จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1460 ตัวประกัน

 

บทที่ 1460 ตัวประกัน

สวีอี้หยุนไม่เคยพบฮั่นหยางอ๋องมาก่อน ทว่าการศึกระหว่างเขากับหลีอ๋องนั้นเลื่องลือไปทั่วใต้หล้า นางนึกไม่ถึงว่าจะมาประจันหน้ากันที่นี่ และดูจากรูปการณ์ที่ฝ่ายตรงข้ามวางกำลังปิดล้อม ย่อมมิใช่เรื่องดีแน่ นางใจสั่นสะท้านขยับกายเข้าอิงแอบเหลียนเจ๋อโดยสัญชาตญาณ

ฮั่นหยางอ๋องแหงนหน้าหัวเราะร่า สะบัดแส้ม้าพลางแค่นยิ้ม "เหลียนเจ๋อ น้องชายร่วมอุทรของเหลียนฟางโจว ฮ่าๆๆ ข้านี่โชคดีเสียจริง ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอกับพวกเจ้าที่นี่!"

เหลียนเจ๋อยิ้มตอบ "วาจาท่านอ๋องมีนัยแฝง กระหม่อมมิอาจเข้าใจได้"

"เจ้าไม่จำเป็นต้องเข้าใจ!" ฮั่นหยางอ๋องตวาดเสียงเย็น "เจ้าแค่ต้องตามข้าไป ข้าอยากรู้นักว่าเหลียนฟางโจวกับหลี่ฟู่จะเห็นหัวเจ้าสำคัญเพียงใด! อย่าคิดขัดขืน คนเพียงยี่สิบคนไม่มีทางสู้ยอดฝีมือของข้าได้หรอก มิใช่มีเพียงหลี่ฟู่คนเดียวที่รู้จักฝึกทหารองครักษ์!"

เพื่อสร้างกองกำลังที่ซื่อสัตย์ ฮั่นหยางอ๋องทุ่มเงินทองมหาศาล ผลลัพธ์จึงประจักษ์ชัดแจ้งต่อสายตา

หัวใจของเหลียนเจ๋อดิ่งวูบ สิ่งที่เลวร้ายที่สุดเกิดขึ้นจนได้! เขาฝืนยิ้ม "ขอท่านอ๋องประทานอภัย กระหม่อมรีบเดินทางกลับหนานไห่ คงมิอาจไปรับใช้ท่านได้ในตอนนี้ หวังว่าท่านอ๋องจะช่วยหลีกทางให้ด้วย!"

ฮั่นหยางอ๋องแค่นหัวเราะติดต่อกัน "เจ้าแกล้งโง่หรือ? ต่อให้แกล้งโง่ก็ไร้ผล! เหลียนเจ๋อ จะโทษก็ต้องโทษที่เจ้าดวงกุดเอง!"

เขาจินตนาการถึงสีหน้าของเหลียนฟางโจวและหลี่ฟู่ยามรู้ว่าเหลียนเจ๋อสามีภรรยาตกอยู่ในมือเขาแล้วก็นึกขบขัน แม้เขาจะมิอาจพลิกกระดานกลับมาชนะได้ทั้งหมด แต่อย่างน้อยเขาก็มีเบี้ยตัวสำคัญไว้กอบกู้สถานการณ์!

เหลียนเจ๋อมิได้โกรธเคือง ยังคงกล่าวกลั้วรอยยิ้ม "ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไร หากกระหม่อมมิยินยอม ท่านจะใช้กำลังขืนใจงั้นหรือ? หึๆ ท่านอ๋องผู้สง่างามดั่งหยกขัดเงา เป็นถึงขัตติยราชผู้ทรงคุณธรรม เหตุใดบัดนี้ถึงทำตัวเยี่ยงโจรป่า ข่มเหงรังแกผู้อื่นเช่นนี้เล่า!"

ต่อหน้าเหล่าองครักษ์ ฮั่นหยางอ๋องรู้สึกอับอายจนหน้าถอดสี เมื่อนึกเปรียบเทียบตนเองในวันวานกับวันนี้เขาก็รู้สึกขัดเคืองใจยิ่งนัก

"หุบปาก!" เขาตวาดด้วยความบันดาลโทสะ ชี้หน้าเหลียนเจ๋อและสวีอี้หยุน "จับพวกมันมาให้ข้า! เอาตัวมาแบบมีชีวิต!"

สิ้นคำสั่ง องครักษ์นับสิบต่างกระโจนลงจากหลังม้า ชักกระบี่เข้าห้ำหั่นทันที

เหลียนเจ๋อตวาดก้อง รวบตัวสวีอี้หยุนถอยร่นไปหลายมี่ กระซิบข้างหูนาง "หยุนเอ๋อร์ อย่ากลัว!"

สวีอี้หยุนหน้าซีดเผือด ส่ายหน้าพึมพำ "ข้าทำให้ท่านต้องเดือดร้อนอีกแล้ว..."

เหลียนเจ๋อส่ายหน้ายิ้มให้ พริบตานั้นคมกระบี่ก็พุ่งเข้าใส่ เกิดการตะลุมบอนกันอย่างดุเดือด ส่วนปิงเหมยและปิงลู่ที่ขวัญกระเจิงกรีดร้องลั่น ถูกองครักษ์รวบตัวโยนไว้ข้างทางอย่างไม่ไยดี เพราะสำหรับพวกเขา สาวใช้สองคนไร้ค่าเกินกว่าจะใส่ใจ

คนของเหลียนเจ๋อมีเพียงสิบกว่าคน ทว่าองครักษ์ที่ดาหน้าเข้ามามีถึงสามสี่สิบ แสงดาบเงากระบี่วูบวาบ เคล้าไปด้วยเสียงโห่ร้องและเสียงร้องโหยหวนของผู้บาดเจ็บจนน่าใจหาย

เมื่อเห็นคนของเหลียนเจ๋อเริ่มบาดเจ็บและถูกแยกตีจนแทบรับมือไม่ไหว ฮั่นหยางอ๋องก็หัวเราะลั่นอย่างสะใจ "เหลียนเจ๋อ! วางอาวุธยอมจำนนเสีย ข้าจะละเว้นชีวิตไอ้พวกขี้ข้าพวกนี้ มิฉะนั้นนอกจากเจ้าสองคนผัวเมียแล้ว พวกมันอย่าหวังจะมีชีวิตรอด! หากเจ้ายังพอมีเมตตาต่อบ่าวไพร่ ก็จงหยุดมือเสียเดี๋ยวนี้!"

วาจานี้ช่างชั่วร้ายนัก เป็นทั้งการข่มขู่และยุแยงให้แตกแยก

เหลียนเจ๋อแค่นยิ้ม ตะโกนกลับ "งั้นก็ลองดู! อย่างมากก็แค่สู้จนตัวตาย ข้าไม่มีวันยอมให้เจ้าสมหวัง!"

ฮั่นหยางอ๋องโกรธจนตัวสั่น "ดี! ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะแข็งข้อไปได้ถึงไหน! ลงมือให้หนัก ฆ่าพวกมันให้หมด!"

"กรี๊ด! ท่านอ๋อง! ท่านอ๋อง!" เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของพระชายาฮั่นหยางอ๋องดังกึกก้อง ทำเอาทุกคนชะงักงัน

ในจังหวะที่ศัตรูชะงักไปนั้นเอง คนของเหลียนเจ๋อก็อาศัยโอกาสพุ่งฝ่าวงล้อมกลับมารวมตัวกันปกป้องนายอย่างเหนียวแน่น

ที่แท้ลั่วกว่างพายอดฝีมือสี่คนลอบเข้าไปรวบตัวพระชายาฮั่นหยางอ๋องไว้ได้ตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบได้ บัดนี้ปลายกระบี่ของลั่วกว่างจ่ออยู่ที่กลางหลังของพระชายาอย่างหมิ่นเหม่

เหล่าองครักษ์ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่รู้จะลงมือต่อดีหรือไม่ ฮั่นหยางอ๋องกัดฟันกรอด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดจนน่ากลัว

เหลียนเจ๋อหัวเราะร่า พากำลังรุดไปสมทบกับลั่วกว่าง "ท่านอ๋องตกอับถึงเพียงนี้แต่ยังมีองครักษ์ภักดีติดตามมากมาย แสดงว่าเป็นคนหนักแน่นในคุณธรรมน้ำมิตร คงมิอาจทนดูพระชายาสิ้นชีพต่อหน้าต่อตาได้กระมัง? ท่านอ๋อง... ต้องขออภัยที่ล่วงเกิน!"

"เจ้า!" ฮั่นหยางอ๋องแทบกระอักเลือด จ้องมองเหลียนเจ๋อราวกับจะเผาให้เป็นจุล

วาจานี้ช่างเจ็บแสบนัก! คำว่า "หนักแน่นในคุณธรรมน้ำมิตร" และ "ไม่ทนดูพระชายาสิ้นชีพ" คือการบีบให้เขาติดกับ หากเขาสั่งลงมือ องครักษ์เหล่านั้นจะคิดอย่างไร? ขนาดพระชายาเขายังไม่สน แล้วชีวิตขี้ข้าอย่างพวกเขาจะมีค่าอะไรให้ภักดีต่อ!

"ต่ำช้า!" ฮั่นหยางอ๋องด่าทอด้วยความแค้นใจ เขาพลาดเองที่มัวแต่ลำพองจนลืมสังเกตว่าลั่วกว่างหายไป!

"ข้าก็แค่เรียนรู้และนำมาใช้จากท่านอ๋องเท่านั้น!" เหลียนเจ๋อยิ้มพราย "ทีท่านอ๋องคิดจะใช้เราไปข่มขู่พี่สาวพี่เขยข้า เหตุใดไม่ว่าตนเองต่ำช้าบ้างเล่า? หรือกลอุบายเช่นนี้สงวนไว้ให้ผู้สูงศักดิ์เท่านั้น สามัญชนเช่นพวกข้าห้ามใช้ตามงั้นหรือ!"

สีหน้าฮั่นหยางอ๋องย่ำแย่ถึงขีดสุด ส่วนคนของเหลียนเจ๋อพากันหลุดขำออกมา

สวีอี้หยุนลอบยิ้มทว่าเมื่อเหลือบไปเห็นสาวใช้ทั้งสองที่ถูกคุมตัวอยู่ข้างทาง นางก็กลับมากังวลอีกครั้ง นางไม่อาจขอให้เหลียนเจ๋อหรือลั่วกว่างยอมแลกสิ่งใดเพื่อสาวใช้ ทว่าปิงเหมยกับปิงลู่รับใช้นางมานาน จะให้นางดูพวกนางตายไปต่อหน้าได้อย่างไร

"กระหม่อมมิได้มีเจตนาร้าย เพียงอยากเชิญพระชายาไปส่งพวกเราสักระยะเท่านั้น หวังว่าท่านอ๋องจะทรงเมตตา!" เหลียนเจ๋อเลิกคิ้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ทุกคนส่งสัญญาณนกหวีด ม้าที่กระจายอยู่รอบๆ ต่างวิ่งกรูเข้ามาเตรียมพร้อม

"ปล่อยพระชายาเสีย แล้วพวกเจ้าไปได้!" ฮั่นหยางอ๋องปรายตาไปทางปิงเหมยและปิงลู่พลางกล่าวเสียงเรียบ "ใต้เท้าเหลียนเองก็เป็นผู้หนักแน่นในคุณธรรมน้ำมิตร คงมิอาจทนดูสาวใช้สองคนนี้ตายเปล่าต่อหน้าได้กระมัง?"

สวีอี้หยุนหน้าถอดสี อุทานออกมาเบาๆ พลางเม้มปากแน่นอย่างกังวลใจ

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1459 ศัตรูบนทางแคบ

 

บทที่ 1459 ศัตรูบนทางแคบ

สวีอี้หยุนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มเขินๆ นางเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเหลียนเจ๋อเติบโตมาอย่างไร ในยามที่เขาอยู่กับพี่สาวและน้องๆ ที่บ้านนอก มีหรือที่จะไม่เคยหยิบจับงานบ้านงานเรือน

นางรีบเอ่ยเอาใจ "ดูความจำข้าสิ ลืมไปเสียสนิท! ท่านพี่ ข้ายังไม่เคยไปบ้านเดิมของท่านเลย หากวันใดว่างเว้นจากภารกิจ ท่านช่วยพาข้าไปดูที่นั่นสักครั้งได้หรือไม่ ข้าอยากเห็นที่ที่ท่านเติบโตมาเจ้าค่ะ"

เหลียนเจ๋อยิ้มละไม "ตกลง! รอให้สถานการณ์บ้านเมืองสงบลง ข้า เจ้า และอี้เอ๋อร์ เราจะกลับไปด้วยกัน พูดไปแล้วข้าก็คิดถึงหมู่บ้านนั้นอยู่เหมือนกัน"

เขายิ้มอย่างมีความสุขพลางเล่าต่อ "ที่นั่นไม่มีทิวทัศน์เลิศเลอ มีเพียงขุนเขาและลำน้ำธรรมดา ทว่าบ้านของเรา พี่สาวเป็นคนนำพวกเราสร้างขึ้นมากับมือ ทั้งสวนผลไม้ ทุ่งฝ้าย และคฤหาสน์หลังน้อยที่วางผังไว้อย่างดี เมื่อถึงเวลาข้าจะพาเจ้าไปเดินชมให้ทั่ว"

"เจ้าค่ะ!" สวีอี้หยุนยิ้มหวาน "เมื่อกลับไปแล้วเราอยู่ต่อให้นานหน่อย ที่ใดที่ท่านชอบ ข้าก็ย่อมต้องชอบด้วยแน่นอน"

ทั้งสองสบสายตากันด้วยความเข้าใจ ในเมื่อหรงเฟยอวี่ยังหาที่นี่พบ คนอื่นก็อาจจะหาพบเช่นกัน เหลียนเจ๋อจึงไม่วางใจให้ภรรยาอยู่ที่นี่ต่อ ซึ่งนางก็พร้อมจะติดตามเขาไปทุกที่

หลังจากเก็บข้าวของเรียบง่าย เหลียนเจ๋อก็พานางปีนกำแพงหนีออกทางหลังสวนที่ลับตาคน ทั้งคู่สวมชุดผ้าป่านหยาบพรางตัวเป็นสามีภรรยาชาวบ้านทั่วไป สวีอี้หยุนใช้ผ้าคาดศีรษะ เดินก้มหน้าก้มตาไม่ให้เป็นที่สังเกต

เหลียนเจ๋อพานางเดินลัดเลาะตามตรอกซอกซอยจนทิ้งห่างจากจวนหลายช่วงตึก ก่อนจะเรียกหารถม้าพากันมุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยม เมื่อลั่วกว่างเห็นสวีอี้หยุนกลับมาอย่างปลอดภัยก็ยินดีเป็นล้นพ้น ทั้งหมดจึงตกลงกันว่าจะออกจากเมืองหลวงในช่วงบ่ายวันนี้ทันที เพื่อไปพักแรมที่นอกเมืองก่อนจะมุ่งหน้าลงใต้ในวันรุ่งขึ้น

วันต่อมา เมื่อทั้งหมดมาสมทบกันที่เมืองหว่านผิง บรรดาสาวใช้ที่ติดตามมาอย่างปิงเหมยและปิงลู่ต่างโผเข้ากอดนายสาวร้องไห้ด้วยความตื้นตัน ขบวนเดินทางพรางตัวเป็นกลุ่มพ่อค้า มุ่งหน้าลงใต้ด้วยเสียงล้อรถที่บดไปบนถนนอย่างต่อเนื่อง ส่วนเรื่องการหายตัวไปของหรงเฟยอวี่นั้นยังไม่มีใครเอะใจ และถึงจะมีคนพบ ก็คงไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะกลายเป็นผีเฝ้าจวนตระกูลเหลียนไปเสียแล้ว

"ฮึดสู้กันอีกนิด ก่อนตะวันตกดินเราคงเข้าด่านได้ทัน! ขอเพียงเหยียบเข้าเขตมณฑลหนานไห่ ทุกอย่างก็อยู่ในกำมือเรา ไม่ต้องกังวลสิ่งใดอีก!" ลั่วกว่างป้องหน้าผากมองไปเบื้องหน้าพลางให้กำลังใจทุกคน

ถ้อยคำนั้นราวกับสายลมเย็นที่พัดผ่านใจกลางฤดูร้อน ทุกคนต่างมีขวัญกำลังใจขึ้นมาทันที สวีอี้หยุนเองก็แย้มยิ้มเมื่อนึกถึงลูกชายที่เฝ้าคะนึงหา เหลียนเจ๋อแอบลอบถอนใจเงียบๆ เขาเห็นนางอดทนต่อความยากลำบากในการเดินทางโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ จึงตั้งใจว่าเมื่อถึงเมืองหนานไห่จะให้นางได้พักผ่อนบำรุงร่างกายให้เต็มที่

ขณะที่ขบวนเดินทางพ้นช่วงโตรกเขาอันคดเคี้ยว และหยุดพักผ่อนใต้ร่มไม้ในช่วงเที่ยงวัน ทันใดนั้น กลับมีเสียงฝีเท้าสับสนและเสียงตะโกนดังกึกก้องมาจากเบื้องหน้า เหลียนเจ๋อกับลั่วกว่างสบตากันเป็นสัญญาณให้ทุกคนระวังภัย

ยังไม่ทันส่งคนไปสืบข่าว กลุ่มคนเหล่านั้นก็ปรากฏตัวขึ้นหัวโค้งภูเขา ฝ่ายตรงข้ามมีร่วมร้อยคน มีรถม้าสองคัน ม้าสิบกว่าตัว ที่เหลือเป็นการเดินเท้า

ลั่วกว่างขมวดคิ้ว "คุณชายสองเหลียน ดูเถิด คนพวกนี้มาจากทางทิศหนานไห่ ท่าทางดูแปลกพิกล ไม่เหมือนพ่อค้าไม่เหมือนนักเดินทาง"

เหลียนเจ๋อสั่งการเสียงต่ำ "สั่งทุกคนให้เตรียมพร้อม! คนกลุ่มนี้ดูไม่น่าไว้วางใจ หากไม่มีเรื่องก็แล้วไป แต่ถ้ามี... เราต้องพร้อมรับมือ!"

ทันใดนั้น เหลียนเจ๋อพลันผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจ "ท่านแม่ทัพลั่ว ดูนั่น! นั่นมันฮั่นหยางอ๋อง!"

ลั่วกว่างเพ่งมองตามไป ก็เห็นบุรุษผู้หนึ่งสวมกวานหยก ผ้าคลุมสีขาวนวล นั่งสง่างามอยู่บนหลังม้าสีน้ำตาลแดง ท่าทางภูมิฐานเช่นนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากฮั่นหยางอ๋อง!

"เป็นเขาจริงๆ! เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่ได้!" ลั่วกว่างเริ่มสังเกตเห็นลางร้าย

เหลียนเจ๋อแค่นยิ้มเย็น "ลืมข่าวที่เราได้ยินระหว่างทางแล้วหรือ? เขาคงถูกพี่เขยขับไล่ออกมาจากหนานไห่เป็นแน่ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคงไปทำเรื่องมิดีมิร้ายไว้ พวกเราช่างโชคร้ายนักที่มาประจันหน้ากับเขาที่นี่!"

"เขามีคนแค่ร้อยกว่าคน เราใช่ว่าจะสู้ไม่ได้!" ลั่วกว่างฮึดสู้ พวกเขามียอดฝีมือรวมกันยี่สิบชีวิต หากต้องปะทะกันจริงๆ ก็พอมีทางรอด

"อย่าเสี่ยง" เหลียนเจ๋อปราม "คนพวกนี้ดูเหมือนทหารองครักษ์ฝีมือดี เขาเป็นถึงชินอ๋อง ข้างกายย่อมมียอดฝีมือ สั่งทุกคนอย่าเพิ่งบุ่มบ่าม หากแค่เดินผ่านก็ให้ผ่านไป แต่ถ้าต้องลงมือ... ให้ฟังคำสั่งข้า!"

ฝ่ายฮั่นหยางอ๋องเมื่อเห็นกลุ่มของเหลียนเจ๋อก็เร่งฝีเท้าขึ้นทันที เพียงพริบตาเดียวม้าศึกนับสิบตัวก็มาหยุดตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

สวีอี้หยุนและสาวใช้รีบเข้ามาหลบข้างกายเหลียนเจ๋อ ฮั่นหยางอ๋องนั่งตัวตรงบนหลังม้า จ้องมองเหลียนเจ๋อจากที่สูงด้วยริมฝีปากที่เม้มสนิท กลิ่นอายคุกคามแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ

เหลียนเจ๋อยิ้มออกมาอย่างใจเย็น ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าแล้วประสานมือคารวะอย่างสง่าผ่าเผย

"กระหม่อมเหลียนเจ๋อ ถวายบังคมฮั่นหยางอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!"

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1458 กรรมตามสนอง

 

บทที่ 1458 กรรมตามสนอง

หากหรงเฟยอวี่ล่วงรู้ว่า ที่เหลียนเจ๋อตามหาตัวสวีอี้หยุนพบอย่างรวดเร็ว เป็นเพราะเสียงหัวเราะลำพองใจของตนเอง เขาคงนึกเสียใจจนแทบกระอักเลือด!

เมื่อเห็นสตรีที่เคยเทิดทูนตนเหนือหัว บัดนี้กลับมอบทั้งกายใจให้บุรุษอื่น แถมยังเป็นบุรุษที่เขามองว่าต่ำต้อยกว่าตนทุกด้าน เพลิงริษยาก็เผาผลาญใจหรงเฟยอวี่จนคลุ้มคลั่ง เขาจ้องมองภาพการพบกันอันแสนหวานนั้นด้วยสายตาพิษร้าย ก่อนจะลอบขยับกายไปด้านหลังเหลียนเจ๋อ ชักมีดสั้นออกมาแล้วตวาดก้อง "ไปตายซะ!"

"อาเจ๋อ!" สวีอี้หยุนเบิกตากว้าง กรีดร้องสุดเสียง

ทว่าเหลียนเจ๋อกลับว่องไวกว่า เขารวบเอวนางหลบฉากไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยเสียง “โครม!” เมื่อหรงเฟยอวี่เสียหลักพุ่งไปชนโขดหินจำลองจนศีรษะแตกยับเยิน เลือดอาบหน้า

"อาเจ๋อ! ท่านบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่!" สวีอี้หยุนละล่ำละลักตรวจดูร่างสามีด้วยตัวสั่นเทา นางนึกแค้นตัวเองนักที่เผลอเลอจนลืมงูพิษอย่างหรงเฟยอวี่ไป หากเขาเป็นอะไรไปเพราะคนผู้นี้อีก นางคงไม่อาจตายตาหลับ

"หยุนเอ๋อร์ ข้าไม่เป็นไร" เหลียนเจ๋อกุมมือนางไว้มั่นพลางเปรยสายตาหยามหยันไปยังหรงเฟยอวี่ "กลอุบายเดิมๆ เจ้าคิดว่าจะใช้กับข้าได้เป็นครั้งที่สองหรือ? หากข้ายังพลาดท่าให้เจ้าอีก ข้าก็ไม่ควรมีชีวิตอยู่แล้ว"

เหลียนเจ๋อพาภรรยาเดินเข้าไปหาหรงเฟยอวี่ที่นอนจมกองเลือด หัวใจเขาเต็มไปด้วยความชิงชัง แรงกระแทกเมื่อครู่ทำให้เลือดไหลนองราวน้ำพุ ชุ่มโชกไปทั้งกายและพื้นดิน

หรงเฟยอวี่พยายามเงยหน้าที่โชกเลือดขึ้น จ้องมองทั้งคู่ด้วยความอาฆาตพลางเค้นเสียงหัวเราะสยองขวัญ "เหลียนเจ๋อ... นังผู้หญิงคนนี้ก็แค่ขยะที่ข้าทิ้งแล้ว เจ้าเก็บของเหลือจากข้าไป มีอะไรน่าภาคภูมิใจนัก!"

เหลียนเจ๋อลูบไหล่สวีอี้หยุนที่สั่นเทาเบาๆ แล้วยิ้มเยาะ "เจ้าเข้าใจผิดแล้ว เป็นหยุนเอ๋อร์ของข้าต่างหากที่เขี่ยขยะอย่างเจ้าทิ้งไป! ที่เจ้าตามราวีไม่เลิกก็เพราะเจ้าไม่ยอมรับความจริง ข้าไม่นึกโกรธเจ้าเลยสักนิด... เพราะข้าเวทนาเจ้ามากกว่า"

"หุบปาก!" หรงเฟยอวี่คำรามจนเลือดทะลักออกจากแผล "ต่อให้เป็นผีข้าก็ไม่ปล่อยพวกเจ้าไว้! เป็นเพราะพวกเจ้า... ที่ทำให้ข้าต้องตกต่ำถึงเพียงนี้!"

เขากล่าวโทษทุกคน ยกเว้นตนเอง... หากไม่ใช่เพราะคนตระกูลเหลียน เขาคงไม่ต้องแสร้งตายหลบซ่อนตัวนับปี ไม่ต้องถูกฮั่นหยางอ๋องทอดทิ้ง และไม่ต้องกลายเป็นตัวตลกในเมืองหลวงเช่นนี้! สำหรับเขาแล้ว คนทั้งสองคือผู้ทำลายชีวิตเขาจนย่อยยับ

เหลียนเจ๋อมองดูเขาด้วยสายตาเย็นชา หรงเฟยอวี่หอบหายใจรุนแรงก่อนจะสิ้นใจลงในที่สุด

"เขาตายแล้ว... ตายเพราะกรรมที่ตนเองก่อแท้ๆ" เหลียนเจ๋อทอดถอนใจ

สวีอี้หยุนมองร่างไร้วิญญาณด้วยความรู้สึกว่างเปล่า บุรุษผู้นี้เคยเป็นโลกทั้งใบของนาง ทว่าบัดนี้ความแค้นทุกอย่างมลายหายไปพร้อมกับความตายของเขา เหลือเพียงความโล่งใจที่พันธนาการในอดีตถูกตัดขาดเสียที

"อาเจ๋อ..." นางซบลงในอ้อมกอดเขา "อย่าจากข้าไปไหนอีกนะ"

"ข้าไม่มีวันทิ้งเจ้า" เหลียนเจ๋อกอดนางแน่น "และเจ้าเอง... ก็ห้ามทำอะไรบุ่มบ่ามเพื่อข้าจนไม่ห่วงชีวิตตัวเองอีกเด็ดขาด!"

ทั้งสองช่วยกันจัดการกับร่างของหรงเฟยอวี่โดยการบรรจุใส่กระสอบถ่วงหินแล้วทิ้งลงในสระบัว เหลียนเจ๋อยังรอบคอบพอที่จะขุดดินที่เปื้อนเลือดทิ้งไปทั้งหมดเพื่อทำลายหลักฐานจนสิ้นซาก

เมื่อกลับมายังเรือนพักชั่วคราวของสวีอี้หยุน เหลียนเจ๋อมองดูภรรยาที่ต้องตรากตรำทำงานบ้านด้วยตนเองจนมือหยาบกร้านเขาก็นึกสงสารจับใจ ทว่านางกลับยิ้มสู้ "เรื่องพวกนี้ไม่ยากเลยเจ้าค่ะ แรกๆ อาจจะลำบากหน่อย แต่ตอนนี้ข้าชำนาญแล้ว"

ขณะที่ช่วยกันทำอาหารมื้อเรียบง่าย สวีอี้หยุนสังเกตว่าสามีของนางหยิบจับงานครัวได้คล่องแคล่วกว่านางเสียอีก จึงเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ เหลียนเจ๋อจึงหัวเราะเบาๆ แล้วตอบว่า:

"หยุนเอ๋อร์... เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าข้ามีพื้นเพมาจากที่ใด?"ไหนกันแน่?”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1457 เส้นผมบังภูเขา

 

บทที่ 1457  เส้นผมบังภูเขา

จวนตระกูลเหลียนกว้างขวางทว่ามีขอบเขต หรงเฟยอวี่สั่งค้นหาแบบปูพรมจนในที่สุดก็พบสวีอี้หยุนที่มุมตะวันตกเฉียงเหนือของสวน

ที่นั่นเคยเป็นสวนดอกเหมย ทว่าเมื่อขาดคนดูแลมาแรมเดือน วัชพืชจึงขึ้นรกชัฏ เถาวัลย์พันเกี่ยวปกคลุมเส้นทางจนสิ้น กิ่งเหมยที่ยื่นระเกะระกะทำให้บรรยากาศดูรกร้างวังเวงยิ่งนัก

ท่ามกลางความสงัดเงียบ สองสายตาประสานกัน สวีอี้หยุนหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้าง ความหนาวเหน็บแล่นพล่านไปทั่วร่างราวกับตกบ่อพยัคฆ์!

ส่วนหรงเฟยอวี่กลับหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง!

สวีอี้หยุนขยับกายหมายจะหนี แต่เสียงตวาดของหรงเฟยอวี่ดั้งขึ้น “หยุดนะ!”

คำนั้นรั้งสตินางให้คืนมา... เขาพบนางแล้ว บุรุษใจโฉดผู้นี้พบนางแล้ว! จะหนีไปที่ใดได้อีก?

“หรงเฟยอวี่ เจ้าต้องการอะไร!” สวีอี้หยุนจ้องเขาด้วยสายตาเกลียดชังสุดแสน

ในเมื่อหนีไม่พ้น ก็เหลือเพียงความตาย นางยอมปลิดชีพตนเอง ดีกว่าต้องตกอยู่ในน้ำมือคนผู้นี้

ความเศร้าสร้อยจู่โจมหัวใจ นางคงไม่อาจอยู่รอจนเขากลับมาได้แล้ว... ภาพใบหน้าของสามีและบุตรชายวาบขึ้นในหวนคำนึง มอบการปลอบประโลมและพลังครั้งสุดท้ายให้นาง

ชาตินี้... นับว่าไม่เสียทีที่เกิดมาแล้ว!

นางเชื่อว่าเขาจะดูแลลูกอย่างดี ในเมื่อคนที่นางรักที่สุดยังมีชีวิตอย่างปลอดภัย เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว! นางคือคนตระกูลเหลียน ต่อให้ต้องตาย ก็จะตายอย่างมีศักดิ์ศรี

สายตาของนางทำเอาหรงเฟยอวี่เดือดดาล! นางบังอาจมองเขาด้วยสายตาเช่นนี้ได้อย่างไร! ครั้งหนึ่งนางเคยมองเขาด้วยความเทิดทูนและรักใคร่ลึกซึ้งท่วมท้นฟ้าดิน แต่ผ่านไปเพียงไม่นาน ทุกอย่างกลับพลิกผันไปสิ้น!

ใจสตรี... ช่างเป็นสิ่งที่ไม่น่าไว้ใจที่สุดในใต้หล้าจริงๆ!

หรงเฟยอวี่แค่นยิ้มเย็นชา “สวีอี้หยุน คิดไม่ถึงล่ะสิว่าสุดท้ายเจ้าจะหนีไม่พ้นเงื้อมมือข้า! นังแพศยา เจ้าทำข้าเจ็บแสบนัก!”

“งั้นหรือ?” วาจาอาฆาตนั้นกลับทำให้สวีอี้หยุนแย้มยิ้ม

นางยิ้มกว้างอย่างแจ่มใส “ข้าก็คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะโง่เง่าหลอกง่ายเพียงนี้! เห็นหรือไม่ว่าสวรรค์ลิขิตไว้แล้ว ข้าไม่เคยโป้ปด แต่ครั้งแรกที่ลงมือกลับต้มตุ๋นเจ้าได้เสียสนิท คงต้องบอกว่าสันดานเจ้ามันทรามเกินไป สวรรค์ถึงไม่เข้าข้าง!”

หรงเฟยอวี่โกรธจนหน้าเขียว “ฝีปากกล้าขึ้นมากนะ! เสียดายที่วันนี้สามีที่เป็นถึงแม่ทัพเป็นถึงโหวของเจ้าไม่ได้อยู่ช่วย หยุนเอ๋อร์... เห็นแก่ที่เคยรู้จักกัน หากเจ้าคุกเข่าอ้อนวอนและยอมทำตามคำสั่งข้าแต่โดยดี ข้าอาจจะยอมรามือ!”

“อย่ามาทำข้าสะอิดสะเอียน!” สวีอี้หยุนตวาดขัดประโยคชวนคลื่นไส้นั้น “หรงเฟยอวี่ ข้าไม่เคยนึกเสียใจในสิ่งที่ทำลงไป มีเพียงเรื่องเดียวที่เสียใจ... คือการได้รู้จักคนต่ำช้าเช่นเจ้า!”

หรงเฟยอวี่หัวเราะลั่น “หยุนเอ๋อร์ เลิกเล่นสงครามน้ำลายเถอะ ข้าหมดความอดทนแล้ว ไปกับข้าเสียดีๆ!”

เขาย่างสามขุมเข้ามาด้วยใบหน้าเหี้ยมเกรียม ทว่าสวีอี้หยุนกลับชักปิ่นเงินออกมา พลางถอยหลังหนี “ข้าไม่มีวันไปกับเจ้า คนตระกูลเหลียนไม่มีใครขี้ขลาด!”

ขาดคำ นางก็เงื้อปิ่นเงินแทงเข้าที่ลำคออย่างไม่ลังเล!

หรงเฟยอวี่ตกใจสุดขีดแต่รั้งไม่ทัน เขาหลับตาลงด้วยความขลาดกลัว ไม่นึกว่านางจะใจเด็ดถึงเพียงนี้

ทว่า... ความตายที่คาดไว้กลับไม่มาถึง เสียง “เคร้ง!” ดังขึ้นพร้อมเสียงอุทานเบาๆ ของสวีอี้หยุน ปิ่นเงินกระเด็นหลุดมือไป พร้อมกับอ้อมแขนอันทรงพลังที่รวบเอวของนางไว้มั่น

เมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมลุ่มลึกที่คุ้นเคย หัวใจของสวีอี้หยุนก็สั่นสะท้านไปด้วยความรู้สึกนับพันประการ นางจ้องมองเขาด้วยความโหยหา น้ำตาค่อยๆ เอ่อล้นและร่วงหล่นลงมาทีละหยด

มืออันอบอุ่นเอื้อมมาเช็ดน้ำตาให้นางอย่างแผ่วเบา เหลียนเจ๋อทอดถอนใจด้วยความรักระคนสงสาร “เด็กโง่เหตุใดถึงทำเช่นนี้? ข้าเคยบอกแล้วไม่ใช่หรือ... ให้เจ้าอยู่รอข้ากลับมา ไม่ว่าเจ้าจะเป็นอย่างไร หรือเกิดเรื่องอะไรขึ้น เจ้าคือภรรยารักเพียงหนึ่งเดียวของข้าตลอดไป!”

สวีอี้หยุนสะอื้นไห้พลางยิ้มทั้งน้ำตา นางกำสาบเสื้อเขาไว้แน่น “ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม... ท่านกลับมาแล้ว อาเจ๋อ ท่านกลับมาจริงๆ!”

“อืม ข้ากลับมาแล้ว” เหลียนเจ๋อลูบหลังปลอบโยน “ข้ากลับมาแล้ว จะไม่มีใครรังแกเจ้าได้อีก ดูซิ... เจ้าผอมลงไปตั้งเท่าไร”

เขาลูบไล้ใบหน้าที่เคยนวลปลั่งแต่บัดนี้กลับซูบเซียวด้วยความเวทนา หลายวันที่ผ่านมานางต้องดิ้นรนท่ามกลางภยันตรายและเป็นห่วงเขากับลูก จะไม่ให้ทรุดโทรมได้อย่างไร

สวีอี้หยุนเม้มปาก พลางเบี่ยงหน้าหลบสายตา “ข้า... ข้าดูน่าเกลียดมากใช่หรือไม่?”

เหลียนเจ๋อทั้งขำทั้งเอ็นดู “ไม่น่าเกลียดเลย... เจ้ายังงดงามที่สุดเสมอ”

ใบหน้าซีดเซียวของสวีอี้หยุนพลันซับสีเลือด นางค้อนขวับอย่างเอียงอาย “ท่านปลอบข้าอีกแล้ว ข้ารู้ตัวดีว่าตอนนี้ดูไม่ได้เพียงใด”

“ไม่น่าเกลียดจริงๆ!” เหลียนเจ๋อหัวเราะร่า “ในสายตาข้า หยุนเอ๋อร์ของข้าคืองามเลิศที่สุดในปฐพีเสมอ!”

ทั้งสองตระกองกอดกัน ราวกับโลกนี้มีเพียงเขาสองคน โดยทิ้งให้หรงเฟยอวี่ยืนตะลึงงันอยู่เบื้องหลังเพียงลำพัง

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1456 ใต้เงาประทีป

 

บทที่ 1456 ใต้เงาประทีป

เดิมทีเหลียนเจ๋อคาดว่าท่ามกลางราตรีอันมืดมิด หากที่ใดมีแสงไฟ ที่นั่นย่อมเป็นที่พำนักของสวีอี้หยุน ทว่าเมื่อเขาสำรวจจนทั่วทุกเรือนชานกลับพบเพียงความมืดมิด หัวใจของเขาพลันบีบคั้นด้วยความตระหนก!

หรือนางจะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว? หากเป็นเช่นนั้น นางจะไปอยู่ที่ใดได้อีก!

ความหวาดหวั่นจู่โจมจนมือเท้าเย็นเฉียบ หัวใจเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก สองสาวใช้ยืนยันว่านางหนีรอดจากกองเพลิงมาได้ แต่ไฟที่เผาผลาญห้องหนังสือจนวอดวายเพียงนั้น นางจะซ่อนตัวรอดมาได้อย่างไร? หากนางถูกซากปรักหักพังทับถมจนไม่อาจออกมาได้... ไม่! เป็นไปไม่ได้! อี้หยุนของเขาเป็นคนมีบุญ ย่อมต้องเปลี่ยนร้ายกลายเป็นดี เขาไม่อาจสูญเสียนางไปได้เด็ดขาด!

เหลียนเจ๋อตัวสั่นสะท้าน ลมหายใจติดขัดจนสิ้นเรี่ยวแรงล้มลงกับพื้นอยู่นานครู่ใหญ่ กว่าจะข่มใจให้สงบลงได้ เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันบอกตัวเองว่า "นางต้องยังไม่ตาย! นางต้องหลบซ่อนอยู่ที่นี่ เพียงแต่ไม่กล้าจุดไฟเพื่อพรางตาเท่านั้น รอพรุ่งนี้เถอะ... พรุ่งนี้ฟ้าสว่าง ข้าต้องพบนางแน่!"

เขาแหงนมองท้องฟ้าที่มืดมิดไร้ก้นบึ้ง ปรารถนาให้แสงเงินแสงทองจับขอบฟ้าในทันที เขาพยุงกายขึ้นแล้วเดินเข้าไปในเรือนที่เคยพำนัก ห้องหับวางระเกะระกะไปด้วยเครื่องเรือนที่ล้มคว่ำ ผ้าม่านขาดวิ่น เศษกระเบื้องแตกกระจายเกลื่อนกราด ภาพตรงหน้าจุดเพลิงโทสะในใจเขา... ไอ้พวกโจรชั่ว!

เขาเข้าไปในห้องนอน เช็ดตั่งยาวพอให้เอนกายได้แล้วหลับตาลงพักผ่อนเพื่อรอเวลา ทว่าไม่อาจข่มตาหลับได้ลง ในภวังค์กึ่งหลับกึ่งตื่น ภาพเหตุการณ์นับพันวนเวียนเข้ามาไม่ซ้ำ สุดท้ายจบลงที่ภาพสวีอี้หยุนถูกกองเพลิงกลืนกินพลางร้องเรียกชื่อเขาอย่างโหยหวน!

เหลียนเจ๋อสะดุ้งสุดตัวลืมตาขึ้น พบว่าฟ้าสว่างโร่แล้ว! เขาลูบเหงื่อบนหน้าผากพลางพึมพำ "โชคดีที่เป็นเพียงฝัน... เป็นแค่ฝันร้ายเท่านั้น" เขาพยายามจะลุกขึ้นแต่กลับพบว่าเรี่ยวแรงเหือดหาย กว่าจะฝืนกายก้าวออกไปพ้นประตูได้ก็กินเวลาไปมิน้อย

ลมเช้าหอบเอาไอหมอกมาปะทะหน้าจนจิตใจกระปรี้กระเปร่า ทว่าหัวใจกลับยิ่งเต้นผิดจังหวะ เพราะเขาไม่อาจรู้ได้เลยว่าสิ่งที่รออยู่เบื้องหน้าคือความหวังหรือความสิ้นหวัง เขาเริ่มค้นหาอีกครั้งพลางตะโกนเรียกเสียงต่ำ "หยุนเอ๋อร์! หยุนเอ๋อร์!" เขาเชื่อว่าหากนางได้ยินเสียงเขา นางต้องปรากฏตัวออกมาแน่นอน

ทว่าเหลียนเจ๋อคาดไม่ถึงว่า ในจวนแห่งนี้ยังมีบุคคลที่สามลอบเข้ามา... หรงเฟยอวี่!

หรงเฟยอวี่แปรพักตร์จากฮั่นหยางอ๋องมาเข้าพวกกับหลีอ๋อง แต่กลับไม่ได้รับความดีความชอบซ้ำยังถูกเหยียดหยาม จากอดีตคนสนิทผู้กุมความลับลึกซึ้ง บัดนี้เขากลายเป็นเพียงเจ้าหน้าที่กรมอาญาตัวเล็กๆ ที่ถูกผู้คนตราหน้าและเยาะเย้ยจนแทบกระอักเลือด เขาแค้นใจนักที่เลือกเดิมพันผิดข้างแต่แรก!

เพื่อกอบกู้ชื่อเสียงและอำนาจคืนมา เขาจึงมุ่งเป้าไปที่สวีอี้หยุน เขามั่นใจลึกๆ ว่านางยังไม่ตาย! แม้จะสืบหามานานจนเกือบหมดหวัง แต่เมื่อคืนนี้ ขณะที่เขามองตะเกียงในห้องทำงาน ลมที่พัดผ่านหน้าต่างทำให้เงาตะเกียงวูบไหว คำว่า "เส้นผมบังภูเขา" (ใต้ประทีปย่อมมืดมิด) ก็ผุดขึ้นในสมอง!

ใช่แล้ว! นางต้องซ่อนตัวอยู่ในจวนตระกูลเหลียนนั่นเอง!

ในค่ำคืนนั้น มีบุรุษสองคนเฝ้ารอแสงวันด้วยความกระวนกระวายเพื่อสตรีคนเดียวกัน ทว่าจุดประสงค์กลับต่างกันราวฟ้ากับดิน!

เมื่อรุ่งสางมาถึง ขณะที่เหลียนเจ๋อยังจมอยู่ในภวังค์กึ่งฝัน หรงเฟยอวี่ที่ตื่นตัวตลอดทั้งคืนก็รุดมาถึงจวนตระกูลเหลียน เขาอาศัยช่วงที่ไร้ผู้คนปีนกำแพงเข้ามาได้อย่างง่ายดาย

การเหยียบย่างเข้าสู่จวนแห่งนี้อีกครั้ง หรงเฟยอวี่ไม่มีความโศกเศร้าเหมือนเหลียนเจ๋อ มีเพียงเพลิงแค้นที่สุมอก เขาถูกสวีอี้หยุนปั่นหัวและหยามเกียรติครั้งแล้วครั้งเล่า "นังตัวดี... อย่าให้ตกถึงมือข้าเชียว ข้าจะทำให้เจ้าตายทั้งเป็น!"

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1455 เหลียนเจ๋อกลับเมืองหลวง

 

บทที่ 1455 — เหลียนเจ๋อกลับเมืองหลวง

เหลียนเจ๋อไม่กล้าไปที่ร้านเดิมของตน เพื่อพบอดีตผู้จัดการหรือพนักงานแม้แต่คนเดียว เขากลัวจะถูกพวกนั้นมองเห็นและจำได้ แม้กระทั่งเมื่อเข้าพักในโรงเตี๊ยม ก็แทบไม่กล้าออกจากห้องเลย

ลั่วกว่างนั้น แม้จะมีคนรู้จักในเมืองหลวงไม่มาก แต่ก็มีอยู่บ้าง
เขาเองก็ไม่กล้าออกไปข้างนอกเช่นกัน จึงต้องให้คนติดตามไม่กี่นายปลอมตัว ออกไปสืบข่าวตามจุดต่าง ๆ สองสามวันต่อมา ทั้งสองก็พอจะเข้าใจสถานการณ์ในเมืองหลวงโดยคร่าว

ได้ยินข่าวเรื่องเพลิงไหม้ในจวนตระกูลเหลียนเมื่อคืนนั้น ได้ยินข่าวเรื่องสวีอวี้หยุนเสียชีวิตอย่างน่าสลด หัวใจเหลียนเจ๋อเจ็บร้าวรุนแรง

นางต้องทนทุกข์เพราะเขามามากเพียงนี้ แต่เขากลับช่วยอะไรนางไม่ได้เลย!

“ต้องเป็นกลอุบายของนางแน่! นางไม่มีทางตายแบบนี้หรอก!” เหลียนเจ๋อกล่าวกับลั่วกว่างด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

ลั่วกว่างครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย แต่ในใจเขากลับเอนเอียงไปทางว่า สวีอวี้หยุน ได้จากไปจริงแล้ว เพียงแค่ไม่กล้าพูดออกมาต่อหน้าเหลียนเจ๋อ จึงทำได้เพียงพยักหน้าอย่างฝืนยิ้ม “ฮูหยินสองเหลียนมิใช่คนชะตาสั้นนัก น่าจะมีทางรอดอยู่บ้าง แต่ปัญหาคือตอนนี้เราจะไปหานางได้ที่ไหน? คุณชายสอง เราไม่ควรอยู่ในเมืองหลวงนานนัก! ถึงแม้เราจะปลอมตัวมา แต่เราเคยใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาหลายปี คนรู้จักไม่น้อย โดยเฉพาะท่าน...คนที่รู้จักท่านคงมีมากกว่าข้าเสียอีก แค่ถูกใครคนหนึ่งจำได้ ก็อาจจะไม่มีวันหนีออกไปได้อีกแล้ว! ท่านแม้ไม่หวั่น ก็ต้องคิดถึงท่านแม่ทัพกับฮูหยินของเราด้วย!”

เหลียนเจ๋อนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า เขาตอบเสียงเบา “ข้ารู้...พวกเขาคือพี่สาวและพี่เขยของข้า เป็นคนที่ข้ารักและผูกพันที่สุด ข้าจะไม่ทำอะไรที่ทำให้พวกเขาต้องลำบากใจ ตราบใดที่เราสืบหาข่าวของอี้หยุนจนแน่ชัด ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร เราช่วยนางได้เมื่อไร—เราจะจากไปทันที!”

ลั่วกว่างถอนใจในใจ ยอมรับคำ หลังจากหารือกันอยู่พักหนึ่ง ทั้งสองจึงตัดสินใจจะไปหาหลิวจวิ้นอ๋อง และหลิวจวิ้นหวางเฟย

เพียงแต่—จะพบตัวทั้งสองได้โดยไม่ถูกจับตานั้น มิใช่เรื่องง่ายเลย
เพราะไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าอ๋องหลีได้วางคนไว้ล้อมตำหนักหลิวจวิ้นอ๋องหรือไม่
และก็ไม่อาจมั่นใจได้ว่า ในตำหนักหลิวจวิ้นอ๋องนั้นไม่มีใครเป็นหนอนบ่อนไส้
ไม่อาจรู้ว่า—คนใช้เหล่านั้นจะปิดปากได้แน่นหนาพอหรือเปล่า!

กว่าจะนัดพบและจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เหลียนเจ๋อก็ได้พบกับหลิวจวิ้นหวางเฟยในอีกสามวันต่อมา

สิ่งที่ทำให้เขาทั้งดีใจและประหลาดใจคือ—เขายังได้พบกับพ่อบ้านประจำจวน และสาวใช้สองคน ปิงเหมยกับปิงลู่อีกด้วย

พ่อบ้านแม้อายุมากแล้ว แต่ยังดูแข็งแรงดี ส่วนสาวใช้ทั้งสองกลับร้องไห้ไม่หยุด ร้องจนหมดแรงแล้วก็หัวเราะ หัวเราะทั้งน้ำตาแล้วก็ร้องไห้อีก บรรยากาศปั่นป่วนจนแม้แต่เหลียนเจ๋อที่อารมณ์หม่นหมองมาก่อน ยังอดหัวเราะออกมาไม่ได้

“คุณชายสอง ฮูหยินสองต้องปลอดภัยแน่เจ้าค่ะ!” ปิงเหมยสะอื้นพลางกล่าว “ตอนนี้ฮูหยินยังแอบอยู่ในจวนตระกูลเหลียนของเรา ท่านไม่ให้ใครเข้าไปหาด้วยซ้ำ ท่านบอกว่า—ท่านรับมือได้ ท่านยังบอกอีกว่า คุณชายสองจะต้องกลับมาช่วยท่านแน่นอน!”

เหลียนเจ๋อทั้งตกใจทั้งดีใจ ทั้งสุขใจทั้งขมขื่น ความหม่นหมองในแววตาถูกลบหายไปทันที เขายิ้มออก “พอข้ามาถึงเมืองหลวง ก็ได้ยินข่าวว่านางตายไปในกองเพลิง ตอนนั้นข้ารู้เลยว่ามันต้องเป็นเรื่องโกหก! นางยังมีชีวิตอยู่...จริง ๆ ด้วย!”

ปิงลู่และปิงเหมยยิ่งได้ยินก็ยิ่งดีใจ หัวใจที่เคยหดเกร็งก็คลายลงทันตา

คุณชายสองกลับมาแล้ว หากช่วยฮูหยินสองได้ เช่นนั้นก็อาจได้ออกจากเมืองหลวงพร้อมกันเสียที แม้การอยู่ในตำหนักหลิวจวิ้นอ๋องจะไม่ขาดแคลนสิ่งใด แต่มันก็ไม่ใช่บ้านของตนเอง ไม่ได้อยู่กับคนคุ้นเคย

เหลียนเจ๋อเหมือนจะอ่านใจสองสาวใช้ได้ จึงยิ้มน้อย ๆ แล้วเอ่ยว่า “พวกเจ้าจงเตรียมตัวไว้ให้พร้อมก็พอ”

จากนั้นก็หันไปค้อมมือ คารวะหลิวจวิ้นหวางเฟยด้วยความจริงใจ

แต่หลิวจวิ้นหวางเฟยเพียงโบกมือ ยิ้มพลางกล่าว “ข้ากับพี่สาวเจ้าก็เหมือนพี่น้องสายเลือดเดียวกัน เจ้าก็ไม่ต่างจากน้องชายของข้า ช่วยเหลือเจ้า ข้าไม่เห็นจำเป็นต้องให้เจ้ามาขอบคุณ จะทำอะไรก็ทำเถิด แต่ต้องระวังตัวทุกย่างก้าว หากมีเรื่องต้องติดต่อข้า ก็ให้คนไปส่งข่าวไว้ที่โรงน้ำชาฉีอวิ่นฉาโหลว ตอนนี้ฮ่องเต้องค์ใหม่ระวังตัวกับตระกูลใหญ่ โดยเฉพาะพวกราชวงศ์ รอบ ๆ ตำหนักแต่ละแห่งล้วนมีสายลับจับตามอง ดีแล้วที่พวกเจ้าระวัง ไม่ตรงดิ่งมาหาข้าเลยตั้งแต่แรก!”

เหลียนเจ๋อพยักหน้ารับอย่างเคารพ

หลิวจวิ้นหวางเฟยกระพริบตาแวบหนึ่ง แล้วก็หัวเราะถามอย่างนึกขึ้นได้ “เจ้ามาจากมณฑลหนานไห่ เช่นนั้น...ลูกเขยของข้าล่ะ? สบายดีหรือไม่?”

“ลูกเขย...?” เหลียนเจ๋อถึงกับงุนงงไปชั่วขณะ ก่อนจะนึกออกว่า ลูกเขยของนาง ที่ว่านั้นหมายถึงซวี่เอ๋อร์

เขาหลุดหัวเราะ ยิ้มพลางพยักหน้า “ซวี่เอ๋อร์สบายดี เขาตัวสูงขึ้นเยอะเลย แถมแข็งแรงมากขึ้นด้วย! ตอนนี้อ่านออกเขียนได้หลายคำแล้ว ฝึกกระบี่ทุกวัน กระบวนท่าที่พี่เขยสอน เขาจำได้หมด ฝึกจนจบทั้งชุด แล้วยังได้อาจารย์ดีอีกคน สอนวิชาตัวเบาและอาวุธลับให้ด้วย ในอนาคต—อาจเก่งกว่าพี่เขยก็เป็นได้!”

“จริงหรือ?” หลิวจวิ้นหวางเฟยตื่นเต้นยิ่งนัก ใบหน้าเต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม ดวงตาทอแสงระยิบระยับ นางปรบมือพลางหัวเราะ “ดี! ช่างดีเหลือเกิน! ข้ารู้อยู่แล้วว่าซวี่เอ๋อร์ต้องไม่ทำให้ผิดหวัง! ลูกเขยของข้าคนนี้ ข้าเลือกไม่ผิดจริง ๆ!”

เหลียนเจ๋อยิ่งรู้สึกภาคภูมิใจ ยิ้มพร้อมกล่าวเสริม “แน่นอน! ซวี่เอ๋อร์ยังเป็นเด็กที่รู้ความดีมากด้วย พี่สาวกับพี่เขยรักเขา แต่ไม่ตามใจ เขาย่อมไม่มีวันทอดทิ้งท่านหญิงน้อยของท่านเป็นแน่!”

“อืม!” หลิวจวิ้นหวางเฟยพยักหน้า พลางถอนใจเบา ๆ “เด็กคนนั้น ข้าชอบเขามาตั้งแต่ยังเล็กๆ แล้ว! เผลอแป๊บเดียว เวลาก็ผ่านไปสองปี ข้าเริ่มคิดถึงเขาแล้วจริง ๆ! พวกเจ้าจะออกจากเมืองเมื่อไร บอกข้าด้วยนะ—เอ๊ะ ไม่ต้องก็ได้!”

พูดถึงตรงนี้นางก็หัวเราะ “สองสาวใช้ของเจ้าจะต้องตามพวกเจ้าไปด้วยแน่นอนอยู่แล้ว สิ่งที่ข้าจะฝากไปก็แค่ให้พวกนางติดมือไปก็พอ!”

เหลียนเจ๋อฟังแล้วถึงกับรู้สึกละอายใจเล็กน้อย ยิ้มอย่างเก้อ ๆ “ขออภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะ ท่านหญิง ตอนข้ามา ข้าน่าจะถามซวี่เอ๋อร์ก่อนว่าจะนำของฝากอะไรมาถึงท่านดี…”

หลิวจวิ้นหวางเฟยโบกมือพลางยิ้ม “ไม่เป็นไรหรอก ตอนนั้นเจ้าจะมีจิตใจไปคิดเรื่องอื่นได้อย่างไรล่ะ?”

นางหยุดเล็กน้อย แล้วกล่าวเพิ่ม “แต่ถ้าครั้งหน้ามีคนมาจากหนานไห่อีก—อย่าลืมเชียวนะ!”

เหลียนเจ๋อยิ้มบาง ๆ ยอมรับคำ หลังจากนั้น ทั้งสองก็ล่ำลากัน

เมื่อกลับถึงตำหนัก หลิวจวิ้นหวางเฟยรีบตามตัวหลิวจวิ้นอ๋องมาโดยด่วน นางกำชับให้เขาวาดภาพเหมือนของบุตรสาวคนโปรด โจวจิ่นซี ให้สวยงามน่ารัก จะได้ฝากให้ปิงเหมยพาไปให้ซวี่เอ๋อร์ดู

นางคิดในใจ—ก็เล่นไม่ได้เจอลูกสาวข้ามาตั้งสองปีแล้ว ไม่รู้ว่าเจ้าตัวยังจำหน้าลูกหญิงของข้าได้หรือเปล่านะ! ในฐานะแม่ยาย จะไม่รีบร้อนก็เห็นจะไม่ได้!

คิดแล้วนางก็ย้ำกับหลิวจวิ้นอ๋องเสียงเข้ม “วาดให้น่ารักเข้าไว้!”

หลิวจวิ้นอ๋องหัวเราะพลางรับคำ แต่ในใจกลับกลอกตาเงียบ ๆ น่ารักงั้นหรือ? ลูกหญิงคนนี้น่ะเหรอ… เฮอะ!

ค่ำคืนเงียบงัน ไร้แสงดาว

เหลียนเจ๋อปีนข้ามกำแพงเข้าสู่จวนตระกูลเหลียนได้อย่างง่ายดาย ทั้งจวนเงียบสงัดจมอยู่ในม่านรัตติกาล ราวกับกลืนไปกับความมืด ทุกก้าวที่เขาเดิน ล้วนมีเพียงเสียงฝีเท้าตัวเองที่แว่วก้องตัดกับเสียงแมลงกลางคืนที่ร้องไม่เป็นจังหวะ บรรยากาศเยียบเย็นราวสุสานในป่า ชวนให้หัวใจสั่นสะท้าน

เหลียนเจ๋ออดทอดถอนใจมิได้

ห่างจากที่นี่ไปได้เพียงไม่นาน ทำไมจวนที่เคยมีชีวิตชีวาจึงกลับกลายเป็นสถานที่รกร้างเงียบเชียบเช่นนี้? ที่เคยอบอุ่นปลอดภัย บัดนี้กลับเลือนรางดั่งความฝันที่ผ่านเลย

เมื่อคิดถึงสวีอวี้หยุน ผู้หญิงที่ต้องใช้ชีวิตในคฤหาสน์แห่งนี้คนเดียว ผ่านคืนแล้วคืนเล่า ผ่านวันที่ไร้เพื่อนเคียง หัวใจของเขายิ่งปวดร้าว

นางเป็นคนขี้กลัวมาก…แม้เพียงดับตะเกียงในห้อง ยังไม่กล้าอยู่คนเดียว
ยามค่ำไร้ผู้คน แม้แต่ก้าวพ้นธรณีประตู ยังไม่กล้าทำได้...