จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1330 จะต้องทำให้นางตายตาไม่หลับ!

 

บทที่ 1330 จะต้องทำให้นางตายตาไม่หลับ!

ผางอวี้หลงพลันเข้าใจถ่องแท้ รีบหันไปยิ้มขอบคุณเซียวมู่ด้วยท่าทีสุภาพ ก่อนจะหันไปค้อมมือกล่าวกับหูต้าไห่ “ซูเซี่ยเข้าใจแล้วขอรับ! แม่ทัพหู แม่ทัพเซียว วางใจได้ ข้ารู้ดีว่าควรทำอย่างไร!”

หูต้าไห่หัวเราะเบา ๆ ไม่กล่าวอะไรอีก ส่วนเซียวมู่ก็ว่า “เข้าใจได้ก็ดี! ไม่อย่างนั้น หากวันหน้าโดนใครหลอกใช้ ตายไปทั้งที่ยังไม่รู้ว่าเพราะอะไร แบบนั้นน่ะ...ตายเปล่า!”

“พอแล้ว เซียวมู่” หลี่ฟู่ยิ้มบาง ๆ กล่าวเตือน “ทุกเรื่องขอแค่ใส่ใจให้มาก เข้าไปอยู่ในกองทัพแล้วก็จะค่อย ๆ เข้าใจเอง! เอาล่ะ เช่นนั้นพรุ่งนี้พวกเจ้าตามแม่ทัพหูออกนอกเมืองไปดูค่ายทหารกันก่อน”

“อีกไม่กี่วันก็ให้ไปที่เมืองเฉวียนโจว รับพวกพ้องของเจ้ามาทั้งหมด! แม่ทัพหูเองก็พักอยู่ที่ค่ายนอกเมือง หากมีเรื่องใดก็ขอคำแนะนำจากเขาได้โดยตรง!”

“ส่วนเรื่องภรรยาเจ้าก็...”

หลี่ฟู่ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อ “นางเป็นหญิงมีครรภ์ อีกทั้งเป็นครรภ์แรกด้วย ให้อยู่นอกเมืองก็คงไม่สะดวกเท่าไรนัก พอดีตรงท้ายซอยเรือนของข้านั้นมีบ้านเช่าหลังหนึ่ง ไม่เล็กไม่ใหญ่ กำลังพอเหมาะ เจ้าลองให้ภรรยาไปพักอยู่ที่นั่นก่อนก็แล้วกัน ใกล้กับที่นี่ หากมีเรื่องอะไรก็สามารถติดต่อภรรยาข้าได้ จะได้มีคนคอยดูแลบ้าง”

ผางอวี้หลงซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง เขารู้ดีว่าภรรยาตนกับฮูหยินหลี่เข้ากันได้ดี หากมีฮูหยินหลี่ดูแล ก็เท่ากับว่าเขาเองก็วางใจได้มาก

จึงรีบยิ้มกล่าวขอบคุณ พร้อมกับขอให้ใต้เท้าหลี่ช่วยส่งคนไปช่วยติดต่อเรื่องเช่าบ้าน

หลี่ฟู่จึงสั่งให้คนไปเรียก “เสี่ยวเฉียน” พ่อบ้านเล็กมาเพื่อรับคำสั่ง เรื่องราวทั้งหมดจึงถือว่าเสร็จสิ้น หลี่ฟู่เองก็ไม่ได้รั้งไว้นาน สั่งให้คนไปส่งแขกกลับ

ทางฝ่ายเรือนในก็มีสาวใช้รีบวิ่งเข้าไปแจ้งข่าวกับชูเอ๋อร์

ขณะนั้นเหลียนฟางโจวกับชูเอ๋อร์—สองสตรีมีครรภ์—กำลังพูดคุยกันอย่างถูกคอ ชูเอ๋อร์กำลังตั้งท้องลูกคนแรก อีกทั้งยังเป็นบุตรคนแรกของผางอวี้หลงด้วย ทั้งสองล้วนให้ความสำคัญอย่างยิ่ง ชูเอ๋อร์จึงอยากซักถามประสบการณ์จากเหลียนฟางโจวให้มากที่สุด

เหลียนฟางโจวจึงสั่งสาวใช้ให้ออกไปบอกว่า “วันนี้ข้าจะรั้งตัวฮูหยินผางไว้ร่วมทานอาหารกลางวันด้วยเอง แล้วช่วงบ่ายจะให้รถไปส่งนางกลับ ใต้เท้าผางไม่ต้องเป็นห่วง”

ผางอวี้หลงจึงยิ้มกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพไม่กี่คำ แล้วจึงพาไห่หม่ากลับไปก่อน

เมื่อเดินออกจากหน้าประตูใหญ่ ไห่หม่าก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองประตูไม้เคลือบเงาสีชาดซึ่งสูงใหญ่หนาทึบเป็นเงางาม แล้วบ่นพึมพำ “ใต้เท้าหลี่นี่ก็ช่างใจแคบเสียจริง แม้แต่มื้อหนึ่งก็ยังไม่คิดจะเลี้ยง จะให้พวกเรากินจนเขาล้มละลายรึไง?”

“อย่าพูดจาเหลวไหล!” ผางอวี้หลงขมวดคิ้ว ตำหนิเบา ๆ แล้วถอนหายใจ “พวกเราเป็นใครกัน? อดีตเป็นโจรสลัด ใต้เท้าหลี่ไม่ถือโทษโกรธเคือง แถมยังรับพวกเรามาเข้าร่วมโดยไม่ละเว้นสักคน นี่ถือเป็นพระคุณยิ่งใหญ่แล้ว! หากเขาจะเชิญร่วมกินข้าวอีก จะให้เขาอธิบายกับนายทหารคนอื่น ๆ ว่าอย่างไร?”

ไห่หม่าสะอึกไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าว “เขาเป็นแม่ทัพใหญ่เหนือหัว ยังต้องสนใจสายตาคนใต้บังคับบัญชาด้วยรึ?”

“โธ่เอ๋ยเจ้านี่!” ผางอวี้หลงถึงกับส่ายหน้ายิ้มน้อย ๆ “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว! ทุกสิ่งทุกอย่างต้องยึดหลักความเป็นธรรม หากเป็นนายแต่ใช้คนอย่างลำเอียง จะมีใครยอมฟังคำสั่งอีก? ถึงเวลารบ จะมีใครยอมสละชีวิตเพื่อเขา?”

ไห่หม่าเกาศีรษะ ถอนหายใจด้วยสีหน้าอับจน “ฟังแล้วปวดหัวจริง ๆ! ชีวิตต่อไปนี้…เฮ้อ!”

“เจ้าห้ามคิดเช่นนี้เด็ดขาด!” ผางอวี้หลงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “พวกเราตอนนี้เพิ่งจะมีโอกาสเดินบนเส้นทางที่ถูกต้อง ต้องรู้จักรักษาเอาไว้ อย่าบอกนะว่าเจ้าคิดจะกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม ฆ่า ปล้น เสี่ยงตายทุกวัน โดยไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า ไม่มีแม้แต่ลูกหลานสืบเชื้อสาย?”

“ใต้เท้าหลี่ก็พูดแล้วมิใช่หรือ? ขอแค่ทำความดี ชดใช้ความผิด ก็สามารถกลับมาใช้ชีวิตอย่างผู้คนธรรมดาอย่างสง่างามได้อีกครั้ง! หรือเจ้าจะบอกว่ายังอยากใช้ชีวิตเร่ร่อน ไร้ที่ยืน เย็นชาไร้จุดหมายเช่นนั้นต่อไป?”

คำพูดนี้ทำให้ไห่หม่านิ่งไป สีหน้าเศร้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัด เอ่ยตามตรง ชีวิตแบบนั้นเขาเองก็ไม่เคยต้องการ เพียงแต่…เส้นทางของการชดใช้ความผิดนั้น ใช่ว่าจะเดินได้ง่ายดายนัก

ไม่นานนัก พวกโจรสลัดที่เคยถูกกักบริเวณอยู่ที่เมืองเฉวียนโจวก็ถูกนำตัวมาถึงหนานไห่โดยเรียบร้อย พวกเขาไม่ได้เข้าเมือง แต่ถูกพาเข้าค่ายทหารนอกเมืองทันทีในยามค่ำคืน

เหตุการณ์นี้ แม้จะถูกบ้านตระกูลใหญ่บางแห่ง เช่น ตระกูลเหลียงและตระกูลเติ้งจับตามองอยู่บ้าง แต่ในภาพรวมแล้วกลับไม่ได้สร้างความฮือฮาใด ๆ

ระหว่างที่พวกเขาอาศัยอยู่ในเมืองเฉวียนโจวก่อนหน้านี้ เสบียงอาหารทั้งหมดล้วนได้รับการจัดหาโดย “ฝูลี่” อยู่เบื้องหลัง และเมื่อเดินทางมายังหนานไห่ ฝูลี่ก็ติดตามมาด้วย เขาแอบเข้าพบใต้เท้าหลี่เงียบ ๆ เพื่อรายงานอย่างละเอียดเกี่ยวกับพฤติกรรมของพวกโจรในช่วงถูกกักตัว โดยเฉพาะบุคคลที่มีนิสัยดุร้าย หยิ่งผยอง เพื่อให้หลี่ฟู่สามารถออกคำสั่งเตรียมการป้องกันล่วงหน้าได้

เมื่อจากเมืองหนานไห่มาได้ ฝูลี่ก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก รู้ดีว่างานในครั้งนี้ ใต้เท้าหลี่ย่อมพึงพอใจแน่นอน—แม้จะไม่เอ่ยชมแม้แต่คำเดียวก็ตาม!

เรื่องที่ฝูเว่ยหลุดจากการควบคุมของเขา แล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในเมืองเมืองเฉวียนโจว เรื่องนี้เขาปิดไว้ไม่บอกหลี่ฟู่ ใครจะคิดว่าเจ้าสารเลวนั่นกลับไปโผล่บนเกาะหุยเฟิง แล้วยังเกือบทำให้ฮูหยินหลี่ถึงแก่ชีวิตอีก!

เมื่อหลี่ฟู่รู้เรื่องเข้า ก็ลงโทษฝูลี่อย่างหนัก

ในเรื่องนี้ ฝูลี่ผิดเต็มประตู จะพูดแก้ตัวสักคำก็ไม่กล้า มีแต่ต้องกัดฟันทนและนึกเสียใจอยู่ในใจ พร้อมกันนั้นก็ได้แต่ภาวนาให้ฮูหยินหลี่ต้องกลับมาโดยปลอดภัย ไม่เช่นนั้น—ตำแหน่งหัวหน้าตระกูลฝูของเขา คงไม่มั่นคงอีกต่อไป!

ยังไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่เรื่องที่เขาเคยเป็น โจรภูเขามาก่อน หากหลี่ฟู่ไม่ปกป้องเขาอีก เพียงประเด็นนี้ก็เพียงพอจะส่งเขาเข้าคุกได้ทันที!

พูดได้ว่า เมื่อเหลียนฟางโจวกลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว ไม่เพียงแต่หลี่ฟู่กับสามีภรรยาผางอวี้หลงที่ดีใจ ฝูลี่เองก็ปลาบปลื้มไม่แพ้กัน อยากจะจัดงานฉลองให้เลยทีเดียว!

หลังจากพักอยู่ที่เรือนของเหลียนฟางโจวได้สามสี่วัน ชุยเส้าซีก็กล่าวลาว่า “อยู่ไกลบ้านนานเกินไปแล้ว อยากกลับไปดูสักหน่อย!”

ไม่ว่าคำพูดนั้นจริงหรือเท็จ ไม่มีผู้ใดคัดค้านได้

แม้เหลียนฟางโจวจะรู้สึกเสียดายอยู่ในใจ แต่ก็ได้แค่ยิ้มส่งและปล่อยให้เขาจากไป

เมื่อไม่มีเรื่องอื่นผูกพัน เหลียนฟางโจวก็หาโอกาสเหมาะ ยิ้มถามหลี่ฟู่ว่า “เจ้ายังจำได้หรือเปล่า ว่าจะจัดการกับจูอวี้อิ๋งอย่างไร?”

หลี่ฟู่แทบลืมไปแล้วว่ามีคนนามนี้อยู่เสียด้วยซ้ำ ถ้านางไม่พูดขึ้นมา...หลี่ฟู่เอ่ยเสียงเรียบ “แล้วเจ้าคิดอย่างไรกับเรื่องนี้ล่ะ? สำหรับข้า...ครั้งนี้จะต้องไม่ปล่อยให้มีภัยหลงเหลืออีกเด็ดขาด!”

ในมณฑลหนานไห่แห่งนี้ เต็มไปด้วยความไม่แน่นอนอยู่แล้ว จะให้เก็บงำหญิงวิกลเช่นจูอวี้อิ๋งไว้ต่อไป ย่อมเท่ากับเพิ่มภัยเข้าใส่ตัวโดยเปล่าประโยชน์!

จากสิ่งที่นางเคยทำมาทั้งหมด — นางผู้นี้ สมควรตายตั้งแต่แรกแล้ว!

เหลียนฟางโจวยิ้มบาง ๆ แววตาเย็นเยียบราวคมมีด “ข้าก็คิดเช่นเดียวกับเจ้า! นางเลือกเส้นทางสู่ความตายด้วยตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เช่นนั้นก็ให้สมใจนางเถอะ!”

“ดี!” หลี่ฟู่พยักหน้า “เช่นนั้นข้าจะสั่งให้คนไปจัดการเดี๋ยวนี้!”

แต่เหลียนฟางโจวกลับส่ายหน้าเบา ๆ “เรื่องนี้...ข้าอยากไปจัดการด้วยตนเอง ข้ากับนาง—ควรได้ปิดฉากให้จบสิ้นเสียที”

ในใจของนางมีเพียงความเย็นชาเพียงหนึ่งเดียว — นางจะให้จูอวี้อิ๋งตายอย่างไม่อาจหลับตาได้!

หลี่ฟู่เหลือบมองนาง แววตาแฝงความกังวล เขาขมวดคิ้ว ก่อนโอบไหล่นางเบา ๆ “แต่ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องแปดเปื้อนกับเรื่องสกปรกพวกนี้เลย...”

เหลียนฟางโจวยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยิ้มบางอย่างเย็นชา “แต่ข้าก็ไม่อยากพลาดโอกาสแก้แค้นด้วยมือของตัวเอง!”

เห็นนางแน่วแน่เช่นนั้น หลี่ฟู่ก็ได้แต่ยิ้มบาง ๆ ยอมตาม “เอาเถอะ แล้วแต่เจ้า คนถูกคุมขังอยู่ในคุกแล้ว เจ้าจะจัดการอย่างไรก็ได้ ให้ลั่วกว่างพาคนไปคุ้มกันสักสองสามคน”

เหลียนฟางโจวหัวเราะเบา ๆ พลางพยักหน้ารับ

บ่ายวันนั้นเอง นางเดินทางไปยังห้องเก็บตัวนักโทษในเรือนหน้าของที่ว่าการ ซึ่งอยู่ลึกและเงียบสงัดที่สุด นางสั่งให้ลั่วกว่างไปพาตัวจูอวี้อิ๋งออกมา

เมื่อหญิงผู้นั้นถูกลากตัวมายืนตรงหน้า เหลียนฟางโจวถึงกับนิ่งงันไปครู่หนึ่ง — หากไม่เพ่งดูให้ดี นางแทบไม่อาจเชื่อได้เลยว่า หญิงงามราวดอกไม้ในอดีตจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่โสมมและบิดเบี้ยวเช่นนี้ได้...

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1329 ปราบพยศด้วยอำนาจ

 

บทที่ 1329 ปราบพยศด้วยอำนาจ

ไห่หม่ารู้สึกเหมือนมีอะไรจุกอยู่กลางอก โทสะอัดแน่นอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเข่าทั้งสองก็ทรุดลงกับพื้น คุกเข่าตามผางอวี้หลงไป พลางประสานมือคารวะกล่าวว่า “ขอท่านแม่ทัพลี่ได้โปรดอภัย ข้าจะไม่กล้าพูดจาบังอาจเช่นนั้นอีก!”

หลี่ฟู่เพิ่งจะเหลือบตามองพวกเขาอย่างเย็นชา กล่าวเสียงเย็น “ลุกขึ้นเถอะ! ครั้งนี้ข้าจะไม่ถือสา แต่หากมีครั้งหน้า—ลงโทษตามกฎทหาร!”

“ขอบพระคุณใต้เท้าขอรับ!” ผางอวี้หลงรีบก้มศีรษะขอบคุณ ลุกขึ้นยืนแล้วหันไปจ้องไห่หม่าด้วยสายตาเยียบเย็น

ไห่หม่าก็จนใจ ต้องค้อมกายกล่าวคำขอบคุณอย่างเสียไม่ได้ ก่อนลุกตามขึ้นมา

หลี่ฟู่หันไปกล่าวกับผางอวี้หลง “เมื่อเจ้าตัดสินใจเลือกทางนี้แล้ว ข้าย่อมไม่จำเป็นต้องสอนซ้ำ! อย่าลืม—พวกพ้องของเจ้าทั้งหลายที่เคยชินกับการปล้นฆ่า ตอนนี้ยังคงเป็นผู้ต้องโทษอยู่ทั้งสิ้น รวมถึงพวกเจ้าด้วย!”

“คำว่า ‘ชดเชยด้วยผลงาน’ ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากไม่อยากเห็นใครก่อเรื่อง เจ้ากลับไปคิดให้ดี ว่าจะสั่งสอนอย่างไรให้เหมาะสม!”

“ถึงเวลานั้น หากต่อหน้าผู้คน ยังมีผู้ใดทำสิ่งผิดกฎทหารออกมา ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ช่วยไว้ไม่ได้!”

“ขอรับ ใต้เท้า ข้าน้อยเข้าใจ!” ผางอวี้หลงตกใจจนใจสั่น รีบตอบรับด้วยความเคารพ

แม้แต่ไห่หม่าก็พลันเหงื่อเย็นไหลซึมออกมา เขาเพิ่งระลึกได้ว่า ตอนนี้พวกเขาก็เป็นแค่คนที่ถูกจับตัวมาเท่านั้น ยังมีสิทธิ์ใดไปต่อรองเงื่อนไขอีก? หากวันนั้น—...แต่ตอนนี้จะพูดถึง “หากวันนั้น” ไปก็ไร้ประโยชน์ ไห่หม่ารู้สึกหมดเรี่ยวแรงขึ้นมาทันที

เขาทนไม่ได้ เอ่ยปากถามออกมา “ใต้เท้า ข้าน้อยขอเรียนถามหนึ่งเรื่องได้หรือไม่?”

หลี่ฟู่เหลือบตามองเขา “ว่ามา!”

ไห่หม่ากล่าวว่า “เมื่อครู่ใต้เท้าพูดถึงการ ‘ชดเชยด้วยผลงาน’ ถ้าวันหนึ่งข้าน้อยได้ชดใช้ความผิดจนหมดแล้ว ขอถามว่า... ข้าจะสามารถออกจากกองทัพ กลับไปใช้ชีวิตเป็นชาวบ้านธรรมดาได้หรือไม่?”

“แน่นอนว่าได้!” หลี่ฟู่ยิ้มกล่าว

“หากวันใดเจ้าชดใช้ความผิดหมดสิ้นแล้ว และต้องการจากไป ก็ไม่มีผู้ใดขัดขวาง! แต่หากเจ้าทำผิดซ้ำอีก คุกหลวงย่อมรอต้อนรับเจ้าอยู่เช่นกัน!”

“หากเจ้ากลับไปเป็นโจร หรือออกทะเลเป็นโจรสลัดอีก เมื่อถูกจับได้ก็มีเพียงทางเดียว—ถูกประหาร! จะไม่มีโอกาสให้กลับใจอีกต่อไป! ไม่เพียงแต่เจ้า แต่หมายรวมถึงทุกคนของพวกเจ้าด้วย!”

ไห่หม่าได้ฟังดังนั้น ก็รู้สึกคลายกังวลลงบ้าง เห็นแสงแห่งความหวังขึ้นมา จึงค้อมกายประสานมือ “ขอบพระคุณใต้เท้า!” คำขอบคุณครั้งนี้ มีน้ำเสียงจริงใจมากขึ้นกว่าเดิม

“ข้ายังมีอีกเรื่องหนึ่ง อยากขอเรียนถามใต้เท้า!” ขณะกำลังจะถอยออกมา ไห่หม่าเหมือนนึกอะไรขึ้นได้อีกครั้ง จึงเอ่ยขึ้นมาอีก

เซียวมู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย—คนผู้นี้ช่างพูดจายืดยาวเสียจริง!

หากไม่ใช่เพราะพี่ใหญ่ของเขาเป็นคนใจกว้างมีเมตตา หากเป็นแม่ทัพคนอื่น ป่านนี้ในเกาะหุยเฟิงคงฆ่าล้างพวกเขาทั้งหมดไปนานแล้ว ไหนจะมีโอกาสยืนพูดจาเช่นนี้ได้อีก! ดูท่าแล้ว ชักจะลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองเคยเป็นโจรสลัด!

แต่หลี่ฟู่กลับไม่ถือสา เหลือบตามองไห่หม่า พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบสงบเช่นเดิม “เจ้าถามมาเถิด มีอะไรพูดตรง ๆ ได้เลย ไม่ต้องกังวล”

“ขอบพระคุณใต้เท้า!” ไห่หม่ากล่าว แล้วเอ่ยต่อ “ข้าขอพูดตามตรง หากมีสิ่งใดล่วงเกิน ก็ขอท่านเมตตาด้วย! วันนี้ที่ข้ากับแม่ทัพเซียวมีปากเสียงกัน ข้าก็เข้าใจดีว่าแม่ทัพเซียวคงมีอคติต่อคนของเกาะหุยเฟิงเรา”

“และข้าคิดว่าในกองทัพ คงมีไม่น้อยที่ไม่ชอบหน้าพวกเราเช่นกัน หากวันหน้าบังเอิญเกิดความขัดแย้ง หรือมีผู้จงใจกลั่นแกล้งข่มเหง ขอถามว่าใต้เท้าจะสามารถตัดสินความเป็นธรรมให้พวกข้าได้หรือไม่?”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” เซียวมู่จ้องเขาเย็นชา แค่นหัวเราะ “เจ้าคิดว่าข้าเซียวมู่เป็นคนแบบไหนกัน? หากพวกเจ้าไม่หาเรื่องก่อน ใครจะว่างไปยั่วยุพวกเจ้า? อย่าเอานิสัยตนเองไปวัดคนอื่น!”

ไห่หม่าไม่ใส่ใจคำเยาะเย้ยของเขา เพียงจ้องมองหลี่ฟู่อย่างแน่วแน่

หลี่ฟู่พยักหน้าช้า ๆ แล้วมองสบตาเขา ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ในกองทัพของข้า ผู้ใดฝ่าฝืนระเบียบวินัย ย่อมได้รับโทษเท่าเทียม ไม่มีข้อยกเว้นใด ๆ ทั้งสิ้น! เมื่อเรียนรู้ระเบียบวินัยของกองทัพแล้ว หากเจ้าพบว่าใครละเมิดกฎ เจ้าสามารถรายงานได้โดยตรง หากผู้บังคับบัญชาไม่รับฟัง เจ้าจะร้องเรียนมาที่ข้าโดยตรงก็ได้!”

สำหรับคำตอบของหลี่ฟู่นั้น ไห่หม่ายังรู้สึกไม่ค่อยพอใจนัก ขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับจะเอ่ยอะไรอีก

ผางอวี้หลงเดิมทีก็มีความกังวลอยู่บ้างในเรื่องนี้ แต่เมื่อได้ฟังคำพูดของหลี่ฟู่กลับรู้สึกโล่งใจยิ่งนัก กลัวว่าไห่หม่าจะพลั้งปากพูดอะไรที่ไม่รู้ดีอีก จึงรีบลุกขึ้นกล่าวเสียงหนักแน่นว่า “ได้ยินคำพูดของใต้เท้า ข้าน้อยก็วางใจแล้ว! ขอให้ใต้เท้าและแม่ทัพทั้งสองวางใจได้ พวกเราสวามิภักดิ์ครั้งนี้ ล้วนมาด้วยใจแท้จริง ปรารถนาจะกลับเนื้อกลับตัว ไม่คิดก่อเรื่องเป็นอันขาด!”

ส่วนเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น คำพูดเหน็บแนมหรือการแบ่งงานสกปรกหนักหน่วงมาให้พวกตน หรือแม้แต่เรื่องอาหารที่ได้รับอาจด้อยกว่าคนอื่นเล็กน้อย เหล่านี้...นอกจากอดทน ก็ไม่มีทางเลือกอื่น ต่อให้เป็นใต้เท้า ก็คงไม่อาจช่วยอะไรได้

เพราะอย่าลืมว่า—พวกเขาเคยฆ่าทหารของทางการไปมากเท่าใด? เวลาปล้นฆ่าเรือค้าขายมีคนตายไปเท่าใด? ใครจะไปรู้ว่าคนเหล่านั้นไม่มีญาติพี่น้องอยู่ในกองทัพนี้บ้าง? หากจะมีใครระบายแค้นใส่บ้าง ก็ถือว่าเป็นกรรมที่ต้องชดใช้

หลี่ฟู่เห็นผางอวี้หลงเข้าใจเรื่องราวดี ก็พยักหน้าอย่างพึงใจ น้ำเสียงอ่อนลง กล่าวอย่างจริงใจ “เมื่อได้อยู่ร่วมกันนานเข้า พอทุกคนรู้จักกันดี เข้าใจกันมากขึ้น ผ่านช่วงเวลาปรับตัวไปได้ สุดท้ายทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง! พวกเจ้าเองก็ต้องอดทนให้มากสักหน่อย อย่าลืมว่าเป็นพวกเจ้าที่ทำผิดก่อน การจะชดใช้ความผิด ย่อมต้องแลกมาด้วยบางสิ่ง! หากล้มเลิกกลางทาง สุดท้ายคนที่เสียหายคือใคร? ก็ไม่ใช่ใครอื่น—พวกเจ้าทั้งนั้น! ข้าพูดได้เท่านี้ ที่เหลือก็แล้วแต่พวกเจ้าจะคิดและประพฤติแล้วกัน”

“ใต้เท้ามีเมตตายิ่ง ข้าน้อยซาบซึ้งใจนัก!” ผางอวี้หลงค้อมมือคารวะ คำพูดนั้นเปี่ยมด้วยความจริงใจ

หลี่ฟู่พยักหน้ายิ้ม

เมื่อหูต้าไห่เห็นว่าทุกอย่างตกลงกันได้แล้ว ก็หัวเราะพลางกล่าวขึ้น
“ผู้ช่วยแม่ทัพผาง—จากนี้ไป ต่อหน้าใต้เท้า ห้ามเรียกตัวเองว่า ‘ข้าน้อย’ อีกแล้วนะ! ถ้ายังพูดอีกก็ถือว่าผิดธรรมเนียม! ในวงราชการ ย่อมต้องมีธรรมเนียมของราชการ คำเรียกขานนั้นสำคัญมาก ผิดไม่ได้เด็ดขาด!”

พอเห็นผางอวี้หลงยิ้มเจื่อนอย่างเขิน ๆ สีหน้าก็ดูไม่รู้จะตอบยังไง เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่รู้ว่าควรเรียกตนเองว่าอะไรดี

หูต้าไห่จึงหัวเราะฮ่า ๆ พลางกล่าว “ต่อไปเรียกตนเองว่า ‘ซู่เซี่ย’ (ข้ารับใช้) หรือ ‘เปยจื้อ’ (ข้าต่ำต้อย) ก็ใช้ได้ทั้งนั้น! เรื่องอื่น ๆ พอเข้าค่ายไปแล้วก็จะมีคนสอนให้เอง ต้องตั้งใจเรียนนะ!”

ผางอวี้หลงถึงกับหน้าแดงยิ้มเจื่อน รีบคารวะ “ขะ—เข้าใจแล้ว ซู่…ซู่เซี่ยเข้าใจดี!”

หูต้าไห่หัวเราะอีกครั้ง “ไม่ต้องเกร็งไป! ใต้เท้าเป็นแม่ทัพที่ดีมาก วางใจได้เลย ท่านยึดความยุติธรรมเป็นหลัก ไม่เคยเอาเปรียบผู้ใด! มีเพียงเรื่องเดียวที่อยากให้พวกเจ้าจำไว้—พวกเจ้าเป็นคนที่ใต้เท้าเป็นผู้รับเข้ามา ขอแค่มีใจภักดีต่อใต้เท้าเพียงผู้เดียวก็พอ! ในค่ายทหารนั้น เพื่อนร่วมงานก็คือเพื่อนร่วมงาน คนก็คือคน เรื่องงานก็ต้องแยกจากเรื่องส่วนตัว อย่าสับสนจนปะปนไป!”

“ขอรับ...” ผางอวี้หลงพยักหน้าอย่างลังเล รู้สึกได้ชัดว่าคำพูดของหูต้าไห่นั้นมีความนัย แต่กลับไม่อาจเข้าใจได้ถ่องแท้ว่าความหมายแฝงนั้นคืออะไร

เซียวมู่เห็นแล้วถึงกับกลั้นไม่อยู่ แค่นเสียงขึ้น “แม่ทัพหูพูดอย่างกับส่งสายตาให้คนตาบอดดู! ผู้ช่วยแม่ทัพผาง—ข้าจะอธิบายให้ฟังตรง ๆ เลยแล้วกัน! ความหมายของท่านหูก็คือ—เจ้ากับพวกใต้บังคับบัญชาของเจ้าจงดูแลตัวเองให้ดี อย่าหาเรื่อง อย่าเอาตัวไปพัวพันกับใครแบบแนบแน่นจนเกินงาม!  รู้จักแค่ผิวเผินพอถูไถก็พอ อย่าไปผูกพรรคพวกให้ใครลากไปขายเสียล่ะ! เจ้าทั้งหลายต้องจำไว้—แค่ฟังคำสั่งของใต้เท้าคนเดียวก็พอแล้ว!”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1328 แผนรับคืนเกาะหุยเฟิง

 

บทที่ 1328 แผนรับคืนเกาะหุยเฟิง

ในที่สุดวันนี้คนที่รอคอยก็มาถึง เซียวมู่เป็นผู้นำคณะมาขอพบด้วยตนเอง บอกว่า “ฮูหยินหลี่กลับมาแล้ว!” ทั้งผางอวี้หลงและคนทั้งสามต่างก็โล่งใจไปตามๆกัน

เมื่อมาถึงห้องโถงเรือนหลังของที่ว่าการผู้ว่าการมณฑล  เหลียนฟางโจวในยามนี้สวมกระโปรงยาวทำจากผ้าเนื้อลื่นปักลายกุหลาบพุ่มสีส้มแดง ท่อนบนสวมเสื้อแขนแคบคอปิดสีเขียวอ่อนแต่งลายใบไผ่ละเอียด มัดสายคาดเอวสีม่วงหมอกจางไว้รอบเอว ทรงผมมวยสูงปักปิ่นทองระยิบระยับ กำลังยืนยิ้มมองมาที่พวกเขา

ชูเอ๋อร์เห็นดังนั้น ดวงตาก็พลันแดงก่ำ รีบก้าวขึ้นไปข้างหน้า คุกเข่าคำนับกล่าวเสียงสะอื้น “ฮูหยินหลี่...”

“อย่าได้มากพิธี!” เหลียนฟางโจวรีบรุดเข้าไปพยุง พร้อมกล่าวยิ้ม ๆ “ทำให้พวกเจ้าต้องรอนาน อย่าเก็บใส่ใจเลยนะ!”

ชูเอ๋อร์ส่ายหน้าแล้วยิ้มตอบ “ใต้เท้าหลี่มีใจมั่นคงหนักแน่น แต่ฮูหยินกลับหายสาบสูญไป ย่อมถือเป็นความผิดของพวกเราที่ปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นได้ ใต้เท้าหลี่ไม่ตำหนิพวกเรา พวกเราก็ซาบซึ้งใจยิ่งแล้ว ยังจะเก็บมาใส่ใจอีกได้อย่างไร? ตอนนี้ฮูหยินกลับมาอย่างปลอดภัย เราก็เบาใจเสียที!”

เหลียนฟางโจวยิ้มพลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ก็ใช่น่ะสิ น่าตกใจแต่ก็ไร้เคราะห์ ได้กลับมาอย่างปลอดภัยเสียที!”

ว่าจบ ผางอวี้หลงกับไห่หม่าก็ขึ้นมาทำความเคารพ หลี่ฟู่ยกมือเป็นเชิงให้ลุกขึ้น แล้วเชิญให้นั่งลงอย่างยิ้มแย้ม

เมื่อทุกคนนั่งเรียบร้อย พูดคุยถามไถ่กันได้ครู่หนึ่ง ก็วกเข้าหาเรื่องราวในอดีต

เหลียนฟางโจวจึงกล่าวกับหลี่ฟู่ต่อหน้าทุกคน เล่ารายละเอียดเกี่ยวกับข้อตกลงที่เคยทำไว้กับผางอวี้หลงและชูเอ๋อร์ว่า ทั้งสองมีใจจริงที่จะสวามิภักดิ์ต่อทางการ ไม่ใช่แค่จนตรอกแล้วจึงมาแสร้งกล่าว

แม้ว่าเหลียนฟางโจวจะเคยบอกเรื่องนี้กับหลี่ฟู่มาก่อนแล้ว แต่การกล่าวอีกครั้งในตอนนี้ก็เพื่อให้ผางอวี้หลงและชูเอ๋อร์วางใจ หลี่ฟู่ย่อมเชื่อทันทีโดยไม่ต้องมีคำใดเพิ่มเติม

ผางอวี้หลงเห็นดังนั้น ใจที่หวั่นไหวมาตลอดจึงสงบลงในที่สุด รีบลุกขึ้นคารวะพร้อมกล่าวด้วยเสียงหนักแน่น “ข้าน้อยขอสวามิภักดิ์ต่อใต้เท้าหลี่ด้วยใจแท้จริง ขอใช้ความดีชดเชยความผิด หากท่านมีคำสั่งใด ข้าน้อยยินดีปฏิบัติไม่หวั่นแม้ต้องสละชีพ!”

หลี่ฟู่ได้วางแผนเกี่ยวกับการจัดการพวกเขาร่วมกับหูต้าไห่และเซียวมู่ไว้นานแล้ว เมื่อได้ยินดังนั้นก็โบกมือยิ้ม “ไม่ต้องถึงขนาดยอมสละชีวิตอะไรนั่นหรอก หากพวกเจ้ามีใจจริง เชื่อฟังคำสั่งของทางราชสำนัก ปฏิบัติตามกฎหมายบ้านเมืองของทางการ เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว”

กล่าวจบ เขาหันไปมองเหลียนฟางโจวแล้วยิ้ม “ได้ยินมาว่าภรรยาของท่านผางเองก็ตั้งครรภ์อยู่ เช่นนั้นพวกเจ้าสองคนเข้าไปคุยกันตามประสาคนท้องต่อในห้องด้านในเถอะ ไม่ต้องนั่งเกร็งอยู่ตรงนี้หรอก!”

ชูเอ๋อร์ตาเป็นประกาย ทั้งตกใจทั้งยินดี กล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ฮูหยินหลี่ก็ตั้งครรภ์ด้วยหรือเจ้าคะ? ขอแสดงความยินดีด้วย!”

เหลียนฟางโจวยิ้มรับคำอวยพร แล้วหัวเราะเบา ๆ “สองเดือนแล้ว ยังน้อยกว่าเจ้าสักหน่อย ไหน ๆ ก็แบบนี้แล้ว พวกเราอย่าเสียเวลากวนพวกเขาอยู่ตรงนี้เลย เชิญทางนี้ ข้าเตรียมห้องไว้คุยสบาย ๆ แล้ว”

ชูเอ๋อร์ย่อมไม่มีข้อขัดข้อง ยิ้มละไมลุกขึ้นขอตัวแล้วออกไปพร้อมเหลียนฟางโจว

ไม่นานนัก หูต้าไห่และเซียวมู่ก็มาถึง หลี่ฟู่จึงเริ่มเข้าสู่เรื่องสำคัญ

เขาได้หารือกับหูต้าไห่ เซียวมู่ และคนอื่น ๆ แล้ว สรุปว่าช่วงนี้ให้โยกย้ายพวกผางอวี้หลงทั้งกลุ่มจากเกาะหุยเฟิงเข้ามาอยู่ที่เมืองหนานไห่ก่อน แล้วบรรจุเข้าเป็นกองกำลังหนึ่งของกองทัพของมณฑลหนานไห่ โดยให้มีฐานะเป็นหน่วยแยกต่างหาก ผางอวี้หลงดำรงตำแหน่ง “โจ่วเจียง” (ผู้ช่วยแม่ทัพ) ส่วนไห่หม่ารับตำแหน่ง “เซี่ยวเว่ย” (นายทหารควบคุมทหารราบ)

ช่วงแรกจะจัดการฝึกระเบียบวินัยเป็นพิเศษ เพื่อขจัดนิสัยดิบเถื่อนแบบโจรสลัดออกให้หมด จากนั้นจึงจะประเมินแต่ละคนเพื่อจัดวางตำแหน่งตามความเหมาะสม

ผางอวี้หลงกับไห่หม่าเหลือบมองกัน แววตาเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

ถ้อยคำที่ได้ยิน พวกเขาฟังออกอย่างชัดเจน — หากพูดให้ดูดีคือ “ฝึกปรับนิสัย” แต่หากพูดตรง ๆ ก็คือ “ลงอาญาข่มให้เชื่อง”

แต่พวกเขาก็ไม่อาจโทษหลี่ฟู่หรือหูต้าไห่ได้

พวกพ้องของตนมีนิสัยอย่างไร ตัวเองย่อมรู้ดีที่สุด — เคยเป็นใหญ่ในเกาะ ชินกับการปล้นฆ่าไม่เกรงฟ้าดิน ใช้ชีวิตตามใจตนเองมาตลอด พอจะ กลายเป็นทหารราชการ ย่อมต้องเปลี่ยนพฤติกรรมทั้งหมด การจะถูก “เคี่ยวเข็ญ” สักพักก็ถือเป็นเรื่องสมควร

ทว่าพวกพ้องแต่ละคนมีนิสัยต่างกัน การฝึกหนักย่อมมีบางคนทนได้ บางคนก็อาจทนไม่ได้

และหากตามความตั้งใจของใต้เท้าหลี่แล้ว ใครที่ทนไม่ได้จนก่อเรื่องขึ้นมา ก็ต้องถูกนำตัวส่งศาลทหารตามกฎ

ตามความคิดของผางอวี้หลง คนประเภทนั้นในหมู่พวกเขาคงมีไม่น้อยเลยทีเดียว...เขารู้สึกใจหายอยู่บ้าง พวกนั้นล้วนแล้วแต่เป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตาย ติดตามเขามานานปี

จึงลุกขึ้น คารวะแล้วกล่าวเสียงขอร้อง “กฎหมายแผ่นดิน กฎทหารย่อมมาก่อน ข้าน้อยหาได้มีข้อโต้แย้งไม่ เพียงแต่พี่น้องของข้าน้อยเคยชินกับความอิสระเสรี จู่ ๆ จะให้มาอยู่ในระเบียบอาจจะยากลำบากนัก หากมีผู้ใดพลาดพลั้งกระทำผิด ขอท่านได้โปรดเมตตา ให้อภัยพวกเขาสักครั้งเถิด!”

เซียวมู่ขมวดคิ้วแล้วกล่าวเสียงเข้ม “พูดเช่นนี้ได้อย่างไร! เมื่อลงทะเบียนเข้ากองทัพแล้ว ยังจะหวังพิเศษเหนือคนอื่นอีกหรือ? แล้วจะให้เป็นธรรมกับทหารกองอื่นได้อย่างไร? อย่าลืมว่าทหารหน่วยอื่นล้วนแต่เป็นพลเรือนดี ๆ ที่ไม่เคยฆ่าปล้นมาก่อนทั้งนั้น!”

ไห่หม่าฟังถ้อยคำนั้นเข้าหู ก็ถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยโทสะ ตวาดกลับทันที
“ในเมื่อแม่ทัพเซียวคิดเช่นนี้ เช่นนั้นก็สลายกองกำลังของพวกพี่น้องข้าทั้งหมดไปเสียจะดีกว่า! ทั้งท่านก็ไม่ต้องลำบาก เราก็ไม่ต้องฝืน!”

คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของหลี่ฟู่กับหูต้าไห่เปลี่ยนไปในทันใด

ส่วนเซียวมู่ถึงกับแหงนหน้าหัวเราะฮ่า ๆ แล้วแค่นเสียงเยาะ “สลายกองกำลัง? เจ้ากล้าพูดออกมาได้อย่างไร! อย่าลืมเสียล่ะว่าตัวพวกเจ้าเป็นใคร!”

กลุ่มโจรสลัดที่ถูกทางการจับตัวมา แทนที่จะถูกตัดหัว กลับได้รับโอกาสอันใหญ่หลวงให้เข้าสู่กระบวนการปรับปรุงและรับเข้ากองทัพอย่างไม่มีเงื่อนไข แม้กระทั่งพวกแม่ทัพอย่างพวกเขายังต้องลงแรงโน้มน้าวผู้ใต้บังคับบัญชา ยังต้องหาคำอธิบายให้เหล่าทหารทั้งกอง แต่เจ้ากลับกล้าพูดเรื่อง “สลายกอง” ออกมา? เว้นเสียแต่ขุนนางผู้ใดจะเสียสติเท่านั้น ถึงจะยอมปล่อยกลุ่มโจรที่จับมาได้ให้เป็นอิสระ!

ผางอวี้หลงในใจพลันรู้สึกว่าไม่ดี รีบอ้าปากจะเอ่ยกลบเกลื่อน แต่ไม่ทันไร ไห่หม่ากลับยังไม่สิ้นโมโห แค่นเสียงขึ้นอีก “หากไม่ใช่เพราะตอนนั้นเกาะเรากำลังเกิดเรื่องวุ่นวาย พวกเจ้าก็ใช่ว่าจะบุกยึดหุยเฟิงได้ง่ายดายนักหรอก!”

นี่คือบาดแผลในใจของเขาที่ไม่มีวันลบเลือน พอเอ่ยถึงก็เผลอเผยความขมขื่นออกมาโดยไม่รู้ตัว

เซียวมู่หัวเราะเยาะเย้ย “ข้าขอบอกความจริงให้นะ สมัยก่อนที่ผู้ว่าการมณฑลคนเก่ายังประจำการอยู่ เห็นพวกเจ้าป่วนเฉพาะในทะเล ไม่ขึ้นฝั่ง ก็เลยทำเป็นปิดตาข้างหนึ่งให้ แต่พวกเจ้าคงหลงตัวเองว่าครองเกาะรกร้างได้แล้วจะไม่เห็นราชสำนักในสายตาเลยกระมัง?”

“พูดให้ชัด — คืนนั้นหากพวกเจ้ามิใช่รบราฆ่าฟันกันเอง หากเปิดศึกกับกองทัพตรง ๆ ป่านนี้ศพพวกเจ้าคงไปรวมตัวกันอยู่ใต้ยมโลกหมดแล้ว!”

“คิดให้ดีเถอะ ที่พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ถึงตอนนี้ ก็เพราะโชควาสนาเข้าข้างแล้วต่างหาก!”

ถ้อยคำนี้ ไห่หม่าจะยอมเชื่อได้อย่างไร? เขาตวาดออกมาทันที “เหรอ! แม่ทัพเซียวปากกล้าดีจริง! ข้าไม่เก่งก็จริง แต่ก็อยากลองดูฝีมือของแม่ทัพสักครั้ง!”

เซียวมู่เหลือบตามองเขา “เชอะ” ขึ้นหนึ่งเสียง ก่อนเยาะหยัน “คิดจะท้าทายข้ารึ? เจ้ายังไม่คู่ควร! แต่ไม่ต้องห่วง—เมื่อเข้าเป็นทหารในค่ายแล้ว วันหน้าจะมีโอกาสให้ลองมืออีกมาก ข้าจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวังแน่! ส่วนตอนนี้…เจ้าคิดว่าข้าจะสู้กับเจ้าไปเพื่ออะไร?”

“เจ้า—!” ไห่หม่าถึงกับพูดไม่ออก หน้าแดงด้วยความอับอาย หันหน้าหนีด้วยความโกรธจัด

ผางอวี้หลงถอนหายใจ ลุกขึ้นคุกเข่าต่อหน้าหลี่ฟู่ ประสานมือก้มหัวลงอย่างนอบน้อม “ขออภัยด้วยขอรับ แม่ทัพลี่! น้องไห่หม่าเพียงแค่เลือดร้อนไปชั่วขณะ เขาเป็นคนแบบนี้ ไม่ได้มีเจตนาร้ายอันใด ขอท่านได้โปรดอภัยให้เขาด้วย! ขอแม่ทัพเซียวจงเมตตาด้วยเถอะ!”

“พี่ใหญ่!” ไห่หม่าทั้งตกใจทั้งเดือดดาล ลุกพรวดขึ้น เส้นเลือดบนหน้าผากปูดนูน กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วลั่นดังกรอบแกรบ

หลี่ฟู่ยังคงสีหน้าเรียบเฉย ไม่เอ่ยคำใด เซียวมู่ก็ยังคงหัวเราะเย้ยหยันไม่หยุด ส่วนหูต้าไห่—แม้จะดูเป็นคนร่างใหญ่เสียงดัง—แต่ในความเป็นจริงแล้วเขากลับเป็นคนที่ไม่ชอบขัดใจผู้อื่นที่สุด จึงได้แต่นิ่งเงียบไม่กล่าวอะไรเช่นกัน

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1327 พบสมุนไพรชั้นเลิศ

 

บทที่ 1327 พบสมุนไพรชั้นเลิศ

ทว่าเรื่องที่หลี่ฟู่ตระหนักแจ้งมีหรือที่ตระกูลเหลียงจะไม่ล่วงรู้? เหมืองแร่ทั้งสามแห่งที่เดิมทีก็ลึกลับซับซ้อนอยู่แล้ว ยามนี้หากคิดจะเสาะหา ย่อมยากเย็นแสนเข็ญยิ่งกว่าปีนป่ายขึ้นสรวงสวรรค์!

"น้ำแข็งหนาสามฉื่อมิได้ก่อตัวเพียงวันเดียว ท่านอย่าได้วู่วามเกินไปนัก หากร้อนรนกระบวนยุทธย่อมปั่นป่วน และเมื่อนั้นศัตรูจะฉวยโอกาสจู่โจมเอาได้! อย่างไรเสีย พวกเราก็ยังมีเวลาเหลืออยู่... จริงสิ," เหลียนฟางโจวดวงตาเป็นประกาย เอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมสุข "ยามอยู่ที่บ้านอากงในเขาเหยาซาน ข้าได้พบ 'หญ้าชำระไขกระดูก' (สี่สุยเฉ่า) เข้าแล้ว! เพียงแต่ยามนั้นเหลียงจิ้นอยู่ด้วย คนผู้นั้นเจ้าเล่ห์แสนกลนัก ข้าจึงมิอาจแสดงอาการสนใจให้ผิดสังเกตได้ ทว่ารูปลักษณ์ของมันช่างเหมือนกับภาพวาดของลั่วเอ๋อร์มิมืดเพี้ยน ข้าไม่มีทางจำผิดแน่!"

หลี่ฟู่ยินดีจนล้นพ้น หัวเราะร่ากล่าวว่า "ประเสริฐยิ่ง! ฮูหยิน... เจ้าช่างเป็นดาวนำโชคของข้าโดยแท้!"

ขอเพียงส่งสิ่งนี้กลับไปยังนครหลวง รักษาพระอาการประชวรของรัชทายาทให้หายขาดได้ จิตใจของเขาก็จะสงบราบรื่นไร้กังวล สิ่งใดก็มิอาจเทียบเทียมได้!

"อีกสองวันข้าจะส่งคนไปจัดการ! ถึงเวลานั้นคงต้องให้เจ้าช่วยชี้แนะหนทางสักเล็กน้อย" หลี่ฟู่ยิ้มกล่าว

"เรื่องนี้ท่านมิเห็นต้องบอกข้าเลย" เหลียนฟางโจวค้อนให้เขาหนึ่งวงพลางยิ้ม "แท้จริงแล้วมิใช่เรื่องยากเย็นอันใด ชาวไป๋เหยามิได้ป่าเถื่อนดุร้ายดังเช่นข่าวลือภายนอก เพียงแต่พวกเขามิมีไมตรีต่อคนนอกและมีความอคติฝังรากลึก ขอเพียงเราปฏิบัติต่อเขาด้วยใจจริง ทุกอย่างย่อมคลี่คลาย!"

"วาจาฮูหยินมิมีผิดเพี้ยน! เมื่อข้าคัดเลือกคนได้แล้ว เจ้าช่วยอบรมพวกเขาสักนิด ตั้งเป้าว่าภายในสองเดือนต้องส่งของสิ่งนี้ไปให้ถึงเมืองหลวงให้จงได้!" หลี่ฟู่สำทับ

เหลียนฟางโจวแย้มยิ้ม "ข้าคิดว่ามิใช่เรื่องยาก หากทางการเป็นผู้ดำเนินการ ขอเพียงมิข่มเหงรังแกชาวบ้าน ชาวไป๋เหย่าย่อมมิปฏิเสธแน่นอน!"

นางลุกขึ้นยืนพลางกล่าวต่อ "เราไปหาคุณชายชุยกับซวี่เอ๋อร์กันเถิด คุณชายชุยเป็นแขกผู้มาเยือน มิควรปล่อยให้เขาเงียบเหงา"

"อืม," หลี่ฟู่พยักหน้า "เขาช่วยชีวิตเจ้าไว้ ข้าย่อมมิควรละเลย... ประเดี๋ยวเจ้าพาซวี่เอ๋อร์กลับไปพักผ่อนเถิด หลายวันที่ผ่านมาเร่งรุดเดินทางคงมิได้หลับนอนให้เต็มตื่น ข้าจะให้คนไปเชิญท่านหมอมาตรวจชีพจรให้ละเอียด ส่วนเรื่องการบำรุงครรภ์นั้น ชุนซิ่งกับหงอวี้เคยปรนนิบัติเจ้ามา ย่อมรู้ดีว่าควรเตรียมสิ่งใดบ้าง"

เหลียนฟางโจวรู้สึกหวานล้ำในใจ พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม

คนทั้งสองเดินเคียงคู่กันออกไป หลี่ฟู่ประกาศข่าวดีเรื่องการตั้งครรภ์ของเหลียนฟางโจวให้ทุกคนทราบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม พร้อมสั่งปูนบำเหน็จรางวัลแก่บ่าวไพร่ทั้งคฤหาสน์เป็นเบี้ยหวัดคนละสองเดือน บรรดาข้าทาสบริวารต่างยินดีปรีดาพากันเข้ามาหมอบกราบอวยพรไม่ขาดสาย เหลียนฟางโจวก็แย้มยิ้มรับด้วยความเมตตา

ชุยเส้าซีและซวี่เอ๋อร์เพิ่งกลับมาพอดี เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ซวี่เอ๋อร์ก็เบิกตากว้างด้วยความฉงนสงสัย

ชุยเส้าซีจึงหัวเราะพลางเอ่ยว่า "ซวี่เอ๋อร์ ในท้องของท่านแม่เจ้ามีน้องน้อยแล้วนะ อีกมินานเจ้าก็จะมีน้องชายหรือน้องสาวมาเล่นเป็นเพื่อนแล้ว เจ้าดีใจหรือไม่?" “จริงหรือ?” ซวีเอ๋อร์ชะงักไป ดวงตากลมใสเปล่งประกาย มองไปยังเหลียนฟางโจว ก่อนเดินเข้าไปลูบเบา ๆ บนหน้าท้องของนางซึ่งยังไม่เผยเค้าร่างใด ๆ เขาหัวเราะคิกคักด้วยความประหลาดใจ ถามเสียงใสอย่างไร้เดียงสา
“ในท้องของท่านแม่ มีน้องอยู่จริง ๆ หรือขอรับ?”

“จริงสิจ๊ะ” เหลียนฟางโจวยิ้มพลางโอบไหล่เขาไว้ ถามด้วยรอยยิ้ม
“แล้วซวี่เอ๋อร์ของแม่ อยากได้น้องชายหรือน้องสาวล่ะ?”

ซวี่เอ๋อร์เอียงศีรษะ มองท้องของนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “อะไรก็ได้ ขอแค่เล่นกับข้าได้ก็พอ! แต่ในท้องของท่านแม่ยังเล็กขนาดนี้ แบบนี้จะมาเล่นกับข้าได้จริงหรือ?”

ท่าทางงุนงงนั่น ราวกับว่าอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าเด็กน้อยตัวเท่าฝ่ามือจะเล่นกับเขาได้อย่างไร! คำพูดนี้เรียกเสียงหัวเราะจากเหลียนฟางโจวและคนรอบข้างทันที

หลี่ฟู่หัวเราะพลางกล่าวว่า “ทำไมจะไม่ได้? เจ้าเองก็เคยอยู่ในท้องแม่เจ้าเหมือนกันไม่ใช่หรือ?”

“จริงหรือ!?” ซวี่เอ๋อร์เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม ก่อนส่ายหน้าทันที “ท่านพ่อหลอกข้าเล่นแน่ ๆ! ข้าไม่เชื่อหรอก! ข้าตัวโตออกอย่างนี้ จะไปอยู่ในท้องท่านแม่ได้อย่างไร!”

คราวนี้เสียงหัวเราะของทุกคนยิ่งดังขึ้นไปอีก

พอเห็นซวี่เอ๋อร์เม้มปากทำหน้ามุ่ย เหลียนฟางโจวจึงรีบปลอบเสียงนุ่ม “ท่านพ่อแหย่เจ้าขำ ๆ น่ะลูก ซวี่เอ๋อร์คนดี มา ไปกับแม่ กลับห้องกันเถอะ”

ซวี่เอ๋อร์ลืมเรื่องชวนสงสัยนั้นในทันใด พยักหน้ารับเบา ๆ แล้วเดินตามนางไป

เหลียนฟางโจวจูงมือซวีเอ๋อร์ หันไปยิ้มพูดกับชุยเส้าซี “ข้าขอตัวกลับห้องไปพักก่อนนะเจ้าคะ คุณชายชุยพักอยู่กับเราสักหลายวันเถิด พวกเราสามคนไม่ได้พบกันหลายปีแล้ว”

ชุยเส้าซีเห็นนางใบหน้าเปล่งปลั่ง ดวงตาเจือความเขินอาย ริมฝีปากเล็ก ๆ สีแดงอมชมพูชุ่มชื้นยังเผยร่องรอยบวมแดง ดูก็รู้ว่าเพิ่งถูกจุมพิตอย่างรุนแรง  ความรู้สึกหวงแหนในใจก็พวยพุ่งขึ้นมา เขาหลบตาไปทางอื่น ยิ้มตอบเบา ๆ “เช่นนั้นข้าก็ขออยู่ต่ออย่างไม่เกรงใจแล้วกัน ข้าชอบซวี่เอ๋อร์อยู่ไม่น้อย จะอยู่เล่นกับเขาสักหน่อย”

เหลียนฟางโจวยิ้มพยักหน้ารับ

หลี่ฟู่จึงหัวเราะชวนเขาไปคุยที่ห้องหนังสือ ทั้งสองจึงเดินออกไปด้วยกัน

เหลียนฟางโจวพาซวี่เอ๋อร์นั่งลง แล้วสั่งให้คนยกผลไม้สดใหม่ตามฤดูกาล และขนมขบเคี้ยวมาให้เขากิน พลางถามว่าเขาอยู่ที่บ้านเรียบร้อยดีหรือไม่ ก่อกวนร้องไห้งอแงใส่ท่านพ่อหรือเปล่า ซวี่เอ๋อร์ก็ตอบคำถามของนางทีละข้ออย่างร่าเริง

สองแม่ลูกคุยกันอยู่พักใหญ่ ก่อนที่แม่นมจะเข้ามาพาซวี่เอ๋อร์กลับไป เหลียนฟางโจวยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็เข้าห้องด้านตะวันออกไปพักผ่อน พอนางหลับตาลง ใจจึงรู้สึกสงบอย่างแท้จริง — นางได้กลับบ้านแล้วจริง ๆ!

มื้อเย็นทั้งสามคนนั่งทานอาหารร่วมกัน คุยถึงเรื่องราวในอดีต เล่าถึงชีวิตหลังจากจากกัน ไม่รู้ตัวเลยว่าค่ำคืนล่วงเลยจนเข้าสู่ยามดึก

ชุยเส้าซีรู้สึกเกรงใจนัก ยิ้มกล่าวว่า “เจ้าตั้งครรภ์อยู่ ข้ากลับพูดไม่หยุด ทำให้เจ้าต้องนั่งฟังอยู่จนดึกดื่น!”

เหลียนฟางโจวหัวเราะเบา ๆ “ตอนนี้ข้ากลับถึงบ้านแล้ว เวลาไหนจะพักผ่อนก็ได้ทั้งนั้น ถ้าเจ้าจะพูดจาเกรงใจอีก ข้าคงต้องคิดเสียแล้วว่าเราที่รู้จักกันมาหลายปีนั้นเปล่าประโยชน์เสียจริง!”

หลี่ฟู่ก็หัวเราะเห็นด้วย แล้วสั่งให้คนไปส่งชุยเส้าซีพักที่เรือนรับรองอย่างดี

รุ่งเช้าวันถัดมา หลี่ฟู่ก็สั่งให้คนไปเชิญผางอวี้หลง, ชูเอ๋อร์ และไห่หม่าให้มาพบ

หลังถูกจับตัวมา ไห่หม่าได้รับฟังคำชี้แจงหลายประการ จึงเริ่มเข้าใจว่าตนเข้าใจผิดไปใหญ่โต ใจจึงเต็มไปด้วยความสำนึกผิด

หากมิใช่เพราะตนไปเชื่อคำยุยงของฝูเว่ยแล้วกลับหันไปต่อต้านหัวหน้าของตน เรื่องคงไม่บานปลายถึงเพียงนี้ มิหนำซ้ำยังเปิดช่องให้ทางการเข้าโจมตีเกาะหุยเฟิงได้โดยแทบไม่ต้องออกแรงแม้แต่น้อย!

สำหรับคำพูดของหัวหน้าเกี่ยวกับการสวามิภักดิ์ต่อทางการนั้น ไห่หม่ายังเชื่อไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ในหมู่ขุนนางจะมีใครที่ไว้ใจได้จริงหรือ? หัวหน้าของเขาต้องถูกลวงให้หลงทางไปแล้วแน่แท้!

หากว่าทางราชสำนักมีความจริงใจจริง เหตุใดจึงปล่อยให้พวกตนถูกกักขังอยู่ครึ่งเดือนโดยไม่มีใครออกมาสอบถามสักคำ? เห็นได้ชัดว่าทางการกำลังใช้ “ยุทธศาสตร์ถ่วงเวลา” เพื่อให้พวกเขาย่อยยับไปเองต่างหาก!

ผางอวี้หลงเห็นว่าเขาไม่ยอมเชื่อ ไม่ว่าจะอธิบายอย่างไรจึงได้แต่รอ รอให้ฮูหยินของใต้เท้าลี่กลับมา รอให้ใต้เท้าลี่เรียกพวกเขาเข้าพบ — เมื่อนั้นไห่หม่าเองก็จะเข้าใจทุกอย่างได้เอง

แต่เมื่อวันเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ภรรยาของเขาท้องเริ่มโตขึ้นทีละน้อย แต่ก็ยังไร้ข่าวคราวของเหลียนฟางโจว ผางอวี้หลงเองก็เริ่มร้อนใจตามไปด้วย

แม้จะถูกกักบริเวณไว้เช่นนี้ แต่ก็ไม่ลำบากเรื่องกินอยู่ ไม่มีผู้ใดกลั่นแกล้งหรือหาเรื่อง ทว่าผู้ที่เคยเป็นถึงเจ้าของเกาะใหญ่เช่นเขา สิ่งที่ต้องการไม่ใช่ชีวิตราวกับนกในกรงเช่นนี้แน่นอน!

หากไม่ใช่เพราะชูเอ๋อร์คอยปลอบโยนด้วยถ้อยคำอ่อนหวานอยู่เสมอ เกรงว่า ผางอวี้หลงคงระเบิดอารมณ์ขึ้นมานานแล้ว

ทว่าเมื่อวันคืนผ่านไปเรื่อย ๆ แม้แต่ชูเอ๋อร์เอง แม้จะไม่รู้สึกถึงความคับแคบกดดันของการถูกจองจำโดยตรง แต่ในใจก็ใช่ว่าจะเป็นสุขได้ลง...