จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1391 ยากจะเอ่ยปาก

 

        บทที่ 1391 ยากจะเอ่ยปาก

เอาเถิด... ความลับไม่มีในโลก! ต่อให้เขาไม่พูดตอนนี้ ไม่ช้าก็นางก็ต้องรู้อยู่ดี

สู้ให้เขาเป็นคนบอกนางเองเสียยังจะดีกว่าให้คนอื่นคาบข่าวมาบอก!

"การปราบกบฏครั้งนี้... ต้องยกความดีความชอบให้เหลียงจิ้น" หลี่ฟู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ น้ำคำที่หลุดออกมานั้นแฝงไปด้วยความไม่เต็มใจอย่างถึงที่สุด

"อะไรนะ!" เหลียนฟางโจวตกใจจนตาเบิกกว้าง อุทานอย่างไม่เชื่อหู "ข้า... ข้าหูฝาดไปใช่หรือไม่? ท่านว่าใครนะ? เหลียงจิ้นรึ?"

"ข้าก็หวังให้เจ้าหูฝาดอยู่เหมือนกัน!" หลี่ฟู่เห็นท่าทางของนางแล้วกลับหลุดขำออกมา ก่อนจะเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้นางฟังอย่างรวบรัด

"..." เหลียนฟางโจวฟังจบก็นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ในใจบอกไม่ถูกว่ารู้สึกเช่นไรกันแน่

"คิดไม่ถึงว่าอาเจี่ยนของข้าจะมีวาทศิลป์ถึงเพียงนี้!" นางยิ้มพลางเย้า "สามนิ้วชิวหาพิชิตพันทัพ ข้าเคยนึกว่าเป็นเพียงคำโฆษณาชวนเชื่อ แต่วันนี้ข้าเชื่อสนิทใจแล้วเจ้าค่ะ!"

"ฮูหยินของข้า... อย่าได้กระเซ้าข้าอีกเลย!" หลี่ฟู่ถอนหายใจยาวพลางนวดขมับพิงพนักตั่ง เอ่ยด้วยรอยยิ้มขื่นๆ "นี่มันเรื่องโชคช่วยชัดๆ! ที่ข้าพูดไปตอนนั้นก็แค่กะจะยั่วโมโห ไม่ให้มันลำพองใจเกินไปนัก ใครจะไปคิดว่าผลลัพธ์จะออกมาเกินคาดเช่นนี้!"

เขาเอ่ยต่อว่า "เหลียงจิ้นผู้นี้... หากมองจากแง่นี้ก็นับว่ายังมีมโนธรรมอยู่บ้าง ยังไม่ถึงขั้นเลวทรามจนกู่ไม่กลับ"

เหลียนฟางโจวอยากจะสำทับเหลือเกินว่า 'เขาก็มิได้เป็นคนเลวร้ายมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว' แต่เกรงว่าจะไปสะกิดต่อมหึงของสามีเข้าจึงเงียบไว้ แล้วเอ่ยว่า "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องดีมิใช่หรือเจ้าคะ? อย่างน้อยเรื่องที่แสนจะยุ่งยากก็คลี่คลายลงได้ด้วยดี แล้วสามีข้ายังกังวลเรื่องใดอยู่อีก? หรือว่า... ลำบากใจเรื่องการตัดสินโทษสกุลเหลียงเจ้าคะ?"

หลี่ฟู่ส่ายหน้า "การตัดสินโทษคนสกุลเหลียงไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ และคงไม่ได้รับผลกระทบเท่าใดนัก อย่างมากก็แค่ละเว้นโทษให้เหลียงจิ้นเพียงคนเดียว ส่วนคนอื่นว่ากันไปตามกฎหมาย! คือข้า... เฮ้อ ข้าจะบอกเจ้า แต่เจ้าต้องรับปากนะว่าอย่าเพิ่งวู่วาม ค่อยๆ คิดหาทางออกกันไป"

เหลียนฟางโจวเริ่มใจคอไม่ดี รีบพยักหน้าเร่งให้เขาเล่ามาเร็วๆ

ทว่าเมื่อได้ฟังจนจบ สีหน้าของนางกลับยังคงราบเรียบ แถมยังดูไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าหลี่ฟู่จะลำบากใจไปทำไม นางยิ้มแล้วเอ่ยว่า "เรื่องแค่นี้เองหรือเจ้าคะ! ในเมื่อเขาพูดเช่นนั้น ข้าก็แค่ไปพบเขาก็สิ้นเรื่อง!"

หลี่ฟู่พลันรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาทันควัน เอ่ยเสียงติดจะประชดประชันเล็กน้อย "ฮูหยินคิดจะไปพบมันจริงๆ รึ? เจ้าไม่กลัวมันจะเล่นตุกติกบ้างหรืออย่างไร? ในยามนี้เจ้าอาจจะเชื่อใจมัน แต่ข้าไม่ได้เชื่อใจมันขนาดนั้น! หากมันจับตัวเจ้าไว้ เจ้าลองบอกซิว่าข้าควรจะทำอย่างไร?"

"ไม่หรอกเจ้าค่ะ" เหลียนฟางโจวส่ายหน้าเบาๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เรื่องดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาจะจับตัวข้าไปเพื่อประโยชน์อันใด? หากเขาคิดจะจับข้าตอนนี้ก็มีเหตุผลเดียว คือเพื่อยั่วโทสะท่านเท่านั้น ซึ่งเขาไม่โง่พอจะทำเช่นนั้นหรอก"

หลี่ฟู่แค่นเสียงหึ "หมาจนตรอกย่อมทำได้ทุกอย่าง! ข้ายังไว้วางใจมันไม่ได้อยู่ดี! ตลอดทางข้าคิดทบทวนดูอย่างถี่ถ้วนแล้ว ฟางโจว... เจ้าแสร้งป่วยเถิด บอกว่าเจ้าล้มป่วยจนไปพบมันไม่ได้ หากมันยืนกรานจะพบให้ได้ ก็ให้มันเป็นฝ่ายมาหาเจ้าที่นี่ ข้าสัญญาว่าจะไม่ลงมือกับมันเด็ดขาด!"

"จะทำให้เรื่องบานปลายไปไยเจ้าคะ?" เหลียนฟางโจวถอนหายใจ เอ่ยอย่างใจเย็น "เรื่องนี้ยิ่งยื้อไว้นานยิ่งไม่ส่งผลดีต่อเรา! ของเหล่านั้นเมื่อได้มาแล้ว ยังต้องใช้เวลาตรวจนับและจัดระเบียบอีกไม่น้อย หากไม่รีบเตรียมการส่งเข้าเมืองหลวง ข้าเกรงว่าคนในเมืองหลวงจะนินทาเอาได้! แม้เราจะไม่ใส่ใจ และฮ่องเต้จะทรงพระปรีชาจนไม่หลงเชื่อคำคนง่ายๆ แต่ในเมื่อเรามือสะอาดขาวบริสุทธิ์ จะยอมให้ใครมาสาดโคลนใส่ทำไมกันเจ้าคะ?"

หลี่ฟู่นิ่งเงียบไป ทว่าสีหน้ายังคงบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด

เหลียนฟางโจวชะงักไปครู่หนึ่งพลางลอบสังเกตสีหน้าอันบึ้งตึงและแววตาที่เต็มไปด้วยความอึดอัดใจของเขา ทันใดนั้นนางก็หลุดหัวเราะ "คิก" ออกมาพลางยกมือขึ้นปิดปาก

นั่นทำให้หลี่ฟู่รู้สึกอับอายปนขัดเขิน ใบหน้าคมเข้มเริ่มขึ้นสีระเรื่อ เขาเอ่ยอย่างแง่งอนว่า "เจ้าหัวเราะอะไร?"

เหลียนฟางโจวกลั้นไม่ไหวจนเปลี่ยนเป็นหัวเราะ "คิกๆ" ออกมาอย่างร่าเริง นางโผเข้ากอดเอวเขาพลางซบหน้ากับอกกว้าง เงยหน้ามองสบตาพลางเอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "อาเจี่ยน... ท่าน... ท่านคงไม่ได้กำลังหึงอยู่หรอกนะ?"

หลี่ฟู่แค่นเสียงหึพลางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น เอ่ยด้วยความหงุดหงิดว่า "จะว่าเช่นนั้นก็ได้! ข้าเป็นสามีเจ้า แต่พอเกิดเรื่องกลับต้องให้ภรรยาออกหน้าไปเจรจาถึงจะคลี่คลายได้ มันน่าภูมิใจนักหรือ? หากข้าปล่อยให้เจ้าไป เหลียงจิ้นไอ้คนสารเลวนั่นต้องหัวเราะเยาะข้าจนตายแน่! หึ... บางทีมันอาจจะวางแผนนี้ไว้เพื่อเยาะเย้ยข้าโดยเฉพาะเลยก็ได้!"

เหลียนฟางโจวถึงกับขำไม่ออกแต่ก็ยังยิ้มได้ "ท่านคิดมากไปแล้วเจ้าค่ะ! อีกอย่าง เขามีเรื่องอะไรให้ต้องหัวเราะเยาะท่านกัน? สามี... ท่านกับข้าคือคนคนเดียวกัน เหตุใดต้องแบ่งแยกให้ชัดเจนถึงเพียงนั้น? ท่านก็รู้ว่าข้ามิใช่สตรีที่ยินดีจะใช้ชีวิตอย่างสงบเสงี่ยมอยู่เพียงในเรือนหลังเพื่อเลี้ยงลูกปรนนิบัติสามีไปวันๆ ข้าปรารถนาจะเป็นผู้ที่มีประโยชน์ต่อท่าน อยากยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับท่านเพื่อเผชิญหน้ากับอุปสรรคทุกอย่างไปด้วยกัน มากกว่าจะหลบอยู่ใต้ปีกที่ท่านกางกั้นไว้เพื่อเป็นเพียงนกน้อยในกรงที่รอวันตายไปวันๆ!"

"รอวันตายงั้นรึ?" หลี่ฟู่ได้ยินคำนี้ก็หลุดขำออกมา "เหลวไหลจริง พูดจาอะไรเสียดูน่าเวทนาเพียงนั้น!"

เหลียนฟางโจวทำปากยื่นพลางเอ่ย "น่าเวทนารึ? ก็ใช่น่ะสิ! ในเมื่อท่านรู้ว่ามันน่าเวทนา แล้วยังจะบีบบังคับให้ข้าเป็นเช่นนั้นอีก!"

"..." หลี่ฟู่รู้สึกว่าเขาไม่ควรจะถกเถียงกับนางเลยจริงๆ เพราะไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็ไม่เคยเอาชนะนางได้เลยสักครั้ง!

"สามี... ให้ข้าไปเถิดนะเจ้าคะ" เหลียนฟางโจวเขย่าแขนเขาเบาๆ พลางอ้อนวอน "ท่านไม่เชื่อใจข้ารึ?"

"เปล่าเลย!" หลี่ฟู่ถอนหายใจยาว "เอาเถิด! ในเมื่อเจ้าต้องการเช่นนั้นก็ไปเถิด อีกสองวันข้างหน้าข้าจะให้ลั่วกว่างเป็นคนไปส่งเจ้า"

เขานึกขึ้นได้จึงถามต่อว่า "พวกยาพิษหรือผงพิษที่ลั่วเอ๋อร์เคยให้เจ้าไว้ ยังมีเหลืออยู่บ้างหรือไม่?"

เหลียนฟางโจวกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะพยักหน้า

"พกติดตัวไปให้หมด" หลี่ฟู่กำชับ "คนผู้นั้นอารมณ์แปรปรวนยากแท้หยั่งถึง ใครจะรู้ว่าถึงเวลามันจะเกิดบ้าอะไรขึ้นมาบ้าง? มีของป้องกันตัวไว้ก่อนย่อมไม่เสียหาย!"

เหลียนฟางโจวทราบดีว่าหากนางไม่รับปาก เขาคงไม่มีวันวางใจ และไม่อยากจะถกเถียงกับเขาในเรื่องนี้อีก จึงยิ้มรับคำด้วยดี

ลึกๆ แล้วนางยังคงเชื่อมั่นว่าเหลียงจิ้นไม่ใช่คนประเภทที่จะลงมือต่ำช้าเช่นนั้น

และบางที... นี่อาจจะเป็นการพบกันครั้งสุดท้ายของพวกเขาแล้ว หลังจากนี้ไป ชีวิตของเขากับนางคงจะไม่มีวันโคจรมาพบกันอีกตลอดกาล!

เมื่อถึงวันนัดหมาย ลั่วกว่างนำกำลังองครักษ์ฝีมือดีสิบหกนายปลอมตัวเป็นบ่าวรับใช้คุ้มกันรถม้าของเหลียนฟางโจวออกนอกเมือง โดยมีอิ๋งชุนและพั่นเซี่ยคอยรับใช้ใกล้ชิด

ครั้นถึงชายป่าไผ่ อิ๋งชุนและพั่นเซี่ยประคองนางลงจากรถม้า ลั่วกว่างก้าวเข้ามาก้มตัวประสานมือเอ่ยว่า "ขอให้ฮูหยินโปรดระมัดระวังตัวด้วย หากพบสิ่งผิดปกติขอให้ส่งสัญญาณทันที! พวกบ่าวจะได้รีบเข้าไปช่วยเหลือ ฮูหยินโปรดวางใจ นอกจากพวกพี่น้องสิบกว่าคนนี้แล้ว อีกฟากหนึ่งของภูเขา แม่ทัพเซียวมู่กำลังนำทหารหลายร้อยนายฝึกซ้อมรบอยู่ สามารถยกกำลังมาสมทบได้ทุกเมื่อ! หากเหลียงจิ้นไม่ได้คิดร้ายก็แล้วไป แต่ถ้ามันกล้า... มันไม่มีทางทำสำเร็จแน่นอน!"

เหลียนฟางโจวพยักหน้าพลางยิ้ม "ลำบากหัวหน้าลั่วแล้ว!"

จากนั้นนางก็พาสาวใช้ทั้งสองเดินมุ่งหน้าเข้าไปในป่าไผ่

อิ๋งชุนและพั่นเซี่ยต่างตั้งสมาธิแน่วแน่ คอยเงี่ยหูฟังเสียงรอบทิศและสอดส่องสายตาไปทั่ว ทุกย่างก้าวล้วนเต็มไปด้วยความระมัดระวัง แม้แต่เสียงลมพัดใบไม้ร่วงหล่นดังกว่าปกติเพียงนิดเดียว ก็เพียงพอที่จะทำให้ทั้งสองสะดุ้งสุดตัวด้วยความระแวดระวัง

ความกดดันนี้แผ่ซ่านจนเหลียนฟางโจวรู้สึกได้อย่างชัดเจน นางได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ อย่างนึกระอาใจ

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1390 ไร้สาระสิ้นดี

 

บทที่ 1390 ไร้สาระสิ้นดี

เหลียนฟางโจวยิ้มบางๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “คนที่อยากให้ข้าตายไม่ใช่ท่านเป็นคนแรก ดังนั้นไม่ต้องใช้ถ้อยคำที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกหรือน้ำเสียงที่หนักแน่นขนาดนั้นเพื่อสื่อความหมายหรอก ข้าเข้าใจอารมณ์ท่านดี! ทว่าข้านี่สิช่างอยุติธรรมนัก ตัวท่านเป็นพ่อแต่กลับสั่งสอนลูกไม่ดีเองแท้ๆ แต่กลับมาโทษข้า ไม่รู้สึกว่าน่าขำบ้างหรือ? หากข้าเป็นฝ่ายยั่วยวนบุตรชายท่านก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ข้าไม่เคยแม้แต่จะปั้นหน้าดีด้วยเลยสักครั้ง! ถึงกระนั้นก็ยังเป็นความผิดของข้าอยู่อีก สกุลเหลียงของพวกท่านช่างเผด็จการเสียจริง! การที่สกุลเหลียงตกต่ำลงถึงเพียงนี้ท่านไม่ต้องไปโทษใครหรอก เพราะมันเป็นสิ่งที่ต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว ลำพังข้ากับสามี อาศัยบารมีราชสำนัก บวกกับวรยุทธ์ของเขาและสติปัญญาของข้า การจะโค่นล้มสกุลเหลียงเพียงตระกูลเดียว... เหอะ ท่านคิดว่ามันยากเย็นนักหรือ? ในสายตาคนอื่นสกุลเหลียงอาจจะดูน่าเกรงขาม แต่ในสายตาข้า พวกท่านไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย!”

“เจ้า!” นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงหอบหายใจด้วยความโกรธแค้น เขาถลึงตาจ้องเหลียนฟางโจวด้วยความอัปยศอดสู

เหลียนฟางโจวเหยียดยิ้มอย่างดูแคลน พลางชี้ไปที่ม่อเว่ยแล้วเอ่ยต่อ “ท่านไม่มีสิทธิ์บีบบังคับให้เขาฆ่าตัวตาย! เพราะเขาไม่ได้ติดค้างอะไรท่านอีกแล้ว! เขาลงมือลอบสังหารข้าไปครั้งหนึ่งแล้ว แต่น่าเสียดายที่ดวงไม่ดีนัก สาวใช้ข้างกายข้าถลาเข้ามาขวางคมกระบี่นั้นไว้แทน! พอเขาลงมืออีกครั้งก็พ่ายแพ้ให้แก่สามีข้า สามีข้าไว้ชีวิตเขา ข้าในฐานะภรรยาก็ควรจะได้รับอานิสงส์เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเขาครึ่งหนึ่งด้วยกระมัง? ลองถามดูซิว่าเขายังมีเหตุผลอะไรที่ต้องลงมือกับข้าอีก?”

“อีกอย่าง!” เหลียนฟางโจวแค่นเสียงหึ “โลกนี้ไม่มีตรรกะเช่นนี้! มีที่ไหนที่ผู้จ้างวานสั่งให้คนอื่นฆ่าตัวตายเพื่อชดใช้ภารกิจ?”

ดวงตาของม่อเว่ยพลันเป็นประกาย เขาอดไม่ได้ที่จะลอบมองเหลียนฟางโจวด้วยความทึ่ง

ทว่านายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงกลับแผดเสียงตะโกนอย่างเดือดดาล “เหตุใดจะไม่ได้! นั่นคือคำมั่นสัญญาที่มันติดค้างข้า! ในเมื่อมันไม่ยินยอมฆ่าเจ้า ก็ให้มันฆ่าตัวเองเสียสิ!”

“หึ!” เหลียนฟางโจวหัวเราะพรวดออกมา เอ่ยอย่างระอาใจว่า “ดูท่าคำพูดก่อนหน้าของข้าท่านคงไม่เข้าหูเลยสินะ เขาเคยสังหารข้าไปแล้วครั้งหนึ่ง ต่อให้หนี้แค้นที่ติดค้างท่านจะยังไม่หมดสิ้น แต่อย่างน้อยก็ชดใช้ไปเกินครึ่งแล้วกระมัง? แม้แต่สามีข้ายังไม่กล้ารับประกันว่าตนจะชนะศึกทุกครั้ง แล้วนับประสาอะไรกับมือสังหาร? จะไม่ให้เขาทำงานพลาดบ้างเลยหรืออย่างไร? ให้เขาฆ่าตัวตายงั้นรึ? ท่านล้อข้าเล่นอยู่หรือ! ข้าไม่เคยได้ยินว่ามือสังหารคนไหนจะรับงานพรรค์นี้มาก่อน! หากเป็นเช่นนั้นจริง อาชีพมือสังหารคงสาบสูญไปจากโลกนานแล้ว! ติดค้างบุญคุณกันแล้วอย่างไร? ต้องเอาชีวิตเข้าแลกเชียวรึ? ท่านก็ประเมินค่าบุญคุณของท่านสูงเกินไปหน่อยมั้ง!”

“เจ้า! เจ้ามันพวกสีข้างเข้าถู!” นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงโกรธจนเส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน ดวงตาลุกเป็นไฟ

“สีข้างเข้าถู?” เหลียนฟางโจวเริ่มหมดความอดทน “สิ่งที่ข้าพูดคือเหตุผลที่กระจ่างแจ้ง เพียงแต่ท่านไม่ยินยอมรับฟังและไม่ยอมรับมัน ท่านจึงยัดเยียดชื่อนั้นให้สติปัญญาที่เหนือกว่าของข้า! หากท่านไม่ยอมรับ ท่านก็โต้แย้งข้ามาเสียสิ!”

กล้ามเนื้อบนใบหน้านายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงกระตุกอย่างแรง แววตาที่จ้องมองมานั้นเปี่ยมไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย

เหลียนฟางโจวแค่นยิ้มเย็น “ถลึงตาใส่ข้าทำไม? ท่านเกือบจะทำให้สาวใช้ของข้าต้องตาย ข้ายังไม่คิดบัญชีกับท่านเลยนะ!”

“เจ้า!” นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงถึงกับน้ำท่วมปากอีกครั้งเมื่อเจอคำพูดตอกกลับของนาง

เกือบทำสาวใช้ของนางตาย นางเลยมีเหตุผลอันชอบธรรมที่จะมาคิดบัญชีกับเขาอย่างนั้นรึ?

เขาเป็นใคร? และสาวใช้ของนางเป็นใครกัน?

เขาคือนายท่านผู้เฒ่าใหญ่แห่งสกุลเหลียงผู้เกรียงไกร อย่าว่าแต่ ‘เกือบ’ ทำสาวใช้ตายเลย ต่อให้เขาจะสั่งโบยสาวใช้ให้ตายคามือตามความพอใจหรือไม่พอใจ มันก็ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไรเลยสักนิด!

น่าแค้นใจนักที่นางบังอาจใช้ถ้อยคำเช่นนี้มาหยามเกียรติเขาต่อหน้าต่อตา!

“ท่านไม่ต้องทำท่าไม่ยอมรับหรอก!” เหลียนฟางโจวเอ่ยเสียงเย็น “นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงย่อมเข้าใจดีกว่าข้า ว่า ‘นักโทษ’ ไม่มีสิทธิ์มาอวดดีต่อหน้า ‘ผู้ชนะ’! ท่านว่าจ้างมือสังหารมาลอบกัดข้า เกือบทำสาวใช้ข้าตาย ข้ายังไม่ถือสาหาความกับคนในตระกูลเหลียงที่ติดอยู่ในคุกนี้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว ท่านควรจะคุกเข่าโขกศีรษะขอบคุณข้าถึงจะถูก! อย่ามาวางท่าต่อหน้าข้าให้เสียเวลาเลย!”

เหลียนฟางโจวกล่าวจบก็เลิกสนใจนายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงที่ใบหน้าพลันขาวซีด นางหันไปเอ่ยกับม่อเว่ยเสียงเย็น “เสียแรงที่เป็นถึงมือสังหาร ข้าละสงสัยนักว่าเจ้าคว้าตำแหน่งยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งหนานเจียงมาได้อย่างไร... ช่างโง่เขลานัก! พวกเรากลับ!”

นางสะบัดหน้าเดินจากไปอย่างไร้สัญญาณเตือนเหมือนตอนที่มา โดยมีลั่วกว่างและคนอื่นๆ ห้อมล้อมติดตามออกไป

เสียงฝีเท้าค่อยๆ แผ่วจางจนเลือนหายไปในที่สุด

นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงและม่อเว่ยต่างจ้องประสานสายตากันอย่างเย็นเยียบเนิ่นนานโดยไม่มีใครเอ่ยคำใด

ผ่านไปครู่ใหญ่ ม่อเว่ยจึงเอ่ยเสียงเรียบ “ข้านี่มัน... โง่เง่าจริงๆ” พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไปเช่นกัน

เดินไปได้ไม่กี่ก้าวเขาก็ชะงักเท้า ทิ้งท้ายโดยไม่หันกลับไปมอง “อย่างไรเสีย ยามนั้นท่านก็เคยยื่นมือเข้าช่วยข้า เอาเป็นว่าเมื่อคำตัดสินโทษลงมา ข้าจะช่วยรักษาทายาทสกุลเหลียงไว้ให้หนึ่งสายเลือด ถือเสียว่าชดใช้ชีวิตคืนให้ท่านแล้ว! ส่วนหลี่ฮูหยิน...”

น้ำเสียงของเขาเด็ดขาดและหนักแน่น “ข้าจะไม่สังหารนางอีกเป็นอันขาด!”

นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงแค่นหัวเราะขื่นๆ ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดอีก ส่วนม่อเว่ยนั้นสาวเท้าจากไปไกลแล้ว

เดิมทีเหลียนฟางโจวคิดว่าม่อเว่ยจะจากจวนสกุลหลี่ไปเสียที ทว่าวันถัดมานางกลับได้รับรายงานว่าเขายังคงสุมหัวกระซิบกระซาบกับนายน้อยอยู่ในสวนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่ไปไหน

นางประหลาดใจไม่น้อย ก่อนจะลอบยิ้มออกมาบางๆ

หงอวี้ซึ่งอาการบาดเจ็บดีขึ้นมากแล้วเริ่มทนอุดอู้อยู่บนเตียงไม่ไหว จึงกลับมาปรนนิบัตินาง เมื่อได้ยินเรื่องนี้ก็อดรนทนไม่ไหวรีบเตือนว่า “ฮูหยินเจ้าคะ คนผู้นั้นอย่างไรเสียก็คือนักฆ่า มิใช่คนดีมีการมีงานทำที่ไหน! ท่านปล่อยให้นายน้อยคลุกคลีกับเขาทุกวันโดยไม่ห้ามปราม หากถูกสอนให้เสียคนจะทำอย่างไร นายน้อยยังเล็กนักนะเจ้าคะ!”

ชุนซิ่งเองก็ร่วมวงหัวเราะอย่างเห็นด้วย “หงอวี้พูดถูกเจ้าค่ะ บ่าวว่าจะเรียนท่านตั้งหลายวันแล้วแต่ก็ลืมไปเสียสนิท ท่านและนายท่านควรจะเข้มงวดเรื่องนี้เสียหน่อยนะเจ้าคะ!”

เหลียนฟางโจวหลุดขำออกมา พลางเอ่ยเย้า “พวกเจ้าหวังดีข้าเข้าใจ แต่ดูเบานายน้อยของพวกเจ้าเกินไปแล้ว! เจ้านั่นน่ะหัวแข็งจะตาย ใครจะมาจูงจมูกเปลี่ยนใจเขาได้ง่ายๆ? วางใจเถิด เขารู้ความเกินกว่าที่พวกเจ้าคิด อีกอย่าง ข้ามองดูแล้วม่อเว่ยไม่ใช่คนประเภทนั้น เขาไม่สอนอะไรเหลวไหลหรอก และที่สำคัญ... นิสัยอย่างนายน้อยน่ะ ต่อให้ข้าสั่งห้ามไม่ให้คบหา เขาก็ไม่ฟังข้าหรอก!”

คำพูดนี้ทำเอาชุนซิ่งและหงอวี้ถึงกับพูดไม่ออกไปตามๆ กัน

จวบจนใกล้เที่ยง หลี่ฟู่ก็นำกองกำลังองครักษ์กลับมาจากเมืองหลางฉี  สภาพของเขาดูอิดโรยและเต็มไปด้วยฝุ่นผงจากการเดินทาง

หลังจากอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านแล้ว เหลียนฟางโจวก็ยกน้ำชามาปรนนิบัติด้วยตนเองพลางยิ้มกล่าว “ยินดีด้วยเจ้าค่ะท่านแม่ทัพที่กำชัยเหนือศัตรู! ครานี้ท่านคงเบาใจได้เสียที ปัญหาเรื่องชนเผ่าต่างๆ ก็ได้รับการสะสางไปพร้อมกันด้วย”

หลี่ฟู่สบตานางอย่างรู้ใจพลางเอ่ยว่า “นั่นสิ ถือเป็นโชคดีที่ไม่ได้คาดคิดไว้ ข้าเองก็คิดไม่ถึงว่าการปราบกบฏครั้งนี้จะราบรื่นเพียงนี้ เดิมทีนึกว่าจะต้องเปลืองแรงเสียมากกว่านี้อีก... เฮ้อ!”

เหลียนฟางโจวหลุดขำออกมาพลางค้อนให้เขาวงหนึ่ง “ราบรื่นน่ะไม่ดีหรืออย่างไร? หรือต้องรอให้เมืองหนานไห่ระส่ำระสาย ราษฎรเดือดร้อนทุกหย่อมหญ้าถึงจะเรียกว่าดี?”

“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น เจ้าคิดไปถึงไหนกัน!” หลี่ฟู่จิบน้ำชาก่อนจะวางลงพลางยิ้ม “สามีของเจ้าไม่จำเป็นต้องใช้ผลงานสงครามครานี้มาประดับบารมีเพิ่มหรอก”

“เช่นนั้นท่านจะทอดถอนใจทำไมกัน?” เหลียนฟางโจวย้อนถามด้วยรอยยิ้ม ทำเอาเขาจุกอกไปทันที

หลี่ฟู่เม้มริมฝีปาก เมื่อมองสบดวงตาสีนิลที่ฉายแววสงสัยของภรรยา ในใจเขาก็พลันบังเกิดความระเหี่ยใจจนต้องลอบถอนหายใจออกมาอีกครา

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1389 สังหารตัวเจ้าเองเสีย!

 

บทที่ 1389 สังหารตัวเจ้าเองเสีย!

ยามนี้ม่อเว่ยแทบจะใช้เวลาทั้งวันอยู่กับซวี่เอ๋อร์ บางคราก็สอนวิชาตัวเบา บางคราก็นั่งดูเด็กน้อยฝึกกระบี่—ซึ่งซวี่เอ๋อร์เองก็เริ่มชินเสียแล้วที่มีเขามานั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ บางเวลาม่อเว่ยก็เอาแต่พูดจาเจื้อยแจ้วไม่หยุดปากราวกับทำนบแตก โดยไม่สนว่าเด็กชายจะฟังรู้เรื่องหรือไม่ ส่วนซวี่เอ๋อร์ก็ไม่ได้ใส่ใจว่าตนจะเข้าใจไหม ในเมื่ออีกฝ่ายอยากเล่า เขาก็แค่รับฟังไปอย่างนั้น

ทว่าบ่อยครั้งในช่วงบ่ายหรือวันถัดมา ซวี่เอ๋อร์มักจะโพล่งคำตอบออกมาไม่กี่คำ ทำเอาลูกศิษย์จำเป็นอย่างม่อเว่ยถึงกับงุนงงในตอนแรก ก่อนจะระเบิดหัวเราะออกมาเมื่อนึกขึ้นได้ว่านั่นคือคำตอบของเรื่องที่เขาชวนคุยไว้เมื่อวันก่อน

ไม่ต้องเดาก็รู้... เด็กน้อยคนนี้คงเอาเรื่องที่เขาพูดไปเล่าให้ท่านแม่ฟัง และคำตอบเหล่านี้ก็ล้วนมาจากปากของมารดาเขาทั้งสิ้น

ไปๆ มาๆ ม่อเว่ยกลับเริ่มสนุกกับกิจกรรมนี้ และขยันหาเรื่องมาคุยกับซวี่เอ๋อร์มากขึ้นเรื่อยๆ

ดั่งเช่นวันนี้ หลังจากเขาทิ้งท้ายประโยคดูแคลนไว้ พอตกบ่ายซวี่เอ๋อร์ก็ย้อนถามเขากลับมาประโยคหนึ่ง: “นั่นเพราะพวกเขาเป็นเพียงมนุษย์เดินดินธรรมดา ความปรารถนาของพวกเขาคือการมีกินมีใช้ มีเสื้อผ้าอบอุ่นใส่ และได้ใช้ชีวิตที่เรียบง่ายอบอวลด้วยไออุ่นของครอบครัว... พวกเขาไม่ใช่มือสังหาร!”

ประโยคนี้เอง... ที่ทำให้สีหน้าของม่อเว่ยเปลี่ยนไปในทันที

ดูเหมือนว่าเขาจะหลงลืมภารกิจของตนไปเสียสิ้น และเริ่มคุ้นชินกับการพำนักอยู่ในจวนสกุลหลี่มากขึ้นทุกวัน!

ม่อเว่ยลอบตระหนกในใจ ลึกๆ เริ่มรู้สึกสับสนจนทำตัวไม่ถูก

เขาเผลอวางความระแวดระวังลงตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? เรื่องเช่นนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเขามาก่อน!

ในอดีต เขาไม่มีทางทนพำนักในบ้านคนอื่นได้นานขนาดนี้ ด้วยสัญชาตญาณอาชีพ เขาไม่เคยไว้ใจผู้ใดง่ายๆ

ตามนิสัยเดิมของเขา ต่อให้ต้องจำใจอยู่ที่นี่ เขาย่อมต้องเก็บตัวเงียบเชียบอยู่ในห้อง ไม่คบค้าสมาคมกับใคร แม้แต่เรื่องอาหารการกินก็ต้องจัดหาด้วยตนเอง ไม่มีทางแตะต้องของที่บ่าวไพร่ยกมาให้เด็ดขาด

ทว่าบัดนี้มันเกิดอะไรขึ้น? ทันทีที่ตื่นนอน เขาก็ปรี่เข้าไปในเขตเรือนชั้นใน คลุกคลีอยู่กับเจ้าเด็กกะเปี๊ยกนั่น เด็กนั่นมีขนมอะไรก็แบ่งให้เขา เขาก็รับมากินอย่างหน้าตาเฉย ราวกับลืมไปเสียสนิทว่ามันอาจจะมีพิษหรือไม่!

ยังมีหลี่ฮูหยินผู้นั้นอีก... เพราะนางมักจะมาเดินเล่นในสวนและแวะมาหาบุตรชายบ่อยๆ เขาจึงได้พบนางนับครั้งไม่ถ้วน ทว่าไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาจะนึกถึง ‘ภารกิจสังหาร’ ที่ได้รับมอบมา

ยิ่งไปกว่านั้น เขากลับพบว่ายามนี้การจะยกกระบี่ขึ้นชี้หน้าหลี่ฮูหยินกลายเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญ ยากเสียจนเขาไม่สามารถบังคับตัวเองให้ลงมือได้อีกต่อไป!

แต่เขาคือนักฆ่านะ! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่?

ซวี่เอ๋อร์เห็นเขานิ่งไป สีหน้าดูหม่นหมองแววตาเหม่อลอยราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง ก็รู้สึกฉงนใจอยู่บ้าง

แต่ซวี่เอ๋อร์ไม่ใช่เด็กที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน เขาจึงไม่ได้สนใจม่อเว่ยที่ภายนอกดูแข็งทื่อทว่าในใจกำลังสับสนเจียนตาย เด็กน้อยถือกระบี่เดินเข้าสู่ลานฝึกทหารและเริ่มฝึกปรือท่าร่างอย่างตั้งใจ

ทว่าพอเขาสะบัดหน้าขึ้นมาอีกที ม่อเว่ยก็หายวับไปเสียแล้ว

ซวี่เอ๋อร์อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง “ช่างเป็นคนประหลาดแท้ๆ” แล้วก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจอีก

ฝ่ายม่อเว่ยเร่งรุดออกจากจวนสกุลหลี่ ลอบเข้าไปในคุกหลวงของทำเนียบผู้ว่าการมณฑลอย่างง่ายดาย ก่อนจะไปหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าใต้เท้าใหญ่สกุลเหลียงด้วยแววตาเย็นเยียบ

สามพี่น้องสกุลเหลียงล้วนเป็นนักโทษฉกรรจ์ จึงถูกขังแยกห้องและอยู่คนละส่วนกับคนอื่นๆ ในตระกูล เพื่อป้องกันการติดต่อสื่อสารหรือสมคบคิดกัน

นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงเงยหน้าขึ้นเห็นม่อเว่ยยืนอยู่หน้าห้องขัง ดวงตาก็พลันเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น เขาพุ่งเข้าหาลูกกรงเหล็กทันทีพลางถามอย่างกระหาย “ม่อเว่ย! เจ้าลงมือสังหารฮูหยินของหลี่ฟู่เรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่?”

หางตาของม่อเว่ยกระตุกวาบ เขาเอ่ยเสียงเย็น “ยัง และข้าไม่คิดจะฆ่านางแล้ว! ข้อตกลงนี้ถือเป็นโมฆะ เจ้าจงเลือกเป้าหมายใหม่มาเสีย แต่ต้องไม่ใช่คนในสกุลหลี่!”

“เจ้า!” นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงทั้งตกใจทั้งโกรธจัด เขาถลึงตาจ้องม่อเว่ยอย่างไม่เชื่อหู ผ่านไปครู่ใหญ่จึงแค่นยิ้มเย็น “ม่อเว่ย! เจ้าเสียสติไปแล้วรึ! วงการมือสังหาร... ไม่เคยมีกฎเกณฑ์เช่นนี้!”

“ถูกต้อง!” ม่อเว่ยแค่นยิ้มเย็น “สกุลหลี่มีพระคุณต่อข้า แม้ข้าจะเป็นมือสังหาร แต่ก็ชิงชังการเป็นคนเนรคุณ!”

ใต้เท้าใหญ่เหลียงถลึงตาจ้องเขาด้วยความแค้นเคือง พลันระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้นเขาก็จ้องเขม็งไปที่ม่อเว่ย เน้นทีละคำอย่างเย็นเยียบ “ม่อเว่ย... นอกจากคนสกุลหลี่แล้ว ไม่ว่าใครเจ้าก็ฆ่าได้จริงรึ? คราวนี้เจ้าคงไม่หาข้ออ้างมาปัดสอยข้าอีกกระมัง?”

“ไม่แน่นอน! เจ้าว่ามา!” ม่อเว่ยลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกโดยไม่รู้ตัว

“ดี!” ใต้เท้าใหญ่เหลียงหัวเราะก้อง “ม่อเว่ย นี่เจ้าพูดเองนะ! หากเจ้ายังผิดคำพูดอีก ก็ไม่คู่ควรเป็นมือสังหารอีกต่อไป... ข้าต้องการให้เจ้า สังหารตัวเจ้าเองเสีย!”

ม่อเว่ยใจหายวาบ เขาจ้องมองใต้เท้าใหญ่เหลียงด้วยความอึ้งงันจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ฝ่ายใต้เท้าใหญ่เหลียงก็จ้องเขาเขม็งไม่กะพริบตา ดวงตาฉายแววอำมหิตและย่ามใจในชัยชนะพลางเค้นถาม “ว่าอย่างไรล่ะท่านยอดมือสังหารม่อ บอกมาเสียสิว่าเจ้าจะฆ่า... หรือไม่ฆ่า!”

ม่อเว่ยกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูด กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกเกร็งอย่างรุนแรง เขาไม่ได้ปริปากพูดสิ่งใด มีเพียงแววตาที่ยิ่งมายิ่งมืดหม่นลงเรื่อยๆ

“หึ!” ใต้เท้าใหญ่เหลียงแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน “หรือท่านมือสังหารจะให้ข้าเปลี่ยนเป้าหมายใหม่อีกรอบล่ะ? เสียใจด้วยนะ! ชั่วประเดี๋ยวประด๋าวเช่นนี้ข้าคงหาคนที่สมควรตายได้ไม่มากนักหรอก! ในเมื่อท่านไม่เต็มใจ ก็แค่บอกมาตรงๆ ว่าไม่ทำ หรือบอกว่าข้อตกลงระหว่างเราเป็นโมฆะไปเสียก็สิ้นเรื่อง! อย่างไรเสียตอนนี้ข้าก็ติดคุก ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว ไม่มีปัญญาไปป่าวประกาศความจริงให้โลกรับรู้หรอก! คำสาบานหรือคำมั่นที่เจ้าเคยให้ไว้ก็ถือเสียว่าลมปาก ไม่ต้องไปกังวลมันหรอก! ทันทีที่เดินพ้นคุกนี้ไป เจ้าก็ยังเป็นมือสังหารอันดับหนึ่งแห่งหนานเจียงผู้เกรียงไกรคนเดิม!”

“ไม่ต้องมาใช้ยั่วโมโหข้า!” ม่อเว่ยแค่นยิ้ม ขบฟันกรอดพลางเอ่ย “ดี! เช่นนั้นข้าก็จะคืนชีวิตนี้ให้เจ้า!”

สิ้นคำ เขาสะบัดข้อมือเพียงคราเดียว กระบี่ยาวในมือก็ส่งเสียง “เช้ง!” ออกจากฝัก เขาถือกระบี่กลับด้าน เตรียมจะปาดเข้าที่ลำคอของตนเอง

ทว่าในวินาทีวิกฤต กลับมีกรวดเม็ดหนึ่งบินมาจากทิศทางใดไม่ทราบ พุ่งเข้าใส่จุดชาที่ข้อมือของเขาอย่างแม่นยำ ม่อเว่ยที่ไม่ได้ระวังตัวเผลอปล่อยมือโดยสัญชาตญาณ กระบี่ยาวจึงร่วงหล่นลงพื้นทันที

“หยุดมือ!” เสียงตวาดอันทรงอำนาจดังกังวาน พร้อมกับการปรากฏตัวของ เหลียนฟางโจว ที่เดินเข้ามาอย่างสง่างาม โดยมีลั่วกว่าง หงอวี้ ชุนซิ่ง และเหล่าผู้ติดตามรายล้อม

ม่อเว่ยสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาเม้มริมฝีปากเงียบกริบพลางถอยฉากไปด้านข้าง

นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงเมื่อเห็นผู้มาเยือนชัดตา ก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นคุก “หลี่ฮูหยิน! ที่แท้ก็เป็นเจ้านี่เอง! เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนผู้นี้เป็นใคร? เขาคือนักฆ่าที่ข้าจ้างมาเพื่อปลิดชีพเจ้า แต่เจ้ากลับช่วยชีวิตมันไว้! ฮ่าๆๆ! มีเรื่องใดในใต้หล้านี้จะน่าขำไปกว่านี้อีกไหม! ฮูหยินหลี่ เจ้าเสียสติไปแล้วรึ!”

“งั้นหรือ?” เหลียนฟางโจวเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มละไม “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เหตุใดท่านถึงบีบให้เขากระทำอัตวินิบาตกรรมเล่า? ช่างน่าแปลกนัก! ใต้เท้าเหลียงอย่าบอกนะว่าท่านกำลังช่วยชีวิตข้าอยู่?”

“หึ!” นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงถลึงตาจ้องเหลียนฟางโจวด้วยความอาฆาตมาดร้าย “นางปีศาจ! หากไม่ใช่เพราะเจ้า อาจิ้นคงไม่ทำความผิดซ้ำซากเช่นนั้น และสกุลเหลียงของเราก็คงไม่ต้องพินาศย่อยยับเช่นนี้! ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเจ้า เจ้าคือต้นเหตุของหายนะทั้งหมด! ข้าสาปแช่งให้เจ้าตายวันตายพรุ่ง แล้วข้าจะไปช่วยเจ้าได้อย่างไร! ฮูหยินหลี่ไม่จำเป็นต้องมาตีหน้าเซ่อต่อหน้าข้า ในเมื่อเจ้ากล้ามายืนอยู่ที่นี่ มีหรือจะไม่รู้ว่าเหตุใดข้าถึงต้องการให้มันตาย!”

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1388 ทั้งไม้นวมและไม้แข็ง

 

        บทที่ 1388 ทั้งไม้นวมและไม้แข็ง

เมื่อรออยู่ครู่หนึ่งแล้วไม่มีผู้ใดขานรับ หลี่ฟู่จึงแย้มยิ้มพลางเอ่ยว่า “เอาเถิด ในเมื่อทุกคนไม่มีแก่ใจจะประลองต่อ เช่นนั้นเราก็กลับไปที่โต๊ะ... ดื่มเหล้ากัน!”

พูดจบเขาก็สาวเท้ากลับไปยังงานเลี้ยงพลางผายมือเชิญ “ทุกท่าน เชิญ!”

“ท่านแม่ทัพหลี่เชิญก่อน!”

“ใต้เท้าเชิญ!”

เสียงตอบรับดังเซ็งแซ่ ทว่ากลับไม่มีใครกล้าเดินล้ำหน้าหลี่ฟู่ ทุกคนต่างเบี่ยงกายหลบให้เขาเดินนำด้วยความเคารพโดยสัญชาตญาณ บัดนี้บารมีของหลี่ฟู่ได้สยบคนเหล่านี้ไว้จนอยู่หมัด ไม่มีใครกล้าดูแคลนเขาอีกแม้แต่น้อย อีกทั้งยังเผื่อแผ่ความยำเกรงนั้นไปยังทางการและราชสำนักเพิ่มขึ้นหลายส่วน

เมื่อกลับมาถึงงานเลี้ยง ทุกคนกลับเข้าประจำที่เดิม ส่วนอาหมู่และกลุ่มเชลยไม่ได้ถูกมัดอีกต่อไป ทว่าต้องไปยืนรวมกันอยู่ที่มุมหนึ่งใต้โถงงานเลี้ยง สถานะช่างน่ากระอักกระอ่วนยิ่งนัก

หลี่ฟู่สั่งให้รินเหล้า ก่อนจะชูจอกขึ้นแล้วยิ้มกล่าวแก่ทุกคน “ความสงบสุขทางตะวันออกเฉียงใต้ของหนานไห่ในครั้งนี้ ต้องอาศัยกำลังของทุกท่าน ข้าหวังว่าพวกท่านจะไม่ทำให้ราชสำนักผิดหวัง จงเคารพกฎหมายและใช้ชีวิตอย่างสงบสุข ข้าเองก็ไม่ปรารถนาจะให้มีวันที่ต้องหันอาวุธเข้าหากัน... ทุกท่านมีความเห็นว่าอย่างไร?”

ถึงตอนนี้ทุกคนจึงตระหนักแจ้งว่า จุดประสงค์ที่หลี่ฟู่จัดงานเลี้ยงนี้คืออะไร

ชาวหนานหมานผู้จองหองเหล่านี้ไม่เคารพกษัตริย์ ไม่ยำเกรงราชสำนัก แต่กลับเคารพยกย่องเพียง “วีรบุรุษ”

การประลองเมื่อครู่ หลี่ฟู่ใช้เพียงพละกำลังและกระบวนท่าที่เปิดเผยตรงไปตรงมา ไร้ซึ่งเล่ห์กลใดๆ จุดนี้เองที่ทำให้พวกเขายอมรับนับถือจากใจจริง!

ประกอบกับบุคลิกและการกระทำของหลี่ฟู่ที่ดูห้าวหาญ เปิดเผย และเด็ดขาด ไร้ซึ่งจริตจะก้านของขุนนางในราชการ ยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกถูกชะตาและยอมรับในตัวเขามากขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ทุกคนจึงรีบลุกขึ้นประสานมือรับคำเป็นเสียงเดียวกัน

“ดี!” หลี่ฟู่หัวเราะร่าพลางสะบัดมือ “นั่งลงเถิด ไม่ต้องมากพิธี! เรื่องราวในอดีตให้ถือว่าเลิกรากันไป ข้าจะดูเพียงการกระทำตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป! จงจำคำข้าไว้... นับจากนี้ไปต้องเคารพกฎหมาย ห้ามพิพาทกันเอง หากมีความขัดแย้งระหว่างเผ่าและไม่อาจตกลงกันได้ ให้แจ้งต่อทางการเพื่อพิจารณาความ หากใครบังอาจยกพวกตีกันเอง อย่าหาว่าข้าไม่เตือน! กฎหมายของต้าโจวไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ในเมื่อพวกเจ้าเป็นราษฎรของต้าโจว ก็ต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด!”

ทุกคนใจสั่นสะท้าน ขานรับพร้อมกัน “ขอรับ ใต้เท้า!”

หลี่ฟู่พยักหน้า สายตาของเขาค่อยๆ เลื่อนไปทางกลุ่มผู้มีความผิดเผ่าเฮยหลีและไป๋อี๋ สีหน้าเริ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและเย็นเยียบ

เสียงสรวลเสเฮฮาพลันเงียบกริบดุจป่าช้า ทุกคนต่างใจหายวาบ ลอบมองไปทางกลุ่มเชลยด้วยความกระสับกระส่ายอย่างบอกไม่ถูก

“พวกเจ้ากลุ่มกบฏ มีอะไรจะสั่งเสียหรือไม่?” ผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่ฟู่จึงเอ่ยถามช้าๆ

กลุ่มเชลยหน้าถอดสี ทราบดีว่าลางร้ายมาถึงแล้ว บางคนถึงกับฉายแววหวาดวิตกออกมาทางดวงตา

พวกเขาเคยคิดว่าตนไม่กลัวตาย ทว่าเมื่อความตายมาจ่ออยู่ตรงหน้า จะมีสักกี่คนที่ยังคงรักษาหน้าตาและท่าทีให้สงบนิ่งอยู่ได้

“ในเมื่อตกอยู่ในมือเจ้าแล้ว จะฆ่าจะฟันก็เชิญเถิด จะพูดพล่ามไปทำไม!” อาหมู่แหงนหน้าตะโกนอย่างไม่สบอารมณ์

“คำพูดนี้เจ้าเข้าใจผิด... ผิดมหันต์!” หลี่ฟู่จ้องเขาเขม็ง เอ่ยทีละคำอย่างหนักแน่น “ไม่ใช่ข้าจะฆ่าพวกเจ้าตามใจชอบ แต่เป็นเพราะกฎหมายของต้าโจวระบุไว้ว่า... พวกเจ้า ‘สมควรตาย’!”

เสียงสูดลมหายใจด้วยความตระหนกดังไปทั่ว ห้องโถงยิ่งเงียบงัน ใบหน้าแต่ละคนยิ่งซีดเผือด

หัวใจของอาหมู่กระตุกวาบ เขาแค่นเสียงหึ “เช่นนั้นก็ฆ่าเสียเถิด! ผู้ชนะเป็นเจ้า ผู้แพ้เป็นโจร ไม่มีอะไรต้องพูดอีก!”

“ตุบ!”

หัวหน้าเผ่าตงซานพลันคุกเข่าลง โขกศีรษะอ้อนวอนหลี่ฟู่ “ใต้เท้าหลี่! ข้าน้อยผิดไปแล้วที่หน้ามืดตามัว ข้าน้อยสมควรตาย! แต่ว่า... พวกคนเฒ่า ผู้หญิง และเด็กในเผ่าล้วนบริสุทธิ์ ขอใต้เท้าเมตตาละเว้นพวกเขาด้วยเถิด!”

“ขอใต้เท้าเมตตาด้วย!” ราวกับเขื่อนแตก ทุกคนต่างพากันคุกเข่าร้องขอความเมตตา

เมื่อนึกถึงคนข้างหลัง แม้แต่คนทระนงอย่างอาหมู่ก็อดไม่ได้ที่จะใจอ่อนลง และสุดท้าย... เข่าของเขาก็อ่อนตาม

เขาค่อยๆ ทรุดตัวลงคุกเข่า ประสานมือโน้มศีรษะลง “ขอ... ใต้เท้าหลี่... เมตตาด้วย!”

หลี่ฟู่ไม่ได้สั่งให้พวกเขาลุกขึ้น เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พวกเจ้ากระทำความผิดฐานกบฏ ทว่าเมื่อคำนึงถึงว่าพวกเจ้าอาศัยอยู่ในถิ่นทุรกันดารของหนานไห่ การขัดเกลาจากทางการยังเข้าไม่ถึง ทำให้พวกเจ้าไม่รู้จักกฎหมายของต้าโจวอย่างถ่องแท้ ในจุดนี้ทางการเองก็มีส่วนรับผิดชอบ จะโทษพวกเจ้าทั้งหมดก็ไม่ได้! เมื่อเห็นแก่ที่พวกเจ้ามีใจสำนึกผิด ข้าจะยกเว้นโทษประหารให้แก่คนทั่วไป แต่สำหรับหัวหน้าเผ่ากบฏต้องถูกประหารชีวิตเพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง ส่วนที่เหลือโทษตายเว้นได้ แต่โทษเป็นยากจักเลี่ยง... พวกเจ้าพึงใจหรือไม่?”

ทุกคนอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโห่ร้องด้วยความดีใจ พากันโขกศีรษะขอบคุณในความเมตตา ร้องตะโกนว่า “พึงใจยิ่งนัก!”

หลี่ฟู่พยักหน้าแล้วกล่าวต่อ “วันมะรืน ยามอู่ (11.00-13.00 น.) ให้ประหารหัวหน้าเผ่าที่ลานประหารทางเหนือของเมือง อนุญาตให้คนในเผ่าเซ่นไหว้และรับศพกลับไปได้ และอนุญาตให้พวกเจ้ากลับไปแจ้งข่าวให้ครอบครัวมาดูการประหารในวันนั้น! ส่วนคนอื่นๆ ที่เหลือ ให้รับโทษใช้แรงงานหนักเป็นเวลาห้าปี หากในระหว่างนี้ใครบังอาจกระทำผิดกฎหมายอีก... ข้าจะสั่งประหารโดยไม่ละเว้น!”

“ขอบพระคุณใต้เท้า! ขอบพระคุณใต้เท้าหลี่!”

“ความเมตตาของท่าน พวกข้าจะไม่มีวันลืมเลือนไปชั่วชีวิต!”

เหล่าเชลยต่างหมอบกราบกับพื้นพลางร่ำไห้ออกมาด้วยความตื้นตัน แม้แต่แขกเหรื่อบนโต๊ะจัดเลี้ยงยังรู้สึกสลดใจจนต้องลอบถอนใจออกมาเบาๆ

ทว่าหลี่ฟู่กลับนิ่งเฉยต่อภาพเหล่านั้น เมื่อเสียงร่ำไห้เริ่มเบาบางลง เขาจึงเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ครานี้ข้าถือเป็นกรณีพิเศษ! ข้าขอเตือนทุกชนเผ่าในที่นี้ หากมีคราวหน้า... ข้าจะสั่งประหารล้างบางไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว!”

ทุกคนรีบลุกขึ้นยืน ก้มหน้าขานรับเป็นเสียงเดียวกัน

“อีกเรื่องหนึ่ง” หลี่ฟู่กล่าวต่อ “ในเมื่อพวกเจ้าไม่คุ้นเคยกับกฎหมายของต้าโจว เช่นนั้นหลังจากกลับไปแล้ว ให้แต่ละเผ่าคัดเลือกคนมาสามคนส่งมาที่เมืองหลางฉี ข้าจะสั่งให้เจ้าเมืองจัดหาอาจารย์กฎหมายมาอบรมสั่งสอนโดยเฉพาะ วันหน้าจะทำสิ่งใดจะได้คำนึงถึงขื่อแปบ้านเมืองเสียก่อน! จำไว้ให้ขึ้นใจ... กฎหมายนั้นไร้ความปรานี!”

ในนาทีนี้ ทุกคนทำได้เพียงก้มหน้ารับคำสั่งเท่านั้น

ในวันเดียวกันนั้น ตัวแทนจากเผ่าที่ก่อกบฏต่างรีบเดินทางกลับไปแจ้งข่าวและพาครอบครัวของหัวหน้าเผ่ามายังเมือง

จวบจนวันที่สาม ณ ลานประหารประจำเมือง นอกจากหัวหน้าเผ่าสามคนที่ถูกเหลียงจิ้นสังหารไปก่อนหน้า หัวหน้าเผ่าอีกสี่คนที่เหลือล้วนถูกคมดาบปลิดชีพสิ้นเกลี้ยง เสียงร่ำไห้ระงมดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ ไม่เพียงแต่บรรดาญาติมิตรของผู้ตายเท่านั้น ทว่าหัวหน้าเผ่าต่างๆ ที่มาร่วมงานรวมถึงราษฎรในพื้นที่ต่างพากันมามุงดูจนแน่นขนัด!

การใช้ทั้งพระเดชและพระคุณในครั้งนี้ ได้สยบความพยศของเหล่านักรบแดนใต้ลงได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด

บ่ายวันนั้น หลี่ฟู่ก็นำกองกำลังองครักษ์ออกเดินทางกลับสู่เมืองหนานไห่ทันที โดยมอบหมายให้หูต้าไห่และขุนพลคนอื่นๆ นำทัพใหญ่ตามมาภายหลัง

เมื่อนึกถึงคำพูดทิ้งท้ายของเหลียงจิ้นก่อนจากไป หลี่ฟู่ก็รู้สึกหงุดหงิดงุ่นง่านใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก!

ไอ้สารเลวนั่น... มันกลับยืนกรานว่าต้องพบหน้า ‘ฟางโจว’ เท่านั้นจึงจะยอมเปิดปาก!

ข่าวการปราบกบฏที่เมืองหลางฉีอย่างราบคาบพุ่งไปถึงเมืองหนานไห่ก่อนตัวเขาเสียอีก ทั่วทั้งเมืองต่างตื่นเต้นยินดี ทุกคนล้วนปรารถนาชีวิตที่สงบสุข ไม่มีใครอยากเห็นแผ่นดินลุกเป็นไฟ แม้เดิมทีชาวเมืองจะศรัทธาในตัวใต้เท้าหลี่อยู่แล้ว แต่เมื่อได้รับข่าวว่าพายุร้ายผ่านพ้นไป ทุกคนก็ยิ่งเปี่ยมไปด้วยความสุข

ภายในคฤหาสน์สกุลหลี่ก็คึกคักไม่แพ้กัน ฟางโจวเองก็คลายความกังวลลง นางสั่งให้เสี่ยวเฉียนพ่อบ้านแจกเงินรางวัลคนละสองเดือน พร้อมทั้งมอบชุดใหม่ให้อีกคนละสำรับ ส่งผลให้คนรับใช้ทั้งในและนอกจวนต่างปลื้มปีติหน้าบานไปตามๆ กัน

จะมีก็แต่ ‘ม่อเว่ย’ ที่เบ้ปากด้วยความดูแคลน พลางเอ่ยกับ ‘ซวี่เอ๋อร์’ ว่า “แค่เงินเพียงไม่กี่ตำลึงกับเสื้อผ้าชุดเดียวก็ซื้อใจคนได้แล้ว คนพวกนี้ช่างหลอกง่ายเสียจริง... ช่างไร้รสนิยมสิ้นดี!”