จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1440 ฮั่นหยางอ๋องหนีหัวซุกหัวซุน

 

บทที่ 1440 ฮั่นหยางอ๋องหนีซุกหัวซุน

หากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมาจริงๆ ผู้เป็นพี่สาวมิต้องเสียใจจนแทบขาดใจตายหรอกหรือ อีกทั้งหลานชายตัวน้อยก็ยังเยาว์วัยนัก...

เช้าวันต่อมา เหลียนเจ๋อพาลั่วกว่างและผู้ติดตามอีกสิบกว่าคน ปลอมตัวเป็นพ่อค้าเดินทางออกจากเมืองหนานไห่อย่างเงียบเชียบ มุ่งหน้าขึ้นสู่ทิศเหนือ

แม้เหลียนฟางโจวจะอาลัยอาวรณ์เพียงใด ก็ทำได้เพียงยืนมองเขาลับตาไปพลางสวดอ้อนวอนอยู่ในใจเท่านั้น!

ประจวบเหมาะกับยามนั้น หลี่ฟู่ได้รับข่าวระบุว่า ฮั่นหยางอ๋อง หรืออดีตเซี่ยนอ๋องผู้เพิ่งได้รับแต่งตั้งหยกๆ ถูกผู้ใต้บังคับบัญชาทรยศหักหลัง โดยคนผู้นั้นลอบติดต่อกับฮ่องเต้องค์ใหม่เพื่อตลบหลังเข้าหาทั้งในและนอก จนฮั่นหยางอ๋องปราชัยยับเยิน ต้องหอบเอาข้าหลวงคนสนิทและทหารไม่ถึงหมื่นนายหนีตายอย่างอเนจอนาถ!

และคนที่ทรยศเขาก็คือหรงเฟยอวี่

เหลียนฟางโจวได้ฟังจากหลี่ฟู่ก็แค่นเสียงเหยียดหยาม "คนถ่อยอย่างหรงเฟยอวี่ มีเพียงมันเท่านั้นที่ทำเรื่องเช่นนี้ได้! น่าเจ็บใจนัก ตอนนั้นพวกเราช่างเขลาที่ถูกมันแกล้งตายตบตาจนรอดเงื้อมมือไปได้ มิเช่นนั้นข้ารับรองว่าป่านนี้โลกคงไม่มีคนชื่อนี้อยู่อีก!"

เพียงความชั่วที่มันทำไว้กับเหลียนเจ๋อ ก็มากพอให้เหลียนฟางโจวสังหารมันสักสิบครั้งแล้ว! หากมิใช่ว่าตอนนั้นมันกลายเป็นคนพิการหลับใหล นางไม่มีวันปล่อยมันไปแน่!

หลี่ฟู่หัวเราะพลางเอ่ย "เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดมันจึงทรยศฮั่นหยางอ๋อง? สายข่าวรายงานว่าเรื่องนี้พัวพันถึงพวกเราด้วย! ได้ยินว่าฮั่นหยางอ๋องคิดจะส่งตัวมันให้เจ้าเพื่อกำนัลน้ำใจ ทว่าความลับรั่วไหลจนมันรู้เข้า มันจึงชิงลงมือก่อน ลอบติดต่อกับหลีอ๋องแล้วตลบหลังเจ้านายเสียเลย!"

เหลียนฟางโจวถึงบางอ้อ นางตรองดูครู่เดียวก็เข้าใจกระจ่าง "ฮั่นหยางอ๋องคิดแผนนี้ ย่อมหมายจะดึงเจ้าเป็นพวกสินะ? แต่ละคนช่างดีดลูกคิดเก่งนัก เห็นเจ้าเป็นชิ้นปลามันกันหมดแล้ว!"

หลี่ฟู่ระเบิดเสียงหัวเราะ "เช่นนี้มิดีหรอกหรือ? อย่างน้อยก็พิสูจน์ได้ว่า ยามนี้ยังไม่มีใครกล้าแตะต้องพวกเรา!"

ทว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นเช่นไร หลี่ฟู่เองก็ยังหนักใจ เขาทำได้เพียงเดินหมากไปทีละก้าว

"ฮั่นหยางอ๋องมุ่งลงใต้มาตลอด ไม่แน่ว่าอาจจะมาพึ่งพิงพวกเราที่นี่ คำนวณวันเวลาดูแล้ว อีกไม่เกินสองวันนี้คงถึง!" หลี่ฟู่กล่าวเสริม

เหลียนฟางโจวใจหายวาบ "เจ้าหมายความว่า เขาคิดจะมาพึ่งเจ้าที่หนานไห่รึ? จะ... จะเป็นไปได้อย่างไร?"

อย่างไรเสียเขาก็เป็นถึงอ๋อง จะตกอับถึงขั้นนี้เชียวหรือ!

หลี่ฟู่กล่าว "ข้าก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น! เจ้าว่าหากเขามาจริงๆ ข้าควรจะรับหรือไม่รับดีเล่า?"

รับก็ไม่เหมาะ ไม่รับก็ไม่ได้

สำหรับหลีอ๋องและเซี่ยนอ๋อง หลี่ฟู่สงวนท่าทีมาตลอด ไม่อยากถูกบีบให้ต้องเลือกข้างเพราะสถานการณ์บังคับ

เหลียนฟางโจวนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนยิ้มตอบ "บางทีเขาอาจจะไม่มาก็ได้ พวกเราอย่าเพิ่งตีตนไปก่อนไข้เลย"

ทว่าวันต่อมา ข่าวเร่งด่วนจากเซียวมู่ที่ส่งมาจากเมืองเฉวียนโจวก็มาถึง ระบุว่าฮั่นหยางอ๋องขอเข้าพบ โดยใช้เส้นทางผ่านจางโจวและเฉวียนโจว มุ่งตรงมายังเมืองหนานไห่

ฮั่นหยางอ๋องเปิดปากคำแรกก็อ้างว่า ฮ่องเต้องค์ก่อนถูกใส่ร้าย รัชทายาทถูกป้ายสี! หลี่ฟู่ได้แต่สบถในใจว่า "เจ้าเล่ห์นัก!" ทว่ากลับจำต้องเปิดด่านรับพวกเขาเข้ามา

หลังหารือกับหูต้าไห่และพวก หลี่ฟู่จึงอ้างว่าเมืองหนานไห่ไม่สะดวกให้เคลื่อนทัพใหญ่ ทหารแปดพันนายที่ติดตามฮั่นหยางอ๋องมาให้ตั้งค่ายอยู่ที่ชานเมืองเฉวียนโจว โดยสั่งให้เซียวมู่อารักขาฮั่นหยางอ๋องไว้ที่นั่นชั่วคราว ส่วนตัวเขาจะรีบเดินทางไปพบด้วยตนเอง

"ในขบวนของฮั่นหยางอ๋อง มีทั้งพระชายา พระชายารอง สองคุณชายน้อยและท่านหญิงเดินทางมาด้วย น้องหญิง... เที่ยงนี้คงต้องรบกวนเจ้าเดินทางไปกับข้าแล้ว!" หลี่ฟู่เอ่ยพลางยิ้มขื่น

เหลียนฟางโจวเองก็ปวดหัวไม่แพ้กัน "จะปล่อยให้พวกเขาอยู่ที่เฉวียนโจวตลอดไปก็คงไม่ได้ แม้เฉวียนโจวจะไกลจากหนานไห่ หากเกิดจลาจลขึ้นก็ไม่กระทบที่นี่ ทว่ายิ่งไกลก็ยิ่งคุมยาก หากเกิดเรื่องขึ้นเจ้าจะจัดการไม่ทันท่วงที อีกฝ่ายเป็นถึงเชื้อพระวงศ์ หากคิดจะทำตัวเป็นแขกที่ข่มเจ้าบ้าน ขุนนางท้องถิ่นที่ไหนจะเอาอยู่!"

หลี่ฟู่พยักหน้าเห็นด้วย "เช่นนั้นก็ให้คนไปทำความสะอาดจวนเก่าของตระกูลเติ้งเสีย เมื่อพวกเขามาถึงหนานไห่ ก็ให้พักอยู่ที่นั่นไปก่อน!"

ทำได้เพียงเท่านี้! เหลียนฟางโจวนึกถึงพระชายาฮั่นหยางอ๋องที่เคยพบกัน นางดูมิใช่สตรีที่เรื่องมากหรือเอาใจยากนัก จึงเบาใจลงบ้าง

วันรุ่งขึ้น หลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวก็ออกเดินทางไปยังเมืองเฉวียนโจว

เซียวมู่และเจ้าเมืองเฉวียนโจวจัดให้คณะของอ๋องพักอยู่ที่เรือนรับรองหลังจวนเจ้าเมือง เดิมทีทหารต้องตั้งค่ายนอกเมือง ทว่าฮั่นหยางอ๋องกลับดื้อดึง ยืนกรานจะพาคนหนึ่งพันนายเข้าเมือง โดยให้ทหารองครักษ์สามร้อยนายเฝ้าอารักขาในจวนเจ้าเมือง ส่วนอีกเจ็ดร้อยนายให้ตั้งค่ายอยู่หน้าจวนและพื้นที่โดยรอบ

เขากลัวเสียจนขวัญหนีดีฝ่อ! แม้จะอ้างชื่อฮ่องเต้องค์ก่อนจนหลี่ฟู่ต้องยอมต้อนรับ ทว่าหากไม่มีคนสนิทที่ไว้ใจได้อยู่ข้างกาย เขาก็ไม่อาจข่มตาหลับได้ลง!

ใต้เท้าจ้าวเจ้าเมืองเฉวียนโจวและเซียวมู่ได้ฟังก็ข่มโทสะไว้ในใจ สำหรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้ ทั้งคู่ไม่มีความยินดีแม้แต่น้อย!

เซียวมู่นั้นไม่ต้องพูดถึง สิ่งใดที่หลี่ฟู่ไม่ชอบ เขาย่อมไม่ชอบด้วย อีกทั้งอดีตเซี่ยนอ๋องผู้นี้หาใช่คนสุภาพอ่อนโยนดังเปลือกนอก ใครจะรู้ว่ายามนี้กำลังเล่นละครอยู่อีกหรือไม่? คนประเภทนี้ช่างน่ารังเกียจยิ่งกว่าหลีอ๋องเสียอีก!

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังพร่ำบอกว่าคนนั้นคนนี้ถูกใส่ร้าย ตัวเขาเองก็ใช่จะสะอาดสะอ้าน ไม่แน่ว่าอาจเป็นเพียงเรื่องโจรตะโกนให้จับโจรของสองพี่น้องเท่านั้น!

ส่วนใต้เท้าจ้าวเจ้าเมืองนั้น... เพียงแค่นึกถึงการต้องจัดเตรียมที่พัก เสบียงกรัง และเรื่องหยุมหยิมมหาศาลให้คนพวกนี้โดยไม่มีค่าตอบแทน เขาก็แทบจะหน้ามืดแล้ว!

ยิ่งเมื่อเห็นอ๋องผู้ตกอับที่หนีซุกหัวซุนมาดั่งสุนัขจนตรอก กลับยังมาวางท่าเป็นเจ้าชีวิตสั่งโน่นสั่งนี่ไม่หยุดหย่อน ยิ่งทำให้น่ารังเกียจเข้าไปใหญ่!

ใต้เท้าจ้าวนิ่งเงียบพลางทำหน้าบึ้งตึง: จวนเจ้าเมืองมีพื้นที่เพียงเท่านี้ จะให้คนหลายร้อยแห่กันเข้ามาพัก ย่อมต้องเบียดเสียดจนไม่มีที่ยืนแน่!

เซียวมู่จึงเอ่ยยิ้มๆ กับฮั่นหยางอ๋อง "ท่านอ๋อง เรือนหลังจวนเจ้าเมืองมีพื้นที่จำกัด เกรงว่าจะรับรองคนจำนวนมากไม่ได้ หรือท่านอ๋องจะออกไปตั้งค่ายกับทหารที่ชานเมืองดีพ่ะย่ะค่ะ ที่นั่นกว้างขวาง จะจุคนเท่าไหร่ก็ได้ไม่มีปัญหา!"

ฮั่นหยางอ๋องได้ฟังก็หน้าเปลี่ยนสีทันที แสร้งยิ้มบางๆ "เปิ่นหวางมาถึงเมืองเฉวียนโจวแล้ว จะให้ไปนอนกลางดินกินกลางทรายนอกเมืองได้อย่างไร ดูไม่สมเกียรติเอาเสียเลย! วางใจเถิด คนของเปิ่นหวางไม่ถือเรื่องความคับแคบ เอาตามนี้แหละ แม่ทัพเซียวอย่าได้กล่าวมากความอีก!"

เซียวมู่และใต้เท้าจ้าวไร้ทางโต้แย้ง จำต้องไปจัดการตามสั่ง

ทั้งสองแบ่งงานกัน เซียวมู่รับผิดชอบทหารนอกเมือง ส่วนใต้เท้าจ้าวนั้นก้มหน้ากล้ำกลืนความขมขื่น จัดสรรที่พักให้คณะของอ๋อง

สรุปคือ วันนั้นทั้งวันคนทั้งคู่ต้องวุ่นวายจนโกลาหล แทบไม่มีเวลาแม้แต่จะดื่มน้ำสักอึก

ฮั่นหยางอ๋องและครอบครัวย่อมเข้าพักในเรือนที่ใหญ่ที่สุดก่อน ทว่าทหารองครักษ์และผู้ติดตามของเขานั้นกลับมิใช่คนว่านอนสอนง่าย โดยเฉพาะพวกหัวหน้านายกองชั้นผู้น้อยที่รอนแรมหนีตายมานาน เมื่อได้ที่พักพิงย่อมคิดจะเสวยสุขให้เต็มคราบ บ้างก็บ่นว่าที่พักแคบไปบ้าง ดีไม่พอบ้าง สั่งโน่นเรียกนี่จนจวนเจ้าเมืองปั่นป่วนวุ่นวายไปหมด!

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1439 การหลบซ่อนของสวีอี้หยุน

 

บทที่ 1439 การหลบซ่อนของสวีอี้หยุน

แรงกายของสตรีเพียงสามคนย่อมมีจำกัด อีกทั้งยังต้องทำอย่างลับๆ ล่อๆ หลบเลี่ยงสายตาผู้คน อุโมงค์แห่งนี้จึงขุดได้ไม่กว้างนัก ยาวเพียงเมตรเศษ แต่ลึกเกือบสองเมตร

สวีอี้หยุนคุดคู้ตัวอยู่เบื้องล่าง นางไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้เพียงนิด ทำได้เพียงหลับตาตั้งสมาธิ ปล่อยให้วันเวลาไหลผ่านไปอย่างเงียบเชียบ

ในที่สุด ไอร้อนที่แผ่ลงมาจากเบื้องบนก็เริ่มจางหาย เสียงขื่อคานถล่มและเสียงเพลิงเผาไหม้ค่อยๆ สงบลง นางเงี่ยหูฟัง... เสียงอื้ออึงของผู้คนและสรรพสำเนียงที่ยากจะบรรยายในตอนแรกดูเหมือนจะเลือนหายไปจนสิ้น โลกทั้งใบกลับสู่ความสงัดงัน

ทว่านางยังไม่กล้าออกไป

ใช่ว่าทุกคนจะปักใจเชื่อว่านางตายแล้ว พวกเขาต้องย้อนกลับมาค้นหาอีกแน่ อย่างน้อยต้องรอให้ผ่านไปสักสองสามวัน จนกว่าจวนหลังนี้จะเงียบสนิทจริงๆ

หากนางคาดไม่ผิด ก่อนที่คนตระกูลเหลียนจะกลับมา จวนแห่งนี้จะต้องถูกทางการสั่งปิดตาย

เมื่อถึงเวลานั้น นางจึงจะปลอดภัยอย่างแท้จริง

สวีอี้หยุนคาดการณ์ไม่ผิด คุณชายสามตระกูลจูยังคงระแวงว่านางอาจจะยังไม่ตายและซ่อนตัวอยู่ในจวนแห่งนี้ ในวันที่สามหลังเกิดเหตุเพลิงไหม้ เขาจึงนำคนลอบเข้ามาตรวจค้นทุกตารางนิ้วอย่างละเอียดลออ!

สวีอี้หยุนที่หลบอยู่ใต้ดินพลันได้ยินเสียงฝีเท้าและบทสนทนา นางตระหนกจนแขนขาอ่อนแรง หัวใจเต้นระรัวดั่งกลองรบ เหงื่อกาฬไหลซึมทั่วร่าง โชคดีนักที่นางยังไม่ออกไปในตอนนั้น

นางอาศัยเพียงเศษเสบียงและน้ำดื่มประทังชีวิตอยู่ในหลุมแคบๆ จนล่วงเข้าสู่วันที่สี่ รุ่งสางวันนั้นนางจึงฝืนเรี่ยวแรงผลักฝาปิดด้านบนออก แล้วตะเกียกตะกายปีนขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้าแทบขาดใจ

สภาพภายในจวนยับเยินจนดูไม่ได้ นางยิ้มขื่นพลางมองหาเรือนที่ลับตาคนเพื่อใช้พักพิงชั่วคราว ก่อนจะไปขนฟืนและอาหารจากในครัวมาเตรียมไว้

นางใช้เวลาเกือบทั้งวันจึงจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น

เมื่อรัตติกาลมาเยือน นางทานอาหารเพียงเล็กน้อยแล้วล้มตัวลงนอนบนตั่งด้วยความเพลียจัด ทว่าในใจกลับสงบนิ่งอย่างประหลาด

ในที่สุดนางก็รอดพ้นคราวเคราะห์นี้มาได้! ต่อให้พวกเขาจะสงสัยว่านางยังไม่ตายแล้วอย่างไร? ยามนี้จวนเหลียนถูกทางการปิดตายไปแล้ว คงไม่มีใครย้อนกลับมาค้นหาเป็นครั้งที่สอง

สถานที่ที่อันตรายที่สุดคือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด ใครจะคาดคิดว่านางยังกล้าหลบซ่อนอยู่ที่นี่!

นางไม่รู้ว่าโลกภายนอกยามนี้เป็นเช่นไร แต่สำหรับนางแล้ว ไม่ว่าหลีอ๋องจะครองบัลลังก์ได้มั่นคง หรือเซี่ยนอ๋องจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้อีกครา ผลลัพธ์ก็คงไม่ต่างกัน

นางไม่อาจไปหาพระชายาหลิวจวิ้นอ๋องได้ เพราะรอบจวนอ๋องต้องมีหูตาคอยเฝ้าอยู่แน่ และนางก็ไม่อาจหนีออกนอกเมืองได้ นางตัวคนเดียว ไร้ประสบการณ์เดินทางไกล หากปราศจากสาวใช้และบ่าวไพร่คอยปรนนิบัติ นางย่อมมืดแปดด้านว่าควรทำสิ่งใด

นางทำได้เพียงรอ... อย่างน้อยก็สักหนึ่งเดือน รอจนเรื่องซาลงค่อยแอบออกไปสืบข่าวเพื่อวางแผนขั้นต่อไป

นางมีเวลาเหลือเฟือ และมีความทรงจำอันแสนสุขไว้คอยปลอบประโลมใจ เพียงนึกว่าสามีและลูกชายหนีพ้นไปได้อย่างปลอดภัย ในอกก็พลันรู้สึกอิ่มเอมและผ่อนคลายยิ่งนัก...

เรื่องราวเหล่านี้ เหลียนเจ๋อและเหลียนเช่อย่อมไม่อาจล่วงรู้ สิ่งที่พวกเขารับทราบมีเพียงว่านางรั้งอยู่เมืองหลวงเพื่อเผชิญหน้ากับโทสะของหลีอ๋องและเซี่ยนอ๋องเพียงลำพัง!

เมื่อเหลียนเจ๋อเล่าจบ เหลียนฟางโจวก็ได้แต่ทอดถอนใจ นางนึกไม่ถึงว่าสวีอี้หยุนจะเด็ดเดี่ยวได้ถึงเพียงนี้ ทว่าพอลองตรองดู หากเป็นตัวนางเอง นางก็คงเลือกทำเช่นเดียวกัน เพราะบุรุษหนีไปได้จึงจะมีกำลังกลับมาทวงแค้น ส่วนสตรีนั้นความสามารถในโลกเช่นนี้ย่อมมีจำกัด การตัดสินใจเช่นนี้จึงเป็นการชั่งน้ำหนักที่ชัดเจนที่สุดแล้ว

"เจ้าตั้งใจจะทำอย่างไรต่อไป?" เหลียนฟางโจวมิได้เอ่ยคำปลอบประโลมหรือชื่นชมสวีอี้หยุน นางเพียงจ้องมองเหลียนเจ๋อพลางถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

สายตาและท่าทีนั้นบ่งบอกทุกอย่าง: ไม่ว่าน้องชายจะตัดสินใจอย่างไร พี่สาวคนนี้พร้อมจะสนับสนุนเสมอ!

"พี่ใหญ่!" เหลียนเจ๋อเข้าใจความหมายนั้นดี ในใจพลันรู้สึกอุ่นซ่านและมั่นคงอย่างยิ่ง แม้ยามนี้เขาจะครอบครองทรัพย์สินมหาศาลจนไม่มีใครในใต้หล้ากล้าหมิ่นเกียรติ ทว่าต่อหน้าพี่สาว เขาก็ยังคงเป็นเด็กหนุ่มที่ต้องการพึ่งพานางไม่เปลี่ยน

ความรู้สึกมั่นคงนี้ไม่เกี่ยวกับทรัพย์ศฤงคาร ความสามารถ หรืออายุ แต่มันคือความผูกพันและเชื่อใจที่สลักลึกอยู่ในจิตวิญญาณ

"พี่ใหญ่และพี่เขยย่อมดูแลอี้เอ๋อร์ได้เป็นอย่างดี ข้าจึงไม่มีสิ่งใดให้ต้องกังวล... ข้าอยากกลับเมืองหลวงไปตามหานาง" น้ำเสียงของเหลียนเจ๋อราบเรียบ ทว่าหนักแน่น

นี่เป็นเรื่องภายในของตระกูลเหลียนและพัวพันถึงความเป็นตาย หลี่ฟู่จึงไม่อาจสอดคำได้ เขาเพียงแต่หันไปมองเหลียนฟางโจว

"รออีกสักหน่อยเถิด" เหลียนฟางโจวครุ่นคิดครู่หนึ่ง "ข้ากับพี่เขยจะส่งคนเข้าเมืองหลวงทันทีเพื่อติดต่อกับสายข่าวที่มีอยู่ และแวะไปสืบข่าวที่จวนหลิวจวิ้นอ๋องด้วย เจ้าอยู่ดูแลอี้เอ๋อร์ที่นี่เถิด อาเจ๋อ... พวกเจ้าอุตส่าห์หนีรอดออกมาได้ หากเจ้าดึงดันจะกลับไปแล้วเกิดเรื่องขึ้นมา อย่าว่าแต่พี่เลย ต่อให้เป็นอี้หยุน เจ้าก็เท่ากับทำให้สิ่งที่นางเสียสละต้องสูญเปล่า! อีกอย่าง พวกเจ้าออกมานานเพียงนี้ เรื่องที่ควรเกิดก็คงเกิดไปหมดแล้ว เรื่องที่ไม่เกิดก็คงไม่เกิดอีก เจ้าจะรีบร้อนกลับไปยามนี้ทำไมกัน?"

เมื่อนึกถึงสวีอี้หยุน เหลียนเจ๋อก็ยิ่งรู้สึกขมขื่น เขาพยายามส่ายหน้าเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงต่ำ "พี่ใหญ่ ข้าเข้าใจสิ่งที่ท่านพูดดี เหตุผลมันก็เป็นอย่างนั้น... แต่ข้าไม่อาจทนรออยู่ที่นี่เฉยๆ ได้ ข้าต้องกลับไปตามหานางด้วยตนเองจึงจะนอนตาหลับ พี่ใหญ่วางใจเถิด พวกมันไม่มีทางคิดว่าข้าจะกล้าย้อนกลับไป และข้าจะระวังตัวให้ถึงที่สุด ไม่ให้ใครพบตัวได้แน่ หากโชคร้ายต้องตกอยู่ในมือหลีอ๋อง พี่ใหญ่และพี่เขยก็ไม่ต้องเป็นห่วงข้า และอย่าได้ลำบากใจเพราะข้าเป็นอันขาด!"

"พูดเหลวไหลอะไรอย่างนั้น!" เหลียนฟางโจวหน้าเปลี่ยนสีพลางตวาดด้วยความโกรธ "ข้าเป็นพี่สาวเจ้า จะไม่ให้เป็นห่วงได้อย่างไร? ไม่ว่าเมื่อไหร่ เจ้าก็ห้ามทำเรื่องโง่ๆ เด็ดขาด! ในเมื่อเจ้ายืนกรานจะกลับไป... ก็ตามใจ ข้าไม่ห้ามเจ้าแล้ว!"

"ขอบพระคุณพี่ใหญ่!" เหลียนเจ๋อดีใจรีบกล่าวขอบคุณ "ข้าจะออกเดินทางวันพรุ่งนี้ เมื่อถึงเมืองหลวงแล้วจะรีบติดต่อกลับมาทันที!"

เหลียนฟางโจวพยักหน้า "เจ้าไปพักผ่อนให้เต็มที่เถิด พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่"

เหลียนเจ๋อรับคำแล้วขอตัวลาไป

เหลียนฟางโจวหันไปสบตากับหลี่ฟู่ หลี่ฟู่ยิ้มพลางเอ่ย "ปล่อยเขาไปเถอะ การเป็นห่วงภรรยานั้นเป็นเรื่องธรรมดาของบุรุษ หากเป็นข้า ข้าก็คงทำไม่ต่างกัน พวกเราแค่ต้องวางแผนให้รัดกุม ซ่อนเร้นร่องรอยตลอดทาง หากเกิดเหตุคับขันก็ให้ถอนตัวออกมาได้ทันที เรื่องนี้ไม่น่ายากเกินไปนัก"

เหลียนฟางโจวพยักหน้าเบาๆ พลางครุ่นคิด "ข้าอยากให้ลั่วกว่างพาคนที่ไว้ใจได้ติดตามเขาไปด้วย เสียดายนักที่ม่อเว่ยไม่ใช่คนของเรา... เฮ้อ!"

หลี่ฟู่หัวเราะ "ลั่วกว่างฝีมือไม่ด้อยไปกว่าม่อเว่ยหรอก ม่อเว่ยน่ะเก่งแต่ฉายเดี่ยว จะให้เขาไปดูแลคนอื่น... อย่าไปหวังเลยดีกว่า"

คำพูดนั้นทำให้เหลียนฟางโจวอดหัวเราะออกมาไม่ได้

ยามค่ำคืน เมื่อทุกคนทราบการตัดสินใจของเหลียนเจ๋อ ต่างก็รู้สึกตื้นตันและเห็นใจยิ่งนัก

หลู่หมอมอน้ำตารื้น ทั้งร้องไห้และยิ้มในเวลาเดียวกัน ในใจนางสับสนยิ่งกว่าใคร! นายท่านสองช่างรักใคร่ฮูหยินสองเหลือเกิน แต่นางก็อดกังวลไม่ได้ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นเช่นไร ใครจะรู้ว่าสิ่งใดรออยู่เบื้องหน้า... หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมาจริงๆ จะทำเช่นไร!

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1438 หรงเฟยอวี่เข้าคุก

 

บทที่ 1438 หรงเฟยอวี่เข้าคุก

เซี่ยนอ๋องนัยน์ตาไหววูบ เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า "ยังมีบางอย่างไม่ถูกต้อง หากสองพี่น้องตระกูลเหลียนพาบุตรชายและคนตระกูลหลี่หนีไปหมด การที่สวีอี้หยุนรั้งอยู่เมืองหลวงก็ไม่ต่างอะไรกับการรอความตาย นางจะยินยอมรึ?"

หรงเฟยอวี่รู้สึกหน้าม้านยิ่งนัก เขาอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะโพล่งว่า "สวีอี้หยุนเป็นเพียงสตรีจะไปรู้อะไรพ่ะย่ะค่ะ? คงถูกเหลียนเจ๋อใช้เล่ห์กลลวงล่อให้เชื่อเป็นแน่!"

เซี่ยนอ๋องแค่นเสียงหึ ไม่ใส่ใจคำพูดของหรงเฟยอวี่ ทว่ากลับพึมพำกับตนเองว่า "หรือว่า... สวีอี้หยุนจะเต็มใจ? นางยอมสละตนเองเผชิญหน้ากับโทสะของหลีอ๋องหรือเปิ่นหวาง เพื่อถ่วงเวลาให้พวกเหลียนเจ๋อหนีไป? หากเป็นเช่นนั้นจริง... รีบไปตามหานาง! เปิ่นหวางไม่เชื่อว่านางจะตายจริง! จงระดมคนทั้งหมดที่เหลืออยู่ไปตามหาเสีย จวนสวีกั๋วกงก็อย่าได้ละเว้น! นางต้องรู้เส้นทางการหนีของพวกมันแน่ ขอเพียงจับนางไว้ได้ หงส์หรือมังกรก็หนีไปไม่พ้นเงื้อมมือเปิ่นหวางหรอก! ที่แท้... นี่ก็คือแผนลวงตาของนาง!"

"พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องปรีชายิ่ง! กระหม่อมจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้!" หรงเฟยอวี่รีบประสานมือรับคำ

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวเท้าออกไป คนสนิทก็รนรานวิ่งเข้ามา "ท่านอ๋อง แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! หลิวจวิ้นอ๋องและพระชายาบุกไปฟ้องศาลซุ่นเทียน ยืนกรานให้จับกุมหรงซื่อจื่อมารับโทษ โดยอ้างว่าต้องถามเอาตัวคนตระกูลเหลียนคืนจากหรงซื่อจื่อให้ได้พ่ะย่ะค่ะ!"

"เหลวไหล!" หรงเฟยอวี่ตวาดกร้าว "คนตระกูลเหลียนหนีไปเอง เกี่ยวอะไรกับข้า!"

"เจ้าพูดไปใครเขาจะเชื่อ?" เซี่ยนอ๋องขมวดคิ้ว สีหน้ายิ่งบึ้งตึง

หรงเฟยอวี่เริ่มโง่เขลาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? เหตุใดทำงานการถึงได้หละหลวมเพียงนี้!

พระชายาหลิวจวิ้นอ๋องเป็นถึงองค์หญิงแห่งแคว้นเป่ย ไม่ว่าเขาหรือหลีอ๋องก็ต้องไว้หน้าบ้าง ยามนี้ข่าวลือเรื่องคนตระกูลเหลียนหายตัวไปพัวพันกับหรงเฟยอวี่หนาหูขึ้นทุกที แถมองครักษ์นับสิบคนที่ถูกกรมป้องกันเมืองจับได้ก็ยืนยันว่าเป็นคนของจวนโหว แล้วเขาจะปัดความรับผิดชอบพ้นได้อย่างไร...

"เฟยอวี่ เห็นทีคราวนี้เจ้าคงต้องยอมลำบากไปที่ศาลซุ่นเทียนสักเที่ยวแล้ว!" เซี่ยนอ๋องชั่งน้ำหนักในใจ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยออกมา

"ท่านอ๋อง!" หรงเฟยอวี่ตกใจสุดขีด ใบหน้าซีดเผือด "ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ! หากกระหม่อมเข้าศาลซุ่นเทียนไป ยามนี้จะมีชีวิตรอดออกมาได้รึ!"

เขาเลินเล่ออีกแล้ว! น่าตายนัก! พระชายาหลิวจวิ้นอ๋องผู้นั้นเป็นสตรีหัวรั้นและดุดัน เป็นแก้วตาดวงใจของฮ่องเต้แคว้นเป่ย มิหนำซ้ำยังคบหาเป็นสหายสนิทกับเหลียนฟางโจว เมื่อนางได้ยินข่าวลือย่อมปักใจเชื่อว่าเขาเป็นคนลักพาตัวคนตระกูลเหลียนและหลี่ไปแน่ นางไม่มีวันรามือแน่ๆ!

หากตกอยู่ในมือนาง เขาจะมีชีวิตรอดรึ?

หรงเฟยอวี่รู้สึกคลุ้มคลั่งขึ้นมาทันที: เหตุใดชะตาชีวิตเขามันถึงได้ขื่นขมเพียงนี้!

เซี่ยนอ๋องย่อมไม่อยากผิดใจกับหลิวจวิ้นอ๋องในช่วงเวลาเช่นนี้ให้เสียเรื่อง เขาจึงแบมือพลางเอ่ยอย่างจนใจ "เฟยอวี่ เจ้าลองคิดดู หากไม่ถึงที่สุดจริงๆ ศาลซุ่นเทียนจะกล้าสอดมือยุ่งเรื่องนี้รึ? เจ้าไปเองยังพอรักษาหน้าไว้ได้บ้าง มิเช่นนั้นหากพระชายาหลิวจวิ้นอ๋องลงมือเอง สั่งให้อองครักษ์จวนอ๋องมาลากตัวเจ้าไป เจ้าจะยิ่งเสียหน้ามากกว่านี้เสียอีก"

หรงเฟยอวี่ถึงกับสะอึก เขาจำใจกระทืบเท้าด้วยความแค้น "ก็ได้! ในเมื่อข้าไม่ได้ทำเสียอย่าง ข้าก็จะไปพูดให้รู้ความที่ศาลซุ่นเทียน! ท่านอ๋อง... หากพระชายาหลิวจวิ้นอ๋องคิดจะใช้กำลังบังคับให้ข้ารับผิด ท่านอ๋องต้องช่วยกระหม่อมนะพ่ะย่ะค่ะ!"

เพียงนึกถึงภาพที่ต้องเผชิญหน้ากับสตรีไร้เหตุผลเช่นนั้น เขาก็ปวดหัวจนแทบระเบิด!

"ย่อมเป็นเช่นนั้น!" เซี่ยนอ๋องพยักหน้า "หลิวจวิ้นอ๋องและภรรยายังต้องอยู่ในเมืองหลวงต่อไป ย่อมไม่ทำเรื่องให้ถึงขั้นแตกหักหรอก"

หรงเฟยอวี่รู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง เขาจึงทำใจกล้าก้าวออกจากจวนไป

เจ้าหน้าที่ศาลซุ่นเทียนที่รออยู่ข้างนอก เมื่อรู้ว่าผู้ต้องสงสัยคือซื่อจื่อแห่งจวนซิ่นหยางโหวและมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเซี่ยนอ๋อง จึงไม่กล้าเสียมารยาท ได้แต่เชิญเขาไปอย่างนอบน้อม

ทว่าพระชายาหลิวจวิ้นอ๋องได้ฝากคำขาดไว้แก่ศาลซุ่นเทียนว่า หากภายในสามวันยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเหลียนและหลี่ไม่ได้ นางจะพาทหารไปรื้อศาลทิ้งเสีย! แล้วให้พวกขุนนางไปนั่งทำงานกลางถนนแทน!

เจ้าเมืองซุ่นเทียนได้ยินดังนั้นแทบจะเป็นลมล้มพับไป

ทางฝั่งเซี่ยนอ๋องก็ส่งคนมาส่งข่าวเป็นนัยว่า ห้ามทรมานหรงเฟยอวี่เด็ดขาด ส่วนทางตระกูลจู (ฝ่ายหลีอ๋อง) ก็ส่งคนมาเร่งรัดให้ใช้ทุกวิถีทางบีบเค้นเอาความจริงเรื่องที่ซ่อนตัวของสองตระกูลมาให้ได้!

เจ้าเมืองซุ่นเทียนถูกบีบคั้นจากทั้งสามฝ่ายจนมึนหัวไปหมด ใจนึกอยากจะผูกคอตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด!

ทว่าสวรรค์ยังมีตา...

ยังไม่ทันครบสามวัน ฮองเฮาก็เสด็จออกมาเป็นคนกลางไกล่เกลี่ยความขัดแย้งระหว่างเซี่ยนอ๋องและหลีอ๋อง เซี่ยนอ๋องจำต้องถอนกำลังออกจากเมืองหลวงในคืนนั้น และก่อนไปเขาก็ถือโอกาสชิงตัวหรงเฟยอวี่ออกจากคุกศาลซุ่นเทียนไปพร้อมกัน

เจ้าเมืองซุ่นเทียนเมื่อทราบข่าว แทบอยากจะจุดพลุฉลอง ในที่สุดเขาก็ได้นอนหลับเต็มอิ่มเสียที

เช้าวันถัดมา พระชายาหลิวจวิ้นอ๋องเสด็จมาอาละวาดที่ศาล สั่งให้คนพังโถงว่าราชการเพื่อระบายอารมณ์ ก่อนจะเสด็จกลับไปด้วยท่าทางขัดใจ

เมื่อกลับถึงจวนหลิวจวิ้นอ๋อง นางกลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างร่าเริงและพอใจยิ่งนัก!

ในเมื่อพ่อบ้านเหลียน ปิงเหมย และปิงลู่ ต่างหลบซ่อนอยู่ในจวนของนาง มีหรือที่นางจะไม่รู้ว่าพวกเหลียนเจ๋อหนีพ้นไปนานแล้ว? ที่นางทำไปทั้งหมดก็แค่การตีฆ้องร้องป่าว สร้างเรื่องหลอกตาผู้คนก็เท่านั้น!

ปิงเหมยและปิงลู่ที่ได้ฟังนางเล่าเรื่องอาละวาดที่ศาลอย่างออกรสต่างก็อดขำไม่ได้

ทว่าเมื่อขำไปได้สักพัก จิตใจของทั้งคู่กลับหม่นหมองลงเรื่อยๆ

เมื่อนึกถึงสวีอี้หยุนที่ยังไม่รู้เป็นตายร้ายดี ทั้งคู่ต่างก็สะท้อนใจ

พระชายาหลิวจวิ้นอ๋องทอดถอนใจ "ความจริงนางน่าจะมาหลบอยู่ที่นี่กับข้า เหตุใดต้อง— เฮ้อ!"

ปิงลู่น้ำตารื้นพลางเอ่ย "ฮูหยินสองกล่าวว่า เรื่องนี้จะให้ท่านและจวนหลิวจวิ้นอ๋อง รวมถึงแคว้นเป่ยมาพัวพันด้วยไม่ได้! พวกบ่าวนั้นไม่เท่าไหร่ จะไปรับใช้ใครที่ไหนคนภายนอกย่อมมองว่าเป็นเรื่องธรรมดา แต่ฮูหยินสองบอกว่านางมาไม่ได้ หากนางมา จะนำพายมาสู่จวนอ๋องอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเพคะ!"

ปิงเหมยเสริมด้วยเสียงสะอื้น "เดิมทีพวกบ่าวก็ไม่อยากมา แต่ฮูหยินสองบอกว่า ท่านและนายหญิงใหญ่ของพวกเราผูกพันประดุจพี่น้องแท้ๆ ในยามวิกฤตเช่นนี้หากไม่พึ่งพาท่านจะพึ่งพาใคร? มิเช่นนั้นหากท่านรู้เรื่องภายหลังย่อมต้องโกรธจัดแน่! อีกประการ... การที่พวกบ่าวมาอยู่ที่นี่ นางจะได้เบาใจเจ้าค่ะ"

พระชายาหลิวจวิ้นอ๋องได้แต่ถอนหายใจยาว "นางช่างรู้จักข้าดีจริงๆ! เฮ้อ... อย่างไรก็ตาม ขอให้นางปลอดภัยเถิด มิเช่นนั้นเมื่อพี่สาวกลับเมืองหลวง ข้าจะไปสู้หน้านางได้อย่างไร!"

ปิงลู่และปิงเหมยต่างมีสีหน้าเศร้าสร้อย ปิดหน้าร้องไห้เงียบๆ

แม้สวีอี้หยุนจะย้ำนักย้ำหนาว่าไม่เป็นไร ทว่าท่ามกลางกองเพลิงโหมกระหน่ำเพียงนั้น จะไม่เป็นไรได้จริงๆ หรือ? ตราบใดที่ยังไม่เห็นนางกลับมายืนอยู่ตรงหน้าอย่างปลอดภัย... ก็ไม่มีใครกล้ามั่นใจได้เลย!

ส่วนทางด้านสวีอี้หยุนนั้น... หลังจากเพลิงเริ่มโหมกระพือและนางแผดร้องเรียกชื่อหรงเฟยอวี่ออกไปแล้ว นางก็รีบใช้ผ้าชุบน้ำปิดจมูกและมุดลงไปซ่อนตัวอยู่ใน "อุโมงค์ใต้ดิน" ที่นางแอบขุดร่วมกับปิงเหมยและปิงลู่อย่างเร่งด่วนตลอดหลายวันที่ผ่านมา

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1437 ความเสียดาย

 

บทที่ 1437 ความเสียดาย

"ท่านมือปราบมาได้จังหวะพอดีเจ้าค่ะ!" ชาวบ้านกรูเข้าไปหา พลางแย่งกันบอกเล่าเหตุการณ์โกลาหล

หรงเฟยอวี่ทนต่อไปไม่ไหว เขาตัดสินใจพุ่งฝ่าวงล้อมออกไปอย่างไม่คิดชีวิต

ทว่ากลับประจันหน้าเข้ากับรองเจ้ากรมป้องกันเมืองที่เป็นหัวหน้าชุดลาดตระเวนพอดี แสงไฟจากคบเพลิงสาดส่องจนเห็นใบหน้าของกันและกันได้อย่างชัดแจ้ง!

รองเจ้ากรมผู้นั้นจำได้ทันทีว่าชายตรงหน้าคือใคร ถึงกับชะงักกึกพลางหลุดอุทาน "อา!" เพียงชั่วพริบตาเดียว หรงเฟยอวี่ก็ฉวยโอกาสมุดหนีหายไปทางประตูใหญ่เสียแล้ว!

"คนนั้นแหละที่เป็นคนสั่งการ! เขาเป็นหัวหน้าโจรร้าย!"

"อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้!"

"จับตัวมันไว้!"

ฝูงชนกู่ร้องอื้ออึง รองเจ้ากรมไม่มีทางเลือก จึงสะบัดมือสั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาหกเจ็ดคนไล่ตามไป ส่วนที่เหลือให้เข้าควบคุมตัวเหล่าองครักษ์และบ่าวรับใช้ที่เหลือ พร้อมกับเร่งช่วยกันดับไฟ...

ครั้นถึงวันถัดมา เรื่องนี้ก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวง!

ข่าวลือระบุว่า ฮูหยินสองตระกูลเหลียนจบชีวิตอย่างอนาถในกองเพลิง ส่วนคนอื่นๆ ในตระกูลเหลียนต่างหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย!

แม้หรงเฟยอวี่จะไม่ถูกจับกุมในที่เกิดเหตุ แต่ข่าววงในจากกรมป้องกันเมืองก็เล็ดลอดออกมาว่า เขาคือผู้นำกลุ่มชายชุดดำในคืนนั้น! ความตายของฮูหยินสองตระกูลเหลียนย่อมไม่อาจสลัดพ้นเงื้อมมือของเขาไปได้

หรงเฟยอวี่ทั้งโกรธทั้งร้อนรน ได้แต่เก็บตัวอยู่แต่ในจวน ไม่กล้าย่างกรายออกไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว

ขณะเดียวกัน หลีอ๋องและเซี่ยนอ๋องที่กำลังคุมเชิงแย่งชิงอำนาจกันอยู่ ต่างก็ใจหายวาบเมื่อทราบเรื่อง: มัวแต่ชิงดีชิงเด่นกันเอง จนลืมเรื่องหลี่ฟู่ไปเสียสนิท!

ทั้งสองฝ่ายต่างรีบส่งคนไปยังจวนตระกูลเหลียนและจวนเก่าตระกูลหลี่ทันที หวังจะควบคุมตัวคนทั้งสองตระกูลไว้เป็นตัวประกัน!

ทว่า... ทั้งสองแห่งกลับเหลือเพียงบ้านว่างที่ไร้เงาผู้คน

เมื่อเป็นเช่นนั้น ทั้งคู่จึงสั่งระดมพลออกค้นหาทั่วทั้งในและนอกเมืองอย่างเร่งด่วน

ในฐานะที่เป็นคนสุดท้ายที่ปรากฏตัวในจวนเหลียน หรงเฟยอวี่จึงกลายเป็น "เนื้อหอม" ที่ใครๆ ก็ต้องการตัว

อย่างไรก็ตาม ข่าวจากกรมป้องกันเมืองเป็นเพียงข่าวโคมลอยที่ไร้หลักฐานมัดตัว และในเมื่อวันนั้นจับกุมเขาไม่ได้ ยามนี้จะไปลากตัวเขามาก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเสียแล้ว

ทางด้านคุณชายสามตระกูลจู (ฝ่ายหลีอ๋อง) ก็เสียดายจนแทบคลั่ง เขามัวแต่ยุ่งกับการช่วยหลีอ๋องงัดข้อกับเซี่ยนอ๋องเพื่อแย่งชิงพระศพฮ่องเต้พระองค์ก่อนมาทำพิธี จนลืมเรื่องตระกูลเหลียนและตระกูลหลี่ไปเสียสนิท! ช่างเป็นความผิดพลาดที่มหันต์นัก!

คุณชายสามจูรีบส่งเทียบเชิญให้หรงเฟยอวี่มาพบที่จวนเพื่อ "สังสรรค์" แต่ในความเป็นจริงมันคือการข่มขู่คุกคามดีๆ นี่เอง

ทว่าเขาก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง เพราะเซี่ยนอ๋องเพียงเอ่ยคำเดียว ก็เรียกตัวหรงเฟยอวี่ไปพบได้ก่อนแล้ว

"เจ้าจงบอกความจริงแก่เปิ่นหวางมาเสียดีๆ ว่าเจ้าเป็นคนวางเพลิงฆ่าสวีอี้หยุนจริงหรือไม่? แล้วคนตระกูลเหลียนเจ้าเอาไปซ่อนไว้ที่ใด!" นั่นคือประโยคแรกที่เซี่ยนอ๋องโพล่งถามทันทีที่เห็นหน้า

คำถามนี้ทำให้หรงเฟยอวี่ใจหายวาบและโกรธจนแทบจะหน้ามืดสลบลงตรงนั้น!

อุตส่าห์ยอมเป็นวัวเป็นควายรับใช้เซี่ยนอ๋องมานานปี สุดท้ายเขากลับไม่ได้รับความไว้วางใจแม้แต่น้อย!

"ท่านอ๋อง คนตระกูลเหลียนไม่ได้อยู่ในมือกระหม่อม กระหม่อมเองก็ไม่รู้ว่าพวกมันหายหัวไปที่ใด!" หรงเฟยอวี่กล่าวด้วยท่าทีที่แทบจะสติแตก

"จริงรึ?" เซี่ยนอ๋องยังคงแค่นเสียงถามด้วยความระแวง "ถ้าเช่นนั้น คืนนั้นเหตุใดเจ้าจึงพาคนบุกไปที่จวนเหลียน? เจ้าไปทำอะไรที่นั่น? อย่าบอกนะว่าสวีอี้หยุนนัดเจ้าไปเพื่อรำลึกความหลังกัน!"

คำประชดประชันนั้นเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

เดิมทีเซี่ยนอ๋องเป็นคนสั่งให้เขาไปหว่านล้อมสวีอี้หยุน เพื่อใช้ความสัมพันธ์เก่าก่อนดึงนางมาเป็นพวกและฮุบทรัพย์สมบัติของตระกูลเหลียน ใครจะนึกว่าไอ้คนไร้ค่านี่นอกจากจะเอาชนะใจนางไม่ได้ ยังถูกตระกูลเหลียนและเหลียนฟางโจวบีบให้ต้องแกล้งตายเป็นผักปลามานานหลายปี!

หากจะบอกว่าสวีอี้หยุนยังมีเยื่อใยให้เขาอยู่ล่ะก็... ไปหลอกผีเถอะ!

หรงเฟยอวี่หน้าเสียทันที เขาได้แต่ยิ้มขื่น "ท่านอ๋องอย่าได้เหน็บแนมกระหม่อมเลยพ่ะย่ะค่ะ จิตใจสตรีนั้นโลเล รักใหม่ลืมเก่าเป็นเรื่องธรรมดา เรื่องรักแท้หรือเยื่อใยเก่าก่อน อย่าได้เอ่ยถึงให้เสียเวลาเลย!"

เซี่ยนอ๋องเองก็รู้สึกว่าการฉีกหน้าลูกน้องต่อหน้านั้นดูไม่ค่อยงามนัก จึงกระแอมแก้เก้อและวกกลับมาที่เรื่องเดิม "เจ้ายังไม่ได้ตอบคำถามของเปิ่นหวาง"

หรงเฟยอวี่รู้ดีว่ายามนี้ไม่อาจปิดบังอะไรได้อีก จึงจำต้องเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมา

ทว่าเขาฉลาดพอที่จะไม่บอกว่าทำไปเพื่อระบายความแค้นส่วนตัว แต่กลับอ้างว่าทำไปเพื่อประโยชน์ของเซี่ยนอ๋อง โดยฉวยโอกาสในช่วงที่สถานการณ์ยังไม่มั่นคง บีบบังคับเอาเงินจากตระกูลเหลียนมาเป็นทุนรอนให้แก่เซี่ยนอ๋องแทน

เมื่อฟังจบ เซี่ยนอ๋องก็โกรธจนเดินพล่านไปมาทั่วห้อง กัดฟันกรอดพลางขยำมือด้วยความหงุดหงิดจนแทบคลั่ง หลายครั้งที่เขาเงื้อมือหมายจะฟาดกะโหลกหรงเฟยอวี่สักสองทีแต่ก็ยั้งมือไว้ได้ทัน

"เจ้า! เจ้านี่มัน! ดี... ดีเหลือเกิน! หรงเฟยอวี่ เจ้านี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ!" เซี่ยนอ๋องเดินวนอยู่นานจึงพ่นคำประชดออกมาได้เพียงเท่านี้

"ท่านอ๋อง... กระหม่อมทำผิดประการใดพ่ะย่ะค่ะ? ตระกูลเหลียนไม่รู้จักกาลเทศะ กระหม่อมทำไปก็เพื่อท่านอ๋องทั้งสิ้น!" หรงเฟยอวี่รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจนัก เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดเซี่ยนอ๋องต้องแสดงท่าทีรุนแรงขนาดนี้ ในเมื่อท่านอ๋องเองก็จ้องจะฮุบทรัพย์สมบัติของตระกูลเหลียนมาตลอดไม่ใช่หรือ? การที่เขาลงมือทำ แม้จะพลการไปบ้างแต่มันก็เพื่อท่านอ๋องนะ! สาบานให้ฟ้าผ่าเถอะ เรื่องแก้แค้นน่ะมันแค่ผลพลอยได้เท่านั้นเอง!

"เปิ่นหวางไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น! สิ่งที่เปิ่นหวางจะสื่อก็คือ—" เซี่ยนอ๋องกระทืบเท้าด้วยความโกรธจัด สะบัดแขนเสื้อแล้วตวาด "หรงเฟยอวี่ เจ้ามันโง่เขลานัก!"

"ในเมื่อเจ้านึกถึงตระกูลเหลียนได้ตั้งนานแล้ว เหตุใดจึงไม่รายงานเปิ่นหวาง? เปิ่นหวางมัวแต่ยุ่งกับการชิงอำนาจกับเจ้าพี่รองจนหลงลืมตระกูลเหลียนกับตระกูลหลี่ไปเสียสนิท! ในเมื่อเจ้านึกออก เหตุใดจึงไม่บอก! หึ หากเปิ่นหวางเป็นคนออกคำสั่งเอง มีหรือที่พวกเหลียนเจ๋อจะหนีไปได้? เจ้านะเจ้า... เจ้าทำเสียเรื่องใหญ่ของเปิ่นหวางหมดแล้ว!"

"..." หรงเฟยอวี่ถึงกับอึ้งไป ยามนี้เขาเพิ่งเข้าใจว่าเซี่ยนอ๋องไม่ได้โกรธที่เขาไปแตะต้องตระกูลเหลียน แต่โกรธที่เขาไม่ยอมบอกให้ท่านอ๋องรู้ก่อนต่างหาก

หรงเฟยอวี่อ้าปากค้าง ไม่รู้จะสรรหาคำใดมาพูดดี!

ขณะที่เขารู้สึกโล่งอกในระดับหนึ่ง เขาก็แอบเจ็บใจและนึกเสียดายอยู่ไม่น้อย! ใช่แล้ว... เหตุใดเขาถึงโง่เขลาเช่นนี้? เขาควรจะบอกเซี่ยนอ๋องเสียตั้งแต่แรก เพราะเซี่ยนอ๋องย่อมต้องการตระกูลเหลียนมากกว่าเขาเสียอีก หากมีตระกูลเหลียนและตระกูลหลี่อยู่ในมือ มีหรือจะต้องเกรงกลัวเหลียนฟางโจวและหลี่ฟู่? สองคนนั้นที่ชอบวางอำนาจจองหองนักหนา!

เมื่อนึกถึงว่าตนถูกสวีอี้หยุนปั่นหัวครั้งแล้วครั้งเล่า หรงเฟยอวี่ก็ยิ่งแค้นใจ และรู้สึกอับอายขายหน้าต่อเซี่ยนอ๋องยิ่งนัก: นังสวีอี้หยุนบ่ายเบี่ยงผัดวันประกันพรุ่งอยู่หลายครา เหตุใดเขาถึงไม่เฉลียวใจเลยนะ? ช่างน่าตายนัก!

"ท่านอ๋อง!" หรงเฟยอวี่สีหน้าเปลี่ยนไปทันทีพลางรีบกล่าว "ตั้งแต่กระหม่อมเริ่มติดต่อกับตระกูลเหลียน มีเพียงสวีอี้หยุนเท่านั้นที่ออกหน้า สองพี่น้องเหลียนเจ๋อและเหลียนเช่อไม่เคยโผล่หน้ามาให้เห็นเลย... ท่านอ๋องคิดว่า เป็นไปได้หรือไม่ว่าพวกมันสองคนพี่น้อง... อาจจะหนีไปนานแล้ว?"

เซี่ยนอ๋องใจกระตุกวูบ หากพวกมันมีใจจะหนีจริงๆ หลายวันที่ผ่านมานี้ ไม่รู้ว่าพวกมันจะหนีไปไกลเพียงใดแล้ว! หากจะตามล่า จะไปตามที่ไหน? แล้วยามนี้มันยังจะทันการณ์อยู่อีกหรือ?

"เป็นไปได้อย่างไร..." เซี่ยนอ๋องมิใช่ไม่เชื่อ ทว่าเขา "ไม่อยากจะเชื่อ" เสียมากกว่า จึงแย้งว่า "เหลียนเจ๋อ... มิใช่รักใคร่นังสวีอี้หยุนนั่นมากหรอกรึ? ยามนั้นถึงกับยอมสละชีวิตเพื่อช่วยนาง แล้วเขาจะทิ้งนางไว้ที่นี่เพื่อหนีไปคนเดียวได้อย่างไร?"

หรงเฟยอวี่แค่นยิ้มเย็นด้วยความสะใจลึกๆ "อดีตก็คืออดีตพ่ะย่ะค่ะ ยามนี้ได้ตัวนางมาครองแล้ว ย่อมไม่เห็นค่าเป็นธรรมดา สวีอี้หยุนก็มิใช่โฉมสะคราญที่หาไม่ได้ในใต้หล้า... หึ ยามนั้นเหลียนเจ๋อก็แค่แสร้งทำเป็นชายผู้รักมั่นจนน่าขำเท่านั้นเองพ่ะย่ะค่ะ!"