จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1230 เงื่อนไขในการปล่อยตัวนาง

 

บทที่ 1230 เงื่อนไขในการปล่อยตัวนาง

เติ้งเสี่ยวยาเป็นคนที่ฉลาดมาก รู้ดีว่าการจะทำอะไรต้องค่อย ๆ ก้าวไปทีละขั้น เขาจึงไม่ได้รีบร้อนที่จะถามถึงเรื่องใด ๆ หลังจากส่งของกำนัลไปแล้ว เขาพูดคุยเรื่องทั่วไปเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงอย่างสงบใจ แล้วก็เริ่มจิบชาพลางยิ้มแย้มพูดคุยกับพ่อบ้านเสี่ยวเฉียนเกี่ยวกับศิลปะการดื่มชาอย่างออกรส

ส่วนฮูหยินเติ้งกลับรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่ไม่น้อย หลายครั้งที่อยากจะถามพ่อบ้านเสี่ยวเฉียนเกี่ยวกับสถานการณ์ของบุตรสาว แต่ก็ไม่ได้รับโอกาสที่จะถามเลย

ไม่นานนัก เหลียนฟางโจวและหลี่ฟู่ก็เดินเข้ามาด้วยกัน เมื่อเห็นเช่นนั้น เติ้งเสี่ยวยารีบลุกขึ้นพร้อมกับฮูหยินเติ้ง แล้วก้าวเข้าไปคารวะทักทายอย่างรวดเร็ว

“นายท่านผู้เฒ่าเติ้งนับว่าเป็นคหบดีผู้มีชื่อเสียงในมณฑลนี้ ตระกูลเติ้งก็ถือเป็นตระกูลเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงยาวนานในมณฑลหนานไห่ ไม่ต้องมากพิธี เชิญนั่งเถอะ” หลี่ฟู่ยกมือขึ้นเป็นเชิงเชิญพร้อมกับยิ้มให้อย่างสุภาพ

เติ้งเสี่ยวยายิ้มกล่าวขอบคุณ ก่อนจะนั่งลงพร้อมกับภรรยาด้วยความเคารพ

เขาอดไม่ได้ที่จะใช้หางตาแอบเหลือบมองหลี่ฟู่อย่างรวดเร็วหลายครั้ง และต้องยอมรับว่าท่านผู้นี้ดูสง่างามและทรงพลังอย่างไม่ธรรมดา ในใจคิดว่า — ผู้ที่เคยนำทัพและผ่านการรบใหญ่มานั้นย่อมแตกต่างจากคนทั่วไปอย่างแท้จริง!

ทั้งท่วงท่าที่ดูสูงส่ง และรัศมีความน่าเกรงขามเช่นนี้ ไม่มีทางที่จะเสแสร้งทำขึ้นมาได้ง่าย ๆ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ลูกสาวตัวดีของเขาจะไปหลงใหลเข้า...

แต่ทว่า—เมื่อคิดถึงเรื่องของลูกสาวคนนั้น เติ้งเสี่ยวยาก็อดไม่ได้ที่จะหันไปสังเกตเหลียนฟางโจวอย่างลับ ๆ เห็นว่านางมีท่าทีอ่อนโยนสง่างาม รูปร่างหน้าตางดงามโดดเด่น ทุกอิริยาบถเต็มไปด้วยความสงบนุ่มนวลและเรียบร้อย ช่างเป็นสตรีผู้เพียบพร้อมในฐานะนายหญิงของตระกูลใหญ่คนหนึ่ง ดูอย่างไรก็ไม่น่าจะเป็นคนที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมต่ำช้าเช่นนั้นได้...

หลังจากพูดคุยทักทายกันตามมารยาทอยู่สักครู่ เติ้งเสี่ยวยา ก็ถอนหายใจยาว ก่อนจะเอ่ยปากพูดถึงเรื่องของเติ้งเมิ่งหานอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่อ้อมค้อม

เติ้งเสี่ยวยาเริ่มต้นด้วยการตำหนิและดุด่าว่ากล่าวบุตรสาวที่ไม่เอาไหนอย่างรุนแรง พร้อมทั้งกล่าวยืนยันอย่างหนักแน่นว่า ข่าวลือเกี่ยวกับภรรยาของหลี่ฟู่นั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลของเขาโดยเด็ดขาด!

เขายังกล่าวอีกว่า บุตรสาวตัวดีของเขาเป็นคนปากเสีย และการที่ต้องถูกคุมขังอยู่ที่จวนผู้ว่าการมณฑลเป็นเวลาสองวันนั้นก็ถือว่าเป็นเรื่องดี เพราะจะได้เป็นบทเรียนให้กับนาง เพื่อที่จากนี้ไปจะได้ไม่กล้าเอ่ยคำพูดเหลวไหลหรือทำอะไรโง่เขลาโดยไม่รู้ตัวว่ากำลังก่อเรื่องใหญ่

จากนั้นเขาก็กล่าวขออภัยแทนบุตรสาว พร้อมกับอธิบายอย่างตรงไปตรงมาว่า เพื่อแสดงให้เห็นถึงท่าทีของตระกูลเติ้งที่ยอมรับความผิดและแสดงความจริงใจ เขายินดีที่จะมอบเงินจำนวนสองหมื่นตำลึงเงินเป็นค่าชดเชย และขอร้องให้หลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวยกโทษให้แก่บุตรสาวของเขา

เขารับปากอย่างจริงจังว่า หลังจากนี้บุตรสาวของเขาจะไม่มีวันปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าสองสามีภรรยาอีก และจะไม่มาก่อกวนหรือรบกวนชีวิตของพวกเขาอีกต่อไปอย่างแน่นอน!

ใครจะคาดคิดว่าหลี่ฟู่จะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้มว่า “นายท่านผู้เฒ่าเติ้งสมแล้วที่เป็นพ่อค้าผู้ยิ่งใหญ่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเขตมณฑลหนานไห่ การคำนวณของท่านช่างละเอียดรอบคอบยิ่งนัก! บุตรสาวของท่านพูดจาดูหมิ่นและด่าทอภรรยาของข้าอย่างหยาบคาย อีกทั้งยังเป็นการดูหมิ่นถึงระดับฮูหยินขุนนางที่ได้รับแต่งตั้งจากราชสำนัก โทษหนักถึงขั้นจำคุกหรือเนรเทศก็ยังถือว่าไม่เกินไปเลยด้วยซ้ำ

แต่นายท่านผู้เฒ่าเติ้งกลับคิดว่าเพียงแค่เงินจำนวนสองหมื่นตำลึงเงินก็สามารถยุติเรื่องนี้ได้อย่างนั้นหรือ? ท่านคิดหรือว่าข้าเป็นคนที่ขาดแคลนเงินเพียงแค่สองหมื่นตำลึงเช่นนั้นหรือ?”

แม้ว่าเติ้งเสี่ยวยาจะรู้ดีอยู่แล้วว่าโอกาสที่สองสามีภรรยาคู่นี้จะตอบตกลงรับข้อเสนอนั้นมีน้อยมาก แต่เมื่อได้ยินหลี่ฟู่ปฏิเสธ เขาก็ยังคงฝืนยิ้มอย่างสุภาพ แม้ในใจจะไม่ได้รู้สึกผิดหวังมากเท่าใดนัก เพราะสำหรับเขา การเจรจาต่อรองนั้นก็เหมือนกับการทำการค้า ค่อย ๆ ยื่นข้อเสนอแล้วปรับแก้ไปตามความเหมาะสม

เติ้งเสี่ยวยาจึงรีบทำสีหน้าเศร้าหมองแสดงถึงความละอายใจ และยิ้มแหย ๆ อย่างอึดอัด ก่อนจะรีบพูดพร้อมกับยิ้มอย่างประจบว่า “ข้าน้อยโง่เขลาเอง โง่เขลาจริง ๆ! ขอท่านผู้ว่าการมณฑลโปรดชี้แนะ แล้วท่านต้องการให้เรื่องนี้จบลงอย่างไรหรือขอรับ?”

เติ้งเสี่ยวยาถอนหายใจหนัก ๆ ด้วยความจนปัญญา ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอับจนหนทาง “ตามหลักแล้ว ยัยลูกอกตัญญูคนนี้กล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ บังอาจล่วงเกินฮูหยิน  ต่อให้ถูกฆ่าตายก็ถือว่าเป็นกรรมที่นางสมควรได้รับ! แต่ถึงอย่างไรนางก็ยังเป็นเลือดเนื้อเชื้อไข เป็นลูกของพวกเรา ความสัมพันธ์สายเลือดย่อมเข้มข้นกว่าสายน้ำ ข้าน้อยกับภรรยาจะให้ตัดใจไม่สนใจนางได้อย่างไร? ดังนั้น จึงได้แต่หน้าด้านหน้าทนมาขอร้องท่านผู้ว่าการมณฑลและฮูหยินให้โปรดเมตตา เรื่องจำนวนเงินนั้นไม่ว่าจะเท่าใดก็ตาม ขอเพียงทำให้ท่านทั้งสองหายโกรธและยอมปล่อยนางไป ข้าน้อยก็ยินดีจ่ายอย่างไม่มีข้อแม้ ขอท่านทั้งสองอย่าได้เกรงใจ ขอเพียงบอกมาตรง ๆ ต่อให้ต้องใช้เงินมากเพียงใด ตระกูลเติ้งก็ยอมจ่ายด้วยความเต็มใจทั้งสิ้น!”

ฮูหยินเติ้งที่อยู่ข้าง ๆ ก็ถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา พลางใช้มือปาดน้ำตาพร้อมทั้งร้องขอความเมตตาไม่หยุด

หลี่ฟู่ยังคงนิ่งเงียบ ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากของเขาเลย...

เหลียนฟางโจวกลับยิ้มเบา ๆ ออกมา ก่อนจะเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่แฝงไปด้วยความเฉียบคม “นายท่านผู้เฒ่าเติ้ง, ฮูหยินเติ้ง  พวกท่านยังไม่เข้าใจอีกหรือ? เรื่องเงินน่ะ พวกเราไม่ได้เห็นเป็นสิ่งที่มีค่าอะไรเลย! ยิ่งไปกว่านั้น หากพูดออกไปก็คงไม่ใช่เรื่องที่ฟังดูดีสักเท่าไร! หึ! การที่ต้องทนรับคำพูดหยาบคายของบุตรสาวท่านต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนั้น ทุกคนต่างก็ได้ยินกันหมด แล้วสุดท้ายข้ากลับเลือกที่จะรับเงินเพื่อยุติเรื่องนี้อย่างนั้นหรือ? แล้วพวกท่านคิดว่า ผู้คนนอกจะมองข้าอย่างไร? จะมองท่านโหว ของข้าอย่างไร?”

เติ้งเสี่ยวยาถึงกับอึ้งไปในทันที คำพูดของนางทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกระแทกอย่างแรง ในใจอดคิดไม่ได้ว่า — นี่มันหมายความว่ายังไงกัน? ฮูหยินของท่านโหวพูดแบบนี้ออกมาได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น นางเป็นถึงฮูหยินของท่านโหว แต่กลับพูดคำเหล่านี้ออกมาอย่างเปิดเผยโดยไม่อายอะไรเลย นี่มัน... สมแล้วที่ว่ามาจากชนบทจริง ๆ...

เติ้งเสี่ยวยารู้สึกเหมือนตัวเองถูกโจมตีทางความคิดอย่างหนัก ในที่สุดก็ได้เรียนรู้บทเรียนว่า “อย่าตัดสินคนเพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอก”

นั่นล่ะ! ช่างน่าขันเสียจริง ที่ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่า นางเป็นสตรีที่สุภาพอ่อนโยนและมีคุณธรรมอยู่เลย...

“เช่นนั้นแล้ว ในความเห็นของฮูหยิน ควรจะทำอย่างไร ถึงจะยอมปล่อยตัวบุตรสาวของข้าน้อย?” เติ้งเสี่ยวยาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มหนัก สีหน้าก็ดูจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย

ถ้าไม่ต้องการเงิน แล้วต้องการอะไร?

เหลียนฟางโจวเอ่ยตอบอย่างสงบนิ่ง “การขอโทษอย่างเปิดเผยนั้นเป็นสิ่งที่ต้องทำอย่างแน่นอน! ในข้อนี้ นายท่านผู้เฒ่าเติ้งกับฮูหยินเติ้งไม่รู้ว่ามีข้อขัดข้องหรือไม่?”

เติ้งเสี่ยวยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “นั่นเป็นสิ่งที่ควรทำ ข้าไม่มีอะไรจะคัดค้าน”

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว!” เหลียนฟางโจว ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะกล่าวต่อ “ถ้าอย่างนั้น ขอให้ฮูหยินเติ้งช่วยพูดคุยเกลี้ยกล่อมกับคุณหนูเติ้งให้ดี ๆ เสียก่อน การขอโทษก็ควรจะทำให้ดูเหมือนการขอโทษจริง ๆ ด้วย! หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก ก็อย่าได้โทษข้าแล้วกัน เพราะข้าจะไม่ยอมให้ใครมาท้าทายศักดิ์ศรีของข้าอย่างซ้ำแล้วซ้ำเล่า!”

เติ้งเสี่ยวยากับฮูหยินเติ้งสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนที่ฮูหยินเติ้งจะพยักหน้าและฝืนตอบออกมาด้วยเสียงที่ไม่ค่อยมั่นใจนักว่า “ฮูหยินวางใจได้ หานเอ๋อร์ไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักความเหมาะสมถึงเพียงนั้น!”

“ก็ดีแล้ว!” เหลียนฟางโจวยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองที่เติ้งเสี่ยวยา แล้วพูดด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนอ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง “สำหรับข้าเอง ในแต่ละวันก็ไม่มีสิ่งใดที่ชอบเป็นพิเศษ เพียงแต่ชอบเล่นสนุกด้วยการทำการค้าขายเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้น! ดังนั้นข้าจะไม่อ้อมค้อมกับนายท่านผู้เฒ่าเติ้งให้เสียเวลา ข้าต้องการเส้นทางการค้าของท่านสามเส้น ไม่ทราบว่านายท่านผู้เฒ่าเติ้งจะยอมเสียสละให้ได้หรือไม่?”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าของเติ้งเสี่ยวยาก็เปลี่ยนไปทันที แววตาของเขาฉายแววโกรธขึ้นมาอย่างชัดเจน

ตระกูลเติ้งนั้นสร้างตัวขึ้นมาจากการทำการค้าและขายสินค้า โดยเฉพาะเมื่อมาถึงรุ่นของเติ้งเสี่ยวยานี้เองที่ได้ทำการขยายอาณาเขตในวงการค้าขาย สร้างชื่อเสียงและความรุ่งเรืองขึ้นมาด้วยความยากลำบาก ต้องใช้ความอุตสาหะและการวางแผนอย่างหนักหน่วงมากมายกว่าจะมีสถานะอันมั่นคงและรุ่งเรืองเช่นทุกวันนี้... แล้วนี่นางกลับต้องการเส้นทางการค้าของเขาถึงสามเส้น!?

การค้าได้นำพาโอกาสอันไร้ขีดจำกัดและความมั่งคั่งมาสู่ตระกูลเติ้ง ทั้งยังเป็นสิ่งที่ทำให้ตระกูลเติ้งมีอำนาจและเกียรติภูมิอย่างสูงส่ง สำหรับเติ้งเสี่ยวยา ผู้เป็นพ่อค้าที่ชาญฉลาดและมีสายตาแหลมคม การทำการค้าเป็นสิ่งที่เขาให้ความสำคัญอย่างมาก และถือว่าเป็นสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์อย่างหนึ่ง แต่เมื่อได้ยิน เหลียนฟางโจวพูดถึงการค้าขายที่เขาให้ความเคารพนับถือด้วยน้ำเสียงที่ว่า “ทำมาเล่น ๆ แก้เบื่อไปวัน ๆ” เขาก็รู้สึกทั้งรังเกียจและโกรธเคือง

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังต้องทนกล้ำกลืนความไม่พอใจเอาไว้ จะไม่ให้โกรธได้อย่างไร?

ขณะที่เติ้งเสี่ยวยากำลังลังเลอยู่นั้น หลี่ฟู่ก็แค่นเสียงเย็นชาพร้อมกับเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา “นายท่านผู้เฒ่าเติ้ง นี่ท่านไม่ยินยอมอย่างนั้นหรือ? ตระกูลเติ้งของท่านควบคุมการค้ากว่าร้อยละเจ็ดของการค้าทั้งหมดในมณฑลหนานไห่ แต่ภรรยาของข้าต้องการแค่สองหรือสามเส้นทางการค้าเพื่อแก้เบื่อเท่านั้น ท่านก็ยังไม่ยอมอีกอย่างนั้นหรือ? หรือว่า... นายท่านผู้เฒ่าเติ้ง อยากจะเห็นบุตรสาวที่ไม่ได้เรื่องของท่าน ถูกเฆี่ยนประจานต่อหน้าผู้คน แล้วเนรเทศไปไกลนับพันลี้?”

คำพูดของหลี่ฟู่เต็มไปด้วยความเย็นชาและแฝงด้วยแรงกดดันอย่างหนักหน่วง ราวกับจะบีบคั้นให้เติ้งเสี่ยวยาต้องตัดสินใจโดยเร็ว!

“อย่า! ห้ามเด็ดขาด!” ฮูหยินเติ้งตกใจจนหน้าถอดสี รีบพูดขึ้นมาทันที “ไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! ใต้เท้าหลี่ ฮูหยิน ได้โปรดให้โอกาสยัยลูกสาวที่ไม่ได้เรื่องของพวกเราได้มีศักดิ์ศรีเหลืออยู่บ้างเถิด!”

เหลียนฟางโจวยกมือขึ้นปิดปากพลางหัวเราะคิกคัก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ช้า ๆ และดูสบาย ๆ อย่างไม่ใส่ใจว่า

“ฮูหยินเติ้ง ท่านกำลังขอร้องคนผิดแล้วล่ะ! ขอร้องพวกเรามีประโยชน์อะไร? มันขึ้นอยู่กับว่านายท่านผู้เฒ่าเติ้งจะยอมตกลงหรือไม่ต่างหากล่ะ!”

ท่าทีที่ไม่แยแสและดูเหมือนเล่นสนุกของ เหลียนฟางโจว ยิ่งทำให้ เติ้งเสี่ยวยาโกรธจนแทบจะระเบิดออกมา!

ธุรกิจที่เขาทุ่มเทสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบาก... ธุรกิจที่เขารักและเห็นว่าสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง... แต่ฮูหยินของใต้เท้าหลี่กลับพูดถึงมันด้วยน้ำเสียงที่หยอกล้อและไม่จริงจังเช่นนี้ ช่างเป็นเรื่องที่... เป็นเรื่องที่...ไร้สาระเกินจะทน!

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1229 สามีภรรยาตระกูลเติ้ง

 

บทที่ 1229 สามีภรรยาตระกูลเติ้ง

เติ้งเสี่ยวยาเดินทางมาถึงเร็วกว่าที่ฮูหยินเติ้งคาดการณ์ไว้มาก ก่อนที่แสงสีแดงยามเย็นบนขอบฟ้าจะจางหายไป เขาก็นำผู้ติดตามสองคนรีบร้อนกลับเข้าบ้านอย่างเร่งด่วน

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เจ้าเลี้ยงดูลูกสาวอย่างไร? ทำไมบุตรสาวโตขนาดนี้แล้วถึงได้ก่อเรื่องจนถูกจับไปที่ว่าการได้! ต่อไปนางจะมีหน้ามีตาในสังคมอย่างไร? แล้วหน้าตาของตระกูลเติ้งของพวกเรายังจะมีเหลืออยู่หรือไม่!”

ทันทีที่เห็นหน้าเขา ฮูหยินเติ้งที่ทั้งรูปร่างซูบผอมและเต็มไปด้วยความกังวล ยังไม่ทันได้ระบายความทุกข์ใจออกไป ก็ถูกสามีของนางซึ่งมาถึงด้วยความโมโหเล่นงานอย่างรุนแรงด้วยคำถามที่หนักหน่วง

นางถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะต้องกลืนความน้อยใจที่อัดแน่นอยู่ในอกลงไป และถอนหายใจยาว “ท่านพี่ โปรดนั่งลงก่อนเถิด ดื่มน้ำชาสักหน่อยคลายอารมณ์ลงบ้างเถอะ เรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว ต่อให้ท่านดุด่าข้าให้ตายไปก็คงช่วยอะไรไม่ได้ หากทำได้ ข้าย่อมอยากจะไปแทนที่ตัวของหานเอ๋อร์เสียเอง แต่มันก็ทำไม่ได้! ข้าเป็นแม่ที่ล้มเหลวจริง ๆ!”

พูดจบ น้ำเสียงของนางก็เริ่มสั่นเครือราวกับกำลังจะร้องไห้ออกมา...

เติ้งเสี่ยวยาถอนหายใจยาว สีหน้าที่เต็มไปด้วยโทสะค่อย ๆ คลายลงบ้าง ก่อนจะโบกมือให้แล้วนั่งลง พลางถอนหายใจอีกครั้ง “ลูกสาวโตแล้ว ย่อมไม่อาจควบคุมได้ดั่งใจ นางโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว มีความคิดของตนเอง เรื่องนี้คงไม่อาจโทษเจ้าได้ทั้งหมด! ตกลงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? บอกข้ามาให้ละเอียด อย่าปกป้องลูกสาวของเจ้า มีอะไรก็พูดมาให้หมด เป็นอย่างไรก็พูดไปตามนั้น!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮูหยินเติ้งก็รู้สึกใจเย็นลงเล็กน้อย นางพยักหน้าแล้วตอบรับ “เจ้าค่ะ” จากนั้นก็นำเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นมาเล่าให้เติ้งเสี่ยวยาฟังอย่างละเอียด ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นถูกอธิบายออกมาด้วยความตรงไปตรงมา

นางรู้ดีว่า หากสามีของนางจะหาวิธีช่วยบุตรสาวได้ ก็ต้องเข้าใจความจริงของเรื่องทั้งหมด ยิ่งเล่าอย่างตรงไปตรงมาเท่าไร ก็ยิ่งไม่ทำให้การตัดสินใจของเขาไขว้เขว ดังนั้นตอนที่เล่า นางจึงพยายามกำจัดความลำเอียงของตนเองออกไปให้หมด

แม้ว่า... บางเรื่อง เมื่อนางต้องเล่าซ้ำอีกครั้ง นางเองก็ยังรู้สึกอับอายจนแทบจะพูดไม่ออก

คำพูดของนางเป็นเช่นนั้น แต่สิ่งที่เติ้งเสี่ยวยาฟังไปกลับทำให้เขาตกใจจนแทบไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน ดวงตาเบิกกว้างจนแทบจะหลุดออกจากเบ้า!

เติ้งเสี่ยวยาพยายามระงับความโกรธที่ปะทุขึ้นในใจ และอดทนฟังสิ่งที่ภรรยาพูดจนจบ จากนั้นก็ฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะน้ำชาอย่างแรง พร้อมกับสบถออกมาอย่างเกรี้ยวกราด “ยัยเด็กอกตัญญูคนนี้! เจ้าเลี้ยงดูนางอย่างไรถึงได้กลายเป็นแบบนี้? ข้าสั่งให้เจ้านำตัวนางมาอยู่ที่เมืองหนานไห่ ก็เพื่อจะผูกสัมพันธ์กับตระกูลเหลียงไม่ใช่หรือ? เจ้าก็บอกข้าไปแล้วว่าครั้งก่อนเจ้าได้บอกใบ้เรื่องนี้กับฮูหยินใหญ่ตระกูลเหลียงไปแล้ว แต่ตอนนี้กลับเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา แล้วตระกูลเติ้งของพวกเราจะเอาหน้าไปพบตระกูลเหลียงได้อย่างไรกัน! แล้วเด็กคนนี้มันไปรู้จักกับผู้ว่าการมณฑลได้อย่างไรกัน?”

ในใจของเติ้งเสี่ยวยารู้สึกสะกิดใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน พลางคิดอย่างเงียบ ๆ ว่า — หรือว่า... นี่จะเป็นแผนการของผู้ว่าการที่ตั้งใจใช้กลยุทธ์หนุ่มรูปงามเพื่อทำลายความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลเหลียงกับตระกูลเติ้ง? แต่ก็ดูจะเป็นไปไม่ได้ เพราะผู้ว่าการมณฑลเพิ่งจะมารับตำแหน่งที่นี่ และเรื่องการแต่งงานระหว่างตระกูลเหลียงกับตระกูลเติ้งก็ยังไม่ได้เปิดเผยอย่างชัดเจน เขาไม่น่าจะรู้เรื่องนี้ได้ถึงขนาดลงมือทำลายความสัมพันธ์นี้โดยเจาะจงเช่นนี้

นั่นหมายความว่า... เรื่องทั้งหมดนี้ มันเป็นเพราะยัยเด็กนั่นเพียงคนเดียวอย่างนั้นหรือ?

เติ้งเสี่ยวยาโกรธจนต้องฟาดมือลงบนโต๊ะอีกครั้ง “ยัยเด็กอกตัญญู! ไร้สาระที่สุด! ช่างไร้สาระจริง ๆ! นางมันโง่เง่าหรืออย่างไร? ผู้ว่าการมณฑลมาที่มณฑลหนานไห่เพื่อจุดประสงค์อะไร นางจะไม่รู้เชียวหรือ? แล้วดูสิว่านางทำอะไรลงไป! ราวกับแมลงเม่าบินเข้ากองไฟอย่างโง่เขลา!”

ฮูหยินเติ้งถอนหายใจยาว แล้วพูดขึ้นว่า “ท่านพี่ ตอนนี้จะพูดเรื่องนี้ไปมีประโยชน์อันใด? เด็กผู้หญิงกับบุรุษย่อมแตกต่างกันอยู่แล้ว!” นางหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ “เอ่อ... ข้าพูดไป ท่านพี่ก็อย่าโกรธเคืองเลยนะ ใต้เท้าหลี่ท่านนั้นอายุน้อยแต่มีความสามารถ รูปร่างหน้าตาก็หล่อเหลาองอาจ เป็นชายหนุ่มที่สง่างามยิ่งนัก ดังนั้นการที่หานเอ๋อร์จะมีความคิดอะไรออกมาก็ถือว่าเป็นเรื่องที่พอจะเข้าใจได้... ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความผิดของข้าในฐานะแม่ ที่ไม่สามารถดูแลนางได้อย่างเหมาะสม!

แต่ในวันนั้นที่วัดชิวซิง ภายในห้องพัก หากไม่ใช่เพราะฮูหยินของใต้เท้าหลี่คนนั้นคอยพูดจายั่วยุและกระตุ้นนางอยู่ทุกคำ หานเอ๋อร์ก็ไม่มีทางจะพูดคำเหล่านั้นออกมาอย่างเด็ดขาด! ผู้หญิงคนนั้นจงใจใช้นางให้เป็นประโยชน์! ต่อให้ไม่มีเรื่องนี้ ก็คงหาเรื่องอื่นมาเล่นงานอยู่ดี! น่าสงสารก็แต่หานเอ๋อร์ ที่ต้องมาถูกดึงเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้โดยไม่มีเหตุผล จนต้องเสียชื่อเสียงไปเปล่า ๆ!”

เติ้งเสี่ยวยาแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาแล้วพูดว่า “สามีภรรยาตระกูลหลี่ที่เดินทางมาที่มณฑลหนานไห่นี้ ย่อมไม่ได้มีเจตนาดีอยู่แล้ว การที่นางจะวางแผนเล่นงานหานเอ๋อร์ จะมีอะไรน่าแปลกใจ? ถ้าไม่คิดจะเล่นงานนางนั่นสิถึงจะแปลก! ยิ่งไปกว่านั้น หานเอ๋อร์ยังไปก่อเรื่องจนกลายเป็นศัตรูกับนางอีกต่างหาก!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฮูหยินเติ้งก็รู้สึกขุ่นเคืองและไม่พอใจอย่างมาก ด้วยความเป็นแม่ ย่อมไม่มีผู้ใดที่ไม่เข้าข้างบุตรสาวของตนเอง นางตั้งใจจะโน้มน้าวสามีให้ช่วยเหลือบุตรสาวแท้ ๆ แต่กลับกลายเป็นว่า เติ้งเสี่ยวยาพูดคำตำหนิออกมาเสียอีก

“ท่านพี่ ท่านจะดุด่าข้าอย่างไรก็ได้! รอให้หานเอ๋อร์กลับมาเมื่อไหร่ ท่านอยากจะอบรมสั่งสอนนางอย่างไรก็เชิญได้เลย ข้าจะไม่ห้าม แต่ตอนนี้หานเอ๋อร์ยังอยู่ในจวนของผู้ว่าการมณฑลอยู่นะ! ท่านพี่ เราต้องรีบหาทางช่วยนางออกมาจากที่นั่นโดยเร็ว หากปล่อยให้นางอยู่ในที่แบบนั้นหลายวัน มันจะไม่ใช่ว่า... ไม่เพียงแต่นางจะเสื่อมเสียชื่อเสียง แม้แต่ศักดิ์ศรีของตระกูลเติ้งของเราก็จะต้องพังทลายหมดสิ้น!”

“เจ้าก็ยังกล้าพูดอยู่อีกหรือ?” เติ้งเสี่ยวยาขมวดคิ้วแน่น สูดลมหายใจลึกก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมออกมา “เจ้าอย่าเพิ่งมารบกวนข้า ข้าขอใช้เวลาคิดอย่างละเอียดก่อน ต้องคิดหาวิธีรับมือกับเรื่องนี้ให้ได้...”

บุตรสาวของเขาอย่างเห็นได้ชัดว่าไม่ได้เป็นเป้าหมายที่แท้จริงของสองสามีภรรยาผู้ว่าการมณฑล เป้าหมายที่แท้จริงของพวกเขาคือตัวเขาเองต่างหาก! สิ่งที่พวกเขาต้องการคือผลประโยชน์จากตระกูลเติ้ง! เมื่อเข้าใจเรื่องนี้อย่างแจ่มชัดแล้ว เติ้งเสี่ยวยาก็ไม่รู้สึกร้อนใจอีกต่อไป

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ บุตรสาวของเขาที่อยู่ในจวนของผู้ว่าการมณฑลก็ย่อมจะไม่ถูกกลั่นแกล้งหรือทำร้ายอย่างแน่นอน เพียงแต่ว่า... ชื่อเสียงของนางอาจจะได้รับความเสียหายไปบ้างเท่านั้นเอง!

ฮึ! เมื่อวานนี้ที่วัดชิวซิง คำพูดของนางที่พูดออกไปต่อหน้าบรรดาภรรยาขุนนางและคุณหนูตระกูลใหญ่ทั้งหลาย ต่างก็ได้ยินกันไปหมดแล้ว ชื่อเสียงของนางในตอนนี้จะดีไปกว่านี้ได้อย่างไรกัน? แล้วสิ่งที่เรียกว่าชื่อเสียงอันจอมปลอมนั่น มีค่าอะไรให้ต้องไปใส่ใจนัก?

ตระกูลเติ้งเริ่มต้นจากการค้าขาย โดยมีธุรกิจหลักคือ กิจการขนส่งม้าและเกวียน ซึ่งกระจายอยู่ทั่วทั้งมณฑลหนานไห่ มีม้าชั้นเลิศนับพันตัว และจัดตั้งเป็นกองคาราวานม้า 10 กอง นอกจากนี้ยังมี กองเรือ 3 กอง ที่เดินเรือในแม่น้ำภายในเขตลุ่มน้ำภายใน ทั้งหมดนี้ทำให้ตระกูลเติ้งควบคุมเส้นทางการค้าทางบกและทางน้ำกว่าสิบเส้นทาง

แม้ว่าการค้าทางทะเลจะถูกควบคุมโดยตระกูลฝู  ซึ่งตระกูลเติ้งไม่สามารถเข้าไปมีอิทธิพลได้ แต่สำหรับสินค้าที่ขนส่งจากฝูเจี้ยน ,เจียงซี, เจียงหนาน และอันฮุยมายังมณฑลหนานไห่ ตระกูลเติ้งก็กุมสัดส่วนไว้ได้ถึงเจ็ดในสิบส่วน

เดิมทีเติ้งเสี่ยวยามีพี่ชายอีกสามคนอยู่เหนือเขา แต่โชคร้ายที่ทั้งหมดเสียชีวิตตั้งแต่ยังเล็ก แม้แต่พี่ชายคนรองก็ยังจากไปเมื่ออายุเพียงสิบสามปี

เติ้งเสี่ยวยาเป็นบุตรชายคนสุดท้องของท่านผู้เฒ่าเติ้ง  ตอนที่เขาเกิดมา มีการเชิญหมอดูมาทำนายดวงชะตา และหมอดูก็กล่าวว่าจำเป็นต้องตั้งชื่อที่ฟังดูอ่อนแอและเลี้ยงง่าย เพื่อกดดวงไม่ให้แข็งจนเกินไป มิฉะนั้นชีวิตอาจไม่ยืนยาว!

ในตอนนั้น ย่าของเขาจึงตั้งชื่อให้ว่า “เสี่ยวยา” ซึ่งเป็นชื่อที่ฟังดูอ่อนแอและเลี้ยงง่ายจริง ๆ ผลปรากฏว่า เขาเติบโตขึ้นมาอย่างราบรื่น สุขภาพแข็งแรง และไม่เคยเจ็บป่วยรุนแรงเลย

ภายหลังเมื่อย่าของเขาเสียชีวิต เติ้งเสี่ยวยารู้สึกซาบซึ้งในพระคุณของย่าที่เลี้ยงดูเขามาอย่างดี จึงไม่คิดจะเปลี่ยนชื่อ และใช้ชื่อนี้เป็นชื่อจริงของตนเองมาตลอดจนถึงปัจจุบัน

เติ้งเสี่ยวยาครุ่นคิดอยู่เป็นเวลากว่าหนึ่งชั่วยาม จนกระทั่งท้องฟ้ามืดสนิท โดยที่ไม่ได้สนใจจะกินข้าวเลย จากนั้นเขากับฮูหยินเติ้งก็พากันนั่งรถม้ามุ่งหน้าไปยังจวนผู้ว่าการมณฑลในเขตเรือนหลังทันที

สำหรับการมาเยือนของสองสามีภรรยาตระกูลเติ้งในเวลานี้ เหลียนฟางโจวและหลี่ฟู่ไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใด ทั้งสองสั่งให้คนรับใช้เชิญพวกเขาเข้ามา และต้อนรับในห้องโถงดอกไม้ที่ลานหน้าจวนอย่างเหมาะสม

เมื่อเติ้งเสี่ยวยาก้าวเข้ามาในจวน สิ่งที่เขาเห็นก็คือ บรรดาคนรับใช้และสาวใช้ทุกคนล้วนแสดงท่าทีเคารพนอบน้อม ทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความเกียจคร้านหรือความหยาบคายให้เห็นเลย ทุกการเคลื่อนไหวเป็นระเบียบเรียบร้อย เหมาะสมกับสถานการณ์ บรรยากาศในจวนช่างเคร่งขรึมและจริงจังยิ่งนัก

สายตาของเติ้งเสี่ยวยานั้นเฉียบคมมาก เพียงแค่เห็นสิ่งเหล่านี้และครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะ ก็สามารถตัดสินได้ในทันทีว่า ผู้ว่าการมณฑลและภรรยาของเขาจะต้องเป็นคนที่มีความสามารถในการบริหารจัดการเรือนชั้นยอดอย่างแน่นอน!

หากสามารถจัดการภายในจวนให้มีระเบียบเคร่งครัดเช่นนี้ได้ การจัดการเรื่องใหญ่ ๆ ภายนอกก็คงจะทำได้ไม่เลวเลยทีเดียว! ดูท่าว่าครั้งนี้ ราชสำนักคงจะส่งคนที่เป็นตัวอันตรายเข้ามาจริง ๆ วันเวลาสุขสบายเช่นที่ผ่านมา คงจะหมดสิ้นลงเสียแล้ว...

พ่อบ้านเสี่ยวเฉียนเดินนำทั้งสองคนเข้าไปในห้องโถงดอกไม้ด้วยตัวเองอย่างสุภาพ เชิญให้นั่งลงก่อนจะสั่งให้คนรับใช้นำชาเข้ามา แล้วพูดด้วยรอยยิ้มอย่างนอบน้อมว่า “ขอให้นายท่านผู้เฒ่าเติ้งและฮูหยินเติ้งรอสักครู่ ผู้ว่าการมณฑลกับฮูหยินจะมาในอีกไม่นานนี้แล้วขอรับ!”

เติ้งเสี่ยวยากับฮูหยินเติ้งยิ้มทักทายและกล่าวถ้อยคำสุภาพกลับไปตามมารยาท

ขณะที่กำลังสนทนาพูดคุยกับพ่อบ้านเสี่ยวเฉียนอยู่นั้น เติ้งเสี่ยวยาก็ถือโอกาสยื่นอั่งเปาส่งเข้าผ่านทางแขนเสื้อของพ่อบ้านเสี่ยวเฉียนอย่างแนบเนียน พ่อบ้านเสี่ยวเฉียนก็ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด เขายิ้มรับอย่างร่าเริงพร้อมกับโค้งคำนับรับอั่งเปานั้นไว้อย่างสุภาพ

เมื่อเห็นว่าของกำนัลนั้นได้รับการยอมรับ เติ้งเสี่ยวยาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที เพราะอย่างน้อยก็แสดงให้เห็นว่ายังพอจะพูดคุยกันได้!

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1228 กลับเมืองพบลอบสังหาร

 

บทที่ 1228 กลับเมืองพบลอบสังหาร

เหลียนฟางโจวหัวเราะพลางพูดว่า “ที่ท่านพูดมาก็มีเหตุผลอยู่ แต่สิ่งที่ต้องระวัง ก็ยังต้องระวังให้ดี จะได้ไม่เปิดโอกาสให้ใครมาใช้ประโยชน์ได้!”

พูดจบก็ก้าวเข้าไปใกล้หลี่ฟู่อีกนิด พลางเอียงศีรษะยิ้มอย่างมีเลศนัยถามว่า “ได้ยินมาว่าท่านโหว ในช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ใช้ชีวิตอย่างสำราญอยู่ในค่ายทหารนอกเมือง ทั้งดื่มสุราปลดทุกข์ ฟังเพลงคลายเหงา โอ๊ะ! ยังออกล่าสัตว์ด้วยใช่ไหม? พอกลับเข้ามาในพื้นที่เล็ก ๆ แคบ ๆ เช่นนี้ ไม่รู้ว่าจะอึดอัดหรือเปล่านะ?”

หลี่ฟู่หัวเราะดังลั่น ก่อนจะบิดแก้มเธอเบา ๆ พลางถอนหายใจยิ้ม ๆ “ฮูหยินของข้าพอหึงขึ้นมาก็ยิ่งน่ารักจริง ๆ! อะไรที่ว่า ดื่มสุราปลดทุกข์ ฟังเพลงคลายเหงา นั่นเจ้าก็อย่ามาหยอกล้อข้าเลย! หากข้าไม่คิดถึงเจ้า ไม่เป็นห่วงเจ้า แล้วจะกลับมาจากข้างนอกกลางดึกทำไมกันเล่า?”

เมื่อเหลียนฟางโจวนึกถึงสิ่งที่เขาทำหลังจากกลับมาถึงบ้านตอนกลางคืน ใบหน้าของนางก็รู้สึกร้อนขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะส่งเสียงจิ๊จ๊ะพลางถลึงตาใส่เขาเบา ๆ อย่างเขินอาย

ขณะที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง นางก็เผลอสังเกตเห็นรอยแดงจาง ๆ บนแขนเสื้อของเขาโดยบังเอิญ หัวใจของเหลียนฟางโจวถึงกับกระตุก นางรีบคว้าแขนของเขาเข้ามาใกล้ และเมื่อเห็นอย่างชัดเจนแล้วว่า รอยแดงบนแขนเสื้อนั้นคือคราบเลือด นางก็ตกใจอย่างมาก รีบพูดออกมาด้วยความร้อนรน

“ทำไมถึงมีเลือดติดอยู่? เกิดอะไรขึ้น? มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ท่าน... ท่าน—”

“อย่าเพิ่งตกใจ! อย่าเพิ่งตกใจ!” หลี่ฟู่เองก็ไม่ทันได้สังเกตเห็นรอยคราบเลือดบนแขนเสื้อของตน เมื่อเห็นนางเป็นกังวลจึงรีบปลอบประโลม มือใหญ่ที่อุ่นหนาและแสนอ่อนโยนของเขาตบเบา ๆ ที่แผ่นหลังของนางพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ระหว่างทางกลับมา ข้าพบกับปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น ไม่เป็นไรแล้ว! เจ้าเห็นหรือไม่ ข้าไม่ใช่ยืนอยู่ตรงนี้อย่างปลอดภัยต่อหน้าเจ้านี่ไง!”

“ระหว่างทางกลับมาอย่างนั้นหรือ!” เหลียนฟางโจวหน้าซีดลงไปอีก สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน นางเม้มริมฝีปากแน่นแล้วพูดว่า “มันเป็นใครกัน? ใครมันกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้!”

นางไม่เคยกลัวเล่ห์กลหรือแผนการอันซับซ้อน เพราะถึงอย่างไรก็ยังพอมีร่องรอยให้จับตามอง และสามารถคิดหาวิธีรับมือได้บ้าง แต่การลอบสังหารเช่นนี้ กลับทำให้นางรู้สึกหวั่นวิตกมากกว่า...

แต่การลอบสังหารด้วยกำลังเช่นนี้ สิ่งที่ใช้ตัดสินคือพลังฝีมืออย่างแท้จริง! และผู้คนในมณฑลหนานไห่ ก็ไม่ใช่พวกที่จะใช้เหตุผลพูดคุยกันได้ ตัวอย่างเช่น เหลียงจิ้น

ดังนั้น เมื่อเหลียนฟางโจวเห็นคราบเลือดที่แขนเสื้อของหลี่ฟู่และนึกถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เคยเกิดขึ้น ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียการควบคุมเล็กน้อย แต่เมื่อเขาปลอบประโลม นางก็รู้ตัวว่าตัวเองอาจจะแสดงอาการมากเกินไป จึงพยายามตั้งสติ แม้ในใจก็ยังคงตื่นตระหนกอยู่ดี

เส้นทางจากค่ายทหารกลับสู่เมือง ระยะทางสั้น ๆ เพียงแค่ยี่สิบลี้เท่านั้น แต่กลับเกิดเหตุการณ์นองเลือดขึ้นได้เช่นนี้ ช่างเป็นสถานที่ที่...

หลี่ฟู่แค่นเสียงหัวเราะเย็นชาเล็กน้อย ก่อนจะมองหน้านางแล้วพูดว่า “เป็นพวกของตระกูลเหลียง”

“ตระกูลเหลียง!” เหลียนฟางโจวอุทานออกมาอย่างตกใจ ทันใดนั้นก็คิดถึง เหลียงจิ้นขึ้นมาทันที ความโกรธยิ่งทวีขึ้นอีกหลายส่วน

ปัญหานี้ หากจะพูดให้ถูกก็คือ นางเป็นคนที่นำความเดือดร้อนนี้มาสู่เขา...

หลี่ฟู่เห็นท่าทีของนาง ก็ย่อมรู้ได้ทันทีว่านางกำลังคิดอะไรอยู่

เขาจับมือนางไว้แน่น พร้อมกับยิ้มพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เจ้าสงสัยว่าเป็นฝีมือของเหลียงจิ้นใช่หรือไม่? ข้าเองก็สงสัยว่าเป็นมันเหมือนกัน! ฮึ ไอ้สารเลวนั่นยังกล้ามาเล่นงานข้าอีกงั้นหรือ? เรื่องที่มันกล้ามายุ่มย่ามกับภรรยาของข้า ข้ายังไม่เคยลืมเลย! ในเมื่อมันกล้าเข้ามาท้าทายข้าอีก ก็ต้องเตรียมใจไว้ได้เลย! เรื่องนี้ข้าไม่มีทางปล่อยมันไปแน่! ถ้าไม่สั่งสอนมันให้หลาบจำ มันคงคิดว่าข้ากลัวมันแล้วจริง ๆ!”

เหลียนฟางโจวรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย ก้มหน้าพูดเสียงเบา ๆ ว่า “อืม... งั้นจากนี้ไปท่านก็ต้องระวังตัวให้มากหน่อยแล้วกัน!”

หลี่ฟู่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา “กลัวมันงั้นหรือ? ข้าไม่เคยกลัวมันเลยสักนิด! คราวนี้มันเล่นงานข้าแบบไม่ทันตั้งตัวก็จริง แต่มันก็ยังทำอะไรข้าไม่ได้อยู่ดี! คราวหน้า ข้าจะทำให้มันมาด้วยตัวเอง แต่ไม่มีวันได้กลับไปอีกเลย!”

หลี่ฟู่พูดต่อด้วยน้ำเสียงแอบน้อยใจปนขุ่นเคืองเล็กน้อย “ฮูหยินของข้า เจ้าพูดแค่ประโยคเดียวเองหรือ? เจ้าควรจะพูดอะไรเพิ่มเติมอีกหน่อยสิ อย่างเช่น ‘สั่งสอนมันให้หนักที่สุด ต่อยให้มันกลิ้งไปกับพื้นจนฟันหักหมดปาก จำพ่อแม่ตัวเองไม่ได้เลย!’ ถ้าเจ้าพูดแบบนั้น ข้าก็คงมีกำลังใจเพิ่มขึ้นอีกเยอะเลย!”

เหลียนฟางโจวถูกเขาหยอกเข้าไปก็ถึงกับหัวเราะคิกคักออกมา นางมองค้อนเขาแล้วพูดอย่างขบขันว่า “เรื่องแบบนี้ยังต้องให้ข้าพูดเพิ่มอีกหรือ? เราเป็นสามีภรรยากัน ศัตรูของท่านก็คือศัตรูของข้า การที่ใครคิดร้ายต่อท่านย่อมเป็นสิ่งที่ข้าไม่อาจยอมรับได้ยิ่งกว่าการที่มันคิดร้ายต่อข้าเสียอีก! เอาเถอะ ในเมื่อท่านต้องการกำลังใจ ข้าก็พูดให้ฟังก็ได้ ถึงแม้ปากจะไม่พูดออกมา แต่ใจของข้าก็คิดเช่นนั้นอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?”

พูดจบ นางก็ดึงเขาเข้ามาใกล้ก่อนจะว่าอย่างขุ่นเคืองปนเอ็นดู “เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว รีบไปกันเถอะ กลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ข้าจะดูให้ว่าท่านบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า!”

โดยไม่รอให้เขาปฏิเสธ นางก็คว้ามือของเขาแล้วลากไปทันที

เหลียงจิ้นคนนั้น ถึงจะไม่เลวทรามชั่วร้ายถึงที่สุด แต่ก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก และเมื่อหลี่ฟู่ไม่ได้เตรียมตัวระวังภัยเอาไว้ หากไม่ได้ตรวจสอบด้วยตาตนเอง เหลียนฟางโจวก็ย่อมรู้สึกไม่สบายใจ

จริง ๆ แล้ว บนแขนของหลี่ฟู่มีรอยบาดเล็ก ๆ ตื้น ๆ อยู่รอยหนึ่ง ซึ่งระหว่างทางเขาก็จัดการรักษาและพันแผลเอาไว้เรียบร้อยแล้ว แต่เมื่อเห็นนางถาม เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมเดินกลับเข้าห้องไปพร้อมกับนาง

เมื่อเหลียนฟางโจวเห็นบาดแผลนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวดใจแทนเขา พร้อมกับกล่าวคำบ่นตำหนิออกมาไม่หยุด

ถึงแม้หลี่ฟู่จะไม่สนใจบาดแผลเล็กน้อยนี้เลย แต่เมื่อเห็นนางแสดงความห่วงใยออกมาเช่นนี้ หัวใจของเขาก็อบอุ่นและอ่อนโยนขึ้นมาอย่างมาก จึงอดไม่ได้ที่จะพูดปลอบประโลมนางอย่างอ่อนโยนอยู่พักใหญ่

พูดถึงอีกด้านหนึ่ง หลังจากที่ฮูหยินเติ้งกลับถึงบ้าน นางก็รีบร้อนส่งคนไปยังฐานที่มั่นของตระกูลเติ้งที่ป้อมตระกูลเติ้งในหลัวโจว  เพื่อไปตามตัวผู้นำตระกูลเติ้งและสามีของนาง...เติ้งเสี่ยวยาให้รีบกลับมาโดยด่วน

วันนี้ ฮูหยินของผู้ว่าการมณฑลพูดจาอ้อมค้อม ไม่ยอมอธิบายเรื่องราวให้กระจ่างชัด แต่กลับยืนกรานอย่างหนักแน่นว่าจะพาตัวบุตรสาวของนางไปให้ได้ สิ่งนี้ทำให้ฮูหยินเติ้งรู้สึกว่ามีโอกาสที่จะเจรจาได้ แต่แน่นอนว่าตระกูลเติ้งจะต้องยอมจ่ายบางอย่างเป็นข้อแลกเปลี่ยน

เรื่องสำคัญเช่นนี้ มีเพียงสามีของนาง (เติ้งเสี่ยวยา ) เท่านั้นที่ตัดสินใจได้ ส่วนบุตรชายคนที่สองที่อยู่ที่นี่ไม่สามารถตัดสินใจแทนได้

คนในครอบครัวรีบเร่งขี่ม้าออกเดินทางในเวลากลางคืนโดยไม่หยุดพัก หากไม่เกิดอะไรผิดพลาด พรุ่งนี้ก่อนฟ้าสางก็น่าจะเดินทางไปถึงป้อมตระกูลเติ้งในหลัวโจวได้ และหากเป็นเช่นนั้น สามีของนางก็คงจะมาถึงมณฑลหนานไห่ภายในวันพรุ่งนี้

เพียงแต่... ไม่ว่าทางใดก็ตาม บุตรสาวของนางจะต้องค้างคืนที่จวนของผู้ว่าการมณฑลในคืนนี้ แม้ว่าภรรยาของหลี่ฟู่จะยอมอนุญาตให้ตระกูลเติ้งส่งแม่นมกับสาวใช้คนหนึ่งไปคอยอยู่เป็นเพื่อนแล้วก็ตาม แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังทำให้นางรู้สึกกังวลอย่างมาก...

ฮูหยินเติ้งแค่เพียงคิดถึงบุตรสาวที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมต้องไปทนทุกข์ทรมานอยู่ในที่แบบนั้น ก็รู้สึกเจ็บปวดจนหัวใจเหมือนถูกบีบ อีกทั้งเมื่อคิดถึงสิ่งที่บุตรสาวเคยทำลงไป และคำพูดที่เคยพูดออกมา นางก็อดไม่ได้ที่จะโกรธแค้นจนกัดฟันแน่น ค่ำคืนนี้ นางคงไม่มีทางหลับลงได้อย่างแน่นอน

ส่วน เหลียนฟางโจวไม่ต้องการให้ตัวเองเข้าไปพัวพันกับปัญหาของเติ้งเมิ่งหาน ดังนั้นนางจึงไม่อนุญาตให้เติ้งเมิ่งหานเข้าไปในเขตเรือนหลังที่พักอาศัยของตน แต่กลับสั่งให้คนรับใช้จัดการทำความสะอาดห้องพักที่อยู่ในเรือนแยกทางด้านหน้าของจวน (ที่เป็นส่วนของที่ว่าการ) เพื่อให้พักอาศัยแทน

นางยังให้ปี้เถานำภรรยาของข้าราชการตำแหน่งซานเจิ้ง และซานอี้ รวมถึงสาวใช้และแม่นมหลายคนไปคอยเฝ้าอยู่ด้วย เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น และเพื่อไม่ให้เกิดข้อครหาใด ๆ ตามมา

เมื่อเติ้งเมิ่งหานเข้าไปในห้องพัก ก็คอยจับผิดและแสดงท่าทีไม่พอใจไปเสียทุกอย่าง มองอะไรก็ไม่ถูกใจไปหมด

แล้วฝ่ายปี้เถา นางเป็นคนอย่างไรหรือ? นางย่อมไม่สนใจจะไปใส่ใจคำพูดไร้สาระของอีกฝ่ายอยู่แล้ว

แต่ทว่า เติ้งเมิ่งหานกลับไม่รู้จักเกรงใจ นางถึงขั้นสั่งให้สาวใช้และแม่นมกลับไปที่จวนตระกูลเติ้ง เพื่อเอาผ้านวม หมอน ผ้าม่าน รวมถึงเครื่องประทินโฉมและเสื้อผ้าของนางมาให้ด้วย!

ปี้เถามองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะตวาดออกมาอย่างไม่อดทน “ถ้ายังบ่นอะไรไร้สาระอีก ข้าจะจับเจ้าโยนลงคุก! จะนอนก็นอนซะ ถ้าไม่อยากนอนก็ยืนอยู่แบบนั้นไปเถอะ!”

คำพูดนี้ทำให้เติ้งเมิ่งหานถึงกับอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาติดอยู่ที่ลำคอ นางไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรออกมาอีกเลย

เมื่อได้ยินปี้เถาพูดคุยและหัวเราะกับภรรยาของข้าราชการตำแหน่งซานเจิ้ง และซานอี้อย่างอารมณ์ดี เติ้งเมิ่งหานก็ได้รู้ว่าหลี่ฟู่กลับมาแล้ว นางถึงกับดีใจจนออกนอกหน้า แล้วก็อดที่จะเฝ้ารอด้วยความหวังไม่ได้ว่า หลี่ฟู่จะมาช่วยเหลือนาง!

โชคดีที่นางไม่ได้ตะโกนเรียกชื่อเขาออกมา ไม่เช่นนั้น ต่อให้เรื่องนี้จบลงด้วยความผิดหวัง นางก็คงจะต้องถูกปี้เถาจัดการอย่างรุนแรงแน่ ๆ!