จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1398 ข้าจะไป!

 

บทที่ 1398 ข้าจะไป!

เมื่อฮูหยินสามเล่อเจิ้งได้ฟังคำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าที่พี่สะใภ้ใหญ่ถ่ายทอดมา นางโกรธจนใบหน้าขาวซีดดุจกระดาษ ร่างกายสั่นเทาไปทั้งร่าง ผ่านไปครู่ใหญ่จึงแค่นยิ้มเย็นออกมา “ดี... ดีเหลือเกิน! ข้าจะไป! ข้าจะไปตามที่พวกท่านต้องการ! ข้านี่มันช่างไร้เดียงสานัก หากจะวัดเรื่องความใจดำอำมหิตกับตระกูลเล่อเจิ้งแล้ว จะมีใครเทียบติด! ข้านี่มันโง่จริงๆ ที่คิดว่าตัวเองมีค่า!”

“น้องสะใภ้สาม!” ฮูหยินใหญ่เล่อเจิ้งเห็นนางเป็นเช่นนี้ก็รู้สึกไม่สบายใจนัก นางถอนหายใจพลางปลอบว่า “เจ้าอย่าทำเช่นนี้เลย ต่อให้เจ้าตรอมใจตายไปมันก็สูญเปล่า จะทำไปเพื่อสิ่งใดกัน? เชื่อพี่สะใภ้เถอะ เรื่องมันผ่านมาหลายปีแล้ว อะไรที่ควรปล่อยวางก็จงปล่อยวางเสีย หากชูเหยียน (ชูเอ๋อร์) รับรู้ได้บนสรวงสวรรค์—”

“พี่สะใภ้!” ฮูหยินสามเอ่ยขัดขึ้นเรียบๆ นางย่อกายคำนับด้วยท่าทีเย็นชาและเหินห่าง “เรื่องการเตรียมการทั้งหมด คงต้องรบกวนพี่สะใภ้แล้วเจ้าค่ะ!”

ฮูหยินใหญ่ลอบถอนใจในอก นางพยักหน้าพลางยิ้มอย่างอ่อนโยน “เจ้าวางใจเถอะ ประเดี๋ยวข้าจะให้คนส่งเสื้อผ้าและเครื่องประดับมาให้ เจ้าไม่ต้องกังวลสิ่งใดทั้งนั้น! งานเลี้ยงนี้มีผู้คนมากมายก็แค่ไปร่วมพอเป็นพิธี ไปปรากฏตัวให้คนเห็นเสียหน่อย หากเจ้าไม่อยากอยู่นาน เมื่อถึงเวลาเจ้าค่อยขอตัวกลับก่อนก็ได้”

“ขอบพระคุณพี่สะใภ้เจ้าค่ะ!” ในใจฮูหยินสามนั้นมีความเคารพต่อพี่สะใภ้ผู้นี้อยู่หลายส่วน นางพยักหน้าพลางถอนหายใจด้วยความตื้นตัน “ในบ้านหลังนี้ มีเพียงพี่สะใภ้เท่านั้นที่ยังพอมีความเป็นมนุษย์อยู่บ้าง การต้องดูแลบ้านใหญ่โตขนาดนี้ช่างไม่ใช่งานง่ายเลยจริงๆ ข้าเป็นคนรักความสงบ พี่สะใภ้ไม่ต้องกังวลกับข้ามากนักหรอกเจ้าค่ะ จัดหาอะไรที่พอใช้ได้มาก็พอ”

ฮูหยินใหญ่เล่อเจิ้งไม่รู้จะตอบโต้อย่างไร จึงทำเพียงยิ้มพลางเอ่ยสั้นๆ ว่า “น้องสะใภ้ไม่ต้องเกรงใจ” จากนั้นจึงปลีกตัวไปจัดการงานต่อ

เช้าวันถัดมา เหล่าสตรีตระกูลเล่อเจิ้งต่างพากันขึ้นรถม้า ทั้งสาวใช้ แม่นม และบรรดาอนุภรรยา ขบวนรถม้าสิบกว่าคันแล่นเรียงรายอย่างต่อเนื่อง เมื่อรวมกับเหล่าผู้ติดตามและองครักษ์ประตัวขบวนก็ยิ่งดูยิ่งใหญ่ตระการตา ยามที่ขบวนเคลื่อนออกจากเมืองก้งจางจึงดึงดูดสายตาผู้คนนับไม่ถ้วนให้หยุดดูด้วยความอัศจรรย์ใจ

เมื่อผู้คนทราบข่าวว่าฮูหยินหลี่จะจัดงานเลี้ยงรับรองสตรีตระกูลเล่อเจิ้งทุกคนในเมืองหนานไห่ ขบวนสตรีสูงศักดิ์น้อยใหญ่จึงต้องรีบเร่งเดินทางไปร่วมงาน จนเกิดภาพขบวนที่ยิ่งใหญ่อลังการเช่นนี้

ผู้คนต่างวิพากษ์วิจารณ์และถอดถอนใจเป็นเสียงเดียวกันว่า สมแล้วที่ตระกูลเล่อเจิ้งถูกขานนามว่าเป็น "ตระกูลตุ๊กตาล้มลุก" แห่งหนานไห่ที่ไม่ว่าพายุจะแรงแค่ไหนก็ไม่มีวันล้ม!

การชิงอำนาจระหว่างสี่ตระกูลใหญ่กับราชสำนักจบลงที่ตระกูลเหลียงและตระกูลเติ้งพินาศย่อยยับจนสิ้นซาก ตระกูลฝูแม้จะยังรักษาป้ายชื่อตระกูลไว้ได้ แต่ไส้ในกลับถูกเปลี่ยนใหม่หมดสิ้น ว่ากันว่าประมุขตระกูลฝูคนใหม่นั้นได้ใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลเป็นคนหนุนหลังให้ขึ้นสู่อำนาจ!

มีเพียงตระกูลเล่อเจิ้งเท่านั้นที่ไม่เพียงแต่จะผ่านพ้นวิกฤตมาได้อย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน แต่กลับยิ่งได้รับความสำคัญและไมตรีจิตจากท่านผู้ว่าการมณฑลและฮูหยินหลี่อย่างท่วมท้น!

ดูเอาเถิด จะมีตระกูลใดอีกที่มีบารมีและหน้าตาถึงเพียงนี้? มีเพียงตระกูลเล่อเจิ้งเท่านั้น!

หากจะสร้างตระกูลให้มั่นคงเฉกเช่นเล่อเจิ้ง เกรงว่าทั่วหล้าคงมีเพียงที่นี่ที่เดียว!

ภายหลังเมื่อเหลียนฟางโจวได้รับรู้ข่าวคราวเหล่านี้เข้า นางก็ได้แต่ขำไม่ออกบอกไม่ถูก ตระกูลเล่อเจิ้งนี่นะ... ช่างเก่งกาจจนต้องยอมสยบให้จริงๆ!

ขบวนรถม้าเดินทางมาได้หนึ่งวันครึ่ง จวบจนวันถัดมาช่วงก่อนเที่ยง ขบวนยาวเหยียดนั้นก็ปรากฏสู่สายตาผู้คน ณ จุดหลักลี้ที่สิบก่อนถึงเมืองหนานไห่

ด้วยความเป็นตระกูลใหญ่ที่เคร่งครัดในระเบียบวินัย เหล่าฮูหยินและคุณหนูส่วนใหญ่มักไม่ค่อยได้ออกไปที่ใดไกลบ้านบ่อยนัก การเดินทางไกลด้วยขบวนใหญ่เช่นนี้จึงเป็นเรื่องที่แปลกใหม่สำหรับพวกนาง แม้ในใจจะตื่นเต้นดีใจเจียนคลั่งที่ใกล้จะถึงเมืองหนานไห่แล้ว แต่ทุกคนก็ยังคงรักษาอาการ นั่งสงบเสงี่ยมอยู่บนรถม้า พลางกระซิบกระซาบคุยกันด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสดใส โดยไม่มีใครบังอาจแง้มม่านรถม้าออกไปมองข้างนอกให้เสียกิริยาเลยแม้แต่คนเดียว

สำหรับบรรดาอนุภรรยา (อี๋เหนียง) นั้นมักจะมีนิสัยใจกล้ากว่าใครเพื่อน แต่ฮูหยินใหญ่เล่อเจิ้งคาดการณ์ไว้อยู่แล้ว นางจึงส่งแม่นมและหมอมอผู้จัดเจนงานเข้าไปกำชับที่ข้างรถม้าผ่านม่านกั้นอยู่ไม่กี่คำ ก็ไม่มีใครกล้าเสียมารยาทหรือทำตัวนอกลู่นอกทางอีก

ทางด้านเล่อเจิ้งซั่นฉาง ได้นำพ่อบ้านและบ่าวไพร่มาคอยต้อนรับอยู่ที่จุดนัดพบ เมื่อเห็นขบวนรถม้าเคลื่อนเข้ามาจึงรีบนำคนเข้าไปคารวะทำความเคารพท่านแม่และบรรดาอาสะใภ้อย่างพร้อมเพรียง

ฮูหยินใหญ่เล่อเจิ้งเลิกม่านขึ้นพยักหน้าให้บุตรชายพลางยิ้มละไม “ท่านปู่ของเจ้าสบายดีหรือไม่?”

“ท่านปู่สบายดีครับ และยังบ่นคิดถึงทุกคนที่บ้านด้วย” เล่อเจิ้งซั่นฉางตอบด้วยรอยยิ้ม

“เด็กดี!” ฮูหยินใหญ่เล่อเจิ้งยิ้มอย่างพอใจ “นำทางเถิด พวกเราจะได้เข้าเมืองกันเสียที แล้วที่พักของบรรดาอาสะใภ้และเหล่าน้องสาวเจ้าจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วใช่ไหม? รวมถึงที่พักของเหล่าอี๋เหนียงด้วย”

เล่อเจิ้งซั่นฉางยิ้มตอบ “ท่านแม่โปรดวางใจ ทุกอย่างเตรียมไว้พร้อมสรรพแล้วขอรับ!”

ทว่าในใจเขากลับลอบยิ้มขื่น พลางนึกว่าท่านย่ากับท่านแม่คิดอย่างไรกันแน่ ถึงได้พ่วงบรรดาอี๋เหนียงมาด้วยตั้งมากมายขนาดนี้! เดิมทีเขาก็ไม่ได้เตรียมที่พักเผื่อไว้สำหรับเหล่าอนุจริงๆ นั่นแหละ ยังดีที่มีคนเร่งควบม้ามาแจ้งข่าวก่อนล่วงหน้า เขาจึงได้รีบไปจัดการเตรียมการร่วมกับอวี่ฮุ่ยอย่างเร่งด่วน

อวี่ฮุ่ยยังเคยเย้าแหย่เขาเล่นๆ ว่า อย่าว่าแต่บ้านเราเลย แม้แต่ฮูหยินหลี่เองก็คงคาดไม่ถึงเช่นกัน! คนมากันมืดฟ้ามัวดินขนาดนี้ ไม่รู้ว่ามะรืนนี้จะจัดการอย่างไร ที่จวนฮูหยินหลี่คงไม่มีอนุภรรยาที่ไหนออกมาต้อนรับเหล่าอี๋เหนียงหรอกกระมัง หากจะให้ฮูหยินหลี่ลดตัวลงมาต้อนรับพวกนางเองก็คงดูไม่เข้าที!

ฮูหยินใหญ่เล่อเจิ้งยิ้มรับแล้วไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ เล่อเจิ้งซั่นฉางจึงขี่ม้านำขบวนรถม้าที่แล่นเรียงรายเข้าสู่เมือง

ความโกลาหลในคฤหาสน์สกุลเล่อเจิ้ง

ณ หน้าคฤหาสน์ หลินอวี่ฮุ่ยนำบ่าวไพร่และแม่บ้านผู้ดูแลคอยต้อนรับอยู่ก่อนแล้ว เมื่อรถม้าหยุดลงอย่างช้าๆ นางก็รีบเข้าไปประคองฮูหยินใหญ่เล่อเจิ้งลงมา

ฮูหยินใหญ่ตบหลังมือนางเบาๆ พลางยิ้ม “แม่ไม่เป็นไร เจ้าไปดูอาสะใภ้รองกับอาสะใภ้สามของเจ้าเถิด!”

หลินอวี่ฮุ่ยรับคำพลางสั่งให้แม่บ้านดูแลทางนี้ให้ดี แล้วรีบไปปรนนิบัติฮูหยินรองและฮูหยินสามทันที

เพียงครู่เดียว บรรดาคุณหนูและเหล่าอี๋เหนียงต่างก็ทยอยลงจากรถม้า เสียงพูดคุยจ้อกแจ้กจอแจดังระงมไปทั่วจนดูวุ่นวายและครึกครื้นยิ่งนัก ฮูหยินใหญ่ต้องสั่งให้แม่บ้านตะโกนกำชับอยู่หลายรอบบรรยากาศจึงค่อยสงบลงบ้าง ก่อนที่ทุกคนจะพากันเดินเข้าสู่ภายในคฤหาสน์

โชคดีที่คฤหาสน์ตระกูลเล่อเจิ้งในเมืองหนานไห่นั้นกว้างขวางพอสมควร สามฮูหยินผู้ใหญ่แยกพักกันคนละเรือนเล็ก เหล่าคุณหนูแบ่งพักในเรือนใหญ่สองหลังที่มีเรือนปีกซ้ายขวา ส่วนเหล่าสะใภ้ก็แบ่งตามบ้านแต่ละหลังพำนักในเรือนสองชั้น และเหล่าอี๋เหนียงก็แยกไปพักในเรือนขนาดกลางอีกสามหลัง การเข้ามาของคนกลุ่มใหญ่ทำเอาคฤหาสน์ที่เคยเงียบเหงาพลันคึกคักขึ้นมาทันตาเห็น

บ่าวไพร่เดินถือข้าวของส่งไปมากันไม่ขาดสาย รายงานเรื่องราวกันวุ่นวายจนเดินสวนกันไปมา

ฮูหยินใหญ่เล่อเจิ้งลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะเอ่ยชมหลินอวี่ฮุ่ยยิ้มๆ “ลำบากเจ้าแล้วจริงๆ ที่เตรียมการได้ครบถ้วนในเวลาอันสั้นเช่นนี้”

หลินอวี่ฮุ่ยรีบตอบด้วยรอยยิ้ม “ท่านแม่กล่าวหนักไปแล้วค่ะ นี่เป็นหน้าที่ของลูกสะใภ้อยู่แล้ว แต่เนื่องจากเวลาที่จำกัด ลูกเกรงว่าอาจจะมีจุดที่คิดไม่รอบคอบอยู่บ้าง หากท่านอาสะใภ้หรือพี่น้องคนใดไม่พอใจ รบกวนท่านแม่ช่วยเอ่ยแก้ต่างให้ลูกด้วยนะเจ้าคะ”

ฮูหยินใหญ่เล่อเจิ้งหลุดขำ “วางใจเถิด! ใครกล้าตำหนิเจ้า ก็ลองให้มาตำหนิต่อหน้าแม่ดูสิ!”

คำพูดนั้นทำให้หลินอวี่ฮุ่ยหลุดยิ้มออกมาได้เช่นกัน

ขณะนั้น ฮูหยินรองเดินจูงมือฮูหยินสามเข้ามาหาพลางเอ่ยยิ้มๆ “คนมากันมากขนาดนี้ หากแห่กันไปคำนับท่านพ่อพร้อมกันหมด คงจะทำให้ท่านรำคาญใจจนไม่ได้พักผ่อนแน่ๆ ข้าเลยสั่งให้พวกรุ่นลูกรุ่นหลานแยกย้ายกันไปพักผ่อนก่อน แล้วพวกเราสามคนค่อยไปพบท่านพ่อพร้อมกัน พี่สะใภ้ใหญ่เห็นว่าอย่างไรเจ้าคะ?”

ฮูหยินใหญ่เล่อเจิ้งขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ายิ้มตอบ “เจ้าสั่งการไปแล้วก็ถือว่าช่วยลดภาระไปได้มาก เช่นนั้นก็เอาตามนี้เถิด ไปกันเถอะ ไปคำนับท่านพ่อเสียหน่อย ดูซิว่าท่านจะมีคำสั่งอะไรเพิ่มเติมหรือไม่!”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1397 ความเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ของเหล่าสตรีสกุลเล่อเจิ้ง

 

บทที่ 1397 ความเคลื่อนไหวครั้งใหญ่ของเหล่าสตรีสกุลเล่อเจิ้ง

ฮูหยินใหญ่เล่อเจิ้งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นว่า "ท่านแม่เจ้าคะ ยามนี้หลานสาวคนที่สามของบ้านรองยังล้มป่วยอยู่เลย อีกทั้งน้องสะใภ้สามก็เก็บตัวอยู่แต่ในห้องพระ ส่วนอี้เอ๋อร์ลูกสาวของข้าเมื่อวันก่อนก็เพิ่งจะเดินทางไปบ้านท่านตาของนาง..."

"เจ้าไม่ได้ยินที่ตาเฒ่าสั่งรึ? ต่อให้ป่วยจนลุกไม่ขึ้นก็ต้องไป! คนในห้องพระก็จงไปเชิญออกมา ส่วนอี้เอ๋อร์ก็รีบส่งคนไปรับกลับมาจากบ้านเดิมของเจ้าเดี๋ยวนี้!"

"ทราบแล้วเจ้าค่ะท่านแม่!" เมื่อเห็นความเด็ดขาดของแม่สามี ฮูหยินใหญ่เล่อเจิ้งจึงรีบรับคำและถอยลงไปจัดการเตรียมการทันที

ครานี้เอง ทั่วทั้งคฤหาสน์ตระกูลเล่อเจิ้งต่างวุ่นวายกันยกใหญ่จนแทบพลิกแผ่นดิน

ชื่อเสียงของฮูหยินหลี่ในยามนี้ มีใครในหนานไห่บ้างที่ไม่รู้จัก? กิตติศัพท์ของนางนั้นขจรขจายและได้รับความสนใจยิ่งกว่าตัวท่านผู้ว่าการมณฑลเสียอีก

นั่นเป็นเพราะนางเป็นสตรี แต่สิ่งที่นางทำกลับไม่ใช่สิ่งที่สตรีทั่วไปจะทำได้ ผู้คนจึงพากันสงสัยและจับตามองนางเป็นพิเศษ ส่วนใต้เท้าหลี่นั้นมีชื่อเสียงโด่งดังอยู่ก่อนแล้ว ต่อให้เขาทำเรื่องสลักสำคัญเพียงใด แม้ผู้คนจะเลื่อมใสศรัทธา แต่ก็มักจะมองว่าเป็นเรื่องปกติที่บุรุษผู้มีความสามารถพึงกระทำ!

ดังนั้น การที่ฮูหยินหลี่ออกเทียบเชิญสตรีทุกคนในตระกูลเล่อเจิ้ง จึงนับเป็นเรื่องที่มีหน้ามีตาอย่างยิ่ง ส่วนเหตุผลที่ฮูหยินหลี่ทำเช่นนี้ คนส่วนใหญ่ไม่ได้สนใจนัก บ้างก็คาดเดาไปว่าฮูหยินหลี่ต้องการผูกมิตรและแสดงไมตรีต่อตระกูลเล่อเจิ้งเพื่อซื้อใจนั่นเอง

ด้วยเหตุนี้ เพื่อที่จะเข้าร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้และสร้างความประทับใจต่อหน้าฮูหยินหลี่ ทุกคนต่างงัดไม้ตายออกมาประทินโฉมประดับกายกันอย่างสุดฝีมือ

ทั้งสั่งตัดเสื้อผ้าใหม่ ซื้อเครื่องประดับและผัดหน้าด้วยชาดชั้นเลิศ แอบสืบหาว่าในเมืองหนานไห่ยามนี้กำลังนิยมแต่งหน้าทำผมทรงใด หรือชื่นชอบปิ่นปักผมลวดลายแบบไหน...

แม้แต่ลวดลายบนรองเท้ายังต้องเลือกเฟ้นอย่างละเอียดว่าจะปักดอกไห่ถังหรือกล้วยไม้ดี ผีเสื้อบนลายปักนั้นควรจะสยายปีกหรือหุบปีก วุ่นวายกันจนหัวหมุนไปตามๆ กัน!

ทางด้านฮูหยินใหญ่เล่อเจิ้งและเหล่าสาวใช้คนสนิทยิ่งยุ่งกว่าใครเพื่อนหลายเท่า ไหนจะต้องจัดเตรียมรถม้าและขบวนเดินทาง ไหนจะต้องคอยรับมือบรรดาฮูหยินและคุณหนูจากเรือนต่างๆ ที่พากันมาขอเปิดคลังเพื่อเบิกผ้าเนื้อดีไปตัดชุดใหม่ บ้างก็ตำหนิว่าแป้งผัดหน้าที่บ่าวรับใช้ไปหาซื้อมานั้นคุณภาพไม่ดีพอ จะขอเบิกเงินสดเพื่อออกไปหาซื้อด้วยตนเอง บ้างก็มาทวงถามว่าน้ำอบฝรั่งและน้ำหอมที่ได้มาคราวก่อนยังมีเหลืออยู่อีกหรือไม่...

ประเดี๋ยวหยิบของสิ่งนี้ไป สักพักก็กลับมาเปลี่ยนเพราะไม่ถูกใจ ประเดี๋ยวลืมนั่นลืมนี่แล้ววิ่งกลับมาอีกรอบ ทำเอาฮูหยินใหญ่และเหล่าบ่าวไพร่ต้องเดินวุ่นจนเวียนหัวไปหมด!

ทว่าครานี้ต่างจากครั้งก่อนๆ แม้แต่ละเรือนจะมีเบี้ยใช้จ่ายส่วนตัวอยู่แล้ว แต่การไปงานเลี้ยงของฮูหยินหลี่ในครั้งนี้คือการแสดงหน้าตาของตระกูลเล่อเจิ้งทั้งตระกูล ยิ่งแต่งกายงดงามภูมิฐานเพียงใด ก็ยิ่งเป็นการเสริมบารมีให้ตระกูลเล่อเจิ้งมากเท่านั้น

ดังนั้น ต่อให้คนเหล่านั้นจะถือโอกาสเรียกร้องเกินขอบเขต หรือจงใจเลือกเอาของดีที่สุดในคลังไป ฮูหยินใหญ่ก็มิอาจปฏิเสธได้ เพราะหากถึงเวลาแล้วใครคนใดคนหนึ่งทำให้ตระกูลเล่อเจิ้งต้องอับอายขายหน้า นางย่อมไม่อาจแบกรับความผิดนี้ไหว

นางจึงทำได้เพียงหลับตาข้างหนึ่งและพยายามตอบสนองความต้องการของทุกคนให้ได้มากที่สุด จะมีก็เพียงกรณีที่จงใจล่วงเกินหรือทำอะไรเกินงามจริงๆ เท่านั้น นางถึงจะใช้คำพูดตักเตือนและปฏิเสธไปอย่างนุ่มนวล

สมกับที่เป็นฮูหยินใหญ่เล่อเจิ้ง หากเปลี่ยนเป็นสตรีอื่นที่ฝีมือรองลงมา คฤหาสน์ทั้งหลังคงวุ่นวายโกลาหลจนคุมไม่อยู่ไปนานแล้ว!

ทว่านางเพิ่งจะได้พักหายใจเพียงชั่วครู่เดียว สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น เมื่อบรรดาอนุภรรยา (อี๋เหนียง) พากันเดินเรียงแถวเข้ามา ทั้งผลักทั้งดันพลางส่งยิ้มประจบประแจง หนึ่งในนั้นเอ่ยถามขึ้นยิ้มๆ ว่า ในเมื่อฮูหยินหลี่เอ่ยปากอยากพบ "สตรีทุกคนในตระกูลเล่อเจิ้ง" พวกนางที่เป็นอนุภรรยาก็นับเป็นสตรีในตระกูลมิใช่หรือ? เช่นนั้นพวกนางต้องร่วมขบวนเดินทางไปด้วยหรือไม่?

ฮูหยินใหญ่เล่อเจิ้งแทบจะสำลักน้ำชาในปาก ในใจพลัน "กระตุก" วูบและลอบบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความขมขื่น เพราะเรื่องนี้นางไม่ได้คิดเผื่อไว้เลยแม้แต่น้อย! จะให้ไปหรือไม่ให้นางก็ยังตัดสินใจไม่ได้

สุดท้ายจึงต้องรีบไล่บรรดาอนุภรรยากลับไป แล้วรีบรุดไปปรึกษาฮูหยินผู้เฒ่าที่เรือนหลักทันที

ฮูหยินผู้เฒ่าถึงกับอึ้งไปเช่นกัน เพราะนางเองก็ลืมนึกถึงประเด็นนี้ไปเสียสนิท!

เมื่อฮูหยินใหญ่เล่อเจิ้งเห็นสีหน้าลังเลและกระอักกระอ่วนใจของแม่สามี นางก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกในใจ: ที่แท้ท่านแม่ก็ลืมนึกถึงเรื่องนี้เหมือนกัน ดีเหลือเกิน ดีเหลือเกิน! มิเช่นนั้นข้าคงไม่พ้นถูกดุด่าชุดใหญ่เป็นแน่!

สองสะใภ้และแม่สามีปรึกษาหารือ ชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียกันอยู่นาน ในที่สุดก็ตัดสินใจว่า... ให้บรรดาอนุภรรยาไปร่วมงานด้วยเถิด! ทว่า "อนุ" ในที่นี้หมายถึงอนุภรรยาที่ตบแต่งเข้ามาอย่างเป็นทางการ (เหลียงเชี่ยน) และเมียน้อยที่มีฐานะชัดเจนเท่านั้น ไม่นับรวมสาวใช้ข้างห้องหรือนางบำเรอ

ถึงจะเป็นเช่นนั้น สมาชิกในขบวนก็เพิ่มขึ้นมาอีกเกือบยี่สิบคน! เมื่อรวมกับสาวใช้ประจำตัวของแต่ละนางเข้าไปอีก จำนวนคนก็ยิ่งทวีคูณ

ฮูหยินใหญ่เล่อเจิ้งถึงกับปวดขมับอีกครา คราวนี้รถม้าที่มีอยู่เริ่มจะไม่พอเสียแล้ว ถึงขั้นต้องไปหยิบยืมรถม้าจากจวนอื่นมาสำรองไว้!

หลังจากสะสางเรื่องวุ่นวายจนพอเห็นเค้าลางความเรียบร้อย นางก็สั่งให้แม่นมคนสนิทพาเหล่าอนุภรรยาที่ยิ้มแก้มปริไปเลือกผ้าที่คลังสินค้า เลือกเครื่องประดับและชาดผัดหน้ากันตามใจชอบ ส่วนตัวนางเองนั้นมุ่งหน้าไปยังห้องพระที่พักของ ฮูหยินสามเล่อเจิ้ง

น้องสะใภ้สามผู้นี้ช่างเป็นคนอาภัพนัก ยามนี้นางไร้ซึ่งความปรารถนาใดๆ จิตใจตายซากไปกว่าครึ่งลำพังเพียงคำสั่งของผู้เฒ่าทั้งสอง คงไม่อาจทำให้นางก้าวเท้าออกจากห้องพระได้โดยง่าย

และก็เป็นดังคาด ฮูหยินสามผู้ซูบผอมซีดเซียวจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ มีท่าทีสงบนิ่งดุจน้ำในบ่อโบราณ ฮูหยินใหญ่เกลี้ยกล่อมจนปากเปียกปากแฉะ นางก็ยังคงนิ่งเฉยดุจขอนไม้ เมื่อถูกต้อนจนถึงที่สุดนางก็เอ่ยออกมาเพียงประโยคเดียว:

"คนไร้ค่าที่ควรจะตายไปตั้งนานแล้วอย่างข้า จะไปหรือไม่ไปมันสำคัญนักหรือ? หรือหากข้าไม่ไป ฮูหยินหลี่ผู้นั้นจะโกรธแค้นจนสั่งลงโทษเชียวรึ? ข้าแก่ชราแล้ว ไม่อยากออกไปไหนจริงๆ พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านโปรดเห็นใจข้าเถิด! อีกอย่าง หากฮูหยินหลี่จะตำหนิข้าจริงๆ ข้าขอยอมตายเพื่อชดใช้ความผิดให้ตระกูล เท่านี้เพียงพอหรือไม่?"

ต่อให้ฮูหยินใหญ่เล่อเจิ้งจะเชี่ยวชาญการเข้าสังคมและมีวาทศิลป์เลิศเลอเพียงใด เมื่อเจอคำพูดตัดพ้อถึงตายเช่นนี้เข้าไปก็นิ่งอึ้งจนพูดไม่ออก!

"เอาเถิด! ในเมื่อเจ้ายืนกรานเช่นนี้ หากข้ายังบีบคั้นต่อไปคงเป็นความผิดของข้าเอง! ทว่าข้าต้องไปเรียนถามท่านแม่ก่อน" ฮูหยินใหญ่เล่อเจิ้งถอนหายใจพ่ายแพ้ เดินคอตกกลับไปรายงานฮูหยินผู้เฒ่าอย่างจำนน

"เหลวไหล!" ฮูหยินผู้เฒ่าเมื่อได้ฟังก็หน้าเปลี่ยนสี ตวาดออกมาด้วยความโกรธ "ไปบอกนางเสียว่า นางไม่เพียงแต่ต้องไป แต่ต้องแต่งกายให้งดงามเพียบพร้อมเพื่อไปร่วมงานด้วย! หากนางไม่ยอมไป ข้าคนนี้ก็รับรองไม่ได้ว่าจะทำอะไรลงไป! เรื่องของ ชูเหยียน (ชูเอ๋อร์) มันผ่านมาตั้งกี่ปีแล้ว นางยังไม่หายโกรธแค้นอีกรึ! เรื่องนั้นเจ้าสามอาจจะทำเกินไปบ้าง แต่หากว่ากันตามหลักการแล้วเขาก็ไม่ได้ทำผิด! ส่วนเรื่องไฟไหม้นั่นมันเป็นอุบัติเหตุที่ไม่มีใครคาดคิด! อะไรกัน? นางจะโกรธแค้นพวกเราทั้งตระกูลไปจนตายเลยรึ? ไปบอกนางเสียว่า ถึงนางไม่เห็นแก่ลูกชายลูกสาวของนาง ก็จงเห็นแก่ตระกูลฉี (บ้านเดิมของนาง) บ้างเถิด ไปซะ!"

ฮูหยินใหญ่เล่อเจิ้งตัวแข็งทื่อ ได้แต่รับคำสั่งด้วยความจำใจ "เจ้าค่ะ..."

นางลอบถอนใจในใจ ในฐานะที่เป็นแม่เหมือนกัน นางย่อมเข้าใจหัวอกของน้องสะใภ้สาม แต่ที่แม่สามีพูดก็มีส่วนถูก น้องสามแม้จะทำเรื่องไร้น้ำใจไปบ้างแต่ก็ทำตามจารีตประเพณี ส่วนเรื่องไฟไหม้ครั้งนั้นคือโศกนาฏกรรมที่ไม่มีใครอยากให้เกิด แต่น้องสะใภ้สามกลับทรมานตัวเองจนถึงเพียงนี้ ช่างเป็น...

พูดไปแล้ว ก็นับเป็นสตรีที่น่าเวทนาผู้หนึ่งเท่านั้นเอง!

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1396 ชี้ทาง

 

บทที่ 1396 ชี้ทาง

เหลียนฟางโจวเกือบจะหลุดหัวเราะพรืดออกมา!

เห็นได้ชัดว่าผู้หญิงทุกคนล้วนมีความอยากรู้อยากเห็นเป็นที่ตั้ง ต่อให้จะเป็นสตรีที่อ่อนโยนปานหยาดน้ำหรือกุลสตรีผู้งามสง่าเพียงใด ก็ยังกุม "หัวใจนักสืบ" ที่ลุกโชนเอาไว้ข้างใน

"ใช่แล้ว!" นางพยักหน้าพลางยิ้มตอบ "ก่อนจะแต่งงานกัน ข้าพูดกับเขาจนกระจ่างแจ้งว่าข้าไม่ยอมให้เขามีผู้หญิงอื่น อย่าว่าแต่รับอนุเลย แม้แต่การเที่ยวเล่นหาความสำราญชั่วครั้งชั่วคราวก็ไม่ได้! อีกอย่าง พี่สาวมีประโยคหนึ่งที่พูดผิดไป ข้าไม่ได้ 'จัดการ' เขาหรอก และเขาเองก็ไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่จะยอมให้ผู้หญิงมาบงการจนอยู่หมัดด้วย! เพียงแต่สิ่งที่เขาเคยรับปากข้าไว้ เขายังคงรักษามันได้จนถึงทุกวันนี้ก็เท่านั้นเอง... ไอ้เรื่องที่ว่าจัดการเสียจนเชื่องอะไรนั่นน่ะ เป็นคำพูดล้อเล่นกันในหมู่สามีภรรยาก็พอเจ้าค่ะ ยามอยู่ต่อหน้าผู้อื่น โดยเฉพาะต่อหน้าผู้ใหญ่หรือผู้บังคับบัญชาของเขา ทางที่ดีอย่าพูดจะดีกว่า ผู้ชายเขาก็รักศักดิ์ศรีเหมือนกันนะ!"

ชูเอ๋อร์นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังครุ่นคิด นางยิ้มรับคำแนะนำพลางถอดถอนใจ "อย่างไรเสียฮูหยินก็เก่งกาจยิ่งนัก! ยากจะหาใครเปรียบติดจริงๆ เจ้าค่ะ... ทว่า ฮูหยินเคยคิดบ้างไหมเจ้าคะ ว่าหากวันหนึ่งในภายภาคหน้า ข้าหมายถึงสมมตินะเจ้าคะ ฮูหยินโปรดอย่าได้ถือสา! หากวันหนึ่งใต้เท้าหลี่เขาเกิด... ฮูหยินจะทำอย่างไรเจ้าคะ?"

"มีอะไรให้ต้องลำบากใจกันล่ะ?" เหลียนฟางโจวยิ้มกว้าง ตอบกลับอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ก็หย่าขาดจากกันน่ะสิ!"

"..." ชูเอ๋อร์เบิกตากว้าง อึ้งไปครู่ใหญ่ก่อนจะพึมพำออกมา "หย่า... หย่าขาดรึเจ้าคะ?"

"ใช่แล้ว!"

ชูเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ "ฮูหยินตัดใจลงรึเจ้าคะ?"

เหลียนฟางโจวยิ้มละไมพลางเอ่ย "ตัดใจไม่ได้หรอก! และเพราะตัดใจไม่ได้นั่นแหละ ถึงต้องหย่า! เพราะสิ่งที่ข้าตัดใจไม่ได้ คือสามีคนเดิมที่เคยเคารพและรักข้า คนที่สมบูรณ์แบบที่สุดในใจข้า คนที่ดีที่สุด สนิทที่สุด และเข้าใจข้าที่สุด ข้าไม่อยากปล่อยให้เรื่องราวดำเนินไปจนถึงขั้นที่ต่างฝ่ายต่างเบื่อหน่ายกัน และไม่อยากให้มีวันที่ข้านึกถึงเขาแล้วรู้สึกเพียงความชิงชัง หรือมีแต่ความพยาบาทเต็มหัวใจ!"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความทะนงและเด็ดเดี่ยวของเหลียนฟางโจว ในใจของชูเอ๋อร์ก็พลันบังเกิดความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย นางพึมพำว่า "'ได้ยินว่าท่านเริ่มปันใจ ข้าจึงมาเพื่อตัดสวาท!' (จากบทกวีไป๋โถวยิ่น) ที่แท้เรื่องเช่นนี้มิได้มีอยู่แค่ในบทกวีเท่านั้น ความกล้าหาญของฮูหยินช่างน่าเลื่อมใสยิ่งนัก!"

นางถอนหายใจยาวพลางเอ่ยต่ออย่างเศร้าสร้อย "ทว่าจะมีสักกี่คนในใต้หล้าที่ทำได้อย่างฮูหยินเล่า? ด้วยความสามารถอย่างท่าน ต่อให้ไม่มีใครก็ยังใช้ชีวิตได้อย่างดีเยี่ยม แต่คนอื่น... ทำไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ!"

เหลียนฟางโจวยิ้มตอบ "ใช่แล้ว เพราะฉะนั้นพวกน้องสาวอย่าได้เอาอย่างข้าเชียว! คำพูดนั้นข้าก็แค่พูดไปตามความรู้สึก ข้าเชื่อใจสามีข้า เขาไม่มีวันทำกับข้าเช่นนั้น น้องสาวเองก็เหมือนกัน ต้องเชื่อมั่นในตัวแม่ทัพผาง! ต่อให้ไม่เชื่อใจเขา ก็ต้องเชื่อมั่นในสายตาของตัวเองนะ เขาถึงขั้นยอมล้างมือจากวงการ (โจร) มาสวามิภักดิ์ต่อราชสำนักเพื่อท่าน เห็นได้ชัดว่าน้ำหนักของท่านในใจเขานั้นไม่ธรรมดาเลย!"

"ขอบพระคุณสำหรับคำอวยพรเจ้าค่ะ! ข้านึกละอายใจจริงๆ" ชูเอ๋อร์ยิ้มอย่างขัดเขิน ทว่าในใจกลับรู้สึกมั่นคงขึ้นมาหลายส่วน

"คุยกันจนออกนอกเรื่องไปไกลเสียแล้ว!" เหลียนฟางโจวสะบัดมือพลางปรับสีหน้าเป็นจริงจัง "น้องชู ท่านเพียงให้คำตอบข้ามาคำเดียวว่า ท่านอยากพบท่านแม่หรือไม่? ขอเพียงท่านยืนยันมา เรื่องที่เหลือข้าจะจัดการเตรียมการให้เอง!"

ชูเอ๋อร์เริ่มลังเลขึ้นมาอีกครั้ง นางเอ่ยอย่างกังวลว่า "นี่... จะเป็นการรบกวนฮูหยินมากเกินไปหรือไม่เจ้าคะ?"

"เรื่องยุ่งยากน่ะมีแน่ แต่ก็ไม่ถึงขั้นคอขาดบาดตายหรอก!" เหลียนฟางโจวคลี่ยิ้ม พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งเล่นกึ่งจริง "ยามนี้ใต้เท้าหลี่กำลังรุ่งโรจน์ ข้าในฐานะฮูหยินหลี่พลอยได้รับอานิสงส์ไปด้วย ในหนานไห่แห่งนี้ใครบ้างจะไม่ไว้หน้าข้า? ต่อให้เป็นท่านผู้เฒ่าเล่อเจิ้งก็เถอะ! อีกอย่าง กิตติศัพท์เรื่องข้าทำอะไรไม่ค่อยสนกฎเกณฑ์ก็เลื่องลือไปทั่ว หากข้ายืนกรานจะเลี้ยงรับรองเหล่าสตรีตระกูลเล่อเจิ้งทุกคน เพียงส่งนัยไปไม่กี่คำ รับรองว่าไม่มีใครกล้าตกหล่น... รวมถึงท่านแม่ของเจ้าด้วย!"

ดวงตาของชูเอ๋อร์พลันเป็นประกาย นางลุกขึ้นยืนพลางมองเหลียนฟางโจวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "หาก... หากทำได้จริง ข้า... ข้าย่อมอยากพบท่านแม่ที่สุด! ข้าปรารถนาเหลือเกินเจ้าค่ะ!"

ชูเอ๋อร์รู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา หยาดน้ำตาเริ่มร่วงเผาะลงมาจนนางต้องรีบใช้ผ้าเช็ดหน้าซับอย่างลนลาน

"อย่าร้องไห้เลยเจ้าค่ะน้องชู!" เหลียนฟางโจวตบไหล่นางเบาๆ ปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "หยุดร้องเถิด วางใจได้ ข้าจะจัดการทุกอย่างเอง เจ้าจะได้พบท่านแม่แน่นอน!"

"ขอบพระคุณ... ขอบพระคุณฮูหยินเจ้าค่ะ!" ในใจของชูเอ๋อร์เต็มไปด้วยรสชาติที่ทั้งตื้นตันและขมขื่น นางร่ำไห้สะอึกสะอื้นพลางย่อกายคำนับเหลียนฟางโจวด้วยความซาบซึ้ง "พระคุณอันยิ่งใหญ่ของฮูหยิน ข้า... ข้าจะจดจำไว้ชั่วชีวิตเจ้าค่ะ!"

"อย่าทำเช่นนี้เลย!" เหลียนฟางโจวรีบประคองนางขึ้นพลางยิ้มเย้า "ทำเช่นนี้ข้าก็เขินแย่สิ! เอาเป็นว่าเจ้ากลับไปรอฟังข่าวดีให้สบายใจเถิด"

ชูเอ๋อร์เองก็รู้ตัวว่าตนเองอารมณ์พลุ่งพล่านเกินไปจนรู้สึกขัดเขินต่อหน้าเหลียนฟางโจว นางจึงพยักหน้าพลางฝืนยิ้ม "รบกวนฮูหยินแล้วเจ้าค่ะ ข้าทำให้ท่านต้องมาเห็นภาพน่าอายเสียแล้ว"

"เจ้าอย่าพูดเช่นนั้นเลย!" เหลียนฟางโจวยิ้มพลางเดินไปส่งนางที่หน้าเรือน และให้ชุนซิ่งเดินออกไปส่งด้านนอก

งานเลี้ยงถูกกำหนดขึ้นในอีกสามวันให้หลัง บ่ายวันนั้นเหลียนฟางโจวสั่งให้คนเร่งจัดทำเทียบเชิญและส่งไปยังคฤหาสน์ตระกูลเล่อเจิ้งในเมืองหนานไห่ ถึงมือท่านผู้เฒ่าเล่อเจิ้งโดยตรง

เนื่องจากกิจการสมาคมการค้า และการที่เมืองหนานไห่เป็นศูนย์กลางการเมืองที่มีหน่วยงานสำคัญตั้งอยู่ ท่านผู้เฒ่าเล่อเจิ้งจึงตัดสินใจพำนักอยู่ที่นี่เป็นการถาวร การส่งเทียบเชิญจึงสะดวกยิ่งขึ้น

เมื่อท่านผู้เฒ่าได้รับเทียบเชิญก็รู้สึกงุนงงสงสัยเป็นอย่างยิ่ง ทว่ายามนี้ไม่สะดวกที่จะไถ่ถามเหตุผลหรือจุดประสงค์ แม้จะมีความเคลือบแคลงอยู่เต็มอก แต่เขาก็ยังสั่งให้คนเร่งควบม้ากลับไปยังเมืองก้งจางเพื่อแจ้งข่าวแก่ทุกคน และกำชับให้เร่งเดินทางมาทันที

พอนึกดูอีกทีเขาก็ยังไม่วางใจ ปกติหากเหลียนฟางโจวจะเชิญแขก นางมักจะส่งเทียบเชิญถึงตัวบุคคลโดยตรง และเนื่องจากความสัมพันธ์พิเศษระหว่างตระกูลเล่อเจิ้งกับหลินอวี่ฮุ่ย ทั้งสองฝ่ายจึงไปมาหาสู่กันบ่อยครั้ง เทียบเชิญส่วนใหญ่มักส่งไปที่หลินอวี่ฮุ่ย

ทว่าครานี้นางกลับไม่ส่งเทียบเชิญให้หลินอวี่ฮุ่ย แต่กลับส่งมาถึงเขาในฐานะประมุขตระกูล เรื่องนี้น่าคิดยิ่งนัก!

ต้องรู้ว่า ฮูหยินหลี่มิใช่คนที่จะทำอะไรโดยไม่ผ่านการยั้งคิด

ท่านผู้เฒ่าเล่อเจิ้งไตร่ตรองครู่หนึ่ง จึงรีบส่งบ่าวเก่าแก่คนสนิทออกเดินทางกลับไปอีกครั้ง พร้อมกำชับคำสั่งเด็ดขาดว่า นอกจากฮูหยินของผู้เฒ่าแล้ว บรรดาฮูหยินคนอื่นๆ ฮูหยินน้อย และคุณหนูทุกคน ไม่ว่าจะติดธุระใดก็ตาม ให้ตบเท้ามายังเมืองหนานไห่ให้หมด! ต่อให้เจ็บไข้ได้ป่วย ตราบใดที่ยังพอลุกจากเตียงไหว ก็ต้องมาให้ครบทุกคน!

บ่าวเก่าแก่ไม่กล้าชักช้า รีบเร่งรุดกลับไปทันที

เขาเข้าถึงจวนในเวลาไล่เลี่ยกับคนส่งข่าวคนแรก

ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ได้เห็นสามีให้ความสำคัญกับเรื่องใดจนถึงขั้นระดมพลขนาดนี้มานานหลายปีแล้ว นางจึงไม่กล้าประมาท รีบเรียกสะใภ้ใหญ่ผู้ดูแลจวนในยามนี้มาสั่งการทันที ให้เตรียมตัวทุกอย่างตามคำสั่งท่านผู้เฒ่าอย่างไม่มีตกหล่น และให้ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองหนานไห่ในวันพรุ่งนี้

ฮูหยินใหญ่เล่อเจิ้งรีบรับคำสั่งด้วยความนอบน้อม

ฮูหยินผู้เฒ่ากำชับซ้ำอีกประโยค "จำไว้ ท่านผู้เฒ่าสั่งว่า 'ทุกคน'! อย่าได้ตกหล่นไปแม้แต่คนเดียว!"

ในตระกูลเล่อเจิ้ง การตัดสินใจของท่านผู้เฒ่าย่อมมีเหตุผลของเขา เหล่าสตรีในบ้านไม่เคยเข้าไปยุ่งย่ามเรื่องของบุรุษ ย่อมทำตามที่พวกเขาสั่งอย่างเคร่งครัด

เพียงแต่ว่า—

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1395 ปรารถนาแห่งใจ

 

บทที่ 1395 ปรารถนาแห่งใจ

“ฮูหยินล้อข้าเล่นแล้ว! เขา...” ชูเอ๋อร์กะพริบตาที่รื้นด้วยหยาดน้ำตาพลางฝืนยิ้ม ทว่าในใจกลับเปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งและปรีดา

นางมิใช่คุณหนูตระกูลเล่อเจิ้งอีกต่อไปแล้ว และตระหนักดีว่าชาตินี้คงไร้วาสนาจะได้พบหน้ามารดาอีก ทว่าเมื่อกลับมาถึงหนานไห่ ความถวิลหาอยากพบมารดาสักครั้งกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน! นางไม่เคยเอ่ยปาก ไม่เคยแสดงออกหรือส่งนัยใดๆ ให้เขาเห็น เพราะเกรงว่าเขาจะลำบากใจ จึงพยายามกดข่มความรู้สึกไม่ให้คิดถึงเรื่องนี้ยามอยู่ต่อหน้าเขา

นางคิดไม่ถึงจริงๆ! แม้ไม่ได้เอ่ยปาก แต่เขากลับใส่ใจในความรู้สึกของนางถึงเพียงนี้ ถึงขั้นขอร้องผ่านใต้เท้าหลี่มายังฮูหยินหลี่

เพียงแค่ได้รับรู้ถึงความใส่ใจของเขา แม้สุดท้ายจะไม่ได้พบหน้ามารดาจริงๆ นางก็คงไม่มีสิ่งใดต้องเสียใจอีกแล้ว

“ฮูหยินเจ้าคะ” ชูเอ๋อร์รีบเอ่ย “ข้าทราบดีว่าเรื่องนี้จัดการได้ยากยิ่งนัก เป็นเขาเองที่... ออกจะทำเรื่องให้ท่านลำบากใจเกินไป หากฮูหยินไม่สะดวกใจ ก็ขอให้ยกเลิกเรื่องนี้เสียเถิดเจ้าค่ะ! ข้ามิได้พูดตามมารยาท แต่มาจากใจจริง ขอฮูหยินโปรดเชื่อข้าด้วย!”

เหลียนฟางโจวมองดูดวงตาคู่สวยที่ฉ่ำวาวด้วยน้ำตานั้นแล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา “นิสัยของเจ้าน่ะมักจะรักความสงบและไม่ชอบหาเรื่องใส่ตัว โชคดีเหลือเกินที่แม่ทัพผางรักเจ้าด้วยใจจริง เห็นเจ้าสำคัญที่สุดและมั่นคงต่อเจ้าเพียงผู้เดียว! หากไปเจอผู้ชายประเภทที่มีสามภรรยาสี่อนุ ต่อให้เจ้าได้เป็นภรรยาเอก ก็คงถูกบีบคั้นจนต้องหนีไปอยู่วัดอยู่ห้องพระเป็นแน่!”

“ฮูหยิน!” ชูเอ๋อร์หน้าแดงระเรื่อ ทว่าในใจกลับอบอุ่น นางเอ่ยอย่างเขินอายว่า “ดูท่านพูดเข้าสิเจ้าคะ ข้าเองก็นึกละอายใจ รู้สึกว่าตนเองช่างไร้ประโยชน์เหลือเกิน”

“ไม่ใช่ไร้ประโยชน์ แต่เรียกว่ามีบุญวาสนา!” เหลียนฟางโจวยิ้มแย้ม “เมื่อก่อนข้าไม่เชื่อเรื่องพรหมลิขิต แต่ตอนนี้ข้าเชื่อแล้วว่าทุกอย่างฟ้ากำหนดไว้จริงๆ อย่างตัวข้าเอง ใครจะคิดว่าชีวิตจะมาถึงจุดนี้ได้? หรืออย่างเจ้า ใครเล่าจะคาดเดาอนาคตได้ถึงเพียงนี้? เจ้าแค่รักษาตัวตนเช่นนี้ไว้ก็พอแล้ว ความรู้สึกที่แม่ทัพผางมีต่อเจ้าน่ะ ใครมองก็รู้ว่าเขาไม่มีวันเปลี่ยนใจแน่นอน! ทว่ามีอยู่อย่างหนึ่ง...”

เมื่อเห็นชูเอ๋อร์ผู้แสนอ่อนโยนราวกับหยาดน้ำเช่นนี้ เหลียนฟางโจวก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความสงสารจับใจ “ข้าจะพูดอะไรสักหน่อย เจ้าอย่าได้รังเกียจว่าข้าปากมากก็แล้วกัน ข้าถึงจะกล้าพูด!”

ชูเอ๋อร์หลุดยิ้ม รีบตอบกลับทันควัน “ฮูหยินกล่าวอันใดเช่นนั้นเจ้าคะ! ในหนานไห่แห่งนี้ใครบ้างไม่รู้ว่าฮูหยินคือยอดสตรีที่หาได้ยากยิ่ง? การได้รับคำชี้แนะจากท่านนับเป็นวาสนาของข้า และจะติดตัวข้าไปชั่วชีวิต ผู้อื่นคงอิจฉาข้าจะแย่ มีหรือข้าจะรังเกียจท่าน!”

เหลียนฟางโจวยิ้มรับแล้วเริ่มเข้าเรื่อง “พูดกันตามตรงเถิด ในฐานะผู้หญิง หากเรามีสามีและรักสามีเราจริงๆ ใครบ้างจะเต็มใจแบ่งปันความรักครึ่งหนึ่งไปให้ผู้หญิงคนอื่น? ใครจะยอมให้สามีไปมีลูกกับคนอื่นเพื่อมาแย่งความรักที่ควรเป็นของลูกเราไป? ชื่อเสียงประเภท ‘แม่พระ’ ที่ยอมกลืนเลือดกินเนื้อตัวเองน่ะ ไม่ต้องมีเสียยังจะดีกว่า! แม่ทัพผางกำลังจะไปรับตำแหน่งรองเจ้าเมืองหลางฉี ในภายหน้าเส้นทางขุนนางย่อมสดใส เรื่องอื่นเราไม่ต้องไปยุ่ง แต่เรื่อง ‘ผู้หญิง’ ของเขา เจ้าต้องหนักแน่นเข้าไว้! หากเจ้าถอยให้หนึ่งครั้ง ย่อมมีครั้งที่สอง และตามมาด้วยครั้งที่สาม! บางทีผู้ชายเขาอาจไม่ได้ต้องการเอง แต่พวกคนไม่ดูตาม้าตาเรือมักจะคอยส่งคนมาประเคนให้เสมอ เจ้าต้องจัดการให้เด็ดขาด! อย่าว่าแต่เมียน้อยหรืออนุที่ถูกกฎหมายเลย แม้แต่สาวใช้ข้างห้องหรือนางรำนักร้อง เจ้าก็ต้องคอยระวังไว้!”

ชูเอ๋อร์ถึงกับอึ้งไป นางก้มหน้าเงียบงันครู่ใหญ่ก่อนจะถอนใจอย่างเศร้าสร้อย “คำพูดของฮูหยินช่างแทงใจข้านัก คำว่ากุลสตรีผู้มีเมตตานั้นข้าเลิกใส่ใจมานานแล้ว หากมิใช่เพราะคำนี้ ข้าคงไม่ต้องใช้ชีวิตโดดเดี่ยวในบ้านไร่หลังเล็กๆ ตั้งหลายปี ข้ารู้ซึ้งดีว่ามันคือสิ่งที่ทำร้ายคนได้มากที่สุด! พี่ผางดีต่อข้าเหลือเกิน... แต่ว่า เขาเป็นผู้ชาย หากเขาต้องการจะรับอนุจริงๆ ข้าจะพูดอะไรได้เล่า! ข้าจะไปบังคับเขาได้อย่างไร! ไม่ปิดบังฮูหยินเลย ในยามที่เขากำลังจะไปรับตำแหน่งรองเจ้าเมือง ในใจข้ามีทั้งความยินดีและความกังวล และสิ่งที่ข้ากังวลที่สุดก็คือเรื่องนี้แหละเจ้าค่ะ ข้ารู้จักนิสัยตัวเองดี ข้ามิใช่นักสู้ที่ไปแก่งแย่งชิงดีกับใครได้ หากวันนั้นมาถึงจริงๆ...”

ชูเอ๋อร์ถึงกับอึ้งงัน สมองพลันว่างเปล่าไปชั่วขณะ

หากวันนั้นมาถึงจริงๆ นางจะทำอย่างไรได้? นางควรจะทำเช่นไร?

“ไปรับตำแหน่ง!” ชูเอ๋อร์พลันบังเกิดความตื่นตระหนกอย่างสุดระงับ ร่างกายทรุดฮวบลงคุกเข่าต่อหน้าเหลียนฟางโจว พลางดึงชายเสื้ออ้อนวอน “ฮูหยินเจ้าคะ ท่านช่วยข้าด้วย! ขอท่านโปรดชี้แนะข้าที! ข้า... ข้า—”

“ทำอะไรของเจ้าน่ะ! รีบลุกขึ้นเร็ว!” เหลียนฟางโจวคาดไม่ถึงว่าคำพูดเพียงไม่กี่คำจะสะกิดใจนางจนเตลิดไปไกล นางตกใจรีบลุกขึ้นประคองชูเอ๋อร์ให้กลับมานั่งลงดังเดิมพลางยิ้มปลอบ “มันไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นหรอก อย่าคิดมากไปเลย! แม่ทัพผางใส่ใจเจ้าถึงเพียงนี้ เห็นชัดว่าเขาให้ความสำคัญกับเจ้ามาก เจ้าควรจะพูดคุยกับเขาให้กระจ่างชัดในเรื่องนี้ ข้าเชื่อว่าเขาคงยินดีรับปากตามคำขอของเจ้า อีกอย่างเพื่อให้เขาเตรียมใจไว้ล่วงหน้า ยามที่ต้องเจอกับพวกประสงค์ร้ายหรือพวกที่พยายามยัดเยียดผู้หญิงให้ เขาจะได้รู้วิธีรับมืออย่างไรเล่า”

“จะเป็นเช่นนั้นรึเจ้าคะ?” ชูเอ๋อร์กะพริบตาปริบๆ พลางถอนใจ “จะมีสักกี่คนที่มีวาสนาเหมือนฮูหยินกัน! บุรุษอย่างใต้เท้าหลี่ ในใต้หล้านี้จะมีสักกี่คนกันเชียว!”

“ไม่ลองดูแล้วจะรู้ได้อย่างไร?” เหลียนฟางโจวเอ่ย “เจ้าก็พูดไปตรงๆ เลยว่า เจ้าไม่มีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว หากข้างกายเขามีผู้หญิงคนอื่น เจ้าก็คงไม่มีปัญญาไปจัดการหรือแก่งแย่งกับใครได้ เขาคงไม่ใจดำยอมให้เจ้าต้องทนลำบากใจหรอก! แต่ถ้า... หากวันหน้าเขามีคนอื่นจริงๆ เจ้าก็จงแยกเรือนหลังใหญ่ไว้ต่างหาก สั่งให้อนุทุกคนพำนักอยู่ในนั้นห้ามย่างกรายออกมาแม้แต่ก้าวเดียว ถือเสียว่านัยน์ตาไม่เห็นใจก็ไม่เป็นทุกข์! ทว่าพวกนางคงไม่ยอมสงบเสงี่ยมง่ายๆ เจ้าต้องหนักแน่นเข้าไว้ ไม่ว่าพวกนางจะมีเหตุผลร้อยแปดประการใด หากใครบังอาจก้าวออกมาแม้เพียงครึ่งก้าว ก็จงสั่งโบยให้พิการไปครึ่งตัว แล้วเลี้ยงดูให้อยู่บนเตียงไปตลอดชีวิต! เพียงเท่านี้ก็สยบพวกนางได้อยู่หมัดแล้ว!”

ชูเอ๋อร์ใจสั่นสะท้านพลางพยักหน้าตาม “วิธีของฮูหยินช่างล้ำเลิศนัก ข้าจะจำไว้เจ้าค่ะ!”

นางเอ่ยต่อพร้อมรอยยิ้ม “ฮูหยินโปรดวางใจ แม้ข้าจะมีนิสัยอ่อนแอ แต่ก็มิใช่คนที่ไม่รู้ความ ข้าไม่อยากแก่งแย่งกับใคร หากทำเป็นไม่เห็นได้ย่อมดีที่สุดเจ้าค่ะ!”

เหลียนฟางโจวทราบดีว่านางเลือกใช้วิธีที่สองเสียแล้ว ในใจก็ได้แต่ลอบถอนหายใจพลางยิ้มบางๆ โดยไม่เอ่ยสิ่งใดต่อ อย่างไรเสียชูเอ๋อร์ก็เป็นคนในยุคสมัยนี้ อีกทั้งยังเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ผู้เคร่งครัดอย่างตระกูลเล่อเจิ้ง หากมิใช่เพราะต้องเผชิญกับมรสุมชีวิตมาหลายปี นางคงเป็นภรรยาที่ยึดมั่นในหลักสามเชื่อฟังสีคุณธรรมอย่างเคร่งครัด การที่นางยอมรับได้ถึงขั้นนี้ ก็นับว่ายากลำบากมากแล้ว!

ได้แต่หวังว่าสตรีที่งดงามปานกล้วยไม้ในหุบเขาผู้นี้ จะไม่ต้องกลายเป็นคนหยาบช้าหรือโหดเหี้ยมเพราะความริษยาเลย

“ฮูหยินเจ้าคะ...” เสียงของชูเอ๋อร์ฉุดเหลียนฟางโจวออกจากภวังค์ นางจึงเงยหน้าขึ้นยิ้มให้นาง

ชูเอ๋อร์ยิ้มน้อยๆ พลางเอ่ยเสียงนุ่ม “ข้านึกสงสัยนัก จนอดไม่ได้ที่จะขอถามฮูหยินสักประโยค ฮูหยินมีวิธีจัดการใต้เท้าหลี่อย่างไรหรือเจ้าคะ ถึงได้ยอมสยบให้ท่านเช่นนี้? หรือฮูหยินเองก็... ตกลงกับใต้เท้าหลี่ไว้ก่อนแล้วเหมือนกัน?”