานเฟยก็ยิ่งลุกโชน: สักวันหนึ่ง… ฮ่องเต้จะต้องทรงมอบสิ่งที่ดีที่สุดทั้งหมดนี้ให้แก่นางแต่เพียงผู้เดียว!

เหลียนฟางชิงไม่อยากทนเห็นหน้าพวกนางอีกต่อไป จึงเอ่ยตัดบทเรียบๆ “แยกย้ายกันไปเถอะ!” จากนั้นก็สะบัดหน้าหมุนตัวเดินตรงไปยังโถงด้านหลังโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

ณ ลานเรือนด้านหลังที่ปูด้วยอิฐทองคำ นางยืนนิ่งอยู่หน้าอ่างเลี้ยงปลาลายครามขนาดมหึมาที่สูงเทียมครึ่งตัวคน ทอดสายตามองปลาทองสีสันสดใสงดงามหลากหลายพันธุ์ที่แหวกว่ายไปมาในสายน้ำ

นางยื่นมือรับอาหารปลามาจากนางกำนัลน้อย แล้วกำโปรยหว่านลงไปในอ่างน้ำอย่างขุ่นเคืองไม่ยอมหยุดมือ ส่งผลให้ฝูงปลาต่างพากันแหวกว่ายแย่งชิงอาหารกันชุลมุน สะบัดพลิ้วจนผิวน้ำกระเพื่อมไหวเป็นระลอก ละอองน้ำกระเซ็นสาด พร้อมกับเสียงหางปลาตวัดฟาดน้ำดังเปาะแปะแว่วเข้ามามิขาดสาย

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1484 ก่อนและหลังเข้าวัง

บทที่ 1484 ก่อนและหลังเข้าวัง

เดิมทีเหลียนฟางชิงคิดว่า เมื่อกระแสข่าวลือนี้แพร่สะพัดออกไป เรื่องคัดเลือกพระสนมคงจะเงียบสงบลง

ใครจะคาดคิด หลายตระกูลกลับแสดงเจตจำนงว่า สามารถส่งบุตรสาวเข้าวังล่วงหน้าได้ เพื่อคอยอยู่เป็นเพื่อนถวายการรับใช้ฮ่องเต้และกุ้ยเฟย…

เหลียนฟางชิงจนปัญญา จำต้องปรึกษาหารือกับโจวเหยี่ยน แล้วคัดเลือกสตรีที่มีชาติตระกูลโดดเด่น บิดาและพี่ชายต่างรั้งตำแหน่งสำคัญในราชสำนักที่ยามนี้โจวเหยี่ยนจำเป็นต้องพึ่งพาและผูกสัมพันธ์ไว้ จากนั้นจึงนำความขึ้นกราบทูลไทเฮา เพื่อให้ไทเฮาออกพระเสาวนีย์รับสตรีเหล่านั้นเข้าสู่วังหลวง

ประกอบด้วย จางหาน บุตรสาวคนเล็กของชางกั๋วกง ได้รับการสถาปนาเป็น หานเฟย, จูเยี่ยนเยี่ยน หลานสาวของจูเก๋อเหล่า สถาปนาเป็น เยี่ยนผิน, บุตรสาวของใต้เท้าหลิ่วเจ้ากรมศาลต้าหลี่ซื่อคนใหม่ สถาปนาเป็น หลินกุ้ยเหริน และบุตรสาวของใต้เท้าเหยารองเสนาบดีกรมกลาโหมฝ่ายซ้าย สถาปนาเป็น เสียงกุ้ยเหริน

ต่อมาเหลียนฟางชิงกลับมาฉุกคิดได้ว่า คนเหล่านี้ล้วนมีชาติกำเนิดสูงส่งกว่าตน ชาติตระกูลก็ดีกว่า ทั้งยังมีจำนวนไม่มาก หากพวกนางรวมหัวผูกใจเป็นหนึ่งเดียวกันมาคอยตั้งแง่กลั่นแกล้งตน แม้ตนจะมิได้นึกหวั่นเกรง ทว่าอย่างไรก็ต้องกลายเป็นเรื่องน่ารำคาญใจอยู่ดีมิใช่หรือ?

นางจึงคัดเลือกสตรีที่มีรูปร่างหน้าตางดงามโดดเด่นเป็นเลิศจากตระกูลขุนนางระดับกลางโดยไม่เกี่ยงว่าเป็นบุตรภรรยาเอกหรือภรรยาเอกรองมาอีกสี่ห้าคน สถาปนาเป็นเหม่ยเหรินและกุ้ยเหริน โยนเข้าไปในวังหลัง แล้วแอบบอกให้โจวเหยี่ยนแวะเวียนไปเยี่ยมเยียนพวกนางสักสองสามหน เพื่อให้สตรีเหล่านั้นไปเปิดศึกแก่งแย่งชิงดีกันเอง ส่วนตัวนางจะได้อยู่อย่างสงบสุขขึ้นบ้าง!

เสี่ยวเนี่ยนมิได้ตามเหลียนฟางชิงเข้าวังมาด้วย นางอายุไม่น้อยแล้ว ก่อนเหลียนฟางชิงจะเข้าวังจึงได้ปรึกษากับสวีอี้หยุนผู้เป็นพี่สะใภ้ ยกนางให้แต่งงานออกเรือนไปกับบุตรชายของพ่อบ้านในจวน

สาวใช้ที่นางพาเข้าวังมาด้วยคือหนิงเอ๋อร์และเซี่ยนเอ๋อร์ ซึ่งเป็นคนที่เหลียนฟางโจวคัดสรรอย่างประณีตและเคี่ยวเข็ญฝึกฝนอบรมมาเป็นอย่างดีแล้วจึงส่งมอบให้นาง

คนรับใช้ในตำหนักฉางชุนกงมีไม่มากนัก นอกจากหนิงเอ๋อร์และเซี่ยนเอ๋อร์แล้ว คนสนิทข้างกายที่พึ่งพาได้ยังมีซู่หลิง หยุนเซียว เหอกููกู ตลอดจนขันทีน้อยอีกสองคนคือฟู่เสี่ยวไห่และเสี่ยวเอี้ยนจื่อ คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่กวั่งหยวนตี้ตีหน้าหนาบากหน้าไปขอร้องให้ไท่ฮองไทเฮาช่วยทรงคัดเลือกด้วยพระองค์เอง ทั้งยังผ่านการตรวจสอบและตรวจตราอย่างละเอียดถี่ถ้วนจากพระหัตถ์ของฮ่องเต้มาแล้ว เรื่องความซื่อสัตย์ภักดีจึงวางใจได้ร้อยส่วน

และยังมีอีกหนึ่งชีวิต… นั่นคือเสี่ยวฮุย

ยามที่ต้องเข้าวัง เหลียนฟางชิงตัดใจทิ้งเสี่ยวฮุยไม่ลง มีหรือที่กวั่งหยวนตี้จะทนเห็นยอดดวงใจต้องทนทุกข์เศร้าสร้อยได้? พระองค์จึงพระราชทานอนุญาตเป็นกรณีพิเศษโดยไม่ลังเล ให้นางนำเสี่ยวฮุยเข้าวังมาด้วย และอนุญาตให้เลี้ยงดูแบบปล่อยอิสระอยู่ภายในตำหนักฉางชุนกง!

เหลียนฟางชิงย่อมยินดียิ่ง นับแต่นั้นมาเสี่ยวฮุยจึงได้อาศัยบารมีเจ้านาย ใช้ชีวิตอย่างเสรีไร้ขอบเขตอยู่ภายในตำหนักฉางชุนกงเรื่อยมา

เหล่าบ่าวไพร่ในตำหนักแรกเริ่มเดิมทีต่างก็หวาดผวา ทว่านานวันเข้าจนคุ้นเคย เมื่อรู้ว่าขอเพียงทำเป็นมองไม่เห็นและไม่เข้าไปยุ่มย่ามตอแย มันก็จะไม่ทำอันตรายผู้ใด ทุกคนจึงค่อยๆ ชินชาไปเอง

เหล่าสนมนางในต่างพากันมองค้อนด้วยความอิจฉาริษยา โดยเฉพาะเสียงกุ้ยเหรินที่เคยทูลขอเลี้ยงสุนัขล่าเนื้อสักตัว ทว่ากลับถูกกวั่งหยวนตี้ปฏิเสธกลับมาว่าตำแหน่งยังไม่ถึงเกณฑ์ ในใจจึงยิ่งทวีความริษยาและขุ่นเคืองนัก

เมื่อได้ยินเสียงชิงกุ้ยเฟยเรียก เหอกููกู เซี่ยนเอ๋อร์ หนิงเอ๋อร์ และคนอื่นๆ จึงรีบยิ้มแย้มก้าวเข้ามา ก้มกายถวายบังคม ปรนนิบัติผลัดเปลี่ยนฉลองพระองค์และสางผมล้างหน้า

เซี่ยนเอ๋อร์เพิ่งจะสางเรือนผมดำขลับนุ่มสลวยออก แล้วหยิบหวีหยกขาวสลักลวดลายบุปผาและวิหคเกาะกิ่งไม้อันประณีตขึ้นมาบรรจงหวีผมให้เรียบตรง ซู่หลิงก็เดินเข้ามา ยู่ปากเล็กน้อยพลางรายงาน “เหนียงเหนียง หานเฟยมาเข้าเฝ้าถวายบังคมเพคะ!”

เหลียนฟางชิงแย้มยิ้ม “หานเฟยช่างขยันขันแข็งนัก ทุกวันล้วนมาเช้าที่สุด! พระราชทานที่นั่ง ให้นางนั่งดื่มน้ำชารออยู่ข้างนอกไปก่อน!”

“เพคะ!” ซู่หลิงย่อกายคารวะรับคำแล้วถอยออกไป

เหอกููกูอดรั้งมิได้ จึงเอ่ยขึ้นเบาๆ “เหนียงเหนียง มิสู้ประทานโอวาทบอกกล่าวหานเฟยสักคำในวันนี้ ให้นางอย่าได้มารอแต่เช้าตรู่เช่นนี้อีกเลยเพคะ”

เซี่ยนเอ๋อร์ยิ้มพลอยสำทับ “นั่นสิเพคะ ปล่อยให้นางนั่งรออยู่ด้านนอกเช่นนี้ทุกเมื่อเชื่อวัน มันดูไม่ค่อยดีสักเท่าไร!”

เหลียนฟางชิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พยักหน้ายิ้มรับ “อืม สมควรต้องบอกกล่าวเสียที มิเช่นนั้นในใจนางคงคิดว่าข้าเป็นคนโง่ให้หลอกเล่นกระมัง!”

พอนึกถึงเมื่อคืนนี้ที่เจ้าคนชั่วช้าอย่างโจวเหยี่ยนแวะไปดื่มน้ำชาที่ตำหนักจิ่งเหอกงของนาง หานเฟยยังอุตส่าห์ส่งขันทีน้อยนำน้ำชาชั้นดีถ้วยหนึ่งมาถวายให้นางถึงที่นี่ เหลียนฟางชิงก็อดรู้สึกอัดอั้นขัดเคืองใจมิได้

ทุกวัน ยามที่ตนเองยังมิทันได้ตื่นจากบรรทม แม่ตัวดีก็รีบแจ้นมาเข้าเฝ้าถวายบังคมแต่เช้าตรู่ ในสายตาของผู้อื่น ย่อมมองว่าหานเฟยช่างเปี่ยมด้วยคุณธรรมและความกตัญญูยิ่งนัก ช่างข่มให้กุ้ยเฟยอย่างนางกลายเป็นคนเกียจคร้านสันหลังยาวไปถนัดตา!

หากมีใครนำเรื่องนี้ไปซุบซิบนินทาลับหลัง คงได้มีข่าวลือสะพัดออกไปว่าพระสนมกุ้ยเฟยทรงถือดีว่าตนเป็นที่โปรดปราน วางอำนาจบาตรใหญ่รังแกผู้อื่น ตัวเองยังมิทันลุกจากเตียง ก็สั่งให้เหล่าสนมมารอเข้าแถวถวายบังคมเสียแล้ว!

ครั้นเหลียนฟางชิงผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่งหน้าหวีผมเรียบร้อยแล้ว จึงก้าวเดินออกมาจากห้องบรรทม

เดิมทีหานเฟยนั่งอยู่บนเก้าอี้ ครั้นเห็นนางก้าวออกมา จึงรีบลุกขึ้น ก้าวย่างนวยนาดดุจดอกบัวผลิบาน ย่อกายคารวะอย่างอ่อนช้อยชดช้อยพลางแย้มยิ้ม “ถวายบังคมเจี่ยเจียเพคะ!”

แม้จะไม่ใช่วันแรก ทว่ายามเห็นหานเฟยที่อายุอานามดูจะแก่กว่าตนอยู่สักหน่อยมาเรียกตนว่า “เจี่ยเจีย”(พี่หญิง) ในใจของเหลียนฟางชิงก็ยังคงบังเกิดความรู้สึกต่อต้านขึ้นมาตามสัญชาตญาณ หัวคิ้วขมวดมุ่นน้อยๆ อย่างห้ามไม่อยู่

“หานเฟยมิต้องมากพิธี นั่งเถิด!” เหลียนฟางชิงไม่มีอารมณ์จะมานับพี่นับน้องกับพวกนาง จึงเพียงโบกมือยิ้มรับอย่างเป็นกันเอง

“ขอบพระทัยเจี่ยเจียเพคะ!” หานเฟยยังคงรักษากิริยานุ่มนวลเรียบร้อย รอยยิ้มหวานหยดย้อยระบายเต็มดวงหน้าขณะถอยกลับไปนั่งลง

ยามเยื้องย่าง ปิ่นไข่มุกไหวระริก เหลียนฟางชิงจึงอดไม่ได้ที่จะปรายตามองขึ้นไปยังมวยผมของนาง ปิ่นทองคำรูปนกลวน[1] สยายปีกประดับอัญมณีเตี่ยนชุ่ย[2] ลวดลายวิจิตรอันนั้นช่างสะดุดตายิ่งนัก

ชั่วครู่ต่อมา เยี่ยนผิน หลินกุ้ยเหริน เสียงกุ้ยเหริน เจ้าเหม่ยเหริน หลี่กุ้ยเหริน และคนอื่นๆ ต่างก็ทยอยกันมาถึง

บริเวณระเบียงทางเดินนอกตำหนัก ร่างสูงใหญ่กำยำของเสี่ยวฮุยกำลังนั่งหมอบอยู่ข้างเสา ขนของมันดำขลับเงางามเป็นมันเลื่อม สองหูรูปสามเหลี่ยมตั้งชันตื่นตัว นัยน์ตายาวรีจับจ้องมองเหล่าพระสนมที่เดินเข้าออกด้วยแววตาเย็นเยียบ คมกริบ และแฝงกลิ่นอายดุร้ายเยือกเย็น

เหล่าสนมนางในมิใช่เพิ่งเคยเห็นมันเป็นครั้งแรก ทว่ายามต้องเดินผ่านหน้ามัน ต่างก็ยังคงอกสั่นขวัญแขวน ตัวสั่นงันงกด้วยความหวาดผวา เกรงว่ามันจะกระโจนพรวดเข้ามาขย้ำลำคอของใครเข้าให้

เมื่อทุกคนมากันพร้อมหน้า บรรดาบุปผางามต่างนั่งเรียงรายกันเต็มห้องโถง ปิ่นปักผมและกำไลหยกส่องประกายระยิบระยับ เสื้อผ้าอาภรณ์หลากสีสันงดงามตระการตา ยามอยู่ท่ามกลางตำหนักฉางชุนกงที่ตกแต่งไว้อย่างหรูหราโอ่อ่าตระการตา มองดูแล้วประหนึ่งแดนสวรรค์ก็มิปาน

เหล่าพระสนมและเหม่ยเหรินทั้งหลายภายใต้การนำของหานเฟยต่างย่อกายถวายบังคมชิงกุ้ยเฟย ชิงกุ้ยเฟยจึงรั้งพวกนางให้อยู่ดื่มน้ำชาพูดคุยตามธรรมเนียมปฏิบัติ

สายตาของเสียงกุ้ยเหรินตวัดมอง พลันเหลือบไปเห็นปิ่นนกลวนบนมวยผมของหานเฟยเข้า จึงอดมิได้ที่จะเอ่ยปากชมเปาะด้วยรอยยิ้ม “วันนี้หานเฟยเหนียงเหนียงทรงปิ่นอันนี้ช่างประณีตงดงามยิ่งนัก มองปราดเดียวก็รู้ว่ามิใช่ของสามัญธรรมดา ช่างเข้ากันได้ดีกับทั้งรูปร่างหน้าตาและกิริยาคุณธรรมอันสูงส่งของเหนียงเหนียงอย่างไร้ที่ติจริงๆ เพคะ!”

หานเฟยเดิมทีก็ตั้งใจจะโอ้อวดปิ่นเล่มนี้อยู่แล้ว ครั้นได้ยินเสียงกุ้ยเหรินเอ่ยเปิดทาง จึงแย้มยิ้มอย่างสำรวม กำลังคิดจะเอ่ยวาจาถ่อมตน

ทว่าไม่คาดคิด หลินกุ้ยเหรินกลับยกมือขึ้นป้องปากหัวเราะคิกคัก เอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยแกมประชดชัน “ดูเสียงกุ้ยเหรินเม่ยเม่ยพูดเข้าสิ! หากจะว่าด้วยเรื่องเครื่องประดับอัญมณีเลอค่า มันย่อมเข้าคู่ส่งเสริมกับรูปโฉมโนมพรรณก็พอแล้ว ไฉนจึงลามไปส่งเสริมถึง ‘กิริยาคุณธรรม’ ได้เล่า? นี่มันช่างเป็นเรื่องแปลกประหลาดที่สุดในใต้หล้าโดยแท้! ข้ามันคนความรู้น้อยด้อยปัญญา ไม่เคยได้ยินและไม่เคยพบเห็นมาก่อน ไม่ทราบว่าพี่น้องท่านอื่นๆ เคยได้ยินหรือเคยเห็นกันบ้างหรือไม่เพคะ!”

ในวังหลวงแห่งนี้ นอกเหนือจากพระสนมกุ้ยเฟยแล้ว ก็มีหานเฟยนี่แหละที่ได้รับความโปรดปรานมากที่สุด ฮ่องเต้เสด็จไปหานางบ่อยครั้งที่สุด ทุกคนต่างรู้ดีว่าความผูกพันระหว่างกุ้ยเฟยกับฮ่องเต้นั้นเป็นดั่งคู่สร้างคู่สมที่เติบโตมาด้วยกันแต่เยาว์วัย ย่อมไม่มีผู้ใดเทียบเคียงได้ และไม่มีใครกล้าหาญไปเปรียบเทียบ อย่างน้อยก็ในเวลานี้

ทว่ากับหานเฟย… ย่อมไม่เหมือนกัน

ทันทีที่สิ้นเสียงของหลินกุ้ยเหริน นอกจากเสียงกุ้ยเหรินที่มีความสนิทสนมกับหานเฟยแล้ว บรรดากุ้ยเหรินและเหม่ยเหรินคนอื่นๆ ต่างก็พากันหัวเราะร่วนคิกคัก ส่งเสียงแซวหยอกล้อกันเซ็งแซ่ว่า “ไม่เคยได้ยิน ไม่เคยพบเห็นมาก่อนเลยเพคะ!” ทำเอาเสียงกุ้ยเหรินโกรธจนหน้าแดงก่ำ ถลึงตาจ้องหลินกุ้ยเหรินอย่างเคียดแค้น

หลินกุ้ยเหรินกระหยิ่มยิ้มย่อง มีหรือจะเห็นนางอยู่ในสายตา? นางกลับหันมาส่งยิ้มหวานประจบเหลียนฟางชิงพลางเอ่ยถาม “หม่อมฉันคิดว่า แม้แต่พระสนมกุ้ยเฟยเอง ก็คงไม่เคยพบเห็นหรือได้ยินเรื่องประหลาดพิสดารเช่นนี้มาก่อนใช่ไหมเพคะ!”

เหลียนฟางชิงเพียงคลี่ยิ้มบางๆ ก้มหน้าจิบน้ำชาอย่างสบายอารมณ์ มิได้ต่อบทสนทนานั้นแม้แต่น้อย

[1] นกลวน (鸾): นกวิเศษในตำนานจีน มีลักษณะคล้ายนกฟีนิกซ์หรือหงส์ ในธรรมเนียมฝ่ายใน เครื่องประดับลายนกลวนมักใช้สำหรับพระสนมชั้นสูงรองจากฮองเฮา

[2] เตี่ยนชุ่ย (点翠): ศิลปะหัตถศิลป์โบราณของจีนในการประดับขนนกกระเต็นสีฟ้าครามสดใสลงบนผิวโลหะทองคำหรือเงิน