จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1232 สามีภรรยาร่วมแสดงละคร

 

บทที่ 1232 สามีภรรยาร่วมแสดงละคร

 

แต่เขากลับไม่รู้เลยว่า เหลียนฟางโจวไม่ใช่คนที่เขาจะดูแคลนได้ง่าย ๆ ส่วนหลี่ฟู่ ในฐานะข้าหลวงใหญ่ผู้มีอำนาจสูงสุดในหนึ่งมณฑลแห่งนี้ ที่น่านน้ำใต้ซึ่งห่างไกลจากอำนาจฮ่องเต้ ทุกเรื่องสามารถใช้ความยืดหยุ่นจัดการได้ตามอำเภอใจ ด้วยอำนาจที่มีในมือ เขาจึงต้องการเปิดทางสะดวกให้ภรรยาของตนทำการค้าอย่างเต็มที่ และระหว่างนั้นก็หาเรื่องเล่นงานอีกฝ่ายทั้งทางตรงและทางอ้อม มันช่างเป็นเรื่องง่ายดายนัก!

ต่อให้เขาจะฉลาดเฉลียวหรือเก่งกาจสักเพียงใด ก็ไม่อาจต่อกรกับอำนาจของระบบราชการได้หรอกจริงไหม?

เหลียนฟางโจวแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่พอใจที่นายท่านผู้เฒ่าเติ้งขัดจังหวะการพูดของตน นางจึงส่งสายตาเย็นชาใส่เขาอย่างไม่เกรงใจพร้อมกับขมวดคิ้วเอ่ยว่า “นายท่านผู้เฒ่าเติ้ง ข้ายังพูดไม่จบ! ตอนนี้ข้าไม่ต้องการฝูโจวแล้ว ข้าต้องการเฉวียนโจว!” น้ำเสียงของนางช่างหนักแน่นและเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“ฮูหยินหลี่ ได้โปรดปรานีเถิด!” นายท่านผู้เฒ่าเติ้งได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกทั้งดีใจและหวาดหวั่นไปพร้อมกัน คิดว่าอีกฝ่ายคงทำอะไรตามใจตัวเองตามอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น ที่แท้ก็เป็นเพียงคนที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริง ๆ แต่ก็กลัวว่านางจะดื้อรั้นจนต้องการเฉวียนโจวเพียงอย่างเดียวเท่านั้น จึงทำหน้าเจ็บปวดแล้วอ้อนวอนว่า

“ตระกูลเติ้งของเราสำคัญที่สุดก็คือเส้นทางการค้าที่เฉวียนโจว ขอร้องฮูหยินหลี่โปรดเมตตาเถิด! ต่อให้กระหม่อมตกลง แต่เหล่าผู้อาวุโสในตระกูลก็ไม่มีทางยอมง่าย ๆ หรอก! ไม่เหมือนกับฝูโจว หนานชาง และฉางซา ที่กระหม่อมสามารถตัดสินใจได้เอง!”

หากเหลียนฟางโจวยอมรับข้อเสนออย่างง่ายดาย เช่นนั้นคงกลายเป็นการยืนยันว่าตนเองเป็นเพียงหญิงที่เอาแต่ใจ ไร้ความรู้ และทำตัวตามอำเภอใจไม่ต่างจากที่เขามอง นางจึงแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจเรื่องราว แล้วแสดงท่าทีแข็งกร้าวโต้เถียงกับเขา

แต่โชคดีที่ฮูหยินเติ้งรู้จักช่างสังเกต นางรีบนำตั๋วเงินสองหมื่นตำลึงออกมามอบให้ พร้อมกล่าวคำหวานด้วยรอยยิ้ม อีกทั้งหลี่ฟู่ก็ช่วยพูดเกลี้ยกล่อมอีกสองสามคำ เหลียนฟางโจวจึงยอมรับข้อเสนอด้วยท่าทีที่ไม่เต็มใจนัก

จากนั้นนางก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างไม่ไว้หน้าใครว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้! นับจากวันนี้เป็นต้นไป เส้นทางการค้าของฝูโจว ฉางซา และหนานชาง ทั้งสามสายนี้จะต้องเป็นของข้า! พวกตระกูลเติ้งต้องถอนตัวออกไปทันที ห้ามยุ่งเกี่ยวอีกเด็ดขาด!”

“......” นายท่านผู้เฒ่าเติ้งถึงกับพูดอะไรไม่ออกด้วยความอึดอัด!

การพูดคุยกับคนที่ไม่เข้าใจในธุรกิจเช่นนี้ มันช่างยากเย็นเหลือเกิน!

เขาพยายามอธิบายให้เหลียนฟางโจวฟังอย่างอดทน เนื่องจากตระกูลเติ้งใช้เส้นทางการค้าเหล่านี้มานานหลายปี การที่จะให้ถอนตัวออกไปในทันทีนั้นเป็นไปไม่ได้ ต้องมีการจัดการเคลื่อนย้ายบุคลากรใหม่ จัดการคลังสินค้าที่อยู่ตามเส้นทางให้เรียบร้อย ซึ่งอย่างน้อยที่สุดก็ต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งเดือนถึงจะทำได้!

ดังนั้นเขาจึงขอร้องฮูหยินหลี่ให้โปรดเมตตา ใจเย็นและอนุญาตให้พวกเขาได้ดำเนินการจนถึงช่วงหลังปีใหม่ จากนั้นจึงจะส่งมอบทุกอย่างให้แก่นางอย่างสมบูรณ์ และสัญญาว่าตระกูลเติ้งจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเส้นทางการค้านั้นอีกแม้แต่น้อย!

แน่นอนว่าตระกูลเติ้งไม่ได้เป็นพวกที่คิดจะเอาเปรียบโดยไม่ให้สิ่งใดตอบแทน จะมอบค่าตอบแทนบางอย่างให้แก่นางด้วย...

แต่ไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เหลียนฟางโจวก็ตัดบทขึ้นมาทันที พร้อมกับแค่นเสียงอย่างไม่พอใจว่า “ท่านคิดว่าข้าเป็นคนที่โลภเงินมากมายหรือว่าเป็นคนที่ขาดแคลนเงินทองหรืออย่างไร? เรื่องการถอนตัวและจัดการบุคลากรกับสินค้าก็เป็นเรื่องของพวกตระกูลเติ้ง ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า! เส้นทางการค้านี้มันเป็นของข้าแล้ว แต่พวกท่านยังจะยึดไว้แบบนี้มันหมายความว่ายังไงกัน? หรือว่านี่เป็นแค่คำสัญญาลม ๆ แล้ง ๆ ที่ในความเป็นจริงข้ายังไม่ได้อะไรเลย แต่พวกท่านกลับจะพาคุณหนูเติ้งที่มากล่าวดูถูกข้าออกไปง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ? ไม่มีทาง!”

ไร้เหตุผลสิ้นดี! นายท่านผู้เฒ่าเติ้งร้องตะโกนอยู่ในใจ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับคนที่ไม่เข้าใจในกฎเกณฑ์หรือประเพณีที่ยึดถือกันมา คำอธิบายทุกอย่างกลับดูไร้พลังและไม่มีความหมายสิ้นดี!

นายท่านผู้เฒ่าเติ้งถึงกับพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางหลี่ฟู่ ผู้ว่าการมณฑลผู้นี้ควรจะเข้าใจใช่ไหม? คงไม่ใช่คนที่พูดจาไร้เหตุผลเหมือนกันหรอกนะ?

แต่ใครจะคิดว่า แม้หลี่ฟู่จะส่งสายตาแบบคนที่เข้าใจกลับมาให้เขา แต่นอกจากความเข้าใจนั้นยังมีสิ่งที่บ่งบอกว่า “ยอมรับความจริงเถอะ!”

เสียงของหลี่ฟู่ดังขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “ตระกูลเติ้งของท่านมีทั้งทรัพย์สินใหญ่โต กิจการยิ่งใหญ่ และอำนาจก็มหาศาล เรื่องเล็กน้อยเพียงนี้ หากเป็นคนอื่นอาจจะทำไม่ได้ แต่สำหรับตระกูลเติ้งของท่านแล้วมันยากตรงไหนกันเล่า?”

สองคนที่พูดจาไร้เหตุผลอย่างสิ้นเชิง! นายท่านผู้เฒ่าเติ้งรู้สึกเหมือนถูกหลี่ฟู่ตอกกลับจนแทบจะสำลักความโกรธ แต่น่าแค้นใจยิ่งนักที่เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมจำนน

เหลียนฟางโจวจึงแสดงท่าทีพึงพอใจออกมาอย่างภาคภูมิใจ

หลังจากจัดการส่งตระกูลเติ้งทั้งสามคนกลับไป เหลียนฟางโจวกับหลี่ฟู่ก็อดไม่ได้ที่จะมองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมา

แต่หลี่ฟู่ก็ยังคงมีความกังวลอยู่ไม่น้อย เอ่ยขึ้นว่า “เจ้ามั่นใจจริงหรือ? เติ้งเสี่ยวยาที่แท้จริงเป็นพ่อค้าที่เฉลียวฉลาด การแสดงละครของพวกเราในวันนี้อาจหลอกเขาได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น แต่เมื่อใดที่เจ้าลงมือ เขาก็ต้องตื่นตัวและรู้เท่าทันแน่ ถึงตอนนั้นเกรงว่า—”

เหลียนฟางโจวยิ้มอย่างมั่นใจพร้อมกล่าวว่า “จะกลัวไปทำไมกัน? พวกเราไม่ได้กำลังต่อสู้อย่างมือเปล่าสักหน่อย ท่านเป็นถึงผู้ว่าการมณฑลแห่งมณฑลหนานไห่ ส่วนข้าในมือก็สะสมทั้งบุคลากรและทรัพย์สินมากมาย เมื่อทุกอย่างถูกจัดการเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว จากการซ่อนเร้นก็จะกลายเป็นการเผยตัวอย่างเปิดเผย ถึงตอนนั้น แม้เขาจะรู้ตัวขึ้นมาแล้วจะทำอะไรได้?”

เหลียนฟางโจวหัวเราะเย็นชา “ข้ากล้ารับประกันเลยว่า ยิ่งเขาคิดจะโต้กลับ ก็ยิ่งตายเร็วเท่านั้น!”

หลี่ฟู่ได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะพร้อมกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นข้าก็วางใจแล้ว! เจ้าจงวางใจจัดการทุกอย่างเถอะ ทุกเรื่องปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเอง!”

“แน่นอนอยู่แล้ว” เหลียนฟางโจวยิ้มหวานก่อนจะกล่าวว่า “หากไม่มีท่านคอยหนุนหลัง ข้าก็คงทำอะไรหลาย ๆ อย่างไม่ได้เหมือนกัน!”

พวกผู้จัดการร้านและลูกน้องฝีมือดีที่ส่งมาก่อนหน้านี้ ก็คงถึงเวลาที่ต้องเริ่มลงมือทำงานแล้ว

เหลียนฟางโจวหยิบตั๋วเงินสองหมื่นตำลึงที่ฮูหยินเติ้งมอบให้มาโบกเล่นเบา ๆ แล้วผลักไปตรงหน้าหลี่ฟู่ พลางยิ้มแล้วกล่าวว่า “วันนี้ดวงดีไม่น้อย ถือว่าได้ลาภลอยที่ไม่น้อยและไม่มากจนเกินไป ท่านรับไปส่งมอบให้ท่านที่ปรึกษาใหญ่กับท่านที่ปรึกษารองเถิด ช่วงปลายปีนี้เหล่าเสมียนและผู้คุมงานทั้งหลายแห่งที่ทำการผู้ว่าการมณฑลก็จะได้รับค่าจ้างกันอย่างครบถ้วน ทุกคนจะได้มีช่วงปีใหม่ที่ดี!”

คำพูดนั้นทำให้หลี่ฟู่หัวเราะออกมาก่อนจะถอนหายใจอย่างซาบซึ้ง แล้วกล่าวอย่างไม่พอใจว่า “พวกนั้นมันเกินไปจริง ๆ! ปีหน้าไม่มีทางให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกแน่!”

ที่มณฑลหนานไห่แห่งนี้ ตระกูลใหญ่ทั้งสี่แทบจะไม่เคยเสียภาษีเลย ทุกปีพวกเขาจ่ายเพียงเล็กน้อยแค่เป็นสัญลักษณ์เท่านั้น ตระกูลใหญ่ตระกูลอื่น ๆ ก็ลอกเลียนแบบตามกัน จนกลายเป็นเรื่องปกติ ดังนั้น ภาษีที่เก็บได้ในแต่ละปีจึงมีจำนวนจำกัดอย่างมาก ทำให้สถานที่ราชการใหญ่โตเช่นนี้ ทั้งขุนนางระดับสูงและผู้ใต้บังคับบัญชาต่างก็อยู่ในสภาพที่ขัดสนพอสมควร ดังนั้น ตั๋วเงินสองหมื่นตำลึงนี้ จึงเพียงพอที่จะทำให้ทุกคนได้มีช่วงปีใหม่ที่ดีบ้าง

แน่นอนว่า หากต้องการให้ทุกคนมีช่วงเวลาปีใหม่ที่ดี เงินจำนวนนี้ยังไม่พอ เพราะทั้งสำนักงานตรวจการ (อั้นฉาฉือ) และสำนักงานควบคุมการทหาร (ตูจื่อฮุยฉือ) ก็ขาดแคลนเงินอยู่เช่นกัน เหลียนฟางโจวจึงต้องควักเงินส่วนตัวของตนออกมาเพิ่มเติม

แต่ถึงอย่างไร การจะช่วยเหลือมากเกินไปก็ไม่ดีนัก เพราะอาจทำให้คนอื่นสงสัยได้

วันรุ่งขึ้น ตระกูลเติ้งก็ส่งคนมามอบสัญญาการโอนเส้นทางการค้าทั้งสามสายให้กับเหลียนฟางโจว นางจึงรับไว้ด้วยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจอย่างที่ควรจะเป็น

ในเรื่องนี้ แค่คิดดูก็รู้แล้วว่าตระกูลเติ้งย่อมไม่กล้ากระทำการใด ๆ ที่ไม่ซื่อตรงอย่างแน่นอน เหลียนฟางโจวจึงตรวจสอบคร่าว ๆ แล้วเก็บสัญญาไว้ เตรียมการที่จะเรียกประชุมเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาของตนอย่างลับ ๆ ภายในไม่กี่วันนี้ เพื่อร่วมกันวางแผนการครั้งใหญ่

เมื่อเส้นทางการค้าทั้งสามสายตกมาอยู่ในมือของนาง ย่อมต้องใช้ประโยชน์ให้เกิดผลอย่างสูงสุด

คิดได้เช่นนี้ เหลียนฟางโจวก็นึกขึ้นได้ว่า ในฐานะฮูหยินของผู้ว่าการมณฑล นับตั้งแต่มาถึงมณฑลหนานไห่ ก็ยังไม่ค่อยได้พบปะหรือสร้างความสัมพันธ์กับพวกฮูหยินและคุณหนูของบรรดาตระกูลใหญ่และขุนนางในท้องถิ่นนี้เลย

นางจึงสั่งให้ชุนซิ่งนำรายชื่อที่ได้สั่งให้คนรวบรวมและจัดทำไว้ล่วงหน้ามาให้ดู หลังจากพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง นางก็เลือกชื่อออกมาสักยี่สิบคน เตรียมเขียนบัตรเชิญเชิญชวนให้มารวมตัวกันภายในอีกไม่กี่วันข้างหน้า

หลังจากครุ่นคิดเล็กน้อย นางก็ตัดสินใจเขียนจดหมายส่งไปถึงหลินอวี่ฮุ่ย ซึ่งตอนนี้ได้กลายเป็นฮูหยินของคุณชายสามแห่งตระกูลเล่อเจิ้งแล้ว เชิญชวนให้นางมาพักที่เมืองหนานไห่สักสองสามวัน และเข้าร่วมงานสังสรรค์นี้ด้วย

สำหรับงานสังสรรค์ครั้งนี้ เหลียนฟางโจวจำเป็นต้องคิดวางแผนให้ดี เตรียมการให้เรียบร้อย เพื่อให้แขกทุกคนรู้สึกได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นและเป็นกันเอง ต้องสร้างความสนิทสนมและดึงระยะห่างระหว่างกันให้ใกล้เข้ามา เพื่อให้การดำเนินการในอนาคตเป็นไปอย่างราบรื่น!

ตระกูลใหญ่ทั้งสี่มีอำนาจมหาศาลและฝังรากลึกมานาน หากต้องการโค่นล้มพวกเขา จำเป็นต้องค่อย ๆ บ่อนทำลายจากภายในทีละน้อย ค่อย ๆ กัดกินทีละเล็กทีละน้อยในจุดที่บอบบาง และต้องไม่เร่งรัดจนเกินไป

หากทำให้พวกเขาตกใจจนจนตรอก จนต้องดิ้นรนอย่างสิ้นหวังแล้วรวมพลังกันเพื่อโต้กลับ การจะเอาชนะพวกเขานั้นย่อมเป็นเรื่องยากยิ่งนัก!

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1231 เส้นทางการค้าสามสาย

 

บทที่ 1231 เส้นทางการค้าสามสาย

สาเหตุหนึ่งที่ทำให้เติ้งเสี่ยวยาประเมินผิดพลาดเกี่ยวกับความสามารถของ เหลียนฟางโจว  ก็เพราะเขาไม่รู้ถึงความเก่งกาจของนางมาก่อน

การที่หลี่ฟู่ได้รับคำสั่งให้มารับตำแหน่งในมณฑลหนานไห่นั้นเกิดขึ้นอย่างเร่งด่วน ไม่มีวี่แววอะไรให้สังเกตเห็นมาก่อน อีกทั้งระยะทางระหว่างเมืองหลวง กับมณฑลหนานไห่ ก็ห่างกันนับหมื่นลี้ ต่อให้เติ้งเสี่ยวยาอยากจะส่งคนไปสืบค้นข้อมูลของหลี่ฟู่ที่เมืองหลวง ก็ไม่อาจทำได้รวดเร็วขนาดนั้น

ตอนนี้เมื่อหลี่ฟู่เดินทางมาถึงมณฑลหนานไห่แล้ว แม้ว่าจะมีคนถูกส่งไปสืบข่าวที่เมืองหลวง แต่เมื่อผลการสืบค้นมาถึง ก็อาจไม่มีความหมายอีกต่อไป เพราะ...มีคนตัวเป็น ๆ อยู่ตรงหน้า การวิเคราะห์จากการเห็นกับตาย่อมชัดเจนและตรงประเด็นมากกว่าใช่หรือไม่?

ยิ่งไปกว่านั้น ถึงแม้จะมีคนส่งไปสืบข่าว ก็คงเน้นไปที่เรื่องของหลี่ฟู่เป็นหลัก ใครกันเล่าจะสนใจไปสืบค้นเรื่องของภรรยาของเขา?

นางผู้นั้น (เหลียนฟางโจว) ก็ไม่ใช่ คุณหนูตระกูลใหญ่ที่มีเบื้องหลังอันยิ่งใหญ่ หรือมาจากครอบครัวที่ทรงอำนาจอะไรเสียหน่อย!

เหลียนฟางโจวเห็นท่าทีของเขาก็ยิ่งรู้สึกสนุกสนานขึ้นมาในใจ ท่าทีของนางยิ่งดูเหมือนกับกำลังหยอกล้อมากกว่าเดิม นางยิ้มอย่างเกียจคร้านแล้วพูดขึ้นว่า “ข้าเชื่อว่านายท่านผู้เฒ่าเติ้งรักลูกสาวของตนมากนัก คงไม่ถึงกับเสียดายแค่เส้นทางการค้าสองสามเส้นเท่านั้นหรอกใช่หรือไม่?”

เส้นทางการค้าสองสามเส้นเท่านั้น!? เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ เติ้งเสี่ยวยาก็ถึงกับโกรธจนแทบจะระเบิดออกมา สีหน้าของเขาแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อมองไปที่ใบหน้าของเหลียนฟางโจว

ใครใช้ให้ตัวเองปล่อยให้คนพวกนี้จับจุดอ่อนได้กันเล่า? ต่อให้นางเป็นบุตรสาวที่เขารักมากแค่ไหน หรือแม้แต่นางจะเป็นบุตรสาวที่เขาไม่ได้รักเท่าไหร่ก็ตาม เขาก็ไม่อาจเพิกเฉยปล่อยปละละเลยได้อยู่ดี! หากเขาปล่อยผ่านไป คนอื่นจะมองตระกูลเติ้งอย่างไร?

ในใจของเติ้งเสี่ยวยาถึงกับสาปแช่งบุตรสาวของเขาอย่างดุเดือด แต่เมื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็จำต้องกล้ำกลืนความโกรธไว้แล้วฝืนยิ้มออกมา พลางเอ่ยถามอย่างอ่อนน้อมว่า “ไม่ทราบว่าท่านฮูหยินต้องการเส้นทางการค้าใดบ้างหรือขอรับ?”

เหลียนฟางโจวหันไปมองหลี่ฟู่อย่างขอความเห็น

หลี่ฟู่ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ภรรยาอยากได้เส้นทางการค้าใดก็บอกนายท่านผู้เฒ่าเติ้งตรง ๆ ได้เลย ขอเพียงภรรยามีความสุขก็พอ!”

เติ้งเสี่ยวยาถึงกับสะอึกจนแทบกระอัก! ไอ้พวกที่ไม่รู้เรื่องการค้าขายเลยแม้แต่นิดเดียวสองคนนี้ พูดอะไรกันออกมาเนี่ย! พวกเขาคิดว่าเส้นทางการค้าของตระกูลเติ้งเป็นอะไร? เป็นหมาที่เลี้ยงไว้หรือไง?

“ขอบคุณท่านโหวเจ้าค่ะ!” เหลียนฟางโจวยิ้มหวาน ก่อนจะหันกลับมาทางเติ้งเสี่ยวยา แล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มพร้อมกับยกนิ้วขึ้นนับอย่างสบายอารมณ์ “ข้าไม่ได้อยากได้มากมายอะไรหรอกนะ อืม... เอาแค่สามเส้นก็พอ เส้นหนึ่งไปหนานชาง, เส้นหนึ่งไปฉางซา  และอีกเส้นไปฝูโจวก็พอแล้ว!”

กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเติ้งเสี่ยวยากระตุกขึ้นสองครั้งด้วยความโกรธจัด เขาแอบสังเกตสีหน้าของเหลียนฟางโจวอย่างละเอียด แต่ก็ไม่พบร่องรอยของความเจ้าเล่ห์หรือน้ำเสียงที่มีเลศนัยแม้แต่น้อย ทำให้เขารู้สึกสับสนอยู่ในใจ —หรือว่านางต้องการเส้นทางการค้าจริง ๆ แค่เพราะอยากเล่นแก้เบื่อเท่านั้น?

เส้นทางการค้าทั้งสามเส้นนี้ มีความสำคัญอย่างยิ่ง เพราะว่า: ฝูโจว— ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ ใกล้กับเมืองท่าการค้าขนาดใหญ่ที่รุ่งเรืองอย่างเฉวียนโจว  และอยู่ไม่ไกลจากจางโจวที่ตั้งอยู่บนที่ราบจางโจวอันอุดมสมบูรณ์และได้รับการขนานนามว่าเป็นดินแดนแห่งปลา ข้าว ผลไม้ และแตง  สินค้าการเกษตรอุดมสมบูรณ์และการค้าขายก็ครึกครื้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งยังสามารถหาสินค้านำเข้าที่หายากจากที่อื่นได้ที่นี่เป็นจำนวนมาก

ฉางซา — ตั้งอยู่ในเส้นทางการค้าที่สำคัญ ทั้งทางบกและทางน้ำ เป็นจุดศูนย์กลางที่เชื่อมโยงการค้าระหว่างเหนือและใต้มาโดยตลอด ถือเป็นเมืองการค้าที่คึกคักมาตั้งแต่โบราณ เพราะเป็นเมืองสำคัญสำหรับการค้าขายและกระจายสินค้าจากเหนือสู่ใต้

หนานชาง— การค้าขายจากที่นี่สามารถผ่านไปยังเมืองต่าง ๆ ได้ เช่น ก้านโจว, จีอัน , ซินอวี๋  และที่สำคัญสามารถเชื่อมไปยังจิ่วเจียง , หนานจิง , จิ่งเต๋อเจิ้น  ซึ่งเป็นเมืองที่มีชื่อเสียงด้านเครื่องเคลือบดินเผา และสินค้าพิเศษที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

ที่สำคัญไปกว่านั้นคือ เส้นทางการค้าทั้งสามเส้นนี้แม้ว่าจะไม่ใช่เส้นทางที่ยาวมาก แต่กลับเดินทางได้สะดวกมาก โดยเฉพาะเส้นทางไปฝูโจวและหนานชาง  ซึ่งมีเส้นทางแม่น้ำสายใหญ่ให้เดินทางไปได้อย่างสะดวก สิ่งนี้ทำให้ต้นทุนในการขนส่งต่ำลงอย่างมาก!

การที่เหลียนฟางโจวขอเส้นทางการค้าสามเส้นนี้ หมายความว่านางได้เล็งเห็นถึง กำไรอันมหาศาลและศักยภาพในการควบคุมตลาดที่สำคัญทั้งทางบกและทางน้ำ แน่นอนว่าเป็นข้อเสนอที่ตระกูลเติ้งย่อมไม่อยากจะเสียไปง่าย ๆ...

ในอดีต ตระกูลเติ้งต้องทุ่มเทความพยายามอย่างมหาศาล และต่อสู้กับกลุ่มอิทธิพลต่าง ๆ อย่างดุเดือดเพื่อให้ได้ เส้นทางการค้าทั้งสามเส้นนี้มาอยู่ในมือ การต่อสู้แย่งชิงนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ผลที่ได้ก็คุ้มค่าเกินคาด เพราะตั้งแต่ที่ตระกูลเติ้งควบคุมเส้นทางการค้าทั้งสามเส้นนี้ได้ แต่ละปีก็นำพากำไรจำนวนมหาศาลเข้าสู่ตระกูลอย่างต่อเนื่อง

และบัดนี้... แค่เพียงคำพูดของฮูหยินผู้ว่าการมณฑล พวกเขาก็ต้องยอมส่งมอบเส้นทางการค้าอันมีค่าทั้งสามนี้ไปให้เปล่า ๆ อย่างนั้นหรือ?

แต่ถ้าไม่ให้ล่ะ...?

เติ้งเสี่ยวยาพยายามทำสีหน้าให้ดูสุภาพอ่อนโยนที่สุด ยิ้มออกมาอย่างเป็นมิตรพลางพูดว่า “ฮูหยินอยากหาความสนุกแก้เบื่อหรือ? ข้าน้อยคิดว่าเส้นทางการค้าทั้งสามเส้นนี้อาจจะไม่ค่อยเหมาะสมเท่าใดนัก! ข้าน้อยเคยเดินทางผ่านเส้นทางเหล่านี้มาแล้ว บอกได้เลยว่าระหว่างทางไม่มีทิวทัศน์ที่สวยงามอะไรให้ดูเลย ต่างจากเส้นทางไป กุ้ยหลิน, ไหว่ฮว่าและเจ้าโจวอย่างมาก! ทิวทัศน์ที่กุ้ยหลินนั้นกล่าวกันว่าความงามเป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้า ไม่มีที่ใดเทียบได้...”

เขาพยายามเบี่ยงเบนความสนใจของเหลียนฟางโจว ด้วยการเสนอเส้นทางที่แตกต่างและดูเหมือนจะน่าสนใจกว่า ทั้งที่ในใจเขานั้นกำลังร้อนรนอย่างมาก...

เหลียนฟางโจวหัวเราะคิกคักก่อนจะพูดขึ้นว่า “แต่ว่า ข้าน่ะชอบ ฉางซา, หนานชางและฝูโจวมากกว่านี่นา! ใครบอกกันว่าการแก้เบื่อจะต้องไปดูทิวทัศน์สวยงามเท่านั้น? การไปดูทิวทัศน์ต่างหากที่น่าเบื่อจนแทบตาย! ถ้าจะให้หายเบื่อก็ต้องไปที่ที่ผู้คนพลุกพล่าน มีการค้าขายที่มั่งคั่งคึกคักต่างหาก! แล้วข้ายังได้ยินมาว่า ที่ฝูโจวนั้นสามารถซื้อของแปลก ๆ ที่ถูกนำเข้ามาจากต่างแดนได้มากมายอยู่เสมอ! บางทีก็ยังสามารถพบเห็นพวกคนต่างชาติที่มีรูปร่างหน้าตาแปลกประหลาดอีกด้วย ช่างน่าสนุกจริง ๆ!”

ขณะที่พูด ดวงตาของเหลียนฟางโจวก็แสดงให้เห็นถึงความใฝ่ฝันและความตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด นางยิ้มออกมาอย่างมีชีวิตชีวา ราวกับกำลังจินตนาการถึงสิ่งที่ตนเองจะได้พบเจอ

หลี่ฟู่อดไม่ได้ที่จะพูดแทรกด้วยเสียงหัวเราะว่า “ภรรยาพูดผิดแล้ว! เมืองท่าที่แท้จริงและครึกครื้นที่สุดก็คือเฉวียนโจวต่างหาก เป็นเมืองท่าที่มีเรือนับหมื่นลำจอดเทียบท่า! หากจะเทียบกับเฉวียนโจวแล้ว ฝูโจว ก็ยังห่างไกลนัก! เจ้านี่มัน... ผู้หญิงแท้ ๆ ความรู้เรื่องนี้ช่างคับแคบเสียจริง!”

คำพูดของหลี่ฟู่ดูเหมือนจะเป็นการหยอกล้อ แต่ก็แฝงไปด้วยความเอ็นดูอย่างชัดเจน...

เหลียนฟางโจวทำท่าทางไม่พอใจ ยู่ริมฝีปากเล็กน้อยพร้อมกับส่งเสียง “ฮึ” ออกมาเบา ๆ พลางพูดอย่างไม่ยอมแพ้ว่า “ข้าน่ะไม่เคยไปมาก่อนนี่นา! แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรล่ะ? เอาเถอะ ถ้าอย่างนั้นข้าจะไม่เอาฝูโจว  ข้า—”

“งั้นก็ตกลงตามนี้เลย! เส้นทางการค้าที่ภรรยาท่านกล่าวถึงทั้งสามเส้น ตระกูลเติ้งจะยกให้!”

เติ้งเสี่ยวยาถึงกับตกใจแทบสะดุ้งขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเหลียนฟางโจวกำลังจะพูดเปลี่ยนจากฝูโจวไปเป็นเฉวียนโจว เขาก็รีบพูดตัดบทขึ้นมาทันทีอย่างร้อนรน โดยไม่สนใจเรื่องมารยาทหรือกฎเกณฑ์อะไรทั้งสิ้น

ตอนนี้เขาเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแล้วว่า ผู้ว่าการมณฑล(หลี่ฟู่)คนนี้ แม้ภายนอกจะดูสง่างามและน่าเกรงขาม อีกทั้งชื่อเสียงการทำศึกสงครามก็ไม่ได้เป็นเรื่องหลอกลวง แต่สิ่งหนึ่งที่เห็นได้ชัดก็คือ...เขากลัวภรรยาอย่างมาก!

คิดดูแล้วก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลอยู่เหมือนกัน มิฉะนั้นแล้วเหตุใดเขาถึงไม่มีอนุภรรยาเลยแม้แต่คนเดียว? หากไม่ใช่เพราะเขารักภรรยาของตนอย่างลึกซึ้งแล้วล่ะก็ จะสามารถยอมรับให้ภรรยาที่มาจากชนบทคนนั้นนั่งอยู่ในตำแหน่งฮูหยินท่านโหวอย่างมั่นคงได้อย่างไรกัน?

ยังไงเสีย... คนพวกนี้ก็ไม่เข้าใจเรื่องการค้าขายอยู่แล้ว ถ้าจะเอาเส้นทางการค้าไป ก็ปล่อยให้เอาไปเถอะ! ถึงแม้การที่ตระกูลเติ้งจะไม่สามารถเดินทางค้าขายผ่าน เส้นทางการค้าทั้งสามเส้นนี้ จะทำให้เกิดการสูญเสียไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นที่จะทำให้รากฐานของตระกูลพังทลายลงได้

แต่ถ้าหากปล่อยให้นางได้เส้นทางการค้าเฉวียนโจวไป นั่นต่างหากที่ถือเป็นหายนะอย่างแท้จริง!

ในใจของ เติ้งเสี่ยวยายังคงมีความคิดที่แสนจะไร้เดียงสาอยู่ เขาคิดว่า... ฮูหยินผู้ว่าการมณฑลก็คงจะรู้สึกว่าการทำการค้าเป็นเรื่องแปลกใหม่ที่น่าสนุกเท่านั้นเอง

อีกไม่นาน เมื่อนางรู้สึกเบื่อหน่ายกับความแปลกใหม่นี้แล้ว และคิดว่าไม่มีอะไรน่าสนใจอีกต่อไป จากนั้นเขาก็สามารถหาทางติดต่อคนที่มีอำนาจ มีอิทธิพล หรือใช้เงินก้อนใหญ่ส่งไปเป็นของกำนัลที่ยิ่งใหญ่แก่พวกเขา แล้วก็สามารถเอาเส้นทางการค้าทั้งสามนี้กลับคืนมาได้ไม่ยาก!

ถ้าพูดให้ถูกก็คือ... มันก็แค่การที่ตระกูลเติ้งหยุดการค้าขายผ่านเส้นทางการค้าสามเส้นนี้ชั่วคราวเท่านั้นเอง...

หากเติ้งเสี่ยวยารู้ว่าเหลียนฟางโจวจะสามารถควบคุมเส้นทางการค้าทั้งสามเส้นนี้ ได้อย่างรวดเร็ว และยังสามารถใช้เส้นทางทั้งสามนี้เป็น ฐานที่มั่น (จุดยุทธศาสตร์สำคัญ) เพื่อค่อย ๆ ขยายเครือข่ายการค้าราวกับใยแมงมุมที่แผ่ขยายออกไปทุกทิศทุกทาง กลืนกินอิทธิพลของเส้นทางการค้าอื่น ๆ จนในที่สุดสามารถครอบครองตลาดการค้าได้อย่างสมบูรณ์

ถ้าเขารู้เรื่องนี้ ต่อให้ต้องตัดความสัมพันธ์กับลูกสาวที่ไม่ได้เรื่องคนนี้อย่างสิ้นเชิง ต่อให้ต้องทนรับชื่อเสียงอันเย็นชาและโหดเหี้ยมในฐานะพ่อที่ไม่สนใจลูกสาว เขาก็จะไม่มีวันมอบ เส้นทางการค้าทั้งสามนี้ให้กับเหลียนฟางโจวเด็ดขาด!

แต่น่าเสียดายที่เขาไม่รู้เลยว่า...เหลียนฟางโจวกับหลี่ฟู่ได้ศึกษาวิเคราะห์เส้นทางการค้าทั้งหมดที่ตระกูลเติ้งควบคุมอยู่ ไม่ว่าจะเป็นเส้นทางการค้าสายสั้นหรือสายยาว โดยผ่านการถกเถียงและพิจารณาอย่างละเอียดหลายครั้งหลายหน

จนในที่สุด พวกเขาก็สามารถเลือกออกมาได้ว่า เส้นทางการค้าทั้งสามนี้ เป็นเส้นทางที่ไม่กระทบถึงรากฐานหลักของตระกูลเติ้ง แต่กลับสามารถสร้างประโยชน์อย่างมหาศาลให้กับพวกเขาเองได้ และเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับการ “แสร้งทำเป็นหมูเพื่อหลอกกินเสือ” (ทำตัวอ่อนแอเพื่อหลอกลวงศัตรู) อย่างสมบูรณ์แบบ!

หลี่ฟู่กับเหลียนฟางโจวร่วมมือกันแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร แล้วก็สามารถหลอกลวงเติ้งเสี่ยวยาได้อย่างง่ายดาย

สิ่งนี้เกิดขึ้นเพราะถึงแม้ว่าเติ้งเสี่ยวยาจะเป็นคนที่มีความฉลาดเฉียบแหลม แต่ก็มีหลายปัจจัยที่ทำให้เขาตกหลุมพรางนี้ได้อย่างสมบูรณ์

ประการแรก: หลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวได้วางแผนไว้ล่วงหน้าอย่างรอบคอบ ในขณะที่เติ้งเสี่ยวยากลับไม่ทันได้เตรียมการอะไรเลย ทำให้เขาเสียโอกาสในการควบคุมสถานการณ์ไปตั้งแต่แรก

ประการที่สอง: แม้ว่ามณฑลหนานไห่จะเป็นสถานที่ที่ผู้คนมีความคิดที่เปิดกว้าง แต่ความคิดแบบชายเป็นใหญ่ก็ยังคงมีอยู่ทั่วทั้งแผ่นดิน

เติ้งเสี่ยวยาดูถูกเหลียนฟางโจว  เพราะคิดว่านางเป็นแค่ผู้หญิง จึงไม่เชื่อว่านางจะมีความสามารถมากมายในด้านการค้าขายได้

นอกจากนี้ เขายังดูถูกหลี่ฟู่ด้วยเช่นกัน เพราะคิดว่าเขาเป็นแค่แม่ทัพที่สร้างตัวจากผลงานทางการทหารเท่านั้น แล้วแม่ทัพที่รู้แต่การทำศึกสงครามจะมีความรู้ความสามารถอะไรเกี่ยวกับเรื่องการค้าได้อย่างไร?

เพราะความคิดเช่นนี้ ทำให้เติ้งเสี่ยวยาพลาดพลั้งอย่างใหญ่หลวงโดยไม่รู้ตัว...

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1230 เงื่อนไขในการปล่อยตัวนาง

 

บทที่ 1230 เงื่อนไขในการปล่อยตัวนาง

เติ้งเสี่ยวยาเป็นคนที่ฉลาดมาก รู้ดีว่าการจะทำอะไรต้องค่อย ๆ ก้าวไปทีละขั้น เขาจึงไม่ได้รีบร้อนที่จะถามถึงเรื่องใด ๆ หลังจากส่งของกำนัลไปแล้ว เขาพูดคุยเรื่องทั่วไปเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงอย่างสงบใจ แล้วก็เริ่มจิบชาพลางยิ้มแย้มพูดคุยกับพ่อบ้านเสี่ยวเฉียนเกี่ยวกับศิลปะการดื่มชาอย่างออกรส

ส่วนฮูหยินเติ้งกลับรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่ไม่น้อย หลายครั้งที่อยากจะถามพ่อบ้านเสี่ยวเฉียนเกี่ยวกับสถานการณ์ของบุตรสาว แต่ก็ไม่ได้รับโอกาสที่จะถามเลย

ไม่นานนัก เหลียนฟางโจวและหลี่ฟู่ก็เดินเข้ามาด้วยกัน เมื่อเห็นเช่นนั้น เติ้งเสี่ยวยารีบลุกขึ้นพร้อมกับฮูหยินเติ้ง แล้วก้าวเข้าไปคารวะทักทายอย่างรวดเร็ว

“นายท่านผู้เฒ่าเติ้งนับว่าเป็นคหบดีผู้มีชื่อเสียงในมณฑลนี้ ตระกูลเติ้งก็ถือเป็นตระกูลเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงยาวนานในมณฑลหนานไห่ ไม่ต้องมากพิธี เชิญนั่งเถอะ” หลี่ฟู่ยกมือขึ้นเป็นเชิงเชิญพร้อมกับยิ้มให้อย่างสุภาพ

เติ้งเสี่ยวยายิ้มกล่าวขอบคุณ ก่อนจะนั่งลงพร้อมกับภรรยาด้วยความเคารพ

เขาอดไม่ได้ที่จะใช้หางตาแอบเหลือบมองหลี่ฟู่อย่างรวดเร็วหลายครั้ง และต้องยอมรับว่าท่านผู้นี้ดูสง่างามและทรงพลังอย่างไม่ธรรมดา ในใจคิดว่า — ผู้ที่เคยนำทัพและผ่านการรบใหญ่มานั้นย่อมแตกต่างจากคนทั่วไปอย่างแท้จริง!

ทั้งท่วงท่าที่ดูสูงส่ง และรัศมีความน่าเกรงขามเช่นนี้ ไม่มีทางที่จะเสแสร้งทำขึ้นมาได้ง่าย ๆ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ลูกสาวตัวดีของเขาจะไปหลงใหลเข้า...

แต่ทว่า—เมื่อคิดถึงเรื่องของลูกสาวคนนั้น เติ้งเสี่ยวยาก็อดไม่ได้ที่จะหันไปสังเกตเหลียนฟางโจวอย่างลับ ๆ เห็นว่านางมีท่าทีอ่อนโยนสง่างาม รูปร่างหน้าตางดงามโดดเด่น ทุกอิริยาบถเต็มไปด้วยความสงบนุ่มนวลและเรียบร้อย ช่างเป็นสตรีผู้เพียบพร้อมในฐานะนายหญิงของตระกูลใหญ่คนหนึ่ง ดูอย่างไรก็ไม่น่าจะเป็นคนที่ใช้เล่ห์เหลี่ยมต่ำช้าเช่นนั้นได้...

หลังจากพูดคุยทักทายกันตามมารยาทอยู่สักครู่ เติ้งเสี่ยวยา ก็ถอนหายใจยาว ก่อนจะเอ่ยปากพูดถึงเรื่องของเติ้งเมิ่งหานอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่อ้อมค้อม

เติ้งเสี่ยวยาเริ่มต้นด้วยการตำหนิและดุด่าว่ากล่าวบุตรสาวที่ไม่เอาไหนอย่างรุนแรง พร้อมทั้งกล่าวยืนยันอย่างหนักแน่นว่า ข่าวลือเกี่ยวกับภรรยาของหลี่ฟู่นั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลของเขาโดยเด็ดขาด!

เขายังกล่าวอีกว่า บุตรสาวตัวดีของเขาเป็นคนปากเสีย และการที่ต้องถูกคุมขังอยู่ที่จวนผู้ว่าการมณฑลเป็นเวลาสองวันนั้นก็ถือว่าเป็นเรื่องดี เพราะจะได้เป็นบทเรียนให้กับนาง เพื่อที่จากนี้ไปจะได้ไม่กล้าเอ่ยคำพูดเหลวไหลหรือทำอะไรโง่เขลาโดยไม่รู้ตัวว่ากำลังก่อเรื่องใหญ่

จากนั้นเขาก็กล่าวขออภัยแทนบุตรสาว พร้อมกับอธิบายอย่างตรงไปตรงมาว่า เพื่อแสดงให้เห็นถึงท่าทีของตระกูลเติ้งที่ยอมรับความผิดและแสดงความจริงใจ เขายินดีที่จะมอบเงินจำนวนสองหมื่นตำลึงเงินเป็นค่าชดเชย และขอร้องให้หลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวยกโทษให้แก่บุตรสาวของเขา

เขารับปากอย่างจริงจังว่า หลังจากนี้บุตรสาวของเขาจะไม่มีวันปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าสองสามีภรรยาอีก และจะไม่มาก่อกวนหรือรบกวนชีวิตของพวกเขาอีกต่อไปอย่างแน่นอน!

ใครจะคาดคิดว่าหลี่ฟู่จะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจือด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้มว่า “นายท่านผู้เฒ่าเติ้งสมแล้วที่เป็นพ่อค้าผู้ยิ่งใหญ่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในเขตมณฑลหนานไห่ การคำนวณของท่านช่างละเอียดรอบคอบยิ่งนัก! บุตรสาวของท่านพูดจาดูหมิ่นและด่าทอภรรยาของข้าอย่างหยาบคาย อีกทั้งยังเป็นการดูหมิ่นถึงระดับฮูหยินขุนนางที่ได้รับแต่งตั้งจากราชสำนัก โทษหนักถึงขั้นจำคุกหรือเนรเทศก็ยังถือว่าไม่เกินไปเลยด้วยซ้ำ

แต่นายท่านผู้เฒ่าเติ้งกลับคิดว่าเพียงแค่เงินจำนวนสองหมื่นตำลึงเงินก็สามารถยุติเรื่องนี้ได้อย่างนั้นหรือ? ท่านคิดหรือว่าข้าเป็นคนที่ขาดแคลนเงินเพียงแค่สองหมื่นตำลึงเช่นนั้นหรือ?”

แม้ว่าเติ้งเสี่ยวยาจะรู้ดีอยู่แล้วว่าโอกาสที่สองสามีภรรยาคู่นี้จะตอบตกลงรับข้อเสนอนั้นมีน้อยมาก แต่เมื่อได้ยินหลี่ฟู่ปฏิเสธ เขาก็ยังคงฝืนยิ้มอย่างสุภาพ แม้ในใจจะไม่ได้รู้สึกผิดหวังมากเท่าใดนัก เพราะสำหรับเขา การเจรจาต่อรองนั้นก็เหมือนกับการทำการค้า ค่อย ๆ ยื่นข้อเสนอแล้วปรับแก้ไปตามความเหมาะสม

เติ้งเสี่ยวยาจึงรีบทำสีหน้าเศร้าหมองแสดงถึงความละอายใจ และยิ้มแหย ๆ อย่างอึดอัด ก่อนจะรีบพูดพร้อมกับยิ้มอย่างประจบว่า “ข้าน้อยโง่เขลาเอง โง่เขลาจริง ๆ! ขอท่านผู้ว่าการมณฑลโปรดชี้แนะ แล้วท่านต้องการให้เรื่องนี้จบลงอย่างไรหรือขอรับ?”

เติ้งเสี่ยวยาถอนหายใจหนัก ๆ ด้วยความจนปัญญา ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอับจนหนทาง “ตามหลักแล้ว ยัยลูกอกตัญญูคนนี้กล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ บังอาจล่วงเกินฮูหยิน  ต่อให้ถูกฆ่าตายก็ถือว่าเป็นกรรมที่นางสมควรได้รับ! แต่ถึงอย่างไรนางก็ยังเป็นเลือดเนื้อเชื้อไข เป็นลูกของพวกเรา ความสัมพันธ์สายเลือดย่อมเข้มข้นกว่าสายน้ำ ข้าน้อยกับภรรยาจะให้ตัดใจไม่สนใจนางได้อย่างไร? ดังนั้น จึงได้แต่หน้าด้านหน้าทนมาขอร้องท่านผู้ว่าการมณฑลและฮูหยินให้โปรดเมตตา เรื่องจำนวนเงินนั้นไม่ว่าจะเท่าใดก็ตาม ขอเพียงทำให้ท่านทั้งสองหายโกรธและยอมปล่อยนางไป ข้าน้อยก็ยินดีจ่ายอย่างไม่มีข้อแม้ ขอท่านทั้งสองอย่าได้เกรงใจ ขอเพียงบอกมาตรง ๆ ต่อให้ต้องใช้เงินมากเพียงใด ตระกูลเติ้งก็ยอมจ่ายด้วยความเต็มใจทั้งสิ้น!”

ฮูหยินเติ้งที่อยู่ข้าง ๆ ก็ถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา พลางใช้มือปาดน้ำตาพร้อมทั้งร้องขอความเมตตาไม่หยุด

หลี่ฟู่ยังคงนิ่งเงียบ ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากของเขาเลย...

เหลียนฟางโจวกลับยิ้มเบา ๆ ออกมา ก่อนจะเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่แฝงไปด้วยความเฉียบคม “นายท่านผู้เฒ่าเติ้ง, ฮูหยินเติ้ง  พวกท่านยังไม่เข้าใจอีกหรือ? เรื่องเงินน่ะ พวกเราไม่ได้เห็นเป็นสิ่งที่มีค่าอะไรเลย! ยิ่งไปกว่านั้น หากพูดออกไปก็คงไม่ใช่เรื่องที่ฟังดูดีสักเท่าไร! หึ! การที่ต้องทนรับคำพูดหยาบคายของบุตรสาวท่านต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนั้น ทุกคนต่างก็ได้ยินกันหมด แล้วสุดท้ายข้ากลับเลือกที่จะรับเงินเพื่อยุติเรื่องนี้อย่างนั้นหรือ? แล้วพวกท่านคิดว่า ผู้คนนอกจะมองข้าอย่างไร? จะมองท่านโหว ของข้าอย่างไร?”

เติ้งเสี่ยวยาถึงกับอึ้งไปในทันที คำพูดของนางทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกระแทกอย่างแรง ในใจอดคิดไม่ได้ว่า — นี่มันหมายความว่ายังไงกัน? ฮูหยินของท่านโหวพูดแบบนี้ออกมาได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น นางเป็นถึงฮูหยินของท่านโหว แต่กลับพูดคำเหล่านี้ออกมาอย่างเปิดเผยโดยไม่อายอะไรเลย นี่มัน... สมแล้วที่ว่ามาจากชนบทจริง ๆ...

เติ้งเสี่ยวยารู้สึกเหมือนตัวเองถูกโจมตีทางความคิดอย่างหนัก ในที่สุดก็ได้เรียนรู้บทเรียนว่า “อย่าตัดสินคนเพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอก”

นั่นล่ะ! ช่างน่าขันเสียจริง ที่ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่า นางเป็นสตรีที่สุภาพอ่อนโยนและมีคุณธรรมอยู่เลย...

“เช่นนั้นแล้ว ในความเห็นของฮูหยิน ควรจะทำอย่างไร ถึงจะยอมปล่อยตัวบุตรสาวของข้าน้อย?” เติ้งเสี่ยวยาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มหนัก สีหน้าก็ดูจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย

ถ้าไม่ต้องการเงิน แล้วต้องการอะไร?

เหลียนฟางโจวเอ่ยตอบอย่างสงบนิ่ง “การขอโทษอย่างเปิดเผยนั้นเป็นสิ่งที่ต้องทำอย่างแน่นอน! ในข้อนี้ นายท่านผู้เฒ่าเติ้งกับฮูหยินเติ้งไม่รู้ว่ามีข้อขัดข้องหรือไม่?”

เติ้งเสี่ยวยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “นั่นเป็นสิ่งที่ควรทำ ข้าไม่มีอะไรจะคัดค้าน”

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว!” เหลียนฟางโจว ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะกล่าวต่อ “ถ้าอย่างนั้น ขอให้ฮูหยินเติ้งช่วยพูดคุยเกลี้ยกล่อมกับคุณหนูเติ้งให้ดี ๆ เสียก่อน การขอโทษก็ควรจะทำให้ดูเหมือนการขอโทษจริง ๆ ด้วย! หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก ก็อย่าได้โทษข้าแล้วกัน เพราะข้าจะไม่ยอมให้ใครมาท้าทายศักดิ์ศรีของข้าอย่างซ้ำแล้วซ้ำเล่า!”

เติ้งเสี่ยวยากับฮูหยินเติ้งสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนที่ฮูหยินเติ้งจะพยักหน้าและฝืนตอบออกมาด้วยเสียงที่ไม่ค่อยมั่นใจนักว่า “ฮูหยินวางใจได้ หานเอ๋อร์ไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักความเหมาะสมถึงเพียงนั้น!”

“ก็ดีแล้ว!” เหลียนฟางโจวยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองที่เติ้งเสี่ยวยา แล้วพูดด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนอ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง “สำหรับข้าเอง ในแต่ละวันก็ไม่มีสิ่งใดที่ชอบเป็นพิเศษ เพียงแต่ชอบเล่นสนุกด้วยการทำการค้าขายเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปเรื่อยเปื่อยเท่านั้น! ดังนั้นข้าจะไม่อ้อมค้อมกับนายท่านผู้เฒ่าเติ้งให้เสียเวลา ข้าต้องการเส้นทางการค้าของท่านสามเส้น ไม่ทราบว่านายท่านผู้เฒ่าเติ้งจะยอมเสียสละให้ได้หรือไม่?”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าของเติ้งเสี่ยวยาก็เปลี่ยนไปทันที แววตาของเขาฉายแววโกรธขึ้นมาอย่างชัดเจน

ตระกูลเติ้งนั้นสร้างตัวขึ้นมาจากการทำการค้าและขายสินค้า โดยเฉพาะเมื่อมาถึงรุ่นของเติ้งเสี่ยวยานี้เองที่ได้ทำการขยายอาณาเขตในวงการค้าขาย สร้างชื่อเสียงและความรุ่งเรืองขึ้นมาด้วยความยากลำบาก ต้องใช้ความอุตสาหะและการวางแผนอย่างหนักหน่วงมากมายกว่าจะมีสถานะอันมั่นคงและรุ่งเรืองเช่นทุกวันนี้... แล้วนี่นางกลับต้องการเส้นทางการค้าของเขาถึงสามเส้น!?

การค้าได้นำพาโอกาสอันไร้ขีดจำกัดและความมั่งคั่งมาสู่ตระกูลเติ้ง ทั้งยังเป็นสิ่งที่ทำให้ตระกูลเติ้งมีอำนาจและเกียรติภูมิอย่างสูงส่ง สำหรับเติ้งเสี่ยวยา ผู้เป็นพ่อค้าที่ชาญฉลาดและมีสายตาแหลมคม การทำการค้าเป็นสิ่งที่เขาให้ความสำคัญอย่างมาก และถือว่าเป็นสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์อย่างหนึ่ง แต่เมื่อได้ยิน เหลียนฟางโจวพูดถึงการค้าขายที่เขาให้ความเคารพนับถือด้วยน้ำเสียงที่ว่า “ทำมาเล่น ๆ แก้เบื่อไปวัน ๆ” เขาก็รู้สึกทั้งรังเกียจและโกรธเคือง

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังต้องทนกล้ำกลืนความไม่พอใจเอาไว้ จะไม่ให้โกรธได้อย่างไร?

ขณะที่เติ้งเสี่ยวยากำลังลังเลอยู่นั้น หลี่ฟู่ก็แค่นเสียงเย็นชาพร้อมกับเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา “นายท่านผู้เฒ่าเติ้ง นี่ท่านไม่ยินยอมอย่างนั้นหรือ? ตระกูลเติ้งของท่านควบคุมการค้ากว่าร้อยละเจ็ดของการค้าทั้งหมดในมณฑลหนานไห่ แต่ภรรยาของข้าต้องการแค่สองหรือสามเส้นทางการค้าเพื่อแก้เบื่อเท่านั้น ท่านก็ยังไม่ยอมอีกอย่างนั้นหรือ? หรือว่า... นายท่านผู้เฒ่าเติ้ง อยากจะเห็นบุตรสาวที่ไม่ได้เรื่องของท่าน ถูกเฆี่ยนประจานต่อหน้าผู้คน แล้วเนรเทศไปไกลนับพันลี้?”

คำพูดของหลี่ฟู่เต็มไปด้วยความเย็นชาและแฝงด้วยแรงกดดันอย่างหนักหน่วง ราวกับจะบีบคั้นให้เติ้งเสี่ยวยาต้องตัดสินใจโดยเร็ว!

“อย่า! ห้ามเด็ดขาด!” ฮูหยินเติ้งตกใจจนหน้าถอดสี รีบพูดขึ้นมาทันที “ไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! ใต้เท้าหลี่ ฮูหยิน ได้โปรดให้โอกาสยัยลูกสาวที่ไม่ได้เรื่องของพวกเราได้มีศักดิ์ศรีเหลืออยู่บ้างเถิด!”

เหลียนฟางโจวยกมือขึ้นปิดปากพลางหัวเราะคิกคัก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ช้า ๆ และดูสบาย ๆ อย่างไม่ใส่ใจว่า

“ฮูหยินเติ้ง ท่านกำลังขอร้องคนผิดแล้วล่ะ! ขอร้องพวกเรามีประโยชน์อะไร? มันขึ้นอยู่กับว่านายท่านผู้เฒ่าเติ้งจะยอมตกลงหรือไม่ต่างหากล่ะ!”

ท่าทีที่ไม่แยแสและดูเหมือนเล่นสนุกของ เหลียนฟางโจว ยิ่งทำให้ เติ้งเสี่ยวยาโกรธจนแทบจะระเบิดออกมา!

ธุรกิจที่เขาทุ่มเทสร้างขึ้นมาอย่างยากลำบาก... ธุรกิจที่เขารักและเห็นว่าสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง... แต่ฮูหยินของใต้เท้าหลี่กลับพูดถึงมันด้วยน้ำเสียงที่หยอกล้อและไม่จริงจังเช่นนี้ ช่างเป็นเรื่องที่... เป็นเรื่องที่...ไร้สาระเกินจะทน!