จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1348 แผนการจัดตั้งสมาคมการค้า

 

บทที่ 1348 แผนการจัดตั้งสมาคมการค้า

เดิมที นายท่านเติ้งวางแผนไว้ว่าในจังหวะที่สกุลเติ้งถอนตัวออกไป เขาจะจงใจปล่อยให้ตระกูลเหลียงเข้ารับช่วงต่อกิจการสำคัญๆ ทั้งหมด—มิใช่ว่าเขาไม่แค้นที่ตระกูลเหลียงนิ่งดูดายมิยอมช่วยชีวิต ทว่ามีเพียงการมอบทรัพยากรเหล่านี้ให้ตระกูลเหลียงเท่านั้น ที่จะทำให้ตระกูลเหลียงมีขุมกำลังกล้าแกร่งพอจะงัดข้อกับทางการ ซึ่งนั่นหมายถึงโอกาสที่ซ่อนอยู่สำหรับเขาในอนาคต!

อีกทั้งในอดีตยามทำธุรกิจ เขาเคยใช้วิธีการที่เหี้ยมเกรียมมาไม่น้อย ยามนี้เมื่อตกยาก ย่อมเลี่ยงมิได้ที่จะมีคนรอซ้ำเติมหรือหาจังหวะล้างแค้น การทำดีกับตระกูลเหลียงไว้จึงเป็นการฝากบุญคุณเพื่อให้ตระกูลเหลียงคอยคุ้มกะลาหัว ช่วยลดทอนปัญหาที่จะตามมาได้มหาศาล

ทว่าเมื่อกระแสลมเปลี่ยนทิศ โดยเฉพาะเมื่อได้ยินว่าฮูหยินผู้ว่าการมณฑลได้เปรยเจตนารมณ์นี้อย่างชัดเจนในงานเลี้ยงน้ำชาเหล่าฮูหยิน ไม่ว่าทางการจะให้ราคาเท่าใด สกุลเติ้งก็จำต้องส่งมอบเส้นทางการค้าทั้งหมดออกมา!

มิเช่นนั้น ย่อมเท่ากับเป็นการประกาศตัวเป็นศัตรูกับเหล่าพ่อค้าและเศรษฐีทั่วทั้งมณฑลหนานไห่! ถึงเวลานั้น ต่อให้มีสิบตระกูลเหลียง ก็มิอาจคุ้มครองความปลอดภัยให้สกุลเติ้งได้

ยิ่งกว่านั้น คนตระกูลเหลียงก็มิใช่คนโง่ ในสถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาไม่มีทางรับช่วงเส้นทางการค้าจากสกุลเติ้งแน่ ตระกูลเหลียงต่อให้โอหังเพียงใดก็ยังต้องอาศัยอยู่ในหนานไห่ การล่วงเกินคนทั้งหมดในคราวเดียวมิต่างจากการขุดหลุมฝังศพตนเอง!

เติ้งไป๋อวี๋และเติ้งไป๋ทงเมื่อได้ยินข่าวลือเหล่านี้ ประกอบกับมีผู้คนมากมายดาหน้าเข้ามาประจบประแจงเพื่อสืบความ เพราะคิดว่าสกุลเติ้งต้องรู้ตื้นลึกหนาบาง ทำให้สองพี่น้องหงุดหงิดระคนแค้นใจยิ่งนัก

และเมื่อหลี่ฟู่สั่งการให้ใต้เท้าชานเจิ้งส่งเทียบเชิญนายท่านเติ้งและเหล่านายห้างชื่อดังหลายท่านมาพบกันที่ศาลาว่าการ ข้อสันนิษฐานต่างๆ ก็ยิ่งพวยพุ่งประดุจสาดน้ำมันเข้ากองไฟ

"ท่านพ่อ นี่คือโอกาสที่เจ้าหลี่ฟู่รนหาที่ตายมาถึงหน้าประตูบ้านเอง! เราต้องขูดรีดมันให้หนัก!" เติ้งไป๋อวี๋และน้องชายต่างเห็นพ้อง วาจาที่เอ่ยออกมาแฝงไปด้วยความสะใจที่ได้แก้แค้น

นายท่านเติ้งลอบผิดหวังในใจลึกๆ เหตุใดบุตรชายของเขาถึงได้สายตาสั้นเพียงนี้! ยามหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ยังจะมาห่วงชิงดีชิงเด่นเรื่องนี้ไปเพื่ออะไร?

ยามนี้นายท่านเติ้งไม่มีกะจิตกะใจจะสั่งสอน จึงเอ่ยเพียงว่า "เรื่องนี้พวกเจ้าไม่ต้องยุ่ง! ข้ามีแผนการในใจแล้ว!"

เมื่อเห็นบุตรชายทั้งสองยังไม่ยินยอม เขาจึงทอดถอนใจพลางสำทับ "พวกเจ้าลองคิดดู ในเมื่อเราตัดสินใจจะถอนตัว เส้นทางการค้าเหล่านี้ย่อมต้องสละออกไป ยามนี้สามารถแลกเป็นเงินกลับมาได้ก็นับเป็นลาภลอยแล้ว อย่าได้ก่อเรื่องวุ่นวายสร้างอุปสรรคให้เสียการ มันไม่มีประโยชน์อันใดต่อเราเลย!"

"แต่นี่ทางการเป็นฝ่ายเสนอซื้อเองนะขอรับ มิใช่เราไปบังคับ การต่อรองราคาเป็นเรื่องปกติธรรมดาสามัญ มิได้ใช้เล่ห์กลอันใดเสียหน่อย!" เติ้งไป๋ทงแย้งอย่างไม่ลดละ

นายท่านเติ้งเอ่ยเสียงเรียบ "ข้าบอกแล้วไงว่า การแก่งแย่งชิงดีชั่วคราวไม่มีความหมายอันใด!"

เติ้งไป๋อวี๋และเติ้งไป๋ทงมิอาจขัดใจบิดาได้ จึงได้แต่สงบปากสงบคำ

ทว่าลับหลังบิดา ทั้งสองกลับปรับทุกข์กันด้วยความเวทนา: ท่านพ่อแก่ชราไปแล้วจริงๆ! สิ้นไร้ซึ่งความทะเยอทะยาน! สงสัยคราวที่ถูกกักตัวไว้ในศาลาว่าการคงจะถูกทรมานจนขวัญหนีดีฝ่อไปสิ้น ความมุ่งมั่นอันยิ่งใหญ่หายสาบสูญไปหมดแล้ว!

แม้ภาพนอกจะทำเป็นกตัญญูเชื่อฟัง ทว่าในใจกลับมีความคิดเป็นของตนเอง หรือที่เรียกว่า "ต่อหน้ามะพลับ ลับหลังตะโก"

ทางด้านหลี่ฟู่และเหล่าขุนนางกำลังเตรียมงานเลี้ยงเพื่อรับรองนายท่านเติ้งและบรรดาพ่อค้าผู้ครองเส้นทางการค้า ส่วนทางด้านเหลียนฟางโจวนั้นเล่า ก็นำเทียบเชิญส่งไปถึง สะใภ้สามแห่งสกุลเล่อเจิ้ง เพื่อเชิญมาชมบุปผาและสนทนาปราศรัยที่จวน

หลินอวี่ฮุ่ยย่อมล่วงรู้แก่ใจดีว่า ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ การที่เหลียนฟางโจวเจาะจงเชิญนางมาชมบุปผาเพียงลำพัง ย่อมมิใช่เรื่องการชื่นชมดอกไม้เพียงอย่างเดียวแน่

เป็นไปตามคาด เหลียนฟางโจวแสร้งเผยเจตนารมณ์ออกมาอย่างแนบเนียนว่า ใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลปรารถนาจะเชิญ ท่านผู้เฒ่าเล่อเจิ้ง มาดำรงตำแหน่ง "ประธานสมาคมการค้าหนานไห่" โดยให้เหตุผลว่าสกุลเล่อเจิ้งเป็นตระกูลเก่าแก่ที่ทรงอิทธิพลและมีชื่อเสียงเรื่องความเมตตาเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่มาโดยตลอด คุณธรรมของท่านผู้เฒ่าเป็นที่สรรเสริญไปทั่ว มีเพียงท่านเท่านั้นที่คู่ควรกับภารกิจอันหนักอึ้งนี้

ทั้งยังสำทับว่า ตำแหน่งประธานสมาคมจะมีวาระเพียง 3 ปี และดำรงตำแหน่งติดต่อกันได้ไม่เกิน 2 วาระ ย่อมมิทำให้ท่านผู้เฒ่าต้องตรากตรำจนเกินกำลัง

เหลียนฟางโจวยังทิ้งท้ายไว้ว่า นี่คือโอกาสอันดีที่จะได้สร้างคุณประโยชน์ให้แก่ชาวหนานไห่ หากท่านผู้เฒ่ามิจิตศรัทธาก็น่าเสียดายยิ่งนัก

---

ข่าวเรื่องที่ทางการจะเรียกคืนเส้นทางการค้าและจัดตั้งสมาคมการค้ากำลังเป็นที่โจษจันไปทั่ว หลินอวี่ฮุ่ยที่พำนักอยู่ในเมืองหนานไห่พร้อมกับเล่อเจิ้งซั่นฉางย่อมมิตกข่าวนี้ ลับหลังสามีของนางก็เคยปรารภถึงเรื่องนี้อย่างเป็นกลาง ทว่าเมื่อถามว่าดีหรือร้าย เล่อเจิ้งซั่นฉางกลับทำเพียงยิ้มขื่นแล้วตอบว่า "มิอาจเอ่ยได้!"

หลินอวี่ฮุ่ยในยามนั้นอาจมิกระจ่างแจ้งว่า เหตุใดสำหรับตระกูลเล่อเจิ้งถึง "มิอาจเอ่ยได้"

เพราะหากเรื่องนี้สำเร็จ ต่อไปในหนานไห่จะมิมีตระกูลใดสามารถผูกขาดการค้าจนยิ่งใหญ่ได้เพียงลำพังอย่างสกุลเติ้งอีก! นั่นหมายความว่า พลังอำนาจของตระกูลใหญ่ในหนานไห่จะถูกบั่นทอนลงอย่างมหาศาล เพราะมิมอาจใช้การผูกขาดมาเป็นเครื่องมือสร้างอิทธิพลได้อีกต่อไป

และแน่นอนว่า แผนการที่สกุลเล่อเจิ้งคิดจะฉวยโอกาสยามสกุลเติ้งล่มสลายเพื่อฮุบส่วนแบ่งเส้นทางการค้า ก็ย่อมพังทลายลงด้วยเช่นกัน!

ทว่า หากมองในแง่ของส่วนรวม การกระทำนี้ส่งผลดีต่อการพัฒนาหนานไห่อย่างยิ่งยวด เมื่อหนานไห่เจริญรุ่งเรือง สกุลเล่อเจิ้งที่หยั่งรากลึกอยู่ที่นี่ย่อมได้รับผลประโยชน์มหาศาลตามไปด้วย

ด้วยเหตุนี้เอง มันจึงเป็นเรื่องที่ "มิอาจเอ่ยได้" ว่าดีหรือร้ายกันแน่

---

ก่อนหน้านี้ ท่านผู้เฒ่าเล่อเจิ้งเมื่อทราบข่าว ก็รีบสั่งให้เล่อเจิ้งซั่นฉางจับตาดูความเคลื่อนไหวของสกุลเติ้งและสกุลเหลียง หากทั้งสองตระกูลมิยินยอมและลอบลงมือขัดขวาง สกุลเล่อเจิ้งก็สามารถ "ช่วย" อยู่ห่างๆ ได้อย่างเงียบเชียบ เพื่อมิให้ตนเองต้องแปดเปื้อน โดยอ้างว่าเป็นเพียงการตัดสินใจส่วนตัวของเล่อเจิ้งซั่นฉาง

หากมองจากผลประโยชน์ของตระกูล ท่านผู้เฒ่าย่อมมิปรารถนาให้เรื่องนี้สำเร็จ หรืออย่างน้อยก็มิควรสำเร็จโดยง่าย

ทว่าสิ่งที่น่าประหลาดคือ ทั้งสกุลเติ้งและสกุลเหลียงกลับสงบนิ่งอย่างผิดปกติ มิมีความเคลื่อนไหวใดๆ เลย เมื่อเป็นเช่นนี้ สกุลเล่อเจิ้งจึงมิกล้าขยับตัวเช่นกัน

หลินอวี่ฮุ่ยนำคำพูดทุกคำของเหลียนฟางโจวมาถ่ายทอดให้เล่อเจิ้งซั่นฉางฟัง เล่อเจิ้งซั่นฉางนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ก่อนจะยิ้มขื่น “ฮูหยินหลี่ท่านนี้ช่าง... ป่านนี้ท่านปู่คงจะโกรธจนกระโดดตัวลอยแล้วกระมัง!”

หลินอวี่ฮุ่ยขมวดคิ้วพลางว่า “ฮูหยินหลี่มีท่าทีอ่อนโยนยิ่งนัก มิได้แฝงคำข่มขู่แม้เพียงครึ่งคำ อีกทั้งวาระหนึ่งก็แค่สามปี หากท่านปู่ทำครบวาระแล้วมิปรารถนาจะทำต่อก็ย่อมได้ ข้าเชื่อว่าฮูหยินหลี่ก็คงมิถือโทษโกรธเคืองอันใด”

เล่อเจิ้งซั่นฉางหัวเราะ “หากยอมรับทำไปแล้ว จะวาระหนึ่งหรือสองวาระต่างกันตรงไหนเล่า? ว่าแต่... ฮุ่ยเอ๋อร์ เจ้าเห็นว่าท่านปู่ควรรับตำแหน่งนี้รึ?”

“เจ้าค่ะ” หลินอวี่ฮุ่ยลังเลเล็กน้อยก่อนพยักหน้า “นี่เป็นเรื่องใหญ่ของหนานไห่ ยามนี้บ้านใดต่างก็วิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ พูดตามตรง หลายปีมานี้มิเคยมีเรื่องใดทำให้ผู้คนตื่นตัวและกระตือรือร้นได้ถึงเพียงนี้! หากท่านปู่มิรับตำแหน่ง ทั้งที่ฮูหยินหลี่อุตส่าห์เชิญชวนด้วยไมตรีถึงเพียงนี้ ข้าเกรงว่า... ชื่อเสียงและความเคารพยำเกรงต่อสกุลเล่อเจิ้งจะมัวหมองลงมิน้อย”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1347 ถอนตัว

 

บทที่ 1347 ถอนตัว

หากมีการยักยอกเงินมหาศาลถึงเพียงนี้ เมื่อถูกเปิดโปงออกไป ตำแหน่งผู้ว่าการมณฑลย่อมสั่นคลอนจนมิอาจรักษาไว้ได้! สกุลเติ้งแม้จะถดถอย ทว่าเส้นสายและเครือข่ายขุมกำลังย่อมยังพอมีหลงเหลือ

นายท่านเติ้งเองก็ลอบหวั่นไหวในใจ ทว่าเพียงครู่กลับส่ายหน้าพลางยิ้มขื่น “เจ้าลูกโง่ เจ้าลืมไปแล้วรึว่าราชสำนักส่งใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลผู้นี้มาที่หนานไห่เพื่อการใด? พวกเราจะไปฟ้องร้องเขา? เหอะๆ สุดท้ายผู้ที่ซวยจะเป็นใครย่อมมิอาจรู้ได้!”

เติ้งไป๋ทงร้อนรนรีบกล่าว “ท่านพ่อ อย่ามัวเอ่ยเรื่องเหล่านี้เลย ท่านรั้งอยู่ที่หนานไห่เพื่อคุมสถานการณ์เถิด ข้ากับพี่ใหญ่จะแยกย้ายกันไปตามสาขาต่างๆ เรื่องนี้ชักช้ามิได้ พวกเราจะออกเดินทางกันวันนี้เลย!”

เติ้งไป๋อวี๋พลันได้สติ รีบพยักหน้าเห็นพ้อง “ใช่แล้วท่านพ่อ! น้องรองกล่าวถูกต้อง พวกเราต้องรีบไปเดี๋ยวนี้!”

ทว่านายท่านเติ้งกลับมีแววตาหม่นแสง สีหน้าเย็นเยียบประดุจน้ำแข็ง เขาเงียบไปอึดใจใหญ่ก่อนจะทอดถอนใจพลางส่ายหน้าเบาๆ “มิต้องแล้ว! เรียกตัวหลงจู๊และสมุห์บัญชีทั้งหมดมาพบข้า... กิจการของสกุลเติ้ง จบสิ้นลงเพียงเท่านี้!”

“ท่านพ่อ!” เติ้งไป๋อวี๋และเติ้งไป๋ทงหน้าถอดสี อุทานออกมาพร้อมกัน

“มิได้เด็ดขาด!” เติ้งไป๋อวี๋ร้อนใจจนอยู่มิสุข “ท่านพ่อ ต่อให้ยามนี้เราจะเสียหายไปมิน้อย ทว่าสกุลเติ้งเรารากฐานมั่นคง ทรัพย์สินเดิมยังมีมหาศาล หากตั้งใจบริหารย่อมพอจะมีกำลังต่อกรและแย่งชิงกับพวกเขาสักตั้ง จะมายอมแพ้ปิดตัวลงอย่างเร่งรีบเช่นนี้ ข้ามิยินยอม!”

“ข้าเองก็มิยินยอม!” เติ้งไป๋ทงช่วยเกลี้ยกล่อม “ท่านพ่อ ก่อนหน้านี้เป็นเพราะพวกเราเลินเล่อ จึงถูกนางโจมตีจนตั้งตัวมิติด! แต่ยามนี้เราตื่นตัวแล้ว นางคิดจะจัดการเราย่อมมิใช่เรื่องง่าย! เหอะ... เมืองหนานไห่แห่งนี้ มิใช่ที่ที่ผู้ว่าการมณฑลจะชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้ได้ฝ่ายเดียว!”

เติ้งไป๋อวี๋สำทับต่อ “พวกเรายังสามารถติดต่อตระกูลอื่นมาร่วมสมาพันธ์ ข้ามิเชื่อหรอกว่า จะมิมีตระกูลใดกล้าลงเรือลำเดียวกับเรา!”

นายท่านเติ้งแค่นหัวเราะเยาะ "พวกเจ้าคิดตื้นเขินเกินไป! การที่นางยอมเสียเงินรับซื้อสินค้าในเมืองเฉวียนโจว คือการส่งสัญญาณว่ามิคิดบีบคั้นจนถึงตาย ยามนี้ทุกสิ่งล้วนอยู่ในกำมือนาง ยิ่งดิ้นรนจะยิ่งพ่ายแพ้อย่างยับเยิน! พวกเจ้ามิใช่คู่ต่อนาง และสกุลเติ้งเราก็เสียทีไปแล้ว! ส่วนเรื่องที่จะรวมตัวกับตระกูลอื่นรึ..."

นายท่านเติ้งเหยียดยิ้มเย็นชา "อย่าลืมว่าฝั่งนั้นคือขุนนาง! ตระกูลใหญ่บ้านใดมิมีชนักติดหลังเรื่องผิดกฎหมายบ้าง? ใครจะกล้าออกหน้าเผชิญหน้ากับทางการตรงๆ ในยามนี้? ตระกูลฝูเพิ่งเปลี่ยนประมุขคนใหม่ เขากำลังวุ่นกับการคุมอำนาจในตระกูล รากฐานยังสั่นคลอนย่อมมิช่วยเราแน่ ตระกูลเล่อเจิ้งนั้นเล่าก็ประดุจต้นหญ้าบนกำแพง (ลู่ตามลม) ย่อมหวังเพียงผลประโยชน์ที่แน่นอน มีหรือจะยอมร่วมทุกข์กับเรา? ส่วนสกุลเหลียง หึ... พวกนั้นทะนงตัวโอหัง ป่านนี้คงรอซ้ำเติมเพื่อแย่งชิงส่วนแบ่งเสียมากกว่า! ยามนี้มิเหมือนก่อน กาลก่อนผู้ว่าการมณฑลต้องรับมือกับสี่ตระกูลใหญ่ แต่ยามนี้... เป้าหมายของเขามีเพียงสกุลเติ้งเราเพียงบ้านเดียว!"

เติ้งไป๋อวี๋และเติ้งไป๋ทงมองหน้ากันนิ่งอึ้ง "หรือต้องยอมจบสิ้นลงเพียงเท่านี้? สกุลเติ้งเราต้องล่มสลายจริงหรือ?"

"ลูกผู้ชายแก้แค้นสิบปีมิสาย!" นายท่านเติ้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "การเก็บตัวซ่อนคม  เพื่อฟื้นฟูกำลังคือทางสายหลัก การฝืนสู้จนพังภินท์ไปทั้งคู่คือการกระทำของคนโง่! หากจะถอยก็ต้องถอยให้สุด สั่งเลิกจ้างหลงจู๊ สมุห์บัญชี และลูกจ้างทั้งหมด ขายกิจการร้านค้าแล้วกลับบ้านเกิดไปเป็นเศรษฐีบ้านนอกเสีย ขอเพียงในมือเรายังมีทองเงินมหาศาล รอเวลาที่เหมาะสมในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า จะห่วงไปไยว่าจะมิมีโอกาสตะวันชิงพลบ (กลับมายิ่งใหญ่)"

สายตาคมกริบของเขาปาดมองบุตรชายทั้งสอง "ถือเสียว่าเป็นโอกาสให้เราถอยออกมาเป็นคนนอก ดูพวกเขาสู้รบตบมือกันมิดีกว่าหรือ? พวกเจ้าพี่น้องจะได้มีเวลาทบทวนตนเองและเรียนรู้สิ่งใหม่ นี่มิใช่เรื่องเลวร้ายเสมอไป!"

จิตใจของสองพี่น้องค่อยๆ สงบลง เปลวไฟแห่งความโกรธแค้นและไม่ยินยอมค่อยๆ มอดดับไป

"ตกลงขอรับ พวกเราจะทำตามท่านพ่อ สักวันหนึ่งสกุลเติ้งจะกลับมายิ่งใหญ่อีกครั้ง!"

"ข้ากับพี่ใหญ่จะไม่ทำให้ท่านพ่อต้องผิดหวัง!"

"ดี!" นายท่านเติ้งยิ้มออกมาได้ในที่สุด "เรื่องนี้ต้องทำอย่างรวดเร็ว ชักช้าจะเกิดความเปลี่ยนแปลง ยิ่งรั้งรอเราจะยิ่งเสียเงินทองที่จะใช้เป็นทุนรอนในภายหน้า พวกเจ้าเข้าใจใช่หรือไม่?"

"ขอรับท่านพ่อ!" ทั้งสองรับคำหนักแน่น

"ส่วนเรื่องหานเอ๋อร์..." นายท่านเติ้งทอดถอนใจ "หลายปีมานี้ข้ากับพวกเจ้ามัวแต่ตรากตรำข้างนอก มีเพียงนางที่อยู่เป็นเพื่อนแม่เจ้าที่บ้านเดิม นางจึงรักใคร่นางเป็นพิเศษซึ่งเป็นเรื่องธรรมดา หานเอ๋อร์ถูกตามใจจนเสียคน ข้าเองก็อบรมสั่งสอนมิดีพอ... เฮ้อ พวกเจ้าก็อย่าได้โทษนางเลย ยามนี้นางก็ต้องเผชิญกับสภาพเช่นนี้แล้ว—"

เขาส่ายหน้าพลางว่า "อย่างไรนางก็คือน้องสาวของพวกเจ้า!"

เติ้งไป๋อวี๋และเติ้งไป๋ทงจะมิมีข้อกังขาได้อย่างไร? ความวิบัติทั้งมวลที่เกิดขึ้น หากมิมีแพะรับบาปให้ระบายความแค้น จะให้พวกเขาโทษตนเองรึ? ต้นสายปลายเหตุล้วนมาจากคำว่า 'หากมิใช่เพราะนาง...'

ทว่าในเมื่อบิดาเอ่ยเช่นนี้ ทั้งสองจึงได้แต่ฝืนยิ้มรับคำ นายท่านเติ้งแม้จะดูออกว่าบุตรชายยังมีปมในใจ แต่เขายังมีลมหายใจอยู่อีกหลายปี ยามนี้จึงยังมิห่วงว่าพี่ชายจะทำอันใดน้องสาว จึงมิได้เอ่ยความต่อ

ข่าวการที่สกุลเติ้งเรียกตัวหลงจู๊และสมุห์บัญชีจากทั่วสารทิศมารวมตัวกันที่เมืองหนานไห่ ล่วงรู้ถึงหูของเหลียนฟางโจวและหลี่ฟู่ในทันที

พลันนั้น ข่าวใหญ่เรื่องหนึ่งก็ถูกประกาศออกมาจากจวนผู้ว่าการมณฑล และแพร่สะพัดไปทั่วทั้งมณฑลหนานไห่ด้วยความเร็วปานพายุ: ทางการเตรียมจะกว้านซื้อเส้นทางการค้าทั้งหมด เพื่อจัดตั้ง "สมาคมการค้าหนานไห่" โดยจะมีการประมูลเส้นทางการค้าเป็นประจำทุกปี พ่อค้าที่มีทรัพย์สินถึงเกณฑ์ที่กำหนดสามารถเข้าร่วมประมูลได้ หรือจะรวมตัวกันสองสามตระกูลเพื่อเข้าชิงชัยก็ได้ ทว่าแต่ละกลุ่มการค้าจะประมูลได้สูงสุดเพียง 3 เส้นทางเท่านั้น เพื่อเปิดโอกาสให้เกิดการแข่งขันอย่างเป็นธรรม

ยิ่งไปกว่านั้น กิจการทั้งหมดจะบริหารงานโดยประธานสมาคมการค้า โดยที่ทางการจะไม่เข้าแทรกแซง!

เมื่อข่าวนี้แพร่ออกไป พ่อค้าทั้งเล็กและใหญ่ต่างฮึกเหิมถึงขีดสุด!

สำหรับเศรษฐีผู้มั่งคั่ง ต่างพากันเตรียมพร้อม เลือดลมสูบฉีด ออกสืบข่าวและหารือกันทุกหัวระแหง หวังเพียงให้เรื่องนี้เกิดขึ้นจริงเพื่อเตรียมตัวประมูลในปีหน้า ส่วนตระกูลขนาดกลางก็เริ่มมองหาพันธมิตรเพื่อหวังจะสร้างตัวให้ยิ่งใหญ่

แม้แต่พ่อค้ารายย่อย แม้ยามนี้จะยังมิมีส่วนร่วม แต่การประมูลมีขึ้นทุกปี ขอเพียงพวกเขามุมานะ วันหน้าย่อมมีโอกาสแน่นอน ทุกคนต่างเฝ้ารอให้โครงการนี้สำเร็จลุล่วง

ผู้คนมิเคยรู้สึกมาก่อนเลยว่า ทางการจะมีอิทธิพลต่อชีวิตความเป็นอยู่ของตนมหาศาลถึงเพียงนี้! และมิมเคยสามัคคีกันสนับสนุนทางการเท่ายามนี้มาก่อน!

ยามที่ข่าวนี้ลอยมาถึงหูนายท่านเติ้ง เขาถึงกับยืนนิ่งอึ้งไปนานแสนนาน ก่อนจะทอดถอนใจหนักหน่วงและพึมพำด้วยรอยยิ้มขมขื่น:

"นึกไม่ถึงจริงๆ... ข้ายังคงดูแคลนนางต่ำเกินไป!"

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1346 ระส่ำระสาย

 

บทที่ 1346 ระส่ำระสาย

เหลียนฟางโจวยิ้มบางพลางเงยหน้ามองหลี่ฟู่ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เราสามีภรรยาล้วนเป็นหนึ่งเดียวกัน เหตุใดต้องเอ่ยวาจาเกรงใจเช่นนั้นด้วยเล่า? อืม... ดูเหมือนท่านจะมิได้พูดเช่นนี้กับข้านานแล้วนะ ฟังแล้วช่างจั๊กจี้หูพิกล!”

“เจ้านี่นะ!” หลี่ฟู่หัวเราะออกมาอย่างขบขัน เขาโน้มตัวลงจุมพิตนางคราหนึ่ง พลางทอดถอนใจด้วยความรักใคร่สุดแสน “ผู้อื่นมิล่วงรู้ความดีงามของเจ้า มีหรือจะเข้าใจว่าเหตุใดข้าถึงปักใจมั่นเพียงเจ้าผู้เดียว!”

ใบหน้าเหลียนฟางโจวขึ้นสีระเรื่อ นางก้มหน้าลงซบอิงแอบในอ้อมอกเขา หัวใจเปี่ยมล้นด้วยความหวานล้ำ

“นายท่านเติ้งผู้นั้น...” ครู่หนึ่งนางจึงเอ่ยขึ้นเบาๆ “ยามนี้กักขังเขาไว้ก็ดูท่าจะมิมีประโยชน์อันใดแล้ว ปล่อยเขากลับไปเถิด! ให้เขาได้กลับไปเห็น 'ผลงานอันยอดเยี่ยม' ที่บุตรชายทั้งสองทำไว้เสียหน่อย!”

หลี่ฟู่ยิ้มตอบ “ข้าเองก็กำลังจะปรึกษาเจ้าเรื่องนี้พอดี! เช่นนั้นข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!”

วันรุ่งขึ้น ณ หุบเขาแห่งหนึ่งห่างจากตัวเมืองไปยี่สิบหลี่ ชาวนาที่ออกไปทำงานแต่เช้าตรู่ได้พบร่างของนายท่านเติ้งนอนหมดสติอยู่ในพงหญ้าข้างทาง จึงรีบแจ้งทางการทันที

ทางการส่งคนนำตัวนายท่านเติ้งกลับสู่สกุลเติ้ง พร้อมประกาศต่อภายนอกว่า: ถูกโจรลักพาตัว!

ใต้เท้าหลี่ผู้ว่าการมณฑลแสดงท่าทีเดือดดาลยิ่งนัก สั่งการให้คนออกค้นหาทั่วบริเวณขุนเขาอย่างเร่งด่วน และแน่นอนว่าย่อม "พบร่องรอยโจร" ทว่าน่าเสียดายที่พวกมันหลบหนีไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว...

นายท่านเติ้งค่อยๆ ฟื้นคืนสติ เมื่อเห็นเติ้งฮูหยิน เติ้งไป๋อวี๋ และเติ้งไป๋ทง มีท่าทีลุกลี้ลุกลนกังวลใจ เขาก็ลอบถอนใจยาวพลางส่ายหน้า “ข้ามิเป็นไร พวกเจ้ามิต้องกังวล!”

“นายท่านฟื้นก็ดีแล้ว หลายวันมานี้ท่านคงลำบากไม่น้อย!” เติ้งฮูหยินซับน้ำตา

“ลำบากงั้นรึ?” นายท่านเติ้งแค่นเสียงเย็น ย่อมต้องลำบากแน่นอน แม้อาหารการกินจะสมบูรณ์ดี ทว่าความทุกข์ตรมในใจนั้นยากจะพรรณนา! หนี้แค้นนี้ เขาต้องสะสางในสักวัน!

นายท่านเติ้งมิอาจทนรั้งอยู่บนเตียงได้นาน เขาทำความสะอาดร่างกายและรวบรวมพละกำลัง ก่อนจะเรียกบุตรชายทั้งสองเข้าไปในห้องหนังสือทันที

“ยามที่ข้าไม่อยู่ ทุกอย่างในบ้านและร้านค้ายังเรียบร้อยดีอยู่หรือไม่?” นายท่านเติ้งถือถ้วยชาร้อน เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเนิบช้า

เติ้งไป๋อวี๋และเติ้งไป๋ทงสบตากันด้วยความประหวั่น ใจสั่นระรัวจนอึกอักมิกล้าเอ่ยคำจริงต่อหน้าบิดา

นายท่านเติ้งฉลาดปราดเปรื่องเพียงใด พลันคิดขึ้นได้ว่า: หลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวกักขังข้าไว้หลายวันเช่นนี้ หรือคิดจะอาศัยจังหวะที่ข้าไม่อยู่ลงมือกับสกุลเติ้ง?

ยิ่งคิดก็ยิ่งใจหาย สีหน้านายท่านเติ้งพลันมืดครึ้ม ตวาดเสียงต่ำ “หลังจากข้าไป เกิดเรื่องอันใดขึ้นในบ้านกันแน่ ยังไม่รีบสารภาพมาอีก!”

เติ้งไป๋อวี๋ในฐานะบุตรชายคนโตมิอาจเลี่ยงได้ จึงได้แต่กัดฟันเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดออกมา...

นายท่านเติ้งโกรธจนมือสั่น ถ้วยชาในมือเอียงกะเท่เล่จนน้ำชารดรินรดตัวก็ยังมิรู้สึกตัว เขาชี้หน้าบุตรชายทั้งสองด้วยอาการสั่นเทา “ดี! ดี! ดีมาก! เจ้าลูกเนรคุณทั้งสอง หลายปีมานี้ข้าเสียแรงสั่งสอนพวกเจ้าจริงๆ! สาขาเฉวียนโจวปิดลงได้อย่างไร? เจ้าใหญ่... เจ้าโดนผีเข้าสิงหรือไร!”

เรื่องอื่นใดเมื่อเทียบกับเรื่องนี้ล้วนกลายเป็นเรื่องขี้ผง ยามได้ยินว่าสาขาเฉวียนโจวถูกปิด นายท่านเติ้งโกรธจนร่างกายเย็นเฉียบไปถึงขั้วหัวใจ!

เติ้งไป๋ทงลอบถอนใจด้วยความโล่งอก เรื่องที่เฉวียนโจวนั้นมิเกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่น้อย แม้เขาจะไม่เข้าใจว่าเหตุใดบิดาถึงได้พิโรธเรื่องนี้เป็นพิเศษก็ตาม

ทว่าเติ้งไป๋อวี๋กลับคิดต่าง เมื่อเห็นบิดาเอาแต่จี้จุดเรื่องที่เขาจัดการเพียงลำพัง—ที่สำคัญคือเขาคิดว่าเรื่องนี้เขาตัดสินใจได้ถูกต้องที่สุดแล้ว!

“ท่านพ่อ ข้ารู้ว่าท่านอาลัยอาวรณ์ ข้าเองก็ปวดใจไม่แพ้กัน ทว่าสถานการณ์ยามนั้นหากมิทำเช่นนี้ก็ไร้หนทางรอด!” เติ้งไป๋อวี๋หน้าซีดเผือดพลางอธิบายเหตุผลอีกครา ในสถานการณ์ที่ต้องเลือก เขาเลือกสิ่งที่คิดว่าเป็นประโยชน์ต่อสกุลเติ้งที่สุด มันผิดตรงไหน?

“เจ้ายังกล้าย้อนคำรึ!” นายท่านเติ้งโกรธจนตบโต๊ะเสียงดังปัง “เจ้าลองใช้สมองตรองดู! นั่นคือสาขาอันดับหนึ่งของสกุลเติ้ง เป็นร้านที่ใหญ่และดีที่สุด! ยามนี้มันปิดตัวลงแล้ว เจ้าคิดว่าบรรดาหลงจู๊และลูกจ้างที่อื่นจะมองสกุลเติ้งเราอย่างไร? พวกเขาจะคิดว่าสกุลเติ้งถึงกาลอวสาน ไร้กำลังจะค้ำจุนอีกต่อไป! มิเช่นนั้น มีหรือจะยอมปิดสาขาอันดับหนึ่งลง! เมื่อใจคนแตกซ่าน การค้ายังจะดำเนินต่อได้อีกรึ!”

เติ้งไป๋อวี๋และเติ้งไป๋ทงหน้าถอดสี อุทานออกมาด้วยความตระหนก

เติ้งไป๋อวี๋รู้สึกได้ถึงเหงื่อกาฬที่ไหลโซมหน้าผาก เอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ “มิน่าเล่า... มิน่าเล่า...” มิน่าเล่าเมื่อวานนี้บรรดาหลงจู๊และลูกจ้างถึงพากันขอลาออก มิน่าเล่าเหล่าคู่ค้าถึงได้แห่กันมาทวงหนี้และสะสางบัญชีกันขนานใหญ่...

เติ้งไป๋อวี๋ทรุดกายลงคุกเข่า “ท่านพ่อ เป็นข้าที่เลอะเลือน! ข้าเลอะเลือนไปแล้ว! ยามนี้เราควรทำเช่นไรดี!”

“ทำเช่นไรงั้นรึ?” นายท่านเติ้งรู้สึกปวดเสียดที่หน้าอก เอ่ยว่า “ยังจะทำอันใดได้? อย่างน้อยก็ต้องตระเวนไปตามหัวเมืองต่างๆ เจรจากับหลงจู๊ สมุห์บัญชี และหัวหน้าคนงานตามสาขาต่างๆ เพื่อเรียกขวัญกำลังใจคืนมา... แต่ช่างเถิด!”

นายท่านเติ้งเอ่ยไปพลางใจก็ห่อเหี่ยวลง ทอดถอนใจว่า “ข้าประเมินพลาดไป ข้านึกไม่ถึงจริงๆ! ฮูหยินหลี่ผู้นั้น... สตรีที่ยังเยาว์วัยเพียงนั้น กลับมีเล่ห์เหลี่ยมและชั้นเชิงถึงเพียงนี้! ตั้งแต่ต้น นางแสร้งเล่นละครเพื่อลวงตาข้า ข้าตกหลุมพรางนางเข้าเสียแล้ว! มิเช่นนั้น ต่อให้ต้องส่งตัวหานเอ๋อร์ออกไป ข้าก็ย่อมมิมีวันมอบเส้นทางการค้าทั้งสามสายนั้นให้นางเป็นอันขาด! ก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว พลาดพลั้งไปเสียทุกก้าว! ยามนี้จะมาพูดเรื่องนี้อีกก็ไร้ประโยชน์แล้ว!”

นายท่านเติ้งหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า เติ้งไป๋อวี๋และเติ้งไป๋ทงต่างนิ่งเงียบ พลันรู้สึกถึงความเศร้าสลดประดุจสุนัขจนตรอกที่สิ้นไร้หนทาง

เมื่อเพียงหนึ่งหรือสองเดือนก่อน สกุลเติ้งยังคงรุ่งเรืองเฟื่องฟูประดุจอาทิตย์อุทัย ใครจะคาดคิดว่ายามวิมานพังทลาย จะรวดเร็วปานสายฟ้าแลบถึงเพียงนี้!

ชั่วพริบตาเดียว ราวกับผ่านไปแล้วหนึ่งชาติภพ ประหนึ่งติดอยู่ในความฝัน

นายท่านเติ้งแค่นหัวเราะ “เหอะๆ” เอ่ยเสียงเรียบว่า “ยามนี้เงินทองในบ้านคงถูกผลาญไปเกือบสิ้นแล้วกระมัง? การค้าทุกหนแห่งคงติดขัดยากเข็ญไปหมดแล้วใช่หรือไม่?”

“ท่านพ่อ...” เติ้งไป๋อวี๋และเติ้งไป๋ทงอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

นายท่านเติ้งโบกมือพลางว่า “ยามกำแพงพัง ทุกคนย่อมรุมผลัก พวกเจ้าควรจะเข้าใจหลักการนี้ตั้งนานแล้ว เพียงแต่เมื่อเกิดขึ้นกับตนเองจึงยากจะยอมรับได้! มิโทษพวกเจ้าหรอก! เป็นเพราะฮูหยินหลี่ผู้นั้นวางแผนอย่างแยบยลในยามที่เรามิได้ระวัง แม้แต่ข้ายังดูนางพลาดไป! นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าในโลกนี้จะมีสตรีเช่นนาง! น่ากลัว... ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!”

เติ้งไป๋ทงยังนึกไม่ยินยอม แค่นเสียงว่า “หากนางมิใช่ฮูหยินผู้ว่าการมณฑล...”

นายท่านเติ้งชายตาคว่ำมองเขา เอ่ยเรียบๆ ว่า “หากนางมิใช่ฮูหยินผู้ว่าการมณฑล สกุลเติ้งของเราคงย่อยยับยิ่งกว่านี้!”

เติ้งไป๋อวี๋ก็มินึกยินยอมเช่นกัน ทว่าเมื่อได้ยินบิดาเอ่ยเช่นนั้นก็มิกล้าขัดคอ จึงเอ่ยถามขึ้นว่า “ข้าเพียงมิเข้าใจ เบี้ยหวัดของผู้ว่าการมณฑลจะมีสักเท่าใดกัน? ฮูหยินหลี่ไปเอาเงินทองมากมายมหาศาลเช่นนั้นมาจากที่ใด!”

สกุลเติ้งต้องพ่ายแพ้ครานี้ หากเอ่ยให้ถึงที่สุด ก็คือพ่ายแพ้ต่ออำนาจเงินในมือนาง

นายท่านเติ้งชะงักไป พลันนึกสงสัยขึ้นมาเช่นกัน ปัญหานี้เขาไม่เคยเฉลียวใจมาก่อน! แม้ฮูหยินหลี่จะสนิทสนมกับเหล่าฮูหยินในเมืองหนานไห่อยู่มาก ทว่าต่อให้หยิบยืมเงินทองมา ก็มิอาจรวบรวมได้มหาศาลถึงเพียงนี้ มิหนำซ้ำ หากมีการหยิบยืมจริง ย่อมมิอาจปิดข่าวได้เงียบเชียบไร้ร่องรอยเช่นนี้!

“ท่านพ่อ!” นัยน์ตาของเติ้งไป๋อวี๋เป็นประกาย เอ่ยหยั่งเชิงว่า “หรือว่า... พวกเราจะส่งฎีกาฟ้องร้องเขาต่อราชสำนักดี!”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1345 ปิดตัวสาขา

 

บทที่ 1345 ปิดตัวสาขา

ในใจของหลงจู๊จางนั้นลึกๆ ก็หวังจะเห็นนายน้อยยืนหยัดไม่ยอมก้มหัว ทว่าอีกใจก็รู้ดีว่ายามนี้สกุลเติ้งมิอาจทนรับความสูญเสียได้อีกแล้ว

หากจะเอ่ยตามตรง แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังขัดแย้งในใจจนสุดแสน

หลงจู๊จางทอดถอนใจยาว เงียบไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “มีวาจาหนึ่งผู้น้อยต้องขอเตือนนายน้อย หากตกลงทำสัญญากับหลงจู๊จี้ครานี้ ร้านค้าสกุลเติ้งก็มิอาจเปิดในเมืองเฉวียนโจวได้อีกต่อไป ต้องถอนตัวออกไป ยิ่งเร็วยิ่งดี หากรั้งรอเนิ่นช้าความเสียหายจะยิ่งลุกลาม”

เติ้งไป๋อวี๋ชะงักงัน... ใช่แล้ว หากทำการค้ากับหลงจู๊จี้สำเร็จ สกุลเติ้งจะยังเหลือหน้าตาอันใดให้ยืนหยัดอยู่ในเมืองเฉวียนโจวได้อีก?

ต่อให้ดันทุรังอยู่ต่อไป ก็มิต่างจากเป็นตัวตลกให้ผู้คนหัวร่อเยาะ มิหนำซ้ำย่อมมิมีผู้ใดกล้าทำการค้ากับสกุลเติ้งอีกเป็นแน่

ทว่าการปิดตัวลง...

เติ้งไป๋อวี๋พลันหวั่นไหวในอก นี่คือสาขาอันดับหนึ่งของสกุลเติ้งเชียวนะ! การจะตัดสินใจปิดมันลงนั้น ในทางจิตใจช่างยากจะตัดขาดเหลือเกิน

แต่นั่นมันเงินถึงสามแสนตำลึง!

หากมิยอมทำสัญญา สิ่งที่สูญเสียมิใช่เพียงเงินสามแสนตำลึง แต่ยังต้องชดใช้ค่าเสียหายจากการมิอาจส่งสินค้าต่างแดนได้ตามกำหนด เมื่อคำนวณดูแล้ว หลุมดำที่ต้องเอาเงินไปอุดนี้มีมูลค่ามิต่ำกว่าห้าแสนตำลึง

ห้าแสนตำลึง... สำหรับสกุลเติ้งในยามนี้ ย่อมเป็นภาระที่หนักอึ้งเกินกว่าจะแบกทานไหว!

“ท่านอาจาง” เติ้งไป๋อวี๋เอ่ยปากอย่างยากลำบาก พลางยิ้มขื่นให้หลงจู๊จาง “เรื่องนี้คงต้องขอบังอาจไหว้วานท่าน ข้า... ข้ามิมีหน้าจะไปจัดการเองจริงๆ ฝากท่านด้วยเถิด!”

หลงจู๊จางพยักหน้า ยิ้มพลางถอนใจ “นี่อาจเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผู้น้อยจะทำให้สกุลเติ้งได้ ควรแล้ว... ควรทำแล้ว”

เติ้งไป๋อวี๋ฝืนยิ้มพลางกล่าว “ท่านอาจาง หากท่านมินึกรังเกียจ...”

“นายน้อย” หลงจู๊จางยิ้มขัดขึ้น “ช่างมันเถิด! ผู้น้อยเป็นชาวเฉวียนโจว มิปรารถนาจะทิ้งบ้านเกิดเมืองนอนไปในยามไม้ใกล้ฝั่งเช่นนี้ ร่างกายนี้คงรับความทุกข์จากการอาลัยบ้านเกิดมิไหวหรอก! อีกทั้งด้วยความเมตตาของนายท่านและเหล่านายน้อย หลายปีมานี้ผู้น้อยก็พอมีทรัพย์สินเก็บออมอยู่บ้าง ถึงเวลาที่ผู้น้อยควรจะได้อยู่บ้านเสพสุขเสียที!”

นี่คือเจตจำนงในการล้างมือในอ่างทองคำ (ถอนตัวจากวงการ)

ในใจเติ้งไป๋อวี๋พลันเบาโหวงอย่างบอกไม่ถูก ก่อนยิ้มตอบ “ที่ท่านว่ามาก็มีเหตุผล” ลึกๆ ในใจเขานั้น มิปรารถนาจะให้หลงจู๊จางจากสกุลเติ้งไปเพื่อรับใช้ร้านค้าอื่น

หลงจู๊จี้ผู้นั้นกลับทำงานได้รวดเร็วทันใจ มิมีการหน่วงเหนี่ยวกลั่นแกล้ง หรือแสดงท่าทีหยามเหยียดแม้เพียงคำเดียว เขาตกลงทำการค้ากับสกุลเติ้งประดุจเป็นเรื่องปกติธรรมดา

ตั๋วเงินสามแสนตำลึงถูกจ่ายให้ในคราเดียว ก่อนจะส่งคนรุดไปยังโกดังสกุลเติ้งเพื่อขนสินค้าออกไป ทรัพย์สินและสินค้าถือว่าแลกเปลี่ยนกันอย่างสิ้นซาก

เติ้งไป๋อวี๋ถือตั๋วเงินที่ดูเบาหวิวไว้ในมือ ทว่าในใจกลับหนักอึ้งประดุจมีก้อนตะกั่วกดทับ

ตั๋วเงินมากมายถึงเพียงนี้ เขาใช่ว่าไม่เคยเห็น ยามที่สกุลเติ้งรุ่งเรืองเฟื่องฟู เงินจำนวนนี้จะนับเป็นกระไรได้?

ทว่ายามนี้...

ภายในสองวัน ร้านค้าสกุลเติ้งก็ปิดตัวลง สินค้าที่เหลือถูกเลขายในราคาถูกจนหมดสิ้น หลงจู๊และลูกจ้างทุกคนได้รับเงินชดเชยและถูกเลิกจ้าง พันธมิตรทางการค้าทั้งหมดถูกสะสางบัญชีจนสะอาดเกลี้ยง

เติ้งไป๋อวี๋ฝากฝังอาคารร้านค้าไว้กับหลงจู๊จาง กำชับว่าหากพบผู้ซื้อที่เหมาะสมให้ขายทิ้งเสีย จนกระทั่งเช้าตรู่ของวันหนึ่ง เขาก็ขึ้นรถม้าธรรมดาๆ คันหนึ่ง ลอบเดินทางออกจากเมืองเฉวียนโจวไปอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง

การที่สกุลเติ้งปิดตัวสาขาเฉวียนโจวลง แม้จะสร้างแรงสั่นสะเทือนในวงการค้าบ้าง ทว่าเหล่าพ่อค้าส่วนใหญ่กลับตื่นเต้นฮึกเหิมและกระหายในโอกาส ยามที่กระดานถูกล้างและจัดไพ่ใหม่มาถึงแล้ว! หากพยายามให้จงหนัก มิแน่ว่าบ้านของตนอาจกลายเป็น "สกุลเติ้ง" รายต่อไป

สำหรับชาวบ้านร้านตลาด นอกจากจะได้กล่าวขวัญถึงช่วงเวลาสองวันที่แห่กันไปกวาดซื้อของถูกที่ร้านสกุลเติ้งแล้ว ก็มิได้มีความเห็นอื่นใดอีก

โลกใบนี้ มิได้หมุนรอบตัวใครคนใดคนหนึ่งตลอดไป

ทันทีที่มีความเคลื่อนไหว ฝูลี่รีบส่งคนสนิทควบม้าเร็วไปรายงานต่อหลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวทันที

เหลียนฟางโจวอ่านจดหมายจบก็เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ นางยิ้มให้หลี่ฟู่พลางว่า “นึกไม่ถึงว่านายน้อยใหญ่สกุลเติ้งจะเด็ดขาดถึงเพียงนี้ จัดการธุรกิจในเฉวียนโจวได้รวดเร็วยิ่งนัก!”

หลี่ฟู่ฟังแล้วชำเลืองมองนางพลางขยับเข้าไปใกล้ “เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่า วาจาของฮูหยินมิได้มีความหมายไปในทางชื่นชมกันเล่า?”

เหลียนฟางโจวระเบิดหัวเราะออกมา “เจ้าคนเขลาผู้นั้น! ช่างหูเบาใจแคบ สมควรแล้วที่ถูกหลงจู๊ใหญ่ของเราขูดเลือดขูดเนื้อเสียชุดใหญ่! เขาคงลืมนึกไปว่า สาขาเฉวียนโจวคือเส้นเลือดใหญ่ที่ทำกำไรให้สกุลเติ้งเกินครึ่งในแต่ละปี การสั่งปิดเช่นนี้ เขาไม่กลัวหรือว่าจะสร้างความระส่ำระสายจนสะเทือนถึงรากฐานคนในตระกูล?”

หลี่ฟู่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนถามอย่างไม่เข้าใจ “สะเทือนใจคนรึ? เขามิได้ไล่คนออกไปหมดแล้วหรือ?”

เหลียนฟางโจวหัวเราะพรืด ก่อนจะอธิบายให้เขาฟัง

การปิดสาขาที่เป็นเสาหลักเช่นนี้ สำหรับบรรดาหลงจู๊และลูกจ้างที่เหลือ ย่อมเป็นความพ่ายแพ้ทางจิตใจที่รุนแรงยิ่งนัก แล้วใครจะยังเหลือความเชื่อมั่นในสกุลเติ้งอีก? เมื่อคนใต้บังคับบัญชาสิ้นศรัทธาในตัวนาย ทุกอย่างย่อมแตกซ่านประดุจทรายเกลื่อนกอง ผลลัพธ์ย่อมมิต้องเดาก็รู้!

หลี่ฟู่ฟังแล้วถึงกับเหงื่อซึม ปาดเหงื่อพลางว่า “เช่นนี้ มิเท่ากับเป็นการสั่นคลอนขวัญกำลังใจทหารหรอกหรือ?”

“ย่อมเป็นเหตุผลเดียวกัน!” เหลียนฟางโจวยิ้มพลางกล่าว “เติ้งไป๋อวี๋ผู้นั้นยังเยาว์วัยนัก ทั้งยังเติบโตมาอย่างราบรื่นมิต้องเผชิญอุปสรรคใหญ่โต มีหรือจะรู้ซึ้งถึงกลลึกในเรื่องนี้ คอยดูเถิด ความโกลาหลที่แท้จริงของสกุลเติ้งเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!”

“ยังเยาว์รึ?” หลี่ฟู่ยิ้มกว้าง “ฮูหยินของข้าก็ยังเยาว์ ทว่าเขามิอาจเทียบเทียมได้แม้เพียงกระพี้! ข้าว่ามิใช่เรื่องอายุหรอก เป็นเพราะเขาไร้ความสามารถเองต่างหาก!”

เหลียนฟางโจวฟังประโยคแรกแล้วใจสั่นสะท้าน (เพราะความจริงนางผ่านชีวิตมามากกว่าที่เห็น) แต่พอฟังจนจบก็ขำระคนเอ็นดู นางค้อนเขาให้วงหนึ่งแต่ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด

หลี่ฟู่ทอดถอนใจอย่างเป็นสุข “ฮูหยินช่างเป็นดาวนำโชคของข้านัก มีเจ้าช่วยชี้แนะข้าถึงเบาแรงไปได้มหาศาล! จิตใจคนที่กระเจิดกระเจิงไปแล้ว ยามจะรวบรวมกลับคืนมานั้นมิใช่เรื่องง่าย ด้วยสถานการณ์ของสกุลเติ้งยามนี้ ต่อให้มีใจจะกู้คืนก็ไร้ซึ่งกำลัง สกุลเติ้ง... คงจะถึงกาลอวสานในไม่ช้าแล้ว!”

ขวัญทหารกระเจิง ทัพย่อมพ่ายดุจขุนเขาถล่ม ต่อให้แม่ทัพมีวิชาล่วงรู้ฟ้าดินก็มิอาจกอบกู้สถานการณ์ ไม่มีใครเข้าใจหลักการนี้ดีไปกว่าเขาอีกแล้ว

เหลียนฟางโจวยิ้มพลางว่า “เรือแตกยังเหลือตะปูสามพันตัว (- สื่อถึงตระกูลใหญ่ที่ล่มสลายแต่ยังพอมีทรัพย์สินเหลืออยู่บ้าง) หากสกุลเติ้งฉลาดพอ ก็ควรกลับบ้านเดิมไปเป็นเศรษฐีที่ดินอยู่อย่างสงบ การกินอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์ไปตลอดชีวิตย่อมมิใช่ปัญหา ข้าเองก็มิได้คิดจะบีบคั้นฆ่าแกงให้สิ้นซากขนาดนั้น”

หลี่ฟู่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกผิดลึกๆ เขาประคองไหล่นางพลางเอ่ยเบาๆ “ฟางโจว ข้าขอโทษ!”

มีดวงตานับไม่ถ้วนกำลังจับตามองศึกระหว่างคู่สามีภรรยาผู้ว่าการมณฑลกับสกุลเติ้ง แม้เหล่าพ่อค้าที่มักใหญ่ใฝ่สูงจะอยากเห็นสกุลเติ้งพังพินาศเพื่อเปิดทางให้ตน ทว่าหากหลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวลงมือเหี้ยมเกรียมจนไร้ทางรอด ย่อมต้องเกิดความรู้สึกเวทนาและหวาดระแวงย้อนกลับมาที่ตนเอง

หากสามีภรรยาคู่นี้จัดการสกุลเติ้งได้เยี่ยงนี้ ใครจะรู้ว่าวันหน้าจะเป็นคราวของตนหรือไม่?

หากคนในพื้นที่เริ่มหวาดระแวง ย่อมส่งผลเสียต่อความมั่นคงของมณฑลหนานไห่และการปกครองของหลี่ฟู่

ความนัยเรื่องเหลียนฟางโจวถูกลักพาตัว ชาวบ้านอาจมิล่วงรู้ แต่มีหรือจะรอดพ้นสายตาเหล่าตระกูลใหญ่และเศรษฐีที่ดินในพื้นที่ไปได้?

หากหลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวยอมรามือให้สกุลเติ้งหนึ่งก้าว ย่อมเป็นการประทับตราสร้างความมั่นใจให้แก่ผู้คนมหาศาล

เพียงแต่ว่า... หากทำเช่นนั้น ก็จำต้องปล่อยให้เติ้งเมิ่งหานได้เสวยสุขต่อไปเสียแล้ว