จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1209 ข่าวลือที่ยากจะทนรับได้

 

บทที่ 1209 ข่าวลือที่ยากจะทนรับได้

เหลียนฟางโจวถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจ

ถึงแม้ว่าปี้เถาจะเป็นคนที่มีนิสัยใจร้อนอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักกาลเทศะ ปี้เถามักจะให้ความเคารพและนอบน้อมต่อนางอยู่เสมอ อีกฝ่ายเองก็รู้ดีว่าเหลียนฟางโจวกำลังพักผ่อนนอนกลางวัน ดังนั้นถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญจริง ๆ ปี้เถาย่อมไม่ทำเสียงดังเอะอะเช่นนี้

ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจเหลียนฟางโจว นางไม่รอช้ารีบลุกจากเตียง เลิกผ้าห่มแล้วลุกขึ้นทันที

เมื่อชุนซิ่งและปี้เถาเห็นนางเดินออกมา ทั้งคู่ก็รีบยิ้มและเข้ามาต้อนรับอย่างรวดเร็ว

ชุนซิ่งรีบพูดขึ้น “ฮูหยิน ทำไมท่านถึงไม่พักผ่อนต่ออีกสักหน่อยล่ะเจ้าคะ?”

ปี้เถาเองก็แสดงท่าทีรู้สึกผิด นางรีบยิ้มแล้วเอ่ยอย่างละอาย “เป็นความผิดของบ่าวเองเจ้าค่ะ! บ่าวก็ยังคงนิสัยใจร้อนไม่หายจริง ๆ! บ่าวไม่น่าจะทำเสียงดังแบบนี้เลย เป็นเหตุให้รบกวนการพักผ่อนของฮูหยินจนได้!”

เหลียนฟางโจวโบกมือเบา ๆ เพื่อให้อีกฝ่ายหยุดพูด แล้วนั่งลงก่อนจะถามด้วยสีหน้าจริงจัง “เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? เจ้าไม่ใช่คนที่ทำอะไรสะเพร่าโดยไม่มีเหตุผล หากเป็นเรื่องสำคัญก็รีบบอกมาเถอะ!”

เห็นได้ชัดว่าเหลียนฟางโจวเองก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ และพร้อมที่จะรับฟังสิ่งที่ปี้เถาต้องการจะบอก...

ปี้เถาดูเหมือนจะลังเลอยู่บ้าง ไม่ใช่แค่นางคนเดียว แต่ชุนซิ่งก็มีท่าทีคล้ายกัน ทั้งคู่หันมามองหน้ากัน เหมือนกับว่าไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดจากจุดไหนก่อนดี

เหลียนฟางโจวขมวดคิ้ว ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อยและพูดด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า “ดูสิ! เมื่อครู่พูดจาอย่างฮึกเหิมแท้ ๆ แล้วตอนนี้กลับทำตัวอึกอักไปหมด มีอะไรก็รีบพูดออกมาเถอะ!”

ปี้เถาถอนหายใจยาวก่อนจะพูดด้วยความโมโห “เฮ้อ! ก็ได้เจ้าค่ะ! ต่อให้บ่าวไม่พูด ท่านก็ต้องรู้จนได้อยู่ดี!”

พูดจบนางก็ระเบิดโทสะออกมาไม่ยั้ง “ฮูหยินรู้หรือไม่เจ้าคะว่าข้างนอกนั่นเขาพูดถึงเรื่องอะไร? ช่างน่าโมโหที่สุดเลย! มีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่ว ว่าฮูหยินกับท่านโหวปลอมตัวมาอย่างลับ ๆ เพื่อเดินทางมาที่มณฑลหนานไห่ แล้วระหว่างทางก็พลัดหลงกัน ฮูหยินถูกคุณชายใหญ่ตระกูลเหลียงจับตัวไป และพาไปเป็นนางบำเรอที่จวนของเขา มีคนพูดว่าคืนก่อนนั้นฮูหยินได้จุดไฟเผาจวนตระกูลเหลียง แล้วใช้โอกาสนั้นหลบหนีออกมา! ที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นก็คือ พวกมันพูดเหมือนกับว่าข่าวนี้เป็นความจริง! บอกว่าเพราะอย่างนั้นไงล่ะ ที่ฮูหยินมาถึงเมืองหนานไห่ตั้งนานแล้ว แต่กลับไม่มีใครเคยเห็นหน้าฮูหยินจริง ๆ เลย บอกว่าฮูหยินเอาแต่นอนป่วยอยู่ในจวน แท้จริงแล้วมันเป็นเพราะฮูหยินไม่ได้อยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกต่างหาก! เรื่องพรรค์นี้มันน่าโมโหที่สุดเลยเจ้าค่ะ!”

ยังไม่ทันที่ปี้เถาจะพูดจบ ใบหน้าของเหลียนฟางโจวก็บึ้งตึงไปแล้ว นางเงียบไปโดยไม่พูดอะไร ดวงตาฉายแววเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด...

ข่าวลือที่ได้ยินนี้สร้างความโกรธเคืองให้กับเหลียนฟางโจวอย่างยิ่ง เห็นได้ชัดว่ามีคนเจตนาทำลายชื่อเสียงของนาง...

ชุนซิ่งถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง “เรื่องที่ฮูหยินกับท่านโหวปลอมตัวเดินทางมาล่วงหน้า ไม่รู้ว่ามันหลุดรอดออกไปได้อย่างไรกันเจ้าคะ? ตอนนี้ข่าวลือข้างนอกเล่ากันเป็นตุเป็นตะราวกับเป็นเรื่องจริง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า...”

ปี้เถาอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาอีกด้วยความโกรธ “แต่ไหนแต่ไรมาบ่าวไม่อยากพูดเรื่องพรรค์นี้ให้ฮูหยินฟังเลย เพราะมันน่าอดสูเกินไป! แต่บ่าวคิดว่าการบอกฮูหยินจะทำให้ท่านได้รู้เรื่องราวทั้งหมดมากขึ้น คนชั่วพวกนั้นมันพูดกันว่า ฮูหยินถูกคุณชายใหญ่ตระกูลเหลียงเอ็นดูอย่างมาก และเพราะฮูหยินทำให้เขาหลงใหลจนถึงขั้นไม่สนใจไป๋อี๋เหนียง ซึ่งเคยได้รับความโปรดปรานมากที่สุด พวกมันพูดราวกับว่าทุกอย่างเป็นเรื่องจริง! เรื่องพวกนี้มันฟังไม่ได้จริง ๆเจ้าค่ะ!”

เหลียนฟางโจวฝืนยิ้มออกมาอย่างขมขื่น นางไม่รู้ว่านี่เป็นความตั้งใจของตระกูลเหลียงหรือเป็นแผนการที่จูอวี้อิ๋งทำขึ้นมาเอง แต่สิ่งที่แน่นอนคือข่าวลือพวกนี้แพร่กระจายอย่างรวดเร็วเหลือเกิน

ข่าวลือที่ถูกปล่อยออกมามักจะไม่มีควันหากไม่มีไฟ และเมื่อใดที่มันเริ่มลุกลาม มันก็จะกระจายไปอย่างรวดเร็วและเป็นที่เชื่อถือได้มากขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งพยายามแก้ไขหรือปฏิเสธก็ยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลงไปอีก

เหลียนฟางโจวขมวดคิ้วอย่างเคร่งเครียด นางกำลังคิดหาทางจัดการกับข่าวลือที่สร้างความอัปยศให้กับตนเองอย่างรวดเร็ว...

เหลียนฟางโจวถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่ข่าวลือพวกนั้นจะถูกปล่อยออกมา ก็แหม...ฮูหยินคนนี้ของพวกเจ้าเนี่ย ก็หนีออกมาจากจวนตระกูลเหลียงจริง ๆ นี่นา!”

ปี้เถาและชุนซิ่งต่างก็อุทานเสียงเบา ๆ ออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ “ฮ้า...!”

ทั้งสองคนจับจ้องเหลียนฟางโจวด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและสับสน

เหลียนฟางโจวยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “มันก็คงเป็นเรื่องบังเอิญนั่นแหละ”

จากนั้นนางก็เริ่มเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น ตั้งแต่สาเหตุที่ทำให้นางต้องไปอยู่ที่จวนตระกูลเหลียง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในจวน และวิธีการที่นางใช้หลบหนีออกมาอย่างรวดเร็วและเสี่ยงอันตราย

ปี้เถาและชุนซิ่งฟังเรื่องราวทั้งหมดด้วยความตกตะลึง เมื่อได้ยินเรื่องราวจนจบ ทั้งสองคนต่างก็หันไปมองหน้ากัน สีหน้าของพวกนางดูซับซ้อนและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

เหลียนฟางโจวพูดต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง “พวกเจ้าเป็นคนที่ข้าไว้ใจมากที่สุด ข้าเชื่อใจพวกเจ้าเหมือนที่เชื่อใจตัวเอง เรื่องนี้ข้าถึงได้พูดให้พวกเจ้าฟัง เพื่อให้พวกเจ้ารับรู้และเข้าใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้น แต่สำหรับคนอื่น ๆ นั้น ข้าไม่คิดว่าจำเป็นต้องอธิบายอะไรหรอกนะ ใครอยากจะพูดอะไรก็ปล่อยให้พวกมันพูดไปเถอะ!”

ปี้เถาและชุนซิ่งสบตากัน สีหน้าของพวกนางยังคงเต็มไปด้วยความกังวลระคนตกใจ และความคิดมากมายที่ผุดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง...

"แบบนี้ฮูหยินก็ต้องทนกับเรื่องที่ไม่เป็นความจริงสิเจ้าคะ? คนพวกนั้นมันปากร้ายกันจริง ๆ!" ปี้เถากล่าวพลางเบะปากด้วยความไม่พอใจ

ชุนซิ่งเหลือบมองเหลียนฟางโจว ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่มุ่งมั่น “ใครคนนอกจะพูดอะไรมันจะสำคัญอะไรเจ้าคะ? จะพูดอะไรก็ปล่อยให้มันพูดไปเถอะ! เมื่อเวลาผ่านไป มันก็จะค่อย ๆ จางหายไปเอง ตราบใดที่ท่านโหวเชื่อใจฮูหยิน ทุกอย่างก็ไม่มีอะไรต้องกังวลเจ้าค่ะ!”

“ใช่ ๆ! ถูกต้องเลย!” ปี้เถาเหมือนเพิ่งนึกอะไรได้ นางรีบพูดเสริมด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ท่านโหวต้องเชื่อฮูหยินอย่างแน่นอน! ท่านโหวให้ความสำคัญกับฮูหยินมากขนาดนั้น!”

เหลียนฟางโจวยิ้มออกมาเล็กน้อย พลางพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ “คนบริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์ ตราบใดที่ท่านโหวไม่ได้พูดอะไรออกมา เรื่องนี้ก็ไม่มีผลอะไรกับข้าแม้แต่น้อย คิดว่าข่าวลือพวกนี้จะบีบให้ข้าต้องฆ่าตัวตายอย่างนั้นหรือ? ถ้าคิดแบบนั้นก็คงจะไร้เดียงสาเกินไปแล้ว!”

ถึงแม้ว่าเหลียนฟางโจวจะแสดงท่าทีที่สงบนิ่ง แต่ใครจะรู้ว่าเรื่องราวนี้กลับแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่พวกนางจะคาดคิดได้ เพียงแค่สองวันเท่านั้น เรื่องราวข่าวลือของเหลียนฟางโจวก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่แพร่กระจายไปทั่วทั้งเมืองหนานไห่ ไม่ว่าจะเป็นตามตรอกซอยเล็ก ๆ หรือถนนใหญ่ โรงน้ำชา โรงสุรา ตระกูลขุนนางใหญ่ หรือแม้แต่ชาวบ้านธรรมดาทั่วไป ก็ล้วนแต่รู้เรื่องนี้กันหมด

แม้กระทั่งเด็กตัวเล็ก ๆ วัยสามขวบที่เพิ่งพูดจารู้เรื่อง ก็ยังรู้เรื่องราวที่กำลังพูดถึงกันอย่างกว้างขวางนี้! บรรยากาศของเมืองหนานไห่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปอย่างไม่คาดคิด...

ข่าวลือพวกนั้นไม่เพียงแค่แพร่สะพัดอย่างรวดเร็ว แต่ยิ่งนานวันก็ยิ่งกลายเป็นเรื่องที่เลวร้ายลงเรื่อย ๆ

ตามโรงน้ำชา ถนนซอยต่าง ๆ มักจะเห็นผู้คนรวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่ ฟังเรื่องราวจากปากของคนไม่กี่คนที่พูดจาใส่อารมณ์ราวกับเรื่องจริง เขาพูดถึงว่า ฮูหยินเว่ยหนิงโหวมีความรักอันหวานชื่นกับคุณชายใหญ่ตระกูลเหลียงอย่างไรบ้าง ว่าคุณชายใหญ่ตระกูลเหลียงยอมทำทุกอย่างเพื่อเอาใจนาง ถึงขั้นลงโทษไป๋อี๋เหนียงที่เคยได้รับความโปรดปรานมาก่อนอย่างโหดร้ายไร้ความปรานี ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้หญิงงามอย่างนางพึงพอใจ

เรื่องราวถูกเล่าราวกับผู้พูดเห็นกับตาตัวเองจริง ๆ รายละเอียดต่าง ๆ ถูกบรรยายอย่างชัดเจนราวกับเป็นพยานรู้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

แม้แต่ในจวนที่ว่าการผู้ว่าการมณฑล ก็ไม่ได้สงบสุขจากข่าวลือพวกนี้เลย บรรดาคนรับใช้ที่เป็นชาวเมืองท้องถิ่นก็ไม่วายซุบซิบนินทากันอย่างสนุกสนาน มีการพูดคุย กระซิบกระซาบ และแสดงสีหน้าที่สนอกสนใจราวกับกำลังฟังเรื่องราวที่น่าตื่นเต้น

ที่แย่ไปกว่านั้นคือ บางคนที่มีเจตนาแอบแฝง หรือไม่ก็เป็นพวกที่อยากรู้อยากเห็นจนเกินเหตุ ถึงกับพยายามหาทางเข้าใกล้พวกบ่าวรับใช้ที่ติดตามมาจากเมืองหลวง พยายามเอาอกเอาใจ หรือแอบสอบถามเรื่องราวเกี่ยวกับฮูหยิน (เหลียนฟางโจว) ราวกับต้องการค้นหาข่าวลือที่ร้ายแรงกว่านี้ออกมาให้ได้

แต่แน่นอนว่า ไม่มีใครที่จะพูดอะไรให้พวกเขาฟังเลย ทุกคนปิดปากสนิทและไม่ปล่อยให้ข่าวลือที่ไร้สาระเหล่านี้สร้างปัญหาหนักใจให้ฮูหยินมากไปกว่านี้...แต่ถึงอย่างนั้น ข่าวลือก็ยังคงแพร่กระจายออกไปอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง...

เมื่อพวกนั้นพยายามสอบถามเท่าไหร่ก็ไม่ได้คำตอบตามที่ต้องการ พวกเขากลับคิดว่า ยิ่งเงียบยิ่งมีพิรุธ! พวกเขาเริ่มพูดกันว่า “ถ้าไม่มีอะไรปิดบัง แล้วทำไมพวกบ่าวรับใช้จากเมืองหลวงถึงได้ปิดปากเงียบขนาดนั้น? นั่นก็เป็นเพราะพวกเขาไม่กล้าพูดออกมายังไงล่ะ!”

ข่าวลือที่ไร้สาระพวกนี้แพร่กระจายไปอย่างไม่มีหยุดหย่อน บางคนที่หน้าด้านถึงขนาดกล้าเดินเข้าไปถามปี้เถาตรง ๆ แต่ผลที่ได้คือ ถูกปี้เถาฟาดเข้าไปสองฉาดอย่างแรงจนหน้าชา และยังถูกสั่งให้คุกเข่าเป็นเวลาครึ่งวันถึงจะยอมสงบลงได้

ทว่า...ข่าวลือก็ยังคงแพร่กระจายไปอยู่ดี ยิ่งเมื่อมีข่าวว่า ท่านโหวออกไปตรวจเยี่ยมค่ายทหารเป็นเวลา 4 วันแล้ว และยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ ข่าวลือก็ยิ่งถูกพูดถึงมากขึ้นอย่างกับน้ำมันที่ถูกสาดลงในกองไฟ

ผู้คนพูดกันอย่างคึกคักราวกับได้ยาเพิ่มพลัง พวกเขาอ้างว่าท่านโหวกำลังเครียดและหดหู่ใจ เลยสั่งให้ทหารพาไปล่าสัตว์เพื่อลืมเรื่องที่เกิดขึ้น มีข่าวลือเพิ่มเติมว่า ในตอนกลางคืนท่านโหวก็ยังดื่มสุรา พร้อมกับฟังเพลงจากเหล่านางรำที่บรรเลงดนตรีร้องเพลงเพื่อสร้างความสำราญ

ข่าวพวกนี้ยิ่งทำให้คนทั่วไปเชื่อมากขึ้นว่า ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นกับฮูหยิน (เหลียนฟางโจว) ที่ทำให้ท่านโหวโกรธหรือไม่พอใจอย่างมาก

บรรยากาศรอบ ๆ จวนที่ว่าการผู้ว่าการมณฑลเต็มไปด้วยความอึดอัดและน่าหวาดหวั่น ข่าวลือกลายเป็นเหมือนคมมีดที่ค่อย ๆ กรีดทำร้ายชื่อเสียงของเหลียนฟางโจวอย่างต่อเนื่อง...

ข่าวลือที่พูดกันลับ ๆ นั้นหากเป็นเพียงเรื่องลับหลังอาจจะพอทนได้ แต่ครั้งนี้กลับทำให้เหลียนฟางโจวโกรธมาก

วันหนึ่ง เหลียนฟางโจวที่กำลังรู้สึกหดหู่ใจจึงพาหงอี้ อิ๋งชุนและพั่นเซี่ยไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้เล็ก ๆ เพื่อผ่อนคลายจิตใจ แต่ใครจะรู้ว่าระหว่างที่นางกำลังเดินอยู่นั้น กลับได้ยินหญิงรับใช้สูงวัยสองคนที่กำลังกวาดลานนั่งคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่ใต้ต้นไม้ พวกนางพูดคุยหยอกล้อกันอย่างไม่มีความยำเกรง ใช้ถ้อยคำหยาบคายและเสียดสีอย่างไม่มีความเกรงใจ

ท่าทางของพวกนางที่พูดจาอย่างสนุกสนานและแสดงออกอย่างเต็มที่นั้น ทำให้เหลียนฟางโจวถึงกับโมโหจนหน้าแดง เมื่อหญิงรับใช้ทั้งสองเห็นเหลียนฟางโจวเดินมา พวกนางก็รีบปิดปากเงียบ และลุกขึ้นยืนทำความเคารพอย่างเกรง ๆ สีหน้ามีความกระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด แต่สิ่งที่แสดงออกไม่ได้มีความรู้สึกกลัวหรือสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับมีแววของความดูถูกเหยียดหยามอยู่ในสายตาของพวกนางอย่างชัดเจน

เหลียนฟางโจวเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งโกรธจัด นางตวาดเสียงเย็นชาออกมาทันที“คุกเข่าลง!”

หญิงรับใช้ทั้งสองคนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมองหน้าเหลียนฟางโจวอย่างลังเล สายตาพวกนางหลบเลี่ยงพลางยิ้มแหย ๆ แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงยียวน “ฮูหยินนี่...ทำไมถึงได้—”

“คุกเข่าลง! พวกเจ้าไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือยังไง?” น้ำเสียงของเหลียนฟางโจวยิ่งเย็นชาจนทำให้บรรยากาศรอบ ๆ รู้สึกหนาวเย็นลง

สีหน้าของหญิงรับใช้ทั้งสองเริ่มเปลี่ยนไป แต่พวกนางจะยอมทำตามหรือไม่?

หญิงรับใช้สูงวัยทั้งสองคนไม่เคยเห็นเหลียนฟางโจวโกรธมาก่อน พวกนางถึงกับตกใจจนไม่กล้าอวดดีอีกต่อไป และค่อย ๆ คุกเข่าลงอย่างอืดอาด ราวกับไม่อยากจะทำเช่นนั้น

เหลียนฟางโจวหัวเราะเย็นชา “พวกเจ้าดูเหมือนจะว่างงานมากเกินไปสินะ ถึงได้กล้าแพร่กระจายข่าวลือไร้สาระพวกนั้นอย่างสนุกสนาน หรือพวกเจ้าลืมไปแล้วหรือว่า พวกเจ้ากินข้าวของใครกันแน่?”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1208 ความสงบใจ

 

บทที่ 1208 ความสงบใจ

ที่เรือนหลังแห่งนี้ เป็นที่รู้กันดีว่าเต็มไปด้วยสายลับหลากหลายประเภท ไม่ว่าจะเป็นพวกที่ซ่อนตัวอย่างตื้นเขิน หรือพวกที่ซ่อนตัวอย่างลึกล้ำ ทั้งหมดล้วนแฝงตัวอยู่โดยรอบ ไม่ต้องให้ใครบอกก็รู้ได้เอง

ก่อนหน้านี้เมื่อเหลียนฟางโจวยังไม่ได้กลับมา พวกบ่าวไพร่ที่อยู่ที่นี่เหมือนกับฝูงมังกรที่ไร้หัว ต่างคนต่างไม่กล้าตัดสินใจทำอะไรที่เสี่ยง พวกเขาทำได้แค่พักการใช้งานบ่าวรับใช้ที่เป็นคนพื้นเมือง และพยายามใช้งานพวกเขาให้น้อยที่สุด รวมถึงไม่กล้าทำอะไรเกินจำเป็น

แต่ตอนนี้ เหลียนฟางโจวกลับมาแล้ว ทุกคนล้วนรู้สึกเหมือนได้รับพลังใจกลับมาใหม่ ทุกคนต่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพร้อมที่จะลงมือจัดการกับปัญหาที่ค้างคามานาน

เหตุการณ์ที่พวกบ่าวไพร่พื้นเมืองสร้างปัญหาไว้ ทำให้พวกเขารู้สึกโกรธและอยากแก้แค้นไม่น้อย

จากสิ่งที่หลินหมอมอและปี้เถาเล่าให้ฟัง เหลียนฟางโจวจึงได้รู้ว่า บ่าวไพร่ที่เป็นคนท้องถิ่นนั้นหยาบคายและทำตัวเกินขอบเขตมากเกินไปจริง ๆ

ไม่นานมานี้ ยังมีคนอ้างว่ามีเรื่องด่วนต้องแจ้งกับฮูหยิน แล้วพยายามบุกเข้ามาในเขตเรือนชั้นในโดยไม่ได้รับอนุญาต ซึ่งเกือบจะทำให้ปี้เถาถูกพบเห็นตัวจริงของนางเข้าแล้ว

นอกจากนี้ ยังมีบางคนที่เมื่อทำธุระเสร็จแล้วก็ไม่ยอมออกไปทันที แต่กลับใช้วิธีอ้อมไปอ้อมมา และหาทางแอบเข้าไปหาซู่เอ๋อร์ โดยแสร้งทำเป็นยิ้มแย้มเข้ามาเล่นกับเขา ทำให้พวกแม่นมและบ่าวรับใช้ที่คอยดูแลซู่เอ๋อร์แทบจะเป็นลมด้วยความตกใจ

พฤติกรรมเหล่านี้แสดงให้เห็นชัดเจนว่า คนเหล่านั้นจงใจหาทางสร้างปัญหา และอาจจะคิดร้ายต่อพวกเขาได้ทุกเมื่อ...

ที่ร้ายกาจยิ่งไปกว่านั้นก็คือ พ่อบ้านหลัวอาวุโสที่ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าบ่าวใหญ่ กลับสั่งให้คนจับบ่าวชายสองคนที่ติดตามมาจากเมืองหลวงมัดไว้ แล้วเตรียมจะลงโทษเฆี่ยนตีอย่างรุนแรงและไล่ออกจากจวน โดยอ้างว่าพวกเขาทำงานซุ่มซ่ามจนทำข้าวของที่มีค่าเสียหาย

ถึงแม้ว่าทุกคนจะรู้ดีว่าบ่าวทั้งสองถูกใส่ร้ายและจัดฉากให้ดูเหมือนเป็นความผิดของพวกเขา แต่หลักฐานทุกอย่างก็ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดี รวมทั้งพยานและสิ่งของที่พังเสียหาย การจะให้เจ้านายอย่างพวกเขาลงมือตัดสินใจช่วยเหลือแบบเข้าข้างโดยไม่มีหลักฐานก็จะเป็นการสร้างเรื่องให้คนอื่นพูดไม่ดีได้

ปี้เถาจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องยอมทำตามคำสั่งของพ่อบ้านหลัวอาวุโสด้วยการจับบ่าวทั้งสองมามัดไว้ และส่งตัวไปให้หลี่ฟู่พิจารณาลงโทษ

หลี่ฟู่เองก็ไม่อาจปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้ เขาจึงสั่งให้บ่าวทั้งสองไปทำงานหนักเป็นการลงโทษ เพื่อไม่ให้เรื่องนี้กลายเป็นประเด็นที่พูดกันไปทั่ว แต่แน่นอนว่าหลี่ฟู่ได้เตรียมการชดเชยให้พวกเขาอย่างลับ ๆ เพื่อไม่ให้พวกเขาต้องเสียความรู้สึก

เหลียนฟางโจวซึ่งเป็นคนที่ชอบปกป้องคนของตนเองอยู่แล้ว ได้ยินเรื่องราวต่าง ๆ เหล่านี้ก็กัดฟันด้วยความโกรธ จนคิ้วเรียวขมวดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ ใบหน้าของนางเคร่งเครียดจนแทบจะเหมือนน้ำแข็ง นางหัวเราะเย็นชาออกมาและพูดอย่างเดือดดาลว่า “ดีมาก! ดีจริง ๆ! แค่พวกบ่าวกระจอกไม่กี่คน ถึงแม้ว่าพวกมันจะเป็นพวกอันธพาลที่ครองพื้นที่อยู่ ก็ใช่ว่าจะทำอะไรเราได้! ข้าไม่เชื่อหรอกว่าบ่าวของพวกอันธพาลพวกนี้จะกล้ามาเหยียบหัวเจ้านายอย่างพวกเราจริง ๆ!”

ดวงตาของเหลียนฟางโจวเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นและโกรธแค้นอย่างยิ่ง นางตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านไปง่าย ๆ แน่นอน!

ปี้เถาฟังแล้วรู้สึกสะใจเป็นอย่างมาก นางพูดออกมาอย่างเคียดแค้น

“ฮูหยิน! ข้าเองก็รำคาญพวกมันมานานแล้วเจ้าค่ะ คนพวกนั้นแต่ละคน สายตาเจ้าเล่ห์แฝงด้วยความร้ายกาจ เห็นแล้วอยากจะควักลูกตาพวกมันออกมาทิ้งเสีย! ท่านบอกมาเลยว่าจะให้พวกเราทำยังไง ข้าอยากจัดการพวกมันให้สิ้นซากจริง ๆ!”

ชุนซิ่ง หงอวี้ หลินหมอมอ และคนอื่น ๆ ต่างก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างแข็งขัน พวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและอยากจะจัดการกับพวกบ่าวรับใช้พื้นเมืองที่ก่อปัญหามาโดยตลอด

เหลียนฟางโจวคลี่ยิ้มเย็น ก่อนเอ่ยอย่างแน่วแน่ “แน่นอนว่าต้องจัดการพวกมันให้สิ้นซาก ถ้าไม่กำจัดพวกมันให้หมดไป พวกเราก็คงอยู่ที่นี่อย่างไม่เป็นสุข

ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป พวกเจ้าไม่ต้องระมัดระวังหรือคอยหลบซ่อนอะไรอีกแล้ว แจ้งพวกเราทุกคนว่าให้ผ่อนคลายด้านนอก แต่ต้องเข้มงวดด้านใน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือให้ปกป้องตัวเอง ไม่ให้พวกมันใส่ร้ายหรือดึงพวกเราไปพัวพันด้วย ส่วนพวกมันจะทำอะไรก็ปล่อยให้ทำไป

สำหรับพวกที่พวกเจ้าคิดว่ามีปัญหา ให้จับตาดูพวกมันให้ดี อย่าให้คลาดสายตาเด็ดขาด! แต่สิ่งที่สำคัญที่สุด คือความปลอดภัยของนายน้อย ต้องไม่ประมาทเป็นอันขาด!

อย่างไรก็ตาม ในเมื่อพวกมันอยากจะแสดงละคร ก็ปล่อยให้พวกมันแสดงไปให้เต็มที่ ถ้ามันอยากจะเข้าหานายน้อย ก็ปล่อยให้พวกมันเข้ามา แต่พวกเราจะต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิด และห้ามให้นายน้อยรับประทานอะไรที่พวกมันนำมาให้โดยเด็ดขาด เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว!”

ทุกคนต่างชะงักไปครู่หนึ่ง มองหน้ากันอย่างงุนงง เหมือนกับไม่ค่อยเข้าใจแผนการของเหลียนฟางโจว แต่ก็รับรู้ได้ว่ามันคงไม่ใช่แผนการธรรมดาแน่นอน...

“ฮูหยิน! แบบนี้จะได้ยังไงกันเจ้าคะ?” หงอวี้รีบพูดออกมาด้วยความร้อนรน “พวกมันเคยชินกับการทำตัวเหลวไหล ไม่เกรงกลัวอะไรเลย แถมยังมีจำนวนมากอีกด้วย ใครจะรู้ว่าพวกมันจะทำเรื่องเลวร้ายอะไรออกมาอีกบ้าง!”

“ใช่แล้ว! ใช่แล้ว!” ปี้เถาก็รีบสนับสนุนด้วยน้ำเสียงร้อนรนไม่แพ้กัน “ฮูหยินคิดจะใช้วิธีปล่อยให้มันได้ใจแล้วค่อยจัดการทีหลังใช่ไหมเจ้าคะ? แต่ข้าว่ามันไม่น่าจะได้ผลนะ! เพราะคนพวกนี้ไม่เหมือนกับพวกที่อยู่ในเมืองหลวง พวกนี้มันไร้กฎเกณฑ์ ไร้มารยาท และใจกล้าหน้าด้านอย่างไม่น่าเชื่อ ถ้าให้โอกาสเมื่อไหร่ พวกมันก็กล้าทำเรื่องชั่วช้าโดยไม่คิดหน้าคิดหลังเลย!”

ชุนซิ่งดูลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นอย่างระมัดระวัง “ฮูหยินเจ้าคะ ท่านคิดจะให้พวกเราทำอะไรเพิ่มเติมหรือไม่? หากมีแผนการอะไรเพิ่มเติมก็โปรดบอกพวกเราตรง ๆ เถอะเจ้าค่ะ”

เมื่อได้ยินชุนซิ่งพูดเช่นนั้น ทุกคนก็พากันมองไปที่เหลียนฟางโจวเป็นตาเดียว แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง รอคอยให้นางอธิบายแผนการที่แท้จริงออกมา

เหลียนฟางโจวมองสีหน้าของทุกคนที่เต็มไปด้วยความกังวล นางยิ้มเล็กน้อย ดวงตาเปล่งประกายด้วยความมั่นใจอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน...

เหลียนฟางโจวยิ้มให้กับชุนซิ่ง แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ“สำหรับตอนนี้ ข้าก็ยังคิดอะไรเพิ่มเติมไม่ออกหรอก ถ้าเมื่อนึกอะไรออกแล้ว ข้าจะบอกพวกเจ้าอีกที! สำหรับสิ่งที่ข้าบอกไปเมื่อกี้นี้ พวกเจ้าจงจำไว้แล้วทำตามก็พอ! พวกมันอยากจะทำเรื่องชั่วร้ายงั้นหรือ? ข้าเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า พวกมันจะกล้าทำเรื่องเลวร้ายได้ถึงขนาดไหนกันแน่!”

แม้ว่าทุกคนจะยังไม่เข้าใจเจตนาที่แท้จริงของเหลียนฟางโจว แต่สิ่งที่นางพูดเมื่อครู่ก็ชัดเจนพอที่พวกเขาจะต้องยอมรับคำสั่งและทำตามอย่างเคร่งครัด

พวกเขาพยักหน้าตอบรับอย่างพร้อมเพรียง แม้จะยังมีความสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็พร้อมที่จะทำตามแผนการของนาง

เหลียนฟางโจวอดไม่ได้ที่จะหันไปมองทางประตูโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะถามขึ้นด้วยความสงสัย “ตอนนี้มันเป็นเวลาอะไรแล้ว? ท่านโหวยังยุ่งอยู่ที่ห้องหนังสืออีกหรือ?”

เมื่อได้ยินคำถามนี้ บ่าวรับใช้ทุกคนต่างก็หันมามองหน้ากัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แฝงความนัยผุดขึ้นบนใบหน้าของพวกเขาอย่างพร้อมเพรียง สายตาที่ส่งถึงกันนั้นเต็มไปด้วยความเข้าอกเข้าใจโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใด ๆ...

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต่างรู้ดีว่าเหลียนฟางโจวคิดถึงหลี่ฟู่ และกำลังรอคอยที่จะไปพบเขา...

“ท่านโหว ปกติก็ไม่ได้ยุ่งอะไรขนาดนี้ บางทีอาจจะกำลังจะกลับมาแล้วก็ได้เจ้าค่ะ! ฮูหยิน ข้าขอตัวไปก่อนนะเจ้าคะ!” หลินหมอมอยิ้มพร้อมกับลุกขึ้นยืนพูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่น

ปี้เถาเองก็รีบลุกขึ้นพร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้ม “ฮูหยิน ข้าก็จะกลับไปเหมือนกันเจ้าค่ะ! เฮ้อ คืนนี้ในที่สุดก็ได้กลับไปนอนในห้องของตัวเองอย่างสบายใจซะที ฮูหยินกลับมาแล้ว ดีจริง ๆ เลย!”

ชุนซิ่งและคนอื่น ๆ ต่างก็พากันหัวเราะขบขันไปตาม ๆ กัน

หงอวี้เห็นดังนั้นจึงสั่งให้ชิงเหอไปดูว่าท่านโหวกลับมาหรือยัง

เมื่อได้ยินพวกบ่าวรับใช้พูดหยอกล้อกันเช่นนี้ เหลียนฟางโจวก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเขินอายเล็กน้อย ใบหน้าของนางร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว นางพูดพลางทำเป็นบ่นเบา ๆ ด้วยความขวยเขิน “พอแล้ว ๆ พวกเจ้าเลิกเล่นกันเสียที! ท่านโหวคงมีธุระสำคัญให้จัดการถึงได้ยุ่งอยู่ ข้าแค่ถามไปเฉย ๆ เอง ไม่ต้องให้ใครไปตามหรือรบกวนเขาหรอก! ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ข้าจะไปนอนก่อน พวกเจ้าก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนได้แล้ว!”

พูดจบ เหลียนฟางโจวก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง ในใจของนางยังคงรู้สึกอายและเขินกับคำหยอกล้อของบ่าวรับใช้ที่ต่างพากันยิ้ม ๆ อย่างเข้าอกเข้าใจ...

ชุนซิ่งและคนอื่น ๆ ต่างแอบหัวเราะคิกคัก ก่อนที่ชุนซิ่งจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงยิ้มแย้ม “ถ้าปี้เถากับหลินหมอมอจะกลับไปก่อนก็เชิญเถอะ พวกเราจะอยู่ที่นี่คอยเป็นเพื่อนฮูหยินเอง! ฮูหยินนอนหลับไปทั้งวันแล้ว คงจะยังไม่ง่วงเร็วขนาดนั้นหรอก ไม่ต้องกังวลไปนะเจ้าคะ ชิงเหอก็แค่ไปสืบดูเฉย ๆ ว่าท่านโหวกลับมาหรือยัง ไม่มีทางที่จะไปกวนใจท่านโหวหรอกเจ้าค่ะ!”

“ใช่แล้ว ๆ! พวกเราอยู่เป็นเพื่อนคุยกับฮูหยินแบบนี้ก็ดีไม่ใช่หรือเจ้าคะ?” หงอวี้พูดสนับสนุนพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ “อ้อ จริงสิเจ้าค่ะ บ่าวยังให้ห้องครัวเล็กเตรียมข้าวต้มเป๋าฮื้อที่ต้มจากข้าวหอมกรุ่น ๆ พร้อมกับกับข้าวอีกสามสี่อย่างไว้ด้วยนะเจ้าคะ รอให้ท่านโหวกลับมา แล้วฮูหยินจะได้อยู่เป็นเพื่อนทานอาหารมื้อดึกด้วยกันไงเจ้าคะ!”

เหลียนฟางโจวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขำกับความช่างคิดช่างพูดของพวกเขา นางหยอกล้อกลับไปอย่างอารมณ์ดี “พวกเจ้านี่ ดูเหมือนจะฉลาดขึ้นทุกวันเลยนะ!”

กลุ่มบ่าวรับใช้ต่างพูดคุยหยอกล้อกันไปอย่างสนุกสนานและผ่อนคลาย

แต่ใครจะรู้ได้ว่าหลังจากเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม พระจันทร์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าหลี่ฟู่จะกลับมา...

บรรยากาศที่สนุกสนานเริ่มเงียบลงเล็กน้อย และในใจของเหลียนฟางโจวก็เริ่มรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว...

เหลียนฟางโจวรู้ดีว่า พวกบ่าวรับใช้เหล่านี้ทั้งต้องทำงานอย่างเต็มที่ในตอนกลางวัน ทั้งต้องคอยระมัดระวังไม่ให้ถูกคนอื่นเล่นงานหรือวางแผนเล่นงานได้ พวกเขาต้องเหน็ดเหนื่อยกันทั้งวันแล้ว จะให้มาอดหลับอดนอนรออีกคงไม่ไหว

นางเองก็รู้ดีว่า หากตนเองไม่ไปนอนพักเสียที พวกเขาก็จะไม่มีทางยอมกลับไปพักผ่อนอย่างแน่นอน ดังนั้น เหลียนฟางโจวจึงสั่งให้พวกเขาจัดเตรียมอาหารมื้อดึกให้พร้อม แล้วพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ให้เด็กสาวคนหนึ่งเฝ้าประตูไว้ก็พอ ที่เหลือพวกเจ้าก็ไปพักผ่อนกันเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องตื่นเช้ามาทำงานอีก อย่ามัวแต่รอข้าอยู่เลย! ข้าจะไปที่ห้องหนังสือเพื่ออยู่เป็นเพื่อนท่านโหวสักหน่อย”

เมื่อชุนซิ่งและคนอื่น ๆ เห็นว่าเหลียนฟางโจวพาเด็กสาวตัวเล็กไปด้วย ก็เลยไม่พูดอะไรอีก ต่างคนก็ต่างกลับเข้าไปพักผ่อนกันตามปกติ

เหลียนฟางโจวเดินไปยังลานเล็ก ๆ ซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องหนังสือ โดยไม่คิดอะไรมาก นางเดินตรงไปอย่างสบายใจ แต่ใครจะรู้ว่ากลับถูกทหารคุ้มกันสองคนที่ยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูขวางเอาไว้ทันที

พวกเขายืนขวางทางอย่างเคร่งครัด สายตาที่จ้องมองมาดูจริงจังและแน่วแน่ เหมือนกับไม่ยอมให้ใครผ่านเข้าไปได้ง่าย ๆ

เหลียนฟางโจวชะงักไปเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะมองพวกเขาด้วยความสงสัย...

ทหารคุ้มกันคนนั้นยิ้มอย่างสุภาพและพูดขึ้น “ฮูหยิน ท่านโหวได้สั่งไว้ว่า ทุกคนที่ต้องการเข้าออกจะต้องแจ้งให้ทราบก่อน ขอฮูหยินรอสักครู่ขอรับ”

เหลียนฟางโจวได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจเล็กน้อย แต่จากนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างขบขัน “เช่นนั้นก็ไปบอกเขาเถอะ!”

ไม่นานนัก ทหารที่ไปแจ้งข่าวก็กลับมา พร้อมกับยิ้มแล้วกล่าวว่า “ท่านโหวเชิญฮูหยินเข้าไปได้แล้วขอรับ”

เหลียนฟางโจวจึงเดินเข้าไปในห้องหนังสือ เมื่อเข้าไปถึงก็พบว่าหลี่ฟู่กำลังยุ่งอยู่กับเอกสารและงานต่าง ๆ นางจึงคุยกับเขาอย่างผ่อนคลายเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ แล้วดึงเขาให้ไปนั่งพักที่ม้านั่งข้าง ๆ พร้อมกับตักข้าวต้มที่เตรียมมาให้เขากิน

หลี่ฟู่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนแล้วก็กินอาหารที่นางเตรียมมาให้โดยไม่ปฏิเสธ หลังจากผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม ทั้งสองคนจึงเดินกลับไปยังห้องนอนด้วยกัน เพื่อพักผ่อนอย่างสงบสุข

เช้าวันต่อมา เมื่อเหลียนฟางโจวตื่นขึ้นมา ก็พบว่าหลี่ฟู่ออกไปข้างนอกแล้ว นางไม่ได้พบเขาแม้กระทั่งตอนมื้อเที่ยงด้วยซ้ำ บ่าวรับใช้บอกว่าวันนี้หลี่ฟู่ไปทานอาหารที่โรงเตี๊ยมในเมือง และหลังจากนั้นก็ตรงไปตรวจสอบกองทัพกับผู้บัญชาการหู เพื่อหารือเรื่องสำคัญบางอย่าง...

เหลียนฟางโจวนั่งคิดอยู่ในใจว่าช่วงนี้หลี่ฟู่คงจะงานยุ่งมากจริง ๆ แต่นางก็ไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดอะไร เพราะรู้ดีว่าสิ่งที่เขาทำก็เพื่อพวกเขาทั้งหมด...

เหลียนฟางโจวรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย นางถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความรู้สึกอ้างว้าง

ชุนซิ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นท่าทีเช่นนั้นก็รีบพูดปลอบใจด้วยรอยยิ้ม “ท่านโหวเพิ่งมาถึงที่นี่ได้ไม่นาน เรื่องราวต่าง ๆ มากมายก็ต้องลงมือจัดการด้วยตัวเอง มันก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ เจ้าค่ะ!”

เหลียนฟางโจวยิ้มพยักหน้าเห็นด้วย ถึงแม้จะรู้สึกเหงาอยู่บ้าง แต่นางก็เข้าใจดีว่าหลี่ฟู่กำลังทำสิ่งที่สำคัญ

แต่ใครจะคาดคิดได้ว่า ขณะที่นางกำลังนอนพักตอนกลางวันอยู่นั้น กลับได้ยินเสียงของปี้เถาดังมาจากด้านนอก น้ำเสียงของนางฟังดูโกรธเกรี้ยวและหงุดหงิดอย่างมาก และยังได้ยินเสียงชุนซิ่งพยายามพูดเตือนอย่างเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงกังวล “พูดเบา ๆ หน่อยสิ! อย่าทำเสียงดังเกินไป!”

เหลียนฟางโจวขมวดคิ้วด้วยความสงสัยและเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ นางคิดว่าคงต้องรีบออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่...