บทที่ 1314 จะไม่ช่วยใครทั้งนั้น!
เหลียนฟางโจวแค่นเสียงเบา ๆ ตอบอย่างไม่ลังเล “จะไม่ช่วยใครทั้งนั้น!”
“……” เหลียงจิ้นถึงกับอึ้ง ไม่ใช่คำตอบที่เขาคาดหวังไว้ และก็ไม่ใช่คำตอบที่ทำให้ผิดหวังโดยตรง จนไม่รู้ว่าจะตอบโต้อย่างไรดี
“ทำไม...?” เขารู้สึกอึดอัดในอก แต่กลับไม่รู้สึกแย่เท่าไรนัก
เหลียนฟางโจวกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “ไม่มีทำไมทั้งนั้น! ข้าก็แค่ไม่ช่วย! ถ้าไม่เชื่อ...พวกเจ้าสองคนจะลองดูก็ได้!”
“……” ลองดูงั้นหรือ? ถ้าชุยเส้าซีว่ายน้ำไม่เป็น เขาคงจะลองจริง ๆ เสียด้วยซ้ำ น่าเสียดาย...ถ้าเขาว่ายไม่เป็น แล้วตอนนั้นจะช่วยชีวิตนางได้อย่างไร? ไม่เพียงแต่จะว่ายน้ำได้ดีเสียด้วยซ้ำ หากตกน้ำไปจริง ๆ ล่ะก็...ใครจะช่วยใครกันแน่ก็ยังไม่รู้เลย!
เหลียงจิ้นไม่ยอมแพ้ ตอบโต้กลับ “ข้าก็แค่สมมุติขึ้นมา เจ้าจะจริงจังไปถึงไหนกัน? ไม่ได้! ข้าเกือบจะโดนเจ้าหลอกอีกแล้ว! เจ้าต้องเลือกคนใดคนหนึ่งให้ได้!”
เหลียนฟางโจวถึงกับอยากสบถออกมา นี่เขาไม่มีเหตุผลเสียจนตนต้องละทิ้งเหตุผลตามเขาไปด้วยแล้วหรือ? นางจึงแค่นเสียง “คำตอบของข้าก็เป็นเช่นนี้ เจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็เรื่องของเจ้า! ข้าไม่เคยพูดหรอกหรือ? หากอยากรู้จริง ๆ ก็ไม่ต้องสมมุติหรอก ลองดูของจริงก็ได้!”
เหลียงจิ้นถูกนางย้อนจนพูดไม่ออก แต่ก็ทำอะไรนางไม่ได้จริง ๆ! นางไม่ยอมตอบเสียอย่าง เขาจะบีบคอให้นางพูดได้หรือ?
เหลียนฟางโจวเห็นเขาทำหน้าอึดอัดขัดเคืองก็เกือบหลุดหัวเราะ แต่ถ้าหัวเราะออกไปก็เสียเชิงหมด จึงฝืนเก็บสีหน้าไว้ เอ่ยเรียบ ๆ “ข้าหิวแล้ว ขอดูหน่อยว่าเส้าซีเตรียมของไปถึงไหนแล้ว”
พูดจบก็ไม่สนใจเหลียงจิ้นอีก เดินไปตามทางที่ชุยเส้าซีจากไปก่อนหน้า
เหลียงจิ้นมองตามแผ่นหลังนาง ก่อนจะหักกิ่งไม้ในมือ ด้วยความขุ่นเคือง แล้วหัวเราะเย็นสองเสียง ก้าวตามไปอย่างไม่เร่งรีบ
ชุยเส้าซีกลับวางตัวดีทีเดียว หรืออาจเพราะเห็นแก่เหลียนฟางโจวและตัวเขาเองก็เป็นได้ ไม่อย่างนั้นหากเหลียงจิ้นสั่งให้เขาทำงาน เขาคงไม่มีทางยอมทำให้แน่!
ตอนเหลียนฟางโจวตามหาเขาเจอ เขาก็หาฟืนแห้งมาได้มากโขแล้ว กำลังจับปลา กุ้ง ในแอ่งน้ำตื้นอยู่พอดี
เหลียนฟางโจวพอเดินมาถึง ชุยเส้าซีก็ลอบโล่งใจ ยิ้มถามด้วยความห่วงใย “เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม? เจ้าเถื่อนนั่นไม่ได้รังแกเจ้าหรอกนะ?”
เหลียนฟางโจวส่ายหน้าแล้วยิ้ม ก่อนจะนั่งยองลงข้างเขา ช่วยจับกุ้งตัวใหญ่พลางพูดเบา ๆ “ขอโทษนะ ที่ทำให้เจ้าต้องลำบาก”
“แค่นี้น่ะหรือ!” ชุยเส้าซียิ้ม “ปากเขาจะร้ายแค่ไหน ก็ใช่ว่าจะกล้าทำอะไรมากมาย! ข้ากลับเป็นห่วงเจ้ามากกว่าเสียอีก—”
เขาเหลือบมองนาง ถอนใจเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “สุดท้าย...ความทะเยอทะยานดุร้ายในใจเขาก็ไม่เคยจางหาย ตอนนี้เราขึ้นฝั่งกันแล้ว หากวันใดเขาคลุ้มคลั่งขึ้นมา เจ้ากับข้าอาจจะต้านเขาไม่อยู่ก็เป็นได้ ฟางโจว ข้าไม่อาจทนนั่งมองเจ้าถูกทำร้ายต่อหน้าต่อตาได้หรอกนะ!”
คำพูดนั้นทำให้เหลียนฟางโจวสะเทือนใจนัก ความรู้สึกผิดที่มีต่อเขายิ่งทับถมขึ้นมา นางได้แต่ถอนใจเบา ๆ “ขอโทษ…”
“ฟางโจว!” ชุยเส้าซียิ้มขัดขึ้น “หากเจ้าพูดคำนั้นกับข้าอีก ข้าคงเสียใจจริง ๆ แน่!”
“ข้า...” เหลียนฟางโจวถึงกับพูดไม่ออก ทั้งสองสบตากันแล้วก็หัวเราะเบา ๆ ออกมา
พอดีกับที่เหลียงจิ้นเดินมาเห็นภาพตรงหน้า ทั้งสองพูดอะไรกันไม่รู้ แต่กลับหัวเราะกันอย่างสดใส โดยเฉพาะเหลียนฟางโจว...เคยหัวเราะเช่นนี้ต่อหน้าเขาบ้างหรือ? ไม่เคยเลย!
เจ้าหน้าขาวนี่...มันตัวปัญหาชัด ๆ!
เหลียงจิ้นยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ ฮึดฮัดในลำคอ เดินกระแทกเท้าเข้ามาหา พูดเสียงเย็นเฉียบ “ฟ้ามืดลงทุกที ยังจะเอ้อระเหยกันอีกหรือ? จะมัวชักช้าไปถึงเมื่อไร? รู้ไหมว่าคืนนี้จะนอนกันยังไง?”
ชุยเส้าซีไม่ตอบโต้อะไร หยิบไม้ที่ร้อยปลาและกุ้งเรียบร้อยวางไว้บนกองฟืน ก่อนพูดเรียบ ๆ “ข้าจะไปหาน้ำแล้ว”
เหลียงจิ้นแค่นเสียง หันไปสั่ง “แบกฟืนกับปลาไปด้วย! ตามข้ามา!”
ชุยเส้าซีไม่ตอบอะไรอีก ยอมยกของตามไปเงียบ ๆ ส่วนเหลียนฟางโจวก็เดินตามไปโดยไม่พูดอะไรเช่นกัน
เหลียนฟางโจวคิดจะช่วยแบ่งเบาภาระให้ชุยเส้าซีสักเล็กน้อย แต่เขากลับส่งสายตาเป็นเชิงห้าม นางก็รู้ดีว่าหากตนยังดื้อดึงจะช่วย คงมีแต่จะยั่วโมโหเจ้าคนเจ้าอารมณ์นั่นเสียเปล่า จึงได้แต่ถอนใจ ปล่อยผ่านไป
ทั้งสองไม่พูดไม่จา เดินตามหลังเหลียงจิ้นไปตามเส้นทางวกวนไม่นานนัก เบื้องหน้าก็พลันเปิดโล่ง กลายเป็นชายหาดแห้งกว้างที่สายตากวาดไปได้สุดลูกหูลูกตา
พอดีมีโขดหินก้อนใหญ่บังอยู่ด้านหน้าหาด ปิดกั้นลมทะเลยามค่ำได้ดี ด้านในมีลักษณะเว้าลึก หลังพิงผนังหินสูง หากปิดปากทางเข้าได้ ก็ถือว่าปลอดภัยไม่น้อย
พื้นที่ก็ไม่แคบจนเกินไป สามคนอยู่ได้พอดี ไม่ถึงกับโล่งแต่ก็ไม่อึดอัด
เหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีต่างก็ลอบถอนใจอย่างโล่งอกโดยมิได้นัดหมาย นางอดคิดไม่ได้ว่า...อย่างน้อยชายคนนี้ก็ยังพอไว้ใจได้เรื่องการจัดการ หากไม่ใช่นิสัยดุร้ายอารมณ์ร้ายเกินไปจนไม่น่าเข้าใกล้ ก็คงพอเป็นเพื่อนได้
...น่าเสียดาย—ไม่มีวันเป็นไปได้!
แค่พูดถึงนิสัยก็น่าถอยห่างแล้ว ยังไม่นับว่าเขาเป็นคนของสกุลเหลียง หากไม่คิดจะกลับใจยอมสวามิภักดิ์ต่อราชสำนัก ก็ย่อมไม่มีทางประนีประนอมกันได้ ในท้ายที่สุดจะต้องถึงคราวห้ำหั่นแน่นอน!
ก็ไม่รู้ว่า...ถึงเวลานั้น เขาจะเสียใจหรือไม่ ที่เคยยื่นมือช่วยชีวิตนางไว้…
สำหรับเหลียงจิ้นแล้ว ความรู้สึกของเหลียนฟางโจวซับซ้อนยิ่งกว่าที่มีต่อชุยเส้าซีเสียอีก!
คิดมาถึงตรงนี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงหลี่ฟู่กับซวี่เอ๋อร์ในแววตาเงียบงัน พร้อมกับถอนใจในใจเบา ๆ
หลี่ฟู่…ไม่รู้ว่าเขาสืบหาตัวนางเจอหรือยัง…หรือว่า…
ชายหนุ่มทั้งสองต่างก็ยอมหลีกทางให้เหลียนฟางโจวได้อยู่ในมุมด้านในโดยไม่ต้องให้เหลียงจิ้นสั่งการ ชุยเส้าซียังเป็นฝ่ายลงมือก่อไฟ ย่างกุ้งปลาให้เรียบร้อย แล้วเดินตามคำสั่งของเหลียงจิ้นไปหาน้ำจืดมา
หลังจากมื้อค่ำอันแสนอบอุ่นด้วยอาหารทะเลผ่านพ้นไป ฟ้าก็พลันมืดสนิท ท้องนภาสีน้ำเงินเข้มประดับด้วยดวงดาวระยิบระยับ ทางช้างเผือกทอดยาวสว่างไสวเหนือฟ้า เบื้องล่าง คือท้องทะเลกว้างใหญ่ไพศาล เสียงคลื่นซัดชายฝั่งเบา ๆ ดั่งสายฝนฤดูใบไม้ผลิที่โปรยปราย
หากอยู่ในช่วงพักผ่อน ภาพเช่นนี้คงทำให้รู้สึกสงบสุขอย่างยิ่ง ทว่าตอนนี้กลับเป็นเพียงความสุขชั่วคราว ท่ามกลางความยากลำบาก เพื่อปลอบประโลมใจตนเองเท่านั้น
ยามค่ำคืน ชุยเส้าซีผลัดเวรยามกับเหลียงจิ้น ส่วนเหลียนฟางโจวเอนกายพิงผนังหินด้านใน หลับตาพักผ่อน
เดิมทีนางคิดว่าคงนอนไม่หลับ แต่ใครจะรู้...ความคิดฟุ้งซ่านในหัวยังไม่ทันหมดสิ้น ก็เผลอหลับไปเสียแล้ว
นอนหลับฝันดีตลอดคืน พอเหลียนฟางโจวลืมตาตื่น ฟ้าก็สว่างเต็มที่แล้ว
บนชายหาดไม่ไกลนัก ชุยเส้าซีกับเหลียงจิ้นดูเหมือนจะย่างปลาสำหรับมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้วด้วยซ้ำ!
เหลียนฟางโจวรีบขยี้ตาแล้วเดินออกไปพลางหัวเราะ
“ฟ้าสว่างป่านนี้แล้วหรือ? ทำไมไม่ปลุกข้าบ้าง!”
ชุยเส้าซียิ้มบาง กำลังจะตอบ แต่พอเหลือบเห็นเหลียงจิ้นเข้า ก็กลืนคำลงคอทันที — ขุนพลผู้กล้าย่อมไม่เสียเปรียบต่อหน้าศัตรู...สู้หลีกทางให้เจ้าอารมณ์นั่นไปจะดีกว่า!
เพียงแต่เหลียงจิ้นลุกขึ้นมายิ้มตอบเธอช้าไปเพียงครึ่งจังหวะ
“เมื่อคืนนอนหลับสบายก็ดีแล้ว คืนก่อนเจ้าไม่ได้พักให้เต็มที่ คราวนี้ถือเป็นการชดเชย วันนี้ยังต้องเดินทางต่อ ถ้าไม่พักให้พอก็คงแย่”
เหลียนฟางโจวยิ้ม
“พวกเจ้าสองคนยังผลัดกันยามเฝ้ายามอยู่แท้ ๆ ครั้งหน้าปลุกข้าด้วยนะ อย่ามัวเสียเวลากันเพราะข้าเลย!”
เหลียงจิ้นหัวเราะพลางตอบว่าไม่เป็นไร แล้วชวนเธอมารับประทานอาหารเช้า
เหลียนฟางโจวรับคำอย่างอารมณ์ดี จากนั้นจึงไปล้างหน้าแปรงฟันที่ลำธารเล็ก ๆ ข้างโขดหิน จัดทรงผมให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินกลับมาเข้าร่วมกับอีกสองคน
