จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1451 บทสนทนาลับและการหยั่งเชิง

 

บทที่ 1451 บทสนทนาลับและการหยั่งเชิง

บนหอคอยที่ไร้ผู้คน ท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงัด บนพรมกลางห้องมีชายผู้หนึ่งสวมอาภรณ์แขนกว้างทิ้งชายยาว รวบผมด้วยมงกุฎหยก นั่งคุกเข่าอยู่หน้าโต๊ะน้ำชาเตี้ยๆ กำลังจิบน้ำชาอย่างแช่มชื่นสำราญใจ

“ท่านอ๋องช่างมีสง่าราศีน่ายกย่องยิ่งนัก กระหม่อมขอถวายบังคม!” ชายสวมชุดคลุมหัวเราะออกมาเบาๆ พลางปลดผ้าคลุมวางไว้ด้านข้าง แล้วน้อมกายลงเล็กน้อยเผยให้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริง คิ้วเรียวยาวจรดขมับ นัยน์ตาเรียวเล็กฉายแววเจ้าเล่ห์ เขาผู้นี้ก็คือ โจวปิ่งหมิง ซื่อจื่อ (บุตรชายทายาท) แห่งวังจิ้งหนานอ๋องนั่นเอง!

ฮั่นหยางอ๋องหัวเราะตอบอย่างอารมณ์ดี พลางผายมือเชิญ “คนกันเองทั้งนั้น มิต้องมากพิธี! หากนับตามศักดิ์ เจ้ายังต้องเรียกเปิ่นหวางว่าพี่ท่านด้วยซ้ำ มาเถิด นั่งลงคุยกัน!”

“พ่ะย่ะค่ะ ขอบพระทัยในความเมตตาของท่านอ๋อง!” โจวปิ่งหมิงมิได้เขลาถึงขั้นจะกล้าเรียกขานอีกฝ่ายว่าพี่ตามอำเภอใจ เขายังคงรักษากิริยานอบน้อมขอบพระทัยตามลำดับยศ เรียกขานว่า “ท่านอ๋อง” อย่างเคร่งครัด ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างสำรวม

ฮั่นหยางอ๋องยกกาน้ำชาหมายจะรินให้ โจวปิ่งหมิงรีบลุกขึ้นรับกานั้นมาเสียเองพลางยิ้มกล่าว “กระหม่อมมิกล้ารบกวนท่านอ๋อง มิเช่นนั้นจะรับความเมตตานี้ได้อย่างไร!”

“ปิ่งหมิงมิต้องเกรงใจเพียงนั้น!” ฮั่นหยางอ๋องยิ้มรับ ทว่ามิได้ดึงดันรั้งกาน้ำชาไว้ ปล่อยให้โจวปิ่งหมิงจัดการรินน้ำชาแทน

หลังจากถามสารทุกข์สุกดิบกันครู่หนึ่ง โจวปิ่งหมิงเห็นว่าฮั่นหยางอ๋องเอาแต่ชวนคุยเรื่องลมฟ้าอากาศ ไม่ยอมเข้าเรื่องสำคัญเสียที ในใจก็เริ่มเกิดความร้อนรน

เมื่อรอต่อไปอีกครู่ เขาก็มิใช่เพียงแค่ร้อนใจ แต่เริ่มจะขุ่นเคืองขึ้นมาบ้างแล้ว

ในใจนึกสบถว่า ท่านเรียกข้ามาเพียงเพื่อจิบน้ำชาสนทนาธรรมงั้นรึ? หากเป็นเพียงเรื่องไร้สาระเช่นนี้ ข้าคงวิกลจริตไปแล้วถึงได้ยอมเสี่ยงอันตรายมาหาท่านถึงที่นี่!

นับตั้งแต่เรื่องของน้องสาวล้มเหลวไม่เป็นท่า ความสัมพันธ์ระหว่างวังจิ้งหนานอ๋องกับหลี่ฟู่ก็เหลือเพียงกระดาษแผ่นบางๆ ที่กั้นไว้เท่านั้น หากหลี่ฟู่ล่วงรู้ว่าเขาแอบมาหนานไห่อีกครั้ง ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าฝ่ายนั้นไม่มีทางปล่อยเขาไว้แน่!

ทว่าเมื่อฮั่นหยางอ๋องเชิญมา เขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้

มิใช่เพราะไม่กล้า... แต่เป็นเพราะสถานการณ์บีบบังคับ

หลี่ฟู่ล่วงรู้ถึงความมักใหญ่ใฝ่สูงของจิ้งหนานอ๋องแล้ว วันนี้เขาไม่พูด แต่มิได้หมายความว่าวันหน้าเขาจะไม่แพร่งพราย วังจิ้งหนานอ๋องจะทิ้งจุดอ่อนมหันต์เช่นนี้ไว้ในมือเขาไม่ได้เด็ดขาด

ส่วนในใจฮั่นหยางอ๋องคิดอย่างไรมีหรือพวกเขาจะไม่รู้? แว่วมาว่าชีวิตของท่านอ๋องในหนานไห่แห่งนี้ก็มิได้มีความสุขนัก!

เห็นได้ชัดว่า การที่เขาเชิญตนมาพบ ย่อมต้องมีเรื่องคอขาดบาดตายจะหารือเป็นแน่!

เมื่อฉุกคิดได้ โจวปิ่งหมิงก็เข้าใจเจตนาของฮั่นหยางอ๋องทันที: อีกฝ่ายกำลังรอให้เขาเป็นคนเปิดฉากก่อนนั่นเอง!

โจวปิ่งหมิงลอบเบ้ปากในใจ ก่อนจะปั้นหน้ายิ้มถามว่า “กระหม่อมขอบังอาจทูลถาม มิทราบว่าท่านอ๋องจะนำทัพแม่ทัพหลี่บุกกลับเมืองหลวงเมื่อใดพ่ะย่ะค่ะ? ท่านพ่อของกระหม่อมฝากมาบอกว่า การกวาดล้างกบฏคืนความสงบให้แผ่นดินย่อมต้องอาศัยกำลังของวังจิ้งหนานอ๋องด้วย ท่านอ๋องมีสิ่งใดจะบัญชาโปรดตรัสมาเถิด สิ่งใดที่พวกเราทำได้ ย่อมจะทุ่มเทสุดกำลัง!”

ถ้อยคำนี้เข้าหูฮั่นหยางอ๋องแล้วช่างรื่นรมย์และอิ่มเอมใจยิ่งนัก!

ราวกับความอัดอั้นตันใจที่ได้รับจากหลี่ฟู่ถูกปัดเป่าหายไปเป็นปลิดทิ้ง!

ดูเถิด ในใต้หล้านี้คนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ไร้สัมมาคารวะ และมองไม่เห็นความสำคัญของความถูกต้องเช่นหลี่ฟู่ ย่อมเป็นเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้น!

ฮั่นหยางอ๋องปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมพลางทอดถอนใจ “เหตุจลาจลในเมืองหลวง พวกเจ้าพ่อลูกคงทราบเรื่องกระจ่างแจ้งแล้วกระมัง?”

โจวปิ่งหมิงยิ้มตอบ “พอจะได้ยินมาบ้างพ่ะย่ะค่ะ ทว่าล้วนเป็นข่าวลือหาความจริงมิได้ ความจริงเป็นเช่นไรนั้นมิอาจทราบได้ โปรดท่านอ๋องช่วยชี้แนะ!”

คำพูดประโยคหลังยิ่งทำให้ฮั่นหยางอ๋องรู้สึกพึงพอใจขึ้นไปอีก เขาจึงแสร้งยิ้มขื่น “เจ้ามาถามเปิ่นหวาง? หรือว่าเจ้าเชื่อในตัวเปิ่นหวาง? ไม่ว่าเปิ่นหวางจะกล่าวสิ่งใด เจ้าก็จะเชื่ออย่างนั้นรึ?”

“ย่อมเป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ!” โจวปิ่งหมิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ท่านอ๋องทรงเป็นผู้ทรงธรรม มีเมตตา อ่อนน้อมถ่อมตน ทั้งยังทรงมีความรู้ท่วมท้น มีหรือจะเป็นพวกสอพลอที่ชอบกล่าววาจามุสาบิดเบือนความจริง!”

“นึกไม่ถึงว่า พวกเจ้าพ่อลูกจะเข้าใจเปิ่นหวางยิ่งกว่าใคร!” ฮั่นหยางอ๋องตบมือพลางทอดถอนใจอย่างเจ็บแค้น “หลีอ๋องปลงพระชนม์เสด็จพ่อและสังหารหมู่คนในตำหนักบูรพา นี่คือการชิงราชบัลลังก์โดยแท้ น่าเสียดายที่เปิ่นหวางยามปกติเอาแต่หมกมุ่นกับตำราและบทกวี ขุมกำลังและพรรคพวกจึงมิอาจเทียบมันได้เลย ไม่เพียงไม่อาจทวงความเป็นธรรมให้เสด็จพ่อและรัชทายาท แต่กลับถูกมันบีบคั้นจนต้องหนีตายจากเมืองหลวง ซมซานมาถึงมณฑลหนานไห่ที่ทุรกันดารเช่นนี้! พูดไปแล้ว เปิ่นหวางช่างละอายใจยิ่งนัก!”

“ลำบากท่านอ๋องแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” โจวปิ่งหมิงแสร้งทอดถอนใจตามไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มปลอบ “ทว่าการมาที่นี่ก็ใช่ว่าจะไร้ข้อดี หนานไห่อยู่ไกลสุดขอบฟ้า หลีอ๋องย่อมเอื้อมมือมาไม่ถึง อีกทั้งที่นี่ยังมีแม่ทัพหลี่อยู่ด้วย! เขาคือนักรบอันดับหนึ่งแห่งราชวงศ์โจว หากเขาร่วมมือด้วย มีหรือต้องเกรงกลัวหลีอ๋องเพียงคนเดียว!”

ทันทีที่โจวปิ่งหมิงเอ่ยถึงหลี่ฟู่ แววตาของฮั่นหยางอ๋องก็ฉายความอำมหิตออกมาวูบหนึ่ง เขาฝืนจิบน้ำชาประหนึ่งกล้ำกลืนความแค้น ก่อนจะแค่นยิ้มเย็น “แม่ทัพหลี่งั้นรึ? อย่าเอ่ยถึงเขาให้เสียปากเลย! เหอะ... ไกลสุดขอบฟ้างั้นรึ! คนผู้นั้นกำลังเสวยสุขเป็นฮ่องเต้จำแลงอยู่ในแดนดินนี้ต่างหากล่ะ! มีหรือเขาจะยอมทิ้งชีวิตสุขสบายมาทำเรื่องที่เหนื่อยเปล่าเช่นนี้ เปิ่นหวางส่งคนไปสั่งให้เขานำทัพเข้าเมืองหลวงเพื่อล้างแค้นให้อดีตฮ่องเต้ แต่เขากลับปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย!”

“อะไรนะ!” โจวปิ่งหมิงเดาไว้อยู่แล้วว่าจะเป็นเช่นนี้ แต่แสร้งทำเป็นหน้าถอดสีและตกใจ “เป็นไป... เป็นไปได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ? แม่ทัพหลี่ได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากอดีตฮ่องเต้อย่างหาที่สุดมิได้ ปกติก็จงรักภักดีเป็นเลิศ เหตุใดจึงไม่นำพาต่อหนี้เลือดของพระองค์เล่า! ท่านอ๋อง... หรือจะให้กระหม่อมลองไปช่วยเกลี้ยกล่อมเขาอีกแรงดีไหมพ่ะย่ะค่ะ?”

“มิต้อง!” ฮั่นหยางอ๋องฉายแววตาอำมหิตพลางกล่าวเสียงเย็น “คนผู้นั้นใจแข็งดั่งหินผา ขนาดเปิ่นหวางยอมลดตัวลงไปขอร้องเขาก็ยังไม่แยแส ต่อให้เจ้าไปหาเขาก็มีแต่จะได้รับความอัปยศกลับมาเท่านั้น! หึ... เปิ่นหวางเห็นแจ้งแล้วว่าเขาคือหมาป่าตาขาวที่เนรคุณยิ่งกว่าใคร!”

โจวปิ่งหมิงลอบยินดีในใจ ทว่าสีหน้ากลับแสดงความตกตะลึงและโศกเศร้า เขาคร่ำครวญอยู่พักใหญ่จึงเอ่ยขึ้นว่า “ท่านอ๋อง เช่นนี้ก็ยุ่งยากแล้วพ่ะย่ะค่ะ! หากไม่มีมณฑลหนานไห่เป็นฐานที่มั่น และไม่มีแม่ทัพหลี่ การจะบุกกลับเมืองหลวงเพื่อทวงแค้น เกรงว่า...”

ฮั่นหยางอ๋องแค่นยิ้มหยันพลางกล่าวอย่างโอหัง “ไร้คนชื่อหลี่ฟู่แล้วจะเป็นไรไป? ใช่ว่าในใต้หล้านี้จะมีเพียงเขาคนเดียวที่ออกรบเป็น! ขอเพียงเปิ่นหวางยึดอำนาจทหารในหนานไห่มาไว้ในมือได้ ข้าไม่เชื่อว่าในสามกองทัพจะหาคนที่นำทัพเข้าเมืองหลวงไม่ได้สักคน! ไม่ต้องมองที่ไหนไกล... เปิ่นหวางว่าพวกเจ้าพ่อลูกนี่แหละที่เหมาะสมที่สุด!”

“ท่านอ๋องทรงชมเกินไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” โจวปิ่งหมิงยิ้มอย่างสำรวมพลางขมวดคิ้ว “ทว่าในเมื่อแม่ทัพหลี่ไร้ใจ มีหรือเขาจะยอมส่งมอบอำนาจทหารให้ท่านอ๋องง่ายๆ กระหม่อมมิได้พูดให้เสียน้ำใจ แต่กระหม่อมมองไม่เห็นหนทางสำเร็จเลยพ่ะย่ะค่ะ!”

“หึ!” ฮั่นหยางอ๋องแค่นเสียงเย็น “หนานไห่ก็คือผืนแผ่นดินของราชวงศ์โจว ต่อให้หลี่ฟู่จะเก่งกล้าเพียงใด เขาก็เป็นเพียงขุนนางท้องถิ่น หากเปิ่นหวางจะเข้ายึดครองแล้วเขาบังอาจขัดขืน นั่นย่อมหมายความว่าเขามีใจคิดกบฏ แล้วเปิ่นหวางจะปล่อยเขาไว้ได้อย่างไร!”

ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะประสานรอยยิ้มอย่างรู้กัน

“กระหม่อมและท่านพ่อยินดีสวายชีวิตรับใช้ท่านอ๋อง! ทุกอย่างสุดแท้แต่ท่านอ๋องจะบัญชาพ่ะย่ะค่ะ!” โจวปิ่งหมิงรีบลุกจากที่นั่งแล้วคุกเข่าลงเบื้องหน้าฮั่นหยางอ๋อง ประสานมือให้คำสัตย์สาบานอย่างหนักแน่น

“ความจงรักภักดีของพวกเจ้าเปิ่นหวางย่อมรู้ดี!” ฮั่นหยางอ๋องผายมือเชิญ “ลุกขึ้นคุยกันเถิด! เมื่อการใหญ่สำเร็จลุล่วง ดินแดนเดิมของจิ้งหนานอ๋องจะยังคงเดิม มิหนำซ้ำเปิ่นหวางจะยกมณฑลหนานไห่ให้เป็นเขตปกครองของจวนหวังพวกเจ้าด้วย ให้สืบต่อตำแหน่งชั่วลูกชั่วหลาน! ต่อไปในภายหน้า... พวกเจ้าก็คืออ๋องแห่งทะเลใต้อย่างแท้จริง!”

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1450 ความดูแคลน

 

บทที่ 1450 ความดูแคลน

แววตาของหลี่ฟู่พลันสงบนิ่งลง ทว่ากลับลุ่มลึกจนยากจะหยั่งถึง

เขารู้สึกว่าไม่มีความจำเป็นใดต้องเสวนากับฮั่นหยางอ๋องอีก ในใจนึกดูหมิ่นชายผู่นี้อย่างถึงที่สุด!

ไม่ว่าการสวรรคตของอดีตฮ่องเต้หรือเหตุจลาจลในวังจะเกี่ยวข้องกับเขาหรือไม่ แต่เพียงแค่คำพูดประโยคนี้ เขาก็ไม่มีหน้าไปพบอดีตฮ่องเต้ในปรโลกแล้ว ยังจะมีหน้ามากล่าวอ้างเรื่องไร้ยางอายต่อหน้าข้าอีก!

“ท่านอ๋อง กระหม่อมยังมีราชการต้องจัดการ คงมิอาจอยู่สนทนากับท่านได้นานกว่านี้ เชิญท่านอ๋องเสด็จกลับเถิด!” หลี่ฟู่ออกปากไล่แขกอย่างตรงไปตรงมา

ฮั่นหยางอ๋องที่เดิมทีกำลังยิ้มกริ่มอย่างย่ามใจ เพราะมั่นใจเต็มสิบส่วนว่าหลี่ฟู่ไม่มีทางปฏิเสธ รอยยิ้มนั้นพลันแข็งค้างอยู่บนใบหน้า เขาจ้องมองหลี่ฟู่ตาค้าง

เพราะการปฏิเสธของหลี่ฟู่นั้นทั้งกะทันหันและไร้เยื่อใยเกินคาด สีหน้าตกตะลึงของฮั่นหยางอ๋องจึงคล้ายถูกแช่แข็งไว้อยู่นาน ก่อนจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยว เขากล่าวตะกุกตะกักว่า “เจ้า... เจ้าว่ากระไรนะ! เจ้าไม่ยินดีงั้นรึ?! หลี่ฟู่! เจ้าบังอาจปฏิเสธ! เจ้าฟังชัดหรือไม่ว่าเปิ่นหวางยื่นข้อเสนออะไรให้!”

ฮั่นหยางอ๋องทั้งอับอายทั้งเดือดดาลจนแทบเสียสติ เขาจ้องหลี่ฟู่ตาแทบถลน ในใจเกิดพายุแห่งโทสะพัดกระหน่ำ: ข้าพูดถึงเพียงนี้แล้ว เขายังไม่ยอมอีก!

เขามองเห็นเปิ่นหวางเป็นตัวอะไรกัน!

คำถามที่ว่า “หรือเจ้าคิดจะตั้งตนเป็นฮ่องเต้เสียเอง” ถูกกล้ำกลืนลงคอไปอย่างหวุดหวิด ต่อให้พิโรธเพียงใดเขาก็รู้ดีว่าคำนี้ห้ามหลุดออกจากปากเด็ดขาด เพราะหากกระดาษแผ่นสุดท้ายนี้ถูกฉีกขาดออกไป เขาจะไม่มีที่ยืนในมณฑลหนานไห่อีกต่อไป!

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้” ฮั่นหยางอ๋องสูดลมหายใจลึก “เปิ่นหวางขอตัวล่วงหน้า! ท่านแม่ทัพหลี่ คำพูดของเปิ่นหวางยังมีผลอยู่เสมอ ท่านอย่าเพิ่งรีบร้อนปฏิเสธ กลับไปตรองดูให้ดีเถิด! เมื่อใดที่ท่านคิดได้ ย่อมมาหาเปิ่นหวางได้ทุกเมื่อ เปิ่นหวางจะรอคอยท่าน!”

หลี่ฟู่ไม่นำพาต่อคำเหล่านั้น เขาเพียงปรายตามองอย่างเย็นชาโดยไม่ปริปาก

ฮั่นหยางอ๋องฝืนปั้นยิ้มพยายามรักษาท่าทีที่ดูผ่อนคลายแล้วลุกจากไป ทว่าทันทีที่พ้นสายตาหลี่ฟู่ ใบหน้าของเขาก็พลันมืดครึ้มลงทันที

เมื่อกลับถึงจวนตระกูลเติ้ง รังสีอำมหิตก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง

“แม่ทัพฉู่ ไปจัดการให้เปิ่นหวางที เปิ่นหวางต้องการพบคนที่จิ้งหนานอ๋องส่งมา!”

หลี่ฟู่ ในเมื่อเจ้าสุรามงคลไม่ดื่มชอบดื่มสุราลงทัณฑ์ (เตือนแล้วไม่ฟัง) ก็อย่ามาโทษเปิ่นหวางแล้วกัน! มณฑลหนานไห่นี้ เปิ่นหวางต้องได้ครอบครอง!

ต่อให้ชิงบัลลังก์ล้มเหลว หากถอยมารักษาที่นี่ไว้ได้ เขาก็ยังเป็นจ้าวผู้ครองแผ่นดินซีกนี้! หรืออย่างแย่ที่สุด ก็ยังล่องเรือจากเฉวียนโจวออกสู่หนานหยางหรือซีหยางได้ ใครจะทำอะไรเขาได้?

แววตาของฮั่นหยางอ๋องฉายแววโหดเหี้ยม

อีกด้านหนึ่ง หลี่ฟู่พยายามขจัดความขยะแขยงในใจออกไป ก่อนจะสั่งให้คนไปตามหูต้าไห่ เฝิงชวีจี๋ และเหล่าคนสนิทมาพบที่คฤหาสน์ในยามค่ำคืนเพื่อหารือเรื่องสำคัญ

ฮั่นหยางอ๋องมีใจคิดคด ในเมื่อหงายไพ่คุยกันแล้วก็ไม่จำเป็นต้องรั้งเขาไว้ที่นี่อีก ต้องหาทางขับไล่เขาไปเสีย! มิฉะนั้นหากทิ้งตัวกาลกิณีนี้ไว้ ย่อมเกิดเรื่องยุ่งยากเข้าสักวัน!

พวกของเฝิงชวีจี๋และหูต้าไห่นั้นเหม็นหน้าฮั่นหยางอ๋องมานานแล้ว เมื่อมาถึงและได้รับฟังความจากหลี่ฟู่ แต่ละคนต่างก็ตื่นเต้นฮึกเหิม ก่นด่าสาปแช่งระบายอารมณ์กันยกใหญ่

ทว่าพอถึงคราวต้องหาทางไล่ฮั่นหยางอ๋องออกไปจากหนานไห่ ทุกคนกลับเริ่มหนักใจ

มันเข้าตำรา "เชิญเทพมาง่าย ส่งเทพกลับยาก" ฮั่นหยางอ๋องอ้างเรื่องทวงความเป็นธรรมให้ฮ่องเต้และรัชทายาท ในเมื่อหลี่ฟู่เปิดประตูต้อนรับเขามาแล้ว อยู่ๆ จะไล่ไปเฉยๆ ย่อมเสียชื่อเสียง

ส่วนเรื่องที่ว่าจะขับไล่ไปได้หรือไม่นั้น ไม่มีใครกังขาในความสามารถเลย: ด้วยกองกำลังเศษซากทหารของฮั่นหยางอ๋อง พวกเขาไม่เห็นอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย!

“ฮั่นหยางอ๋องอย่างไรก็เป็นเชื้อพระวงศ์ หนังหน้าคงไม่หนาถึงเพียงนั้นกระมัง? หากรู้ตัวว่าถูกรังเกียจ ยังจะหน้าทนอยู่ที่นี่อีกหรือ? เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้ เรามาปั้นหน้ายักษ์ใส่เขาดู ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะทนอยู่ได้!”

“ถ้าเขารู้จักอายจริง เขาคงไม่ซมซานมาที่นี่หรอก หรือต่อให้มา ก็คงไม่วางมาดหยิ่งยโส และคงไม่กล้าลอบติดสินบนดึงตัวคนของเราต่อหน้าต่อตาเช่นนี้!”

“เรียกเก็บเงินกับเขาสิ! เลี้ยงดูครอบครัวเขาเรายังพออ้างเหตุผลได้ แต่ทหารเกือบหมื่นนายของเขานั่น ทำไมเราต้องเป็นคนเลี้ยงด้วย! เราไม่ใช่คนโง่ที่จะยอมเสียเปรียบฟรีๆ หากไม่มีเงินจ่าย ก็ไสหัวไปเสีย!”

“ต่อให้เขาไม่มีเงิน และไม่ยอมไป เราจะทำอะไรได้? ยามนี้สถานการณ์ก็เป็นเช่นนี้มิใช่หรือ!”

“ข้าว่าซัดกันไปเลยดีกว่า! กับคนพวกนี้ต้องไม้แข็ง ให้พวกเขารู้จักสำนึกเสียบ้าง หนานไห่ไม่ใช่ที่ของพวกเขา ทำไมเราจะไล่เขาออกไปอย่างเปิดเผยไม่ได้!”

แต่ละคนต่างโต้เถียงเสียงดังระงม ระบายความอัดอั้นตันใจออกมามากมาย ทว่ายังคงไร้ซึ่งหนทางที่แยบคาย

หลี่ฟู่ได้แต่ยิ้มขื่น

ในใจเขานั้นเห็นพ้องกับหูต้าไห่ คือการใช้อำนาจบาดใหญ่ขับไล่ออกไปอย่างสง่างามเสียเลย แล้วจะทำไม?

ทว่าพูดน่ะมันง่าย แต่ทำจริงนั้นยากนัก!

อย่างไรเสีย ฮั่นหยางอ๋องก็คือชินอ๋องแห่งราชวงศ์โจว หากไล่ได้ง่ายๆ หลี่ฟู่คงไม่ปล่อยให้เขาเข้าเมืองมาตั้งแต่แรก!

“ท่านแม่ทัพ” หูต้าไห่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น “เหตุใดไม่ลองปรึกษาฮูหยินดูล่ะขอรับ? ฮูหยินเฉลียวฉลาดเป็นเลิศ ไม่แน่ว่านางอาจจะมีวิธีดีๆ ก็ได้”

หลี่ฟู่ดวงตาเป็นประกาย ยิ้มกว้าง “พี่หูเตือนได้ดีนัก!” เขาจึงสั่งให้คนไปเชิญเหลียนฟางโจวมา

เหลียนฟางโจวมิได้เดินมาด้วยตนเอง แต่ฝากคำพูดผ่านคนรับใช้มาว่า: “ในเมื่อไม่มีข้ออ้างให้ลงมือ ก็จงสร้างข้ออ้างขึ้นมา! ล่อให้เขาเป็นฝ่ายลงมือก่อน แล้วค่อยรวบตัวจับให้มั่นคั้นให้ตาย!”

ทุกคนพลันหูตาสว่าง ราวกับเห็นแสงแห่งปัญญา ต่างพากันยิ้มกว้างและพยักหน้าเห็นพ้อง “สมกับเป็นฮูหยินจริงๆ คำพูดเดียวชี้ทางสว่างได้แท้ๆ!”

เมื่อได้ทิศทางหลักแล้ว การวางแผนขั้นตอนนี้และรายละเอียดต่างๆ ก็มิใช่เรื่องยาก พวกเขาหารือกันจนค่อนคืนจึงได้ข้อสรุปที่แน่นอน

ขณะเดียวกัน ณ จวนตระกูลเติ้งที่ฮั่นหยางอ๋องพักแรมอยู่ ก็เป็นค่ำคืนที่ไม่ธรรมดาเช่นกัน

ภายใต้ม่านราตรีอันมืดมิด รถม้าธรรมดาคันหนึ่งแล่นมาจอดที่ประตูหลังของจวน ชายสวมผ้าคลุมสีดำปกปิดมิดชิดกระโดดลงจากรถอย่างแผ่วเบา เขากวาดสายตามองรอบข้างอย่างระแวดระวัง ก่อนจะเคาะประตูเบาๆ

ดูเหมือนจะมีคนรออยู่นานแล้ว ทันทีที่เสียงเคาะสิ้นสุดลง ประตูพลันแง้มออกพร้อมเสียง “เอี๊ยด” เบาๆ โดยไม่ต้องสนทนา ชายในผ้าคลุมรีบแทรกตัวเข้าไปทันที

ประตูหลังปิดลงอย่างไร้ร่องรอย รถม้าเคลื่อนตัวออกไปอย่างเนิบนาบช้าๆ ทิ้งความเงียบสงัดไว้เบื้องหลังประหนึ่งไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

คนที่มาเปิดประตูมิใช่บ่าวไพร่ธรรมดา เขาทำความเคารพแขกผู้มาเยือนโดยไม่เอ่ยคำ ก่อนจะถือโคมไฟนำทางไปอย่างเงียบเชียบ

ชายในผ้าคลุมไม่ได้เอ่ยถามสิ่งใด เขาเดินตามผ่านสวน ระเบียงทางเดิน และเรือนพัก จนมาหยุดอยู่ที่หน้าเรือนหลังเล็กแห่งหนึ่ง

“ท่านอ๋องอยู่บนหอคอยในเรือน ข้าน้อยนำทางมาได้เพียงเท่านี้ เชิญคุณชาย!” บ่าวผู้นั้นค้อมกายคำนับ

ชายในผ้าคลุมพยักหน้า ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไปด้านในด้วยท่าทางองอาจ

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1449 กลลวงล่อใจ

 

บทที่ 1449 กลลวงล่อใจ

“เจ้า!” ฮั่นหยางอ๋องเดือดดาลจนตัวสั่น ตวาดลั่นด้วยโทสะ “หลี่ฟู่! เจ้าบังอาจสงสัยเปิ่นหวางเชียวรึ! เจ้าช่างขวัญกล้านัก!”

เมื่อเห็นท่าทีคลุ้มคลั่งฟาดหัวฟัดเหวี่ยงของอีกฝ่าย หลี่ฟู่กลับรู้สึกทั้งขบขันและระอาใจ เขาจึงย้อนถามกลับไปว่า “เหตุใดจะสงสัยมิได้เล่า? ในเมื่อทั้งท่านอ๋องและหลีอ๋องต่างก็สาดโคลนใส่กัน กล่าวหาว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ลงมือ แต่กลับไม่มีใครมีหลักฐานยืนยันชัดเจนสักคน! อย่าว่าแต่หลี่ฟู่เลย ต่อให้เป็นราษฎรทั่วหล้าก็คงคิดไม่ต่างกัน ท่านอ๋องมีเหตุใดต้องทรงกริ้วถึงเพียงนี้!”

ฮั่นหยางอ๋องถูกคำพูดนั้นจุกจนอกแทบระเบิด เลือดลมฉีดพล่านขึ้นถึงขมับ ใจนึกอยากจะบีบคออีกฝ่ายให้ตายคามือนัก!

ทว่าเขารู้ตัวดีว่าตนมิใช่คู่ต่อสู้ของหลี่ฟู่ และไม่มีพละกำลังพอจะทำเช่นนั้นได้ ใจเขาปรารถนาจะใช้ฐานันดรชินหวังมาสะกดข่มให้อีกฝ่ายหมอบราบคาบ เพียงแค่ขยับปากสั่งไม่กี่คำก็ควรจะควบคุมหลี่ฟู่ให้ดิ้นไม่หลุด

แต่น่าเวทนานัก... นับตั้งแต่อดีตฮ่องเต้สวรรคต แม้เขาจะยังมีตำแหน่งฐานะเดิมอยู่ ทว่าอำนาจบารมีที่ควรจะมาพร้อมกับตำแหน่งนั้นกลับมลายหายไปสิ้น!

คำพูดของเขา แม้แต่เสียงตวาดด้วยโทสะ หลี่ฟู่ก็หาได้นำมาใส่ใจไม่ ยิ่งเรื่องจะให้อยู่ใต้บัญชายิ่งเป็นไปไม่ได้!

อำนาจนั้นเป็นของดี แต่ต้องมีวาสนาและกำลังความสามารถที่คู่ควรมาเป็นรากฐานในการขับเคลื่อนด้วย

 

ฮั่นหยางอ๋องหอบหายใจอย่างแรงอยู่พักใหญ่ก่อนจะค่อยๆ สงบอารมณ์ลงแล้วเอ่ยว่า “ใต้เท้าหลี่ ท่านช่างเขลานัก! ใช่... สิ่งที่ท่านพูดมาก็พอมีเหตุผล ทั้งเปิ่นหวางและหลีอ๋องต่างก็มีพิรุธ! ทว่าในกลุ่มเราสองคน ย่อมต้องมีผู้หนึ่งที่เป็นผู้บริสุทธิ์มิใช่หรือ? หลีอ๋องนั้นมีสันดานมักใหญ่ใฝ่สูงมานาน คิดจะกำจัดรัชทายาทเพื่อสวมรอยแทนเรื่องนี้คนเขารู้กันทั้งแผ่นดิน แต่เปิ่นหวางไม่เคยคิดเช่นนั้น! หากมิใช่เพราะเปิ่นหวางทนดูหลีอ๋องทำเรื่องชั่วช้า ผิดมโนธรรม เข่นฆ่าได้แม้กระทั่งบิดาและพี่ชายจนเปิ่นหวางนอนไม่หลับกระสับกระส่ายเพราะอยากทวงคืนความยุติธรรมให้เสด็จพ่อและรัชทายาท และเกรงว่าวันหนึ่งภัยจะมาถึงตัว... มีหรือเปิ่นหวางจะหาเรื่องใส่ตัวเช่นนี้? สู้เป็นชินอ๋องอยู่อย่างสงบเสงี่ยมใต้บัญชาเขาไม่ดีกว่าหรือ! ท่านแม่ทัพ... หากเรื่องนี้เปิ่นหวางเป็นคนทำจริงๆ เปิ่นหวางจะตกอับจนต้องหนีหัวซุกหัวซุนมาถึงเพียงนี้หรือ? และท่าน... จะยอมให้เปิ่นหวางเหยียบย่างเข้ามณฑลหนานไห่หรืออย่างไร!”

ฮั่นหยางอ๋องพรั่งพรูถ้อยคำหนักแน่นจริงจังจนหลี่ฟู่แทบจะกระอักออกมาด้วยความเอียน!

หากมิใช่เพราะอีกฝ่ายตะโกนป่าวร้องว่าอดีตฮ่องเต้และรัชทายาทถูกใส่ร้าย มีหรือเขาจะยอมเปิดประตูเมืองให้เข้ามายามนี้เพียงเพราะเหตุผลนี้ เขายังต้องยอมยกหนานไห่ประเคนให้อีกฝ่ายด้วยงั้นหรือ?

ช่างเหลวไหลสิ้นดี!

“สิ่งที่ท่านอ๋องตรัสมาก็ฟังดูมีเหตุผล” หลี่ฟู่เอ่ยอย่างเนิบนาบ “ทว่านั่นก็เป็นเพียงคำกล่าวอ้างจากฝั่งท่านอ๋องเพียงฝ่ายเดียว ท่านอ๋อง... ข้ายังยืนยันคำเดิม ตราบใดที่ความจริงยังไม่กระจ่างแจ้งและหลักฐานยังไม่ปรากฏ ข้าจะยังไม่ปักใจเชื่อผู้ใดทั้งสิ้น!”

“เรื่องนั้นง่ายนิดเดียว!” ฮั่นหยางอ๋องเห็นหลี่ฟู่เริ่มอ่อนข้อ จึงรีบฉวยโอกาสกล่าวรุก “ท่านก็แค่นำทัพบุกเข้าเมืองหลวง! ขอเพียงจับตัวหลีอ๋องมาได้ ทุกอย่างย่อมกระจ่างแจ้งเอง!”

หลี่ฟู่ส่ายหน้าช้าๆ “ผู้น้อยไร้ความสามารถ ขอท่านอ๋องโปรดพึ่งพายอดฝีมือท่านอื่นเถิด! และข้าขอเตือนท่านอ๋องสักคำ การจุดชนวนสงครามจะทำให้ราษฎรเดือดร้อนทุกหย่อมหญ้า บ้านเมืองพังพินาศมิใช่เรื่องดี หากพวกอนารยชนทางเหนือฉวยโอกาสบุกลงมา ท่านอ๋องจะเป็นคนบาปของราชวงศ์โจว!”

ฮั่นหยางอ๋องทั้งโกรธทั้งร้อนรน แค่นยิ้มหยัน “กล่าวไปกล่าวมา ท่านแม่ทัพหลี่กำลังหาข้ออ้างให้ตนเองอยู่ใช่หรือไม่? หรือว่าทุกวันนี้ท่านเสวยสุขจนเคยตัว จนถือดาบไม่ไหว ขี่ม้าไม่ได้เสียแล้ว! ใต้เท้าหลี่ นั่นมิใช่เหตุผล! ท่านจะยอมทนดูเสด็จพ่อต้องทนทุกข์อยู่ในปรโลกจริงๆ หรือ?”

หลี่ฟู่นิ่งเงียบไม่ปริปาก แววตาที่เย็นชาของเขาบอกทุกอย่างแทนคำพูดแล้ว

ความจริงฮั่นหยางอ๋องหารู้ไม่ว่าในใจของหลี่ฟู่นั้นเต็มไปด้วยความสับสนว้าวุ่นเพียงใด

ทั้งสองคนล้วนมีพิรุธ หากพิสูจน์ได้เมื่อไหร่เขาไม่ละเว้นแน่! ทว่ายามนี้รัชทายาทสิ้นชีพไปแล้ว ราชวงศ์โจวจะดำเนินไปทางใด? และตัวเขาเล่า... ควรจะยืนอยู่จุดไหน!

ฮั่นหยางอ๋องเห็นท่าทีเช่นนั้นก็ขัดเคืองใจ สะบัดชายเสื้อเดินจากไปด้วยความโกรธแค้น

ตกกลางคืนเมื่อหลี่ฟู่พบเหลียนฟางโจว สีหน้าของเขาดูหม่นหมองยิ่งนัก เหลียนฟางโจวเห็นแล้วก็ได้แต่ลอบถอนใจ ความกังวลในใจของสามี มีหรือนางจะไม่รู้?

เพียงแต่เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงความมั่นคงของแผ่นดิน จะลงมืออย่างไร เริ่มต้นจากตรงไหน มิใช่เรื่องง่ายเลย!

นางทำได้เพียงปลอบโยนให้เขาค่อยๆ คิดค่อยๆ ทำไปตามสถานการณ์ ไม่แน่ว่าอาจจะมีทางออกที่คาดไม่ถึงปรากฏขึ้นมาก็ได้ เรื่องราวบนโลกนี้หากยังไม่ถึงที่สุด ใครจะกล้าสรุปผลได้ง่ายดายนัก?

หลี่ฟู่ยิ้มขื่น แม้คำปลอบนั้นจะมิได้ช่วยแก้ปัญหาที่แท้จริง แต่ยามนี้สิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงเท่านี้

เพราะไม่ว่าจะเป็นหลีอ๋อง หรือฮั่นหยางอ๋อง เขาก็ไม่อยากสวามิภักดิ์ทั้งสิ้น

ทว่าสิ่งที่หลี่ฟู่คาดไม่ถึงคือ วันต่อมาฮั่นหยางอ๋องกลับมาหาเขาอีกครั้ง

คราวนี้อีกฝ่ายมาในท่าทีเป็นกันเอง สวมชุดผ้าไหมสีฟ้าครามเรียบๆ ที่ดูเก่าเล็กน้อย สีหน้าท่าทางดูสงบเยือกเย็น ราวกับว่าความเกรี้ยวกราดเมื่อวานนี้ไม่เคยเกิดขึ้น

“ท่านแม่ทัพหลี่ เรามาเปิดอกคุยกันตรงๆ เถิด!” ฮั่นหยางอ๋องกัดฟันกล่าว “เปิ่นหวางรอต่อไปไม่ไหวแล้ว! หากรอจนหลีอ๋องมั่นคงบนบัลลังก์ หนี้เลือดของเสด็จพ่อและความเป็นธรรมของรัชทายาท เปิ่นหวางคงไม่มีโอกาสทวงคืนได้อีกตลอดชีวิต! แล้วเปิ่นหวางจะไปพบเสด็จพ่อในปรโลกได้อย่างไร! ท่านแม่ทัพ... ขอเพียงท่านยินดีช่วยเหลือเปิ่นหวาง เมื่อการใหญ่สำเร็จ เปิ่นหวางจะยกมณฑลหนานไห่และมณฑลข้างเคียงอีกสองแห่งให้แก่ท่าน สถาปนาท่านเป็น ‘หนานไห่อ๋อง’ (อ๋องแห่งทะเลใต้) ให้สืบต่อตำแหน่งได้ชั่วลูกชั่วหลาน ท่านเพียงขึ้นตรงต่อข้าแต่ไม่ต้องส่งเครื่องราชบรรณาการ กิจการงานเมืองทั้งหมดท่านจัดการได้เองโดยที่ราชสำนักจะไม่เข้าไปก้าวก่ายแม้แต่นิดเดียว ท่านเห็นเป็นอย่างไร!”

ใจของหลี่ฟู่กระตุกวูบ เขามองฮั่นหยางอ๋องอย่างไม่เชื่อสายตา

แบ่งแผ่นดินสถาปนาอ๋อง? ตามที่เขาว่ามานั่นเท่ากับว่าราชสำนักยอมรับให้มณฑลหนานไห่แยกตัวเป็นเอกราชจากราชวงศ์โจว และกลายเป็นรัฐอิสระโดยสมบูรณ์มิใช่หรือ?

หลี่ฟู่รู้สึกสะท้อนใจและหม่นหมองยิ่งนัก เขาได้แต่ลอบแค่นยิ้มเย้ยหยันในใจ

นึกถึงคราวที่อดีตฮ่องเต้ส่งเขามามณฑลหนานไห่ เป้าหมายคืออะไร? คือการบดขยี้สี่ตระกูลใหญ่ที่ยึดอำนาจหนานไห่ เพื่อดึงหนานไห่กลับมาอยู่ใต้การควบคุมของราชสำนักอีกครั้ง! เขาและเหลียนฟางโจวฝ่าฟันอุปสรรคจนทำสำเร็จ เหลือเพียงตระกูลเล่อเจิ้งที่รักสงบและเขาก็วางมาตรการป้องกันไว้อย่างรัดกุมจนไม่สามารถก่อเรื่องได้อีก

แต่ยามนี้ ฮั่นหยางอ๋องกลับจะใช้มณฑลหนานไห่มาเป็นข้อแลกเปลี่ยนกับเขา! จะยกมณฑลหนานไห่ให้เขาเป็นรางวัล!

หลี่ฟู่อยากจะหัวเราะให้ก้องฟ้า มณฑลหนานไห่ยามนี้ก็อยู่ในมือของเขาอย่างมั่นคงอยู่แล้ว ยังต้องรอให้ท่านมายกให้ด้วยรึ?

“ท่านอ๋องทรงล้อเล่นแล้ว หลี่ฟู่หาได้มีความทะเยอทะยานถึงเพียงนั้นไม่ ท่านอ๋องทรงประเมินหลี่ฟู่สูงเกินไปแล้ว!” หลี่ฟู่เอ่ยอย่างเนิบนาบ

เมื่อคำพูดแต่ละคำของเขาพรั่งพรูออกมาจนครบประโยค แววตาที่เคยเป็นประกายด้วยความหวังของฮั่นหยางอ๋องก็ค่อยๆ มอดดับลง ความหวังทั้งหมดถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี!

“ท่านแม่ทัพ นี่คือโอกาสทองที่หาได้ยากยิ่ง! ท่านจะไม่พิจารณาอีกสักครั้งหรือ? ขอเพียงท่านตกลง เราสามารถลงนามในสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรได้ทันที เปิ่นหวางจะไม่มีวันคืนคำ!” ฮั่นหยางอ๋องยังไม่ยอมแพ้ พยายามหว่านล้อมต่อ “การแบ่งแผ่นดินสถาปนาอ๋อง บนผืนดินแห่งนี้ท่านจะทำสิ่งใดก็ได้ ทุกคนจะสยบอยู่แทบเท้าท่าน มันจะสง่างามเพียงใด! ในภายหน้า ลูกหลานของท่านจะเกิดมาอยู่เหนือผู้คนนับหมื่น มีลาภยศสรรเสริญไม่รู้จบสิ้น... ท่านไม่ปรารถนามันจริงๆ หรือ!”

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1448 หงายไพ่ในมือ

 

บทที่ 1448 หงายไพ่ในมือ

พระชายาฮั่นหยางอ๋องเห็นผู้เป็นสวามีอารมณ์ไม่สู้ดีนัก แต่นางรู้ความจริงเพียงครึ่งเดียว จึงทึกทักเอาเองว่าเขาคงถูกหลี่ฟู่ปฏิเสธเรื่องการเคลื่อนทัพ ด้วยหวังจะสวมบทบาทภรรยาผู้แสนดี นางจึงร่วมมือกับฉินเช่อเฟยบุกไปหาเหลียนฟางโจวถึงที่ หลังจากชวนคุยสัพเพเหระอยู่พักใหญ่ นางก็เผยเจตนาที่อยากจะเกี่ยวดองเป็นทองแผ่นเดียวกับตระกูลหลี่! ทำเอาเหลียนฟางโจวถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก!

ในความคิดของพระชายานั้น แม้ท่านหญิงน้อยแห่งวังฮั่นหยางอ๋องจะมิใช่บุตรที่เกิดจากชายาเอก และมีอายุมากกว่าบุตรชายคนโตของหลี่ฟู่กับเหลียนฟางโจวถึงสามปี แต่ส่วนต่างเพียงเท่านี้จะนับเป็นอะไรได้? หากนางรับท่านหญิงน้อยมาเลี้ยงในนามของตนเอง เด็กคนนั้นย่อมมีฐานะเป็นบุตรสาวสายตรงมิใช่หรือ?

แม้ตระกูลหลี่ในยามนี้จะดูรุ่งโรจน์โชติช่วงเพียงใด แต่ภูมิหลังของคนทั้งคู่ก็เป็นเพียงสามัญชนธรรมดา หากเป็นยามปกติ ต่อให้เดินมาคุกเข่าขอหมั้นหมายถึงหน้าประตู วังฮั่นหยางอ๋องย่อมไม่มีทางยอมลดตัวส่งบุตรสาวลงมาแต่งด้วยแน่ การที่นางเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนในวันนี้ นับเป็นการให้เกียรติพวกเขาอย่างสูงส่งแล้ว!

การได้แต่งกับท่านหญิงน้อย เท่ากับได้เป็นราชนิกุล ตระกูลหลี่จะก้าวกระโดดจากตระกูลต่ำต้อยขึ้นเป็นพระญาติวงศ์ นี่คือเกียรติยศอันยิ่งใหญ่ประดุจปลาหลีฮื้อกระโดดข้ามประตูมังกรโดยแท้!

หลังจากพระชายาส่งสัญญาณสื่อเจตนาออกไป นางก็นั่งจิบน้ำชาด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น รอคอยให้เหลียนฟางโจวดีใจจนเนื้อเต้นแล้วเป็นฝ่ายออกปากหมั้นหมายให้ชัดเจน

เนื่องจากฝ่ายหญิงมีฐานะสูงศักดิ์กว่า พระชายาจึงยังต้องรักษาเกียรติของตนไว้ นางเป็นคนชี้ทางได้ แต่คนเอ่ยปากต้องเป็นเหลียนฟางโจว มิเช่นนั้นจะดูเหมือนวังอ๋องเป็นฝ่ายเข้าไปเร่ขายลูกสาวให้เขาถึงบ้าน!

เหลียนฟางโจวรู้สึกขมขื่นในปากและหนักอึ้งในใจ นางแทบไม่กล้าสบตาพระชายาที่กำลังนั่งยิ้มกริ่มอย่างมั่นอกมั่นใจเลยสักนิด!

เหตุใดชีวิตคนเราต้องมาเจอเรื่องน่ากระอักกระอ่วนเช่นนี้อยู่เรื่อยนะ?

“ความหวังดีของพระชายา หม่อมฉันขอน้อมรับไว้ด้วยใจเพคะ” เหลียนฟางโจวพยายามปรับสีหน้าให้ดูอ่อนโยนและเป็นกันเองที่สุด นางฝืนยิ้มพลางเอ่ยต่ออย่างยากลำบาก “เพียงแต่ พระชายาอาจจะยังทรงไม่ทราบ อวี้เอ๋อร์ของหม่อมฉันได้หมั้นหมายกับบุตรสาวคนโตของหลิวจวิ้นหวางเฟยไว้แล้ว... ต้องขออภัยในความเมตตาของพระชายาจริงๆ เพคะ!”

เมื่อสิ้นคำพูดนี้ เหลียนฟางโจวรู้สึกราวกับยกภูเขาออกจากอก นางไม่เคยรู้สึกขอบคุณการหมั้นหมายที่หลิวจวิ้นหวางเฟยเสนอไว้ในตอนนั้นเท่าวันนี้มาก่อนเลย!

มิเช่นนั้น วันนี้คงยากจะหาข้ออ้างมาปฏิเสธได้จริงๆ!

“...” หัวของพระชายาฮั่นหยางอ๋องตื้อไปชั่วขณะ สมองพลันขาวโพลนไปหมด คำพูดของเหลียนฟางโจวตอกย้ำซ้ำๆ อยู่ในหัว ทำให้นางรู้สึกอับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี!

บ้าจริง! นางลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร! บุตรชายคนโตของตระกูลหลี่หมั้นหมายกับยัยหนูจากตำหนักหลิวจวิ้นอ๋องไปแล้วนี่นา!

ครั้งแรกที่พระชายาลงมาทำหน้าที่แม่สื่อด้วยตนเอง แถมยังเป็นบุตรสาวของตน กลับจบลงด้วยความล้มเหลวเยี่ยงนี้ ความอับอายทำให้หน้าของนางแดงก่ำจนนั่งไม่ติดที่ นางฝืนสนทนาต่อตามมารยาทอีกเพียงไม่กี่คำก่อนจะรีบขอตัวลาจากไปอย่างเร่งรีบ

เมื่อหลี่ฟู่กลับมา เหลียนฟางโจวก็เล่าเรื่องนี้ให้เขาฟังเป็นเรื่องขบเคี้ยว หลี่ฟู่แค่นยิ้มเย็น “บุตรสาวบ้านนั้นกล้ามาหมายปองอวี้เอ๋อร์ของเรางั้นรึ? ฝันไปเถิด! ต่อให้อวี้เอ๋อร์ยังไม่หมั้นหมาย ข้าก็ไม่มีทางยอมรับลูกสาวบ้านนั้นมาเป็นสะใภ้เด็ดขาด!”

คนที่มีสันดานเช่นปฮั่นหยางอ๋อง จะสั่งสอนบุตรสาวออกมาให้ดีได้อย่างไร!

เมื่อฮั่นหยางอ๋องทราบเรื่อง เขาก็ทั้งโกรธทั้งร้อนรนจนดุด่าพระชายาไปยกใหญ่ ก่อนจะตบเท้าตัดสินใจเด็ดขาด: ช่างเถิด! ยามนี้จะลังเลไม่ได้อีกแล้ว! อาศัยโอกาสนี้หงายไพ่คุยกันให้รู้เรื่องไปเลย!

ฮั่นหยางอ๋องวางแผนและปรึกษาหารือกับเหล่าคนสนิทจนถ้วนถี่ จากนั้นจึงเชิญหลี่ฟู่มาพบ

การพบกันครั้งนี้ ฮั่นหยางอ๋องมิได้สวมชุดลำลองเหมือนยามปกติ แต่เขาสวมเครื่องยศเต็มยศของชินอ๋อง ฉลองพระองค์สีเหลืองขิงปักลายมังกรสี่เล็บทรงกลม ตัดเย็บจากผ้าไหมอวิ๋นจิ่นชั้นเลิศที่ใช้ในวังหลวง พื้นสีเหลืองขิงขับเน้นลายมังกรทองสี่เล็บที่ปักด้วยดิ้นเงินดิ้นทองให้ดูน่าเกรงขาม คาดสายรัดเอวหยก สวมมงกุฎทอง ยิ่งเสริมบารมีให้ดูสง่างามผิดหูผิดตา

เมื่อหลี่ฟู่เห็นเขาแต่งกายเต็มยศเช่นนี้ ก็รู้ทันทีว่าการสนทนาในวันนี้ย่อมไม่เหมือนวันวาน ในใจเขาไม่มีความตื่นตระหนก มีเพียงความรู้สึกโล่งอก: ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงเสียที!

เรื่องการเคลื่อนทัพ หรือการบุกโจมตีเมืองหลวง หากฮั่นหยางอ๋องไม่พูดออกมาให้ชัดแจ้ง เขาย่อมไม่มีทางเป็นฝ่ายเอ่ยถึงก่อนเด็ดขาด! ต่อให้อีกฝ่ายจะส่งสัญญาณหรือพยายามชี้นำเพียงใดก็ไร้ผล!

แน่นอนว่า... ต่อให้อีกฝ่ายพูดออกมาตรงๆ เขาก็ไม่มีวันตกลง

ฮั่นหยางอ๋องคงเข้าใจดีว่าหลังจากประลองเชิงกันมาพักใหญ่ ต่างฝ่ายต่างก็รู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว จึงไม่มีความจำเป็นต้องอ้อมค้อมอีก เขาเปิดฉากทันที “ใต้เท้าหลี่ เปิ่นหวางมาอยู่ที่หนานไห่ก็นานพอสมควรแล้ว! มิทราบว่าเมื่อไหร่ท่านจะนำทัพบุกเหนือ เพื่อล้างแค้นให้เสด็จพ่อและรัชทายาทเสียที?”

เมื่อเห็นหลี่ฟู่มองมา ฮั่นหยางอ๋องก็แค่นยิ้มเย็นพลางคำรามด้วยน้ำเสียงเปี่ยมคุณธรรม “เปิ่นหวางเชื่อว่ามองคนไม่ผิด! ใต้เท้าหลี่คือขุนนางผู้ภักดี! ภักดีต่อเสด็จพ่อและภักดีต่อราชวงศ์โจว!”

หลี่ฟู่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย “ท่านอ๋องทรงประเมินหลี่ฟู่สูงเกินไปแล้ว! โปรดประทานอภัยที่หลี่ฟู่มิอาจยกทัพขึ้นเหนือได้!”

“ท่านไม่ไปก็ไม่เป็นไร” ฮั่นหยางอ๋องกล่าวเสียงเรียบ “จงส่งมอบกำลังทหารทั้งหมดในมณฑลหนานไห่ที่ขยับเขยื้อนได้มาให้เปิ่นหวาง เปิ่นหวางจะไปเอง! ใต้เท้าหลี่ก็เฝ้าหนานไห่ให้ดีเถิด หนี้เลือดของเสด็จพ่อและรัชทายาท เปิ่นหวางจะไปสะสางด้วยตนเอง!”

หลี่ฟู่ตอบโต้กลับ “กำลังทหารในหนานไห่มีไม่มากนัก อีกทั้งทหารเหล่านี้ไม่คุ้นชินกับสภาพอากาศทางเหนือ หากยกไปย่อมไร้ประโยชน์! อีกประการ หน้าที่ของพวกเขาคือปกป้องหนานไห่ มิใช่การกรุยทางชิงบัลลังก์ให้ท่านอ๋อง!”

“หลี่ฟู่!” ฮั่นหยางอ๋องระเบิดโทสะ ดวงตาเบิกกว้างจ้องเขม็งพลางตวาดลั่น “เสด็จพ่อทรงมองคนผิดจริงๆ!”

หลี่ฟู่สีหน้าไม่เปลี่ยน เย็นชาดุจน้ำแข็ง “ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไร?”

ฮั่นหยางอ๋องโกรธจนหลุดหัวเราะออกมา “หึ! ท่านรู้อยู่เต็มอกว่าการสวรรคตของเสด็จพ่อมีเงื่อนงำ รู้อยู่แก่ใจว่าเพลิงไหม้ที่ตำหนักบูรพานั้นผิดปกติ แต่กลับทำเป็นหูหนวกตาบอด ซ่องสุมกำลังยึดครองหนานไห่ไม่ขยับเขยื้อน! หลี่ฟู่... หัวใจของท่านทำด้วยเหล็กหรืออย่างไร? ยามเสด็จพ่อทรงพระชนม์ชีพ ทรงไว้เนื้อเชื่อใจและชุบเลี้ยงท่านมาเพียงใด! นึกไม่ถึงว่ายามศพยังไม่ทันสิ้นกลิ่น ท่านกลับปล่อยให้พระองค์ต้องรับความอยุติธรรมอยู่ในปรโลกโดยไม่เหลียวแล! หลังจากท่านสิ้นอายุขัยไปแล้ว ท่านจะมีหน้าไปพบเสด็จพ่อได้อย่างไร!”

นัยน์ตาของหลี่ฟู่พลันวาวโรจน์ ใบหน้าเคลือบด้วยไอเย็นจัด จ้องมองฮั่นหยางอ๋องด้วยจิตสังหารที่แผ่ซ่านออกมา เขาเอ่ยทีละคำอย่างหนักแน่น “ใครในใต้หล้าก็ล้วนมีสิทธิ์มาตั้งคำถามนี้กับหลี่ฟู่ได้ มีเพียงท่านอ๋องเท่านั้น... ที่ไม่คู่ควร! ยามอดีตฮ่องเต้สวรรคต ท่านอ๋องทรงกระทำสิ่งใดไว้บ้าง มิต้องให้หลี่ฟู่เตือนความจำกระมัง? ท่านอ๋องกล้ามาตั้งคำถามเช่นนี้ต่อหน้าหลี่ฟู่ ท่านไม่รู้สึกละอายแก่ใจบ้างหรือ!”

ฮั่นหยางอ๋องใจสั่นวูบ เขาหลบสายตาอย่างลนลานพลางแก้ตัว “เปิ่นหวาง... ยามนั้นเปิ่นหวางไม่มีทางเลือก! หากเสด็จพ่อรับรู้ในปรโลก ย่อมต้องเข้าใจในความจำเป็นของเปิ่นหวาง! หากมิทำเช่นนั้น เปิ่นหวางคงสิ้นชีพด้วยน้ำมือของไอ้โจรหลีอ๋องไปนานแล้ว! เปิ่นหวางมิได้มีความลบหลู่ต่อเสด็จพ่อแม้เพียงนิด!”

หลี่ฟู่เพียงแค่นยิ้ม แววตาแฝงความเหยียดหยาม “ในเมื่อกล้าทำ เหตุใดท่านอ๋องจึงไม่กล้ารับ! ต่อให้ท่านจะมีเหตุผลที่ยิ่งใหญ่เพียงใด ก็ไม่อาจหลุดพ้นคำว่า ‘อกตัญญู’ ไปได้! ท่านมีสิทธิ์อะไรมาซักไซ้หลี่ฟู่! อีกอย่าง...”

หลี่ฟู่จ้องเขม็งไปที่เขาพลางเอ่ยอย่างไม่ไว้หน้า “ท่านอ๋องกล่าวได้ถูกต้อง หลี่ฟู่มีความสงสัยต่อการสวรรคตและเหตุเพลิงไหม้จริงๆ แต่นั่นมิได้หมายความว่าหลี่ฟู่ต้องยอมช่วยท่านอ๋องเข่นฆ่ากลับไปยังเมืองหลวง! สองเหตุการณ์นี้หลีอ๋องอาจมีพิรุธ... แต่ท่านอ๋องเองก็ใช่ว่าจะไม่มีเสียเมื่อไหร่!”