จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1448 หงายไพ่ในมือ

 

บทที่ 1448 หงายไพ่ในมือ

พระชายาฮั่นหยางอ๋องเห็นผู้เป็นสวามีอารมณ์ไม่สู้ดีนัก แต่นางรู้ความจริงเพียงครึ่งเดียว จึงทึกทักเอาเองว่าเขาคงถูกหลี่ฟู่ปฏิเสธเรื่องการเคลื่อนทัพ ด้วยหวังจะสวมบทบาทภรรยาผู้แสนดี นางจึงร่วมมือกับฉินเช่อเฟยบุกไปหาเหลียนฟางโจวถึงที่ หลังจากชวนคุยสัพเพเหระอยู่พักใหญ่ นางก็เผยเจตนาที่อยากจะเกี่ยวดองเป็นทองแผ่นเดียวกับตระกูลหลี่! ทำเอาเหลียนฟางโจวถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก!

ในความคิดของพระชายานั้น แม้ท่านหญิงน้อยแห่งวังฮั่นหยางอ๋องจะมิใช่บุตรที่เกิดจากชายาเอก และมีอายุมากกว่าบุตรชายคนโตของหลี่ฟู่กับเหลียนฟางโจวถึงสามปี แต่ส่วนต่างเพียงเท่านี้จะนับเป็นอะไรได้? หากนางรับท่านหญิงน้อยมาเลี้ยงในนามของตนเอง เด็กคนนั้นย่อมมีฐานะเป็นบุตรสาวสายตรงมิใช่หรือ?

แม้ตระกูลหลี่ในยามนี้จะดูรุ่งโรจน์โชติช่วงเพียงใด แต่ภูมิหลังของคนทั้งคู่ก็เป็นเพียงสามัญชนธรรมดา หากเป็นยามปกติ ต่อให้เดินมาคุกเข่าขอหมั้นหมายถึงหน้าประตู วังฮั่นหยางอ๋องย่อมไม่มีทางยอมลดตัวส่งบุตรสาวลงมาแต่งด้วยแน่ การที่นางเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนในวันนี้ นับเป็นการให้เกียรติพวกเขาอย่างสูงส่งแล้ว!

การได้แต่งกับท่านหญิงน้อย เท่ากับได้เป็นราชนิกุล ตระกูลหลี่จะก้าวกระโดดจากตระกูลต่ำต้อยขึ้นเป็นพระญาติวงศ์ นี่คือเกียรติยศอันยิ่งใหญ่ประดุจปลาหลีฮื้อกระโดดข้ามประตูมังกรโดยแท้!

หลังจากพระชายาส่งสัญญาณสื่อเจตนาออกไป นางก็นั่งจิบน้ำชาด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น รอคอยให้เหลียนฟางโจวดีใจจนเนื้อเต้นแล้วเป็นฝ่ายออกปากหมั้นหมายให้ชัดเจน

เนื่องจากฝ่ายหญิงมีฐานะสูงศักดิ์กว่า พระชายาจึงยังต้องรักษาเกียรติของตนไว้ นางเป็นคนชี้ทางได้ แต่คนเอ่ยปากต้องเป็นเหลียนฟางโจว มิเช่นนั้นจะดูเหมือนวังอ๋องเป็นฝ่ายเข้าไปเร่ขายลูกสาวให้เขาถึงบ้าน!

เหลียนฟางโจวรู้สึกขมขื่นในปากและหนักอึ้งในใจ นางแทบไม่กล้าสบตาพระชายาที่กำลังนั่งยิ้มกริ่มอย่างมั่นอกมั่นใจเลยสักนิด!

เหตุใดชีวิตคนเราต้องมาเจอเรื่องน่ากระอักกระอ่วนเช่นนี้อยู่เรื่อยนะ?

“ความหวังดีของพระชายา หม่อมฉันขอน้อมรับไว้ด้วยใจเพคะ” เหลียนฟางโจวพยายามปรับสีหน้าให้ดูอ่อนโยนและเป็นกันเองที่สุด นางฝืนยิ้มพลางเอ่ยต่ออย่างยากลำบาก “เพียงแต่ พระชายาอาจจะยังทรงไม่ทราบ อวี้เอ๋อร์ของหม่อมฉันได้หมั้นหมายกับบุตรสาวคนโตของหลิวจวิ้นหวางเฟยไว้แล้ว... ต้องขออภัยในความเมตตาของพระชายาจริงๆ เพคะ!”

เมื่อสิ้นคำพูดนี้ เหลียนฟางโจวรู้สึกราวกับยกภูเขาออกจากอก นางไม่เคยรู้สึกขอบคุณการหมั้นหมายที่หลิวจวิ้นหวางเฟยเสนอไว้ในตอนนั้นเท่าวันนี้มาก่อนเลย!

มิเช่นนั้น วันนี้คงยากจะหาข้ออ้างมาปฏิเสธได้จริงๆ!

“...” หัวของพระชายาฮั่นหยางอ๋องตื้อไปชั่วขณะ สมองพลันขาวโพลนไปหมด คำพูดของเหลียนฟางโจวตอกย้ำซ้ำๆ อยู่ในหัว ทำให้นางรู้สึกอับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี!

บ้าจริง! นางลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร! บุตรชายคนโตของตระกูลหลี่หมั้นหมายกับยัยหนูจากตำหนักหลิวจวิ้นอ๋องไปแล้วนี่นา!

ครั้งแรกที่พระชายาลงมาทำหน้าที่แม่สื่อด้วยตนเอง แถมยังเป็นบุตรสาวของตน กลับจบลงด้วยความล้มเหลวเยี่ยงนี้ ความอับอายทำให้หน้าของนางแดงก่ำจนนั่งไม่ติดที่ นางฝืนสนทนาต่อตามมารยาทอีกเพียงไม่กี่คำก่อนจะรีบขอตัวลาจากไปอย่างเร่งรีบ

เมื่อหลี่ฟู่กลับมา เหลียนฟางโจวก็เล่าเรื่องนี้ให้เขาฟังเป็นเรื่องขบเคี้ยว หลี่ฟู่แค่นยิ้มเย็น “บุตรสาวบ้านนั้นกล้ามาหมายปองอวี้เอ๋อร์ของเรางั้นรึ? ฝันไปเถิด! ต่อให้อวี้เอ๋อร์ยังไม่หมั้นหมาย ข้าก็ไม่มีทางยอมรับลูกสาวบ้านนั้นมาเป็นสะใภ้เด็ดขาด!”

คนที่มีสันดานเช่นปฮั่นหยางอ๋อง จะสั่งสอนบุตรสาวออกมาให้ดีได้อย่างไร!

เมื่อฮั่นหยางอ๋องทราบเรื่อง เขาก็ทั้งโกรธทั้งร้อนรนจนดุด่าพระชายาไปยกใหญ่ ก่อนจะตบเท้าตัดสินใจเด็ดขาด: ช่างเถิด! ยามนี้จะลังเลไม่ได้อีกแล้ว! อาศัยโอกาสนี้หงายไพ่คุยกันให้รู้เรื่องไปเลย!

ฮั่นหยางอ๋องวางแผนและปรึกษาหารือกับเหล่าคนสนิทจนถ้วนถี่ จากนั้นจึงเชิญหลี่ฟู่มาพบ

การพบกันครั้งนี้ ฮั่นหยางอ๋องมิได้สวมชุดลำลองเหมือนยามปกติ แต่เขาสวมเครื่องยศเต็มยศของชินอ๋อง ฉลองพระองค์สีเหลืองขิงปักลายมังกรสี่เล็บทรงกลม ตัดเย็บจากผ้าไหมอวิ๋นจิ่นชั้นเลิศที่ใช้ในวังหลวง พื้นสีเหลืองขิงขับเน้นลายมังกรทองสี่เล็บที่ปักด้วยดิ้นเงินดิ้นทองให้ดูน่าเกรงขาม คาดสายรัดเอวหยก สวมมงกุฎทอง ยิ่งเสริมบารมีให้ดูสง่างามผิดหูผิดตา

เมื่อหลี่ฟู่เห็นเขาแต่งกายเต็มยศเช่นนี้ ก็รู้ทันทีว่าการสนทนาในวันนี้ย่อมไม่เหมือนวันวาน ในใจเขาไม่มีความตื่นตระหนก มีเพียงความรู้สึกโล่งอก: ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงเสียที!

เรื่องการเคลื่อนทัพ หรือการบุกโจมตีเมืองหลวง หากฮั่นหยางอ๋องไม่พูดออกมาให้ชัดแจ้ง เขาย่อมไม่มีทางเป็นฝ่ายเอ่ยถึงก่อนเด็ดขาด! ต่อให้อีกฝ่ายจะส่งสัญญาณหรือพยายามชี้นำเพียงใดก็ไร้ผล!

แน่นอนว่า... ต่อให้อีกฝ่ายพูดออกมาตรงๆ เขาก็ไม่มีวันตกลง

ฮั่นหยางอ๋องคงเข้าใจดีว่าหลังจากประลองเชิงกันมาพักใหญ่ ต่างฝ่ายต่างก็รู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว จึงไม่มีความจำเป็นต้องอ้อมค้อมอีก เขาเปิดฉากทันที “ใต้เท้าหลี่ เปิ่นหวางมาอยู่ที่หนานไห่ก็นานพอสมควรแล้ว! มิทราบว่าเมื่อไหร่ท่านจะนำทัพบุกเหนือ เพื่อล้างแค้นให้เสด็จพ่อและรัชทายาทเสียที?”

เมื่อเห็นหลี่ฟู่มองมา ฮั่นหยางอ๋องก็แค่นยิ้มเย็นพลางคำรามด้วยน้ำเสียงเปี่ยมคุณธรรม “เปิ่นหวางเชื่อว่ามองคนไม่ผิด! ใต้เท้าหลี่คือขุนนางผู้ภักดี! ภักดีต่อเสด็จพ่อและภักดีต่อราชวงศ์โจว!”

หลี่ฟู่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย “ท่านอ๋องทรงประเมินหลี่ฟู่สูงเกินไปแล้ว! โปรดประทานอภัยที่หลี่ฟู่มิอาจยกทัพขึ้นเหนือได้!”

“ท่านไม่ไปก็ไม่เป็นไร” ฮั่นหยางอ๋องกล่าวเสียงเรียบ “จงส่งมอบกำลังทหารทั้งหมดในมณฑลหนานไห่ที่ขยับเขยื้อนได้มาให้เปิ่นหวาง เปิ่นหวางจะไปเอง! ใต้เท้าหลี่ก็เฝ้าหนานไห่ให้ดีเถิด หนี้เลือดของเสด็จพ่อและรัชทายาท เปิ่นหวางจะไปสะสางด้วยตนเอง!”

หลี่ฟู่ตอบโต้กลับ “กำลังทหารในหนานไห่มีไม่มากนัก อีกทั้งทหารเหล่านี้ไม่คุ้นชินกับสภาพอากาศทางเหนือ หากยกไปย่อมไร้ประโยชน์! อีกประการ หน้าที่ของพวกเขาคือปกป้องหนานไห่ มิใช่การกรุยทางชิงบัลลังก์ให้ท่านอ๋อง!”

“หลี่ฟู่!” ฮั่นหยางอ๋องระเบิดโทสะ ดวงตาเบิกกว้างจ้องเขม็งพลางตวาดลั่น “เสด็จพ่อทรงมองคนผิดจริงๆ!”

หลี่ฟู่สีหน้าไม่เปลี่ยน เย็นชาดุจน้ำแข็ง “ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไร?”

ฮั่นหยางอ๋องโกรธจนหลุดหัวเราะออกมา “หึ! ท่านรู้อยู่เต็มอกว่าการสวรรคตของเสด็จพ่อมีเงื่อนงำ รู้อยู่แก่ใจว่าเพลิงไหม้ที่ตำหนักบูรพานั้นผิดปกติ แต่กลับทำเป็นหูหนวกตาบอด ซ่องสุมกำลังยึดครองหนานไห่ไม่ขยับเขยื้อน! หลี่ฟู่... หัวใจของท่านทำด้วยเหล็กหรืออย่างไร? ยามเสด็จพ่อทรงพระชนม์ชีพ ทรงไว้เนื้อเชื่อใจและชุบเลี้ยงท่านมาเพียงใด! นึกไม่ถึงว่ายามศพยังไม่ทันสิ้นกลิ่น ท่านกลับปล่อยให้พระองค์ต้องรับความอยุติธรรมอยู่ในปรโลกโดยไม่เหลียวแล! หลังจากท่านสิ้นอายุขัยไปแล้ว ท่านจะมีหน้าไปพบเสด็จพ่อได้อย่างไร!”

นัยน์ตาของหลี่ฟู่พลันวาวโรจน์ ใบหน้าเคลือบด้วยไอเย็นจัด จ้องมองฮั่นหยางอ๋องด้วยจิตสังหารที่แผ่ซ่านออกมา เขาเอ่ยทีละคำอย่างหนักแน่น “ใครในใต้หล้าก็ล้วนมีสิทธิ์มาตั้งคำถามนี้กับหลี่ฟู่ได้ มีเพียงท่านอ๋องเท่านั้น... ที่ไม่คู่ควร! ยามอดีตฮ่องเต้สวรรคต ท่านอ๋องทรงกระทำสิ่งใดไว้บ้าง มิต้องให้หลี่ฟู่เตือนความจำกระมัง? ท่านอ๋องกล้ามาตั้งคำถามเช่นนี้ต่อหน้าหลี่ฟู่ ท่านไม่รู้สึกละอายแก่ใจบ้างหรือ!”

ฮั่นหยางอ๋องใจสั่นวูบ เขาหลบสายตาอย่างลนลานพลางแก้ตัว “เปิ่นหวาง... ยามนั้นเปิ่นหวางไม่มีทางเลือก! หากเสด็จพ่อรับรู้ในปรโลก ย่อมต้องเข้าใจในความจำเป็นของเปิ่นหวาง! หากมิทำเช่นนั้น เปิ่นหวางคงสิ้นชีพด้วยน้ำมือของไอ้โจรหลีอ๋องไปนานแล้ว! เปิ่นหวางมิได้มีความลบหลู่ต่อเสด็จพ่อแม้เพียงนิด!”

หลี่ฟู่เพียงแค่นยิ้ม แววตาแฝงความเหยียดหยาม “ในเมื่อกล้าทำ เหตุใดท่านอ๋องจึงไม่กล้ารับ! ต่อให้ท่านจะมีเหตุผลที่ยิ่งใหญ่เพียงใด ก็ไม่อาจหลุดพ้นคำว่า ‘อกตัญญู’ ไปได้! ท่านมีสิทธิ์อะไรมาซักไซ้หลี่ฟู่! อีกอย่าง...”

หลี่ฟู่จ้องเขม็งไปที่เขาพลางเอ่ยอย่างไม่ไว้หน้า “ท่านอ๋องกล่าวได้ถูกต้อง หลี่ฟู่มีความสงสัยต่อการสวรรคตและเหตุเพลิงไหม้จริงๆ แต่นั่นมิได้หมายความว่าหลี่ฟู่ต้องยอมช่วยท่านอ๋องเข่นฆ่ากลับไปยังเมืองหลวง! สองเหตุการณ์นี้หลีอ๋องอาจมีพิรุธ... แต่ท่านอ๋องเองก็ใช่ว่าจะไม่มีเสียเมื่อไหร่!”

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1447 เล่ห์เหลี่ยมไม่ขาดสาย

 

บทที่ 1447 เล่ห์เหลี่ยมไม่ขาดสาย

ตกค่ำเมื่อฮั่นหยางอ๋องกลับมาถึง หลังจากได้ฟังคำบอกเล่าจากพระชายา ประกอบกับนึกถึงท่าทีของหลี่ฟู่และพวกพ้องที่พบเจอในวันนี้ ซึ่งแต่ละคนล้วนปลิ้นปล้อนลื่นไหลเยี่ยงปลาไหล รับคำแบบแบ่งรับแบ่งสู้แต่กลับไม่มีสัจจะที่แน่นอนแม้เพียงครึ่งคำ ใจของเขาก็พลันเกิดความระแวงขึ้นมาเช่นกัน

อย่างไรเสีย ที่นี่ก็คือมณฑลหนานไห่! หากหลี่ฟู่คิดจะลงมือทำอะไรขึ้นมาจริงๆ ด้วยกำลังทหารในมือเขาที่มีไม่ถึงหมื่น จะไปต้านทานอะไรได้?

ฮั่นหยางอ๋องนั้นมีความกังวลยิ่งกว่าพระชายาเสียอีก เพราะไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขาว่า แท้จริงแล้วอดีตฮ่องเต้สวรรคตด้วยเหตุใด!

ทว่าภายนอกเขายังคงรักษาท่าทีสงบนิ่งประหนึ่งทุกอย่างอยู่ในกำมือ เขากล่าวตำหนิพระชายาเบาๆ ว่า “เจ้าคิดมากไปแล้ว! เมื่อครั้งเสด็จพ่อยังทรงพระชนม์ชีพ ทรงออกปากชมความซื่อสัตย์ของแม่ทัพหลี่อยู่บ่อยครั้ง เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไม่คิดล้างแค้นทวงคืนความเป็นธรรมให้เสด็จพ่อ มิเช่นนั้นเขาคงไม่เพิกเฉยต่อสาส์นแสดงความยินดีของหลีอ๋อง และคงไม่ปล่อยให้พวกเราเข้ามณฑลหนานไห่หรอก! ส่วนฮูหยินหลี่นั้น อย่างไรก็นางก็เป็นเพียงสตรี ต่อให้แม่ทัพหลี่จะรักใคร่นางเพียงใด ก็คงไม่เห็นแก่ความรักจนละทิ้งคุณธรรมระหว่างขุนนางกับนาย! เจ้าลองตรองดูเถิด เรื่องคอขาดบาดตายของบ้านเมือง แม่ทัพหลี่เคยฟังคำนางเสียเมื่อไหร่ และนางเคยเข้ามาสอดแทรกตั้งแต่ตอนไหน? เป็นผู้หญิงอย่าได้ขี้ระแวงไปเรื่อย พรุ่งนี้เราต้องออกเดินทางไปเมืองหนานไห่พร้อมกับพวกเขาสองสามีภรรยา แทนที่จะเอาเวลามานั่งระแวงเรื่องไร้สาระ สู้เจ้าไปตีสนิทกับฮูหยินหลี่ให้มากหน่อยจะดีกว่า หากพวกเจ้าใกล้ชิดกัน ย่อมส่งผลดีต่อแผนการใหญ่ของเปิ่นหวาง!”

คำพูดไม่กี่ประโยคนี้ช่วยขจัดความกังวลในใจพระชายาไปได้ถึงเจ็ดแปดส่วน เมื่อตรองดูก็เห็นจริงตามนั้น นางจึงรีบพยามยามปั้นหน้ายิ้มประจบ “ท่านอ๋องช่างมองการณ์ไกลนัก หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ! ท่านอ๋องวางใจได้ หม่อมฉันรู้แล้วว่าควรทำเช่นไร!”

เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในตอนกลางวัน พระชายาฮั่นหยางอ๋องถึงกับหลั่งเหงื่อเย็นเยียบด้วยความขามเกรง โชคดีนักที่นางไม่ได้ดึงดันจะเอาเรื่องฮูหยินจ้าวให้ถึงที่สุด เพราะท่าทีของเหลียนฟางโจวนั้นชัดเจนว่าเข้าข้างฝ่ายนั้น หากตอนนั้นสถานการณ์บานปลายจนแตกหัก มิเป็นการทำลายแผนการใหญ่ของท่านอ๋องหรอกหรือ?

ช่างเถิด! ยามนี้ยอมละเว้นให้พวกนางไปก่อน วันหน้าเมื่อท่านอ๋องได้ขึ้นครองบัลลังก์ นางก็จะเป็นฮองเฮาผู้เป็นมารดาแห่งแผ่นดิน ถึงเวลานั้นจะมีเรื่องใดที่นางจัดการไม่ได้อีก?

วันรุ่งขึ้น พระชายาฮั่นหยางอ๋องจึงยอมลดทิฐิลง เมื่อพบเหลียนฟางโจวนางก็แสดงท่าทีสนิทสนมเป็นกันเองยิ่งนัก ทั้งถ้อยคำและแววตาล้วนเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มละไม จนเหลียนฟางโจวถึงกับรู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง กว่าจะตั้งหลักรับมือได้ก็ผ่านไปครู่ใหญ่

แม้ในใจจะสงสัยว่าเหตุใดพระชายาผู้นี้ถึงเปลี่ยนท่าทีไปเพียงข้ามคืน แต่ในเมื่ออีกฝ่ายยอมสงบเสงี่ยมไม่หาเรื่อง เหลียนฟางโจวย่อมยินดียิ่ง นางจึงตอบรับด้วยท่าทีสุภาพอ่อนโยน ขบวนเดินทางจึงมุ่งหน้ากลับสู่เมืองหนานไห่ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ

สองวันต่อมา ทั้งหมดก็เดินทางมาถึงเมืองหนานไห่

หูต้าไห่และพรรคพวกได้เตรียมการถางพงหญ้าในหุบเขาใหญ่ข้างค่ายทหารนอกเมืองไว้รอนานแล้ว พร้อมทั้งสร้างกระท่อมที่พักไว้มากมายเพื่อรองรับกองกำลังผู้ติดตามของฮั่นหยางอ๋อง

เช่นเดียวกับที่เมืองเฉวียนโจว ฮั่นหยางอ๋องยืนกรานที่จะนำทหารรักษาพระองค์และยอดฝีมือรวมหนึ่งพันนายเข้าเมืองไปด้วย

แม้หลี่ฟู่จะขุ่นเคืองใจ แต่เมื่อเห็นท่าทีแข็งกร้าวของฮั่นหยางอ๋องในเรื่องนี้ ประกอบกับเข้าใจดีว่าอีกฝ่ายขวัญเสียจนระแวงไปหมดประหนึ่งวิหคตื่นเกาทัณฑ์ จึงได้แต่ยอมตกลงอย่างไม่เต็มใจนัก

ทว่าจวนตระกูลเติ้งที่กว้างขวางก็ยังไม่เพียงพอจะรองรับคนทั้งหมดได้ ฮั่นหยางอ๋องจึงสบโอกาสขอให้คนของตนที่เหลือเข้าไปพักในที่ว่าการเมือง โดยอ้างว่าจะได้ช่วยเฝ้าประตูเมืองและออกตรวจตราความเรียบร้อย แต่หลี่ฟู่กลับปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยทันควัน พร้อมสั่งให้คนไปเช่าเรือนขนาดใหญ่ห้าหลังเพื่อแยกย้ายคนเหล่านั้นไปพำนักแทน

ฮั่นหยางอ๋องไม่กล้าโต้แย้งรุนแรงนัก จึงต้องยอมถอยให้ก้าวหนึ่ง

ทว่าเมื่อนึกถึงภายหลัง เขาก็ยิ่งรู้สึกเดือดดาลและอัปยศอดสูใจที่ถูกหลี่ฟู่กดขี่เกินไปเสียแล้ว!

ผ่านไปเพียงไม่กี่วัน ฮั่นหยางอ๋องและเหล่าลูกน้องก็เริ่มสัมผัสได้ว่า เมืองหนานไห่แห่งนี้ภายนอกดูผ่อนคลายแต่ภายในกลับรัดกุมเข้มงวด ดูเหมือนจะสงบเงียบไม่ต่างจากที่อื่น ทว่าไม่ว่าพวกเขาจะพยายามสอดแนมหรือลองเชิงด้วยวิธีใด ก็ไม่อาจสอดมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับกิจการงานใดๆ ในเมืองนี้ได้เลยแม้แต่นิดเดียว!

สำหรับตัวหลี่ฟู่นั้นย่อมไม่ต้องพูดถึง ไม่มีใครใจกล้าพอจะไปลองดีต่อหน้าเขา ส่วนขุนนางน้อยใหญ่และนายทหารใต้บังคับบัญชาที่มีตำแหน่งสำคัญล้วนหนักแน่นดั่งขุนเขา ลมพัดไม่เข้า น้ำสาดไม่เปียก ไม่เปิดโอกาสให้คนนอกทำอะไรได้เลย!

ทางด้านหลี่ฟู่เองก็ได้รับคำร้องเรียนและเสียงบ่นจากหูต้าไห่และเฝิงชวี่จี๋ไม่เว้นวัน ว่าพวกสมุนของฮั่นหยางอ๋องช่างไร้มารยาท มีเจตนาแอบแฝง คิดจะก้าวก่ายงานในหน้าที่ของตน วันๆ เอาแต่ป้วนเปี้ยนไปมา มิหนำซ้ำยังพยายามทุกวิถีทางเพื่อเข้าหาเหล่านายทหารระดับกลางและขุนนางท้องถิ่น...

“ท่านแม่ทัพ เจตนาของฮั่นหยางอ๋องชัดเจนยิ่งกว่าหัวใจของซือหม่าเจา! ข้าน้อยเชื่อว่าท่านเองก็มองออก แล้วท่านได้วางแผนรับมือไว้บ้างหรือไม่?” เฝิงชวี่จี๋เอ่ยถาม แววตามีประกายความหวังทอดมองไปที่หลี่ฟู่ เขาเชื่อว่าหลี่ฟู่ย่อมเข้าใจความหมายที่เขาสื่อ

หลี่ฟู่ลอบถอนใจ เรื่องการเป็นฮ่องเต้นั้นเขาไม่เคยอยู่ในความคิดแม้แต่น้อย เขารู้ตัวดีว่าตนทำไม่ได้ และราชวงศ์โจวก็ยังไม่ถึงจุดสิ้นหวัง การก่อกบฏนั้นง่าย แต่การช่วงชิงใต้หล้านั้นหาได้ง่ายดายเพียงนั้นไม่!

หลี่ฟู่แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นสายตาของเฝิงชวี่จี๋ ก่อนจะแค่นยิ้มเย็น “ดูท่าฮั่นหยางอ๋องจะใจร้อนมิใช่น้อย ถึงขั้นไม่เห็นแก่หน้าใครแล้ว! พวกเจ้าไม่ต้องไปสนใจเขา แค่กวดขันคนของตนเองให้ดีก็พอ จงส่งคำสั่งลับออกไป หากใครกล้าลอบติดต่อคบคิดกับคนของฮั่นหยางอ๋อง ให้ฆ่าทิ้งเสียทันทีโดยไม่ต้องละเว้น! ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าเล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ น้อยๆ ของเขาจะเล่นไปได้ถึงเมื่อไหร่!”

เขาคงไม่ไร้เดียงสาถึงขั้นคิดว่าจะสามารถช่วงชิงมณฑลหนานไห่ไปจากมือข้าได้โดยไม่ต้องหลั่งเลือดกระมัง?

เมื่อหูต้าไห่และเฝิงชวี่จี๋ได้รับคำสั่งเช่นนั้นก็ลาออกไปปฏิบัติหน้าที่ทันที

เพียงไม่กี่วันต่อมา ก็มีการประหารคนไปหลายคนจริงๆ คราวนี้นายทหารและขุนนางทั้งหลายจึงตาสว่างและเห็นความจริงเสียที ต่างพากันหลบเลี่ยงคนของฮั่นหยางอ๋องประหนึ่งเจออสรพิษ แม้แต่จะสนทนาด้วยก็ยังไม่กล้า ยิ่งเรื่องรับของกำนัลหรือไปร่ำสุราด้วยกันยิ่งไม่ต้องพูดถึง!

พวกเขาหลงลืมไปเสียสนิทว่า ใต้เท้าหลี่ผู้นี้แม้แต่พวกป่าเถื่อนในเกาะหลางฉีเขาก็ยังปราบจนสยบราบคาบมาแล้ว แล้วเขาจะเป็นคนที่ใครจะมาจูงจมูกได้ง่ายๆ ได้อย่างไร?

ฝ่ายหนึ่งคือผู้บังคับบัญชาโดยตรงที่ถอนรากถอนโคนสี่ตระกูลใหญ่และปราบชนเผ่าป่าเถื่อนจนราบคาบ อีกฝ่ายคืออ๋องตกยากที่หนีหัวซุกหัวซุนมาหาที่พึ่งพา ต่อให้เป็นคนโง่ก็ย่อมรู้ดีว่าควรเลือกอยู่ข้างใคร!

เมื่อฮั่นหยางอ๋องได้รับรายงานก็โกรธจัดจนตัวสั่น ก่นด่าหลี่ฟู่ในใจอย่างรุนแรง

เขารู้ดีว่าตนเองใจร้อนเกินไป แต่จะไม่ใจร้อนได้อย่างไร? เขาจะมัวแต่รอเฉยๆ ไม่ได้! หากรอจนหลีอ๋องมั่นคงบนบัลลังก์ แล้วจะมีที่ยืนให้เขาหรือ? เขาต้องรีบลงมือให้เร็วที่สุด!

เขาเพียงแค่ต้องการหยั่งเชิงดูใจคนให้แน่ชัดก่อนจะออกปากกล่าวกับหลี่ฟู่ตรงๆ ใครจะคิดว่าหลี่ฟู่จะใจคออำมหิตถึงเพียงนี้ ถึงขั้นสั่งฆ่าขุนนางและนายทหารที่ใกล้ชิดกับคนของเขาอย่างโจ่งแจ้ง นี่มันชัดเจนว่าเป็นการ ‘ฆ่าไก่ให้ลิงดู’ โดยแท้!

ที่น่าเจ็บใจที่สุดสำหรับฮั่นหยางอ๋องก็คือ เขารู้ทั้งรู้ว่าหลี่ฟู่ฆ่าคนพวกนั้นเพื่อข่มขวัญเขา และหลี่ฟู่เองก็รู้ว่าเขารู้ แต่เขากลับทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้เลยแม้แต่น้อย!

นี่เขาตกต่ำถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ถึงขนาดต้องทนก้มหน้ากล้ำกลืนความอัปยศที่ขุนนางท้องถิ่นผู้หนึ่งหยิบยื่นให้ต่อหน้าต่อตาเช่นนี้!

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1446 ความกังวล

 

บทที่ 1446 ความกังวล

เดิมทีพระชายาฮั่นหยางอ๋องตั้งใจจะรั้งตัวเหลียนฟางโจวไว้สนทนาต่อ แต่เมื่อเห็นนางออกปากเช่นนั้นก็ไม่สะดวกจะเหนี่ยวรั้ง จึงได้แต่พยักหน้าพลางยิ้มละไม “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หลี่ฮูหยินก็ไปเถิด วันหน้าเปิ่นกงจะให้คนไปเชิญท่านมาสนทนาใหม่!”

จ้าวฮูหยินรับคำสั่ง แล้วกำชับให้บ่าวไปแจ้งทางห้องครัว จากนั้นทั้งสองจึงขอตัวลาออกมา

เมื่อพ้นจากเรือน จ้าวฮูหยินส่งสายตาเป็นสัญญาณให้บ่าวไพร่ถอยออกไป ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวเหลียนฟางโจวแล้วเอ่ยอย่างขุ่นเคือง “หลี่ฮูหยินท่านช่างความอดทนสูงส่งนัก! ก็แค่ท่านอ๋องกับพระชายาที่ตกยาก จะวิเศษวิโสมาจากไหนกัน! โบราณว่าไว้ ‘หงส์ปีกหักสู้ไก่ยังไม่ได้’ สถานะนางยามนี้ยังเทียบพวกเราไม่ได้เสียด้วยซ้ำ กลับกลายเป็นเราที่ต้องคอยประจบเอาใจนางทุกฝีก้าว!”

เหลียนฟางโจวยิ้มขื่น พลางเอ่ยปลอบ “อย่างไรเสียเขาก็ยังมีตำแหน่งพระชายาค้ำคอ หากเราแสดงความไม่เคารพจนเรื่องแพร่งพรายออกไป จะกลายเป็นฝ่ายเราที่ผิดเอง มิหนำซ้ำยังจะทำให้ชื่อเสียงสามีพวกเราต้องมัวหมองไปด้วย ปล่อยนางไปเถิด... นางเองก็ต้องรักษาหน้าตาตนเอง ในเมื่อยามนี้นางรู้ซึ้งถึงนิสัยใจคอของท่านแล้ว ย่อมไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามอีก ท่านวางใจได้”

เมื่อได้ยินว่าพระชายาฮั่นหยางอ๋องจะไม่มาหาเรื่องตนอีก จ้าวฮูหยินก็ใจชื้นขึ้นมาทันที แต่นางยังมิวายถามย้ำอย่างไม่เชื่อหู “จริงหรือ? นางจะไม่มาวุ่นวายกับข้าจริงๆ หรือ? ข้าล่ะคร้านจะปรนนิบัตินางเต็มที เห็นหน้าทีไรเป็นต้องอารมณ์เสียทุกที!”

เหลียนฟางโจวกลั้นขำพลางส่ายหน้า “ย่อมเป็นเรื่องจริง! หากนางถูกท่านตอกกลับไปเช่นนั้นอีกรอบ มีหวังหน้าตานางคงไม่เหลือดี สิ่งจอมปลอมเหล่านี้ท่านอาจไม่ใส่ใจ แต่นางย่อมใส่ใจเป็นที่สุด ด้วยฐานันดรของนาง บีบให้นางมิอาจละทิ้งศักดิ์ศรีนี้ได้”

“อีกอย่าง...” แววตาของเหลียนฟางโจวหม่นแสงลง “ฮั่นหยางอ๋องย่อมต้องเดินทางไปยังเมืองหนานไห่ นางจะอยู่ที่นี่ได้อีกสักกี่น้ำกัน?”

“จริงด้วย!” จ้าวฮูหยินตบมือพลางหัวเราะร่า “ข้าลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท มัวแต่กังวลไปเองแท้ๆ!”

พูดจบนางก็มองเหลียนฟางโจวด้วยสายตาเห็นใจ “ลำบากหลี่ฮูหยินแล้ว คนกลุ่มนี้มาแล้วก็ไม่รู้จะยอมไปเมื่อไหร่ เฮ้อ... ปากก็พร่ำบอกว่าใต้หล้าเป็นของราชวงศ์โจว ไม่แน่ว่าอาจจะดื้อแพ่งไม่ยอมจากไปก็ได้!”

“หลี่ฮูหยิน!” ใจของจ้าวฮูหยินกระตุกวูบ ความหวาดหวั่นจู่โจมเข้ามาจนต้องรีบคว้ามือเหลียนฟางโจวไว้แน่น “ท่านกับผู้ว่าการมณฑลหลี่ต้องรักษามณฑลหนานไห่ไว้ให้ได้นะเจ้าคะ! หากหนานไห่ต้องตกอยู่ในน้ำมือของคนที่โอหังอวดดีและดูถูกชาวหนานไห่เช่นนี้ ไม่รู้เลยว่าบ้านเมืองจะกลายเป็นเช่นไร อย่างน้อยก็เพื่อราษฎรหนานไห่ พวกท่านห้ามยอมอ่อนข้อให้เด็ดขาดนะ!”

ในยามเผชิญหน้ากับความเป็นตายของบ้านเมือง จ้าวฮูหยินมิใช่คนเขลา นางย่อมมองออกว่ามณฑลหนานไห่ควรอยู่ในมือผู้ใดจึงจะสงบสุขที่สุด

เหลียนฟางโจวรู้สึกอบอุ่นในใจ นางยิ้มตอบ “วางใจเถิด! หนานไห่ยังคงอยู่ที่นี่ ใครก็พรากไปไม่ได้!”

จ้าวฮูหยินมีความเชื่อมั่นในตัวเหลียนฟางโจวยิ่งกว่าหลี่ฟู่เสียอีก เมื่อได้ยินเช่นนั้นนางก็คลายกังวลทันที “หลี่ฮูหยินกล่าวเช่นนี้ข้าก็เบาใจ! อ้อ... แล้วข่าวลือที่มาจากเมืองหลวงนั่นล่ะ สรุปว่าเป็นอย่างไรกันแน่? อดีตฮ่องเต้กับอดีตรัชทายาทถูกใครปลงพระชนม์? เป็นฝีมือของหลีอ๋องฮ่องเต้องค์ใหม่จริงๆ หรือเจ้าคะ?”

“ข้ากับพวกท่านก็อยู่ไกลจากเมืองหลวงนับหมื่นลี้ ใครจะรู้ว่าเรื่องที่นั่นจริงเท็จประการใด?” เหลียนฟางโจวสีหน้าเคร่งขรึมลงเล็กน้อยก่อนจะยิ้มกล่าว “จ้าวฮูหยิน ในเมื่อเรื่องเหล่านั้นไกลตัวพวกเรานัก จะจริงหรือเท็จก็ช่างมันเถิด ขอเพียงชีวิตยามนี้เป็นของจริงก็พอแล้ว!”

จ้าวฮูหยินนึกเสียใจที่เผลอไผลถามเรื่องละเอียดอ่อนออกไปเพราะความอยากรู้อยากเห็น เมื่อได้ยินคำตอบนั้นนางก็ดวงตาเป็นประกาย รีบพยักหน้าเห็นพ้อง “จริงด้วย! หลี่ฮูหยินกล่าวได้ถูกต้องที่สุด พวกเราใช้ชีวิตของพวกเราไปเถิด เรื่องอื่นใครจะสนกัน!”

ภายในห้องโถง พระชายาฮั่นหยางอ๋องโบกมือไล่บ่าวไพร่ให้ออกไปจนหมด แต่นางยังคงอารมณ์ค้าง สีหน้าดูแย่ยิ่งนัก

ฉินเช่อเฟย (พระชายารองฉิน) ไม่กล้าปลีกตัวจากไป จึงได้แต่ปรนนิบัติอยู่ข้างกายอย่างสำรวม

เมื่อได้ยินพระชายาถอนหายใจยาวพลางเอนพิงพนักอย่างอ่อนล้า ฉินเช่อเฟยจึงรีบเข้าไปประคอง และจัดหมอนอิงให้พิงได้ถนัด

“ยังดีที่มีเจ้าที่รู้ความอยู่บ้าง” พระชายาฮั่นหยางอ๋องปรายตามามองพลางตรัส

ฉินเช่อเฟยรีบประจบเอาใจ “พระชายาทรงเมตตาหม่อมฉันประดุจขุนเขา หม่อมฉันย่อมรู้ซึ้งถึงบุญคุณ จะไปเลียนแบบพวกคนไร้ยางอายเหล่านั้นได้อย่างไรกัน!”

คำพูดนั้นสะกิดใจพระชายาเข้าอย่างจัง นางถอนหายใจเบาๆ “นั่นสิ... ยามนี้คนที่มีมโนธรรมนับว่าหาได้ยากยิ่งนัก!”

ฉินเช่อเฟยนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างขุ่นเคือง “พระชายาโปรดประทานอภัยที่หม่อมฉันปากพล่อย แต่จ้าวฮูหยินนั่นเสียมารยาทเกินไปแล้ว! กล้าทำกิริยาเป็นหญิงปากจัดลงไม้ลงมือต่อหน้าพระพักตร์ หากเป็นที่เมืองหลวง นางคงถูกริบตราตั้งและถูกโบยจนตายไปแล้ว แม้แต่สามีนางก็คงไม่พ้นต้องถูกปลด! หม่อมฉันเจ็บใจแทนพระชายายิ่งนักที่ทรงปล่อยนางไปง่ายๆ เช่นนี้!”

“เหอะ!” พระชายาฮั่นหยางอ๋องยิ้มหยัน พลางโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “ตอนนั้นข้าก็แค่โกรธจนหน้ามืดไปชั่วขณะ หากพิจารณาดูแล้วก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ในเมื่อนางลดตัวลงไปทำกิริยาต่ำตมเช่นนั้น เราจะไปลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับนางทำไม? สตรีผู้นี้ก็มีดีแค่เสียงดัง ใจคอคงไม่มีแผนการลึกซึ้งอะไร คนเช่นนี้รับมือได้ง่ายกว่า เพราะอย่างน้อยนางก็ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมเพทุบาย... แต่ที่น่ากลัวคือหลี่ฮูหยินผู้นั้น...”

สายตาของพระชายาฮั่นหยางอ๋องเริ่มลึกล้ำขึ้น นางแค่นยิ้มเย็น “เกรงว่านางคงจะชินกับการเป็นใหญ่ในมณฑลหนานไห่ จนคิดจะครอบครองอำนาจไว้แต่เพียงผู้เดียวเสียแล้วกระมัง คำพูดคำจาของนางในวันนี้...”

มันชัดเจนว่านางไม่ได้เห็นข้าที่เป็นพระชายาอยู่ในสายตาเลยสักนิด!

ฉินเช่อเฟยหน้าถอดสี พลันหวนนึกขึ้นได้ว่าเหตุใดพระชายาถึงยอมปล่อยจ้าวฮูหยินไปง่ายๆ

แท้จริงแล้ว จ้าวฮูหยินเมื่อเทียบกับหลี่ฮูหยินแล้วก็นับว่าไร้ความหมาย การจะไปถือสาหาความกับนางจึงไม่มีประโยชน์อันใด

“พระชายา... หากหลี่ฮูหยินมีใจเป็นอื่น ผู้ว่าการมณฑลหลี่เองก็อาจไว้ใจไม่ได้ หากท่านอ๋องเสด็จมาถึงที่นี่ ไม่แน่ว่าอาจจะ... อาจจะ...” ฉินเช่อเฟยรู้สึกหนาวสันหลังวาบ

หากผู้ว่าการมณฑลหลี่จับพวกนางมัดรวมกันส่งไปให้เมืองหลวงเพื่อเอาความดีความชอบ จะทำเช่นไร?

พระชายาฮั่นหยางอ๋องใจสั่นสะท้านไปชั่วครู่ ก่อนจะแค่นยิ้มเย็นชา “นางกล้าหรือ! ท่านอ๋องมาหนานไห่เพื่อทวงความเป็นธรรมให้ฮ่องเต้และรัชทายาทพระองค์ก่อน เพื่อระดมกำลังบุกกลับเข้าเมืองหลวงไปแก้แค้น มิใช่มาเพื่อขอความเมตตาจากหลี่ฟู่! เหอะ... เขามักกล่าวอ้างว่าตนเป็นขุนนางภักดีต่ออดีตฮ่องเต้มิใช่หรือ? หากเขากล้าคิดคดต่อท่านอ๋อง ใต้หล้านี้คงไม่มีใครอภัยให้เขาแน่!”

ฉินเช่อเฟยถูกปฏิกิริยาที่รุนแรงของพระชายาขู่จนขวัญเสีย รีบพยักหน้าพลางตอบ “เพคะ... พระชายาปรีชายิ่ง หม่อมฉันเบาปัญญาไปเอง!”

ทว่าคำพูดของนางกลับทำให้พระชายาฮั่นหยางอ๋องไม่อาจสงบใจได้อีก นางรู้สึกอ่อนเพลียจึงโบกมือไล่ให้ออกไป

ยิ่งครุ่นคิด... จิตใจของพระชายาก็ยิ่งว้าวุ่นจนมิอาจสงบลงได้เลย

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1445 ลองหยั่งเชิง

 

บทที่ 1445 ลองหยั่งเชิง

พระชายาฮั่นหยางอ๋องหน้าถมึงทึง กล่าวเสียงเย็น “ชมการต่อสู้สนุกหรือ? คิดว่าเป็นกายกรรมลิงหรืออย่างไร! เราไม่มีรสนิยมต่ำเช่นนั้น! เรามีน้ำใจเรียกจ้าวฮูหยินมาพูดคุย เชิญให้อยู่รับอาหารเช้าด้วยกัน แต่กลับได้รับสีหน้าไม่พอใจ แถมยังปาไม้ตะเกียบต่อหน้าเราตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มทานด้วยซ้ำ! แล้วพอจะเดินหนีไปแบบไม่ไว้หน้ากันเลย — หลี่ฮูหยิน! เจ้าเองก็ว่ามาเถอะ หญิงที่เสียมารยาทถึงเพียงนี้ เราควรลงโทษหรือไม่?”

จ้าวฮูหยินโกรธจนตัวสั่น ตอบโต้ทันที “พระชายาช่างปั้นคำพูดเก่งเสียจริงนะเพคะ! ฟังที่ท่านว่า หม่อมฉันยังนึกว่าตัวเองทำความผิดอันใหญ่หลวง สมควรตายไปเสียเดี๋ยวนี้! ตอนนี้ข้าเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว! หึ— ‘มีน้ำใจ’? ‘ชวนข้าทานอาหาร’? ที่แท้ก็แค่หาเรื่องจงใจลงโทษกันใช่ไหม!”

“ท่านนั่ง ข้ายืน พระชายารองก็พูดว่าเป็นธรรมเนียมเมืองหลวง…เอาล่ะ ถึงหม่อมฉันไม่เคยกินข้าวแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต หม่อมฉันก็ทนได้!”

“แต่พระชายาเจ้าคะ — ทำไมท่านต้องทำท่าดูแคลน ใส่สีหน้าเหยียดหยามข้าขนาดนั้น? เกี๊ยวลูกเดียว หม่อมฉันกินคำเดียวมันผิดตรงไหน? จะให้แบ่งสี่ห้าคำถึงจะเรียบร้อยงั้นรึ?”

“เหล่าคนรับใช้ของท่าน พากันมองหม่อมฉันเหมือนตัวประหลาด รังเกียจเดียดฉันท์ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่!”

“ก็ได้! พวกท่านมาจากเมืองหลวงสูงศักดิ์นัก ส่วนข้าเป็นคนบ้านนอกหยาบกระด้าง — แล้วมันอย่างไร? พวกท่านรังเกียจข้า ข้าก็แค่จะลุกเดินออกไป!”

“แต่ก็ไม่ให้ไปอีก! ยังจะบังคับให้ข้าอยู่เพื่อให้พวกท่านดูถูกกันให้พอใจอีกหรือยังไง? นี่มันเรื่องอะไร!”

“หึ! พวกท่านกินอยู่บนผืนแผ่นดินเมืองเฉวียนโจวนี้ กินของพวกเราอยู่ในที่ของพวกเรา ยังจะดูถูกพวกเราด้วยอีก!”

วาจาชุดนี้ของจ้าวฮูหยินทำเอาบ่าวสาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างพระชายาฮั่นหยางอ๋องพากันรู้สึกผิด สายตาหลบเลี่ยง ไม่กล้าสบตานางเลยสักคน

พระชายาฮั่นหยางอ๋องและฉินเช่อเฟยถึงกับไปไม่เป็นอยู่ชั่วขณะ — คาดไม่ถึงเลยว่า จ้าวฮูหยินจะกล้าพูดทุกอย่างออกมาตรงๆ ไม่เหลือซ่อนเร้นแม้แต่นิดเดียว!

หากเป็นในเมืองหลวง เรื่องเช่นนี้ไม่มีทางที่ใครจะกล้าเอามาพูดออกมาต่อหน้า — เพราะมันน่าอับอายเกินไป! แต่ที่นี่...

คนมณฑลหนานไห่นี่มันล้วนเป็นตัวประหลาดกันหมดหรืออย่างไร!

เหลียนฟางโจวเชื่อว่า สิ่งที่จ้าวฮูหยินพูดนั้นเป็นความจริงทั้งหมด ใจของนางพลันรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา — พระชายาฮั่นหยางอ๋อง เล่นบท "ข่มขวัญเปิดฉาก" ได้ถึงพริกถึงขิงนัก! คิดจะยึดมณฑลหนานไห่เป็นอาณาเขตส่วนพระองค์หรือไร?

“เกินไปแล้ว!” ฉินเช่อเฟยตวาดเสียงเย็น “เจ้ามิรู้จักกฎระเบียบเสียเอง แล้วคนของพระชายาที่มาจากเมืองหลวง พอเห็นอะไรแปลกตาหน่อย จะตกใจบ้างมันผิดตรงไหน? แค่นี้เจ้าถึงกับโกรธเคือง ปั้นหน้าใส่พระชายาได้เลยหรือ?”

“หึ! แผ่นดินทั้งผืนเป็นของราชวงศ์ต้าโจว เมืองเฉวียนโจวมิใช่ของสกุลจ้าว! การถวายการรับรองพระชายาและท่านอ๋องคือหน้าที่โดยชอบ! คำพูดของเจ้าหมายความว่าอย่างไร? หรือเจ้าคิดจะก่อกบฏ!”

“เจ้า—!”

“พระชายารอง!” น้ำเสียงของเหลียนฟางโจวพลันเย็นยะเยือก ดวงตาคมเฉียบจ้องตรงไปยังฉินเช่อเฟย “ขอทรงระมัดระวังวาจา! คำว่า ‘ก่อกบฏ’ ไม่ใช่คำที่จะพูดกันเล่นๆ ได้!”

“ถ้าจะพูดถึงการก่อกบฏจริงๆ แล้ว นั่นมิใช่เรื่องที่พวกเราสตรีจะเอ่ยถึงกันได้พร่ำเพรื่อ! เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ อันเกิดจากความเข้าใจผิด พระชายาเองก็คงไม่อยากให้ไปถึงหูท่านอ๋อง หรือให้เรื่องนี้ขยายใหญ่โตจนกลายเป็นความผิดฐานกบฏหรอกกระมัง?”

ฉินเช่อเฟยตกใจจนเผลอหลุดปากออกไปว่า “ข้า...ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น!”

แต่พอคิดได้ว่าตนเพิ่งถูกหลี่ฮูหยิน ซึ่งเป็นแค่ภรรยาขุนนางธรรมดาๆ ตำหนิอย่างตรงไปตรงมาต่อหน้าผู้คน ก็ถึงกับหน้าหมอง เงียบเสียงไปทันที ในใจเต็มไปด้วยความขุ่นเคืองอัดอั้น

พระชายาฮั่นหยางอ๋องเองก็รู้สึกไม่พอใจ — พระชายารองคือผู้แทนของตน การที่เหลียนฟางโจวตำหนินางอย่างไม่ไว้หน้า ก็เท่ากับเป็นการตบหน้าตนโดยตรง!

ทำเช่นนี้ต่อหน้าตน แสดงชัดว่าหาได้มีใจภักดีไม่…หรือว่า พออยู่ที่มณฑลหนานไห่นานเข้า ก็เริ่มมีใจคิดเป็นใหญ่ขึ้นมาจริงๆ? หึ! คนพวกนี้...มีสิทธิ์หรือ?

พระชายาฮั่นหยางอ๋องทั้งตกใจทั้งเดือดดาล เหลือบมองพระชายารองอย่างเย็นชา แล้วจึงหันไปยิ้มให้เหลียนฟางโจว “หลี่ฮูหยินพูดถูก เรื่องวันนี้ก็แค่ความเข้าใจผิดเล็กๆ จะโยงไปถึงคำว่าก่อกบฏได้อย่างไรเล่า? ช่างเถอะ! ให้เรื่องนี้จบแค่นี้ก็แล้วกัน!”

“จ้าวฮูหยิน — หวังว่าคราวหน้าเมื่อได้พบกันอีก จะไม่มีเรื่องน่าไม่สบอารมณ์เช่นนี้เกิดขึ้นอีก! กฎระเบียบ มารยาท จ้าวฮูหยินควรเรียนรู้ไว้เสียบ้างจะดีกว่า! อย่าลืมว่า...ท่านเจ้าเมืองจ้าว อาจจะอยู่รับราชการที่มณฑลหนานไห่ไปตลอดชีวิตก็ได้ หรือบางที...อาจได้กลับเมืองหลวงเป็นขุนนางในราชสำนักก็ไม่แน่นะ! หากถึงวันนั้น แล้วฮูหยินยังคงหยาบคาย ไร้มารยาท เยี่ยงวันนี้ — คนทั้งเมืองหลวงคงพากันหัวเราะเยาะท่านแน่! ไม่พูดถึงเรื่องอื่นหรอก — แค่เมื่อวานที่เรามาถึงเมืองเฉวียนโจว เจ้าก็สมควรส่งเทียบเข้าพบ ขอมาคารวะเสียตั้งแต่แรกแล้ว! แต่เจ้ากลับเงียบเฉยจนเราต้องรออยู่เกือบครึ่งวัน หากวันนี้มิได้ให้คนไปตาม คงไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าเรามาถึงแล้วกระมัง! กฎระเบียบ ระดับศักดิ์ การให้เกียรติ — จะมั่วกันเช่นนี้ได้อย่างไร! หลี่ฮูหยิน...ท่านว่าใช่หรือไม่?”

ถ้อยคำสุดท้ายนั้น แม้จะกล่าวราวกับพูดกับจ้าวฮูหยิน แต่ใครๆ ก็รู้ดีว่านางจงใจพูดกับเหลียนฟางโจวต่างหาก

ชัดเจน — นี่คือคำเตือนของพระชายาฮั่นหยางอ๋อง เตือนว่า อย่าได้ลืมลำดับชั้น อย่าได้ลืมว่า พระชายา เท่านั้นที่ควรเป็นหญิงสูงศักดิ์ที่สุดในมณฑลหนานไห่!

เหลียนฟางโจวได้แต่ขำอยู่ในใจ — จะต้องแข่งกันเอาชนะทางวาจาไปไย? อยากพูดอะไรก็พูดไปเถิด ยังไงเสีย...ก็แค่คำพูด!

หูเราได้ยินก็จริง แต่อารมณ์เราไม่จำเป็นต้องฟัง

นางจึงยิ้มแล้วกล่าวอย่างสุภาพ “พระชายาตรัสมีเหตุผลดีเพคะ — จ้าวฮูหยิน...วันหนึ่งท่านเจ้าเมืองอาจได้เป็นขุนนางในราชสำนักจริงๆ ก็ได้ ใฝ่รู้กฎเกณฑ์เมืองหลวงไว้บ้าง เรียนรู้มารยาทให้มากขึ้น ย่อมมีแต่คุณ ไม่เห็นจะเสียหายตรงไหน!”

“เพียงแต่——”

เหลียนฟางโจวยิ้มพลางกล่าว “ที่นี่คือมณฑลหนานไห่ ตามสุภาษิตว่า เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม คนที่นี่ส่วนมากมีนิสัยตรงไปตรงมา กล้าพูดกล้าทำ ไม่ค่อยถือพิถีพิถันในเรื่องมารยาทเล็กๆ น้อยๆ เท่าเมืองหลวง หากทำตัวพิรี้พิไรเกินไป กลับจะถูกนินทาลับหลังเอาเสียด้วยซ้ำ! เรื่องแบบนี้...นับว่าเป็นกฎระเบียบเฉพาะของมณฑลหนานไห่เหมือนกันนะเพคะ พระชายาลองเปิดใจทำความเข้าใจดูจะดีกว่า”

จ้าวฮูหยินเห็นสีหน้าพระชายาฮั่นหยางอ๋องที่หมองคล้ำลงอย่างเห็นได้ชัด ก็ยิ่งสะใจนัก ถึงกับตบมือหัวเราะลั่น “หลี่ฮูหยินพูดได้ดี! ดีจริงๆ! ถูกต้องที่สุด!”

แต่แล้วนางก็แค่นเสียงเหยียดเบาๆ พลางพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ข้าอยู่ที่นี่จนชินแล้ว และข้าก็ชอบที่นี่มาก! ถ้าสามีข้าเกิดได้เป็นขุนนางเมืองหลวงขึ้นมาจริงๆ ข้าก็ยังไม่อยากตามไปด้วยหรอก! ใช้ชีวิตอย่างเสรีมาครึ่งชีวิต จะให้มาเอาใจใคร ดูจมูกดูสีหน้าใครเพื่อจะพูดจา ข้าขอสละสิทธิ์! กลับบ้านเกิดอยู่สบายๆ ยังจะดีกว่าเสียอีก!”

“จ้าวฮูหยินนี่พูดอะไร ก็มักตรงใจเสมอ!” เหลียนฟางโจวหัวเราะเบาๆ

พระชายาฮั่นหยางอ๋องถึงกับสะอึก แต่ก็ไม่อาจระเบิดอารมณ์ได้ ทำได้เพียงแค่นเสียงในลำคอเบาๆ

เหลียนฟางโจวจึงรีบเปลี่ยนเรื่อง “ในเมื่อเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด พูดกันให้กระจ่างแล้ว ก็ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหมเพคะ? พระชายาผู้สูงศักดิ์ ย่อมไม่ถือสาหาความกับเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้แน่นอน! จ้าวฮูหยิน — พระชายาไม่แน่ว่าจะได้เสวยอาหารเช้าอย่างสบายใจหรือไม่ ยังไงรบกวนฮูหยินช่วยสั่งครัวให้จัดอาหารชุดใหม่เถอะนะ! พระชายา — หม่อมฉันเพิ่งเดินทางมาถึง ยังไม่ได้มีโอกาสจัดการตัวเอง ขออนุญาตทูลลาไปจัดการธุระก่อนสักครู่เพคะ!”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1444 เผือกร้อนลวกมือ

 

บทที่ 1444 เผือกร้อนลวกมือ

เหลียนฟางโจวจงใจใช้ดัดน้ำเสียงให้ดูตื่นตระหนกเกินจริง เพื่อปกปิดมุมปากที่เกือบจะกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่!

นางนึกในใจว่า... ช่างเป็นกิ่งทองใบหยกเสียนี่กระไร สามีเป็นอย่างไร ภรรยาก็เป็นอย่างนั้นไม่มีผิด!

เมื่อเห็นว่ามีคนนอกเข้ามา พระชายาฮั่นหยางอ๋องก็รีบสำรวมกิริยาให้ดูสูงศักดิ์และสง่างามดังเดิม นางปรายตาเย็นเยียบมองกลุ่มคนที่กำลังนัวเนียกันอยู่พลางเอ่ย "หลี่ฮูหยิน เจ้าก็เห็นแล้ว! จ้าวฮูหยินภรรยาเจ้าเมืองเฉวียนโจวผู้นี้ช่างทำตัวดั่งหญิงปากตลาด ข้าไม่เคยพบเคยเห็นภรรยาขุนนางที่ไร้กาลเทศะเช่นนี้มาก่อน!"

เหลียนฟางโจวจึงรีบยิ้มรับ "ไม่ว่าอย่างไร ให้พวกนางหยุดมือกันก่อนเถิดเพคะ! ขืนตีกันต่อไปเช่นนี้จะดูไม่งาม"

สีหน้าของพระชายาฮั่นหยางอ๋องพลันบึ้งตึงขึ้นมาทันที นางแค่นเสียงหึในลำคอพลางนึกแค้นใจ: เจ้าคิดว่าข้าไม่อยากให้พวกนางหยุดรึ? แต่นังพวกนี้มันยอมฟังข้าที่ไหนกัน!

ยามนี้ฉินเช่อเฟยเริ่มสำนึกถึงความน่าอับอายของพระชายาได้บ้างแล้ว จึงได้แต่ก้มหน้าสงบเสงี่ยมอยู่ด้านข้างไม่กล้าปริปาก

เพียงพริบตาเดียว มีหรือเหลียนฟางโจวจะไม่เข้าใจสถานการณ์? นางจึงยิ้มกล่าว "พระชายาทรงเป็นผู้สูงศักดิ์ เรื่องขี้ผงพรรค์นี้ย่อมไม่ควรให้พระชายาต้องลงมือจัดการด้วยพระองค์เอง ให้หม่อมฉันเป็นธุระแทนเถิดเพคะ!"

พูดจบ เหลียนฟางโจวก็ก้มศีรษะลงเล็กน้อย แสดงท่าทีนอบน้อมรอรับคำสั่งอย่างเต็มที่

สีหน้าของพระชายาฮั่นหยางอ๋องดูดีขึ้นหลายส่วน นางพยักหน้าพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "หากเป็นเช่นนั้น ก็รบกวนหลี่ฮูหยินแล้ว"

"เป็นหน้าที่ของหม่อมฉันอยู่แล้วเพคะ พระชายามิต้องเกรงใจ" เหลียนฟางโจวตอบพลางยิ้มแย้ม

ทว่าในใจนางกลับเริ่มกังวลและระแวดระวัง: ดูท่าพระชายาฮั่นหยางอ๋องผู้ที่เคยคิดว่าอ่อนโยน ก็มีอีกโฉมหน้าหนึ่งเหมือนกันแฮะ! ดูท่าทางวางโตนี่สิ... คงตั้งใจจะมาแผ่อำนาจที่นี่กระมัง? เพียงแต่ที่นี่คือหนานไห่ มิใช่เมืองหลวง หากคิดจะมาวางอำนาจบาทใหญ่ เห็นทีคงจะไม่สมหวังง่ายๆ เสียแล้ว...

เหลียนฟางโจวส่งสัญญาณทางสายตา อิ๋งชุนและพั่นซย่าจึงนำเหล่าสาวใช้และนางข้าหลวงรี่เข้าไป ทั้งคู่รับหน้าที่แยกคนที่กำลังตะลุมบอนกันอย่างดุเดือดออกจากกัน โดยมีคนอื่นๆ คอยช่วยดึงตัวไว้อย่างรู้ใจและเป็นระบบระเบียบ

หลังจากแยกคู่เอกที่สู้กันดุที่สุดออกไปได้สามคู่ คนที่เหลือเมื่อเห็นดังนั้นก็ค่อยๆ ยอมรามือแยกย้ายกันไปเอง

ผิดกับพระชายาที่ยืนสวยๆ จ้าวฮูหยินนั้นลงไปบู๊ด้วยตัวเองจนเสื้อผ้าหลุดลุ่ย มวยผมยับเยิน ดูสภาพแล้วอเนจอนาถยิ่งนัก

ยามนี้นางสังเกตเห็นเหลียนฟางโจวแล้ว ขอบตาพลันแดงระรื่น นางรีบเดินเข้าไปย่อกายคำนับเรียก "หลี่ฮูหยิน!" ด้วยเสียงสั่นเครือ "หลี่ฮูหยิน... ท่านต้องให้ความเป็นธรรมแก่ข้านะเจ้าคะ!"

เหลียนฟางโจวอายุเพียงยี่สิบต้นๆ ส่วนจ้าวฮูหยินนั้นปาเข้าไปสี่สิบกว่าแล้ว คำพูดออดอ้อนนี้พอหลุดจากปากนาง จึงฟังดูขัดหูจนคนรอบข้างอยากจะหัวเราะแต่ก็ต้องกลั้นไว้

พระชายาฮั่นหยางอ๋องสีหน้าแย่ลงไปอีก นางแค่นยิ้มเย็นพลางปรายตามองเหลียนฟางโจวด้วยท่าทีหยิ่งยโส

เหอะ หลี่ฮูหยิน! หลี่ฮูหยินช่างวางอำนาจในหนานไห่เสียนี่กระไร! ดูจะบารมีล้นฟ้ากว่าตอนอยู่เมืองหลวงเสียอีกนะ!

ขอให้หลี่ฮูหยินให้ความเป็นธรรมรึ? เจ้าไม่เจียมตัวบ้างเลยว่าแผ่นดินนี้เป็นของตระกูลโจวของเรา ต่อหน้าเปิ่นกง หลี่ฮูหยินจะไปมีปัญญาให้ความเป็นธรรมอะไรแก่เจ้าได้!

พระชายานึกแค้นในใจพลางยืนกอดอกดูเหตุการณ์เงียบๆ นางอยากจะรู้นักว่าเหลียนฟางโจวจะ "ให้ความเป็นธรรม" แก่จ้าวฮูหยินผู้นี้อย่างไร

"จ้าวฮูหยินมิต้องมากพิธี! หงอวี้ ชิงเหอ รีบมาพยุงจ้าวฮูหยินเร็วเข้า!" เหลียนฟางโจวรีบก้าวเข้าไปประคองนางไว้ด้วยตนเอง ถือโอกาสบีบมือจ้าวฮูหยินเบาๆ สองทีพร้อมส่งซิกทางสายตา

แม้เหลียนฟางโจวจะยังไม่ได้ทำอะไร ทว่าเพียงท่าทีใกล้ชิดสนิทสนมนี้ ก็ทำให้จ้าวฮูหยินปักใจเชื่อว่าเหลียนฟางโจวคือคนฝ่ายเดียวกัน ความโกรธแค้นที่พลุ่งพล่านเมื่อครู่จึงทุเลาลงไปมาก

"ข้าเห็นว่าพวกเราควรย้ายไปคุยกันที่อื่นก่อน พระชายาทรงเห็นว่าอย่างไรเพคะ? ควรหาที่สงบๆ นั่งสนทนาล่ะความกันจะดีกว่า" เหลียนฟางโจวผละจากจ้าวฮูหยินแล้วหันไปทูลพระชายา

"ได้สิ เอาตามที่หลี่ฮูหยินว่ามา!" พระชายาพยักหน้าเรียบๆ "ไปคุยกันที่ห้องรับแขกเถิด หลี่ฮูหยิน เชิญ! จ้าวฮูหยิน... เจ้าก็เชิญด้วย!"

"เหอะ!" จ้าวฮูหยินแค่นเสียงหึเบาๆ พลางจัดมวยผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ นางเชิดหน้าเดินนำไปก่อนพลางนึกในใจ: จะมาวางมาดอะไรนักหนา! ที่นี่คือเมืองเฉวียนโจว มิใช่เมืองหลวง ข้าคือเจ้าบ้าน เจ้าต่างหากที่เป็นแขก มีสิทธิ์อะไรมาสั่ง 'เชิญ' ข้า!

เหลียนฟางโจวแสร้งทำเป็นเดินบังหน้าจ้าวฮูหยินไว้โดยไม่ให้ดูจงใจเกินไป นางผายมือให้พระชายาฮั่นหยางอ๋องพลางย่อตัวยิ้มกล่าว "พระชายา เชิญท่านเสด็จก่อนเพคะ!"

จ้าวฮูหยินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเข้าใจความหวังดีของเหลียนฟางโจว แม้นางจะไม่ยอมลดราวาศอกให้พระชายา แต่ก็ยอมหยุดฝีเท้าลงแล้วเบือนหน้าไปมองทางอื่นแทน

พระชายามีศักดิ์สูงสุดย่อมต้องเดินนำ มิเช่นนั้นจะกลายเป็นการเปิดช่องให้อีกฝ่ายหาเรื่องโจมตีได้

พระชายาฮั่นหยางอ๋องปรายตามองเหลียนฟางโจวอย่างมีเลศนัย นางมิได้เอ่ยสิ่งใด เพียงแต่วางมือบนแขนของฉินเช่อเฟยแล้วเดินนำหน้าไป

ครั้นเมื่อทุกคนนั่งลงในห้องรับแขก พระชายาสั่งคนให้ยกน้ำชามาบริการ พร้อมกับส่งสายตาให้ฉินเช่อเฟย

ฉินเช่อเฟยจึงเริ่มเปิดฉาก "หลี่ฮูหยิน เมื่อครู่ท่านก็คงเห็นแล้ว! ภรรยาของใต้เท้าจ้าวผู้นี้บังอาจลงมือต่อหน้าพระชายา อีกทั้งยังพ่นวาจาหยาบคาย ไร้ซึ่งกฎระเบียบสิ้นดี! หากวันนี้พระชายาไม่ลงทัณฑ์นางเสียบ้าง ต่อไปใครต่อใครไม่ทำตามอย่างกันหมดรึ แล้วพระชายาจะมิกลายเป็นตัวตลกไปหรืออย่างไร! เกียรติยศและขัตติยมานะของเชื้อพระวงศ์จะเอาไปไว้ที่ไหน!"

เหลียนฟางโจวรู้สึกเหมือนวันนี้ก้าวเท้าออกจากบ้านผิดข้างจริงๆ เหตุใดมาถึงยังไม่ทันได้พักหายใจ ก็ต้องมาเจอเรื่องปวดตับพรรค์นี้เข้าให้แล้ว!

เจ้าเมืองจ้าวผู้นั้นช่างเจ้าเล่ห์นัก คาดว่าเขาคงเดาออกว่าภรรยาตัวเองอาจจะก่อเรื่อง จึงได้ลวงให้นางรีบมาหา! เอาล่ะสิ... เป็นเรื่องยุ่งยากจริงๆ แถมยังเป็น "เผือกร้อน" ชิ้นใหญ่เสียด้วย

จ้าวฮูหยินโกรธจนปอดแทบระเบิด นางถลึงตาใส่ฉินเช่อเฟยด้วยความอาฆาต อยากจะเข้าไปงับหัวนังผู้หญิงคนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด! ช่างกล้าเอากฎระเบียบบ้าบอมาครอบหัวนางตั้งแต่เริ่ม!

นางรู้ดีว่าตัวเองไม่มีทางพูดสู้คารมและกฎเกณฑ์ร้อยแปดของพวกผู้ดีเมืองหลวงได้ เมื่อเห็นเหลียนฟางโจวอยู่ตรงนี้จึงยอมอดกลั้นไว้ไม่โต้ตอบ เพียงแต่ปรายตามองเหลียนฟางโจวแวบหนึ่ง

เหลียนฟางโจวยิ้มออกมาอย่างช้าๆ "ต่อหน้าพระชายา มีบางคำที่หม่อมฉันจำต้องกราบทูลเพคะ! คำพูดของฉินเช่อเฟยเมื่อครู่นี้... ดูจะมีความลำเอียงอยู่บ้างนะเพคะ!"

ฉินเช่อเฟยสีหน้าสลดลง น้ำเสียงเริ่มเย็นชา "หลี่ฮูหยินหมายความว่าอย่างไร? ท่านคิดจะเข้าข้างจ้าวฮูหยินอย่างนั้นรึ!"

"เช่อเฟยเหนียงเหนียงอย่าเพิ่งร้อนใจไปสิเพคะ!" เหลียนฟางโจวรีบยิ้มปลอบ "เรื่องเข้าข้างหรือไม่เข้าข้างอะไรกัน? ที่นี่มีพระชายาทรงเป็นประธาน หม่อมฉันจะไปมีอำนาจตัดสินความอะไรได้! เพียงแต่... หม่อมฉันเคยพบกับจ้าวฮูหยินมาแล้วหลายครา นางมิใช่คนใจร้อนวู่วามโดยไร้เหตุผล แม้เมื่อครู่หม่อมฉันจะเห็นเหตุการณ์ชุลมุน แต่ก็นึกแปลกใจยิ่งนักว่าเหตุใดจึงบานปลายไปถึงเพียงนั้น? ไฉนสาวใช้นางข้าหลวงของพระชายา ถึงได้ลงไปตะลุมบอนกับบ่าวรับใช้ของจ้าวฮูหยินจนเละเทะไปหมดเช่นนั้นเพคะ!"

"และที่หม่อมฉันไม่เข้าใจยิ่งกว่า..." เหลียนฟางโจวรีบย้ำต่อโดยไม่เปิดโอกาสให้ฉินเช่อเฟยโต้แย้ง "เหตุใดทั้งพระชายาและเช่อเฟยถึงไม่ห้ามปรามพวกนางล่ะเพคะ! ฮ่ะๆ หากหม่อมฉันไม่เห็นข้าวของพังพินาศปานนั้น ข้าคงนึกว่าพระชายาทรงเบื่อหน่ายจนอยากดูคนตีกันแก้เซ็ง และจ้าวฮูหยินก็ช่างมีน้ำใจ ลงไปร่วมวงด้วยเพื่อความสนุกสนานเสียอีก!"

จ้าวฮูหยินหลุดขำออกมา "พรืด" พลางกล่าว "หลี่ฮูหยิน ท่านช่างพูดจาล้อเล่นเก่งจริงๆ!" แต่พอคิดได้ว่าเรื่องยังไม่จบและนางยังมีความแค้นสุมอกอยู่ จะมาหัวเราะให้เสียมาดไม่ได้ จึงรีบหุบยิ้มแล้วแค่นเสียงหึเบาๆ