จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1443 บริภาษกึกก้อง

 

บทที่ 1443 บริภาษกึกก้อง

ฉินเช่อเฟยรีบปราดเข้ามาช่วยเกลี้ยกล่อม "จ้าวฮูหยิน รีบขอประทานอภัยโทษจากพระชายาเถิด! การได้ร่วมโต๊ะเสวยกับพระชายานั้นเป็นเกียรติยศเพียงใด จ้าวฮูหยินเหตุใดจึงไร้มารยาทเช่นนี้ นึกจะไปก็ไปรึ!"

จ้าวฮูหยินยิ่งฟังก็ยิ่งฉุนขาด นางแหงนหน้าหัวเราะร่า "ฮ่า!" อย่างทรนงก่อนจะเอ่ยอย่างโอหัง "พระชายาจะถามหา 'กฎ' กับหม่อมฉันรึ? เช่นนั้นหม่อมฉันจะบอกให้ชัดแจ้ง ในเมืองเฉวียนโจวแห่งนี้ คำพูดของหม่อมฉันคือกฎ! บนแผ่นดินเฉวียนโจว หม่อมฉันคือเจ้าบ้าน มิใช่แขกรับเชิญ! หม่อมฉันนึกจะไปก็ไป ไม่จำเป็นต้องขอขมาใครทั้งสิ้น! ไว้รอวันใดพระชายาเสด็จกลับเมืองหลวงแล้วจัดงานเลี้ยงเชิญหม่อมฉันไปร่วมงาน ถึงตอนนั้นค่อยมางัดกฎระเบียบเมืองหลวงมาใช้กับหม่อมฉันเถิด! เพราะที่นี่... เรามิได้ใช้กฎของเมืองหลวง!"

"เจ้า!" ฉินเช่อเฟยตวาดลั่น "บังอาจนัก!"

ฝ่ายพระชายาฮั่นหยางอ๋องโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม มือทั้งสองข้างสั่นระริก ใบหน้าเปลี่ยนสีสลับเขียวคล้ำ—นางไม่เคยพบเจอความอัปยศเช่นนี้มาก่อนในชีวิต!

แม้จะเป็นการชิงดีชิงเด่นในหมู่พี่น้องสะใภ้หรือระหว่างเมียหลวงเมียน้อย ทุกคนต่างก็ใช้เล่ห์เหลี่ยมลับหลัง ต่อหน้ายังคงรักษาท่าทีสุภาพเกรงใจกัน ต่อให้จะเหน็บแนมเสียดสี ก็ต้องผ่านการตีความหลายชั้นกว่าจะถึงแก่น!

ไม่เคยมีใคร... ไม่เคยมีสตรีหน้าไหนกล้าสามหาวถึงเพียงนี้! มิหนำซ้ำยังทำต่อหน้าข้าทาสบริวารมากมาย

จ้าวฮูหยินแค่นยิ้ม "เหอะ" ในใจพลันรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก "บังอาจอะไรรึ? อย่าเอะอะก็ข่มขู่กันหน่อยเลย นี่ก็เป็นกฎเมืองหลวงด้วยรึ? เสียใจด้วยนะที่ลูกไม้เมืองหลวงมันใช้ไม่ได้ผลที่นี่! หากพระชายาไม่คุ้นชินกับที่นี่ ก็เชิญเสด็จกลับเมืองหลวงไปเสียสิเพคะ! หม่อมฉันจะไปส่งเสด็จด้วยตัวเองเลย!"

"เจ้า!" พระชายาฮั่นหยางอ๋องต่อให้มีขันติธรรมสูงส่งเพียงใดก็ไม่อาจทนคำเสียดสีนี้ได้ ยามนี้นางและฮั่นหยางอ๋องต่างก็หวาดระแวงและอ่อนไหวกับเรื่องนี้ที่สุด สิ่งที่กลัวที่สุดคือการที่มีคนพูดจาเช่นนี้ใส่ และยิ่งเป็นการเผชิญหน้าด่าทออย่างไร้ความเกรงอกเกรงใจ!

"คุกเข่าลงเดี่ยวนี้!" พระชายาใบหน้าซีดเผือด เอ่ยเสียงเย็น "เปิ่นกงคือพระชายาที่ฮ่องเต้องค์ก่อนทรงแต่งตั้ง เจ้าบังอาจมาพูดจาเพ้อเจ้อสามหาวต่อหน้าเปิ่นกง ต่อให้วันนี้เปิ่นกงจะสั่งประหารเจ้า ก็ถือว่าเป็นความผิดของเจ้าเอง ใครก็เอาผิดเปิ่นกงมิได้แม้ครึ่งคำ! จ้าวฮูหยิน เจ้าจะเชื่อหรือไม่!"

จ้าวฮูหยินวางอำนาจในเฉวียนโจวมานานปี มีหรือจะนึกเกรงพระชายาที่พ่ายแพ้จนต้องหนีซุกหัวซุนมาพึ่งพิงคนอื่น?

อีกอย่าง... นี่มันถิ่นของนาง!

นางแค่นยิ้มเย็นพลางแค่นเสียงอย่างทะนง "พระชายาวางอำนาจบารมีใหญ่โตจริงนะเพคะ! แต่มาแผ่อิทธิพลในถิ่นของคนอื่นเช่นนี้ พระชายามิรู้สึกขัดเขินบ้างรึ? คิดจะฆ่าหม่อมฉัน? ฮ่าๆ ได้สิ! หม่อมฉันจะรอ! หากพระชายามีปัญญา ก็จงเอาศีรษะหม่อมฉันไปเถิด! หม่อมฉันก็อยากรู้นักว่า หากพระชายาฆ่าหม่อมฉันแล้ว จะมีปัญญาหนีพ้นเขตแดนหนานไห่ไปได้หรือไม่!"

พระชายาฮั่นหยางอ๋องที่เผลอพลั้งปากขู่ฆ่าไปเริ่มนึกเสียใจในภายหลัง ทว่าพอโดนจ้าวฮูหยินตอกกลับเช่นนั้น นางก็โกรธจนแทบจะสิ้นสติ กระแทกฝ่ามือลงบนโต๊ะพลางชี้หน้าจ้าวฮูหยินแล้วกรีดร้อง "คุกเข่า! กดตัวนางให้คุกเข่าลง! แล้วตบปากนางให้เปิ่นกงเดี๋ยวนี้!"

เหล่าสาวใช้และนางข้าหลวงรับคำเป็นพัลวัน พากันกรูเข้าไปหมายจะจับตัวจ้าวฮูหยิน

จ้าวฮูหยินร้อนรนรีบยื้อยุดฉุดกระชากกับกลุ่มคนพลางตะโกนลั่น "ใครก็ได้! เข้ามาสิ! พวกเจ้าตายกันหมดแล้วหรือไง! ยังไม่รีบเข้ามาช่วยข้าอีก!"

สาวใช้และคนสนิทห้าหกคนที่ติดตามจ้าวฮูหยินมา เมื่อได้ยินเสียงนายหญิงตะโกนเรียกอย่างร้อนรนก็พากันชะงักด้วยความงงงวย

พอได้สติก็กรูเข้าไปในห้อง เห็นคนของพระชายากำลังฉุดกระชากลากถูเจ้านายตนเองอยู่ก็ตกใจ ไม่ทันได้คิดสิ่งใด พากันตะโกน "หยุดนะ!" "ปล่อยนายหญิงของพวกเรา!" แล้วโถมเข้าใส่ทันที สองฝ่ายตะลุมบอนฉุดกระชากลากถูจนโถงทั้งโถงเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงโอดครวญด้วยความเจ็บปวด ผสมปนเปไปกับเสียงโต๊ะเก้าอี้และแจกันถูกกระแทกแตกกระจายลงพื้น ช่างโกลาหลวุ่นวายยิ่งนัก!

ท่ามกลางความชุลมุน สาวใช้คนหนึ่งถูกผลักจนถลาเข้าหาโต๊ะเสวย นางแผดร้องลั่นก่อนจะกระแทกเข้ากับโต๊ะอย่างจัง แรงส่งทำเอาถ้วยโถโอชามกระเด็นกระดอนกระจัดกระจาย พระชายาฮั่นหยางอ๋องตกใจจนกรีดร้องรีบลุกหนี ทว่าบนอาภรณ์และใบหน้ายังคงถูกน้ำแกงสาดกระเซ็นใส่จนดูไม่ได้!

"หยุดเเดี๋ยวนี้! หยุดให้หมด!" พระชายาโกรธจนถึงขีดสุด แผดเสียงตวาดลั่น

ฉินเช่อเฟยเองก็ตะลึงงัน นึกไม่ถึงว่าเรื่องราวจะบานปลายไปถึงเพียงนี้ นางรีบช่วยตะโกนห้ามปรามอีกแรง

ทว่าสองฝ่ายที่กำลังนัวเนียกันอยู่นั้น ใครเล่าจะยอมหยุดก่อน? ต่างคนต่างก็มิได้โง่เขลา หากใครหยุดก่อนย่อมถูกอีกฝ่ายรุมทุบตีจนน่วมฝ่ายเดียวน่ะสิ! ใครจะยอมเจ็บตัวฟรีๆ?

ประกอบกับสถานการณ์ที่วุ่นวายและเสียงดังหนวกหู พระชายาและฉินเช่อเฟยเดิมทีเป็นสตรีสูงศักดิ์ในห้องหอ กิริยาที่ถูกอบรมมาแต่เล็กย่อมไม่อนุญาตให้พวกนางไปยืนเท้าสะเอวแผดเสียงแข่งกับพวกแม่ค้าในตลาดสด คนที่กำลังตีกันอยู่จึงสัมผัสไม่ได้ถึงความน่าเกรงขามจากเสียงของพวกนางเลยแม้แต่นิด ยิ่งทำให้ไม่มีใครยอมฟัง!

ไม่ยอมฟังเองไม่พอ แต่ละฝ่ายกลับหวังให้อีกฝ่ายยอมฟัง จึงยิ่งทุ่มกำลังใส่กันหวังจะซัดให้หมอบก่อนที่ฝ่ายตรงข้ามจะยอมรามือ

ดังนั้น ยิ่งพระชายาตะโกนห้าม สถานการณ์กลับยิ่งโกลาหลหนักกว่าเดิม!

"ขบถแล้ว! นี่มันขบถชัดๆ!" พระชายาฮั่นหยางอ๋องรู้สึกหน้ามืดตามัว โลกหมุนเคว้งไปหมด!

ความอัปยศเช่นนี้ นางไม่เคยประสบพบเจอมาก่อนเลย!

"ฉินเช่อเฟย! ไป... ไปทูลท่านอ๋อง! ให้ท่านอ๋องส่งทหารองครักษ์มาจัดการ! ไปเดี๋ยวนี้!"

"พระชายา แต่นี่มัน..." ฉินเช่อเฟยอึกอักด้วยความลำบากใจ การไปตามท่านอ๋องพาทหารมาน่ะมันง่าย แต่เรื่องนี้ย่อมปิดไม่อยู่แน่ หากข่าวแพร่ออกไป... มันจะอัปยศขายหน้าเพียงใด!

ฉินเช่อเฟยได้แต่นึกแค้น: คนในมณฑลหนานไห่นี่มันเป็นคนประเภทไหนกัน! เหตุใดจึงไร้ยางอายและหน้าด้านหน้าทนถึงเพียงนี้! ไม่รู้จักรักษาเกียรติหรือศักดิ์ศรีกันบ้างเลย!

"ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้ว!" พระชายาแค่นยิ้มอย่างเดือดดาล เอ่ยเสียงเย็น "ยังไม่รีบไปอีก! ให้ท่านอ๋องเชิญใต้เท้าจ้าวมาด้วย ให้เขามาเห็นกับตาว่าฮูหยินแสนดีของเขาเป็นคนเช่นไร!"

เมื่อเห็นว่าห้องนี้โกลาหลจนอยู่ไม่ได้แล้ว ฉินเช่อเฟยจึงไร้ทางเลือก จำต้องรับคำสั่งมุ่งหน้าออกไป

ทว่ายังไม่ทันก้าวไปได้กี่ก้าว ก็เห็นกลุ่มคนห้อมล้อมสตรีนางหนึ่งในอาภรณ์สีเขียวมรกต ใบหน้าสะสวยแววตาแจ่มใส ก้าวย่างอย่างมีพลังเข้ามา สตรีผู้นั้นเห็นภาพตรงหน้าก็ถึงกับตะลึงงัน ร้องออกมาด้วยความตกใจ "นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน! สวรรค์ช่วย!"

"หลี่ฮูหยิน! หลี่ฮูหยินมาแล้วเพคะ! พระชายา!" ฉินเช่อเฟยเมื่อเห็นชัดว่าผู้มาเยือนคือเหลียนฟางโจว ก็ดีใจราวกับสวรรค์มาโปรด รีบตะโกนเรียกด้วยความยินดี

พระชายาฮั่นหยางอ๋องเห็นชัดเช่นกัน ในใจแวบหนึ่งรู้สึกยินดีตามสัญชาตญาณ ทว่าพริบตาต่อมาก็กลับกลายเป็นความขุ่นเคือง นางปรายตาเย็นเยียบมองฉินเช่อเฟยที่ยังไม่รู้ตัวแวบหนึ่ง: ข้าที่เป็นถึงพระชายายังคุมสถานการณ์ไม่อยู่ หรือเหลียนฟางโจวจะคุมได้? หากเป็นเช่นนั้น มิเท่ากับพิสูจน์ว่าข้าด้อยกว่านางรึ!

"พระชายา... นี่... นี่เกิดอะไรขึ้นกันแน่เพคะ?" เหลียนฟางโจวมองภาพตรงหน้าอย่างอึ้งกิมกี่ นางจินตนาการไม่ออกเลยว่าเรื่องราวพรรค์นี้จะมาเกิดขึ้นต่อหน้าพระชายาฮั่นหยางอ๋องผู้แสนสุภาพเรียบร้อยได้อย่างไร

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1442 ลงทัณฑ์เบื้องต้น

 

บทที่ 1442 ลงทัณฑ์เบื้องต้น

เมื่อเห็นท่าทีเจียมเนื้อเจียมตัว (ในสายตานาง) ของจ้าวฮูหยิน พระชายาฮั่นหยางอ๋องก็รู้สึกผ่อนคลายลงบ้าง นางจึงยกยิ้มอย่างเย่อหยิ่งพลางเอ่ย "จ้าวฮูหยินนั่งลงเถิด! เด็กๆ ยกน้ำชามาให้จ้าวฮูหยิน"

จ้าวฮูหยินยิ้มหน้าบานรีบกล่าวขอบคุณแล้วทรุดนั่งลง รับถ้วยชาจากสาวใช้มาถือไว้

พระชายาปรายตามองนางแวบหนึ่ง พลางเอ่ยพะเน้าพะนอตามมารยาทได้ไม่กี่คำ ฉินเช่อเฟย (พระชายารอง) ก็เข้ามาก้มตัวถามไถ่เสียงเบาว่าได้เวลาจัดตั้งโต๊ะเสวยมื้อเช้าแล้วหรือยัง?

พระชายาพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะหันไปถามจ้าวฮูหยินยิ้มๆ "จ้าวฮูหยินทานมื้อเช้ามาหรือยัง?"

จ้าวฮูหยินชะงักไปครู่หนึ่งถึงเข้าใจความหมายนั้น "อา!" นางอุทานออกมาด้วยความลิงโลดจนใบหน้าดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที รีบส่ายหน้าพลางยิ้มประจบ "หม่อมฉันได้ยินว่าท่านอ๋องและพระชายาเรียกพบ ก็รีบเร่งรัดมาทันที ยัง... ยังไม่ได้ทานมื้อเช้ามาเลยเพคะ!"

นี่ช่างเป็นเกียรติยศยิ่งนัก! พระชายาอ๋องตัวเป็นๆ เชิญนางร่วมโต๊ะเสวยเชียวหรือ!

พระชายาฮั่นหยางอ๋องเหลือบมองท่าทางดีใจจนเนื้อเต้นของนางด้วยความดูแคลน ก่อนจะพยักหน้าเรียบๆ "ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ทานด้วยกันเสียเลยสิ"

"เพคะ! เพคะ! ขอบพระคุณพระชายา!" จ้าวฮูหยินรีบรับคำด้วยความตื่นเต้นปรีดา

พระชายาสงวนท่าทีแย้มสรวลเพียงเล็กน้อย ก่อนที่ทุกคนจะลุกขึ้นเดินไปยังโถงดอกไม้ที่จัดเตรียมไว้เป็นห้องอาหารชั่วคราว

ฉินเช่อเฟยกำลังสั่งการให้สาวใช้ลำเลียงของว่าง โจ๊ก และเครื่องเคียงขึ้นโต๊ะทีละอย่าง พร้อมกับจัดวางตะเกียบเงิน ถ้วยชาม และช้อนเงินด้วยตนเอง

เมื่อสาวใช้รายงานว่าพระชายาเสด็จมาถึง ฉินเช่อเฟยและข้าหลวงคนอื่นๆ ก็รีบย่อกายถวายคำนับ ฉินเช่อเฟยรี่เข้าไปประคองต้นแขนพระชายาพลางเอ่ยยิ้มๆ "หม่อมฉันกำลังจะไปทูลเชิญพอดีเพคะ เชิญพระชายาเสด็จ"

พระชายาพยักหน้ายิ้มรับ พลางวางแขนลงบนมือของนางแล้วทรุดนั่งลงที่โต๊ะอย่างสง่างาม

จ้าวฮูหยินที่เดินตามมาติดๆ กวาดสายตามองโต๊ะกลมตัวใหญ่แล้วใบหน้าก็พลันแข็งค้าง เพราะโต๊ะที่กว้างขวางปานนี้ กลับจัดวางที่นั่งไว้เพียงที่เดียวสำหรับพระชายาเท่านั้น และดูเหมือนว่าพวกนางจะไม่มีทีท่าว่าจะเพิ่มเก้าอี้ให้นางเลยแม้แต่นิดเดียว

จ้าวฮูหยินบอกตัวเองในใจว่า ไม่ต้องรีบ ไม่ต้องรีบ! เดี๋ยวพระชายาก็คงสั่งเอง

ทว่านางรอจนได้ยินคำสั่งจริงๆ แต่มันกลับผิดไปจากที่นางคาดไว้ลิบลับ

"จัดถ้วยตะเกียบเพิ่มให้จ้าวฮูหยินชุดหนึ่ง! วันนี้ให้นางคอยรับประทานเป็นเพื่อนข้า" พระชายาสั่งการ

ฉินเช่อเฟยรับคำ "เพคะ" ก่อนจะสั่งให้สาวใช้ไปเตรียมการ

เมื่อเห็นจ้าวฮูหยินยืนเก้อกัง ทำตัวไม่ถูกว่าจะเดินหน้าหรือถอยหลังดี ฉินเช่อเฟยก็แอบเบ้ปากอยู่ในใจพลางนึกว่า: พวกบ้านนอกป่าเถื่อน ไม่รู้จักกฎระเบียบเอาเสียเลย ดูท่าทางสิ... ยังบังอาจคิดจะนั่งร่วมโต๊ะเดียวกับพระชายาอีกรึ!

นางมิได้เอ่ยสิ่งใด ทำเพียงยืนปรนนิบัติอยู่ด้านหลังพระชายาด้วยความพินอบพิเทา

ครั้นถ้วยตะเกียบถูกยกมา มันกลับเป็นเพียงชุดถ้วยชามกระเบื้องขาวธรรมดาที่มองแวบเดียวก็รู้ว่าชั้นเชิงห่างจากของพระชายาเกินสิบเท่า!

แม้จะพอเข้าใจได้ในฐานะ ทว่าจ้าวฮูหยินที่ปกติมีแต่คนยกยอเอาใจ เมื่อมาเจอการปฏิบัติเช่นนี้ในถิ่นของตัวเอง ก็นึกอัดอั้นตันใจจนบอกไม่ถูก! เป็นพระชายาแล้วอย่างไร? นี่มันรังแกกันเกินไปแล้ว!

ทันใดนั้น พระชายาคล้ายเพิ่งจะนึกขึ้นได้ นางหันมาเรียกให้จ้าวฮูหยินขยับเข้ามาใกล้โต๊ะพลางยิ้มอย่างมีจริต "นี่เป็นกฎของเชื้อพระวงศ์ จ้าวฮูหยินคงต้องยืนทานแล้วล่ะ จ้าวฮูหยินคงไม่รู้สึกลำบากใจใช่ไหม?"

จ้าวฮูหยินยังไม่ทันอ้าปาก ฉินเช่อเฟยก็รีบชิงประจบขึ้นว่า "โธ่ พระชายาตรัสเช่นนี้ จ้าวฮูหยินฟังแล้วคงไม่สบายใจแย่ การได้ยืนคอยรับใช้อยู่ข้างกายพระชายาระหว่างเสวยนั้นเป็นวาสนาเพียงใด? กฎของเชื้อพระวงศ์ย่อมเหมือนกันหมด ทุกคนต้องปฏิบัติตาม จ้าวฮูหยินจะลำบากใจได้อย่างไรกันเพคะ?"

จ้าวฮูหยินฟังแล้วกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย แม้ในใจจะคลายความกังวลไปบ้าง แต่ก็ยังรู้สึกอึดอัดอยู่ดี: กฎบ้าบออะไรกัน! เจ้าบ้านนั่ง แขกต้องยืน? อีกอย่าง นี่มันเมืองเฉวียนโจว มณฑลหนานไห่นะ มิใช่เมืองหลวง! กฎพรรค์นี้มัน...

ความระแวงของจ้าวฮูหยินนั้นถูกเผงทีเดียว ตามหลักการเสวยของเชื้อพระวงศ์นั้น บรรดาฮูหยินตระกูลขุนนางไม่มีสิทธิ์นั่งต่อหน้าไทเฮาหรือฮองเฮาเท่านั้น ทว่าพระชายาฮั่นหยางอ๋องจงใจจะสั่งสอนจ้าวฮูหยิน จึงฉวยโอกาสที่นางไม่รู้ความ หลอกลวงหน้าตาย!

"ฉินเช่อเฟยกล่าวถูกแล้วเพคะ นี่คือวาสนาของหม่อมฉัน หม่อมฉันจะลำบากใจได้อย่างไร" จ้าวฮูหยินฝืนยิ้มตอบ ทว่าความอยากอาหารอันตรธานไปสิ้น

พระชายายิ้มบางๆ พลางผายมือ "เชิญ! จ้าวฮูหยินอยากทานสิ่งใดไม่ต้องเกรงใจ" จากนั้นนางก็ไม่เอ่ยสิ่งใดอีก

จ้าวฮูหยินยืนถือตะเกียบค้าง มองอาหารเต็มโต๊ะแต่กลับคีบไม่ลง!

มันทำให้นางรู้สึกเหมือนตนเองเป็นเพียงสาวใช้คอยคีบอาหารให้พระชายาไม่มีผิด! ความรู้สึกนี้ช่างเลวร้ายเหลือทน!

ฉินเช่อเฟยเห็นนางยืนนิ่งอยู่นานก็เกรงว่าเรื่องจะดูไม่งาม จึงยิ้มกล่าวว่า "จ้าวฮูหยิน ไม่ต้องเกรงใจ เชิญตามสบาย! ธรรมเนียมผู้ดีนั้นยามเสวยมิให้เจรจา พระชายามิใช่ไม่ต้อนรับท่าน เพียงแต่ท่านทรงเคยชินกับการไม่ตรัสยามเสวยเท่านั้นเอง!"

"ขอบพระทัยเพคะ!" จ้าวฮูหยินพยักหน้าฝืนยิ้มให้

นางรู้สึกว่าการยืนเฉยๆ มันดูโง่เขลาเกินไป จึงสุ่มคีบเกี๊ยวตัวเล็กจิ๋วขนาดเท่าเหรียญอีแปะเข้าปากแล้วเคี้ยวกลืนไปในคำเดียว

ทว่าเหล่าสาวใช้ที่ยืนปรนนิบัติอยู่รอบข้าง กลับมีท่าทีชะงักไปครู่หนึ่งอย่างพร้อมเพรียง สายตาแปลกประหลาดพากันปรายมองนางแวบหนึ่งอย่างรวดเร็ว

ตอนแรกจ้าวฮูหยินไม่ได้สังเกต แต่พอนางเห็นพระชายาคีบเกี๊ยวตัวเล็กที่ขนาดแทบไม่ใหญ่ไปกว่านิ้วโป้งขึ้นมา แล้วค่อยๆ ละเมียดกัดถึงสี่ห้าคำกว่าจะหมด นางก็เข้าใจทันทีว่าสายตาแปลกๆ ของเหล่าสาวใช้เมื่อครู่นั้นหมายความว่าอย่างไร!

จ้าวฮูหยินรู้สึกเหมือนมีเสียงระเบิดดัง "ตูม!" ในหัว ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความอับอาย: แม้แต่สาวใช้คนหนึ่ง ยังบังอาจมารังเกียจว่าข้าหยาบกระด้าง! ช่าง... ช่างสามหาวนัก!

แกร็ก!

เสียงตะโกนวางตะเกียบลงบนโต๊ะดังขึ้นอย่างชัดเจน ทุกคนหันไปมอง พบว่าจ้าวฮูหยินวางตะเกียบกระแทกโต๊ะไปเสียแล้ว สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง แววตาเย็นเยียบ

"พระชายาเพคะ หม่อมฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าที่บ้านยังมีธุระด่วนต้องจัดการ คงมิอาจอยู่รับประทานเป็นเพื่อนพระชายาได้อีก หม่อมฉันขอตัวลาเพคะ!" จ้าวฮูหยินถอยหลังไปสองก้าวแล้วย่อกายถวายคำนับ

พูดจบ นางก็มิได้รอให้พระชายาอนุญาต กลับยืดตัวขึ้นแล้วเดินสะบัดหน้าจากไปทันทีด้วยความโกรธกรุ่น

"ช้าก่อน!" พระชายาฮั่นหยางอ๋องที่แอบสังเกตท่าทีของจ้าวฮูหยินมาตลอดเห็นนางเริ่มอึดอัดและอับอายก็นึกลำพองใจในทีว่า: สมควรแล้ว! จะได้รู้เสียบ้างว่ากิริยาผู้ดีเป็นอย่างไร!

ทว่านางคิดไม่ถึงว่าจ้าวฮูหยินจะกล้า "สะบัดหน้า" ใส่เช่นนี้!

พระชายาเองก็เริ่มโมโหขึ้นมาทันควัน

"ไม่ทราบว่าพระชายามีสิ่งใดจะสั่งสอนหม่อมฉันอีกหรือเพคะ?" จ้าวฮูหยินหยุดกึก พลางเลิกคิ้วหงส์ขึ้นสูง ท่าทางนั้นกลับมีบารมีที่ข่มขวัญคนได้โดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงที่คล้ายจะยิ้มแต่ไม่ยิ้มนั้น ทำให้คนฟังรู้สึกเหมือนถูกลดระดับลงมาอยู่ต่ำกว่านาง

พระชายาฮั่นหยางอ๋องโกรธจัดจนทนไม่ไหว กระแทกตะเกียบลงบ้างเสียงดัง แกร็ก! ใบหน้าเย็นชาดุจน้ำค้างแข็ง ตวาดเสียงเย็น "จ้าวฮูหยิน เจ้าช่างไม่รู้จักกฎระเบียบเอาเสียเลยรึ!"

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1441 ขุ่นเคืองเพราะลบหลู่

 บทที่ 1441 ขุ่นเคืองเพราะลบหลู่

ใต้เท้าจ้าวและพวกพ้องวุ่นวายจนหัวหมุน กว่าจะลากสังขารอันเหนื่อยล้ากลับถึงบ้านได้ก็ล่วงเข้าสู่ยามวิกาล

ทว่าทางฝั่งฮั่นหยางอ๋องกลับหาได้มีความพึงพอใจไม่

พระชายาฮั่นหยางอ๋องอดไม่ได้ที่จะบ่นกับสวามี "หม่อมฉันอย่างไรก็เป็นพระชายาเอกของอ๋อง เหตุใดภรรยาของใต้เท้าจ้าวจึงไม่มารายงานตัวเพื่อขอรับใช้? จัดที่ทางให้เสร็จแล้วก็หายหัวไปไม่ดูดำดูดี หม่อมฉันเห็นว่าพวกเขามิได้เห็นท่านอ๋องอยู่ในสายตาเลยสักนิด! ขนาดเพิ่งมาถึงยังเป็นเช่นนี้ วันหน้ามิมิยิ่งกว่านี้หรือ? ดีไม่ดีเสบียงอาหารที่ส่งมาให้คงมีแต่เศษก้างเศษผัก! ท่านอ๋อง... ท่านต้องรีบวางแผนเนิ่นๆ นะเพคะ!"

นับตั้งแต่ถูกหลีอ๋องและหรงเฟยอวี่รวมหัวกันตลบหลังจนต้องทิ้งฐานที่มั่นหนีตายมา ฮั่นหยางอ๋องก็กลายเป็นคนขี้ระแวงและถือตัวจัด—เป็นความทะนงตนที่ฉาบไว้บนความต่ำต้อย! เขาไม่อาจทนเห็นฐานะของตนถูกเพิกเฉยหรือลดความสำคัญลงแม้เพียงนิดเดียว!

นี่คือเหตุผลที่เขายอมผิดใจกับใต้เท้าจ้าวและเซียวมู่ เพื่อดึงดันจะเข้าพักในเมืองเฉวียนโจว เพราะศักดิ์ศรีของอ๋องเช่นเขาจะให้ไปนอนกลางค่ายนอกเมืองได้อย่างไร? หากทำเช่นนั้นเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!

ในความคิดของเขา ใต้เท้าจ้าวควรจะสละจวนส่วนตัวให้ครอบครัวเขาพักเสียด้วยซ้ำ การที่เขาไม่เอ่ยปากทวงถือว่าเมตตามากแล้ว!

เขาย้ำเตือนตนเองทุกลมหายใจว่า การมาหนานไห่ครั้งนี้มิใช่การมาขอพึ่งพิง แต่เป็นการมาเพื่อกอบกู้ความชอบธรรม! เขาคือโอรสของฮ่องเต้องค์ก่อน มาเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้พระบิดาและอดีตรัชทายาท! การที่หลี่ฟู่เปิดประตูเมืองรับเขาเข้ามา ย่อมเท่ากับยอมรับคำพูดของเขา และนับจากนี้หลี่ฟู่ก็ควรต้องฟังคำสั่งจากเขาด้วย!

เมื่อได้ยินคำบ่นของภรรยา ฮั่นหยางอ๋องก็รู้สึกไม่สบอารมณ์เช่นกัน เขาขมวดคิ้วพลางกล่าว "ใต้เท้าจ้าวนี่ช่างทำงานไม่เป็นเอาเสียเลย! หลี่ฟู่อย่างไรก็เป็นเพียงแม่ทัพ จะให้คุมทัพจับศึกย่อมได้ แต่หาใช่คนที่จะมาเป็นขุนนางปกครองแผ่นดินไม่! เมืองสำคัญอย่างเฉวียนโจว กลับมอบให้คนไม่รู้จักกาลเทศะเช่นนี้ดูแล! ไว้ข้ามีโอกาสต้องคุยกับเขาเสียหน่อย ให้เปลี่ยนตัวคนเสีย!"

เขายังกล่าวสอนพระชายาต่อ "เจ้านะเจ้า กฎระเบียบของราชสำนักจะเสียไม่ได้ ฐานะศักดิ์ศรีของเราต้องรักษาไว้ให้มั่น สตรีในแถบชายแดนป่าเถื่อนเช่นนี้จะไปรู้อะไร? นางไม่มา เจ้าก็ส่งคนไปตามสิ! ที่นางไม่มา ข้าว่ามิใช่เพราะรบหลู่เราหรอก แต่เป็นเพราะนางไร้การศึกษาจนไม่รู้จักขนบธรรมเนียมต่างหาก!"

เมื่อได้ฟังดังนั้น สีหน้าของพระชายาฮั่นหยางอ๋องก็ดูดีขึ้น นางยิ้มออกมา "สมกับเป็นท่านอ๋อง ช่างมองการณ์ไกลกว่าหม่อมฉันนัก! คงจะเป็นอย่างที่ท่านว่าจริงๆ เช่นนั้นหม่อมฉันจะไม่ถือสานาง พรุ่งนี้จะส่งคนไปตามตัวมา!"

ฮั่นหยางอ๋องพยักหน้า "พรุ่งนี้แต่เช้าล่ะ! คาดว่าหลี่ฟู่และหลี่ฮูหยินน่าจะมาถึง พวกเขามีความสำคัญยิ่งกว่าสามีภรรยาตระกูลจ้าวเสียอีก ถึงตอนนั้นเจ้าต้องตั้งรับให้ดี คอยรับรองหลี่ฮูหยินผู้นี้อย่าให้ขาดตกบกพร่อง"

พระชายาฮั่นหยางอ๋องแค่นเสียงหึเบาๆ พลางยิ้ม "ท่านอ๋องวางใจเถิด หลี่ฮูหยินคงมิใช่คนไร้การศึกษาเช่นเมียขุนนางท้องถิ่น ทุกอย่างย่อมเป็นไปตามระเบียบแบบแผน!"

คืนนั้นผ่านพ้นไปอย่างไร้เรื่องราว

เช้าวันต่อมา หลังจากพระชายาฮั่นหยางอ๋องแต่งกายเสร็จสิ้น ก็สั่งคนไปเชิญจ้าวฮูหยินมาสนทนาทันที

ยามนั้น จ้าวฮูหยินและใต้เท้าจ้าวเพิ่งตื่นได้ไม่นาน เมื่อได้ยินว่าพระชายาอ๋องส่งคนมาเชิญ จ้าวฮูหยินก็ดีใจจนเนื้อเต้น รีบตอบตกลงเป็นพัลวันว่าจะรีบตามไปทันที!

คล้อยหลังคนเดินข่าว จ้าวฮูหยินก็ไม่สนใจจะเตรียมมื้อเช้า นางสั่งการเพียงไม่กี่คำในครัว ก่อนจะบัญชาให้สาวใช้เปิดหีบหาอาภรณ์และเครื่องประดับที่ดีที่สุดมาสวมใส่ อีกทั้งยังสั่งให้เตรียมแป้งผัดหน้า ชาดทาปาก รวมถึงน้ำหอมตะวันตกที่มีกลิ่นหอมฟุ้งและบริสุทธิ์ที่สุดมาพร้อม!

นี่คือการเข้าเฝ้าพระชายาอ๋องเชียวนะ! โอกาสที่นางไม่เคยได้รับมาก่อนในชีวิต มีหรือจะไม่ตื่นเต้น?

ใต้เท้าจ้าวเห็นภรรยาเป็นเช่นนั้น ก็นึกถึงเหล่าบริวารของฮั่นหยางอ๋องที่รับมือยากเย็นเมื่อวาน เขาได้แต่ขมวดคิ้วส่ายหน้าด้วยความกังวล

เห็นภรรยากำลังดีอกดีใจ เขาก็ไม่อยากสาดน้ำเย็นรดกองไฟ แต่หากไม่เตือนไว้บ้างถ้านางไปก่อเรื่องจะทำอย่างไร?

ใต้เท้าจ้าวครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะกระแอมไอ "น้องหญิง พระชายาฮั่นหยางอ๋องนั้นเป็นผู้สูงศักดิ์ตัวจริงจากเมืองหลวง! ขนบธรรมเนียมย่อมเคร่งครัดนัก อาจจะไม่ถูกตาทำนองคลองธรรมแบบชาวชายแดนอย่างพวกเรา เจอกันแล้วเจ้าต้องระวังคำพูดกิริยาให้ดี อย่าได้พูดพล่อยหรือทำสิ่งใดเลอะเทอะ เดี๋ยวเขาจะหัวเราะเยาะเอาได้!"

"ท่านวางใจเถิด! ข้าไม่ทำให้ท่านเสียหน้าหรอก!" จ้าวฮูหยินตอบส่งเดชพลางยิ้มระรื่น "หลี่ฮูหยินเองก็เป็นผู้ดีจากเมืองหลวง ข้าเห็นนางก็ดูเป็นกันเองดี มิได้มีกฎเกณฑ์ข้อห้ามอะไรมากมาย! พระชายาย่อมต้องสูงศักดิ์กว่าหลี่ฮูหยิน แต่ใจคอก็คงจะดีเหมือนกันนั่นแหละ ท่านดูสิ ไม่อย่างนั้นจะส่งคนมาเชิญข้าไปสนทนาแต่เช้าเช่นนี้หรือ!"

"..." ใต้เท้าจ้าวฟังแล้วก็รู้ทันทีว่าภรรยาไม่ได้นำคำเตือนของเขาเข้าหูเลยแม้แต่น้อย เขาถอนหายใจยาวพลางเดินจากไปเงียบๆ

ใต้เท้าหลี่และฮูหยินคงได้รับข่าวและออกเดินทางมาก่อนกลุ่มฮั่นหยางอ๋องจะถึงเฉวียนโจวแล้วกระมัง... หวังว่าพวกเขาจะมาถึงในเร็ววัน...

ใต้เท้าจ้าวกังวลเรื่องงานในจวนเจ้าเมือง จึงรีบทานมื้อเช้าเพียงไม่กี่คำแล้วรีบสวมชุดขุนนางมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานทันที

ฝ่ายภรรยาของเขานั้นแต่งตัวเต็มยศราวกับจะไปฉลองตรุษจีน นางมุ่งหน้าไปพบพระชายาฮั่นหยางอ๋องด้วยความตื่นเต้นปรีดา!

ทันทีที่เห็นจ้าวฮูหยิน พระชายาฮั่นหยางอ๋องก็ถึงกับขมวดคิ้วมุ่น เลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความประหลาดใจ

มิใช่เรื่องอื่นใด แต่การแต่งกายของจ้าวฮูหยินนั้นช่าง "ฉูดฉาด" เกินบรรยาย!

นางสวมเสื้อตัวสั้นสีแดงสดปักลายโบตั๋นด้วยดิ้นทองอร่าม ที่คอเสื้อและกระดุมประดับด้วยไข่มุกเม็ดเขื่อง ปลายแขนและสาบเสื้อขลิบขอบหนาถึงสามนิ้วด้วยลวดลายปักดิ้นทองเงินสลับกันยุ่งเหยิง! เบื้องล่างสวมกระโปรงจีบสีแดงกุหลาบสดใสจากผ้าเมฆาขลิบเงินลายเมฆมงคล

เกล้ามวยผมประดับด้วยปิ่นทองมุกหยก ฝังรัตนชาติหลากสีส่องประกายระยิบระยับ! ท่าทางที่แสดงออกมานั้นช่างวางโตและโอ่อ่าเสียจนบดบังรัศมีของพระชายาอ๋องที่กำลังตกอับหนีร้อนมาพึ่งเย็นไปจนหมดสิ้น!

พระชายาฮั่นหยางอ๋องสีหน้าเปลี่ยนไปทันที นางรู้สึกเหมือนถูกลบหลู่อย่างรุนแรง: นังนี่มันจงใจข่มขวัญข้าชัดๆ! พวกคนเถื่อน... ดี! ดีนัก!

ทว่าจ้าวฮูหยินกลับหาได้รู้ความไม่ ใบหน้าของนางเปี่ยมด้วยความสุขสันต์และตื่นเต้น นางเดินเข้าไปถวายคำนับพลางยิ้มกว้าง "หม่อมฉันขอประทานพรให้พระชายาฮั่นหยางอ๋องมีพระพลานามัยแข็งแรงเพคะ!"

แข็งแรงรึ? พระชายาฮั่นหยางอ๋องแค่นยิ้มในใจ นางยกมือขึ้นเล็กน้อยพลางเอ่ยด้วยท่าทีสงวนตัว "จ้าวฮูหยินเกรงใจไปแล้ว ข้าเพียงเชิญเจ้ามานั่งคุยเล่นฆ่าเวลาเท่านั้น เจ้ากลับแต่งกายเต็มยศถึงเพียงนี้ กลายเป็นข้าเองที่ดูเสียมารยาทไปเสียได้!"

จ้าวฮูหยินปรายตามองชุดของพระชายาอ๋องที่เป็นเพียงชุดกระโปรงสีกลีบบัวลายลายนกแอ่นร่ายรำในป่าซิ่งอย่างเรียบง่าย และมวยผมที่เพียงปักปิ่นหยกไว้อย่างหลวมๆ ทว่านางก็ยังมิได้สำนึกว่าตนเองนั้นขัดหูขัดตาพระชายาเพียงใด กลับยิ้มตอบอย่างใจกว้างว่า "พระชายาก็ตรัสเกินไปเพคะ! ท่านเป็นผู้สูงศักดิ์ สวมใส่อะไรย่อมงดงามไปเสียหมด! หม่อมฉันถือว่ามาเยี่ยมเยียนในฐานะแขก หากมิแต่งกายให้ประณีต ย่อมดูไม่งามมิใช่หรือเพคะ!"

"..." พระชายาฮั่นหยางอ๋องถึงกับจุกจนพูดไม่ออก ไม่รู้จะสรรหาคำใดมาโต้ตอบสตรีผู้นี้ดี

เป็นพวกไร้หัวนอนปลายเท้าที่ไม่รู้จักขนบธรรมเนียมเลยจริงๆ!

จะไปถือสากับคนพรรค์นี้ มีแต่จะลดเกียรติตัวเองเปล่าๆ!

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1440 ฮั่นหยางอ๋องหนีหัวซุกหัวซุน

 

บทที่ 1440 ฮั่นหยางอ๋องหนีซุกหัวซุน

หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมาจริงๆ ผู้เป็นพี่สาวมิต้องเสียใจจนแทบขาดใจตายหรอกหรือ อีกทั้งหลานชายตัวน้อยก็ยังเยาว์วัยนัก...

เช้าวันต่อมา เหลียนเจ๋อพาลั่วกว่างและผู้ติดตามอีกสิบกว่าคน ปลอมตัวเป็นพ่อค้าเดินทางออกจากเมืองหนานไห่อย่างเงียบเชียบ มุ่งหน้าขึ้นสู่ทิศเหนือ

แม้เหลียนฟางโจวจะอาลัยอาวรณ์เพียงใด ก็ทำได้เพียงยืนมองเขาลับตาไปพลางสวดอ้อนวอนอยู่ในใจเท่านั้น!

ประจวบเหมาะกับยามนั้น หลี่ฟู่ได้รับข่าวระบุว่า ฮั่นหยางอ๋อง หรืออดีตเซี่ยนอ๋องผู้เพิ่งได้รับแต่งตั้งหยกๆ ถูกผู้ใต้บังคับบัญชาทรยศหักหลัง โดยคนผู้นั้นลอบติดต่อกับฮ่องเต้องค์ใหม่เพื่อตลบหลังเข้าหาทั้งในและนอก จนฮั่นหยางอ๋องปราชัยยับเยิน ต้องหอบเอาข้าหลวงคนสนิทและทหารไม่ถึงหมื่นนายหนีตายอย่างอเนจอนาถ!

และคนที่ทรยศเขาก็คือหรงเฟยอวี่

เหลียนฟางโจวได้ฟังจากหลี่ฟู่ก็แค่นเสียงเหยียดหยาม "คนถ่อยอย่างหรงเฟยอวี่ มีเพียงมันเท่านั้นที่ทำเรื่องเช่นนี้ได้! น่าเจ็บใจนัก ตอนนั้นพวกเราช่างเขลาที่ถูกมันแกล้งตายตบตาจนรอดเงื้อมมือไปได้ มิเช่นนั้นข้ารับรองว่าป่านนี้โลกคงไม่มีคนชื่อนี้อยู่อีก!"

เพียงความชั่วที่มันทำไว้กับเหลียนเจ๋อ ก็มากพอให้เหลียนฟางโจวสังหารมันสักสิบครั้งแล้ว! หากมิใช่ว่าตอนนั้นมันกลายเป็นคนพิการหลับใหล นางไม่มีวันปล่อยมันไปแน่!

หลี่ฟู่หัวเราะพลางเอ่ย "เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดมันจึงทรยศฮั่นหยางอ๋อง? สายข่าวรายงานว่าเรื่องนี้พัวพันถึงพวกเราด้วย! ได้ยินว่าฮั่นหยางอ๋องคิดจะส่งตัวมันให้เจ้าเพื่อกำนัลน้ำใจ ทว่าความลับรั่วไหลจนมันรู้เข้า มันจึงชิงลงมือก่อน ลอบติดต่อกับหลีอ๋องแล้วตลบหลังเจ้านายเสียเลย!"

เหลียนฟางโจวถึงบางอ้อ นางตรองดูครู่เดียวก็เข้าใจกระจ่าง "ฮั่นหยางอ๋องคิดแผนนี้ ย่อมหมายจะดึงเจ้าเป็นพวกสินะ? แต่ละคนช่างดีดลูกคิดเก่งนัก เห็นเจ้าเป็นชิ้นปลามันกันหมดแล้ว!"

หลี่ฟู่ระเบิดเสียงหัวเราะ "เช่นนี้มิดีหรอกหรือ? อย่างน้อยก็พิสูจน์ได้ว่า ยามนี้ยังไม่มีใครกล้าแตะต้องพวกเรา!"

ทว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นเช่นไร หลี่ฟู่เองก็ยังหนักใจ เขาทำได้เพียงเดินหมากไปทีละก้าว

"ฮั่นหยางอ๋องมุ่งลงใต้มาตลอด ไม่แน่ว่าอาจจะมาพึ่งพิงพวกเราที่นี่ คำนวณวันเวลาดูแล้ว อีกไม่เกินสองวันนี้คงถึง!" หลี่ฟู่กล่าวเสริม

เหลียนฟางโจวใจหายวาบ "เจ้าหมายความว่า เขาคิดจะมาพึ่งเจ้าที่หนานไห่รึ? จะ... จะเป็นไปได้อย่างไร?"

อย่างไรเสียเขาก็เป็นถึงอ๋อง จะตกอับถึงขั้นนี้เชียวหรือ!

หลี่ฟู่กล่าว "ข้าก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น! เจ้าว่าหากเขามาจริงๆ ข้าควรจะรับหรือไม่รับดีเล่า?"

รับก็ไม่เหมาะ ไม่รับก็ไม่ได้

สำหรับหลีอ๋องและเซี่ยนอ๋อง หลี่ฟู่สงวนท่าทีมาตลอด ไม่อยากถูกบีบให้ต้องเลือกข้างเพราะสถานการณ์บังคับ

เหลียนฟางโจวนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนยิ้มตอบ "บางทีเขาอาจจะไม่มาก็ได้ พวกเราอย่าเพิ่งตีตนไปก่อนไข้เลย"

ทว่าวันต่อมา ข่าวเร่งด่วนจากเซียวมู่ที่ส่งมาจากเมืองเฉวียนโจวก็มาถึง ระบุว่าฮั่นหยางอ๋องขอเข้าพบ โดยใช้เส้นทางผ่านจางโจวและเฉวียนโจว มุ่งตรงมายังเมืองหนานไห่

ฮั่นหยางอ๋องเปิดปากคำแรกก็อ้างว่า ฮ่องเต้องค์ก่อนถูกใส่ร้าย รัชทายาทถูกป้ายสี! หลี่ฟู่ได้แต่สบถในใจว่า "เจ้าเล่ห์นัก!" ทว่ากลับจำต้องเปิดด่านรับพวกเขาเข้ามา

หลังหารือกับหูต้าไห่และพวก หลี่ฟู่จึงอ้างว่าเมืองหนานไห่ไม่สะดวกให้เคลื่อนทัพใหญ่ ทหารแปดพันนายที่ติดตามฮั่นหยางอ๋องมาให้ตั้งค่ายอยู่ที่ชานเมืองเฉวียนโจว โดยสั่งให้เซียวมู่อารักขาฮั่นหยางอ๋องไว้ที่นั่นชั่วคราว ส่วนตัวเขาจะรีบเดินทางไปพบด้วยตนเอง

"ในขบวนของฮั่นหยางอ๋อง มีทั้งพระชายา พระชายารอง สองคุณชายน้อยและท่านหญิงเดินทางมาด้วย น้องหญิง... เที่ยงนี้คงต้องรบกวนเจ้าเดินทางไปกับข้าแล้ว!" หลี่ฟู่เอ่ยพลางยิ้มขื่น

เหลียนฟางโจวเองก็ปวดหัวไม่แพ้กัน "จะปล่อยให้พวกเขาอยู่ที่เฉวียนโจวตลอดไปก็คงไม่ได้ แม้เฉวียนโจวจะไกลจากหนานไห่ หากเกิดจลาจลขึ้นก็ไม่กระทบที่นี่ ทว่ายิ่งไกลก็ยิ่งคุมยาก หากเกิดเรื่องขึ้นเจ้าจะจัดการไม่ทันท่วงที อีกฝ่ายเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ หากคิดจะทำตัวเป็นแขกที่ข่มเจ้าบ้าน ขุนนางท้องถิ่นที่ไหนจะเอาอยู่!"

หลี่ฟู่พยักหน้าเห็นด้วย "เช่นนั้นก็ให้คนไปทำความสะอาดจวนเก่าของตระกูลเติ้งเสีย เมื่อพวกเขามาถึงหนานไห่ ก็ให้พักอยู่ที่นั่นไปก่อน!"

ทำได้เพียงเท่านี้! เหลียนฟางโจวนึกถึงพระชายาฮั่นหยางอ๋องที่เคยพบกัน นางดูมิใช่สตรีที่เรื่องมากหรือเอาใจยากนัก จึงเบาใจลงบ้าง

วันรุ่งขึ้น หลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวก็ออกเดินทางไปยังเมืองเฉวียนโจว

เซียวมู่และเจ้าเมืองเฉวียนโจวจัดให้คณะของอ๋องพักอยู่ที่เรือนรับรองหลังจวนเจ้าเมือง เดิมทีทหารต้องตั้งค่ายนอกเมือง ทว่าฮั่นหยางอ๋องกลับดื้อดึง ยืนกรานจะพาคนหนึ่งพันนายเข้าเมือง โดยให้ทหารองครักษ์สามร้อยนายเฝ้าอารักขาในจวนเจ้าเมือง ส่วนอีกเจ็ดร้อยนายให้ตั้งค่ายอยู่หน้าจวนและพื้นที่โดยรอบ

เขากลัวเสียจนขวัญหนีดีฝ่อ! แม้จะอ้างชื่อฮ่องเต้องค์ก่อนจนหลี่ฟู่ต้องยอมต้อนรับ ทว่าหากไม่มีคนสนิทที่ไว้ใจได้อยู่ข้างกาย เขาก็ไม่อาจข่มตาหลับได้ลง!

ใต้เท้าจ้าวเจ้าเมืองเฉวียนโจวและเซียวมู่ได้ฟังก็ข่มโทสะไว้ในใจ สำหรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้ ทั้งคู่ไม่มีความยินดีแม้แต่น้อย!

เซียวมู่นั้นไม่ต้องพูดถึง สิ่งใดที่หลี่ฟู่ไม่ชอบ เขาย่อมไม่ชอบด้วย อีกทั้งอดีตเซี่ยนอ๋องผู้นี้หาใช่คนสุภาพอ่อนโยนดังเปลือกนอก ใครจะรู้ว่ายามนี้กำลังเล่นละครอยู่อีกหรือไม่? คนประเภทนี้ช่างน่ารังเกียจยิ่งกว่าหลีอ๋องเสียอีก!

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังพร่ำบอกว่าคนนั้นคนนี้ถูกใส่ร้าย ตัวเขาเองก็ใช่จะสะอาดสะอ้าน ไม่แน่ว่าอาจเป็นเพียงเรื่องโจรตะโกนให้จับโจรของสองพี่น้องเท่านั้น!

ส่วนใต้เท้าจ้าวเจ้าเมืองนั้น... เพียงแค่นึกถึงการต้องจัดเตรียมที่พัก เสบียงกรัง และเรื่องหยุมหยิมมหาศาลให้คนพวกนี้โดยไม่มีค่าตอบแทน เขาก็แทบจะหน้ามืดแล้ว!

ยิ่งเมื่อเห็นอ๋องผู้ตกอับที่หนีซุกหัวซุนมาดั่งสุนัขจนตรอก กลับยังมาวางท่าเป็นเจ้าชีวิตสั่งโน่นสั่งนี่ไม่หยุดหย่อน ยิ่งทำให้น่ารังเกียจเข้าไปใหญ่!

ใต้เท้าจ้าวนิ่งเงียบพลางทำหน้าบึ้งตึง: จวนเจ้าเมืองมีพื้นที่เพียงเท่านี้ จะให้คนหลายร้อยแห่กันเข้ามาพัก ย่อมต้องเบียดเสียดจนไม่มีที่ยืนแน่!

เซียวมู่จึงเอ่ยยิ้มๆ กับฮั่นหยางอ๋อง "ท่านอ๋อง เรือนหลังจวนเจ้าเมืองมีพื้นที่จำกัด เกรงว่าจะรับรองคนจำนวนมากไม่ได้ หรือท่านอ๋องจะออกไปตั้งค่ายกับทหารที่ชานเมืองดีพ่ะย่ะค่ะ ที่นั่นกว้างขวาง จะจุคนเท่าไหร่ก็ได้ไม่มีปัญหา!"

ฮั่นหยางอ๋องได้ฟังก็หน้าเปลี่ยนสีทันที แสร้งยิ้มบางๆ "เปิ่นหวางมาถึงเมืองเฉวียนโจวแล้ว จะให้ไปนอนกลางดินกินกลางทรายนอกเมืองได้อย่างไร ดูไม่สมเกียรติเอาเสียเลย! วางใจเถิด คนของเปิ่นหวางไม่ถือเรื่องความคับแคบ เอาตามนี้แหละ แม่ทัพเซียวอย่าได้กล่าวมากความอีก!"

เซียวมู่และใต้เท้าจ้าวไร้ทางโต้แย้ง จำต้องไปจัดการตามสั่ง

ทั้งสองแบ่งงานกัน เซียวมู่รับผิดชอบทหารนอกเมือง ส่วนใต้เท้าจ้าวนั้นก้มหน้ากล้ำกลืนความขมขื่น จัดสรรที่พักให้คณะของอ๋อง

สรุปคือ วันนั้นทั้งวันคนทั้งคู่ต้องวุ่นวายจนโกลาหล แทบไม่มีเวลาแม้แต่จะดื่มน้ำสักอึก

ฮั่นหยางอ๋องและครอบครัวย่อมเข้าพักในเรือนที่ใหญ่ที่สุดก่อน ทว่าทหารองครักษ์และผู้ติดตามของเขานั้นกลับมิใช่คนว่านอนสอนง่าย โดยเฉพาะพวกหัวหน้านายกองชั้นผู้น้อยที่รอนแรมหนีตายมานาน เมื่อได้ที่พักพิงย่อมคิดจะเสวยสุขให้เต็มคราบ บ้างก็บ่นว่าที่พักแคบไปบ้าง ดีไม่พอบ้าง สั่งโน่นเรียกนี่จนจวนเจ้าเมืองปั่นป่วนวุ่นวายไปหมด!

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1439 การหลบซ่อนของสวีอี้หยุน

 

บทที่ 1439 การหลบซ่อนของสวีอี้หยุน

แรงกายของสตรีเพียงสามคนย่อมมีจำกัด อีกทั้งยังต้องทำอย่างลับๆ ล่อๆ หลบเลี่ยงสายตาผู้คน อุโมงค์แห่งนี้จึงขุดได้ไม่กว้างนัก ยาวเพียงเมตรเศษ แต่ลึกเกือบสองเมตร

สวีอี้หยุนคุดคู้ตัวอยู่เบื้องล่าง นางไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้เพียงนิด ทำได้เพียงหลับตาตั้งสมาธิ ปล่อยให้วันเวลาไหลผ่านไปอย่างเงียบเชียบ

ในที่สุด ไอร้อนที่แผ่ลงมาจากเบื้องบนก็เริ่มจางหาย เสียงขื่อคานถล่มและเสียงเพลิงเผาไหม้ค่อยๆ สงบลง นางเงี่ยหูฟัง... เสียงอื้ออึงของผู้คนและสรรพสำเนียงที่ยากจะบรรยายในตอนแรกดูเหมือนจะเลือนหายไปจนสิ้น โลกทั้งใบกลับสู่ความสงัดงัน

ทว่านางยังไม่กล้าออกไป

ใช่ว่าทุกคนจะปักใจเชื่อว่านางตายแล้ว พวกเขาต้องย้อนกลับมาค้นหาอีกแน่ อย่างน้อยต้องรอให้ผ่านไปสักสองสามวัน จนกว่าจวนหลังนี้จะเงียบสนิทจริงๆ

หากนางคาดไม่ผิด ก่อนที่คนตระกูลเหลียนจะกลับมา จวนแห่งนี้จะต้องถูกทางการสั่งปิดตาย

เมื่อถึงเวลานั้น นางจึงจะปลอดภัยอย่างแท้จริง

สวีอี้หยุนคาดการณ์ไม่ผิด คุณชายสามตระกูลจูยังคงระแวงว่านางอาจจะยังไม่ตายและซ่อนตัวอยู่ในจวนแห่งนี้ ในวันที่สามหลังเกิดเหตุเพลิงไหม้ เขาจึงนำคนลอบเข้ามาตรวจค้นทุกตารางนิ้วอย่างละเอียดลออ!

สวีอี้หยุนที่หลบอยู่ใต้ดินพลันได้ยินเสียงฝีเท้าและบทสนทนา นางตระหนกจนแขนขาอ่อนแรง หัวใจเต้นระรัวดั่งกลองรบ เหงื่อกาฬไหลซึมทั่วร่าง โชคดีนักที่นางยังไม่ออกไปในตอนนั้น

นางอาศัยเพียงเศษเสบียงและน้ำดื่มประทังชีวิตอยู่ในหลุมแคบๆ จนล่วงเข้าสู่วันที่สี่ รุ่งสางวันนั้นนางจึงฝืนเรี่ยวแรงผลักฝาปิดด้านบนออก แล้วตะเกียกตะกายปีนขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้าแทบขาดใจ

สภาพภายในจวนยับเยินจนดูไม่ได้ นางยิ้มขื่นพลางมองหาเรือนที่ลับตาคนเพื่อใช้พักพิงชั่วคราว ก่อนจะไปขนฟืนและอาหารจากในครัวมาเตรียมไว้

นางใช้เวลาเกือบทั้งวันจึงจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น

เมื่อรัตติกาลมาเยือน นางทานอาหารเพียงเล็กน้อยแล้วล้มตัวลงนอนบนตั่งด้วยความเพลียจัด ทว่าในใจกลับสงบนิ่งอย่างประหลาด

ในที่สุดนางก็รอดพ้นคราวเคราะห์นี้มาได้! ต่อให้พวกเขาจะสงสัยว่านางยังไม่ตายแล้วอย่างไร? ยามนี้จวนเหลียนถูกทางการปิดตายไปแล้ว คงไม่มีใครย้อนกลับมาค้นหาเป็นครั้งที่สอง

สถานที่ที่อันตรายที่สุดคือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด ใครจะคาดคิดว่านางยังกล้าหลบซ่อนอยู่ที่นี่!

นางไม่รู้ว่าโลกภายนอกยามนี้เป็นเช่นไร แต่สำหรับนางแล้ว ไม่ว่าหลีอ๋องจะครองบัลลังก์ได้มั่นคง หรือเซี่ยนอ๋องจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้อีกครา ผลลัพธ์ก็คงไม่ต่างกัน

นางไม่อาจไปหาพระชายาหลิวจวิ้นอ๋องได้ เพราะรอบจวนอ๋องต้องมีหูตาคอยเฝ้าอยู่แน่ และนางก็ไม่อาจหนีออกนอกเมืองได้ นางตัวคนเดียว ไร้ประสบการณ์เดินทางไกล หากปราศจากสาวใช้และบ่าวไพร่คอยปรนนิบัติ นางย่อมมืดแปดด้านว่าควรทำสิ่งใด

นางทำได้เพียงรอ... อย่างน้อยก็สักหนึ่งเดือน รอจนเรื่องซาลงค่อยแอบออกไปสืบข่าวเพื่อวางแผนขั้นต่อไป

นางมีเวลาเหลือเฟือ และมีความทรงจำอันแสนสุขไว้คอยปลอบประโลมใจ เพียงนึกว่าสามีและลูกชายหนีพ้นไปได้อย่างปลอดภัย ในอกก็พลันรู้สึกอิ่มเอมและผ่อนคลายยิ่งนัก...

เรื่องราวเหล่านี้ เหลียนเจ๋อและเหลียนเช่อย่อมไม่อาจล่วงรู้ สิ่งที่พวกเขารับทราบมีเพียงว่านางรั้งอยู่เมืองหลวงเพื่อเผชิญหน้ากับโทสะของหลีอ๋องและเซี่ยนอ๋องเพียงลำพัง!

เมื่อเหลียนเจ๋อเล่าจบ เหลียนฟางโจวก็ได้แต่ทอดถอนใจ นางนึกไม่ถึงว่าสวีอี้หยุนจะเด็ดเดี่ยวได้ถึงเพียงนี้ ทว่าพอลองตรองดู หากเป็นตัวนางเอง นางก็คงเลือกทำเช่นเดียวกัน เพราะบุรุษหนีไปได้จึงจะมีกำลังกลับมาทวงแค้น ส่วนสตรีนั้นความสามารถในโลกเช่นนี้ย่อมมีจำกัด การตัดสินใจเช่นนี้จึงเป็นการชั่งน้ำหนักที่ชัดเจนที่สุดแล้ว

"เจ้าตั้งใจจะทำอย่างไรต่อไป?" เหลียนฟางโจวมิได้เอ่ยคำปลอบประโลมหรือชื่นชมสวีอี้หยุน นางเพียงจ้องมองเหลียนเจ๋อพลางถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

สายตาและท่าทีนั้นบ่งบอกทุกอย่าง: ไม่ว่าน้องชายจะตัดสินใจอย่างไร พี่สาวคนนี้พร้อมจะสนับสนุนเสมอ!

"พี่ใหญ่!" เหลียนเจ๋อเข้าใจความหมายนั้นดี ในใจพลันรู้สึกอุ่นซ่านและมั่นคงอย่างยิ่ง แม้ยามนี้เขาจะครอบครองทรัพย์สินมหาศาลจนไม่มีใครในใต้หล้ากล้าหมิ่นเกียรติ ทว่าต่อหน้าพี่สาว เขาก็ยังคงเป็นเด็กหนุ่มที่ต้องการพึ่งพานางไม่เปลี่ยน

ความรู้สึกมั่นคงนี้ไม่เกี่ยวกับทรัพย์ศฤงคาร ความสามารถ หรืออายุ แต่มันคือความผูกพันและเชื่อใจที่สลักลึกอยู่ในจิตวิญญาณ

"พี่ใหญ่และพี่เขยย่อมดูแลอี้เอ๋อร์ได้เป็นอย่างดี ข้าจึงไม่มีสิ่งใดให้ต้องกังวล... ข้าอยากกลับเมืองหลวงไปตามหานาง" น้ำเสียงของเหลียนเจ๋อราบเรียบ ทว่าหนักแน่น

นี่เป็นเรื่องภายในของตระกูลเหลียนและพัวพันถึงความเป็นตาย หลี่ฟู่จึงไม่อาจสอดคำได้ เขาเพียงแต่หันไปมองเหลียนฟางโจว

"รออีกสักหน่อยเถิด" เหลียนฟางโจวครุ่นคิดครู่หนึ่ง "ข้ากับพี่เขยจะส่งคนเข้าเมืองหลวงทันทีเพื่อติดต่อกับสายข่าวที่มีอยู่ และแวะไปสืบข่าวที่จวนหลิวจวิ้นอ๋องด้วย เจ้าอยู่ดูแลอี้เอ๋อร์ที่นี่เถิด อาเจ๋อ... พวกเจ้าอุตส่าห์หนีรอดออกมาได้ หากเจ้าดึงดันจะกลับไปแล้วเกิดเรื่องขึ้นมา อย่าว่าแต่พี่เลย ต่อให้เป็นอี้หยุน เจ้าก็เท่ากับทำให้สิ่งที่นางเสียสละต้องสูญเปล่า! อีกอย่าง พวกเจ้าออกมานานเพียงนี้ เรื่องที่ควรเกิดก็คงเกิดไปหมดแล้ว เรื่องที่ไม่เกิดก็คงไม่เกิดอีก เจ้าจะรีบร้อนกลับไปยามนี้ทำไมกัน?"

เมื่อนึกถึงสวีอี้หยุน เหลียนเจ๋อก็ยิ่งรู้สึกขมขื่น เขาพยายามส่ายหน้าเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงต่ำ "พี่ใหญ่ ข้าเข้าใจสิ่งที่ท่านพูดดี เหตุผลมันก็เป็นอย่างนั้น... แต่ข้าไม่อาจทนรออยู่ที่นี่เฉยๆ ได้ ข้าต้องกลับไปตามหานางด้วยตนเองจึงจะนอนตาหลับ พี่ใหญ่วางใจเถิด พวกมันไม่มีทางคิดว่าข้าจะกล้าย้อนกลับไป และข้าจะระวังตัวให้ถึงที่สุด ไม่ให้ใครพบตัวได้แน่ หากโชคร้ายต้องตกอยู่ในมือหลีอ๋อง พี่ใหญ่และพี่เขยก็ไม่ต้องเป็นห่วงข้า และอย่าได้ลำบากใจเพราะข้าเป็นอันขาด!"

"พูดเหลวไหลอะไรอย่างนั้น!" เหลียนฟางโจวหน้าเปลี่ยนสีพลางตวาดด้วยความโกรธ "ข้าเป็นพี่สาวเจ้า จะไม่ให้เป็นห่วงได้อย่างไร? ไม่ว่าเมื่อไหร่ เจ้าก็ห้ามทำเรื่องโง่ๆ เด็ดขาด! ในเมื่อเจ้ายืนกรานจะกลับไป... ก็ตามใจ ข้าไม่ห้ามเจ้าแล้ว!"

"ขอบพระคุณพี่ใหญ่!" เหลียนเจ๋อดีใจรีบกล่าวขอบคุณ "ข้าจะออกเดินทางวันพรุ่งนี้ เมื่อถึงเมืองหลวงแล้วจะรีบติดต่อกลับมาทันที!"

เหลียนฟางโจวพยักหน้า "เจ้าไปพักผ่อนให้เต็มที่เถิด พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่"

เหลียนเจ๋อรับคำแล้วขอตัวลาไป

เหลียนฟางโจวหันไปสบตากับหลี่ฟู่ หลี่ฟู่ยิ้มพลางเอ่ย "ปล่อยเขาไปเถอะ การเป็นห่วงภรรยานั้นเป็นเรื่องธรรมดาของบุรุษ หากเป็นข้า ข้าก็คงทำไม่ต่างกัน พวกเราแค่ต้องวางแผนให้รัดกุม ซ่อนเร้นร่องรอยตลอดทาง หากเกิดเหตุคับขันก็ให้ถอนตัวออกมาได้ทันที เรื่องนี้ไม่น่ายากเกินไปนัก"

เหลียนฟางโจวพยักหน้าเบาๆ พลางครุ่นคิด "ข้าอยากให้ลั่วกว่างพาคนที่ไว้ใจได้ติดตามเขาไปด้วย เสียดายนักที่ม่อเว่ยไม่ใช่คนของเรา... เฮ้อ!"

หลี่ฟู่หัวเราะ "ลั่วกว่างฝีมือไม่ด้อยไปกว่าม่อเว่ยหรอก ม่อเว่ยน่ะเก่งแต่ฉายเดี่ยว จะให้เขาไปดูแลคนอื่น... อย่าไปหวังเลยดีกว่า"

คำพูดนั้นทำให้เหลียนฟางโจวอดหัวเราะออกมาไม่ได้

ยามค่ำคืน เมื่อทุกคนทราบการตัดสินใจของเหลียนเจ๋อ ต่างก็รู้สึกตื้นตันและเห็นใจยิ่งนัก

หลู่หมอมอน้ำตารื้น ทั้งร้องไห้และยิ้มในเวลาเดียวกัน ในใจนางสับสนยิ่งกว่าใคร! นายท่านสองช่างรักใคร่ฮูหยินสองเหลือเกิน แต่นางก็อดกังวลไม่ได้ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นเช่นไร ใครจะรู้ว่าสิ่งใดรออยู่เบื้องหน้า... หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมาจริงๆ จะทำเช่นไร!