จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1425 เอาแต่ใจ ไร้เหตุผล

 

บทที่ 1425 เอาแต่ใจ ไร้เหตุผล

โจวเชี่ยนถูกเหลียนฟางโจวหัวเราะเยาะจนเริ่มเปลี่ยนจากความอายกลายเป็นโทสะ นางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพลางพยักหน้ายอมรับอย่างเสียไม่ได้

ลวี่เหมยรีบสำทับทันที "ฮูหยินหลี่ ท่านก็ได้ยินแล้ว!"

เหลียนฟางโจวโบกมืออย่างไม่แยแส มิได้สนใจนางแต่กลับหันไปกล่าวกับโจวเชี่ยน "ขอกล่าววาจาที่ไม่เสนาะหูสักประโยค ตั้งแต่ข้ากับสามีย้ายมาอยู่ที่หนานไห่ แม้จะเป็นเพื่อนบ้านกับวังจิ้งหนาน แต่พวกเราไม่เคยส่งคนหรือเดินทางไปเยี่ยมเยียนเลยแม้แต่ครั้งเดียว พูดง่าย ๆ คือ สามีข้าไม่เคยคิดจะประจบสอพลอวังจิ้งหนานของพวกท่านเลยแม้แต่นิดเดียว... ท่านหญิง แม่นางลวี่เหมย แม่นางอวี๋เหมย พวกท่านยอมรับความจริงข้อนี้หรือไม่?"

ลวี่เหมย อวี๋เหมย และโจวเชี่ยน ต่างก็นิ่งเงียบไร้คำโต้

เหลียนฟางโจวยิ้มบาง ๆ ก่อนจะกล่าวต่ออย่างไม่รีบร้อน "และขอกล่าวอีกประโยคที่อาจจะไม่รื่นหูนัก! ท่านหญิงเองก็มิได้มีรูปโฉมงดงามล่มเมืองหรือมีความสามารถล้ำเลิศประเสริฐศรี อีกอย่าง สามีข้าก็มิใช่เจ้าหนุ่มละอ่อนที่ไม่เคยเห็นโลกเห็นตะวัน พอเจอท่านหญิงแล้วจะเกิดอาการ 'หิวโซ' จนทนไม่ไหวเชียวหรือ? เว้นเสียแต่ว่า... ในตอนนั้นเขาจะไม่มีสติสมบูรณ์ หรือพูดง่าย ๆ คือ 'ถูกลอบกัด' ถึงได้เป็นเช่นนั้น! ข้อนี้ท่านหญิงกับแม่นางทั้งสองคงไม่อาจปฏิเสธได้กระมัง?"

ลวี่เหมยแค่นยิ้ม "แล้วอย่างไร? เรื่องนั้นเกี่ยวอะไรกับท่านหญิงของเรา! พวกเราเขารู้เพียงว่า ชื่อเสียงความบริสุทธิ์ของท่านหญิงถูกทำลายด้วยน้ำมือของแม่ทัพหลี่ แม่ทัพหลี่ไม่ควรให้คำอธิบายหน่อยหรือ? ส่วนเรื่องที่แม่ทัพหลี่จะถูกลอบทำร้ายหรือไม่นั้น มิใช่ธุระของพวกเรา ฮูหยินกับท่านแม่ทัพเชิญไปสืบสวนกันเอาเองเถิด!"

"แม่นางลวี่เหมยจะรีบร้อนไปใย?" เหลียนฟางโจวชายตามองนางอย่างเย็นชา "เจ้าก็เอาแต่พร่ำคำว่าความบริสุทธิ์ ๆ อยู่นั่นแหละ หรือเจ้าเห็นกับตาว่าสามีข้าทำลายความบริสุทธิ์ของท่านหญิงเข้าจริง ๆ?"

ลวี่เหมยหัวเราะ "หึ" อย่างดูแคลน "ฮูหยินหลี่ช่างกล่าววาจาปัดสวะให้พ้นตัวเสียจริง! ไม่ต้องมาพูดจาอ้อมค้อมดึงบ่าวเข้าไปเกี่ยวหรอก ใคร ๆ ก็เห็นว่าท่านหญิงอยู่ในสภาพเช่นไร เสื้อผ้าหลุดลุ่ยถึงเพียงนั้น... ยังจะบอกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกหรือ? พูดออกไปจะมีใครเชื่อ!"

"ไม่มีใครเชื่อหรอก!" เหลียนฟางโจวยิ้มตอบ "เพียงแต่แม่นางลวี่เหมยชอบมองคนอื่นเป็นคนโง่เสียเหลือเกิน! สามีข้าไม่สนใจวังจิ้งหนาน และยิ่งไม่สนใจท่านหญิงผู่นี้ แต่เรื่องพรรค์นี้กลับมาเกิดขึ้นในห้องหนังสือของเขาพอดี! เหอะ พวกเจ้ากลับกล้ามาคาดคั้นข้า? ข้าต่างหากที่ต้องคาดคั้นพวกเจ้า!"

เหลียนฟางโจวถลึงตาใส่ กลิ่นอายความโกรธแผ่ซ่าน "กล้ามาวางแผนสกปรกกับผู้ชายของข้า ก็ต้องเตรียมใจรับผลที่จะตามไว้ให้ดี! เหอะ มือพวกเจ้าช่างยาวนักนะ กล้ามาลงมือในถิ่นของข้า อยากตายไวๆใชไหม!"

ม่อเว่ยทนไม่ไหวจนหลุดขำ "คิก" ออกมา

หลี่ฟู่เงยหน้าถลึงตาใส่เขาทันที

ลวี่เหมยหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "ฮูหยินหลี่ ท่านช่างใส่ความคนหน้าด้าน ๆ!"

อวี๋เหมยเองก็เดือดดาลไม่แพ้กัน "ฮูหยินหลี่ ท่านพูดจาอะไรเช่นนี้? จะบอกว่าท่านหญิงจงใจทำร้ายตัวเองอย่างนั้นหรือ! ท่านดูถูกการอบรมสั่งสอนของวังจิ้งหนานเกินไปแล้ว!"

"หรือมิใช่?" เหลียนฟางโจวแค่นยิ้มเย็น "สามีข้าไม่มีแรงจูงใจที่จะทำอะไรท่านหญิงเลยแม้แต่นิด ในยามที่มีสติเขายิ่งไม่มีทางลงมือแน่ แต่พอท่านหญิงมาถึงกลับเกิดเรื่องขึ้นมาทันที จะให้เชื่อว่ามิใช่แผนการที่ท่านหญิงจงใจวางไว้เพื่อใส่ร้ายเขา ข้าไม่มีวันเชื่อ! อะไรคือการทำลายความบริสุทธิ์? อย่ามาโยนความผิดบาปให้สามีข้าหน่อยเลย ก็แค่เห็นไหล่เห็นแขนแค่คืบ เนื้อหนังก็ไม่ได้แหว่งไปเสียหน่อย! อีกอย่าง ใครจะไปรู้ล่ะว่านางอาจจะฉีกเสื้อผ้าตัวเองก็ได้!"

"เจ้า!" โจวเชี่ยนเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหู ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

"เจ้าอะไรรึ?" เหลียนฟางโจวเย้ยหยัน "สามีข้าในตอนนั้นสติไม่แจ่มใส ย่อมปล่อยให้เจ้าจูงจมูกทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ! อีกอย่าง หากเขาจะข่มเหงเจ้าจริง เขาก็ไม่ได้เอาผ้ามาอุดปากเจ้าไว้เสียหน่อย เจ้าเป็นถึงท่านหญิง มิใช่สาวใช้ตัวเล็ก ๆ ที่ความเป็นความตายอยู่ในกำมือเขา—ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงเจ้าคงไม่กล้าพยศเช่นนี้หรอก! ทำไมไม่ร้องตะโกนล่ะ? ในเมื่อเจ้าไม่ร้องไม่เรียกเอง ต่อให้เขาไม่ได้ทำอะไร หรือต่อให้เขาทำอะไรลงไปจริง ๆ นั่นมันก็เพราะเจ้า 'เสนอตัวอย่างต่ำช้า' เองต่างหาก!"

โจวเชี่ยนร้อง "อา!" ออกมาคำหนึ่ง ร่างกายสั่นสะท้านจนเกือบจะสิ้นสติไปตรงนั้น

เหลียนฟางโจวชี้ไปที่ม่อเว่ยแล้วเยาะเย้ยต่อ "เจ้าบอกว่าเขาเห็นแขนเจ้าแล้วคือการทำลายความบริสุทธิ์? งั้นบุรุษผู้นี้ก็เห็นเจ้าเต็มตาเหมือนกันนะ! ตามตรรกะของเจ้า บุรุษที่ทำลายความบริสุทธิ์ของเจ้ามีถึงสองคนเชียวล่ะ! ท่านหญิงตั้งใจจะให้เรื่องนี้จบลงอย่างไรดีล่ะ?"

"หุบปาก! หุบปากเดี๋ยวนี้!" โจวเชี่ยนทนฟังต่อไปไม่ไหว นางยกมืออุดหู กรีดร้องโวยวายด้วยความอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปเสียให้พ้น

"นั่นสิ นั่นสิ!" ม่อเว่ยเองก็สะดุ้งโหยงรีบโบกมือ "ฮูหยินหลี่ เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วยเล่า!"

เหลียนฟางโจวปรบมือหัวเราะร่วน "ข้าว่าพวกเจ้าสองคนดูเข้ากันดีออกนะ! นอกจากฝ่ายหนึ่งยังไม่แต่ง ฝ่ายหนึ่งยังไม่ตบแต่ง ความเข้าขาถ้อยทีถ้อยอาศัยเมื่อครู่นี้ยังหาได้ยากยิ่งนัก!"

ม่อเว่ยแทบสำลักน้ำลายตัวเอง เอ่ยอย่างปวดหัว "ฮูหยินหลี่ มุกตลกแบบนี้อย่าเล่นเลย ไม่ขำสักนิด! ใครมาเห็นสภาพนี้เขาก็ต้องพูดแบบนี้กันทั้งนั้น ข้าล่ะมองไม่เห็นความเข้าขาตรงไหนเลย!"

โจวเชี่ยนได้ยินม่อเว่ยแสดงท่าทางรังเกียจนางต่อหน้าต่อตา—แม้ว่านางจะมองข้ามหัวม่อเว่ยมาตลอด แต่การถูกผู้อื่นแสดงท่าทีรังเกียจนั้นเป็นคนละเรื่องกัน! นางยิ่งโกรธแค้นจนอยากจะพุ่งเข้าไปฉีกปากม่อเว่ยให้ขาด

ลวี่เหมยและอวี๋เหมยเห็นว่าสถานการณ์เริ่มคุมไม่อยู่ ลวี่เหมยจึงแค่นยิ้มเย็น "ฮูหยินหลี่ทำตัวอันธพาลเช่นนี้ไม่กลัวผู้คนเขาหัวเราะเยาะหรือ! ในเมื่อท่านยืนกรานเช่นนี้ พวกเรามันแค่บ่าวตัวเล็ก ๆ คำพูดไม่มีน้ำหนัก คงไม่มีอะไรจะกล่าวแล้ว! ขอตัวลา! เห็นทีต้องให้พระชายาเป็นฝ่ายมาคุยกับฮูหยินเองเสียแล้ว!"

"ทำไม? เห็นข้าเป็นหัวหลักหัวตอหรืออย่างไร?" หลี่ฟู่ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน พลันแค่นยิ้มอย่างเย็นชา เขามองโจวเชี่ยนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขยะแขยงและขุ่นเคือง "เจ้าบอกว่าข้าจู่ ๆ ก็คว้ามือเจ้า? ฉุดเจ้าเข้าไปในห้องนอน? กล้าสาดน้ำครำใส่ข้าต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ ต่อให้เจ้าเป็นท่านหญิงแล้วอย่างไร? ท่านหญิงหรงอัน ดูท่าท่านจะยังไม่รู้จักนิสัยของคนอย่างหลี่ฟู่ดีพอ และท่านพ่อของท่านก็ไม่รู้จักข้าเลยแม้แต่น้อย! กล้ามาวางแผนสกปรกกับข้าเพื่อบีบให้ข้ายอมสยบงั้นหรือ? กลับไปบอกพ่อเจ้าเถอะ ว่าให้ไปนอนฝันกลางวันเอา!"

ลวี่เหมยไม่มีท่าทีเกรงกลัว นางยิ้มเยาะ "ที่นี่คือจวนผู้ว่าการมณฑล ใต้เท้าหลี่จะกลับขาวเป็นดำอย่างไรย่อมทำได้อยู่แล้ว! ใต้เท้ามิเห็นต้องทำเป็นพูดจาเที่ยงธรรมเอาหน้าเลย ฟังแล้วมันน่าขัน!"

เหลียนฟางโจวหัวเราะ "คิก" ออกมา "แม่นางลวี่เหมย ในโลกนี้คงไม่มีใครกลับขาวเป็นดำได้เก่งกาจและดูเที่ยงธรรมเท่าเจ้าอีกแล้ว! เจ้ามิได้เห็นกับตา เหตุใดถึงกล้ายืนยันนักหนาว่าสามีข้าพูดเท็จ? เหอะ พระชายาจิ้งหนานนอกจากจะอบรมลูกสาวเก่งแล้ว ยังฝึกสาวใช้ได้เก่งกาจเหลือเกินนะ! ดีล่ะ ข้าก็อยากจะถามนางดูเหมือนกัน ว่าการส่งลูกสาวมาซุกไว้ที่จวนข้า แท้จริงแล้วคืออยากจะให้มา 'ยั่วสวาท' สามีข้าอย่างนั้นหรือ! ข้าต้องถามนางให้รู้ความ ว่าข้าเหลียนฟางโจวไปทำอะไรให้นางขุ่นเคืองนักหนา นางถึงได้วางแผนสกปรกทำร้ายข้าถึงเพียงนี้!"

เหลียนฟางโจวแสร้งทำเป็นโกรธจัด ลุกขึ้นหมายจะฉุดกระชากโจวเชี่ยนออกไปพร้อมกัน

ฝ่ายโจวเชี่ยนและสาวใช้ทั้งสองถึงกับยืนอึ้งตะลึงงัน: 'นี่มันตรรกะอะไรกัน? นางควรจะต้องกล้ำกลืนฝืนทนและพยายามทำให้เรื่องจบลงเงียบ ๆ มิใช่หรือ?'

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1424 คำชี้แจง

 

บทที่ 1424 คำชี้แจง

เหลียนฟางโจวมิได้เอ่ยปากถามว่าเหตุใดนางถึงมาปรากฏตัวที่นี่ และมิได้ซักไซ้ว่าเกิดอะไรขึ้น—ประการแรก นางมิได้มีความสนใจใคร่รู้ในรายละเอียดแม้แต่น้อย! ประการที่สอง นางเกรงว่าโจวเชี่ยนคงเตรียมคำพูดเพ้อเจ้อเพื่อบิดเบือนความจริงไว้พร้อมสรรพแล้ว ถามไปก็เสียเวลาเปล่า

นางจึงเอ่ยถามเพียงคำเดียวสั้น ๆ "เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือไม่?"

โจวเชี่ยนชะงัก นางก้มหน้าหลบสายตา ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะพึมพำเสียงค่อย "ข้า... ข้ามีธุระต้องออกไปข้างนอก พอเดินผ่านที่นี่ก็เกิดนึกอยากจะ—"

"พอแล้ว!" เหลียนฟางโจวโบกมือตัดบทอย่างนึกรำคาญใจ "ข้าถามเจ้าเพียงเรื่องเดียว ระหว่างเจ้ากับใต้เท้าหลี่ มีอะไรเกินเลยเกิดขึ้นหรือไม่?"

ใบหน้าของโจวเชี่ยนร้อนผ่าวแดงก่ำด้วยความอับอาย นางอึกอัก "ข้า—"

"ท่านหญิง!" จู่ ๆ อวี๋เหมยและลวี่เหมยก็โพล่งพรวดพราดเข้ามาด้านใน ทั้งคู่ทำท่าทีตกตะลึงกับสภาพที่ดูไม่จืดและ อเนจอนาถของโจวเชี่ยน พวกนางหน้าซีดเผือดวิ่งถลาเข้าไปประคองซ้ายขวา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกแกมโกรธแค้น "นี่... นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น! เหตุใดท่านหญิงถึงได้ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้เพคะ!"

"ข้า—" โจวเชี่ยนขยับริมฝีปาก น้ำตาคลอเบ้าแต่กลับพูดไม่ออก

ครั้งนี้นางมิได้เสแสร้ง แต่นางไม่รู้จะพูดอะไรจริง ๆ

เรื่องราวมันกลับตาลปัตรไปหมด มิได้เป็นไปตามแผนการที่วางไว้เลยแม้แต่นิดเดียว ยิ่งถูกคนห้อมล้อมจ้องมองเช่นนี้ ความอัปยศยิ่งทวีคูณ สมองของนางว่างเปล่าขาวโพลน นอกจากอยากจะร้องไห้แล้วนางก็ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น!

ม่อเว่ยลอบยิ้มที่มุมปากอย่างนึกสนุก: เรื่องนี้ช่างน่าตื่นเต้นขึ้นเรื่อย ๆ จริง ๆ!

ส่วนหลี่ฟู่นั้นรู้สึกอึดอัดจนแทบระเบิด ความอัดอั้นตันใจที่มิอาจระบายออกทำให้เขาอยากจะเตะแม่นางสามคนนี้ให้ตายไปเสียพ้น ๆ เขาหันไปหาเหลียนฟางโจวแล้วกล่าวเสียงขรึม "เมียรัก ที่นี่ฝากเจ้าจัดการด้วย!"

เหลียนฟางโจวเองก็โกรธจัดอยู่ในใจ นางแย้มยิ้มเตรียมจะเอ่ยปาก ทว่าลวี่เหมยกลับชิงลุกขึ้นยืนแล้วเดินตรงมาหาคนทั้งสอง ใบหน้าสวยนวลนั้นเย็นเยียบประหนึ่งเคลือบด้วยเกล็ดน้ำแข็ง นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงคาดคั้น "ใต้เท้าหลี่ ฮูหยินหลี่! นี่มันหมายความว่าอย่างไร? เกิดอะไรขึ้นกับท่านหญิงของเรากันแน่? พระชายาทรงกำชับให้พวกเราดูแลท่านหญิงให้ดี นึกไม่ถึงว่าเพียงชั่วพริบตา ท่านหญิงกลับถูกกระทำจนยับเยินถึงเพียงนี้ ใต้เท้าหลี่กับฮูหยินมิต้องให้คำอธิบายกับพวกเราหน่อยหรือ? ท่านหญิงของเราเป็นสตรีบริสุทธิ์ผุดผ่อง จะมาถูกรังแกเปล่า ๆ เช่นนี้ไม่ได้!"

หลี่ฟู่แค่นหัวเราะเย็นชา ปรายตามองลวี่เหมยแวบหนึ่งโดยไม่ปริปาก

เหลียนฟางโจวยิ้มกึ่งยั่วเย้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าแฝงนัย "เจ้าชื่อลวี่เหมยใช่ไหม? แม่นางลวี่เหมยอย่าเพิ่งใจร้อนไปเลย มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จา ในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้วย่อมต้องมีทางแก้ไข ข้าเห็นว่าเรื่องนี้คงมิอาจสะสางให้ชัดเจนได้ในเวลาอันสั้น ท่านหญิง แม่นางทั้งสอง เชิญนั่งลงคุยกันเถิด"

นางหันไปยิ้มให้หลี่ฟู่ "ท่านพี่ ดูท่าว่าตอนนี้ท่านคงยังไปไหนไม่ได้ นั่งลงด้วยกันเถิดเจ้าค่ะ... ท่านอาจารย์โม่ ท่านเองก็อยู่ด้วยกันก่อน"

"ตกลง! ข้าเชื่อฟังฮูหยินหลี่ ฮูหยินว่าอย่างไรข้าก็ว่าตามนั้น!" ม่อเว่ยตอบรับอย่างร่าเริง เขากำลังรอคอยความวุ่นวายนี้อย่างกระปรี้กระเปร่า พลันเห็นม้านั่งตัวหนึ่งวางอยู่ริมกำแพงจึงเดินเข้าไปนั่งไขว่ห้าง วางท่ารอชมงิ้วฉากใหญ่อย่างเปิดเผย

หลี่ฟู่เห็นท่าทางเยี่ยงนั้นก็คันไม้คันมืออยากจะเข้าไปซัดหน้าให้หงาย แต่ถูกเหลียนฟางโจวรั้งให้นั่งลงเสียก่อน

ลวี่เหมยแค่นเสียงเหอะเบา ๆ "ในเมื่อฮูหยินกล่าวเช่นนี้ บ่าวก็มิกล้าขัดศรัทธา จะขอลองฟังดูว่าฮูหยินจะมีวิธีจัดการอย่างไร!" นางเดินไปช่วยพยุงโจวเชี่ยนขึ้นจากพื้นพร้อมกับอวี๋เหมย แล้วพาไปนั่งที่ตั่งไม้

ทั้งสองลอบสบตากันอย่างแนบเนียน ในใจเริ่มลำพอง: 'แม้เรื่องราวจะผิดเพี้ยนไปจากแผนเดิมบ้าง แต่ดูจากท่าทีของฮูหยินหลี่แล้ว นางคงคิดจะทำให้เรื่องเงียบลงโดยเร็วแน่ นางกำลังกลัวอยู่ล่ะสิ!'

ตราบใดที่นางรู้จักกลัว พวกนางก็มีโอกาสชนะ!

เหลียนฟางโจวสั่งคนให้ยกน้ำชามา เมื่อน้ำชาพร้อมนางก็ยกจิบอย่างเนิบนาบ ลวี่เหมยเห็นท่าทางเชื่องช้าเช่นนั้นก็เริ่มจะทนไม่ไหวจึงเร่งรัด "ฮูหยินหลี่ ท่านคงมิได้คิดจะปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านพ้นไปส่งเดชหรอกนะเจ้าคะ ท่านหญิงของเรา—"

"ท่านหญิงเป็นบุคคลสำคัญ เรื่องราวย่อมต้องทำความเข้าใจให้แจ่มชัดแน่นอน!" เหลียนฟางโจวกล่าวตัดบทพลางแย้มยิ้ม แล้วหันไปมองท่านหญิงหรงอันด้วยแววตาห่วงใย "ท่านหญิง ยามนี้ท่านรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยังเพคะ?"

ท่านหญิงหรงอันชะงัก นางเงยหน้ามองเหลียนฟางโจวอย่างงุนงงจนตั้งตัวไม่ติด

คำถามนี้ความจริงอวี๋เหมยหรือลวี่เหมยควรจะเป็นคนถาม ทว่าทั้งสองคนนับแต่เข้ามา แม้ปากจะบอกว่าห่วงใยนาง แต่กลับพุ่งเป้าไปที่การจิกกัดกดดันเหลียนฟางโจวเสียมากกว่า

ทว่าคำถามที่แสดงความห่วงใยอย่างแท้จริง กลับหลุดออกมาจากปากของเหลียนฟางโจวเป็นคนแรก!

โจวเชี่ยนรู้สึกละอายใจจนต้องเบือนหน้าหนี มิกล้าสบตาด้วย ในใจรู้สึกสับสนวุ่นวายไปหมด

อวี๋เหมยและลวี่เหมยเองก็อึ้งไปเช่นกัน นึกไม่ถึงว่าเหลียนฟางโจวที่นิ่งเงียบอยู่นาน พอเปิดปากกลับถามเช่นนี้

ทั้งคู่สบตากันด้วยท่าทางที่ดูขัดเขินอยู่เล็กน้อย

"ท่านหญิงตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ฮูหยินก็เห็นอยู่ จะบอกว่าดีได้อย่างไรกัน? แต่ถ้าจะบอกว่าไม่ดีก็คงไม่ใช่เสียทีเดียว เพราะในเมื่อมีฮูหยินหลี่คอยให้ความเป็นธรรม ท่านหญิงและบ่าวทั้งสองย่อมเบาใจเจ้าค่ะ!" ลวี่เหมยปั้นยิ้มตอบ พลางพยายามดึงหัวข้อการสนทนากลับมาที่ประเด็นเดิม

"แม่นางลวี่เหมยกล่าวได้ถูกต้อง!" เหลียนฟางโจวพยักหน้าเห็นพ้อง ก่อนจะหันมากล่าวกับโจวเชี่ยนด้วยสีหน้าจริงจัง "ท่านหญิงหรงอัน ในห้องหนังสือแห่งนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับท่านกันแน่? รบกวนท่านหญิงช่วยเล่าความจริงให้พวกเราฟังหน่อยเถิดเพคะ!"

ม่อเว่ยเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ เขาชำเลืองมองหลี่ฟู่ เห็นอีกฝ่ายยังคงนั่งนิ่งประหนึ่งรูปสลัก มิได้เปลี่ยนสีหน้าเลยแม้แต่น้อยก็ยิ่งแปลกใจหนักขึ้น

เขาเดาไม่ออกว่าสามีภรรยาคู่นี้คิดจะทำอะไรกันแน่ จึงเลิกคั้นสมองและตั้งใจรอดูต่อไป

ลวี่เหมยและอวี๋เหมยลิงโลดใจอย่างยิ่ง พวกนางรีบส่งสายตาเป็นสัญญาณให้โจวเชี่ยน

พวกนางมิสนหรอกว่าเหลียนฟางโจวมีเจตนาแฝงอะไร สำหรับพวกนางแล้ว การได้ชิงเปิดปากสร้างสถานการณ์ก่อนย่อมได้เปรียบ! ขอเพียงโจวเชี่ยนยืนกรานว่าถูกหลี่ฟู่ทำลายพรหมจรรย์ ต่อให้หลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวจะขัดขืนเพียงใด ก็เลี่ยงการรับผิดชอบต่อวังจิ้งหนานไม่ได้!

ถึงตอนนั้นหลี่ฟู่ก็เปรียบเสมือนลูกเขยของวังจิ้งหนาน หึ ต่อให้เขาไม่อยากช่วยท่านอ๋องทำการใหญ่ เขายังมีทางเลือกอื่นอีกหรือ? เขาอยากจะล้างมลทินให้ตัวเองรึ? ก็ต้องดูว่าคนทั้งใต้หล้าจะเชื่อเขาหรือไม่!

โจวเชี่ยนเองก็เข้าใจเหตุผลนี้ดี ทว่าคำพูดนั้นพอจะหลุดออกจากปากกลับติดค้างอยู่ข้างใน ใบหน้าของนางร้อนฉ่าแดงซ่านขึ้นมาทันควัน

ต่อให้ร้ายกาจหรือเอาแต่ใจเพียงใด นางก็ยังเป็นดรุณีที่ยังไม่ออกเรือน ยามนี้ต้องมาพูดเรื่องพรรค์นั้นต่อหน้าคนมากมาย ต่อหน้าหลี่ฟู่และบุรุษแปลกหน้าที่ชื่อม่อเว่ย นางจะพูดออกมาได้อย่างไร?

"ท่านหญิง! ฮูหยินหลี่เปี่ยมด้วยความเมตตา ย่อมต้องให้ความเป็นธรรมแก่ท่านแน่นอน ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้น ท่านรีบพูดออกมาเถิดเพคะ!" ลวี่เหมยเร่งรัดอย่างร้อนใจ ในใจนึกตำหนิโจวเชี่ยนที่ไม่ได้เรื่อง!

"ใช่แล้วเพคะท่านหญิง ที่นี่มีแต่คนกันเอง ท่านหญิงมิต้องกังวลสิ่งใด เพราะนี่คือเรื่องที่เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงทั้งชีวิตของท่านนะเพคะ!" อวี๋เหมยเสริม คำพูดนี้ดูจะมีน้ำหนักมากกว่าของลวี่เหมย ทำให้โจวเชี่ยนใจสั่นวูบ

นางจึงสลัดความอายทิ้งไป ก้มหน้าต่ำแล้วเอ่ยเสียงสั่น "ตอนนั้น... ตอนนั้นใต้เท้าหลี่เขา... เขาหมดสติ— ไม่ใช่สิ เขาจู่ ๆ ก็คว้ามือข้าไว้แล้วก็... แล้วก็ฉุดกระชากข้าเข้าไปในห้องนอนเล็ก..."

เส้นเลือดที่หลังมือของหลี่ฟู่ปูดโปนขึ้นมาทันที เขาขบหมัดแน่นจนสั่น หากมิใช่เพราะเหลียนฟางโจวคอยส่งสายตาปรามให้เขาสงบสติอารมณ์ไว้ เขาคงลุกขึ้นไปตบสั่งสอนโจวเชี่ยนสักฉาดใหญ่แล้ว!

"ท่านหญิงจะบอกว่า ท่านพี่ของข้าพอเห็นหน้าท่าน ก็จู่ ๆ เข้ามาคว้ามือท่านเลยอย่างนั้นหรือเพคะ?" เหลียนฟางโจวหลุดขำ "คิก" ออกมาเบา ๆ พลางเอ่ยถามด้วยจริตอันอ่อนช้อย

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1423 ยาถอนพิษ

 

บทที่ 1423 ยาถอนพิษ

"ช่วยข้าดูนางไว้! อย่าให้นางหนีไปได้!" เมื่อเห็นสภาพเสื้อผ้าที่ฉีกขาดและมวยผมที่หลุดลุ่ยของโจวเชี่ยน ประกอบกับปฏิกิริยาในร่างกายตนเอง หากหลี่ฟู่ยังเดาไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้นเขาก็คงโง่เต็มที!

เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันถลึงตาใส่โจวเชี่ยนแวบหนึ่ง ก่อนจะฝืนพยุงกายหวังจะไปหาน้ำเย็นมาล้างหน้าเรียกสติ

ม่อเว่ยมองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง เขาเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ "ท่านคิดจะไปแช่น้ำเย็นหรือ? ไร้ประโยชน์น่ะ ข้าแนะนำว่าอย่าเสียแรงเปล่าเลย อดทนต่ออีกสักเค่อสองเค่อก็น่าจะทุเลาลงเอง! อีกอย่าง จะให้ข้าอยู่กับท่านหญิงผู้นี้ตามลำพังในห้องน่ะหรือ? ข้าไม่เอาด้วยหรอก ใครจะรู้ว่าถึงตอนนั้นนางจะสาดน้ำครำใส่ข้าหาว่าข้าล่วงเกินนางหรือไม่"

โจวเชี่ยนเห็นชายทั้งสองพูดคุยกันประหนึ่งนางไม่มีตัวตน มิได้เห็นนางอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย ทั้งโกรธ ทั้งอาย ทั้งแค้นใจจนแทบกระอัก จะหนีก็มิกล้า ได้แต่สบถด่าอยู่ในใจไม่หยุด

หลี่ฟู่จ้องม่อเว่ยเขม็งโดยไม่กะพริบตา

แม้ม่อเว่ยจะเป็นนักฆ่าที่ขวัญกล้ากว่าคนทั่วไป ทว่าภายใต้สายตาคมปลาบเช่นนั้นของหลี่ฟู่ เขาก็เริ่มจะรู้สึกอึดอัดจนต้องขมวดคิ้วถาม "ใต้เท้าหลี่... จ้องข้าเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร? หรือข้าพูดอะไรผิด ทำอะไรผิดไปอย่างนั้นหรือ?"

เขาฉุกคิดได้ว่าคำพูดนี้ดูเหมือนจะยอมอ่อนข้อให้หลี่ฟู่ จึงรีบเสริมอีกประโยค "ต่อให้ข้าพูดผิดหรือทำผิด ใต้เท้าหลี่ก็คงไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่ายกระมัง?"

"เหอะ!" หลี่ฟู่แค่นยิ้มเย็น สายตาที่จ้องมองยิ่งดุดันและเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ เขาเอ่ยเสียงเรียบ "ข้าไม่มีเวลาว่างพอจะไปยุ่งเรื่องของเจ้าหรอก ตราบใดที่เจ้าไม่มาวุ่นวายกับข้า! ยาถอนพิษล่ะ? เอามา!"

"ยาถอนพิษอะไร?" ม่อเว่ยชะงัก แสร้งทำเป็นไขสือ

หลี่ฟู่ขบกรามแน่น เอ่ยเสียงเย็น "หากเจ้ายังไม่ส่งมา ข้าจะเปลี่ยนใจแล้วนะ! ม่อเว่ย ฤทธิ์ยาแค่นี้ใช่ว่าข้าจะทนไม่ไหว! แต่เจ้าน่าจะเดาออกว่าหลังจากข้าพ้นขีดจำกัดนี้ไปแล้ว จุดจบของเจ้าจะเป็นอย่างไร!"

ม่อเว่ยชะงักด้วยความหงุดหงิด เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยอมล้วงเอายาถอนพิษส่วนที่เหลืออีกสองส่วนสามออกมาส่งให้ "ข้าก็แค่อยากจะลองดูพลังใจของใต้เท้าหลี่เท่านั้นเอง ท่านช่างใจแคบนัก!"

หลี่ฟู่ปรายตามองเขาแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร เมื่อกลืนยาลงไป เขารู้สึกประหนึ่งมีสายลมเย็นฉ่ำพัดผ่านห้องที่ร้อนระอุ ร่างกายพลันเบาสบายและผ่อนคลายลงทันตา

เขาลอบระบายลมหายใจยาว สติสัมปชัญญะเริ่มกลับมาแจ่มชัดดังเดิม

เขามองตรงไปที่โจวเชี่ยนพลางยิ้มเย็น แววตาคมกริบดุจกระบี่ที่พร้อมจะทิ่มแทงคนให้เป็นรู และเยือกเย็นดุจน้ำค้างแข็ง ทำเอาโจวเชี่ยนตัวสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน่งไปถึงกระดูก นางถอยร่นหนีตามสัญชาตญาณ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวจ้องมองหลี่ฟู่ด้วยความระแวดระวัง

ทว่าหลี่ฟู่เพียงแค่จ้องนางด้วยสายตาเช่นนั้นครู่เดียวก็หันกลับไปถามม่อเว่ย "เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"

เมื่อครู่นี้ที่เขาเร่งรัดถามเรื่องเหลียนเจ๋อเพราะสติยังไม่สมบูรณ์และร้อนใจ ยามนี้เมื่อสติคืนกลับมาแล้ว ย่อมไม่คิดจะถามเรื่องสำคัญต่อหน้าโจวเชี่ยน! อย่างไรเสีย ในเมื่อม่อเว่ยกลับมาแล้ว ย่อมต้องมีข่าวมาแจ้ง ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนในเวลานี้

ม่อเว่ยหลุดขำ "หึ" ออกมา "ข้ากลับมาถึงก็เห็นซวี่เอ๋อร์วิ่งหน้าตั้งจากทางนี้กลับไปยังจวนหลัง พอเขาเห็นข้าก็รีบขอให้ข้ามาช่วยท่าน ส่วนตัวเขาเองก็เร่งรัดกลับไปที่เรือนชั้นใน คงจะไปหาท่านแม่ของเขานั่นแหละ! ข้าว่าซวี่เอ๋อร์คงตั้งใจมาหาท่าน แล้วบังเอิญเห็นสิ่งไม่ชอบมาพากลเข้า เด็กคนนี้ฉลาดนัก รู้จักที่จะไม่ส่งเสียงโวยวายแต่รีบไปแจ้งมารดาแทน"

หลี่ฟู่หน้าเปลี่ยนสีทันที "เขาไปหาฟางโจวแล้ว..."

ไปหาฟางโจว... แล้วนางจะเข้าใจผิดหรือไม่? หากว่า—

โจวเชี่ยนเห็นหลี่ฟู่ทำราวกับนางเป็นธาตุอากาศ ทั้งอับอายและเคียดแค้นใจ คำดุด่าหรือการคาดคั้นที่นางเตรียมรับมือนั้นกลับไม่มีเกิดขึ้น ทำให้นางรู้สึกเหมือนออกหมัดไปแล้ววืดใส่ความว่างเปล่า

พอนางได้ยินคำสนทนาเรื่องเหลียนฟางโจว ใจนางก็วูบไหว นางจึงแสร้งบีบน้ำตาคร่ำครวญ "ใต้เท้าหลี่! ข้าถูกปรักปรำ! ข้าถูกใส่ร้าย! ข้ามิได้รู้เรื่องอะไรเลย—"

"ถ้ายังไม่อยากตายก็หุบปากซะ!" หลี่ฟู่รำคาญเสียงนางจึงตวาดขู่ "เชื่อหรือไม่ว่าข้ามีวิธีอย่างน้อยสิบวิธีที่จะทำให้เจ้าเงียบไปตลอดกาล"

โจวเชี่ยนชะงักกึก ได้แต่สะอึกสะอื้นเบา ๆ มิกล้าเอ่ยปากอีก...

อันที่จริง การที่ซวี่เอ๋อร์มาปรากฏตัวที่นี่มิใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นฝีมือของลวี่เหมยที่เห็นเขาเล่นอยู่ในจวนหน้า จึงจงใจล่อลวงให้เขาเดินมาทางนี้

ลวี่เหมยคิดง่าย ๆ ว่า ซวี่เอ๋อร์เป็นเพียงเด็กสามสี่ขวบ เมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจย่อมต้องอดรนทนไม่ไหวจนร้องตะโกนออกมา ให้เรื่องนี้ถูกเปิดโปงผ่านปากลูกชายย่อมได้ผลดีกว่าคนอื่นมาพบเห็นโดย "บังเอิญ" และมันจะ "น่าสนุก" กว่ากันเยอะ!

ทว่าลวี่เหมยคาดผิดไปถนัด ซวี่เอ๋อร์มาเห็นเหตุการณ์เร็วกว่าที่คิด เพราะโจวเชี่ยนมัวแต่ลังเลสับสนอยู่นานเกินไป

ภาพที่เขาเห็นคือโจวเชี่ยนพยายามพยุงท่านพ่อของเขาที่เดินโซซัดโซเซเข้าไปในห้องนอนเล็ก โดยที่ท่าทางของท่านพ่อดูผิดปกติไปจากเดิมอย่างมาก

แม้เขาจะไม่เข้าใจเหตุผล แต่ก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงรีบวิ่งไปหามารดาทันที

ครั้นวิ่งพ้นเขตนี้มาถึงลานจวนหน้าของบ้านพักขุนนาง เขาก็บังเอิญเจอม่อเว่ยเข้าพอดี จึงขอให้ม่อเว่ยเร่งมาช่วย ส่วนตนเองก็วิ่งแจ้นเข้าไปหาเหลียนฟางโจว

เมื่อมีม่อเว่ยมาช่วยแล้ว ซวี่เอ๋อร์ก็เบาใจลงได้เปลาะหนึ่ง ทว่าเมื่อเข้าไปพบเหลียนฟางโจว เขากลับเล่าเรื่องราวตะกุกตะกักจนจับใจความแทบไม่ได้

อย่างไรก็ตาม เหลียนฟางโจวกลับจับประเด็นสำคัญได้ไม่กี่ประโยค นั่นคือ: ท่านหญิงหรงอัน โจวเชี่ยน แอบเข้าไปหาหลี่ฟู่ที่ห้องหนังสือจวนหน้า! และซวี่เอ๋อร์เห็นนางพยุงหลี่ฟู่ที่เดินโงนเงนไร้สติเข้าไปด้านใน!

ความรู้สึกหึงหวงแล่นผ่านใจเหลียนฟางโจวเพียงวูบเดียว แต่สิ่งที่ตามมาคือความโกรธแค้น: 'โจวเชี่ยนมักใหญ่ใฝ่สูงจริง ๆ ในที่สุดก็นำแผนสกปรกมาใช้จนได้! เดินโงนเงน? ไร้สติ? นี่มันหมายความว่าอย่างไร? ตาหลี่ฟู่นั่น... ถูกโจวเชี่ยนวางยาหรือ?'

สตรีผู้หนึ่งวางยาบุรุษผู้นึง หากยามิใช่ยาพิษ แล้วจะเป็นยาอะไรไปได้อีกล่ะ!

เหลียนฟางโจวใจเต้นระทึก นางสั่งคนให้ดูแลซวี่เอ๋อร์ไว้ที่จวนหลัง ส่วนตนเองรีบพาชุนซิ่ง หลินหมอมอ พร้อมด้วยอิ๋งชุนและพ่านเซี่ย ตรงไปยังจวนหน้าอย่างเร่งด่วน

'ตาหลี่ฟู่คนนี้ ช่างประมาทเลินเล่อเหลือเกิน! หากเขาพลาดพลั้งเสียทีให้โจวเชี่ยนขึ้นมาจริง ๆ อย่าว่าแต่ทางวังจิ้งหนานจะยอมจบเรื่องหรือไม่ ต่อให้พวกเขายอม ข้าก็ไม่ยอม! ผู้ชายของข้าถูกผู้หญิงอื่นวางแผนรวบหัวรวบหางถึงบนเตียง... ข้าคงมีแผลใจไปตลอดกาลแน่!'

ครั้นเหลียนฟางโจวเร่งฝีเท้ามาถึง และได้เห็นว่านอกจากหลี่ฟู่และโจวเชี่ยนแล้วยังมีม่อเว่ยอยู่ด้วย ใจนางก็คลายกังวลไปได้เกินครึ่ง ทว่าเมื่อมองไปที่สภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยของโจวเชี่ยน คิ้วของนางก็เลิกขึ้นสูงด้วยความโกรธขึ้งที่พุ่งพล่านขึ้นมาทันที!

"ฟางโจว! ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น!" หลี่ฟู่เห็นท่าทางภรรยาก็รู้ว่าไม่ดีแน่ เขารีบก้าวเข้าไปคว้าแขนนางไว้พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มหนัก "ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ เจ้าต้องเชื่อข้านะ!"

เสียงสะอื้นของโจวเชี่ยนดังขึ้นกว่าเดิม นางคร่ำครวญเสียงอ่อย "ฮูหยิน... พี่หญิง... ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับข้านะเจ้าคะ! ข้าถูกใส่ร้าย! ข้าไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริง ๆ!"

เหลียนฟางโจวมองไหล่เนียนขาวและช่วงแขนที่โผล่พ้นเสื้อผ้าที่ฉีกขาดของนางด้วยความรำคาญใจ นางขมวดคิ้วสั่งให้สาวใช้ตัวน้อยรีบกลับไปหยิบเสื้อผ้ามาให้ และสั่งให้ชุนซิ่งกระชากผ้าม่านในห้องผืนหนึ่งมาคลุมร่างให้นางไว้

โจวเชี่ยนรีบตะครุบผ้าคลุมกายไว้มิดชิด พยายามทำท่าทางน่าสงสารส่งไปให้เหลียนฟางโจว...

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1422 หัวเราะเย้ยหยัน

 

บทที่ 1422 หัวเราะเย้ยหยัน

หากเป็นไปตามแผน ท่านหญิงหรงอันย่อมกลายเป็นผู้บริสุทธิ์ที่น่าเวทนาที่สุด ถึงตอนนั้นหลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวคงมิอาจเลี่ยงการแสดงความรับผิดชอบได้!

เมื่อเข้ามาถึงห้องนอนเล็กหลังฉากกั้น โจวเชี่ยนที่กำลังขวัญเสียพลันสะดุดชายกระโปรงตัวเอง นางอุทาน "อา!" ออกมาคำหนึ่งก่อนจะเสียหลักล้มลง

นางยื่นมือออกไปหวังจะคว้าตัวหลี่ฟู่ไว้ ทว่ายามนี้สติของหลี่ฟู่กำลังล่องลอยอยู่ในสงครามประสาทระหว่างปัญญาอันน้อยนิดที่หลงเหลือ กับราคะที่ถูกยาเสน่ห์ปลุกปั่นจนบ้าคลั่ง ลำพังเพียงแค่จะยืนให้มั่นเขายังแทบไม่มีเรี่ยวแรง

เมื่อถูกโจวเชี่ยนดึงรั้ง ร่างหนาจึงล้มลงตามแรงฉุดและทับลงบนเอวของนางพอดิบพอดี โจวเชี่ยนครางอึดอัดออกมาด้วยความเจ็บปวด นางกัดฟันสูดลมหายใจจนตัวโยน รู้สึกราวกับกระดูกเอวจะหักสะบั้น เหงื่อเย็นไหลซึมทั่วแผ่นหลัง

กลิ่นอายสตรีที่กำจายอยู่ตรงหน้า พร้อมกับสัมผัสจากเรือนร่างที่นุ่มนิ่มและอบอุ่น ยิ่งเป็นตัวเร่งให้ฤทธิ์ยาทำงานรวดเร็วขึ้น หลี่ฟู่ดวงตาแดงฉาน จ้องมองโจวเชี่ยนเขม็ง ก่อนจะซบหน้าลงหมายจะจุมพิตนางอย่างรุนแรง

โจวเชี่ยนตกใจกับสีหน้าท่าทางที่ดุร้ายนั้นจนหลุดปากร้อง "ว้าย!" ออกมา สัญชาตญาณแรกของนางคือการออกแรงผลักเขาออกไปสุดตัวพร้อมกับสะบัดหน้าหนี

ริมฝีปากของหลี่ฟู่จึงประทับลงบนเสื้อผ้าตรงช่วงไหล่ของนางแทน ทว่าเขามิได้ถูกผลักออกไปไกลนัก

"น้องหญิง... ฟางโจว..." หลี่ฟู่หอบหายใจพลางพึมพำเรียกชื่อภรรยาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทว่าแฝงไปด้วยความขัดเคืองและไม่พอใจ ดูเหมือนเขาจะสับสนจนไม่เข้าใจว่าเหตุใดภรรยาสุดที่รักถึงได้ปัดป้องการใกล้ชิดของเขาเช่นนี้

แม้ตัวนางเองจะมิได้เต็มใจ ทั้งยังนึกรังเกียจและหวาดกลัว แต่เมื่อได้ยินบุรุษผู้นี้พร่ำเรียกชื่อหญิงอื่นในเวลาเช่นนี้ ความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันช่างยากจะบรรยาย

สรุปสั้น ๆ คือ มันช่างขื่นขมขัดใจยิ่งนัก!

"ปล่อยข้านะ! ปล่อย!" โจวเชี่ยนรู้สึกว่าตนเองช่างอัปยศอดสูเหลือเกิน ยิ่งหลี่ฟู่เรียกชื่อเหลียนฟางโจวไม่ขาดปาก นางก็ยิ่งรู้สึกว่าความข่มขื่นนี้มันพุ่งพล่านจนเกินจะทนไหว!

ทั้งความโกรธและความเสียใจประดังประเดเข้ามา โจวเชี่ยนฉุนขาดจนลืมสิ้นทั้งแผนการใหญ่ของเสด็จพ่อและหน้าที่ของตน นางเริ่มสะอื้นไห้พลางออกแรงผลักและดิ้นรนหนีจากพันธนาการของหลี่ฟู่อย่างบ้าคลั่ง

"ฟางโจว เมียรัก เจ้า..." หลี่ฟู่รู้สึกว่าร่างกายกำลังจะระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ ยิ่งโจวเชี่ยนดิ้นรน ร่างกายของทั้งคู่ยิ่งเสียดสีกันมากขึ้น ไฟราคะในตัวหลี่ฟู่พุ่งพรวดจนคุมไม่อยู่ เขาเริ่มมีโทสะและออกแรงมหาศาล เพียงชั่วพริบตาเดียวก็ได้ยินเสียง "แคว่ก!" เสื้อผ้าบนตัวโจวเชี่ยนถูกฉีกขาดเป็นทาง เผยให้เห็นไหล่เนียนขาวละเอียดและช่วงแขนที่เปลือยเปล่า

"กรี๊ด!" โจวเชี่ยนร้องลั่น นางยิ่งดิ้นรนและร้องไห้หนักกว่าเดิม...

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังชุลมุนกันอยู่นั้น เสียง "เหอะ" อย่างเย็นชาพลันดังขึ้นข้างหูของนาง เสียงนั้นชัดเจนยิ่งนัก มันมิใช่เสียงของหลี่ฟู่ แต่เป็นเสียงของ... ใครบางคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ!

เมื่อตระหนักได้เช่นนั้น โจวเชี่ยนถึงกับหน้าถอดสี หัวใจกระตุกวูบ นางเงยหน้าขึ้นด้วยความตื่นตระหนกและปะทะเข้ากับดวงตาเรียบเฉยสีดำขลับคู่หนึ่ง บุรุษแปลกหน้าผู้นั้นกำลังมองดูนางด้วยสายตากึ่งยิ้มกึ่งเยาะ

โจวเชี่ยนใจสั่นสะท้าน "กรี๊ด!" นางกรีดร้องพลางผลักหลี่ฟู่ออกอย่างแรงแล้วรีบตะเกียกตะกายไปด้านข้าง นางคู้ตัวกอดตัวเองไว้แน่นพลางจ้องบุรุษแปลกหน้าเขม็ง "เจ้า... เจ้า..." นางพยายามจะถามว่า "เจ้าเป็นใคร" แต่กลับพูดออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว

ในเวลานี้นอกจากความตกใจ อัปยศ และโกรธแค้นแล้ว นางอยากจะร้องไห้เหลือเกิน! จะมีใครดวงกุดไปกว่านางอีกไหม?

นางมิได้เต็มใจแท้ ๆ แต่กลับต้องมาหลอกล่อบุรุษผู้นี้ ทว่าเรื่องยังไม่ทันสำเร็จ กลับถูกบุรุษอีกคนมาเห็นเข้าเต็มตา!

วินาทีนี้นางอยากจะแทรกแผ่นดินหนี หรือไม่ก็สลบเหมือดไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด! แต่น่าเศร้าที่ยามนี้สติของนางกลับแจ่มชัดยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ!

บุรุษแปลกหน้าพยุงหลี่ฟู่ให้นั่งพิงผนัง ก่อนจะป้อนยาเม็ดหนึ่งเข้าปากเขา โจวเชี่ยนหน้าซีดเผือด นางเม้มปากแน่น พลันเข้าใจทันทีว่าเหตุใดนางถึงผลักหลี่ฟู่ออกได้ง่ายดายนัก และเหตุใดเขาถึงดูอ่อนแรงลงมิต่างจากเดิมที่คุ้มคลั่ง... ทั้งหมดนี้ต้องเป็นฝีมือของคนผู้นี้แน่!

"เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่!" โจวเชี่ยนจ้องบุรุษแปลกหน้าด้วยสายตาที่แทบจะมีเปลวไฟพุ่งออกมาจากความอัปยศที่กลายเป็นโทสะ!

บุรุษผู้นั้นเพียงแค่แค่นยิ้มเย็น ปรายตามองนางแวบหนึ่งโดยไม่ปริปากพูด

โจวเชี่ยนเริ่มทำตัวไม่ถูก เมื่อมีคนโผล่มาเช่นนี้ แผนการจะดำเนินต่อไปย่อมเป็นไปไม่ได้ แม้อวี๋เหมยและลวี่เหมยจะยืนยันหนักแน่นว่ายานี้หายากยิ่ง ทว่าเมื่อเห็นท่าทางเรียบเฉยของบุรุษผู้นี้ โจวเชี่ยนก็เริ่มไม่แน่ใจ... หรือเขาจะมียาแก้จริง ๆ?

ในใจของนางปั่นป่วนวุ่นวาย มีเพียงคำถามเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวคือ: 'จะทำอย่างไรดี!'

ทำอย่างไรดี? นางล้มเหลวแล้ว ดูท่าว่าหลี่ฟู่คงจะรู้สึกตัวในไม่ช้า หลังจากนั้นล่ะ? นางควรจะทำอย่างไรต่อไป?

เมื่อนึกถึงความน่ากลัวของบุรุษผู้นี้ โจวเชี่ยนอยากจะกรีดร้องออกมาดัง ๆ เสียงหนึ่งในใจคอยเตือนนางซ้ำ ๆ ว่า: 'หนีซะ! รีบหนีไปเดี๋ยวนี้!'

ใช่แล้ว! ยามนี้นอกจากหนีไปให้พ้นนางจะทำอะไรได้อีก? ต่อให้เป็นการหนีไปชั่วคราว แต่มันก็ยังดีกว่าการนั่งรอความตายอยู่ที่นี่!

ทว่ายังไม่ทันที่นางจะขยับตัว บุรุษแปลกหน้าก็กล่าวเสียงเย็น "ท่านหญิง ข้าขอแนะนำให้ท่านอยู่นิ่ง ๆ และรออยู่ที่นี่อย่างสงบจะดีกว่า! หากท่านกล้าขยับแม้แต่เพียงนิด ข้าไม่เกรงใจที่จะตัดเส้นเอ็นที่เท้าของท่านทิ้งเสีย ไม่เชื่อก็ลองดูได้!"

โจวเชี่ยนแทบจะสิ้นสติ ลมหายใจติดขัดจนหน้ามืด นางถลึงตาใส่เขาด้วยความเคียดแค้น "เจ้าเป็นใครกันแน่! เจ้าเป็นใคร! ใครสั่งใครสอนให้เจ้ามายุ่งเรื่องของชาวบ้าน!"

ชายหนุ่มยังคงไม่ใส่ใจนาง แต่กลับหันไปจ้องมองหลี่ฟู่แทน

หลี่ฟู่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มือหนาลูบศีรษะตามสัญชาตญาณ เขามองดูโจวเชี่ยนที่กำลังตื่นตระหนกและอยู่ในสภาพหลุดลุ่ยอย่างน่าเวทนา ก่อนจะหันไปมองบุรุษผู้นั้นแล้วขมวดคิ้วถาม "ม่อเว่ย? เจ้ากลับมาแล้วหรือ?"

ดวงตาของเขาฉายแววมีความหวังขึ้นมาทันที "เป็นอย่างไรบ้าง? มีข่าวคราวไหม? น้องสะใภ้กับอาเจ๋อล่ะ? พวกเขามากับเจ้าด้วยหรือไม่? ฟางโจวรู้เรื่องหรือยัง?"

ม่อเว่ยถึงกับกลอกตามองบนใส่เขา พลางคิดในใจว่า 'ท่านนี่มันเหลือเกินจริง ๆ! อยู่ในบ้านตัวเองแท้ ๆ ยังปล่อยให้คนวางแผนสับขาหลอกได้ถึงเพียงนี้! ถ้าข้ามาไม่ทันล่ะก็... หึ ๆ!' แทนที่จะคิดเรื่องจัดการปัญหาตรงหน้าให้เรียบร้อย กลับมัวแต่ถามเรื่องอื่นเสียได้

ม่อเว่ยชี้ไปที่โจวเชี่ยนแล้วยิ้มเยาะ "ตอนที่ข้าเข้ามา เห็นท่านกับท่านหญิงหรงอันแห่งวังจิ้งหนานกำลังชุลมุนนัวเนียกันอยู่ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเข้ามาขัดจังหวะความสุขของท่านหรือเปล่า! ท่านดูสิ ท่านควรจะจัดการเรื่องตรงนี้ก่อนดีไหม?"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงเยาะเย้ยถากถาง หลี่ฟู่พลันหน้าดำคร่ำเครียด

เขาจ้องมองโจวเชี่ยนด้วยสายตาที่ประสงค์ร้ายยิ่งนัก ทว่า—

แม้ตอนนี้สติจะเริ่มกลับคืนมาบ้างแล้ว แต่ไฟราคะที่แผดเผาอยู่ในกระแสเลือดดูเหมือนจะยังไม่มอดดับลงเท่าใดนัก เหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายตามใบหน้า เขาต้องใช้ความอดทนอย่างมหาศาลเพื่อสะกดอารมณ์บ้าคลั่งและความโหยหาลึก ๆ ในร่างกายไว้

ม่อเว่ยแววตาไหววูบ เขาแอบขยับยิ้มที่มุมปากอย่างแนบเนียน

ในฐานะนักฆ่า อันดับหนึ่งแห่งแดนใต้ ยาในแถบแถวนี้ไม่มีชนิดใดที่เขาไม่เคยผ่านตา "ยาเสน่ห์อวี้เซียง" ที่อ๋องจิ้งหนานทุ่มเงินมหาศาลซื้อมานั้นรุนแรงและหายากยิ่งก็จริง ทว่าสำหรับม่อเว่ยแล้ว มันมิใช่เรื่องที่ยากเกินจะเยียวยา

ใช่แล้ว เขามียาแก้! เพียงแต่เขาป้อนให้หลี่ฟู่กินไปแค่เพียงเศษหนึ่งส่วนสามเท่านั้นเอง...