จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1260 เหยียบลงสู่ธุลีดิน

 

บทที่ 1260 เหยียบลงสู่ธุลีดิน

ฝูเว่ยสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย ในอกเต็มไปด้วยความอาดูรและคั่งแค้นจนอยากจักแผดร้อง "ไม่เอา! ไม่ใช่เช่นนี้!" ทว่ากลับต้องกล้ำกลืนฝืนทนมิอาจเอ่ยคำใดออกมาได้แม้แต่ครึ่งคำ

ใต้เท้าไป๋กระแอมไอทีหนึ่ง พลันปรับน้ำเสียงให้เข้มงวดและเย็นชา "ฝูเเจียเยว่... เจ้าจักยอมรับผิดหรือไม่?"

ฝูเเจียเยว่หัวเราะ "หึๆ" ในลำคอ ก่อนจะเอ่ยอย่างเด็ดขาด "ใต้เท้า... ผู้น้อย... ยอมรับผิด!"

"ท่านพ่อ!" ฝูเว่ยตระหนกสุดขีด จ้องมองบิดาด้วยสายตาที่สิ้นหวัง

แม้จะแจ้งแก่ใจว่าสถานการณ์บีบคั้นเพียงใด ทว่าหากมิถึงที่สุดแล้วใครเล่าจะยอมจำนนโดยง่าย? คำว่า "ยอมรับผิด" จากปากบิดานั้น คือการตัดรอนทุกความหวังและจินตนาการอันน้อยนิดของเขาลงจนหมดสิ้น!

จากคุณชายใหญ่ตระกูลฝูผู้เสวยสุขและเป็นที่อิจฉาของคนทั้งเมือง บัดนี้เขากลับกลายเป็นคนอนาถาไร้สมบัติ!

ทุกอย่างมลายหายไปสิ้น!

ทว่าเรื่องราวเหล่านี้เกี่ยวข้องอันใดกับเขา? เหตุใดเขาต้องมารับกรรมเช่นนี้!

ไม่ยุติธรรม! เรื่องนี้ไม่ยุติธรรมต่อเขาแม้เพียงนิด!

"ใต้เท้า..." ฝูเเจียเยว่ทำราวกับมิได้ยินเสียงของบุตรชาย เขาเงยหน้ามองใต้เท้าไป๋พลางกล่าวช้าๆ "ยามเมื่อเกิดเรื่องเหล่านั้น เว่ยเอ๋อร์ยังมิได้ลืมตาดูโลก ทุกสิ่งอย่างมิมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา! เขา... ยังคงเป็นลูกหลานตระกูลฝู!"

"จริงสิ... ข้าเกือบลืมบอกเจ้าไป!" ใต้เท้าไป๋ทำทีเป็นนึกขึ้นได้ ทอดสายตามองเขาด้วยความเวทนาอาทร "เนื่องด้วยการกระทำอันโฉดช้าของเจ้าและมารดา หัวหน้าตระกูลและเหล่าอาวุโสจึงมีมติเอกฉันท์ ให้คัดชื่อพวกเจ้าออกจากผังตระกูล พวกเจ้ามิใช่คนของตระกูลฝูอีกต่อไป แน่นอนว่าฝูเว่ยย่อมมิต่างกัน! ยามนี้... เขามิมีความเกี่ยวข้องอันใดกับตระกูลฝูแม้แต่น้อย!"

"เป็นไปไม่ได้!" ฝูเว่ยถลึงตาจ้องฝูลี่พลางคำรามเสียงพร่า "เจ้าคิดจะฆ่าแกงกันให้สิ้นซากเชียวหรือ! เหตุใดจึงใจแคบต่อพวกเราพ่อลูกถึงเพียงนี้! ยามนี้ทุกอย่างในตระกูลฝูตกอยู่ในมือของเจ้าแล้ว เหตุใดจึงต้องเหยียบย่ำศักดิ์ศรีกันถึงเพียงนี้ด้วย!"

ฝูเเจียเยว่หลับตาลงด้วยความปวดร้าว มิได้ห้ามปรามคำพูดของบุตรชายอีกต่อไป

เดิมทีที่เขาอดทนอดกลั้นและมิยอมให้บุตรชายสอดมือเข้ามา ก็เพื่อรักษาที่ทางของบุตรชายในตระกูลฝูเอาไว้

ด้วยเห็นว่าฝูลี่จากตระกูลไปนานปี ส่วนบุตรชายติดตามเขาดูแลกิจการตระกูลมาเนิ่นนาน หากยังรักษาสถานะไว้ได้ วันหน้าใครจะอยู่ใครจะไปก็ยังมิแน่!

ทว่ามิคาดคิดว่าฝูลี่จะอำมหิตไร้น้ำใจถึงเพียงนี้ แผนการครานี้ช่างร้ายกาจยิ่งกว่าการถอนรากถอนโคนเสียอีก!

"สวรรค์บัญชา! สวรรค์บัญชาแท้ๆ!" ฝูเเจียเยว่ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น เป็นเสียงหัวเราะที่โหยหวนและเปี่ยมด้วยความอัดอั้น จนผู้ที่ได้ยินต่างรู้สึกสะท้านใจยิ่งนัก

ฝ่ายฝูลี่สีหน้ามิเปลี่ยนแปร แววตาเรียบเฉยจ้องมองอีกฝ่ายพลางกล่าวสืบไป "ตาข่ายฟ้ากว้างขวางทว่าหละหลวมมิมิดชิด คำนี้จริงแท้แน่นอน! ทุกสิ่งที่พวกเจ้าเคยเสพสุข เดิมทีก็มิใช่ของพวกเจ้าแต่ต้น... พวกเจ้ามิขาดทุนหรอก!"

"แต่พวกเราคือคนตระกูลฝู!" ฝูเว่ยดวงตาแดงฉานดุจอาบโลหิต จ้องมองฝูลี่ด้วยความอาฆาต "เจ้าจงตายอย่างอนาถ! พวกเจ้าทุกคนจงตายอย่างอนาถ! พวกขุนนางกังฉินหน้าเลือดพวกนี้ด้วย รับลาภผลจากตระกูลฝูไปมิตั้งเท่าไหร่ กลับมาร่วมวงลงหินทุ่มใส่เท้าพวกเรา! พวกเจ้ามันสุนัขลืมเจ้าของ! ฮ่าๆ... ที่แท้ใครให้ประโยขน์ก็ไปสอพลอผู้นั้น พวกเจ้ามัน—"

"หุบปาก! ลากมันออกไปขึงพืดแล้วโบยให้หนัก!" ใต้เท้าไป๋คำรามลั่นด้วยความขุ่นเคืองรันทดใจ

ฝูเเจียเยว่ตระหนกวูบ คิดจักอ้อนวอนขอความเมตตาทว่ากลับสะกดกลั้นไว้ ยามนี้เขาจะเอาศักดิ์ศรีอันใดไปวอนขอ? ต่อให้ขอไปจะมีประโยชน์อันใด!

เหล่าขุนนางโดยรอบต่างหน้าถอดสี อับอายขายหน้าจนดูไม่จืด บางคนที่เคยนึกเวทนา ตั้งใจว่าลับหลังจักส่งเงินทองให้ฝูเว่ยพามารดาและภรรยาหนีไปให้ไกลเมืองเฉวียนโจว ยามนี้ต่างพากันถอนใจสลัดความคิดทิ้งสิ้น ลอบด่าทอฝูเว่ยในใจว่า "ช่างมิเจียมตัว!"

เสียงไม้โบยกระทบเนื้อ "ปัง ปัง" ดังแว่วมาจากลานกว้าง พร้อมเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของฝูเว่ย

ฝูเเจียเยว่สุดจักกลั้น โขกศีรษะวอนขอ "ใต้เท้า เว่ยเอ๋อร์ยังเยาว์นักมิเคยลำบาก ตลอดชีวิตราบรื่นมาโดยตลอด ยามนี้ขาดสติจึงปากพล่อยจาบจ้วง ขอใต้เท้าโปรดเมตตาละเว้นโทษเขาด้วยเถิด!"

ฝ่ายฝูลี่กลับหัวเราะเบาๆ เอ่ยกับใต้เท้าไป๋ด้วยท่าทีผ่อนคลาย "ใต้เท้า เด็กน้อยมิประสาหยั่งรู้ความ! คนหนุ่มมักมีจิตใจสุดโต่ง ยามประสบเคราะห์กลับมิรู้จักพิจารณาตน เอาแต่พาลพาโลโทษผู้อื่น ช่างน่าขันทิ้งยิ่งนัก! จักไปถือสาหาความกับเขาก็ใช่ที่!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างลอบระบายลมหายใจยาว พยักหน้าเห็นพ้องโดยพร้อมเพรียง

ใต้เท้าไป๋สีหน้าผ่อนคลายลงมิใช่น้อย พยักหน้ากล่าวว่า "เอาเถิด ข้าเห็นแก่ที่เขายังหนุ่มแน่นใจร้อนและเพิ่งกระทำผิดเป็นคราแรก จักละเว้นโทษตายให้สักครั้ง!"

กล่าวจบก็หันไปสั่งกุนซือ "ออกไปบอกให้พวกเขาหยุดมือ! แล้วโยนเขาออกไปนอกศาลาว่าการ! กำชับเขาว่าครานี้ข้าจักมิเอาความ ทว่าหากวันหน้ายังกล้าเที่ยวไปพูดจาเหลวไหลหมิ่นประมาทขุนนางราชสำนัก ข้าจับตัวได้เมื่อใด จักมิมีทางละเว้นเด็ดขาด!"

กุนซือรับคำแล้วรุดออกไปสั่งการทันที

ใต้เท้าไป๋สั่งให้ฝูเเจียเยว่ประทับลายนิ้วมือรับสารภาพก่อนจะสั่งคุมตัวเข้าคุกหลวง ฝูงชนจึงแยกย้ายกันไป ฝูลี่เองก็กล่าวลาปลีกตัวออกมา

ถึงยามนี้ เรื่องราวที่เคยสั่นสะเทือนเมืองเฉวียนโจวก็ได้ปิดม่านลงอย่างเป็นทางการ

สองพ่อลูกตระกูลฝูที่เคยเรืองอำนาจขจรขจาย กลับกลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัวและนักโทษในพริบตา!

แม้ตระกูลฝูยังคงชื่อเดิม ป้ายทองคำยังคงอยู่ ทว่าไส้ในกลับผลัดเปลี่ยนโดยสิ้นเชิง!

สี่ตระกูลใหญ่ที่เคยเป็นประดุจแผ่นเหล็กอันแข็งแกร่ง บัดนี้กลับปริร้าวสูญเสียไปหนึ่งส่วนเสียแล้ว!

เมื่อฝูลี่ก้าวพ้นประตูศาลาว่าการ เขาอาศัยความมืดพรางกายเร้นลับเข้าไปในตรอกอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง

บ้านพักขนาดกลางแห่งนี้คือจุดนัดพบระหว่างเขากับคนของหลี่ฟู่

เขาได้รับแจ้งว่าหลี่ฟู่มาถึงที่นี่แล้ว และต้องการพบเขาเป็นการส่วนตัวในคืนนี้

ครั้นเข้าสู่ห้องโถงพบหน้าหลี่ฟู่ ฝูลี่รีบคุกเข่าข้างเดียวประสานมือคำนับ "ผู้น้อยฝูลี่ คารวะใต้เท้าหลี่!"

"วันหน้ายังต้องพบกันอีกมาก มิต้องมากพิธีทุกคราไป ลุกขึ้นเถิด!" หลี่ฟู่ยิ้มบางๆ พลางโบกมือให้ลุกขึ้น

เมื่อเชิญให้นั่งลงแล้ว หลี่ฟู่จึงถามว่า "ยามนี้ตระกูลฝูตกอยู่ในกำมือเจ้าโดยสมบูรณ์แล้วใช่หรือไม่?"

ฝูลี่พยักหน้าโดยมิลังเล "ผู้น้อยมิกล้าโอ้อวดต่อหน้าใต้เท้า ทว่ายามนี้ตระกูลฝูอยู่ในความควบคุมของผู้น้อยโดยสิ้นเชิงแล้ว! มิตราบว่าใต้เท้ามีสิ่งใดจะสั่งการ?"

หลี่ฟู่ส่ายหน้าพลางหัวเราะ "เจ้ามิต้องระแวงถึงเพียงนั้น ตระกูลฝูคือตระกูลฝูของเจ้า มิใช่ของข้า ข้ามิเคยคิดจะใช้อำนาจควบคุมตระกูลฝูผ่านมือเจ้า ข้อนี้เจ้าจงแจ้งแก่ใจไว้! เจ้าเป็นคนหนุ่มแห่งมณฑลหนานไห่ ย่อมรู้ดีว่าข้าปรารถนาสิ่งใด! มณฑลหนานไห่คือส่วนหนึ่งของแคว้นต้าโจว การมิสวามิภักดิ์ต่อราชสำนักและคิดทำตัวเป็นเจ้าถิ่นผู้ยิ่งใหญ่นั้น เป็นสิ่งที่ราชสำนักและองค์เหนือหัวมิอาจยอมรับได้! ส่วนการค้าขายโดยสุจริต ทางการย่อมมิเข้าไปก้าวก่าย!"

ฝูลี่ซาบซึ้งใจยิ่งนัก รีบกล่าวว่า "ผู้น้อยเข้าใจความหมายของใต้เท้าแล้ว วางใจเถิด ตระกูลฝูยินดีสวามิภักดิ์ต่อราชสำนัก มิกล้ามีความคิดกำเริบเสิบสาน ภาษีอากรในปีนี้จะส่งมอบมิให้ขาดแม้แต่แดงเดียว! อีกทั้งตระกูลฝูมิกล้าเป็นปฏิปักษ์กับทางการเด็ดขาดขอรับ!"

"ยามนี้ยังมิจำเป็นต้องทำถึงเพียงนั้น" หลี่ฟู่ส่ายหน้าพลางยิ้ม "หากเจ้าทำเช่นนั้น ตระกูลที่เหลือจะละเว้นเจ้าหรือ? จงนิ่งสงบรอคอยคำสั่งก็พอ! เมื่อเจ้าจัดการธุระในมือเสร็จสิ้น ก็ควรไปผูกสัมพันธ์กับตระกูลอื่นๆ เสียบ้าง... อย่างไรก็ตาม ฮูหยินของข้าอยากจะลองทำการค้าเล็กๆ น้อยๆ ดูเล่นๆ เจ้าคงรู้ใช่หรือไม่ว่าควรจักจัดการเช่นไร?"

ฝูลี่ยิ้มอย่างรู้ความ "หากฮูหยินมีคำสั่ง ผู้น้อยมิกล้าขัดขืน! ผู้น้อยมิเหมือนฝูเเจียเยว่ รากฐานของผู้น้อยยังอ่อนด้อย มิกล้าล่วงเกินผู้ใด ยิ่งเป็นคำขอของฮูหยิน ผู้น้อยย่อมมิกล้าปฏิเสธแน่นอน!"

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1259 พี่น้องพานพบ

 

บทที่ 1259 พี่น้องพานพบ

เมื่อสี่ตาประสานกัน ฝูลี่คลี่ยิ้มพลางละสายตาออก ยิ้มนั้นช่างดูอ่อนโยนและสำรวมกิริยายิ่งนัก "น้องรอง... พี่น้องเราจากกันนานกว่ายี่สิบปี ในที่สุดก็ได้พบหน้ากันเสียที!"

ฝูเจียเยว่ชะงักงัน จ้องมองฝูลี่ตาไม่กะพริบ พลันสีหน้าแปรเปลี่ยนขนานใหญ่ ดวงตาเบิกโพลงตะโกนลั่นด้วยความตระหนก "เจ้า! เป็นเจ้านี่เอง! เจ้ายังไม่ตาย!"

ฝูลี่แค่นยิ้ม เอ่ยเสียงเย็นเยียบ "เหตุใดข้าต้องตาย? เจ้าเอาอะไรมามั่นใจว่าข้าต้องสิ้นชีพ? พวกโจรที่ดักสังหารข้าในยามนั้น มิใช่เจ้ากับเจิ้งอี๋เหนียง (อนุเจิ้ง) หรอกหรือที่ส่งไป?"

"ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดเรื่องอะไร!" ฝูเจียเยว่กายแข็งทื่อ หลบสายตาพลางเอ่ยเสียงเรียบ "เจ้าจากบ้านไปนานปีไร้ข่าวคราว ข้าก็นึกว่าเจ้าหาชีวิตไม่แล้ว!"

ฝูลี่เพียงแค่นเสียงหยัน มิคิดโต้เถียงให้เสียเพลา เขาลุกขึ้นประสานมือต่อใต้เท้าไป๋พลางเอ่ยอย่างสุภาพ "ใต้เท้า โปรดให้ความเป็นธรรมด้วย!"

ใต้เท้าไป๋พยักหน้าเล็กน้อย ชำเลืองมองกุนซือฉินที่ยืนอยู่ด้านหลังทางซ้าย

กุนซือฉินน้อมกายรับคำ ก่อนจะเริ่มร่ายเรียงว่าฝูลี่ร้องทุกข์เรื่องที่ถูกใส่ร้ายจนต้องระเห็จออกจากบ้านอย่างไร รวมถึงการสืบพบว่าเจิ้งอี๋เหนียงและฝูเจียเยว่ร่วมกันฆาตกรรมครอบครัวพ่อบ้านใหญ่ ตลอดจนการล่วงเกินบรรพบุรุษในศาลเจ้าและมูลความผิดอีกนานัปการ

กุนซือฉินกล่าวต่อว่า บัดนี้พยานหลักฐานครบถ้วน ทั้งโหรวอี๋เหนียงผู้ถูกใส่ร้ายว่าลักลอบผิดประเวณีกับฝูลี่ในกาลก่อน บัดนี้รอดตายและทางการตามตัวพบแล้ว ถือเป็นพยานบุคคลที่ยังมีลมหายใจ ส่วนผู้ชันสูตรพลิกศพพ่อบ้านใหญ่ในยามนั้นก็ได้กลับคำให้การ ทั้งยังมีคำรับสารภาพจากบ่าวเก่าผู้เป็นคนสนิทของเจิ้งอี๋เหนียงและฝูเจียเยว่ รวมถึงถ้อยแถลงของหัวหน้าตระกูลและเหล่าผู้อาวุโส เรื่องนี้จึงถือว่าประจักษ์ชัดแจ้งดุจตะปูตอกฝาโลง!

ตามกฎหมายฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต เจิ้งอี๋เหนียงต้องโทษประหาร ส่วนฝูเจียเยว่ในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด ต้องโทษโบยแปดสิบไม้และเนรเทศไปไกลสามพันลี้!

เดิมทีฝูลี่คือบุตรชายคนโตสายตรงของนายท่านใหญ่ตระกูลฝูคนก่อน ย่อมเป็นผู้สืบทอดที่ชอบธรรม ในเมื่อคดีความได้รับการล้างมลทินแล้ว ทรัพย์สินและอำนาจในตระกูลฝูย่อมต้องคืนสู่มือเขา เขาจึงกลายเป็นผู้นำตระกูลฝูคนใหม่อย่างชอบด้วยเหตุผล!

ฝูเจียเยว่ยิ่งฟังหน้ายิ่งซีดเผือดจนไร้สีเลือด ทว่าในใจกลับสงบนิ่งขึ้นอย่างน่าประหลาด!

เมื่อฟังจบเขาก็ระเบิดหัวเราะลั่น เงยหน้าจ้องฝูลี่เขม็งพลางแค่นเสียงเย็นทีละคำ "มิคาดคิด... ว่าเจ้าจะอดทนได้ถึงเพียงนี้!"

ฝูลี่รู้สึกสะใจยิ่งนัก เขาจ้องตอบพลางยิ้มเย็น "ส่วนข้านั้นคาดไว้อยู่แล้ว ว่าเจ้าต้องมีวันนี้!"

ฝูเว่ยพลันแผดเสียงตะโกน "เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้! ทั้งหมดนี้เป็นเพียงคำกล่าวอ้างฝ่ายเดียว เชื่อถือมิได้! พยานหลักฐานอันใดล้วนเป็นของปลอม! มันติดสินบนสร้างเรื่องขึ้นมาทั้งนั้น!"

"หุบปาก!" ฝูเจียเยว่ฟาดฝ่ามือใส่ใบหน้าบุตรชายจนเสียงดังสนั่น พลางตวาดกร้าว "ข้าบอกแล้วมิใช่หรือ? ที่นี่มิใช่ที่ที่เจ้าจะมาเสนอหน้าพูดจา!"

"แต่ท่านพ่อ—"

"หุบปาก!"

เดิมทีเมื่อได้ยินฝูเว่ยแผดเสียง ใต้เท้าไป๋สีหน้ามืดครึ้มลงเตรียมจะสั่งสอน ทว่าเมื่อเห็นฝูเจียเยว่ลงมือจัดการบุตรชายเองก็ถือว่าทุ่นแรงไปได้มาก จึงนิ่งเงียบไว้พลางวางท่าทีแย้มยิ้มสำรวม

ฝ่ายฝูลี่ลอบเยาะหยันในใจ: ของปลอมงั้นหรือ? ช่างกล้าคิด!

แม้เขาจะมิทราบว่าหลี่ฟู่ไปตามหาโหรวอี๋เหนียงและคนชันสูตรผู้นั้นพบได้อย่างไร แต่โหรวอี๋เหนียงเป็นตัวจริงย่อมมิมีทางปลอมแปลง และคำของคนชันสูตรก็มิใช่เรื่องที่จะปั้นแต่งได้ง่ายๆ ต่อให้ต้องขุดศพขึ้นมาชันสูตรใหม่ เขาก็หามีความยำเกรงไม่!

ฝูเจียเยว่ย่อมมีแผนการในใจ

ในกาลก่อนเขากับมารดาทำกับฝูลี่ไว้เจ็บแสบเพียงใด ยามนี้อีกฝ่ายม้วนแผ่นดินกลับมาจู่โจมสายฟ้าแลบจนคุมสถานการณ์ไว้ได้ทั้งหมด แม้แต่ตระกูลฝูทั้งตระกูลยังตกอยู่ในกำมือ เห็นชัดว่าเตรียมการมาอย่างรัดกุม ต่อให้เขาจะยอมรับหรือไม่ ยามนี้ก็มิมีทางเลือกอื่นแล้ว!

การดิ้นรนขัดขืนในยามนี้ มีแต่จักกลายเป็นเรื่องชวนหัวให้ผู้คนเยาะหยันเท่านั้น!

ความจริงข้อนี้ เพียงดูจากท่าทีของใต้เท้าไป๋และเหล่าขุนนางทั้งปวงก็ประจักษ์ชัดแล้ว

พยานหลักฐานจักเป็นของจริงหรือของปลอมหาใช่สาระสำคัญไม่ สิ่งสำคัญคือทางการรับรองมันแล้ว! และที่สำคัญยิ่งกว่าคือตระกูลฝูมิใช่ถิ่นของเขาอีกต่อไป!

อีกทั้งเรื่องราวในกาลก่อนมิได้เกี่ยวข้องกับบุตรชายแม้แต่น้อย เขาไม่อยากให้บุตรชายปากพล่อยจนพลอยติดร่างแหไปด้วย แต่อยากให้คนรุ่นหลังแยกตัวออกไปอย่างหมดจด

"มารดาข้าอายุมากแล้ว ขอใต้เท้าโปรดเมตตาละเว้นโทษตายให้นางด้วยเถิด! ด้วยวัยปานนั้น ทั้งยังต้องมาเผชิญความผันผวนใหญ่หลวง คงมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกไม่กี่ปีแล้ว!" ฝูเจียเยว่คุกเข่าลง โขกศีรษะวอนขออย่างหนักแน่น

ฝูเว่ยตะลึงงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ทรุดเข่าลงเบื้องหลังผู้เป็นบิดา

ใต้เท้าไป๋นั้นรับลาภผลจากฝูเจียเยว่มานานปี อีกทั้งการจะไปคาดคั้นเอาความกับหญิงชราก็ดูมิเป็นเรื่องเป็นราวนัก

นางมิใช่โจรป่าใจโฉดหรือมหาโจรปล้นฆ่า หากลากออกไปบั่นศีรษะคงมิมีใครสรรเสริญ มีแต่จะเวทนานักโทษแล้วประณามว่าเขาเป็นขุนนางไร้น้ำใจเสียมากกว่า

ใต้เท้าไป๋นิ่งอึ้งครู่หนึ่งแล้วหันไปมองทางฝูลี่

หญิงชราจะอยู่หรือตาย ย่อมต้องขึ้นอยู่กับความประสงค์ของฝูลี่

เดิมทีฝูลี่ก็มิได้ปรารถนาจะให้เจิ้งอี๋เหนียงตายตกไปตามกัน ประสบการณ์ที่ผ่านมาสอนให้เขารู้ซึ้งว่า บางคราการมีชีวิตอยู่กลับทุกข์ทรมานยิ่งกว่าความตาย ราวกับถูกแผดเผาอยู่ในนรกขุมลึก ตายไปเสียยังนับว่าเป็นการหลุดพ้น!

เขาต้องทนทุกข์ทรมานมานานปี มีหรือจะให้เจิ้งอี๋เหนียงหลุดพ้นไปโดยง่าย?

การถูกจองจำในคุกหลวง รับทัณฑ์ทรมานในยามนี้ เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น...

นับจากนี้สืบไป เขาจะให้นางเบิกตาดู... ดูว่าบุตรชาย หลานชาย หลานสะใภ้ รวมถึงคนในตระกูลเจิ้งของนาง จะมีจุดจบที่อนาถเพียงใด! ยามนั้นความแค้นในอกเขาจึงจักมลายสิ้น!

ยามที่เขายังเยาว์วัย ในค่ำคืนอันยาวนานหลังจากที่หัวใจเริ่มแกร่งกล้า เมื่อหวนระลึกถึงอดีต เขาจึงตระหนักได้ว่าการตายของบิดานั้นมิได้เรียบง่ายอย่างที่ตาเห็น!

น่าเสียดายที่เจิ้งอี๋เหนียงปากแข็งยอมตายมิตอมปริปาก ทว่าแววตาของนางกลับบ่งบอกทุกอย่างชัดแจ้ง แล้วจะให้เขาละเว้นนางได้อย่างไร!

ฝูลี่พยักหน้าพลางยิ้มกล่าว "ใต้เท้าเปี่ยมเมตตารักใคร่ราษฎร นับเป็นวาสนาของชาวเฉวียนโจวโดยแท้! ตัวข้าเองก็มิใช่คนอำมหิตผิดมนุษย์ ยามนี้ล้างมลทินได้สำเร็จ หนี้แค้นได้รับการชำระ และได้สิ่งที่ควรเป็นของตนคืนมาแล้ว เหตุใดต้องไปถือสาหาความให้มากเรื่อง... สำหรับเจิ้งอี๋เหนียง จงละเว้นโทษตายนางเถิด! ขอใต้เท้าเมตตา ส่งนางไปถือศีลชำระบาปที่ศาลเจ้าประจำตระกูลฝู เพื่อไถ่โทษทัณฑ์ที่นางก่อไว้ด้วยเถิด!"

"นายท่านฝูช่างมีเมตตาธรรมล้ำเลิศนัก!"

"ใช้คุณธรรมตอบแทนความแค้น ช่างมิง่ายเลยจริงๆ เฮ้อ!"

ใต้เท้าไป๋และเหล่าขุนนางต่างส่งเสียงชื่นชมกันเซ็งแซ่ ฝ่ายฝูเจียเยว่ที่ยันมืออยู่บนพื้น หลังมือพลันปรากฏเส้นเลือดปูดโปน เห็นชัดว่าในใจโกรธาถึงขีดสุด

ทว่าเขารู้ซึ้งดีว่า ถึงยามนี้ทุกอย่างมลายหายสิ้นไปหมดแล้ว ราวกับความฝันที่ตื่นขึ้นมาแล้วว่างเปล่า แล้วชื่อเสียงเกียรติยศอันใดจะยังสำคัญอยู่อีก?

"ดี! ในเมื่อนายท่านฝูมีใจกุศลถึงเพียงนี้ มีหรือข้าจักมิส่งเสริม ข้าอนุมัติ!" ใต้เท้าไป๋หัวเราะพลางกล่าวชื่นชม

ฝูลี่เอ่ยถ้อยคำสุภาพสองสามประโยค ก่อนจะหันมายิ้มให้ฝูเจียเยว่ที่ยังคุกเข่าอยู่ "น้องรอง... เจิ้งอี๋เหนียงเป็นเพียงอนุ ยามบิดายังมีชีวิตอยู่มิเคยกล่าวว่าจะยกนางขึ้นเป็นภรรยาหลวง! ยามนี้ในหนังสือผังตระกูลก็ได้คืนฐานะอนุให้นางแล้ว อย่างไรเสียเจ้าก็เป็นลูกหลานตระกูลฝู มิมีธรรมเนียมที่ลูกหลานจะเรียกอนุว่าท่านแม่ วันหน้าเจ้าจงสำรวมคำพูดให้ดี อย่าได้ทำให้ตระกูลฝูต้องอับอายขายหน้า!"

ผู้คนรอบข้างต่างพยักหน้าเห็นพ้อง กล่าวว่าเป็นเรื่องที่ถูกต้องดีงามแล้ว

ฝูเจียเยว่โกรธจนตัวสั่นเทิ้ม ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันมิอาจเอ่ยคำใดออกมาได้

ฝ่ายฝูเว่ยยิ่งใจหายวาบจนหนาวเหน็บ ท่านย่ากลายเป็นเพียงอนุภรรยา บิดาจึงกลายเป็นลูกอนุไปโดยปริยาย แล้วตัวเขาเล่า? จากหลานชายสายตรงผู้สูงส่ง กลับกลายเป็นหลานอนุที่ไร้ค่าในพริบตา!

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1258 พ่อลูกเสียหน้า

 

บทที่ 1258 พ่อลูกเสียหน้า

สีหน้าที่ซีดเผือดของฝูเจียเยว่จู่ๆ ก็กลับมามีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อย ฝูเว่ยที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ก็อดรู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อยไม่ได้

“ท่านพ่อ พวกเราจะทำอย่างไรดี? หรือจะยืนรออยู่ตรงนี้เปล่าๆ อย่างนี้?”
ฝูเว่ยเหลียวมองไปรอบด้าน—ลานที่ว่าการว่างเปล่า มีเพียงพ่อลูกสองคนยืนโดดเดี่ยวอยู่ในนั้น ช่างน่าอึดอัดจนแทบทนไม่ไหว!

ฝูเจียเยว่ถอนหายใจเบาๆ สีหน้าเย็นชา เอ่ยว่า “นี่มันก็แค่การข่มขู่ตั้งแต่ก้าวแรกเท่านั้น รอก็รอไปเถอะ! ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า—”

พวกเขาจะกล้าปล่อยให้เรารอไปถึงเมื่อไร! และหลังจากนั้น...จะคิดหาทางลงกันอย่างไร!

พวกเขาถูกทิ้งให้ยืนรออยู่อย่างนั้น จนกระทั่งฟ้าเริ่มมืดในยามพลบค่ำ
ทว่าทั้งใต้เท้าไป๋เจ้าเมืองเฉวียนโจว และมือปราบหลีต่างก็ไม่ปรากฏตัวอีกแม้แต่เงา

บิดาลูกตระกูลฝู ทั้งเหนื่อย ทั้งหิว ทั้งกระหาย—ความลำบากที่ได้รับไม่ต้องเอ่ยถึง แต่ที่น่าอึดอัดยิ่งกว่า ก็คือความคับแค้นที่อัดแน่นอยู่เต็มอก...แต่กลับพูดอะไรไม่ได้เลยสักคำ!

จนกระทั่งท้องฟ้ามืดสนิท ถึงได้มีเจ้าหน้าที่สองคนเดินเข้ามา สีหน้าเย็นชาราวกับไม่เคยรู้จักพวกเขามาก่อน ก่อนจะตวาดไล่ด้วยท่าทีรำคาญเหมือนไล่หมูไล่หมา พาไปยังเรือนแคบๆ หลังหนึ่งที่เก่าโทรมอย่างยิ่ง

โครม! ชามใบหนึ่งถูกกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดัง ในชามมีเพียงหมั่นโถวสีขาวก็ไม่ขาว ดำก็ไม่ดำ อยู่สองก้อน

“กินซะ!” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพูดแค่นั้นด้วยน้ำเสียงห้วนจัด แล้วก็หันหลังเดินจากไปทันที

“เจ้า...!” ฝูเว่ยโมโหจนกำหมัดแน่น ดวงตาแทบจะลุกเป็นไฟ

ฝูเจียเย่วคล้ายคาดการณ์ไว้ล่วงหน้า เขาตาไวใจเร็วคว้าข้อมือบุตรชายไว้มั่นพลางออกแรงบีบแน่น ก่อนจะปั้นยิ้มกล่าวแก่ยอดมือนั้นอย่างสุภาพ "ลำบากพี่ท่านแล้ว! มิทราบว่าพอจะช่วยสงเคราะห์น้ำดื่มให้พวกเราสักถ้วยได้หรือไม่?"

ยอดมือปราบผู้นั้นเหลือบตามองฝูเจียเยว่พลางแค่นยิ้มกว้าง จนเห็นฟันเหลืองกรังเต็มปาก

แววตาของมันวาววับ เผยความลำพองใจออกมาอย่างมิปิดบัง

การที่ได้เห็นผู้นำตระกูลฝูอันดับหนึ่งแห่งเฉวียนโจว ผู้ซึ่งเคยรุ่งโรจน์อยู่เหนือผู้คน ต้องมาปั้นหน้ายิ้มประจบพลางนบนอบเรียกตนว่า "พี่ท่าน" เช่นนี้ ก็นับว่าชาตินี้มันตายตาหลับแล้ว!

แม้จะเป็นแค่ "ท่านฝูที่หมดบารมี" ก็เถอะ

“น้ำเหรอ? ไปเอาให้ก็ได้” เจ้าหน้าที่คนนั้นยิ้มตาหยี เอ่ยเสียงระรื่น “แต่คุณชายทั้งสองก็เป็นคุณชายจากตระกูลร่ำรวย จะให้พวกเราพวกจนๆ ลำบากวิ่งไปวิ่งมาโดยไม่ตอบแทนอะไรเลย มันก็ดูจะ...เกินไปหน่อยนะ?”

สีหน้าของฝูเว่ยพลันมืดครึ้ม ความโกรธทะลักขึ้นมาจนแทบระเบิด เขาใกล้จะทนไม่ไหวเต็มที!

ฝูเจียเยว่ซึ่งเป็นเศรษฐีผู้มั่งคั่ง ไม่ต่างจากป้ายทองคำที่เปล่งประกาย
เวลาจะซื้ออะไร จะใช้เงินเสียเมื่อไหร่? ถึงไม่มีคนติดตามหรือผู้จัดการคอยตามข้างกาย เพียงเอ่ยคำว่า “จดบัญชีไว้ก่อน” ก็มีคนมากมายแย่งกันยื่นของให้ด้วยความเต็มใจ

เพราะฉะนั้น—เขาไม่เคยพกเงินติดตัว!

ฝูเจียเยว่ถึงกับหน้าเจื่อน สีหน้าเริ่มแดงขึ้นเล็กน้อยด้วยความกระดากอาย

แววตาคาดหวังของเจ้าหน้าที่คนนั้นเปลี่ยนเป็นความผิดหวังทันที
เขาแค่นเสียงเหอะด้วยความดูแคลน ก่อนจะกวาดตามองทั่วทั้งตัวฝูเจียเยว่
สายตาสุดท้ายไปหยุดลงที่นิ้วโป้ง ซึ่งมีแหวนหยกเขียวแวววาวสวมอยู่...

ฝูเจียเยว่ก็สัมผัสได้ถึงสายตาของเจ้าหน้าที่ผู้นั้น แต่แหวนหยกวงนี้มีค่ามาก—อย่างน้อยก็มูลค่ากว่าหมื่นตำลึงเงิน แม้เขาจะมั่งมีเพียงใด แต่จะให้แลกแหวนวงนี้กับน้ำเพียงหนึ่งถ้วย เขาก็ยังรู้สึกเจ็บใจอยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น ของมีค่าในตัวเขาตอนนี้ก็เหลืออยู่น้อยเต็มที แหวนหยกนี้อาจเป็นสิ่งเดียวที่สามารถแลกกับข่าวสำคัญในอนาคตได้ จะให้เอามาเสียเปล่าเช่นนี้ได้อย่างไร?

เจ้าหน้าที่คนนั้นเห็นฝูเจียเยว่ไม่มีท่าทีจะถอดแหวนแลกน้ำ สีหน้าก็พลันขุ่นมัวทันตา เขาส่งเสียงหึเย็นชา แล้วหมุนตัวเดินจากไปทันที ขณะปิดประตูยังจงใจกระแทกเสียงดังลั่น ทำเอาพ่อลูกตระกูลฝูสะดุ้งโหยง ความรู้สึกอับอายอดสูในอกยิ่งเพิ่มทวี

“ท่านพ่อ! พวกมันก็แค่พวกต่ำช้าตาดูถูกคน! ข้าทนกล้ำกลืนอยู่แบบนี้ไม่ไหวแล้ว! พวกเราทุ่มเงินให้พวกมันมากมายในแต่ละวัน ยังไม่พอเลี้ยงมันอีกหรือ? ไอ้พวกเนรคุณกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา!”

ฝูเว่ยคำรามด้วยความเดือดดาล ทุบหมัดลงบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนจะหันไปจ้องหมั่นโถวสองก้อนบนโต๊ะด้วยแววตาขุ่นเคือง แล้วสะบัดหน้าหนีไปทางอื่นด้วยความขัดใจ

“เจ้าบอกข้ามาตรงๆ” ฝูเจียเยว่สีหน้าพลันเย็นชา จ้องลูกชายเขม็ง น้ำเสียงเย็นเยียบ “เจ้าทำอะไรลับหลังข้าหรือไม่? คิดให้ดีก่อนจะตอบ!”

ฝูเว่ยเดือดดาลจนแทบกระโดดตัวลอย โกรธจนควันแทบออกหู “ท่านพ่อ! ท่านพูดแบบนี้ได้ยังไง! ต่อให้ข้าจะงี่เง่าสักแค่ไหน แต่จะให้ข้าไปล่วงเกินขุนนางทั้งเมืองเฉวียนโจวหมดทุกคน ข้ามีปัญญาถึงขนาดนั้นเชียวหรือ? ท่านพ่อมองข้าสูงไปแล้ว!”

“แน่ใจว่าจริงๆ ไม่มี?”

“ไม่มี! ไม่มีแน่นอน!” ฝูเว่ยตอบอย่างหงุดหงิด “ตั้งแต่เมื่อคืนถึงตอนนี้ ข้าคิดทบทวนไม่รู้กี่รอบแล้ว ข้าสาบานได้ว่าไม่ได้ทำอะไรแน่นอน!”

แววตาในดวงตาของฝูเจียเยว่ค่อยๆ หรี่แสงลง เขาถอนหายใจยาว เสียงเบาหวิว ราวกับหมดเรี่ยวแรง ใบหน้าหม่นหมอง สายตาเหม่อลอยไม่รู้ทิศทาง

ฝูเว่ยก็แอบมีความสงสัยอยู่ในใจเช่นกัน ว่าหรือแท้จริงแล้วท่านพ่ออาจทำอะไรบางอย่างไว้ แต่พอเหลือบมองบิดาเข้าเพียงแวบเดียว เขาก็ไม่กล้าถามออกไปตรงๆ

นึกว่าคืนนี้คงจะจบลงเพียงเท่านี้แล้ว ไม่คาดว่า...ผ่านไปได้เพียงครึ่งชั่วยาม ประตูก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง—มือปราบหลีที่หายไปนานกลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง เขายืนอย่างองอาจ เอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ "คุณชายทั้งสอง ขอเชิญตามข้ามา!"

“เจ้ายังจะพาเราไปที่ไหนอีก!” ฝูเว่ยที่อดทนข่มกลั้นมาได้ถึงสองวันเต็ม ถูกดูหมิ่นเหยียบย่ำมาจนแทบขาดใจ ในที่สุดก็ระเบิดออกมาอย่างอดกลั้นไม่อยู่
เขาแววตาดุดัน จ้องหัวหน้าหลี่เขม็ง เอ่ยด้วยเสียงแข็งกร้าว

มือปราบหลีแค่นหัวเราะเย็นชา เชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยอง “ไปพบ ‘สหายเก่า’ ของท่านฟูไงล่ะ...เชิญเถอะ!”

“สหายเก่าอะไรกัน? พูดจาไร้สาระ!” ฝูเว่ยหัวเราะเยาะเสียงเย็น

“เวยเอ๋อร์!” ฝูเจียเยว่กลับรู้สึกใจหวิวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ความไม่สบายใจแล่นวาบเข้ามาโดยไม่อาจอธิบาย

สัญชาตญาณเตือนเขาว่า—“สหายเก่า” ที่มือปราบหลีเอ่ยถึงนั้น ต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องทั้งหมดที่พ่อลูกตระกูลฝูต้องเจอมาตลอดสองวันที่ผ่านมาอย่างแน่นอน

“รบกวนพาไปเถอะ” ฝูเจียเยว่กล่าวเรียบๆ สีหน้าสงบ แต่ไร้รอยยิ้ม

ถึงขั้นนี้แล้ว เขาไม่มีเหตุผลจะต้องประจบเอาใจใครอีก ได้แต่—ดูท่าทีแล้วค่อยว่ากัน!

ด้านในเรือนหลังของที่ว่าการเมืองเฉวียนโจว แสงไฟส่องสว่างทั่วบริเวณ ลานด้านล่างและบันไดริมระเบียง มีเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบยืนเรียงรายตรงแน่ว ราวกับรอรับคำสั่งอยู่ทุกมุม

**

ฝูเจียเยว่ไม่เคยคาดคิดเลยว่า คนที่เขาจะได้พบในเรือนหลังของที่ว่าการเมืองเฉวียนโจว…จะเป็นผู้นั้น! บุรุษผู้นั้นสวมเสื้อคลุมยาวผ้าไหมหังโจวสีเขียวน้ำทะเล ลายเถาพันเร้น สวมผ้าโพกศีรษะทรงสี่เหลี่ยม หน้าผากกว้าง หน้ายาว จมูกโด่ง ดวงตาเปล่งประกายวาววับ ระหว่างคิ้วแฝงกลิ่นอายสังหารอันดุดัน เมื่อพ่อลูกทั้งสองก้าวเข้าไป เขากำลังนั่งถัดจากใต้เท้าไป๋เจ้าเมือง สนทนาเบาๆ กับใต้เท้าไป๋และเหล่าขุนนางอย่างรองเจ้าเมืองการกับผู้ช่วยเจ้าเมือง พอพวกเขาเข้ามา เสียงหัวเราะก็สงบลงทันที ทุกคนหันมามองพร้อมกัน พ่อลูกตระกูลฝูเข้าไปทำความเคารพเรียบร้อยแล้ว ฝูเจียเยว่จึงค้อมมือเอ่ยว่า “ใต้เท้าไป๋ ข้าไม่ทราบว่าทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร โปรดบอกให้ชาวบ้านอย่างข้าเข้าใจเถิด ต่อให้ต้องตาย—ข้าก็อยากตายอย่างกระจ่าง!”

**

ไม่คาดว่าใต้เท้าไป๋เจ้าเมืองการกลับหัวเราะเสียงดัง หลังหัวเราะเสร็จ เขาก็ยกมือขึ้นอย่างจนใจ แล้วยิ้มเจื่อนว่า “ข้าเองก็จนใจอยู่เหมือนกันมิใช่หรือ? มีคนมายื่นฟ้อง ข้าย่อมต้องรับเรื่องและดำเนินคดีตามหน้าที่สิ ท่านฝูอย่าได้โกรธเคืองข้าเลย! พวกท่านตระกูลฝูก็เป็นผู้มีหน้ามีตาในเมือง ข้าถึงไม่ได้เรียกขึ้นศาลเปิดเผยต่อหน้าคนทั้งเมือง นี่ก็ถือว่ารักษาเกียรติให้ท่านฝูเต็มที่แล้ว ท่านเองก็น่าจะเห็นใจข้าบ้าง ตอนนี้…ฝ่ายโจทก์ก็มาถึงแล้ว หากท่านฝูมีสิ่งใดจะพูด ก็ว่ามาได้ตามสะดวกเถิด!”

ฝูเว่ยได้ยินท่านผู้ว่าเอ่ยด้วยถ้อยคำยังพอสุภาพ ใจก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที
เขาร้องขึ้นอย่างเดือดดาล “โจทก์? จำเลย? ท่านหมายความว่า ตระกูลฝูของเราถูกคนฟ้องงั้นหรือ? ใครกัน! ใครมันกล้ามาหาเรื่องพวกเรา!”

“เงียบซะ!” ฝูเจียเยว่เอ็ดเสียงต่ำ “ที่นี่มิใช่ที่ให้เจ้าพูด!”

พอสิ้นคำ ฝูเจียเยว่ก็เหลือบตามองไปยังบุรุษวัยกลางคนในชุดเขียวน้ำทะเลผู้ที่นั่งอยู่ตรงนั้น สายตาคมกริบจ้องเขม็งไม่กะพริบ…

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1257 มุ่งสู่เมืองเฉวียนโจว

 

บทที่ 1257 มุ่งสู่เมืองเฉวียนโจว

"มิได้!" นายท่านใหญ่ตระกูลเหลียงขมวดคิ้วมิน้อย พลางเอ่ยเสียงเข้ม "เจ้ามิเห็นจุดจบของตาเฒ่าเติ้งหรือ? ตระกูลเหลียงเราจักมิยอมเป็นนกที่โผล่หัวออกมาให้เขาตีเล่น ตราบใดที่เขามิมาตอแยเรา เราก็กอบโกยลาภผลของเราไป อย่าได้ไปรนหาเรื่องใส่ตัว!"

กล่าวพลางตำหนิบุตรชายต่อ "เจ้านี่มันอย่างไรกัน? เหตุใดพอเอ่ยถึงใต้เท้าหลี่ผู้นี้ ถึงได้ดูเคียดแค้นชิงชังนัก? คราก่อนที่เราลอบสังหารพลาดไป ต่างฝ่ายต่างก็รู้แก่ใจในที เมื่อเรื่องผ่านไปแล้วก็ให้มันแล้วไป เหอะ... ถือว่าเขายังรู้จักเอาตัวรอด ยามนี้มิมีความจำเป็นอันใดต้องไปขัดแข้งขัดขาเขา!"

รอให้เขากับตระกูลอื่นๆ ฟาดฟันกันจนบอบช้ำทั้งสองฝ่าย ถึงยามนั้นตระกูลเหลียงค่อยลงมือ มิใช่จะมั่นคงกว่าหรือ?

นายท่านใหญ่เป็นบุรุษ ย่อมมิคิดเล็กคิดน้อยเรื่องความรักความใคร่ดั่งเช่นฮูหยินใหญ่ หากเขาล่วงรู้ว่าบุตรชายตนเองเฝ้าพยาบาทผู้อื่นเพียงเพราะคะนึงหาภรรยาของเขา มีหวังคงได้กระอักเลือดตายเป็นแน่!

เหลียงจิ้นเอ่ยอย่างรำคาญใจ "ท่านพ่อ ข้าเพียงไปดูลาดเลาเท่านั้น วางใจเถิด ข้าจะมิเผยร่องรอยให้เขาไหวตัวทัน ข้ามิได้เขลาถึงเพียงจะส่งที่คีบให้เขาจับได้หรอก! ท่านพ่อว่าข้าชิงชังเขาจนเข้าไส้ หึหึ... แล้วท่านพ่อมิชิงชังหรือ? เราต่างรู้กันดีว่าเขามาที่หนานไห่เพื่อสิ่งใด ช้าเร็วอย่างไรก็ต้องปะทะกันอยู่ดี!"

นายท่านใหญ่เห็นบุตรชายยืนกรานจะไปเฉวียนโจวให้ได้ ก็คร้านจะต่อความยาวสาวความยืดเรื่องเล็กน้อย จึงโบกมือพยักหน้าพลางว่า "ในเมื่อเจ้าอยากไปดูนักก็ไปเถิด! แต่จงจำไว้ อย่าได้ไปตอแยคนแซ่หลี่ และอย่าได้สอดมือเข้าไปในเรื่องของตระกูลฝูเด็ดขาด!"

"วางใจเถิดท่านพ่อ!" เหลียงจิ้นเมื่อสมปรารถนาจึงหัวเราะหึๆ แล้วปลีกตัวจากไป

ส่วนคำเตือนของบิดาที่มิให้ไปตอแยหลี่ฟู่นั้น เขาหาได้ใส่ใจไม่ หากมีโอกาสอันควร ย่อมต้องลองดีดูสักครา!

หึ... กองกำลังคุ้มกันของตระกูลฝูนับว่าองอาจดุดันมิน้อย ครานี้หลี่ฟู่ถือว่าล่วงเกินตระกูลฝูเข้าอย่างจัง หากเขาสามารถยั่วยุให้เจ้าเด็กฝูเว่ยเกิดจิตสังหารขึ้นมาได้ เรื่องราวย่อมจักสนุกยิ่งขึ้น...

 

วันรุ่งขึ้นยามแสงเงินแสงทองเริ่มจับขอบฟ้า ขบวนของหลี่ฟู่ก็เริ่มออกเดินทาง สองพ่อลูกตระกูลฝูควบม้านำไปพร้อมกับผู้กองหลี่และหลี่ฟู่ ส่วนฮูหยินทั้งสองของตระกูลฝูนั่งรถม้าโดยมีเหล่ายอดมือปราบคอยคุ้มกันตามมาเบื้องหลัง

ถึงยามนี้สองพ่อลูกตระกูลฝูต่างรู้ซึ้งแล้วว่า มิอาจง้างปากถามความอันใดจากมือปราบหลีได้เลย จึงได้แต่ปิดปากเงียบ เร่งเดินทางมุ่งหน้าไปเพียงอย่างเดียว

ขอเพียงกลับถึงเฉวียนโจว ทุกอย่างย่อมกระจ่างแจ้ง! เฉวียนโจวคือถิ่นของตระกูลฝู วันเวลาภายภาคหน้ายังอีกยาวไกลนัก...

ยามเซิน (ประมาณ 15.00 - 17.00 น.) ขบวนเดินทางก็ควบม้าเข้าสู่ประตูเมืองเฉวียนโจว

เมืองเฉวียนโจวยังคงรุ่งเรืองและคึกคักดั่งเก่า ตลาดร้านรวงเนืองแน่นด้วยผู้คน เสียงร้องขายสินค้าและเสียงเซ็งแซ่ดังประสานกันมิตขาดสาย

เมื่อกลับมาถึงถิ่นที่คุ้นเคย ใจของสองพ่อลูกตระกูลฝูก็เริ่มมั่นคงขึ้น ทั้งคู่ต่างลอบระบายลมหายใจยาวด้วยความโล่งอก

ครั้นเข้าเมืองมาถึงช่วงถนนที่ผู้คนเบาบาง สองพ่อลูกก็สบตากันพลางกระตุกบังเหียนชะลอม้าลง

"เหตุใดจึงหยุดม้า?" มือปราบหลีหยุดตามพลางขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

นายท่านฝูประสานมือคำนับหลี่ฟู่และมือปราบหลีพลางยิ้มกล่าว "เดินทางไกลกรำฝุ่นมาตลอดทาง จะเข้าหาทางการในสภาพนี้ได้อย่างไร? พวกเราพ่อลูกขอตัวกลับไปชำระกายและผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ให้เรียบร้อยเสียก่อนแล้วจะรีบตามไป วางใจเถิด พวกเรามิกล้าให้เสียงานแน่นอน! ใต้เท้าและเหล่ายอดพี่น้องทุกท่านลำบากมามากแล้ว ไว้ภายหลังข้าน้อยจะขอเป็นเจ้ามือเลี้ยงรับรองเป็นการตอบแทน หวังว่าใต้เท้าและทุกท่านจะช่วยผ่อนปรนให้สักครา!"

ฝูเว่ยพยายามปั้นยิ้มเอ่ยเสริมบิดา ทว่าในใจกลับแทบระเบิดด้วยความโทสะ: ยอดพี่น้องสุนัขสิ! เป็นแค่ลูกกระจ๊อกในคุกหลวง ยามปกติเห็นข้าเป็นต้องคลานเข้ามาคำนับข้ายังมิอยากจักเหลือบแล ยามนี้ราศีเสือตกสระถูกสุนัขรังแก กลับกลายเป็นท่านปู่ไปเสียได้!

มือปราบหลีหันไปมองทางหลี่ฟู่

หลี่ฟู่ลูบแผงคอม้าเบาๆ พลางยิ้มบางๆ "แขกย่อมต้องตามใจเจ้าบ้าน ที่นี่มิใช่หนานไห่แต่เป็นเฉวียนโจว ทุกอย่างย่อมสุดแท้แต่ใต้เท้าเจ้าเมืองจะวินิจฉัย ข้ามิสะดวกจะใช้อำนาจก้าวก่าย"

มือปราบหลีพลันยืดอกขึ้นทันที เอ่ยอย่างรำคาญใจ "จะพิธีรีตองอันใดนักหนา? ราชการยังมิเสร็จสิ้น คิดจะกลับคฤหาสน์งั้นหรือ? เลิกพล่ามไร้สาระ แล้วมุ่งหน้าไปศาลาว่าการเสีย!"

"มือปราบหลี!"

"หากยังปากมาก ข้าจะพันธนาการด้วยโซ่ตรวน! อย่าได้ริอ่านสุราคารวะไม่ดื่ม ชอบดื่มสุราลงทัณฑ์!" มือปราบหลีถลึงตาใส่ มิยอมไว้หน้าแม้เพียงนิด

สองพ่อลูกตระกูลฝูโกรธจนตัวสั่น ทว่าทำได้เพียงสะกดกลั้นความอัปยศ เดินตามขบวนไปอย่างจำใจ

ก่อนหน้านี้มีม้าเร็วรุดไปแจ้งข่าวที่ศาลาว่าการแล้ว เมื่อใต้เท้าไป๋แห่งเฉวียนโจวทราบว่าหลี่ฟู่เดินทางมาด้วยตนเอง ก็รีบนำเหล่าขุนนางน้อยใหญ่มาคอยต้อนรับที่หน้าประตู พร้อมสั่งทหารเคลียร์เส้นทางและคุมเข้มอย่างกวดขัน

ครั้นพบหน้ากัน หลี่ฟู่พลิกกายลงจากหลังม้า รู้สึกเกรงใจมิน้อยที่เห็นใต้เท้าไป๋โน้มกายคำนับ จึงรีบเข้าไปประคองไว้พลางยิ้มว่า "ใต้เท้าไป๋มิต้องมากพิธี! ข้าเพียงผ่านมาท่องเที่ยวและขอรับฟังอยู่ข้างๆ เท่านั้น มิจำเป็นต้องจัดขบวนใหญ่โตถึงเพียงนี้ เรื่องราวในศาลาว่าการเฉวียนโจวของท่าน พวกท่านก็จัดการกันเองเถิด!"

ใต้เท้าไป๋ลอบถอนใจด้วยความโล่งอก เอ่ยคำสุภาพตามธรรมเนียมแล้วเชิญหลี่ฟู่เข้าสู่ด้านใน

ส่วนสองพ่อลูกตระกูลฝูที่เคยเป็นแขกผู้ทรงเกียรติ เข้าออกศาลาว่าการได้ตามใจชอบนั้น กลับถูกทุกคนเมินเฉยราวกับธาตุอากาศ มิมีผู้ใดเดินเข้ามาทักทายปราศรัยแม้แต่ผู้เดียว

สองพ่อลูกพลันบังเกิดความพรั่นพรึงขึ้นกลางใจ มิกล้าปั้นหน้ายิ้มแย้มเข้าไปสนทนาเหมือนเก่า ได้แต่ยืนมองตาปริบๆ ดูเหล่าขุนนางห้อมล้อมหลี่ฟู่เข้าไปข้างในอย่างสำราญ

"สุนัขมองคนต่ำ!" ฝูเว่ยสบถด่าเบาๆ

ความรู้สึกที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง มองดูผู้อื่นหัวเราะร่าเริงโดยเห็นตนเป็นเพียงฝุ่นผง ทำให้เขารู้สึกถึงความอัปยศอดสูจนใบหน้าร้อนผ่าวและแดงก่ำ

โดยเฉพาะเมื่อก่อนพวกเขาคือจุดศูนย์กลางที่ใครต่อใครต่างรุมล้อมประจบ ยามเมื่อนำมาเปรียบเทียบกัน ความรู้สึกขุ่นเคืองรันทดใจยิ่งรุนแรงหนักข้อขึ้น

"เว่ยเอ๋อร์ อย่าพูดเหลวไหล!" ฝูเจียเยว่มีหรือจะมิขุ่นเคือง? เพียงแต่เขาสุขุมลุ่มลึกกว่าบุตรชายเท่านั้น!

หากจะกล่าวว่าคราก่อนที่เมืองหนานไห่ การที่มือปราบหลีเสียมารยาทเขายังพอหลอกตัวเองได้ว่าอีกฝ่ายมันคนไร้สมอง ทว่ายามนี้ แม้แต่ใต้เท้าเจ้าเมืองและขุนนางทั้งเฉวียนโจวต่างปฏิบัติกับเขาเช่นนี้ ฝูเจียเยว่ก็เริ่มใจคอคอไม่ดี บังเกิดความหวาดหวั่นพรั่นพรึงขึ้นมาอย่างมิอาจหักห้าม...

ทว่าต่อให้ขบคิดจนศีรษะแทบระเบิด เฝ้าทบทวนเรื่องราวใหญ่น้อยที่เกิดขึ้นตลอดสามปีที่ผ่านมาอย่างละเอียดถี่ถ้วนเพียงใด เขาก็ยังมิกระจ่างแจ้งอยู่ดีว่าตนไปกระทำเรื่องราวโฉดเขลาเบื้องหลังลึกซึ้งถึงเพียงไหน เหตุใดผลลัพธ์ที่ตามมาจึงได้ร้ายแรงปานนี้!

ฝูเจียเยว่พลันใจกระตุกวูบ: หรือว่า... ใต้เท้าหลี่คิดจักใช้ตระกูลฝูเป็นหนูทดลอง? เริ่มลงดาบจัดการตระกูลฝูเป็นแห่งแรก?

คงมิใช่! หากเป็นเช่นนั้นจริง ใต้เท้าหลี่คงมิยอมร่วมทางมาถึงเฉวียนโจว แต่คงจักต้องสะบัดกายให้พ้นมลทินไปนานแล้ว!

อีกทั้งขุนนางน้อยใหญ่ในราชสำนักเฉวียนโจวนี้ มีผู้ใดบ้างมิเคยรับลาภผลจากเขา? ยิ่งไปกว่านั้นยังมีมิตรสหายสนิทชิดเชื้อกว่าผู้อื่นอยู่สองสามคน หากเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นจริง อย่างไรเสียคนพวกนี้ย่อมต้องส่งข่าวคราวหรือส่งสัญญาณเตือนให้รู้ตัวบ้าง

ทว่าจนถึงบัดนี้ เขายังมิล่วงรู้เลยว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่!

ประการสำคัญ หากใต้เท้าหลี่คิดจักลงดาบสังเวยใครสักคน ก็ควรจะเป็นตระกูลเติ้งมิใช่หรือ? ฮูหยินของเขาเริ่มลงมือบีบคั้นตระกูลเติ้งทีละก้าวแล้ว ตระกูลฝูอยู่ไกลถึงเมืองเฉวียนโจว มิมีเหตุผลอันใดที่เขาจะละทิ้งศัตรูใกล้ตัวเพื่อมารังแกผู้อยู่ห่างไกลเช่นนี้...