จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1357 เบี่ยงเบนความสนใจ

 

บทที่ 1357 เบี่ยงเบนความสนใจ

คืนนั้นเอง หลี่ฟู่ก็ได้รับข่าวจากไล่จื่อ

เขารายงานว่า—ได้ทดลองหยั่งเชิงจนล้วงข้อมูลออกมาเรียบร้อย

ปรากฏว่าหลังจากคุณชายใหญ่แห่งตระกูลเหลียงกลับจากเขาเหยาซาน ก็พาคนกลุ่มหนึ่งไปยังเหมืองแร่ และเมื่อไม่กี่วันก่อน เด็กรับใช้คนสนิทของเขาก็เพิ่งกลับมา แล้วบังเอิญเผลอหลุดปากพูดอะไรบางอย่าง ทำให้เขาจับพิรุธได้

ไล่จื่อจึงแกล้งชวนดื่ม จนอีกฝ่ายเมาเละ แล้วค่อยล้วงข้อมูลออกมาจากปาก

แม้จะยังไม่แน่ชัดว่าคุณชายใหญ่ไปที่เหมืองทำอะไร—แต่ยืนยันได้ว่า “ไม่ใช่” การตรวจสอบตามปกติแน่นอน เพราะตระกูลเหลียงมีตารางการตรวจเหมืองประจำปีชัดเจน ไม่เคยได้ยินว่าจะเปลี่ยนแปลงมาก่อน!

ที่น่าสงสัยยิ่งกว่า...คือหลังจากเขาออกจากเหมืองแล้วก็ยังไม่กลับมา และยังพาบ่าวฝีมือเยี่ยมสองสามคนหายตัวไปอีก ดูเหมือนจะไป “เยี่ยมใครบางคน”...

หลี่ฟู่ไต่ถามย้ำหลายรอบ จนมั่นใจว่าเรื่องนี้เป็นความจริง พลันรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที

พฤติกรรมผิดปกติของเหลียงจิ้น ทำให้เขารู้สึกว่าคงมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นในไม่ช้า

คืนนั้น หลี่ฟู่กลับถึงเรือนด้านในก็ล่วงเข้าเวลาค่ำลึกแล้ว

เนื่องจากเหลียนฟางโจวกำลังตั้งครรภ์ ไม่ควรอดนอนนาน ชุนซิ่งกับหงอวี้จึงคะยั้นคะยอให้นางเข้านอนก่อนแล้ว

เมื่อหลี่ฟู่กลับเข้าห้อง นางเพิ่งตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ลืมตาเบา ๆ ก่อนจะยิ้มถามว่า

“เหตุใดกลับช้านัก? ข้าก็ว่าเจ้าจะเกินไปแล้วนะ แผนที่ก็ได้มาแล้ว เรื่องอื่นไว้พรุ่งนี้ค่อยพูดก็ไม่สาย!”

หลี่ฟู่หัวเราะเบา ๆ ถอดเสื้อคลุมขึ้นเตียง แล้วโอบนางไว้แน่น ยังลังเลจะพูดดีหรือไม่

“ข้ารบกวนเจ้าตื่นหรือเปล่า? หลับต่อเถิด”

เหลียนฟางโจวจ้องเขาไม่วางตา

“เจ้ามีเรื่องอยากพูดอะไรอยู่แล้ว ทำไมต้องลำบากใจ?”

หลี่ฟู่ยิ้มขื่น “เจ้าหนีข้าไม่เคยพ้นจริง ๆ ฟางโจว… สถานการณ์เปลี่ยนแล้ว ข้าจะต้องออกเดินทางพรุ่งนี้เลย! ต่อหน้าคนอื่นจะบอกแค่ว่าข้าไปตรวจค่ายทหารนอกเมือง ต้องใช้เวลาครึ่งเดือน เรื่องราชการ มีใต้เท้าชานเจิ้งกับใต้เท้าชานอี้ดูแลแทน ข้าสั่งไว้แล้ว หากตัดสินใจไม่ได้นัก ก็ให้มาถามเจ้า

เจ้าดูแลตัวเองให้ดี เรื่องความปลอดภัยปล่อยให้ลั่วกว่างจัดการเถอะ ส่วนเรื่องสมาคม ให้ท่านผู้เฒ่าเล่อเจิ้งรับผิดชอบ เจ้ากำลังตั้งครรภ์ ควรพักผ่อนอยู่ในเรือนจะดีกว่า”

“เร็วจัง...” เหลียนฟางโจวรู้สึกใจหายอย่างประหลาด ความว่างเปล่าเกาะกุมในอก ทุกครั้งที่ต้องจากกัน นางก็รู้สึกเช่นนี้ และครั้งนี้...ยิ่งรุนแรงกว่าเดิม

“ก็ได้ รีบไปรีบกลับก็เหมือนกัน!”

นางพยักหน้ายิ้ม

“ไปเถิด ข้าอยู่ที่หนานไห่ก็ปลอดภัยดี

เจ้านั่นแหละ ต้องระวังตัวให้มาก!”

หลี่ฟู่ยกคิ้ว มือใหญ่ลูบแก้มนางเบา ๆ ถอนใจ

“ข้าไม่เคยใส่ใจพวกนั้นสักนิด สิ่งเดียวที่ข้าห่วง...คือเจ้ากับซวี่เอ๋อร์เท่านั้น...”

หลี่ฟู่ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเล่าเรื่องที่ไล่จื่อสืบมาได้ให้เหลียนฟางโจวฟังอย่างละเอียด

“ฟางโจว ข้ารู้ว่าเหลียงจิ้นเคยช่วยชีวิตเจ้า เจ้าคงยากจะมองเขาเป็นคนเลวได้เต็มตา แต่เจ้าคนนั้น…มันก็เป็นพวกโหดเหี้ยมเด็ดขาดจริง ๆ! ตอนนี้ดูท่าตระกูลเหลียงจะเริ่มลงมือแล้ว หากเหลียงจิ้นติดต่อเจ้าลับ ๆ ขอพบหน้า หรือร้องขออะไร เจ้าต้องสัญญากับข้าว่า ‘ห้าม’ ไปพบเขาเด็ดขาด! ห้ามรับปากเขาอะไรทั้งสิ้น!”

“ข้า...” เหลียนฟางโจวรู้สึกอัดอั้นในใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน เหลียงจิ้น...

“ข้าสัญญา!” นางพยักหน้าอย่างหนักแน่น เอ่ยเสียงจริงจัง

“อาเจี่ยน ข้าสัญญา! เจ้าสบายใจได้ แม้ว่าเขาจะหาว่าข้าลืมบุญคุณ ข้าก็ไม่มีวันไปพบเขาลับหลังเจ้า หรือรับปากสิ่งใด

อาเจี่ยน...ในใจของข้า คนของข้าคือเจ้า กับลูกของเรา ต่อให้ข้าจะหลงผิด ก็ไม่มีทางถึงขั้น...ลืมสิ่งสำคัญนี้ได้หรอก!”

หลี่ฟู่โล่งใจในที่สุด

“ดีแล้ว ดีมาก!” เขากุมใบหน้านางไว้แล้วจูบเบา ๆ ที่ริมฝีปาก “หลับเถอะคนดี…”

เหลียนฟางโจวยิ้ม แล้วเอนตัวซบอกเขาอย่างเงียบ ๆ

เช้าวันต่อมา

เมื่อเหลียนฟางโจวลืมตาตื่น...ข้างกายก็ว่างเปล่าเสียแล้ว

มือเอื้อมไปสัมผัส ความว่างเปล่านั้นทำให้ใจพลันว่างเปล่าตาม นางนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจเบา ๆ แล้วเรียกสาวใช้ให้เข้ามาช่วยแต่งตัว

หลี่ฟู่จากไปแล้ว—นางรู้ว่าตนต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของผู้อื่น ไม่ให้จ้องจับผิดหลี่ฟู่จนเกินไป

คิดอยู่หลายตลบ จึงสั่งให้ปล่อยข่าวออกไปอีกระลอก

ในไม่ช้า เมืองหนานไห่ก็สะเทือนอีกครั้ง—ข่าวลือใหม่แพร่สะพัด: ท่านผู้ว่าการมณฑล และภรรยาของเขา ได้คิดค้นเทคโนโลยีและเครื่องมือหีบน้ำตาลรุ่นใหม่

สามารถหีบน้ำตาลได้มากกว่าเครื่องมือเก่า ถึงสามเท่า!

ชื่อเสียงของเหลียนฟางโจวในเมืองหนานไห่นั้น แทบจะกลายเป็นตำนาน เมื่อข่าวแพร่กระจายออกไป ก็ทำให้เมืองทั้งเมืองแทบแตกตื่น!

หากเป็นความจริง—หากของเดิมหีบน้ำตาลได้ 1 ชั่ง ของใหม่นี้ได้ถึง 3 ชั่ง จะเพิ่มมูลค่ากำไรมากเพียงใด?!

เมื่อทุกคนได้รับการยืนยันจากปากเหลียนฟางโจวโดยตรง ทั้งเมืองยิ่งปั่นป่วน คนมากหน้าหลายตาต่างพากันถามไถ่เรื่อง “เทคโนโลยีใหม่” และ “อุปกรณ์ใหม่” ที่ว่านี้อย่างไม่ขาดสาย

ในชั่วพริบตา เรื่องหีบน้ำตาลนี้ก็กลายเป็นหัวข้อที่ร้อนแรงที่สุด แซงหน้าเรื่องสมาคมการค้าไปอย่างราบคาบ!

เมื่อพูดถึงเทคโนโลยีและเครื่องหีบน้ำตาลใหม่ เหลียนฟางโจวกลับมิได้รีบร้อนเปิดเผยข้อมูลต่อ เธอเพียงกล่าวว่า อุปกรณ์ยังอยู่ต่างเมือง ยังไม่ได้ขนส่งมา ช่างฝีมือก็ยังมาไม่ถึง

จากนั้นก็ปล่อยข่าวอีกระลอก ว่า—เมื่อสามารถหีบน้ำตาลได้มากขึ้น เช่นนี้แล้ว บรรดาพ่อค้าควรจะ “ขึ้นราคารับซื้ออ้อย” จากชาวไร่ไม่ใช่หรือ? หากไม่ทำเช่นนั้น ก็คงไม่ยุติธรรมกระมัง?

คราวนี้ พวกชาวไร่อ้อยที่เคยได้แต่ “อิจฉาแต่ไม่อาจทำอะไร” กลับลุกฮือขึ้นด้วยความยินดี ต่างก็พากันสรรเสริญความเมตตาของท่านผู้ว่าการมณฑล และปัญญาของฮูหยินใต้เท้าหลี่

บรรดาพ่อค้าเมื่อคิดตามแล้วก็เห็นด้วย

ต่อให้เพิ่มราคาซื้ออ้อยเป็น “สองเท่า” กำไรสุดท้ายยังคงมากกว่าที่เคยถึง “เท่าตัว”! ทั่วแผ่นดินต้าโจวกว้างใหญ่ไพศาล แหล่งผลิตน้ำตาลที่แท้จริงมีเพียงเมืองหนานไห่ ไม่ต้องกลัวเรื่องการขายเลยแม้แต่น้อย!

แต่แล้วคำถามก็เริ่มผุดขึ้นในใจพ่อค้าทั้งหลาย

เทคโนโลยีใหม่ กับอุปกรณ์ใหม่ที่ว่านี้—ใต้เท้าหลี่กับภรรยาจะ “สอน” ให้พวกเขาอย่างไร?

หากไม่สามารถเรียนรู้เทคโนโลยีนี้ หากไม่มีเครื่องหีบน้ำตาลใหม่ ต่อให้รู้เรื่องนี้ก็ไม่มีประโยชน์อันใด!

คิดเช่นนี้แล้ว ใจของทุกคนก็ร้อนรุ่มขึ้นมา ต่างพากันสอบถามสืบเสาะอย่างกระตือรือร้น

ทว่า...เหลียนฟางโจวกลับ “เงียบสนิท” ไม่เอ่ยสิ่งใดอีก มีเพียงข่าวเล็ดลอดออกมาจากเรือนด้านในของที่ว่าการผู้ว่าการมณฑลว่า: “ฮูหยินช่วงนี้ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง กำลังพักผ่อนบำรุงครรภ์ จำต้องอยู่อย่างสงบ”

เหล่าผู้คนที่รู้กาลเทศะ ต่างก็ไม่กล้าส่งภรรยาหรือสะใภ้ไปเยี่ยมอีก ได้แต่รออย่างเงียบ ๆ

แม้ไม่มีใครกล้ารุกล้ำตรง ๆ แต่เบื้องหลังก็ยังคงเต็มไปด้วยการคาดเดา สอบถาม และถกเถียงอย่างคึกคัก

นี่เอง—คือ “ผลลัพธ์” ที่เหลียนฟางโจวต้องการ!

นางตั้งใจให้ “ทุกสายตา” หันไปจับจ้องที่เรื่องเครื่องหีบน้ำตาล เพื่อเบี่ยงความสนใจจากหลี่ฟู่

แม้แต่ตระกูลเหลียงเอง ก็คงคิดว่า—ใต้เท้าหลี่ในตอนนี้ “จดจ่อ” กับเรื่องงานบ้านงานเมือง ไม่มีความระแวงใดเลย

เอาแต่เร่งสร้างผลงาน สะสมชื่อเสียง...

แต่แท้จริงแล้ว—ข้อมูลสำคัญจะไม่มีวันเปิดเผย จนกว่าหลี่ฟู่จะกลับมาโดยปลอดภัย

เดิมที เหลียนฟางโจวไม่เคยคิดจะเปิดเผยเทคโนโลยีเครื่องหีบน้ำตาลนี้ต่อสาธารณะ ของสิ่งนี้—ถูกเตรียมไว้ “จัดการกับตระกูลเติ้ง” โดยเฉพาะ

ก่อนหน้านี้ นางจงใจปล่อยข่าวลวงให้ตระกูลเติ้งเข้าใจผิด แข่งกันกักตุนอ้อย เพื่อรอช่วงเวลาปะทะสุดท้าย!

ตอนนั้น แม้นางจะมีอ้อยน้อยกว่าตระกูลเติ้ง แต่ด้วยเทคโนโลยีหีบน้ำตาลใหม่ที่หีบได้มากกว่าสามเท่า นางก็สามารถ “ควบคุมตลาด” และ “ถล่ม” ตระกูลเติ้งได้อย่างง่ายดาย!

ส่วนพ่อค้ารายอื่น—เมื่อถึงเวลา ก็อาจใช้ตำแหน่งผู้ว่าการมณฑลของหลี่ฟู่เป็น “อำนาจ” ประกาศยึดอ้อยชั่วคราวเพื่อประโยชน์ส่วนรวม

แน่นอน...จะไม่ยึดไปเปล่า ๆ หลังจากหีบน้ำตาลแล้ว ก็จะคืนผลผลิตที่ได้ตามระบบหีบน้ำตาลเดิมให้กับเจ้าของอย่างยุติธรรม

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1356 ตัดสินใจเด็ดขาด

 

บทที่ 1356 ตัดสินใจเด็ดขาด

ท่านปู่เล่อเจิ้งอดไม่ได้ที่จะสะท้านเย็นวาบขึ้นมา—ตระกูลเล่อเจิ้ง...จะมาพินาศในมือเขาไม่ได้เด็ดขาด!

เขาตัดสินใจเด็ดขาดในทันที สั่งเรียกตัวสมาชิกหลักที่กระจายอยู่ตามที่ต่าง ๆ ให้กลับบ้านโดยลับ เขาต้องจัดวางแผนใหม่ทั้งหมด

อีกทั้งทางภรรยาใต้เท้าหลี่...ต้องให้หลานสะใภ้คนที่สามไปเยี่ยมเยียนอย่างเป็นทางการสักครั้ง

ตระกูลเล่อเจิ้งพลาดจังหวะไปแล้ว หากจะรักษาสถานะในมณฑลหนานไห่ไว้ได้ ก็ต้องมอบของกำนัลที่มี “น้ำหนัก” พอสมควรให้กับใต้เท้าหลี่!

เล่อเจิ้งซั่นฉ่างและคนอื่น ๆ ต่างประหลาดใจกับคำสั่งของท่านปู่อย่างมาก ทว่าด้วยบารมีของเขา ไม่มีใครกล้าตั้งคำถามต่อเมื่อท่านเอ่ยปากเด็ดขาดแล้ว

บางคนกล้า ๆ กลัว ๆ เอ่ยปากถามเหตุผล ท่านปู่กลับตอบเพียงเรียบ ๆ ว่า “ทำตามก็พอ อีกไม่นานพวกเจ้าก็จะเข้าใจเอง” แล้วไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไรอีก

หลังจากนั้น ท่านปู่ก็เรียกเล่อเจิ้งซั่นฉ่างให้อยู่ต่อ มอบของสิ่งหนึ่งให้เขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม กำชับว่า

“ต้องเก็บเป็นความลับ เรื่องนี้ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้น หากตระกูลเราถูกลูกหลง ข้าคงไม่ต้องอธิบายให้เจ้าฟัง!

ออกจากที่นี่แล้ว จงทำตัวตามปกติ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เจ้าคือผู้นำตระกูลในอนาคต ข้ามอบหมายอะไรมากหน่อยก็ไม่แปลก ไม่มีใครคิดสงสัย

เอาของไปให้ภรรยาเจ้า แล้วให้นางส่งต่อถึงมือฮูหยินหลี่ จำไว้ ต้องทำให้ดูเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด ห้ามเผยพิรุธแม้แต่น้อย!

ส่งมอบเสร็จแล้ว ก็อย่าได้ถามหรือวุ่นวายอะไรอีก จงทำเหมือนทุกอย่างปกติ! เรื่องนี้สำคัญที่สุดตรงที่ 'ต้องไม่ให้ใครรู้'!”

เล่อเจิ้งซั่นฉ่างมองปู่ของเขานิ่ง ๆ ก่อนพยักหน้า “ขอให้ท่านปู่วางใจ ข้ารู้ว่าต้องทำอย่างไร”

ท่านปู่เล่อเจิ้งพยักหน้าพอใจ “เรื่องงานข้าไม่เคยต้องกังวลกับเจ้า ภรรยาเจ้าก็เป็นคนสุขุมรู้กาลเทศะ ไปเถิด!”

เล่อเจิ้งซั่นฉ่างรับคำ ค้อมตัวรับคำสั่งก่อนเก็บของใส่ในอกเสื้อแล้วจากไป

วันถัดมา ของนั้นก็ไปถึงมือเหลียนฟางโจวเรียบร้อย

เมื่อหลี่ฟู่กลับจากที่ว่าการ เหลียนฟางโจวไล่บ่าวไพร่ออกไป แล้วหยิบซองจดหมายที่ปิดผนึกไว้แน่นหนาออกมา ยื่นไปตรงหน้าหลี่ฟู่ พร้อมรอยยิ้ม

“นี่คือสิ่งที่ท่านปู่เล่อเจิ้งฝากมาให้ท่าน เปิดดูสิว่าเป็นอะไร”

หลี่ฟู่หยิบซองขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะหัวเราะแล้วว่า

“ของข้า ก็ย่อมเป็นของเจ้าเช่นกัน ทำไมไม่เปิดดูล่ะ”

“ข้าไม่อยากรู้ขนาดนั้นหรอก” เหลียนฟางโจวหัวเราะเบา ๆ “แม้น้องฮุ่ยจะทำทีว่าไม่ใส่ใจ แต่ก็ย้ำแล้วย้ำอีกว่า 'ต้องส่งถึงมือท่านโดยตรง'”

หลี่ฟู่ยิ้มขึ้นทันที “ได้ยินเช่นนี้ ข้าก็ยิ่งอยากรู้แล้วว่า ในนี้มีอะไร!”

เขาจึงฉีกซองอย่างไม่รีรอ แล้วหยิบกระดาษจดหมายด้านในออกมา

สีของกระดาษซีดเหลือง ชัดเจนว่าเป็นของเก่า ไม่ใช่จดหมายที่เพิ่งเขียนขึ้นใหม่ หลี่ฟู่พลันรู้สึกประหลาดใจ

พอคลี่อ่าน ดวงตาของหลี่ฟู่ก็สว่างวาบ สีหน้าปรากฏความยินดีถึงขีดสุด จนกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่—เขาตบโต๊ะแล้วหัวเราะเสียงดัง

“ดี! ดีมาก! ยอดเยี่ยมที่สุด!”

“ของล้ำค่าอะไรหรือ ถึงทำให้ท่านหัวเราะออกมาขนาดนี้?” เหลียนฟางโจวอดสงสัยไม่ได้ รีบชะโงกหน้าเข้าไปดู

บนกระดาษไม่มีแม้แต่ตัวอักษรเดียว แต่กลับเป็นภาพคล้ายแผนที่ วาดด้วยสัญลักษณ์ต่าง ๆ—ทั้งดิน หิน ภูเขา ป่าไม้ แม่น้ำลำธาร

แม้จะมีสัญลักษณ์ครบถ้วน แต่ก็เป็นเพียงภาพร่างหยาบ ๆ เพียงไม่กี่เส้น ดูเรียบง่ายคลุมเครืออย่างยิ่ง

หลี่ฟู่เก็บแผนที่ใบนั้นไว้อย่างระมัดระวัง สอดใส่ไว้ในอกเสื้อ จากนั้นก็ยกแขนโอบเหลียนฟางโจวเข้ามานั่งบนตัก ก้มลงจูบใบหน้านางแรง ๆ หลายที แล้วยิ้มกระซิบข้างแก้มว่า

“ที่รัก หากข้าเดาไม่ผิด นี่ต้องเป็นแผนที่ของเหมืองแร่สามแห่งของสกุลเหลียงแน่นอน!

แม้จะระบุตำแหน่งเพียงคร่าว ๆ แต่มันก็เพียงพอแล้ว!”

หัวใจของเหลียนฟางโจวพลันเต้นระรัว อุทานออกมา “จริงหรือ?!”

หลี่ฟู่พยักหน้า คิ้วยกสูง “ไม่ผิดแน่!”

“เช่นนั้นก็วิเศษที่สุด!” เหลียนฟางโจวพลันยิ้ม

“นี่เรียกว่าฟ้าประทานโดยไม่ต้องเสียแรง!

ว่าไปแล้ว ถึงแม้ตระกูลเล่อเจิ้งจะวางตัวเป็นกลางเพียงใด แต่จะให้เมินเฉยไม่สนใจเรื่องภายนอกเลย คงเป็นไปไม่ได้

เกรงว่าพวกเขาคงแอบสืบเรื่องเหมืองแร่ของสกุลเหลียงมานานแล้ว

เพียงแต่ว่าตระกูลเหลียงก็ป้องกันแน่นหนาไม่น้อย จึงยังไม่อาจสืบจนเจาะจงได้ชัด”

“แน่นอนอยู่แล้ว” หลี่ฟู่หัวเราะเบา ๆ

“ยิ่งเข้าใกล้ พวกมันยิ่งตั้งจุดเฝ้ายามแน่นหนา ใครจะมีโอกาสเข้าไปได้?

ตระกูลเล่อเจิ้งก็แค่ต้องการรู้ไว้เป็นข้อมูล มิได้มีเจตนาแสดงออก

ย่อมไม่คิดเสี่ยงให้สกุลเหลียงรู้ตัว แล้วสร้างศัตรูโดยใช่เหตุ”

“ท่านปู่เล่อเจิ้งยอมมอบสิ่งนี้ให้เรา ข้าก็นึกไม่ถึงจริง ๆ” เหลียนฟางโจวเอ่ยอย่างประหลาดใจ

“เขาก็มองออกเสียทีว่ากระแสกำลังเปลี่ยน” หลี่ฟู่ยิ้ม

“ดีแล้ว ตระกูลใหญ่ทั้งสี่ ข้าคงไม่จำเป็นต้องกวาดล้างจนหมด

ควรเหลือไว้สักสอง เพื่อรักษาสมดุล

สกุลเล่อเจิ้งเป็นตระกูลเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงมาหลายร้อยปี อยู่มาอย่างมั่นคง หากให้พวกเขาอยู่ต่อ จะช่วยปลอบขวัญผู้คนได้มาก”

“ฟางโจว...” หลี่ฟู่จับไหล่ของเหลียนฟางโจวไว้แน่น เสียงแผ่วลง

“เมื่อมีสิ่งนี้ ข้าเกรงว่าอีกไม่นานคงต้องออกเดินทาง

ข้าจะทิ้งลั่วกว่างกับทหารกล้าสามร้อยนายไว้คอยปกป้องเจ้า

ระหว่างที่ข้าไม่อยู่ ห้ามเจ้าออกจากจวนง่าย ๆ

หากจำเป็นต้องออกไปจริง ๆ ก็ต้องพาลั่วกว่างติดตัวไปด้วย ห้ามอยู่คนเดียวเด็ดขาด!

เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี—ข้าจะไม่ยอมสูญเสียเจ้าไปอีกครั้ง!”

“วางใจเถอะ” เหลียนฟางโจวพยักหน้า กล่าวเสียงอ่อนโยน

“ข้าจะอยู่ในจวนเงียบ ๆ อย่างสงบ บำรุงครรภ์ให้ดี ดูแลซวี่เอ๋อร์ ไม่ไปที่ไหนแน่นอน

ข้ากับลูก...จะรอเจ้ากลับมา!”

นางยิ้มแล้วพูดต่อ

“ทหารกล้าสามร้อยนายก็เป็นคนของเราที่พามาจากเมืองหลวง

แต่ละคนกล้าหาญชำนาญศึก แถมยังจงรักภักดีต่อเจ้าสุดหัวใจ

เจ้าจะทิ้งพวกเขาไว้กับข้าได้อย่างไร?

ที่ทำการผู้ว่าการมณฑลก็ยังมีทหารยามอีกมาก

ไม่อย่างนั้นก็ไปเรียกกำลังจากค่ายแม่ทัพหูนอกเมืองมาช่วยก็ได้

เจ้าควรพาคนเหล่านี้ไปด้วยจะดีกว่า!”

“ให้เจ้าเถอะ!” หลี่ฟู่ยิ้ม แล้วโน้มตัวกระซิบข้างหูนาง

“ที่เห็นว่าเรานำทหารกล้าลงใต้แค่สามร้อย จริง ๆ แล้วข้าได้ทยอยส่งคนแฝงตัวมาเพิ่มอีกหนึ่งพัน ตอนนี้ข้ามีกำลังเพียงพอแล้ว!

ทหารกล้าสามร้อยที่ทิ้งไว้ให้เจ้า บวกกับยามของที่ว่าการ และกำลังจากค่ายนอกเมือง

แค่นี้ก็เพียงพอจะควบคุมสถานการณ์ในเมืองหนานไห่ทั้งหมดแล้ว

ต่อให้ตระกูลเหลียงถึงคราวจนตรอก คิดฮึดขึ้นมา เจ้ากับซวี่เอ๋อร์ก็ยังปลอดภัย!”

เหลียนฟางโจวค่อยคลายใจลง ยิ้มพลางพยักหน้า

“ถ้า...ถ้ามันเป็นอย่างที่เจ้าพูดจริง ข้าก็วางใจแล้ว!

แต่หากเจ้าหลอกข้าล่ะก็ กลับมาเมื่อไร ข้าไม่ปล่อยเจ้าแน่!”

“จะหลอกเจ้าได้อย่างไร?” หลี่ฟู่อิงนางไว้ในอ้อมแขน ยิ้มพลางว่า

“ข้ารู้ตัวดี...ตอนนี้ข้ามีเจ้า มีซวี่เอ๋อร์ ข้ายิ่งต้องหวงแหนชีวิตนี้มากกว่าเดิมหลายเท่า!

ข้าไม่มีวันยอมเสียพวกเจ้าไปเด็ดขาด!”

คำพูดนั้นทำให้ใจของเหลียนฟางโจวสั่นไหว นางฝืนยิ้มพลางถาม

“เจ้าคราวนี้จะออกจากเมืองหนานไห่แบบเปิดเผย หรือจะหลบเร้นเงียบ ๆ?”

“หลบเงียบไปก่อน” หลี่ฟู่ตอบ

“ข้าต้องพาคนไปสืบให้แน่ใจก่อน

แผนที่นั่นระบุแค่ตำแหน่งคร่าว ๆ ต้องยืนยันจุดให้ชัดก่อนจะเคลื่อนไหว

ไม่เช่นนั้น หากขนคนไปเยอะแล้วหาไม่เจอ จะยิ่งไปกระตุ้นให้พวกมันระวังตัว!”

เหลียนฟางโจวพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“ข้าจะช่วยเบี่ยงเบนความสนใจให้ เจ้าสบายใจได้...ไปเถิด!”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1355 ปู่เล่อเจิ้งได้สติ

 

     บทที่ 1355 ปู่เล่อเจิ้งได้สติ

    เมื่อนายท่านเติ้งหันกลับมามองสองบุตรชายที่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึงและปลาบปลื้ม เขากลับรู้สึกหมดเรี่ยวแรงอย่างที่สุด!

จนอดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามขึ้นในใจ... ด้วยลูกชายสองคนนี้ ตระกูลเติ้งยังจะมีหวังฟื้นฟูขึ้นมาได้อีกหรือ...

    ด้วยความห่วงใยไร้ขอบเขต และความเศร้าหมองที่ยากจะเอ่ย นายท่านเติ้งและครอบครัวจากไปในยามเช้าตรู่วันหนึ่งอย่างเงียบงันและต่ำต้อยที่สุด พวกเขาออกจากเมืองหนานไห่ เมืองนครที่ครั้งหนึ่งตระกูลเติ้งเคยครองอำนาจสะเทือนฟ้า สร้างชื่อกระฉ่อน แม้แต่การเอ่ยนามยังทำให้ผู้คนเกรงกลัวนักหนา

    หัวใจของสามพ่อลูกสงบนิ่ง หรืออาจจะกล่าวได้ว่า ด้านชาและปวดร้าวเกินกว่าจะมีอารมณ์อื่นใด

    ภายในใจของเติ้งไป๋อวี๋และเติ้งไป๋ทง ต่างก็ลั่นวาจาเงียบ ๆ สักวันหนึ่ง... พวกเขาจะกลับมาที่เมืองนี้อีกครั้ง ในรูปลักษณ์ใหม่อันสง่างาม!

    มีเพียงเติ้งเมิ่งหานที่ร่ำไห้ร้องโวยวาย ไม่ยอมจากไปเสียที สุดท้ายเมื่อเกิดอาการกำเริบจากความคับแค้น ก็ยังพร่ำเพ้อถึงท่านหมอเซว บ่นอยากแเต่งให้แม่ทัพหลี่ไม่หยุดปาก นายท่านเติ้งโมโหมาก จึงสั่งให้คนกรอกน้ำสมุนไพรกล่อมประสาท แล้วแบกตัวนางออกจากเมืองโดยไม่สนใจน้ำตาของภรรยาที่ร่ำไห้เจ็บปวดอยู่ข้างหลัง

    หมอเซวงั้นหรือ? นายท่านเติ้งแค่นหัวเราะเยาะในใจ...แม่นางอวี้จากสกุลเหลียงนั่นก็ตายไปแล้ว! ผู้หญิงเช่นนั้น จะเชื่อได้หรือ? ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่ารอยแผลเป็นบนใบหน้าที่น่ากลัวเช่นนั้นจะรักษาให้หายเป็นปกติได้! ไม่ต้องเดาให้เสียเวลา ต้องเป็นคำโกหกของแม่นางอวี้แน่!

    การจากไปของตระกูลเติ้งไม่ทำให้เกิดคลื่นกระเพื่อมใด ๆ มากนัก ท้ายที่สุด ผู้คนต่างก็รู้ดีว่าเรื่องเช่นนี้ไม่มีทางหลีกเลี่ยง

    สิ่งที่ทำให้ผู้คนพูดถึงกลับกลายเป็นเงินหนึ่งล้านสองแสนตำลึงที่นายท่านเติ้งถอนออกจากที่ว่าการ! ซึ่งเป็นตัวเลขไม่น้อยเลยทีเดียว!

    ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลเติ้งเคยทั้งโดยตั้งใจและไม่ตั้งใจเป็นศัตรูกับใต้เท้าหลี่ บุตรสาวคนที่สามของตระกูลเติ้ง—เติ้งเมิ่งหาน—ถึงกับใช้กลอุบายเล่นงานฮูหยินของใต้เท้าหลี่หลายต่อหลายครั้ง! แต่ใต้เท้าหลี่กลับยังให้เกียรติถึงเพียงนี้ ช่างแสดงให้เห็นถึงน้ำใจและความกว้างขวางของเขาอย่างแท้จริง

    มณฑลหนานไห่มีขุนนางเช่นนี้—ผู้มีความสามารถ ยึดมั่นในความยุติธรรม และใจกว้าง—ช่างนับเป็นบุญของประชาชนโดยแท้...

    แม้แต่หลี่ฟู่กับเหลียนฟางโจวเองก็ไม่คาดคิดว่า หลังเหตุการณ์นี้ ชื่อเสียงของหลี่ฟู่ในหมู่ประชาชนจะพุ่งสูงขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง!

จนเจ้าตัวเองยังรู้สึกกระดากใจอยู่ไม่น้อย

    เพราะในเรื่องงานบ้านงานเมือง เขาเองก็ใช่ว่าจะถนัด เรื่องทั่วไปก็มีพวกเสนาบดี ที่ปรึกษา และอาจารย์ดูแลกันไป เขาเอาแต่จัดการกับพวกสี่ตระกูลใหญ่ และทุกครั้งที่มีเรื่องการค้าพัวพัน ก็เป็นภรรยาเขาที่วางแผนจัดการ...

    แย่งความดีความชอบของภรรยา มันน่าขายหน้าเกินไปจริง ๆ!

    ถึงขนาดที่สองวันมานี้ เขาเจอหน้าหลียนฟางโจวทีไรก็รู้สึกละอายใจนัก ด้านหลียนฟางโจวเมื่อสังเกตเห็นก็ถึงกับงุนงง พยายามถามหาความจริง

    พอรู้เหตุผลก็แทบจะหัวเราะจนน้ำตาไหล ส่วนหลี่ฟู่ยิ่งเห็นนางขำก็ยิ่งเขินจัด โทษก็โทษที่ตอนนี้นางมีอำนาจพอให้พึ่งพิง ต่อให้เขาจะเคืองจนคันฟัน ก็ไม่อาจทำอะไรนางได้เลย!

    หลังจากจัดการเรื่องสายการค้าเรียบร้อยแล้ว ก็ถึงเวลาจัดตั้งสมาคมการค้า

    ท่านปู่เล่อเจิ้งตอบรับอย่างฉับไว ไม่ปฏิเสธอีกต่อไป ยอมรับตำแหน่งประธานสมาคมการค้าอย่างเต็มใจ สมาชิกของสมาคม ล้วนเป็นพ่อค้าที่มีทรัพย์สินถึงเกณฑ์ และมีชื่อเสียงไร้มลทิน ทางการไม่เข้ามาแทรกแซง

โดยให้ท่านปู่เล่อเจิ้งเป็นผู้เรียกประชุม กำหนดให้ใช้วิธีลงคะแนนเสียงเลือกตั้งจากในหมู่สมาชิก คัดสี่คนขึ้นมาเป็นกรรมการ ทำหน้าที่จัดการกิจธุระประจำของสมาคม

    จากนั้นจึงเริ่มกำหนดข้อบังคับเข้มงวด เช่น หลักเกณฑ์การเข้าร่วมสมาคม ข้อบัญญัติระเบียบร่วมสมาชิก บทลงโทษหากฝ่าฝืน ระยะเวลาการทบทวนแก้ไขข้อบังคับ และเงื่อนไขที่ต้องมีหากจะเพิ่มเติมหรือลดทอน ฯลฯ เรื่องหยุมหยิมเหล่านี้ล้วนอยู่ภายใต้การนำของท่านปู่เล่อเจิ้งกับคณะกรรมการ ร่างเสร็จแล้วจึงนำเข้าสู่การยกมือโดยสมาชิกทั้งหมดเพื่อรับรอง

    ในสายตาทุกคน ท่านปู่เล่อเจิ้งคือผู้เฒ่าที่เปี่ยมคุณธรรมและบารมี มีเขาคุมอยู่ ย่อมทำให้ผู้คนวางใจลงได้ แม้แต่ผู้ที่เคยกังวลเรื่องความไม่ยุติธรรม ก็คลายใจลงไปถนัด

    เหลียนฟางโจวในฐานะผู้ริเริ่ม แน่นอนว่าย่อมได้รับเลือกเป็นหนึ่งในกรรมการด้วย หลังจากผ่านเหตุการณ์ไม่กี่คราว ทุกคนต่างชื่นชมในสติปัญญาของภรรยาใต้เท้าหลี่ ท่านปู่เล่อเจิ้งเองก็อดไม่ได้ที่จะยกย่อง

    เหลียนฟางโจว นับจากนี้จึงนับว่าได้ก้าวเข้าสู่วงการพ่อค้าแห่งเมืองหนานไห่อย่างแท้จริง ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการจากทุกฝ่าย!

    เมื่อนางก้าวเข้าสู่สมาคมแล้ว แน่นอนว่านั่นก็หมายถึงหลี่ฟู่ก็ก้าวเข้าสู่วงการด้วยเช่นกัน ทุกอย่างล้วนเป็นไปโดยธรรมชาติ ราบรื่นดุจสายน้ำ

    กระทั่งท่านปู่เล่อเจิ้งได้สติกลับมา ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเย็นวาบในใจ—ตระกูลเล่อเจิ้งแต่ไหนแต่ไรยึดมั่นในความเป็นกลาง ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด แล้วนี่เขาเผลอไปเข้าข้างฝ่ายท่านผู้ว่าการมณฑลตั้งแต่เมื่อไรกัน?

    ท่านปู่เล่อเจิ้งถอนหายใจยาว พลางหัวเราะขื่น นี่ก็โทษเขาไม่ได้... ก็เพราะสตรีนางนั้น—ฮูหยินใต้เท้าหลี่—มักเสนอแนวคิดแปลกใหม่ ที่ฟังแล้วตื่นเต้น ยอดเยี่ยม ชวนให้เปิดหูเปิดตา ทำให้เขาเผลอไผลคล้อยตามไปโดยไม่รู้ตัว!

    เขายังเป็นเช่นนี้ แล้วผู้อื่นเล่าจะเป็นอย่างไร?

    ช่างเถิด! ดูท่าฟ้าดินมณฑลหนานไห่คงใกล้เปลี่ยนแปลงแล้วจริง ๆ!

    ในเวลาไม่ถึงหนึ่งปี ตระกูลใหญ่ทั้งสี่ก็ถูกสามีภรรยาคู่นี้จัดการทีละรายโดยไร้เสียงใด เหลือเพียงสกุลเหลียงเท่านั้น! แต่ต่อให้สกุลเหลียงดื้อด้านเพียงใด จะต่อกรกับทางการได้หรือ?

    ใต้เท้าหลี่...แต่เดิมเป็นนายทหาร ผ่านศึกปราบพวกป่าเถื่อนกับเผ่าหนี่เจินอย่างราบคาบ ได้รับการแเต่งตั้งเป็นท่านโหวจากความดีความชอบในสนามรบ! หากสกุลเหลียงคิดจะใช้กำลังโต้กลับ ก็คงมิใช่เรื่องง่ายดายนัก!

    ในอดีต เหล่าผู้ว่าการมณฑลทั้งหลายมักพ่ายแพ้ต่ออำนาจของกลุ่มตระกูลท้องถิ่น จุดอ่อนสำคัญที่สุดก็คือพวกเขาไร้ซึ่งกำลังทหาร ไม่อาจต้านทานอิทธิพลของตระกูลเหลียงได้เลย อย่าว่าแต่จะโต้กลับเลย แค่ตั้งรับก็ยังยาก

    แต่ใต้เท้าหลี่...แม้จนบัดนี้ยังไม่ปะทะกับตระกูลเหลียงโดยตรง ทว่าคราวที่ถูกลอบโดนล่า รายล้อมปิดทางหนีทุกทิศทุกทาง กับดักซ้อนกับดัก—กลับไม่สามารถทำร้ายเขาได้แม้แต่น้อย! ทั้งที่เขาเดินทางเพียงลำพัง มิหนำซ้ำยังต้องคุ้มกันภรรยาผู้ไร้วรยุทธ์อีกด้วย!

    ยังมีโจรสลัดแห่งเกาะหุยเฟิงที่ยึดครองน่านน้ำมาหลายปี ไม่มีใครกล้าต่อกร ก็ยังถูกใต้เท้าหลี่กวาดล้างจนสิ้นซาก!

    ตระกูลเติ้งล่มสลายโดยสิ้นเชิงแล้ว ท่านเติ้งอายุมากแล้ว บุตรชายทั้งสองก็เพียงพอจะรักษาสิ่งที่มีอยู่ แต่ไร้ความสามารถจะสร้างสิ่งใหม่ ต่อให้ทำกิจการเล็ก ๆ พอได้ แต่จะฟื้นฟูตระกูลให้ยิ่งใหญ่ขึ้นอีกครั้ง—เป็นไปไม่ได้! โดยเฉพาะเมื่อสายการค้าเปลี่ยนกฎเกณฑ์ไปเช่นนี้ เงินที่มีเก็บไว้มากมายแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์

    และที่สำคัญที่สุด—ใต้เท้าหลี่ไม่มีวันยอมให้เกิด “ตระกูลเติ้งคนที่สอง” ขึ้นมาอีกแน่นอน!

    นอกจากนี้ ยังมีตระกูลฝู...

    จู่ ๆ ท่านปู่เล่อเจิ้งก็รู้สึกเย็นวาบ ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในสมองอย่างฉับพลัน เขาครุ่นคิดอย่างเงียบงัน—ไม่นานไม่ช้า แต่กลับเป็นช่วงนี้เองที่ตระกูลฝูเกิดการเปลี่ยนแปลง นี่หรือว่า... หรือว่า... เรื่องนี้ก็เกี่ยวข้องกับใต้เท้าหลี่ด้วย?

    หัวใจของท่านปู่เล่อเจิ้งเต้นระรัว แม้จะไม่มีหลักฐานใด แต่ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกใช่!

    จังหวะ...ช่างประจวบเหมาะเกินไป!

    และนับแต่ฝูลี่คืนตำแหน่งหัวหน้าตระกูลมาได้ เขาก็อ้างว่าฐานะยังไม่มั่นคง ภายในยังวุ่นวาย ไม่คิดข้องเกี่ยวกับเรื่องใดทั้งสิ้น นั่นหมายความว่า...เขาไม่มีทางขัดแย้งกับทางการแน่นอน! ส่วนเรื่องที่ว่าเขาอาจแอบให้ความช่วยเหลือทางการหรือใต้เท้าหลี่อยู่เบื้องหลังหรือไม่ ก็สุดแต่ฟ้าจะรู้

    เขาอ้างว่า “ไม่ข้องเกี่ยว” แต่ในความจริงแล้ว...ก็เท่ากับยืนอยู่ฝ่ายทางการนั่นเองมิใช่หรือ?

    ใช่แล้ว! ต้องเป็นเช่นนี้แน่นอน!

    นั่นหมายความว่า—แท้จริงแล้ว ตระกูลฝูก็ได้เข้าร่วมฝ่ายของทางการเรียบร้อยแล้ว!

    ตระกูลใหญ่ทั้งสี่...ตอนนี้ล่มไปแล้วถึงสอง!

    แล้วตระกูลเล่อเจิ้งของเขาเล่า?

    ขาทั้งสองของท่านปู่เล่อเจิ้งอ่อนแรงกะทันหัน รีบคว้าเก้าอี้พยุงตัว ค่อย ๆ ทิ้งตัวลงนั่งอย่างระวัง

    ฮูหยินใต้เท้าหลี่เคยแสดงความเป็นมิตรต่อเขา แถมยังมีบุญคุณช่วยชีวิตหลานสะใภ้ของเขาอีก หากตนยังคงไม่รู้จักปรับตัว ยั่วให้สองสามีภรรยานั้นโกรธขึ้นมา—