จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1317 นักโทษใต้เท้า

 

บทที่ 1317  นักโทษใต้เท้า

เหลียงจิ้นอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว สบถเสียงต่ำ  “ไอ้พวกหมาเนรคุณ!”

แต่ชุยเส้าซีกลับพอเดาได้อยู่บ้าง จึงหัวเราะหยันในใจ “ชาวเผ่าลึกในหุบเขาถูกคนอย่างพวกเจ้าหลอกใช้มาไม่รู้กี่ครั้ง จะให้ไว้ใจง่าย ๆ คงยากเป็นธรรมดา”

เขาพึมพำเสียงต่ำ “รอดูเถอะ ฟางโจวอาจมีวิธี!”

จริง ๆ แล้วเขาอยากจะพูดต่ออีกว่า “อย่าไปถ่วงนางจะดีกว่า”

เหลียงจิ้นฮึดฮัดเบา ๆ “ไม่ต้องเจ้ามาบอกหรอก!”

ชายแปลกหน้าคนนั้นยังคงจับจ้องเหลียนฟางโจว แล้วพรั่งพรูคำพูดอีกชุดยาวเหยียด เหลียนฟางโจวฝืนยิ้ม พยายามฟังอย่างตั้งใจ แต่ก็ไม่เข้าใจแม้แต่คำเดียว ได้แต่ใช้มือออกท่าทาง ชี้ไปทางทะเล ชี้มาทางพวกตน
พยายามบอกซ้ำ ๆ ว่า “เราหลงทางมา เราไม่มีเจตนาร้าย”

แต่ดูเหมือนชายผู้นั้นจะเข้าใจผิด หรือไม่ก็ไม่เข้าใจเลย เขาพูดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ น้ำเสียงเริ่มไม่พอใจ

เหลียนฟางโจวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ พลันนึกขึ้นได้ว่าเคยอ่านเจอในชาติก่อนว่า คำว่า “แม่” (มามา) เป็นคำที่คล้ายกันในแทบทุกภาษา นางจึงไม่ได้คิดอะไรมาก รีบร้องออกไป “อาม่า! อาม่า!” พูดซ้ำ ๆ กันสามสี่ครั้งติด

ผลลัพธ์เหนือความคาดหมาย ชายผู้นั้นถึงกับชะงักไปทันที สีหน้าแปลกใจ
“อาม่า?”

เหลียนฟางโจวดีใจแทบร้องไห้ เมื่อได้ยินคำที่คุ้นเคยจากปากเขา
รีบพยักหน้า “อาม่า! ใช่ อาม่า!”

ชุยเส้าซีกับเหลียงจิ้นถึงกับตะลึง สบตากันตาค้าง ตกใจจนพูดอะไรไม่ออกอยู่พักใหญ่

“นี่—นางกำลังทำอะไรอยู่?” เหลียงจิ้นอดถามออกมาไม่ได้

“ข้าก็ไม่รู้!” ชุยเส้าซีส่ายหน้าอย่างมึนงง

ชายคนนั้นพูดต่ออีกชุดใหญ่ แต่คราวนี้ น้ำเสียงดูอ่อนลงกว่าเดิมมาก
จากนั้นก็โบกมือแล้วหันหลังเดินจากไป

พอเดินได้ไม่กี่ก้าว เห็นทั้งสามยังยืนนิ่งอยู่กับที่ เขาก็หันกลับมามอง แล้วหันไปพูดกับเหลียนฟางโจวอีกหลายคำ

เหลียนฟางโจวยิ้มเล็กน้อย ลังเลนิดหนึ่ง ก่อนจะหันไปพูดกับสองหนุ่ม
“เราไปกับพวกเขาเถอะ ข้าว่าน่าจะหมายความแบบนั้น”

“ฟางโจว!” เหลียงจิ้นกับชุยเส้าซีสีหน้าถอดสี รีบเข้ามาหา

เหลียงจิ้นพูดเสียงต่ำ “จะไปกับพวกเขาได้ยังไง!? ใครจะรู้ว่าพวกมันจะพาเราไปไหน? คนพวกนี้ป่าเถื่อน หยาบกร้าน ใครจะเดาเจตนาพวกมันได้!”

เกินคาด — ชุยเส้าซีกลับพยักหน้าเห็นด้วยกับเหลียงจิ้น “จริง! ถ้าเดินตามพวกเขาไป ก็ไม่ต่างอะไรกับลูกแกะเดินเข้าปากเสือ! ข้าคิดว่าเราน่าจะลองพูดกับพวกเขาดู บอกว่าเราจะเดินของเรา ไม่รบกวนอะไรพวกเขาก็แล้วกัน!”

เหลียนฟางโจวได้แต่ยิ้มขื่น “พวกเจ้าหยุดพูดเถอะ จะเป็นลูกแกะหรืออะไรก็แล้วแต่ ตอนนี้...เราก็ไม่มีทางเลือกอยู่ดี ข้าว่าพวกเราน่าจะเดินเข้ามาในเขตพื้นที่ที่พวกเขาอาศัยอยู่แล้ว จะให้ปล่อยพวกเราไปง่าย ๆ มันเป็นไปไม่ได้หรอก!”

เหลียงจิ้นขมวดคิ้ว “ถ้าพวกเขาคิดร้ายจริง ๆ นั่นยิ่งแสดงว่าเราไม่ควรเดินตามไป!”

เหลียนฟางโจวรีบขัดขึ้น “อย่าพูดมากไปกว่านี้เลย! ถ้าพูดไม่เข้าหู แล้วพวกเขาเปลี่ยนใจอยากฆ่าเรา ยังไงพวกเราก็หนีไม่พ้นอยู่ดี! ไปก่อนเถอะ เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง!”

เหลียงจิ้นกับชุยเส้าซีจำต้องยอม กลั้นความลังเลเอาไว้ในใจ เห็นหัวหน้ากลุ่มเริ่มแสดงอาการหงุดหงิด ก็รีบเดินตามไป แม้ภายนอกจะดูนิ่งสงบ แต่ทั้งสองก็ลอบระวังภัยรอบด้าน พร้อมจะลงมือทันทีหากมีสิ่งผิดปกติ

โดยเฉพาะเหลียงจิ้น เขาไม่วางตาจากหัวหน้ากลุ่มแม้แต่น้อย คิดในใจไว้แล้วว่า ถ้าเกิดเรื่อง จะเล่นงานผู้นำก่อนเป็นอันดับแรก!

กลุ่มคนพาเดินลัดเลาะในป่าราวหนึ่งชั่วยามครึ่ง ในที่สุด เส้นทางก็เริ่มโล่งขึ้น ทางเดินราบเรียบกว่าเดิม สองข้างทางเริ่มมีไร่นาปลูกพืชพรรณปรากฏให้เห็นเป็นระยะ ดูเหมือนใกล้ถึงหมู่บ้านแล้ว

เป็นดังคาด พอเลี้ยวผ่านแนวเนินเขา เบื้องหน้าคือแนวลาดเขาที่ไล่ระดับขึ้นไป มีบ้านหลังคามุงหญ้า สร้างด้วยไม้ไผ่และไม้ท้องถิ่น เรียงตัวลดหลั่นไปตามไหล่เขา แทรกอยู่ท่ามกลางแมกไม้ใหญ่ ทั้งต้นกล้วยป่า ต้นไผ่ และพืชใบกว้างอื่น ๆ หนาแน่นจนแทบมองไม่เห็นชัดนัก

หัวหน้ากลุ่มหันมาพูดกับเหลียนฟางโจวอีกรอบด้วยภาษาท้องถิ่น เหลียนฟางโจวทำได้แค่ยิ้มรับอย่างสุภาพ นอกจากยิ้มอ่อนโยน ก็ไม่มีคำตอบอื่นให้เลย

ชายคนนั้นก็ไม่ได้ถือสาอะไร ยังคงนำทางไปอย่างมั่นใจ

ตลอดทาง มีชาวบ้านเดินสวนมาบ้างประปราย ทุกสายตาที่มองมายังทั้งสาม ล้วนเต็มไปด้วยความระแวงและศัตรูที่ซ่อนอยู่ ราวกับทุกก้าวที่พวกเขาเดินเข้าไป ยิ่งถูกจ้องมองราวกับนักโทษที่เดินเข้าสู่แดนประหาร

บรรยากาศชวนให้รู้สึกอึดอัดใจ และไม่เป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง

หากไม่ใช่เพราะเหลียนฟางโจวย้ำกำชับไว้ล่วงหน้า เหลียงจิ้นคงระเบิดอารมณ์ไปนานแล้ว —คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเหลียงอย่างเขา ในเมืองหนานไห่ต้องการฟ้าย่อมได้ฟ้า ต้องการฝนก็ได้ฝน เคยมีหรือที่ต้องมาทนสายตาเช่นนี้จากใคร?

ถ้าเป็นในภาวะปกติ คนแบบนี้ป่านนี้คงไม่มีโอกาสได้กลับไปเจอครอบครัวแล้วด้วยซ้ำ!

หัวหน้ากลุ่มพาพวกเขาทั้งสามมาถึงเรือนไม้ที่ก่อขึ้นด้วยหิน ลักษณะเรียบง่ายอย่างยิ่ง แต่แข็งแรงมั่นคง เว้นเพียงไม่กี่ช่องเล็ก ๆ เท่ากำปั้นที่เจาะไว้บนหลังคาให้แสงลอดเข้ามาได้บ้าง ภายในเรือนมืดทึบจนเหมือนคุกคุมขังดี ๆ นี่เอง

หัวหน้าชี้มือให้ออกคำสั่งให้พวกเขาเข้าไป

เหลียงจิ้นเริ่มระแวดระวัง สีหน้าเย็นชา “ที่นี่คือที่ไหน?”

ชุยเส้าซีก็เริ่มตึงเครียดทั้งร่าง

หัวหน้าเผ่าขมวดคิ้วทันที ตวาดเสียงเข้มใส่

เหลียงจิ้นกำหมัดแน่น กำลังจะขยับคิ้วอย่างท้าทาย แต่ยังไม่ทันลงมือ เหลียนฟางโจวตกใจ รีบดึงแขนเขาไว้แน่น แล้วลากเขากับชุยเส้าซีเข้าไปในกระท่อมหินทันที

“ปัง!” ประตูไม้หนาหนักถูกกระแทกปิดอย่างแรงจากด้านนอก เสียงฝีเท้าเดินห่างออกไปเรื่อย ๆ

“นี่มันอะไรกัน!?” เหลียงจิ้นโมโหจนแทบกระโจนไปถีบประตู เขารีบวิ่งไปเขย่าประตูเต็มแรง แต่สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้

เขาหันกลับมา พูดด้วยความเดือดดาล “เมื่อกี้เจ้าจะห้ามข้าทำไม!? ทีนี้ล่ะดีเลย กลายเป็นนักโทษจริง ๆ แล้ว! กับพวกอันธพาลไม่รู้จักบุญคุณอย่างพวกนี้ จะมัวแต่พูดจาดี ๆ ไปทำไม!? เมื่อครู่นี้ถ้าข้าจับมันไว้ได้ บังคับให้มันพาเราหนีออกไป ข้าไม่เชื่อหรอกว่ามันไม่กลัวตาย!”

“เจ้าอย่าลืมว่าเรากำลังอยู่ที่ไหน!” เหลียนฟางโจวเองก็เริ่มโกรธขึ้นมาบ้าง ใบหน้าเย็นเฉียบ “คนพวกนี้เดิมทีก็ระแวงคนจากโลกภายนอกอยู่แล้ว เรากว่าจะทำให้พวกเขาไว้ใจได้นิดหนึ่งก็ยากลำบากแค่ไหน เจ้ายังจะมาทำให้แผนพังหมดอีกน่ะหรือ? ถ้ากลัวตาย—รอพวกเขาเปิดประตูเมื่อไร เจ้าก็หาทางแอบหนีเอาเองแล้วกัน!”

“เจ้าพูดหมายความว่าอย่างไร!?” เหลียงจิ้นแทบจะกระทืบเท้าด้วยความโมโห เขาจ้องเหลียนฟางโจวเขม็ง ร้องเสียงดัง “เจ้าว่าข้ากลัวตายหรือ? ถ้ากลัว ข้าจะเสี่ยงชีวิตไปที่เกาะหุยเฟิงเพื่อตามหาเจ้าหรือ!?”

เหลียงจิ้นไม่คาดคิดว่าเหลียนฟางโจวจะพูดกับเขาเช่นนั้น ในใจพลันเย็นวาบราวถูกน้ำเย็นราดทั้งร่าง จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าพูดอะไรต่อไปก็ไร้ความหมาย
เขาแค่นใบหน้าเย็นชา หันหลังเดินไปนั่งพิงผนังอยู่อีกด้าน โดยไม่พูดกับใครอีก

ชุยเส้าซีก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี ได้แต่ฝืนยิ้มให้เหลียนฟางโจว เสียงอ่อนโยนเอ่ยขึ้นว่า “ช่างเถอะ ในเมื่อมาแล้วก็ต้องอยู่ให้ได้ พักก่อนเถอะ ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าพวกเขาจะเล่นไม้ไหนกับเราอีก!”

เหลียนฟางโจวพยักหน้ารับเบา ๆ หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็ลุกเดินไปหาเหลียงจิ้น นั่งลงห่างจากเขาไม่ใกล้ไม่ไกล แล้วพูดเสียงเบา

“ข้า...ข้าไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ข้าแค่คิดว่า พวกเขาไม่รู้จักเรา เราเองก็บุกเข้ามาในเขตของพวกเขาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียง จะให้เขาไม่ระวังหรือไม่มองเราเป็นภัยก็ยาก แต่อาจจะยังมีคนในหมู่บ้านนี้ที่พูดภาษาราชการได้ก็ได้นะ ถ้าเราใจเย็นรอหน่อย เดี๋ยวความเข้าใจก็จะคลี่คลายเอง แต่ถ้าเราดันก่อเรื่องขึ้นมาเสียก่อน พวกเขาที่เดิมทีก็อารมณ์ร้อนอยู่แล้ว คงยิ่งควบคุมไม่ได้ ถึงเจ้าจะจับหัวหน้าพวกเขาไว้ได้ ก็เถอะ...แต่จะหนีไปไกลแค่ไหนล่ะ? อย่าลืมว่า ที่นี่คือถิ่นของพวกเขา เราเหมือนคนตาบอดในความมืดเลยนะ!”

 

จับแม่ทัพไปไถนาบทที่ 1316 การสื่อสารมีอุปสรรค

บทที่ 1316  การสื่อสารมีอุปสรรค

เขาหันไปมองเหลียนฟางโจวอย่างตะลึงงัน แววตาเย็นชาดุดันค่อย ๆ จางหาย กลายเป็นความอ่อนโยนบางเบาที่ตัวเขาเองก็อาจไม่ทันรู้ตัว

นาง...ถึงกับยื่นมือมาจับเขาเอง! ถ้าเป็นเมื่อก่อน ต่อให้เขาเคยช่วยชีวิตนางไว้ก็เถอะ เรื่องแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นเด็ดขาด!

ทว่ายามนี้ นางกลับทำเช่นนั้น—เป็นเพราะซาบซึ้งในใจที่เขาเสียสละกระนั้นหรือ? แต่...นางไม่จำเป็นต้องรู้สึกเช่นนั้นก็ได้!

ถึงกระนั้น เขาก็ยังดีใจ...และรู้สึกว่า—มัน “คุ้มค่า” แล้ว!

มุมปากของเหลียงจิ้นยกขึ้นเล็กน้อย กำลังจะเอ่ยถ้อยคำหวานลึกซึ้ง  เพื่อให้นางจดจำความดีของเขาไปชั่วชีวิต ใครจะคิดว่า เหลียนฟางโจวกลับใช้ดวงตากลมดำชื้นวาวใส จ้องมองเขาด้วยความจริงใจ แล้วส่ายหน้าเอ่ยอย่างอ้อนวอน “อย่าใช้กำลังเลย...ขอร้องเถอะ อย่าลงมือได้ไหม?”

เหลียงจิ้นถึงกับตะลึง ความอ่อนโยนและความหวังทั้งหมดที่ก่อตัวขึ้นเมื่อครู่พลันพังทลายลง แววตาเขาเศร้าลงฉับพลัน

ทว่าภายใต้สายตาของนางที่เป็นครั้งแรก...ที่ขอร้องเขาอย่างจริงจังถึงเพียงนี้ เขาก็ไม่อาจทำใจแข็งปฏิเสธได้

ในใจคิดเพียงว่า—ช่างมันเถอะ! ในเมื่อจะหนีก็หนีไม่พ้น งั้นก็ตายด้วยกันเสียเลยก็แล้วกัน เจ้าหน้าขาวนั่นก็ดูไม่น่าไว้วางใจนัก จะเอาอะไรไปพานางหนีได้ไกล? อาจมีแต่จะพานางไปลำบากเปล่า ๆ!

หากพวกมันคิดร้ายกับนางจริง อย่างน้อย...เขาก็ยังมีโอกาส ให้นางหลุดพ้นจากความทรมานอย่างรวดเร็ว!

เมื่อคิดได้เช่นนั้น สีหน้าเหลียงจิ้นก็ค่อยผ่อนคลายลง ยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยน “ได้ ข้าจะไม่ลงมือ ข้าจะฟังเจ้าทุกอย่าง!”

เหลียนฟางโจวถอนหายใจโล่งอก ยิ้มตอบ “อืม เจ้าต้องจำไว้นะ ว่าจะต้องฟังข้า!”

เหลียงจิ้นพยักหน้า

ชุยเส้าซีรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็มีไหวพริบพอไม่พูดอะไรออกมา
หลังได้ยินบทสนทนาระหว่างสองคน เขาก็เข้าใจโดยไม่ต้องถาม—จากนี้ เขาก็จะทำตามเหลียนฟางโจวเช่นกัน

เหลียนฟางโจวยิ้ม พลางคลายมือออกจากข้อมือของเหลียงจิ้น สูดลมหายใจลึก แล้วหันไปยิ้มให้ชายหนุ่มแปลกหน้าเหล่านั้นอย่างอ่อนโยน

เสียงตวาดอันเกรี้ยวกราดของเหลียงจิ้นก่อนหน้านี้ไม่มีผลต่อคนเหล่านั้นเลย แต่รอยยิ้มของเหลียนฟางโจวเพียงครั้งเดียว กลับทำให้พวกเขาชะงักงัน

สีหน้าเย็นชาแฝงศัตรูจางลงเล็กน้อย กลายเป็นความฉงนสงสัย พวกเขามองหน้ากันและกัน ราวกับไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป

ชุยเส้าซีแอบโล่งใจ มองเหลียงจิ้นอย่างลอบเย้ยในใจ "อ่อนชนะแข็ง...ไม่ผิดเลยจริง ๆ!"

เหลียนฟางโจวยิ้มจนรู้สึกเมื่อยไปทั้งหน้า แต่ก็ไม่กล้าหยุด ยังคงรักษารอยยิ้มที่อบอุ่นไว้ พลางเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน “พวกข้าเดินหลงทาง เดินตามชายฝั่งเรื่อยมา มาจนถึงที่นี่ หากรบกวนพวกท่าน ต้องขออภัยจริง ๆ ไม่ทราบว่านี่คือที่ใดหรือ?”

ไม่มีใครตอบคำถามของเหลียนฟางโจว

มีชายหนุ่มคนหนึ่งเบิกตากว้าง จ้องนางเขม็งนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูด โต้ตอบออกมารวดเดียวเป็นภาษาประหลาดที่ไม่มีใครเข้าใจ

เหลียนฟางโจวทั้งสามถึงกับตะลึงงัน — พูดภาษาอะไรกันเนี่ย!?

เหลียนฟางโจวได้สติ พลันหันมามองเหลียงจิ้นอย่างมีความหวัง ความหมายในแววตาชัดเจนยิ่ง — เจ้าไม่ใช่คนเมืองหนานไห่หรือ?

เหลียงจิ้นโดนนางมองเช่นนั้นก็อดรู้สึกขายหน้าไม่ได้ พูดออกมาอย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ “ข้าเป็นคนเมืองหนานไห่ก็จริง แต่ที่นี่มันกันดารเกินไป ข้าก็ไม่รู้ว่าเขาพูดอะไร! อีกอย่าง ดูจากการแต่งตัวของพวกเขา...เราเจอเข้ากับพวก ‘ไป๋เหยา’ ชนเผ่าลึกลับทางใต้เข้าแล้ว!”

สีหน้าของเหลียนฟางโจวและชุยเส้าซีพลันแปรเปลี่ยน

ชายที่พูดกับพวกเขาเมื่อครู่พอเห็นไม่มีใครตอบ สีหน้าก็พลันแข็งกร้าว พูดออกมาอีกชุดยาวเหยียด รัวเร็วอย่างกับกลัวไม่ทัน ฟังไม่ออกแม้แต่คำเดียว—แต่จากน้ำเสียง ก็บอกได้ว่า ไม่ใช่คำต้อนรับแน่นอน!

พวกชายหนุ่มชุดครามที่เหลือก็เผยสีหน้าเย็นชาเด็ดขาด ก้าวเท้าเข้ามาใกล้อย่างมีแรงกดดัน

“เดี๋ยวก่อน! ฟังข้าก่อน!” เหลียนฟางโจวรีบยกมือชี้ไปทางทะเล ชี้มาทางพวกตน แล้วก็ส่ายหัว ค้อมตัวคารวะ พลางพูดด้วยท่าทางทั้งโบกมือทั้งแสดงไมตรี “พวกเราหลงทาง! ล่องลอยมาตามชายฝั่งจากทางโน้น ไม่ได้ตั้งใจล่วงเกินพวกท่านเลย! ขอโทษจริง ๆ! พวกท่านในเผ่ามีใครที่พูดภาษาราชการได้ไหม? ขอความกรุณาให้เราได้พบหน่อยได้หรือ? ได้โปรดเถอะ!”

พูดพลาง นางก็รีบถอดปิ่นทองจากมวยผม ตุ้มหู กำไลหยกจากข้อมือ ยื่นออกไปพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนที่สุด “นี่เป็นของเล็กน้อย แสดงความขออภัยจริงใจ ขอรับไว้เถอะ!”

พวกชายชุดครามชะงักกันไปอีกครั้ง

ชายที่พูดเมื่อครู่ เห็นของในมือเหลียนฟางโจวก็ถึงกับตาวาว เขาชี้มาที่ตัวเองพลางพูดภาษาต่างถิ่นขึ้นมาอีกคำ คล้ายกับกำลังถามอะไรบางอย่าง

เหลียนฟางโจวกลัวจะตีความผิด จึงไม่กล้าพยักหน้า ไม่กล้าส่ายหน้า
ได้แต่ยิ้ม — ยิ้มอย่างเป็นมิตรที่สุด มือที่ยื่นของก็ยื่นเข้าไปใกล้เขาอีกนิด

ในที่สุดชายคนนั้นก็เข้าใจ เจอแบบนี้ถึงกับหัวเราะกว้าง ดีใจจนปากแทบฉีก รีบรับของจากมือนางไปหมดทุกชิ้น

ชายคนอื่นก็พลอยยิ้มแย้มด้วย มีบางคนกรูกันมามุงดูเครื่องประดับ ยกขึ้นพินิจพิเคราะห์ไปมา พูดคุยกันอึกทึกด้วยภาษาที่ฟังไม่ออก

เหลียนฟางโจว ชุยเส้าซี และเหลียงจิ้น ต่างก็รู้สึกเหมือนได้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พวกเขายิ้มได้...อย่างน้อยก็ถือเป็นสัญญาณดี!

ชุยเส้าซีลอบยกนิ้วโป้งให้เหลียนฟางโจว มือหนึ่งยกขึ้นข้างลำตัว ใบหน้ายิ้มบาง

เหลียนฟางโจวก็ยิ้มตอบ แล้วรีบบอก “ของดีพอมีติดตัวกันบ้างใช่ไหม? รีบเอาออกมาเถอะ!”

ชุยเส้าซีกับเหลียงจิ้นเพิ่งรู้สึกตัว รีบล้วงของติดตัวออกมา ทั้งจี้หยก ถุงหอม และเครื่องตกแต่งต่าง ๆ

เหลียนฟางโจวรับมาทั้งหมด แล้วยิ้มพลางพูด “หนแรกก็วางมาด หนที่สองต้องคุ้นมือ ข้ายังเป็นคนยื่นจะดีกว่า!”

แล้วก็ยื่นของทั้งหมดส่งให้พวกชายชุดครามอีกครั้ง

หัวหน้ากลุ่มชายชุดครามรับของไป มองดูสลับกับชายอีกสองคน สายตาลอบมองชุยเส้าซีกับเหลียงจิ้น

ชุยเส้าซีรีบฝืนยิ้มตอบ ส่วนเหลียงจิ้นนั้น ใบหน้าเกร็งจนกล้ามเนื้อกระตุก จะยิ้มก็ยิ้มไม่ออกเสียแล้ว

หัวหน้ากลุ่มชายชุดครามไม่แม้แต่จะเหลือบตามองชุยเส้าซีกับเหลียงจิ้น
เขารับของทั้งหมดจากมือเหลียนฟางโจวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พูดอะไรอีกยืดยาวเป็นภาษาต่างถิ่น พลางหยิบจับของเหล่านั้นพลิกดูอย่างตื่นเต้นราวกับสมบัติล้ำค่า

เหลียนฟางโจวยืนอยู่ตรงนั้น ยิ้มอย่างเป็นมิตรต่อไป พยายามส่งมอบความรู้สึก "ไม่เป็นภัย" ให้พวกเขารับรู้

แม้นางจะไม่เข้าใจภาษาท้องถิ่น แต่ก็พอมีสามัญสำนึกอยู่บ้าง —ชนเผ่าที่ปิดตัวและอยู่ห่างไกลเช่นนี้ แทบไม่ต่างจากกลุ่มคนในยุคโบราณ ย่อมเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและไม่ไว้ใจต่อคนนอก ถ้าหากแสดงท่าทีแข็งกร้าวออกไปก่อน เท่ากับตอกย้ำว่า "พวกข้าเป็นภัย" แล้วคนเผ่าจะยอมปล่อยไปได้อย่างไร?

แค่ดูจากที่อีกฝ่ายสามารถล้อมพวกตนไว้ได้โดยไม่มีใครรู้ตัว ก็พอจะจินตนาการได้ว่า หากเกิดสู้รบขึ้นจริง ต่อให้พวกตนทั้งสามจะหนีรอดมาได้ในช่วงแรก ท้ายที่สุดก็ไม่มีทางหนีพ้นจากคนที่ชำนาญภูเขาป่าดิบเหล่านี้อยู่ดี

บุกฝ่าวงล้อม...นั่นก็ไม่ต่างจากเดินเข้าทางตาย!

เหลียนฟางโจวจึงทำได้เพียงกัดฟันใช้ไม้นุ่ม หวังจะประคองสถานการณ์ให้ราบรื่น อย่างน้อย — ตอนนี้บรรยากาศก็ผ่อนคลายลงได้บ้าง

สถานการณ์เปลี่ยนได้ ก็เท่ากับยังมี “ความหวัง”

หลังจากพวกชายชุดครามวนเวียนดูของอยู่พักหนึ่ง หัวหน้ากลุ่มก็พูดอะไรอีกบางอย่าง ชายที่เหลือทั้งหมดพลันเงียบลงทันที

แม้บรรยากาศดูไม่ตึงเครียดเท่าเดิม แต่สายตาทุกคู่ยังคงจับจ้องมาทางทั้งสามคนอย่างระแวดระวัง ในดวงตาเหล่านั้น แม้จะลดความดุกร้าวลงบ้าง แต่ความ “ไม่ไว้ใจ” ก็ยังคงแน่นหนาไม่เปลี่ยน

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1315 คนแปลกหน้าในป่าลึก

บทที่ 1315  คนแปลกหน้าในป่าลึก

นอกจากปลา หอย ปูย่างแล้ว ยังมีลูกเถา(ลูกพีช)สีเขียวอยู่หลายลูก บอกว่าเก็บได้จากแถวนั้น แม้จะมีรสเปรี้ยวฝาดอยู่บ้าง แต่ก็ช่วยกระตุ้นความอยากอาหารได้ดี

พอเหลียนฟางโจวกินอิ่ม พักผ่อนเล็กน้อยก็จัดการเติมน้ำจืดจนเต็ม แล้วเก็บลูกเถาเขียวที่สภาพดีอีกหลายลูก ทั้งสามคนต่างถือไม้ไผ่ใช้เป็นไม้เท้าสำรวจเส้นทาง ออกจากชายหาด มุ่งหน้าสู่ภูเขา

แม้ชุยเส้าซีเคยมาเมืองหนานไห่ แต่ก็เคยเดินทางแค่ในเมืองใหญ่ที่คึกคัก ส่วนเหลียนฟางโจวยิ่งแล้วใหญ่ ไม่เคยสัมผัสภูเขาป่ามาก่อน ในบรรดาทั้งหมด ก็มีเพียงเหลียงจิ้นที่พอจะเรียกได้ว่ามีประสบการณ์อยู่บ้าง

ในป่าที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์พันเกี่ยว พืชพรรณหนาทึบ มีทั้งพืชพิษและไม้มีหนาม หากไม่ได้เหลียงจิ้นคอยชี้แนะ สองคนที่เหลือคงไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าจะเอาตัวรอดอย่างไร

พูดได้แค่สี่คำ: ขนลุกโดยไม่รู้ตัว!

ตลอดทั้งวันยังถือว่าโชคดี เพราะยังไม่เข้าสู่เขตป่าลึกมากนัก อันตรายจึงยังไม่ร้ายแรง และสามารถเดินทางได้ค่อนข้างรวดเร็ว กับเหลียงจิ้นแล้ว เส้นทางนี้ไม่ถือเป็นภาระเลย แต่กับเหลียนฟางโจวและชุยเส้าซี กลับเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นทุกที

พอฟ้าเริ่มมืด ทั้งสามก็พบที่พักแรมเหมาะสมจึงหยุดพัก สองคนถึงกับนั่งลงแล้วรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว โดยเฉพาะขาทั้งสองข้าง ที่เจ็บล้าจนแทบขยับไม่ไหว

ชุยเส้าซีรู้หน้าที่ดีนัก พอพักหายใจหายคอแล้วก็ลุกขึ้นไปหาฟืนเงียบ ๆ ส่วนเหลียงจิ้นได้ออกไปหาอาหารตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว

เหลียนฟางโจวเห็นดังนั้นก็จะลุกตามไปช่วย แต่ชุยเส้าซีรีบห้าม “อย่าเลย เจ้าพักเถอะ! รออยู่ตรงนี้ก็พอ ไม่อย่างนั้นเจ้าอารมณ์ร้ายนั่นกลับมาอีก ก็ได้โวยวายเราแน่!”

ไม่เพียงโกรธที่เขาให้เหลียนฟางโจวช่วยงาน แต่ยังจะโกรธที่นางคิดช่วยเขาอีกด้วย ในสายตาเขา เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นหน้าที่ของชุยเส้าซีอยู่แล้ว

เหลียนฟางโจวยิ้มเจื่อน ๆ ถอนหายใจ “ดูเจ้าผอมบางอย่างนี้ ข้ากลัวจะยังดีกว่าเจ้าเสียอีก อย่าฝืนตัวเองเลยนะ เดินให้ช้าลงหน่อยก็ยังดี!”

“เจ้าเป็นหญิง จะมาเทียบกับข้าได้อย่างไร? อย่าดูถูกข้าไปหน่อยเลย!” ชุยเส้าซียิ้มอย่างไม่สบอารมณ์นัก แล้วก็รีบออกไป

เหลียนฟางโจวจำใจต้องนั่งลง กอดเข่าเงียบ ๆ คิดถึงสิ่งที่พบเจอในวันนี้ และอันตรายที่รออยู่เบื้องหน้าในวันพรุ่งนี้

คืนวันนั้นผ่านไปโดยสงบ เช้าตรู่เหลียนฟางโจวก็ตื่นขึ้นมาแต่เช้า พอเห็นฟ้าสางก็เริ่มออกเดินทางต่อ ยิ่งเดินลึกเข้าไปในหุบเขา ทางยิ่งเดินยาก—ที่จริงแล้วแทบไม่มีทางเดินเลย มีเพียงรอยเท้าของเหลียงจิ้นที่เดินนำ และคอยหาเส้นทางให้ก้าวย่ำตามเท่านั้น

แม้วันนั้นจะยังถือว่าผ่านไปอย่างปลอดภัย แต่ก็เดินได้น้อยกว่าวันก่อนมาก คาดว่าคงได้ไม่เกินยี่สิบถึงสามสิบลี้

เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านไปอีกสามวัน ไม่รู้ว่าพวกเขาหกล้มไปกี่ครั้งแล้ว เสื้อผ้าสกปรกเลอะเทอะแทบดูไม่ได้ แถมยังมีรอยขีดข่วนจากกิ่งไม้เถาวัลย์นับไม่ถ้วน รองเท้าก็เปียกโชกมานาน เดินแล้วเหนียวหนึบระคายเท้า แถมยังลื่นง่ายอีก แต่ในป่าลึกแบบนี้ ไม่มีรองเท้าเดินคงเป็นไปไม่ได้ สุดท้ายก็ทำได้แค่กัดฟันทน

ทั้งสามคนเริ่มกระวนกระวายใจขึ้นมาแล้ว หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่รู้ชาตินี้หรือชาติหน้าถึงจะได้ออกจากป่านรกนี่ไปได้ เผลอ ๆ ยังไม่ทันหลุดพ้นออกไป ก็ต้องกลายเป็นมนุษย์ป่ากันก่อนเสียแล้ว!

เหลียนฟางโจวนึกย้อนถึงตอนที่เคยข้ามเขากับหลี่ฟู่ ตอนนั้นเป็นฤดูหนาว แม้จะหนาวเย็นในยามค่ำคืน แต่ก็นับว่ามีข้อดีอยู่ไม่น้อย อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลเรื่องงูแมลงยุงกัด

เดิมนางเคยคิดว่าตัวเองเป็น “ผู้มีประสบการณ์เดินป่า” พอตัว ใครจะรู้...พอเอาเข้าจริง กลับไม่เป็นอย่างที่คิดเลยแม้แต่น้อย!

ป่าแต่ละแห่ง ล้วนไม่เหมือนกัน ประสบการณ์เดิม...ใช้ไม่ได้ผล!

เช้าวันนั้น ทั้งสามยังคงฝืนลากขาอันหนักอึ้งเดินต่อไปทีละก้าว
อยู่ ๆ เหลียงจิ้นที่เดินนำกลับหยุดกึก ยกมือขึ้นห้ามสองคนด้านหลัง สายตาเย็นชาเฉียบคม คิ้วขมวดแน่นขณะตั้งใจฟังอะไรบางอย่าง

เหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีสบตากัน ต่างก็ใจเต้นระรัว

“ใครอยู่ที่นั่น! แอบซ่อนทำไม? ออกมาเดี๋ยวนี้ อย่าให้ข้าต้องใช้กำลัง!”
เหลียงจิ้นตะโกนกร้าว เสียงดุดันสะท้อนทั่วป่า

มีคนจริง ๆ! ใจของเหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีพลันสะท้าน ต่างตั้งท่าระวังเต็มที่ สายตากวาดมองพุ่มไม้รกชัฏรอบด้านที่ซ้อนกันหนาแน่นจนแทบมองไม่เห็นพื้นดิน

เสียงใบไม้ไหวดังแผ่วเบา...ทันใดนั้น หลังพุ่มหนามขนาดใหญ่ด้านซ้าย มีชายหนุ่มสามคนโผล่ออกมา สวมเสื้อผ้าผ้าคราม หน้าคล้ำทั้งสองข้างป้ายรอยสีขาวขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือ พันศีรษะด้วยผ้าคราม มือถือหอกยาวและง้าวสามแฉก ท่าทีเย็นชา เต็มไปด้วยศัตรู

ทั้งสามยังไม่ทันตั้งตัว ราวกับในพริบตา ชายหนุ่มในชุดครามคล้ายกันนี้ก็ปรากฏตัวออกมาจากหลังพุ่มไม้ จากหลังต้นไม้ จากเถาวัลย์รอบทิศ
ทันใดนั้น ทั้งสามก็ถูกล้อมวงไว้โดยไม่ทันตั้งตัว

เหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีใจหายวาบ—รอบด้านมีคนซ่อนตัวอยู่ แต่พวกเขากลับไม่รู้สึกอะไรเลย!

สำหรับเหลียงจิ้น ความตกใจยิ่งรุนแรงกว่า ไม่รู้ว่าพวกมันฝีมือเยี่ยมเกินไป หรือเพราะชำนาญภูมิประเทศจนซ่อนตัวแนบเนียนได้หมดจด ยกเว้นสามคนแรกที่เปิดเผยตัว...ส่วนที่เหลือเขาไม่ได้รู้สึกถึงการมีอยู่เลยแม้แต่น้อย!

ไม่ว่าเหตุผลจะเป็นข้อใด ก็ล้วนไม่ใช่เรื่องดี!

ชายหนุ่มสิบกว่าคนเริ่มขยับเข้าหาแบบไร้เสียงไร้ร่องรอย ล้อมเข้ามาช้า ๆ สีหน้าเย็นชาแฝงความเคียดแค้น ประกอบกับสภาพแวดล้อมแปลกประหลาด เครื่องแต่งกายประหลาด ยิ่งดูชวนขนหัวลุก

“หยุด! ถ้ายังไม่หยุดล่ะก็ อย่าหาว่าข้าไม่เตือน!” สายตาเหลียงจิ้นวาบเย็นยะเยือก กวาดมองไปพลางตวาดเสียงกร้าว

พวกนั้นชะงักนิดหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ไม่ใส่ใจ ยังคงล้อมเข้ามาเรื่อย ๆ

เหลียงจิ้นกัดฟันแน่น ก้มหน้ากระซิบกับชุยเส้าซีด้วยเสียงเย็น “เจ้าหน้าขาว อีกเดี๋ยวข้าจะเปิดทางให้ เจ้าพาฟางโจวหนีไป! หนีได้ไกลเท่าไหร่ก็เท่านั้น โชคชะตาจะเป็นอย่างไรก็อยู่ที่พวกเจ้าแล้ว!”

ชุยเส้าซีที่เคยดูแคลนเหลียงจิ้นมาตลอด นิ่งไปทันทีเมื่อได้ยินประโยคนั้น
หัวใจพลันสั่นสะเทือน ความรู้สึกในใจเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มขื่นในใจ — ดูท่าเขากับข้าคงเหมือนกัน...ต่างก็มีใจให้ฟางโจวเหมือนกัน! เพียงแต่น่าเสียดาย...ไม่ว่าใคร ก็มีได้เพียงรู้จัก แต่ไม่มีวาสนา

เขารู้ดีว่า หากจะเปิดทางฝ่าวงล้อมออกไป หรือแม้แต่ถ่วงเวลาให้ได้สักนิด คนที่ทำได้ก็มีเพียงเหลียงจิ้นเท่านั้น ถ้าเป็นเขา คงไม่ทันถึงหนึ่งกระบวนท่าก็ถูกพวกมันจัดการร่วงแล้ว อย่าว่าแต่จะพาใครหนีเลย เวลาก็ไม่มีให้แย่ง!

ฉะนั้น เขาจึงไม่ได้ขัดขืนหรืออวดดื้อ เพียงพยักหน้าแล้วพูดว่า “ตกลง! ข้าจะพาฟางโจวหนีไปก่อน ส่วนเจ้าก็หาทางถอยทีหลัง อย่าไปไกลกันนัก เราจะกลับมารวมตัวกันที่นี่อีกที!”

เหลียงจิ้นหัวเราะเยาะ “หึ!” ในใจเขาย่อมรู้ดี...ตนเองอาจไม่มีแม้แต่โอกาสจะรอดมาพบกันอีก แต่ปากก็ยังตอบว่า “ได้!”

พวกนั้นเริ่มขยับเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที เหลียงจิ้นกำหมัดแน่น ข้อนิ้วดังก๊อบแก๊บเบา ๆ สายตาเย็นเฉียบ คำรามในใจ เตรียมจะเป็นฝ่ายเปิดฉากก่อน

ทว่า—ยังไม่ทันได้ลงมือ จู่ ๆ ก็มีมือเล็กนุ่มอุ่นมือหนึ่งยื่นมาจับข้อมือของเขาไว้แน่น ความรู้สึกร้อนผ่าวและนุ่มนวลนั้นไหลผ่านเข้าสู่ร่างกาย เหลียงจิ้นถึงกับชะงัก ร่างกายทั้งร่างราวกับชาไปทั้งตัว ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1314 จะไม่ช่วยใครทั้งนั้น

บทที่ 1314  จะไม่ช่วยใครทั้งนั้น!

เหลียนฟางโจวแค่นเสียงเบา ๆ ตอบอย่างไม่ลังเล “จะไม่ช่วยใครทั้งนั้น!”

“……” เหลียงจิ้นถึงกับอึ้ง ไม่ใช่คำตอบที่เขาคาดหวังไว้ และก็ไม่ใช่คำตอบที่ทำให้ผิดหวังโดยตรง จนไม่รู้ว่าจะตอบโต้อย่างไรดี

“ทำไม...?” เขารู้สึกอึดอัดในอก แต่กลับไม่รู้สึกแย่เท่าไรนัก

เหลียนฟางโจวกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “ไม่มีทำไมทั้งนั้น! ข้าก็แค่ไม่ช่วย! ถ้าไม่เชื่อ...พวกเจ้าสองคนจะลองดูก็ได้!”

“……” ลองดูงั้นหรือ? ถ้าชุยเส้าซีว่ายน้ำไม่เป็น เขาคงจะลองจริง ๆ เสียด้วยซ้ำ น่าเสียดาย...ถ้าเขาว่ายไม่เป็น แล้วตอนนั้นจะช่วยชีวิตนางได้อย่างไร? ไม่เพียงแต่จะว่ายน้ำได้ดีเสียด้วยซ้ำ หากตกน้ำไปจริง ๆ ล่ะก็...ใครจะช่วยใครกันแน่ก็ยังไม่รู้เลย!

เหลียงจิ้นไม่ยอมแพ้ ตอบโต้กลับ “ข้าก็แค่สมมุติขึ้นมา เจ้าจะจริงจังไปถึงไหนกัน? ไม่ได้! ข้าเกือบจะโดนเจ้าหลอกอีกแล้ว! เจ้าต้องเลือกคนใดคนหนึ่งให้ได้!”

เหลียนฟางโจวถึงกับอยากสบถออกมา นี่เขาไม่มีเหตุผลเสียจนตนต้องละทิ้งเหตุผลตามเขาไปด้วยแล้วหรือ? นางจึงแค่นเสียง “คำตอบของข้าก็เป็นเช่นนี้ เจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็เรื่องของเจ้า! ข้าไม่เคยพูดหรอกหรือ? หากอยากรู้จริง ๆ ก็ไม่ต้องสมมุติหรอก ลองดูของจริงก็ได้!”

เหลียงจิ้นถูกนางย้อนจนพูดไม่ออก แต่ก็ทำอะไรนางไม่ได้จริง ๆ! นางไม่ยอมตอบเสียอย่าง เขาจะบีบคอให้นางพูดได้หรือ?

เหลียนฟางโจวเห็นเขาทำหน้าอึดอัดขัดเคืองก็เกือบหลุดหัวเราะ แต่ถ้าหัวเราะออกไปก็เสียเชิงหมด จึงฝืนเก็บสีหน้าไว้ เอ่ยเรียบ ๆ “ข้าหิวแล้ว ขอดูหน่อยว่าเส้าซีเตรียมของไปถึงไหนแล้ว”

พูดจบก็ไม่สนใจเหลียงจิ้นอีก เดินไปตามทางที่ชุยเส้าซีจากไปก่อนหน้า

เหลียงจิ้นมองตามแผ่นหลังนาง ก่อนจะหักกิ่งไม้ในมือ  ด้วยความขุ่นเคือง แล้วหัวเราะเย็นสองเสียง ก้าวตามไปอย่างไม่เร่งรีบ

ชุยเส้าซีกลับวางตัวดีทีเดียว หรืออาจเพราะเห็นแก่เหลียนฟางโจวและตัวเขาเองก็เป็นได้ ไม่อย่างนั้นหากเหลียงจิ้นสั่งให้เขาทำงาน เขาคงไม่มีทางยอมทำให้แน่!

ตอนเหลียนฟางโจวตามหาเขาเจอ เขาก็หาฟืนแห้งมาได้มากโขแล้ว กำลังจับปลา กุ้ง ในแอ่งน้ำตื้นอยู่พอดี

เหลียนฟางโจวพอเดินมาถึง ชุยเส้าซีก็ลอบโล่งใจ ยิ้มถามด้วยความห่วงใย “เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม? เจ้าเถื่อนนั่นไม่ได้รังแกเจ้าหรอกนะ?”

เหลียนฟางโจวส่ายหน้าแล้วยิ้ม ก่อนจะนั่งยองลงข้างเขา ช่วยจับกุ้งตัวใหญ่พลางพูดเบา ๆ “ขอโทษนะ ที่ทำให้เจ้าต้องลำบาก”

“แค่นี้น่ะหรือ!” ชุยเส้าซียิ้ม “ปากเขาจะร้ายแค่ไหน ก็ใช่ว่าจะกล้าทำอะไรมากมาย! ข้ากลับเป็นห่วงเจ้ามากกว่าเสียอีก—”

เขาเหลือบมองนาง ถอนใจเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “สุดท้าย...ความทะเยอทะยานดุร้ายในใจเขาก็ไม่เคยจางหาย ตอนนี้เราขึ้นฝั่งกันแล้ว หากวันใดเขาคลุ้มคลั่งขึ้นมา เจ้ากับข้าอาจจะต้านเขาไม่อยู่ก็เป็นได้ ฟางโจว ข้าไม่อาจทนนั่งมองเจ้าถูกทำร้ายต่อหน้าต่อตาได้หรอกนะ!”

คำพูดนั้นทำให้เหลียนฟางโจวสะเทือนใจนัก ความรู้สึกผิดที่มีต่อเขายิ่งทับถมขึ้นมา นางได้แต่ถอนใจเบา ๆ “ขอโทษ…”

“ฟางโจว!” ชุยเส้าซียิ้มขัดขึ้น “หากเจ้าพูดคำนั้นกับข้าอีก ข้าคงเสียใจจริง ๆ แน่!”

“ข้า...” เหลียนฟางโจวถึงกับพูดไม่ออก ทั้งสองสบตากันแล้วก็หัวเราะเบา ๆ ออกมา

พอดีกับที่เหลียงจิ้นเดินมาเห็นภาพตรงหน้า ทั้งสองพูดอะไรกันไม่รู้ แต่กลับหัวเราะกันอย่างสดใส โดยเฉพาะเหลียนฟางโจว...เคยหัวเราะเช่นนี้ต่อหน้าเขาบ้างหรือ? ไม่เคยเลย!

เจ้าหน้าขาวนี่...มันตัวปัญหาชัด ๆ!

เหลียงจิ้นยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ ฮึดฮัดในลำคอ เดินกระแทกเท้าเข้ามาหา พูดเสียงเย็นเฉียบ “ฟ้ามืดลงทุกที ยังจะเอ้อระเหยกันอีกหรือ? จะมัวชักช้าไปถึงเมื่อไร? รู้ไหมว่าคืนนี้จะนอนกันยังไง?”

ชุยเส้าซีไม่ตอบโต้อะไร หยิบไม้ที่ร้อยปลาและกุ้งเรียบร้อยวางไว้บนกองฟืน ก่อนพูดเรียบ ๆ “ข้าจะไปหาน้ำแล้ว”

เหลียงจิ้นแค่นเสียง หันไปสั่ง “แบกฟืนกับปลาไปด้วย! ตามข้ามา!”

ชุยเส้าซีไม่ตอบอะไรอีก ยอมยกของตามไปเงียบ ๆ ส่วนเหลียนฟางโจวก็เดินตามไปโดยไม่พูดอะไรเช่นกัน

เหลียนฟางโจวคิดจะช่วยแบ่งเบาภาระให้ชุยเส้าซีสักเล็กน้อย แต่เขากลับส่งสายตาเป็นเชิงห้าม นางก็รู้ดีว่าหากตนยังดื้อดึงจะช่วย คงมีแต่จะยั่วโมโหเจ้าคนเจ้าอารมณ์นั่นเสียเปล่า จึงได้แต่ถอนใจ ปล่อยผ่านไป

ทั้งสองไม่พูดไม่จา เดินตามหลังเหลียงจิ้นไปตามเส้นทางวกวนไม่นานนัก เบื้องหน้าก็พลันเปิดโล่ง กลายเป็นชายหาดแห้งกว้างที่สายตากวาดไปได้สุดลูกหูลูกตา

พอดีมีโขดหินก้อนใหญ่บังอยู่ด้านหน้าหาด ปิดกั้นลมทะเลยามค่ำได้ดี ด้านในมีลักษณะเว้าลึก หลังพิงผนังหินสูง หากปิดปากทางเข้าได้ ก็ถือว่าปลอดภัยไม่น้อย

พื้นที่ก็ไม่แคบจนเกินไป สามคนอยู่ได้พอดี ไม่ถึงกับโล่งแต่ก็ไม่อึดอัด

เหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีต่างก็ลอบถอนใจอย่างโล่งอกโดยมิได้นัดหมาย นางอดคิดไม่ได้ว่า...อย่างน้อยชายคนนี้ก็ยังพอไว้ใจได้เรื่องการจัดการ หากไม่ใช่นิสัยดุร้ายอารมณ์ร้ายเกินไปจนไม่น่าเข้าใกล้ ก็คงพอเป็นเพื่อนได้

...น่าเสียดาย—ไม่มีวันเป็นไปได้!

แค่พูดถึงนิสัยก็น่าถอยห่างแล้ว ยังไม่นับว่าเขาเป็นคนของสกุลเหลียง หากไม่คิดจะกลับใจยอมสวามิภักดิ์ต่อราชสำนัก ก็ย่อมไม่มีทางประนีประนอมกันได้ ในท้ายที่สุดจะต้องถึงคราวห้ำหั่นแน่นอน!

ก็ไม่รู้ว่า...ถึงเวลานั้น เขาจะเสียใจหรือไม่ ที่เคยยื่นมือช่วยชีวิตนางไว้…

สำหรับเหลียงจิ้นแล้ว ความรู้สึกของเหลียนฟางโจวซับซ้อนยิ่งกว่าที่มีต่อชุยเส้าซีเสียอีก!

คิดมาถึงตรงนี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงหลี่ฟู่กับซวี่เอ๋อร์ในแววตาเงียบงัน พร้อมกับถอนใจในใจเบา ๆ

หลี่ฟู่…ไม่รู้ว่าเขาสืบหาตัวนางเจอหรือยัง…หรือว่า…

ชายหนุ่มทั้งสองต่างก็ยอมหลีกทางให้เหลียนฟางโจวได้อยู่ในมุมด้านในโดยไม่ต้องให้เหลียงจิ้นสั่งการ ชุยเส้าซียังเป็นฝ่ายลงมือก่อไฟ ย่างกุ้งปลาให้เรียบร้อย แล้วเดินตามคำสั่งของเหลียงจิ้นไปหาน้ำจืดมา

หลังจากมื้อค่ำอันแสนอบอุ่นด้วยอาหารทะเลผ่านพ้นไป ฟ้าก็พลันมืดสนิท ท้องนภาสีน้ำเงินเข้มประดับด้วยดวงดาวระยิบระยับ ทางช้างเผือกทอดยาวสว่างไสวเหนือฟ้า เบื้องล่าง คือท้องทะเลกว้างใหญ่ไพศาล เสียงคลื่นซัดชายฝั่งเบา ๆ ดั่งสายฝนฤดูใบไม้ผลิที่โปรยปราย

หากอยู่ในช่วงพักผ่อน ภาพเช่นนี้คงทำให้รู้สึกสงบสุขอย่างยิ่ง ทว่าตอนนี้กลับเป็นเพียงความสุขชั่วคราว ท่ามกลางความยากลำบาก เพื่อปลอบประโลมใจตนเองเท่านั้น

ยามค่ำคืน ชุยเส้าซีผลัดเวรยามกับเหลียงจิ้น ส่วนเหลียนฟางโจวเอนกายพิงผนังหินด้านใน หลับตาพักผ่อน

เดิมทีนางคิดว่าคงนอนไม่หลับ แต่ใครจะรู้...ความคิดฟุ้งซ่านในหัวยังไม่ทันหมดสิ้น ก็เผลอหลับไปเสียแล้ว

นอนหลับฝันดีตลอดคืน พอเหลียนฟางโจวลืมตาตื่น ฟ้าก็สว่างเต็มที่แล้ว

บนชายหาดไม่ไกลนัก ชุยเส้าซีกับเหลียงจิ้นดูเหมือนจะย่างปลาสำหรับมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้วด้วยซ้ำ!

เหลียนฟางโจวรีบขยี้ตาแล้วเดินออกไปพลางหัวเราะ
“ฟ้าสว่างป่านนี้แล้วหรือ? ทำไมไม่ปลุกข้าบ้าง!”

ชุยเส้าซียิ้มบาง กำลังจะตอบ แต่พอเหลือบเห็นเหลียงจิ้นเข้า ก็กลืนคำลงคอทันที — ขุนพลผู้กล้าย่อมไม่เสียเปรียบต่อหน้าศัตรู...สู้หลีกทางให้เจ้าอารมณ์นั่นไปจะดีกว่า!

果然 เหลียงจิ้นลุกขึ้นมายิ้มตอบเธอช้าไปเพียงครึ่งจังหวะ
“เมื่อคืนนอนหลับสบายก็ดีแล้ว คืนก่อนเจ้าไม่ได้พักให้เต็มที่ คราวนี้ถือเป็นการชดเชย วันนี้ยังต้องเดินทางต่อ ถ้าไม่พักให้พอก็คงแย่”

เหลียนฟางโจวยิ้ม
“พวกเจ้าสองคนยังผลัดกันยามเฝ้ายามอยู่แท้ ๆ ครั้งหน้าปลุกข้าด้วยนะ อย่ามัวเสียเวลากันเพราะข้าเลย!”

เหลียงจิ้นหัวเราะพลางตอบว่าไม่เป็นไร แล้วชวนเธอมารับประทานอาหารเช้า

เหลียนฟางโจวรับคำอย่างอารมณ์ดี จากนั้นจึงไปล้างหน้าแปรงฟันที่ลำธารเล็ก ๆ ข้างโขดหิน จัดทรงผมให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินกลับมาเข้าร่วมกับอีกสองคน