จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1234 ใครไปล่วงเกินเขาเข้า?

 

บทที่ 1234 ใครไปล่วงเกินเขาเข้า?

 

พ่อบ้านตระกูลเหลียงเห็นท่าทีของเขาที่ “ไม่เห็นคุณค่าในความหวังดี” เช่นนี้ ในใจย่อมรู้สึกทั้งโกรธทั้งเคียดแค้น สีหน้าบึ้งตึงแล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมาเลย

เมื่อกลับถึงจวนตระกูลเหลียง เขาก็เติมแต่งเรื่องราวอย่างเกินจริง แล้วเล่าให้นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงฟังว่า หลี่ฟู่มีท่าทีไร้มารยาทและไม่เห็นหัวตระกูลเหลียงอย่างไรบ้าง

นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงได้ยินแล้วก็โกรธมาก แต่ระหว่างที่กำลังโมโหอยู่นั้น ก็พลันรู้สึกถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ!

เพราะว่า... หลี่ฟู่ไม่มีความจำเป็นใดๆ ที่จะต้องทำเช่นนี้เลย!

หากเขาต้องการจะเล่นงานตระกูลเหลียง การไปเล่นงานบ่าวชั้นต่ำที่ไม่ได้มีความสำคัญใดๆ ต่อโครงสร้างหลักของตระกูลเหลียงเลย มันจะมีประโยชน์อะไร?

ไม่เพียงแต่จะไม่สามารถกระทบถึงรากฐานของตระกูลเหลียงได้เลย ยังอาจสร้างความบาดหมางกับตระกูลเหลียงเสียด้วยซ้ำ!

เขาดูเหมือน... จะไม่โง่ถึงขนาดนั้น!

แต่ถ้าเขาไม่ได้ต้องการเล่นงานตระกูลเหลียงจริงๆ แต่กลับตั้งใจเล่นงานเพียงแค่คนเล็กคนน้อยที่ไม่สำคัญเหล่านั้น แล้วยังกล้าผลักไสพ่อบ้านตระกูลเหลียงที่ส่งมาเจรจาอย่างไม่เกรงใจอีก แบบนี้มันหมายความว่าอย่างไรกัน?

หรือว่า... เขาจะคิดจริงๆ ว่าเรื่องเล็กน้อยที่แทบไม่มีความสำคัญเช่นนี้ จะสามารถดึงตระกูลเหลียงให้เข้ามาพัวพันได้ทั้งหมดอย่างนั้นหรือ?

ดูเหมือนว่า... เขาก็ไม่น่าจะโง่ถึงขนาดนั้น!

นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงครุ่นคิดไปมา จนในที่สุดก็พลันกระจ่างชัดในใจว่า: เขาจะต้องมีจุดประสงค์บางอย่างแน่นอน! และจุดประสงค์นั้นต้องมีเป้าหมายที่ชัดเจน!

ถ้าเช่นนั้น ก็ต้องสอบถามดูจากเหล่าพี่น้องที่ดีและบรรดาบุตรหลานที่รักทั้งหลายแล้ว!

เพราะช่วงนี้... ตัวเขาเองไม่ได้เคยไปล่วงเกินใต้เท้าหลี่ผู้นั้นเลยสักนิด

ระหว่างที่นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงเอ่ยถามเรื่องนี้ สายตากลับหยุดอยู่ที่บุตรชายคนโตผู้เป็นทายาทโดยตรงอย่างเหลียงจิ้นเป็นพิเศษ และหยุดมองนานกว่าคนอื่นอยู่หลายอึดใจ

ผู้ที่มีปัญหาขัดแย้งกับใต้เท้าหลี่ ดูเหมือนจะมีเพียงแค่เขาคนเดียวเท่านั้น

ทุกคนต่างพากันปฏิเสธด้วยเสียงอึกทึก แต่กลับมีเพียงเหลียงจิ้นที่แสยะยิ้มอย่างดูถูก ไม่ยอมรับหรือปฏิเสธใดๆ

นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงเห็นท่าทางเช่นนี้ ยังมีอะไรที่ไม่เข้าใจอีกเล่า? ความโกรธแค้นและความผิดหวังที่มีต่อบุตรชาย ทำให้เขาแทบจะทนไม่ไหว!

ด้วยความโกรธที่พลุ่งพล่าน เขาจึงสั่งให้ทุกคนออกไปให้พ้น เหลือไว้เพียงน้องชายคนที่สองและเหลียงจิ้นเท่านั้น

“ยังจะไม่พูดอีกหรือ!? เจ้าทำเรื่องดีอะไรลงไปกันแน่?” นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงจ้องมองด้วยสายตาเย็นชา

เหลียงจิ้นเพียงแค่หัวเราะเบาๆ สีหน้าเต็มไปด้วยท่าทีไม่ยี่หระและอ่อนล้า

นายท่านผู้เฒ่ารองเหลียง ดวงตาเป็นประกายแวบขึ้นมา สีหน้าพลันเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ก่อนจะโพล่งออกมาด้วยความตกใจ

“อาจิ้น! เจ้า... หรือว่าเจ้า— ข้าได้ยินมาว่าไม่กี่วันก่อน ใต้เท้าหลี่เดินทางกลับเมืองจากค่ายทหารแล้วพบกับกลุ่มมือสังหารกลางทาง หรือว่า... หรือว่า—”

นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงก็อดไม่ได้ที่จะสีหน้าเปลี่ยนไป มองลูกชายด้วยสายตาถลึงโกรธ

เหลียงจิ้นหัวเราะเสียงดังลั่น ตบโต๊ะอย่างแรงแล้วกล่าวว่า “สมแล้วที่เป็นท่านอา! เดาได้อย่างแม่นยำ! ใช่แล้ว เรื่องนั้นข้านี่แหละเป็นคนทำ!”

นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงและนายท่านผู้เฒ่ารองเหลียงต่างก็ตกตะลึงจนเบิกตากว้าง “เหลวไหลสิ้นดี! เจ้ารู้ไหมว่าตนเองได้ก่อเรื่องอะไรลงไป!” นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงโกรธจนแทบจะลุกเป็นไฟ ด่ากราดออกมาด้วยเสียงเกรี้ยวกราด

“ไม่แปลกใจเลย! ไม่น่าแปลกใจเลย!”

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผู้ว่าการมณฑลผู้นั้นจะหาเรื่องเล็กน้อยเพียงแค่นี้มาเป็นข้ออ้างในการเล่นงานตระกูลเหลียง เพราะนี่มันคือการระบายความแค้นชัดๆ!

เหลียงจิ้นดูไม่สนใจต่อความโกรธของบิดาเลยแม้แต่น้อย สีหน้าของเขายังคงยิ้มอย่างเย็นชาและกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ท่านพ่อ... คนแซ่หลี่ผู้นั้นที่มาปรากฏตัวในมณฑลหนานไห่นี้ ก็เพื่อจัดการกับพวกตระกูลของเราอยู่แล้ว ไม่ช้าก็เร็วเราก็ต้องเผชิญหน้ากับเขา จะไปกลัวเขาทำไม? ต่อให้ข้าไม่ได้ทำอะไร เขาก็ไม่มีทางปล่อยพวกเราไปอย่างง่ายดายอยู่ดี! ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วที่ข้าลงมือไปจะถือว่าเป็นอะไรได้? หากสามารถฆ่าเขาได้ในคราเดียว มันก็คงเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่ง! เสียดายก็แต่ว่า—”

แววตาของเหลียงจิ้นหม่นลงเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยเสียงเย็นชา “บุรุษผู้นี้กลับยากต่อการจัดการกว่าที่ข้าคิดไว้มาก การลอบสังหารครั้งก่อนจนถึงบัดนี้ ข้าก็ยังไม่เข้าใจเลยว่าพวกเขารอดพ้นไปได้อย่างไร ส่วนครั้งนี้ แม้ว่าจะเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน แต่ข้าคิดว่าต่อให้ฆ่าเขาไม่ได้ ก็น่าจะทำให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสได้บ้าง ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงๆ ก็จะมีผลสองประการ หนึ่ง เขาจะต้องรู้สึกหวาดกลัวและไม่กล้ากำเริบเสิบสาน สอง เขาจะต้องมัวแต่รักษาตัวจนไม่มีเวลามาก่อกวนพวกเราอีก เมื่อเขาล้มลง ขบวนการของพวกมันก็จะไร้ผู้นำ และการเก็บกวาดพวกกระจอกๆ ที่อยู่ด้านล่างก็คงง่ายดายเป็นอย่างยิ่ง ข้ารับประกันได้เลยว่า หลังจากผ่านพ้นปีนี้ไป เขาก็จะต้องอ้างเหตุผลว่าต้องรักษาอาการบาดเจ็บ แล้วหนีหัวซุกหัวซุนกลับเมืองหลวงไป! แต่ใครจะคาดคิดว่า โชคของมันจะดีถึงขั้นสามารถรอดพ้นจากเงื้อมมือข้าไปได้! ท่านพ่อ ท่านอา คนผู้นี้มิใช่บุคคลธรรมดา การที่ข้าไม่อาจจัดการเขาได้ ก็เป็นการเตือนให้พวกเราต้องตระหนักว่าหากจะรับมือกับเขา ไม่ควรรอให้เขาบุกเข้ามาหาเราก่อน เราควรจะลงมือก่อนที่จะสายเกินไป! ตอนนี้เขายังไม่สามารถตั้งหลักได้อย่างมั่นคง เราก็ยังได้เปรียบทั้งด้านเวลา สถานที่ และผู้คน! หากไม่รีบลงมือก่อน เกรงว่า... ผลลัพธ์ที่ตามมาอาจเกินกว่าที่เราจะคาดคิดได้!”

คำพูดของเหลียงจิ้นทำให้นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงและนายท่านผู้เฒ่ารองเหลียงรู้สึกใจหาย สีหน้าของทั้งคู่เริ่มเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“เจ้ายังกล้าพูดอีกหรือ!” นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงจ้องมองบุตรชายพร้อมกับยิ้มเย็นชา ก่อนจะดุด่าว่า “เรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ เจ้ากล้าตัดสินใจโดยพลการอย่างนั้นหรือ? หากเจ้ามาปรึกษากับข้ากับท่านอาของเจ้าก่อน แล้ววางแผนอย่างรอบคอบ ข้าไม่เชื่อหรอกว่ามันจะหนีรอดไปได้! เจ้าดูสิว่าจากเรื่องที่ควรจะได้ผลดี กลับกลายเป็นเรื่องยุ่งเหยิงเช่นนี้ไปได้อย่างไร? เล่นงานโดยไม่ทันเตรียมการ จนตอนนี้แม้แต่โอกาสดีๆ เช่นนั้นก็ไม่มีทางเกิดขึ้นได้อีกแล้ว!”

นายท่านผู้เฒ่ารองเหลียงก็ได้แต่ถอนหายใจด้วยความเสียดาย “พี่ใหญ่พูดถูกแล้ว อาจิ้น เจ้าใจร้อนไปจริงๆ!”

เหลียงจิ้นยักไหล่แล้วกล่าวด้วยท่าทีไม่ยี่หระพร้อมรอยยิ้ม “เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้ท่านพ่อกับท่านอาจะพูดอะไรก็ไร้ประโยชน์อยู่ดี! ยิ่งไปกว่านั้น พวกเราก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยรู้เลยว่าฝีมือและพลังของมันมีมากเพียงใด ต่อให้ข้าไปบอกท่านพ่อกับท่านอา ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกท่านจะจัดการได้รอบคอบกว่าข้าหรอก! หรือท่านคิดว่าข้าตั้งใจจะปล่อยให้มันมีโอกาสรอดไปหรือ?” “อย่างไรเสีย อย่างน้อยที่สุดเราก็ได้รู้แล้วว่า ต่อไปควรจะลงมืออย่างไร!”

นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงพยักหน้าอย่างช้าๆ หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “เจ้าพูดถูกแล้ว เราต้องลงมือก่อน อย่ารอให้เขาตั้งหลักได้มั่นคงแล้วค่อยลงมือ! การจะทำเรื่องนี้ให้สำเร็จไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องเรียกประชุมทุกคนมาหารืออย่างละเอียด และต้องติดต่อกับตระกูลอื่นๆ ด้วย ฮึ่ม! เราไม่อาจลงมือเพียงลำพัง แล้วทำให้เกิดสถานการณ์ที่ทั้งสองฝ่ายบาดเจ็บกันทั้งคู่ จนกลายเป็นว่าให้คนอื่นมาฉกฉวยผลประโยชน์ไปได้ง่ายๆ! ตอนนี้ก็ใกล้จะถึงช่วงปลายปีแล้ว พอเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิจึงจะเป็นเวลาที่ลงมือได้เหมาะสมที่สุด! แต่ตอนนี้ เราควรมาหารือกันก่อนว่าจะจัดการกับวิกฤตที่เกิดขึ้นนี้อย่างไรดี!”

เหลียงจิ้นกลับแสดงสีหน้าไม่สนใจ พลางพึมพำอย่างไม่ยี่หระว่า “นี่มันจะเรียกว่าวิกฤตอะไรได้อย่างไรกัน? ก็แค่เรื่องเล็กน้อยที่ไม่ได้ทำให้เราถึงกับสูญเสียอะไรเลยสักนิด! เขาเพียงแค่อยากจะทำให้ตระกูลเหลียงของเราต้องอับอายขายหน้าเท่านั้นไม่ใช่หรือ? หากเขามีความสามารถมากพอ ก็คงจะฉวยโอกาสนี้กวาดล้างตระกูลเหลียงของพวกเราจนหมดสิ้นไปแล้วล่ะสิ แต่เขากล้าทำเช่นนั้นหรือ? ฮึ! ข้าว่าพวกเราไม่จำเป็นต้องไปหาเรื่องเขาเลย ข้าอยากจะเห็นนักว่า เขาจะกล้ามาหาเรื่องพวกเราก่อนหรือไม่!”

“พูดจาเหลวไหล!” นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงขมวดคิ้วแน่น ตะคอกออกมาด้วยความโกรธ “เรื่องวุ่นวายพวกนี้ล้วนเป็นเจ้าก่อขึ้นทั้งนั้น ยังจะกล้าต่อปากต่อคำอีกหรือ? ถึงจะไม่ได้ทำร้ายผู้คนโดยตรง แต่เขาก็ทำให้พวกเราลำบากใจอย่างยิ่ง! ท่าเรือชิงซือถูกปิดลง ทำให้เรือของตระกูลเราทั้งหมดเข้าออกไม่ได้แม้แต่ลำเดียว ยังมีร้านค้าอีกมากมายที่ลูกค้าลดลงอย่างมหาศาล ถ้าปล่อยไว้เช่นนี้ ไม่ต้องให้เขาทำอะไรเพิ่มเติมเลย ตระกูลอื่นก็จะแย่งลูกค้าของเราไปจนหมด! แล้วก็ยังมีเรื่องพวกบ่าวที่ถูกกักตัวไว้อีก อย่าลืมว่าสุดท้ายพวกเขาก็ทำงานให้กับตระกูลเหลียงของเรา ถ้าพวกเราไม่สนใจพวกเขาเลย เจ้าคิดหรือว่าพวกเขาจะไม่รู้สึกสิ้นหวัง? ถ้าพวกเรายังต้องการให้พวกเขาทุ่มเททำงานเพื่อพวกเราต่อไป ก็ต้องแสดงให้เห็นว่าเรายังใส่ใจพวกเขา! อีกอย่าง หากปล่อยให้เรื่องนี้แพร่ออกไป เจ้าคิดว่ามันจะฟังดูดีหรือ? ชื่อเสียงและอำนาจของตระกูลเหลียงจะถูกตั้งคำถาม แล้วเจ้าคิดว่าไม่มีพวกที่มีความทะเยอทะยานและกำลังจ้องหาโอกาสที่จะสร้างเรื่องขึ้นมาหรือ? พอถึงตอนนั้นจะมีปัญหาอะไรโผล่มาอีกบ้าง เจ้าคิดว่าข้าจัดการได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?”

เหลียงจิ้นไม่เคยคิดมากหรือคิดละเอียดถึงเพียงนี้มาก่อน เมื่อได้ยินคำพูดของท่านพ่อก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที เขากล่าวอย่างอารมณ์เสียว่า “ถ้าเป็นอย่างที่ท่านพ่อพูด พวกเราต้องก้มหัวให้เขาอย่างนั้นหรือ? ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา มีเมื่อไรกันที่พวกขุนนางผู้ว่าการมณฑลของมณฑลหนานนี้จะไม่เคารพตระกูลเราและให้เกียรติเราบ้าง? ทำไมพวกเราต้องไปอ้อนวอนพวกเขาถึงที่จวนด้วยเล่า!”

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้อบกพร่องที่ใหญ่ที่สุดของเจ้าคืออะไร?” นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงจ้องบุตรชายคนโตด้วยสายตาคมกริบ สีหน้าจริงจังและกล่าวอย่างหนักแน่นทุกถ้อยคำ “เจ้าหยิ่งทะนงตนเกินไป! หากเจ้าไม่คิดแก้ไข นี่จะเป็นจุดอ่อนที่ร้ายแรงที่สุดของเจ้า และวันหนึ่งมันจะนำพาตระกูลเหลียงของเราสู่หายนะ! หึ! แล้วจะอย่างไรถ้าต้องก้มหัวให้เขา? ความพ่ายแพ้ชั่วคราวมันจะมีค่าอะไร? ศักดิ์ศรีที่สูญเสียไปนั้น ในภายภาคหน้าเราก็แค่ทวงคืนมันกลับมาเป็นสองเท่าก็เท่านั้น! ข้าได้ตัดสินใจแล้ว จะจัดการเรื่องนี้ตามที่คิดไว้!”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1233 หาเรื่องตระกูลเหลียง

 

บทที่ 1233 หาเรื่องตระกูลเหลียง

 

สิ่งที่ต้องทำกับตระกูลเหลียงคือการรักษาท่าทีที่คลุมเครือ คอยเว้นระยะห่างในลักษณะที่ไม่ใกล้ไม่ไกล ทำให้พวกเขาสับสนและจับต้นชนปลายไม่ถูก เมื่อนั้นก็จะไม่มีใครกล้าทำอะไรบุ่มบ่าม

ท้ายที่สุดแล้ว ระหว่างขุนนางกับประชาชนย่อมมีความแตกต่างกัน! ไม่มีประชาชนคนไหนที่รีบร้อนหรือร้อนใจจนอยากพุ่งเข้าชนกับทางการอย่างไม่ยั้งคิด!

แน่นอนว่าพวกตระกูลใหญ่เหล่านี้ย่อมคอยจับตาดูกันและกัน หวังให้ฝ่ายอื่นเป็นผู้นำในการเผชิญหน้ากับทางการก่อน

ตระกูลใหญ่ทั้งสี่ก็ไม่ใช่ว่าจะสามัคคีกันอย่างเหนียวแน่นเสมอไป

หากพวกเขาเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันจริง ๆ ก็คงไม่ต้องคอยตั้งรับอย่างระมัดระวังและทำได้เพียงต่อสู้กับราชสำนักที่ห่างไกลอำนาจเช่นนี้มาตลอดหลายปี โดยไม่สามารถก้าวหน้าไปได้แม้แต่ก้าวเดียว!

แล้วหลี่ฟู่ล่ะ? ตอนนี้เขากำลังยุ่งอยู่กับการหาเรื่องตระกูลเหลียงอย่างขะมักเขม้น!

ในวันนั้น บนท่าเรือชิงซือซึ่งเป็นพื้นที่ในอาณัติของตระกูลเหลียง คุณปู่กับหลานชายคู่หนึ่งเกิดเดินไปชนเข้ากับหัวหน้าคนงานของตระกูลเหลียงโดยไม่ทันระวัง

หัวหน้าคนงานผู้มีนิสัยหยิ่งผยองจนเคยตัว ถูกชนเข้าอย่างแรงจนตกใจสะดุ้ง แม้จะเป็นอุบัติเหตุหรือเจตนาก็ตาม แต่เขาก็ไม่คิดจะปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปง่าย ๆ

เมื่อเขาตะโกนสั่ง เสียงตะคอกก็ดังขึ้นพร้อมกับลูกน้องที่กรูเข้ามารุมชกต่อยและเตะคุณปู่กับหลานชายอย่างโหดร้าย

ในขณะนั้นเอง บังเอิญที่มีพวกมือปราบจากสำนักงานผู้ว่าการมณฑลที่กำลังออกลาดตระเวนผ่านมาเห็น จึงรีบวิ่งเข้ามาสอบถามว่าเกิดอะไรขึ้น? และเข้าขัดขวางการกระทำอันป่าเถื่อนของพวกลูกน้องตระกูลเหลียง

แต่มีหรือที่ตระกูลใหญ่ทั้งสี่จะเห็นหัวทางการ? แม้แต่พวกลูกน้องเองก็ไม่เว้น! แถมยังรู้สึกเกลียดชังพวกทางการที่มาสั่งสอนพวกตนยิ่งกว่าพวกนายท่านของพวกมันเสียอีก!

ตระกูลเหลียงนั้นขึ้นชื่อว่าเป็นตระกูลที่หยาบช้าและบ้าคลั่งที่สุดในบรรดาตระกูลใหญ่ทั้งสี่ ปกติแล้วเมื่อเจอพวกข้าราชการหรือมือปราบของทางการ หากไม่มีเรื่องอะไรก็มักจะหาเรื่องอยู่แล้ว ยิ่งครั้งนี้เมื่อคนของทางการเข้ามายุ่งถึงถิ่นของพวกมัน จะไม่ฉวยโอกาสรังแกก็คงไม่ได้แล้ว

ในกลุ่มมือปราบที่ออกลาดตระเวนนี้ มีบางคนที่หลี่ฟู่พามาจากเมืองหลวง ดังนั้นพวกเขาจึงกล้าที่จะก้าวเข้าไปสอบถามอย่างไม่เกรงกลัว หากเป็นพวกมือปราบท้องถิ่นแต่เดิมล่ะก็ คงไม่มีใครกล้าทำเช่นนี้แน่

แต่เมื่อทั้งสองฝ่ายเริ่มโต้เถียงกันด้วยถ้อยคำรุนแรง บรรยากาศก็เริ่มตึงเครียดราวกับไฟกำลังจะปะทุ และดูเหมือนว่าเหตุการณ์จะบานปลายจนถึงขั้นลงไม้ลงมือกัน

พวกมือปราบท้องถิ่นเห็นสถานการณ์ไม่ค่อยดี จึงแอบพยายามดึงสองมือปราบใหม่ที่มาจากเมืองหลวงออกมา พร้อมกับพูดจาเกลี้ยกล่อมให้พวกเขายอมประนีประนอม บอกให้เรื่องราวจบลงง่าย ๆ อย่าก่อปัญหาให้มากไป

พวกลูกน้องของตระกูลเหลียงเห็นดังนั้นก็ยิ่งได้ใจ หัวหน้าคนงานกลับยิ่งทำท่าทางยโสโอหัง บีบบังคับให้มือปราบเหล่านั้นกล่าวคำขอโทษต่อตน อีกทั้งยังกลับตาลปัตร กล่าวหาว่าคุณปู่กับหลานชายคู่นั้นเป็นฝ่ายชนตนจนบาดเจ็บ และต้องการให้พวกมือปราบจับตัวทั้งสองไปขังในคุกอีกด้วย!

พวกมือปราบที่หลี่ฟู่พามาจากเมืองหลวงได้ยินดังนั้นก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่เดิมพวกเขาก็ไม่ได้คิดจะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปอยู่แล้ว ยิ่งเจอคนที่ทำตัวหยิ่งผยองเช่นนี้ยิ่งไม่อาจยอมได้

พวกเขาสองคนจึงพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่แฝงไปด้วยความเฉียบคม สั่งให้หัวหน้าคนงานของตระกูลเหลียงไปที่สำนักงานผู้ว่าการมณฑลพร้อมกัน โดยกล่าวว่า “ทั้งโจทก์และจำเลยต้องไปพบกันที่นั่น แล้วท่านผู้ว่าการมณฑลจะเป็นผู้ตัดสินความอย่างยุติธรรมเอง!”

หัวหน้าคนงานถึงกับไม่เคยได้รับความอับอายเช่นนี้มาก่อน! ความโกรธแค้นปะทุขึ้นทันที เขาตะโกนสั่งลูกน้องให้ลงมือ ซึ่งพวกมันก็ไม่โจมตีใครอื่น แต่มุ่งเป้าไปที่พวกมือปราบหน้าใหม่จากเมืองหลวงทั้งสองคนอย่างเต็มกำลัง

พวกมือปราบท้องถิ่นที่เห็นว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับตนก็แอบโล่งอก และรู้สึกสะใจปนสมน้ำหน้าขึ้นมาในใจ “สมแล้ว! ใครใช้ให้พวกเจ้าไม่ฟังคำเตือนกันล่ะ? ที่เมืองหนานไห่แห่งนี้ยังกล้าลงมือกับคนของตระกูลเหลียงอีกหรือ?”

พวกมือปราบท้องถิ่นก็ทำทีเหมือนพยายามห้ามปรามและช่วยดึงตัวพวกเขาออกมา แต่ที่จริงแล้วการกระทำของพวกเขากลับไม่มีประโยชน์อะไรเลย ซ้ำร้ายยังทำให้สองมือปราบจากเมืองหลวงต้องถูกชกต่อยและเตะมากกว่าเดิมเสียอีก

ขณะที่พวกลูกน้องตระกูลเหลียงกำลังสนุกกับการลงมือทำร้ายคน และบรรยากาศกำลังวุ่นวายอย่างครึกโครม ทันใดนั้น เสี่ยวมู่ก็นำทหารคุ้มกันส่วนตัวจำนวนยี่สิบคนบุกเข้ามาด้วยท่าทีดุดันดุจพายุโหมกระหน่ำ พร้อมตะโกนออกคำสั่งอย่างเกรี้ยวกราด กวาดต้อนผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ทั้งหมดไปยังสำนักงานผู้ว่าการมณฑลในทันที...

เหตุการณ์ทุกอย่างชัดเจนเป็นอย่างยิ่ง การที่มือปราบออกลาดตระเวนและเข้ามาสอบถามเมื่อเห็นว่ามีเรื่องราวเกิดขึ้นนั้น ถือเป็นการปฏิบัติหน้าที่อย่างถูกต้อง แต่พวกลูกน้องตระกูลเหลียงกลับไม่เพียงแต่พูดจาดูหมิ่น แต่ยังลงมือทำร้ายข้าราชการอีกด้วย นี่ถือเป็นการละเมิดกฎหมายอย่างร้ายแรง และสร้างความวุ่นวายให้แก่ความสงบสุขของบ้านเมือง

ดังนั้นพวกลูกน้องตระกูลเหลียงจึงถูกจับขังไว้ในคุกทั้งหมด!

นอกจากนี้ ยังมีคำสั่งให้ปิดท่าเรือชิงซือทั้งหมด ห้ามเรือทุกลำเข้าออกโดยเด็ดขาด!

หลี่ฟู่ยังสั่งให้คนพยุงมือปราบทั้งสองคนที่ได้รับบาดเจ็บลงไปเพื่อรับการรักษาอย่างดี พร้อมให้พวกเขาได้พักฟื้นอย่างเต็มที่ ทั้งนี้เพราะพวกเขาปฏิบัติตามคำสั่งของหลี่ฟู่ที่ให้ระงับการต่อต้าน เพื่อสร้างหลักฐานที่ชัดเจนสำหรับดำเนินการต่อไป เรื่องนี้จะต้องได้รับการชดเชยและปลอบโยนอย่างเหมาะสมในภายหลัง

เรื่องนี้แต่เดิมเป็นเพียงคดีเล็ก ๆ ธรรมดาเท่านั้น แต่เพราะมันเกี่ยวพันกับตระกูลเหลียง จึงกลายเป็นข่าวใหญ่ที่ทำให้ทั้งเมืองหนานไห่สั่นสะเทือนในทันที!

ต้องรู้ไว้ว่า นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ทางการกล้าจับกุมคนของตระกูลใหญ่ทั้งสี่เข้าไปขังในคุก และในกลุ่มคนที่ถูกจับนั้นยังมีหัวหน้าคนงานซึ่งเป็นผู้ดูแลของตระกูลเหลียงอยู่ด้วย!

ไม่เพียงเท่านั้น ทางการยังสั่งปิดท่าเรือชิงซือซึ่งเป็นท่าเรือสำคัญของตระกูลเหลียง และแม้แต่ร้านค้าที่สร้างรายได้สำคัญให้กับตระกูลเหลียงในเมืองหนานไห่หลายแห่ง ก็ถูกทหารเข้ารบกวนบ่อยครั้งภายใต้ข้ออ้างว่าลาดตระเวน จนจำนวนลูกค้าลดลงไปอย่างมาก!

เรื่องราวที่สนุกสนานเช่นนี้ มีหรือที่ผู้คนจะไม่ให้ความสนใจ?

บรรดาตระกูลใหญ่ต่างก็สั่งกำชับลูกน้องของตนให้ระมัดระวังคำพูดและการกระทำ ไม่ให้ก่อเรื่องวุ่นวายใด ๆ พร้อมกับเฝ้าสังเกตการณ์อย่างเงียบ ๆ โดยไม่แสดงท่าทีอะไรออกมา เพื่อรอดูว่าทางการจะจัดการเรื่องนี้อย่างไรในที่สุด

ส่วนชาวบ้านทั่วไป แม้ภายนอกจะไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมาตรง ๆ แต่ลับหลังก็อดที่จะซุบซิบกันไม่ได้ว่า “พวกตระกูลใหญ่ทั้งสี่ที่หยิ่งยโสโอหังเช่นนี้ มันไม่ใช่เรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นวันสองวัน ทางการควรจะจัดการได้แล้ว! แต่ก็ไม่รู้ว่าทางการจะสามารถเอาชนะพวกตระกูลใหญ่นี้ได้หรือไม่ ผลสุดท้ายจะเป็นอย่างไรกันแน่...”

บรรดาลูกน้องตระกูลเหลียงสิบกว่าคนที่ถูกจับตัวไปยังสำนักงานผู้ว่าการมณฑล หลังจากถูกเฆี่ยนลงโทษก็ถูกส่งตัวเข้าคุกทั้งหมด ส่วนหัวหน้าคนงานผู้ที่เป็นตัวอย่างของการ ทำร้ายข้าราชการและหมิ่นเกียรติราชสำนัก ถูกสวมโซ่ตรวนและขื่อคา ยืนอยู่ที่หน้าประตูสำนักงานผู้ว่าการมณฑลเพื่อประจานต่อหน้าสาธารณชน ซึ่งทุกวันก็จะมีชาวบ้านจำนวนมากมารวมตัวกันเพื่อดูเรื่องราวนี้ด้วยความสนใจ

ตระกูลเหลียงโกรธจนแทบกระอักเลือด! นี่มันเท่ากับการตบหน้าตระกูลเหลียงอย่างแรง! เป็นการตบหน้าอย่างชัดเจนและไร้ปรานี!

ภายในห้องหนังสือของนายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียง บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า “พูดมาเถอะ ตกลงว่าพวกเจ้าใครกันที่ทำอะไรผิดจนไปล่วงเกินท่านข้าหลวงใหญ่เข้า?”

ตอนที่เกิดเรื่องนี้ขึ้นมา นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก คิดว่าเป็นเพียงแค่หลี่ฟู่ต้องการแสดงอำนาจให้เห็น แล้วคนของตระกูลเหลียงดันเผลอไปชนเข้ากับอำนาจของเขาอย่างไม่ได้ตั้งใจ คิดว่าเพียงแค่แสดงท่าทีอ่อนน้อมและให้เกียรติสักหน่อย ก็น่าจะสามารถทำให้เรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็ก และเรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องที่จบลงได้โดยง่าย!

ไม่ใช่ว่าตระกูลเหลียงเกรงกลัวหลี่ฟู่ แต่จนถึงตอนนี้ ตระกูลเหลียงก็ยังไม่อาจคาดเดานิสัยใจคอหรือเจตนาที่แท้จริงของท่านเว่ยหนิงโหวและผู้ว่าการมณฑลคนใหม่ผู้นี้ได้ ดังนั้นจะให้ทำอะไรบุ่มบ่ามโดยไม่ไตร่ตรองก็คงเป็นไปไม่ได้

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เหมือนกับการที่คนทั้งหลายช่วยกันยกเสลี่ยงเจ้าสาวให้ไปถึงที่หมาย — ในเมื่อเขาต้องการสร้างบารมีของข้าหลวงใหญ่ ตระกูลเหลียงก็ไม่ขัดที่จะให้ความร่วมมือเพื่อช่วยเติมเต็มความต้องการนั้น!

การทำเช่นนี้ไม่เพียงแต่จะไม่ทำให้เสียหน้า แต่กลับจะทำให้ตระกูลเหลียงได้รับชื่อเสียงว่า “เป็นตระกูลที่ปฏิบัติตามกฎหมายอย่างเคร่งครัด ไม่ใช้อำนาจเพื่อปกป้องคนผิดหรือใช้อิทธิพลอย่างไร้เหตุผล”

ที่ผ่านมาตระกูลเหลียงทำอะไรหลายอย่างที่เกินเลยไปมาก การจะจัดการแก้ไขทั้งหมดในคราวเดียวคงเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นการใช้โอกาสนี้เพื่อปรับปรุงระเบียบและทำให้คนในตระกูลเกิดความหวาดเกรง รู้จักระมัดระวังตนเอง ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีเช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้น การใช้โอกาสนี้เพื่อทดสอบและลองหยั่งเชิงดูว่า ท่านหลี่ฟู่ผู้นี้มีพลังอำนาจหรือแผนการอย่างไรบ้าง ก็ไม่ใช่เรื่องที่เลวร้ายอะไรนัก!

ดังนั้น นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงจึงส่ง พ่อบ้านตระกูลเหลียง พร้อมกับนามบัตรของเขาไปพบกับหลี่ฟู่ด้วยตนเอง

คำพูดที่พ่อบ้านตระกูลเหลียงกล่าวออกมานั้นเต็มไปด้วยความสุภาพอ่อนน้อม แสดงท่าทีต่ำต้อยและถ่อมตนอย่างมาก โดยกล่าวว่าพวกลูกน้องของตระกูลเหลียงทำผิดจริง ๆ และสมควรได้รับการลงโทษ!

ตระกูลเหลียงยินดีที่จะใช้เงินชดเชยเพื่อไถ่โทษให้แก่พวกเขา และยืนยันว่าหลังจากนำตัวกลับไปแล้ว จะทำการอบรมสั่งสอนอย่างเคร่งครัด นอกจากนี้ยังแสดงความเต็มใจที่จะจ่ายเงินค่ารักษาให้แก่พวกมือปราบที่ได้รับบาดเจ็บสองคน รวมทั้งคุณปู่กับหลานชายคู่นั้นด้วย

จากนั้น เขาก็ขอให้หลี่ฟู่อนุญาตให้ทำการ "ส่งเงินแลกตัวคน" เพื่อรับตัวผู้กระทำผิดทั้งหมดกลับไป

แม้ว่าท่าทีของพ่อบ้านตระกูลเหลียงจะดูถ่อมตนอย่างมาก และคำพูดก็ดูเหมือนจะให้เกียรติอีกฝ่ายอย่างครบถ้วน แต่กระนั้น กลิ่นอายแห่งความหยิ่งยโสและถือดีของเขาก็ยังปรากฏออกมาโดยไม่รู้ตัว

ในสายตาของเขา การที่เขาในฐานะหัวหน้าพ่อบ้านของตระกูลเหลียง ซึ่งเป็นตัวแทนของนายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียง ได้กล่าวคำพูดที่นุ่มนวลและแสดงความเคารพอย่างสุดกำลังเช่นนี้ ย่อมถือว่าให้เกียรติหลี่ฟู่อย่างถึงที่สุดแล้ว!

ต่อให้หลี่ฟู่จะไม่ถึงกับรู้สึกเป็นเกียรติอย่างมาก แต่ก็ต้องตอบตกลงตามคำขอของเขาโดยไม่อาจปฏิเสธได้!

ด้วยเหตุนี้ หากเขาไม่แสดงท่าทีหยิ่งยโส แล้วใครจะทำเช่นนั้นได้อีก? ความรู้สึกยโสอันเกิดจากการมีอำนาจใหญ่หนุนหลัง มันไม่ใช่สิ่งที่จะถูกสร้างขึ้นมาได้ในเวลาเพียงชั่วข้ามคืน!

แต่ในตอนนี้ หลี่ฟู่กำลังมองหาโอกาสเล่นงานตระกูลเหลียงอยู่พอดี เขาจ้องมองพ่อบ้านตระกูลเหลียงด้วยสายตาเย็นชา ท่าทีที่หยิ่งยโสของอีกฝ่ายทำให้เขารู้สึกอยากจะหาเรื่องสั่งสอนเสียด้วยซ้ำ และการที่เขาไม่ใช้ข้ออ้างใด ๆ เพื่อสั่งเฆี่ยนตีอีกฝ่ายก็นับว่าเป็นเรื่องที่ปรานีแล้ว!

ส่วนเรื่องปล่อยตัวคนออกไปน่ะหรือ? ไม่มีทางซะหรอก!

ในตอนนั้นเอง หลี่ฟู่หัวเราะเย็น ๆ พร้อมกล่าวถ้อยคำที่ดูเหมือนจะให้คำตอบ แต่แฝงไปด้วยนัยบางอย่าง ทั้งชัดเจนและแอบแฝงอยู่ในประโยค ส่งให้พ่อบ้านตระกูลเหลียงกลับไป รายงานผลอย่างไร้ความหวัง ตามที่ต้องการ

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1232 สามีภรรยาร่วมแสดงละคร

 

บทที่ 1232 สามีภรรยาร่วมแสดงละคร

 

แต่เขากลับไม่รู้เลยว่า เหลียนฟางโจวไม่ใช่คนที่เขาจะดูแคลนได้ง่าย ๆ ส่วนหลี่ฟู่ ในฐานะข้าหลวงใหญ่ผู้มีอำนาจสูงสุดในหนึ่งมณฑลแห่งนี้ ที่น่านน้ำใต้ซึ่งห่างไกลจากอำนาจฮ่องเต้ ทุกเรื่องสามารถใช้ความยืดหยุ่นจัดการได้ตามอำเภอใจ ด้วยอำนาจที่มีในมือ เขาจึงต้องการเปิดทางสะดวกให้ภรรยาของตนทำการค้าอย่างเต็มที่ และระหว่างนั้นก็หาเรื่องเล่นงานอีกฝ่ายทั้งทางตรงและทางอ้อม มันช่างเป็นเรื่องง่ายดายนัก!

ต่อให้เขาจะฉลาดเฉลียวหรือเก่งกาจสักเพียงใด ก็ไม่อาจต่อกรกับอำนาจของระบบราชการได้หรอกจริงไหม?

เหลียนฟางโจวแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจที่นายท่านผู้เฒ่าเติ้งขัดจังหวะการพูดของตน นางจึงส่งสายตาเย็นชาใส่เขาอย่างไม่เกรงใจพร้อมกับขมวดคิ้วเอ่ยว่า “นายท่านผู้เฒ่าเติ้ง ข้ายังพูดไม่จบ! ตอนนี้ข้าไม่ต้องการฝูโจวแล้ว ข้าต้องการเฉวียนโจว!” น้ำเสียงของนางช่างหนักแน่นและเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“ฮูหยินหลี่ ได้โปรดปรานีเถิด!” นายท่านผู้เฒ่าเติ้งได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกทั้งดีใจและหวาดหวั่นไปพร้อมกัน คิดว่าอีกฝ่ายคงทำอะไรตามใจตัวเองตามอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น ที่แท้ก็เป็นเพียงคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริง ๆ แต่ก็กลัวว่านางจะดื้อรั้นจนต้องการเฉวียนโจวเพียงอย่างเดียวเท่านั้น จึงทำหน้าเจ็บปวดแล้วอ้อนวอนว่า

“ตระกูลเติ้งของเราสำคัญที่สุดก็คือเส้นทางการค้าที่เฉวียนโจว ขอร้องฮูหยินหลี่โปรดเมตตาเถิด! ต่อให้กระหม่อมตกลง แต่เหล่าผู้อาวุโสในตระกูลก็ไม่มีทางยอมง่าย ๆ หรอก! ไม่เหมือนกับฝูโจว หนานชาง และฉางซา ที่กระหม่อมสามารถตัดสินใจได้เอง!”

หากเหลียนฟางโจวยอมรับข้อเสนออย่างง่ายดาย เช่นนั้นคงกลายเป็นการยืนยันว่าตนเองเป็นเพียงหญิงที่เอาแต่ใจ ไร้ความรู้ และทำตัวตามอำเภอใจไม่ต่างจากที่เขามอง นางจึงแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจเรื่องราว แล้วแสดงท่าทีแข็งกร้าวโต้เถียงกับเขา

แต่โชคดีที่ฮูหยินเติ้งรู้จักช่างสังเกต นางรีบนำตั๋วเงินสองหมื่นตำลึงออกมามอบให้ พร้อมกล่าวคำหวานด้วยรอยยิ้ม อีกทั้งหลี่ฟู่ก็ช่วยพูดเกลี้ยกล่อมอีกสองสามคำ เหลียนฟางโจวจึงยอมรับข้อเสนอด้วยท่าทีที่ไม่เต็มใจนัก

จากนั้นนางก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างไม่ไว้หน้าใครว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้! นับจากวันนี้เป็นต้นไป เส้นทางการค้าของฝูโจว ฉางซา และหนานชาง ทั้งสามสายนี้จะต้องเป็นของข้า! พวกตระกูลเติ้งต้องถอนตัวออกไปทันที ห้ามยุ่งเกี่ยวอีกเด็ดขาด!”

“......” นายท่านผู้เฒ่าเติ้งถึงกับพูดอะไรไม่ออกด้วยความอึดอัด!

การพูดคุยกับคนที่ไม่เข้าใจในธุรกิจเช่นนี้ มันช่างยากเย็นเหลือเกิน!

เขาพยายามอธิบายให้เหลียนฟางโจวฟังอย่างอดทน เนื่องจากตระกูลเติ้งใช้เส้นทางการค้าเหล่านี้มานานหลายปี การที่จะให้ถอนตัวออกไปในทันทีนั้นเป็นไปไม่ได้ ต้องมีการจัดการเคลื่อนย้ายบุคลากรใหม่ จัดการคลังสินค้าที่อยู่ตามเส้นทางให้เรียบร้อย ซึ่งอย่างน้อยที่สุดก็ต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งเดือนถึงจะทำได้!

ดังนั้นเขาจึงขอร้องฮูหยินหลี่ให้โปรดเมตตา ใจเย็นและอนุญาตให้พวกเขาได้ดำเนินการจนถึงช่วงหลังปีใหม่ จากนั้นจึงจะส่งมอบทุกอย่างให้แก่นางอย่างสมบูรณ์ และสัญญาว่าตระกูลเติ้งจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเส้นทางการค้านั้นอีกแม้แต่น้อย!

แน่นอนว่าตระกูลเติ้งไม่ได้เป็นพวกที่คิดจะเอาเปรียบโดยไม่ให้สิ่งใดตอบแทน จะมอบค่าตอบแทนบางอย่างให้แก่นางด้วย...

แต่ไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เหลียนฟางโจวก็ตัดบทขึ้นมาทันที พร้อมกับแค่นเสียงอย่างไม่พอใจว่า “ท่านคิดว่าข้าเป็นคนที่โลภเงินมากมายหรือว่าเป็นคนที่ขาดแคลนเงินทองหรืออย่างไร? เรื่องการถอนตัวและจัดการบุคลากรกับสินค้าก็เป็นเรื่องของพวกตระกูลเติ้ง ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า! เส้นทางการค้านี้มันเป็นของข้าแล้ว แต่พวกท่านยังจะยึดไว้แบบนี้มันหมายความว่ายังไงกัน? หรือว่านี่เป็นแค่คำสัญญาลม ๆ แล้ง ๆ ที่ในความเป็นจริงข้ายังไม่ได้อะไรเลย แต่พวกท่านกลับจะพาคุณหนูเติ้งที่มากล่าวดูถูกข้าออกไปง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ? ไม่มีทาง!”

ไร้เหตุผลสิ้นดี! นายท่านผู้เฒ่าเติ้งร้องตะโกนอยู่ในใจ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคนที่ไม่เข้าใจในกฎเกณฑ์หรือประเพณีที่ยึดถือกันมา คำอธิบายทุกอย่างกลับดูไร้พลังและไม่มีความหมายสิ้นดี!

นายท่านผู้เฒ่าเติ้งถึงกับพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางหลี่ฟู่ ผู้ว่าการมณฑลผู้นี้ควรจะเข้าใจใช่ไหม? คงไม่ใช่คนที่พูดจาไร้เหตุผลเหมือนกันหรอกนะ?

แต่ใครจะคิดว่า แม้หลี่ฟู่จะส่งสายตาแบบคนที่เข้าใจกลับมาให้เขา แต่นอกจากความเข้าใจนั้นยังมีสิ่งที่บ่งบอกว่า “ยอมรับความจริงเถอะ!”

เสียงของหลี่ฟู่ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “ตระกูลเติ้งของท่านมีทั้งทรัพย์สินใหญ่โต กิจการยิ่งใหญ่ และอำนาจก็มหาศาล เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้ หากเป็นคนอื่นอาจจะทำไม่ได้ แต่สำหรับตระกูลเติ้งของท่านแล้วมันยากตรงไหนกันเล่า?”

สองคนที่พูดจาไร้เหตุผลอย่างสิ้นเชิง! นายท่านผู้เฒ่าเติ้งรู้สึกเหมือนถูกหลี่ฟู่ตอกกลับจนแทบจะสำลักความโกรธ แต่น่าแค้นใจยิ่งนักที่เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมจำนน

เหลียนฟางโจวจึงแสดงท่าทีพึงพอใจออกมาอย่างภาคภูมิใจ

หลังจากจัดการส่งตระกูลเติ้งทั้งสามคนกลับไป เหลียนฟางโจวกับหลี่ฟู่ก็อดไม่ได้ที่จะมองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมา

แต่หลี่ฟู่ก็ยังคงมีความกังวลอยู่ไม่น้อย เอ่ยขึ้นว่า “เจ้ามั่นใจจริงหรือ? เติ้งเสี่ยวยาที่แท้จริงเป็นพ่อค้าที่เฉลียวฉลาด การแสดงละครของพวกเราในวันนี้อาจหลอกเขาได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น แต่เมื่อใดที่เจ้าลงมือ เขาก็ต้องตื่นตัวและรู้เท่าทันแน่ ถึงตอนนั้นเกรงว่า—”

เหลียนฟางโจวยิ้มอย่างมั่นใจพร้อมกล่าวว่า “จะกลัวไปทำไมกัน? พวกเราไม่ได้กำลังต่อสู้อย่างมือเปล่าสักหน่อย ท่านเป็นถึงผู้ว่าการมณฑลแห่งมณฑลหนานไห่ ส่วนข้าในมือก็สะสมทั้งบุคลากรและทรัพย์สินมากมาย เมื่อทุกอย่างถูกจัดการเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว จากการซ่อนเร้นก็จะกลายเป็นการเผยตัวอย่างเปิดเผย ถึงตอนนั้น แม้เขาจะรู้ตัวขึ้นมาแล้วจะทำอะไรได้?”

เหลียนฟางโจวหัวเราะเย็นชา “ข้ากล้ารับประกันเลยว่า ยิ่งเขาคิดจะโต้กลับ ก็ยิ่งตายเร็วเท่านั้น!”

หลี่ฟู่ได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะพร้อมกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นข้าก็วางใจแล้ว! เจ้าจงวางใจจัดการทุกอย่างเถอะ ทุกเรื่องปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเอง!”

“แน่นอนอยู่แล้ว” เหลียนฟางโจวยิ้มหวานก่อนจะกล่าวว่า “หากไม่มีท่านคอยหนุนหลัง ข้าก็คงทำอะไรหลาย ๆ อย่างไม่ได้เหมือนกัน!”

พวกผู้จัดการร้านและลูกน้องฝีมือดีที่ส่งมาก่อนหน้านี้ ก็คงถึงเวลาที่ต้องเริ่มลงมือทำงานแล้ว

เหลียนฟางโจวหยิบตั๋วเงินสองหมื่นตำลึงที่ฮูหยินเติ้งมอบให้มาโบกเล่นเบา ๆ แล้วผลักไปตรงหน้าหลี่ฟู่ พลางยิ้มแล้วกล่าวว่า “วันนี้ดวงดีไม่น้อย ถือว่าได้ลาภลอยที่ไม่น้อยและไม่มากจนเกินไป ท่านรับไปส่งมอบให้ท่านที่ปรึกษาใหญ่กับท่านที่ปรึกษารองเถิด ช่วงปลายปีนี้เหล่าเสมียนและผู้คุมงานทั้งหลายแห่งที่ทำการผู้ว่าการมณฑลก็จะได้รับค่าจ้างกันอย่างครบถ้วน ทุกคนจะได้มีช่วงปีใหม่ที่ดี!”

คำพูดนั้นทำให้หลี่ฟู่หัวเราะออกมาก่อนจะถอนหายใจอย่างซาบซึ้ง แล้วกล่าวอย่างไม่พอใจว่า “พวกนั้นมันเกินไปจริง ๆ! ปีหน้าไม่มีทางให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกแน่!”

ที่มณฑลหนานไห่แห่งนี้ ตระกูลใหญ่ทั้งสี่แทบจะไม่เคยเสียภาษีเลย ทุกปีพวกเขาจ่ายเพียงเล็กน้อยแค่เป็นสัญลักษณ์เท่านั้น ตระกูลใหญ่ตระกูลอื่น ๆ ก็ลอกเลียนแบบตามกัน จนกลายเป็นเรื่องปกติ ดังนั้น ภาษีที่เก็บได้ในแต่ละปีจึงมีจำนวนจำกัดอย่างมาก ทำให้สถานที่ราชการใหญ่โตเช่นนี้ ทั้งขุนนางระดับสูงและผู้ใต้บังคับบัญชาต่างก็อยู่ในสภาพที่ขัดสนพอสมควร ดังนั้น ตั๋วเงินสองหมื่นตำลึงนี้ จึงเพียงพอที่จะทำให้ทุกคนได้มีช่วงปีใหม่ที่ดีบ้าง

แน่นอนว่า หากต้องการให้ทุกคนมีช่วงเวลาปีใหม่ที่ดี เงินจำนวนนี้ยังไม่พอ เพราะทั้งสำนักงานตรวจการ (อั้นฉาฉือ) และสำนักงานควบคุมการทหาร (ตูจื่อฮุยฉือ) ก็ขาดแคลนเงินอยู่เช่นกัน เหลียนฟางโจวจึงต้องควักเงินส่วนตัวของตนออกมาเพิ่มเติม

แต่ถึงอย่างไร การจะช่วยเหลือมากเกินไปก็ไม่ดีนัก เพราะอาจทำให้คนอื่นสงสัยได้

วันรุ่งขึ้น ตระกูลเติ้งก็ส่งคนมามอบสัญญาการโอนเส้นทางการค้าทั้งสามสายให้กับเหลียนฟางโจว นางจึงรับไว้ด้วยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจอย่างที่ควรจะเป็น

ในเรื่องนี้ แค่คิดดูก็รู้แล้วว่าตระกูลเติ้งย่อมไม่กล้ากระทำการใด ๆ ที่ไม่ซื่อตรงอย่างแน่นอน เหลียนฟางโจวจึงตรวจสอบคร่าว ๆ แล้วเก็บสัญญาไว้ เตรียมการที่จะเรียกประชุมเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาของตนอย่างลับ ๆ ภายในไม่กี่วันนี้ เพื่อร่วมกันวางแผนการครั้งใหญ่

เมื่อเส้นทางการค้าทั้งสามสายตกมาอยู่ในมือของนาง ย่อมต้องใช้ประโยชน์ให้เกิดผลอย่างสูงสุด

คิดได้เช่นนี้ เหลียนฟางโจวก็นึกขึ้นได้ว่า ในฐานะฮูหยินของผู้ว่าการมณฑล นับตั้งแต่มาถึงมณฑลหนานไห่ ก็ยังไม่ค่อยได้พบปะหรือสร้างความสัมพันธ์กับพวกฮูหยินและคุณหนูของบรรดาตระกูลใหญ่และขุนนางในท้องถิ่นนี้เลย

นางจึงสั่งให้ชุนซิ่งนำรายชื่อที่ได้สั่งให้คนรวบรวมและจัดทำไว้ล่วงหน้ามาให้ดู หลังจากพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง นางก็เลือกชื่อออกมาสักยี่สิบคน เตรียมเขียนบัตรเชิญเชิญชวนให้มารวมตัวกันภายในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

หลังจากครุ่นคิดเล็กน้อย นางก็ตัดสินใจเขียนจดหมายส่งไปถึงหลินอวี่ฮุ่ย ซึ่งตอนนี้ได้กลายเป็นฮูหยินของคุณชายสามแห่งตระกูลเล่อเจิ้งแล้ว เชิญชวนให้นางมาพักที่เมืองหนานไห่สักสองสามวัน และเข้าร่วมงานสังสรรค์นี้ด้วย

สำหรับงานสังสรรค์ครั้งนี้ เหลียนฟางโจวจำเป็นต้องคิดวางแผนให้ดี เตรียมการให้เรียบร้อย เพื่อให้แขกทุกคนรู้สึกได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นและเป็นกันเอง ต้องสร้างความสนิทสนมและดึงระยะห่างระหว่างกันให้ใกล้เข้ามา เพื่อให้การดำเนินการในอนาคตเป็นไปอย่างราบรื่น!

ตระกูลใหญ่ทั้งสี่มีอำนาจมหาศาลและฝังรากลึกมานาน หากต้องการโค่นล้มพวกเขา จำเป็นต้องค่อย ๆ บ่อนทำลายจากภายในทีละน้อย ค่อย ๆ กัดกินทีละเล็กทีละน้อยในจุดที่บอบบาง และต้องไม่เร่งรัดจนเกินไป

หากทำให้พวกเขาตกใจจนจนตรอก จนต้องดิ้นรนอย่างสิ้นหวังแล้วรวมพลังกันเพื่อโต้กลับ การจะเอาชนะพวกเขานั้นย่อมเป็นเรื่องยากยิ่งนัก!