จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1219 ปะทะคารม

 

บทที่ 1219 ปะทะคารม

 

มีอีกคนหัวเราะคิกคักพลางพูดขึ้นว่า “พวกเราก็ไม่ได้หยาบคายกันทุกคนเสียหน่อย! แต่เมื่อเทียบกับฮูหยินทั้งสามของตระกูลเหลียงแล้ว ก็คงเทียบไม่ติดเลยจริง ๆ! ฮูหยินหลี่หากจะออกมาพบใคร ก็คงอยากจะพบนางฮูหยินจากตระกูลเหลียงเท่านั้นล่ะมั้ง? ฮิฮิ!”

ทุกคนต่างพากันหัวเราะเมื่อได้ยินคำนั้น แต่ในทันทีที่พวกนางตระหนักได้ว่าคำพูดนั้นอาจจะมีความหมายแฝงอยู่ เสียงหัวเราะก็เงียบลงอย่างฉับพลัน พร้อมกับเหลียวมองกันอย่างระแวดระวัง

เมื่อฮูหยินตระกูลเติ้งเห็นสีหน้าของฮูหยินใหญ่ตระกูลเหลียงเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน นางจึงรีบพูดกลบเกลื่อนอย่างร่าเริงว่า “ทุกคนจะมัวยืนทำอะไรอยู่เล่า? รีบมานั่งกันเถอะ! รีบมานั่งกัน! ข้าได้ยินมาว่าฮูหยินหลี่ป่วยอยู่เมื่อไม่นานนี้ ไม่ทราบว่าป่วยเป็นอะไรหรือเจ้าคะ? ตอนนี้ดีขึ้นแล้วใช่ไหม?”

เหลียนฟางโจวมองไปที่ฮูหยินตระกูลเติ้งอย่างใจเย็น นางยิ้มตอบอย่างอ่อนโยนว่า “ก็แค่ปรับตัวกับสภาพอากาศไม่ทันเท่านั้นเจ้าค่ะ พักผ่อนอยู่หลายวัน ตอนนี้ก็ดีขึ้นแล้ว”

สำหรับคำพูดที่พยายามจะลากนางไปเกี่ยวข้องกับเหล่าฮูหยินจากตระกูลเหลียง เหลียนฟางโจวไม่ได้สนใจและไม่ได้คิดจะอธิบายอะไรด้วย นางทำเหมือนว่าคำพูดเหล่านั้นเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านไปเท่านั้น

นางรู้ดีว่า ที่มณฑลหนานไห่นั้นแตกต่างจากที่อื่น ทุกอย่างต้องตัดสินกันด้วยอำนาจและความแข็งแกร่งเท่านั้น นางจึงไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้คนเหล่านี้ฟัง ขอเพียงแค่สามีของนางเชื่อใจนางก็เพียงพอแล้ว!

เหลียนฟางโจวเผลอเหลือบมองไปที่เด็กสาวร่างบางผู้หนึ่งซึ่งแต่งกายด้วยชุดสีชมพูสดใส ประดับด้วยสร้อยคอทองคำที่ฝังอัญมณีแปดชนิดล้ำค่า นางกำลังนั่งอยู่ข้าง ๆ ฮูหยินตระกูลเติ้งอย่างสนิทสนม

บังเอิญที่เด็กสาวคนนั้นเองก็กำลังมองมาทางเหลียนฟางโจวเช่นกัน เมื่อสายตาของทั้งสองประสานกัน เด็กสาวก็รีบหลบสายตาไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว

เหลียนฟางโจวรู้ทันทีว่า ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเด็กสาวคนนี้ก็คือ คุณหนูสามแห่งตระกูลเติ้ง — เติ้งเมิ่งหาน ผู้ที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำอย่างที่พูดถึงกันนั่นเอง!

หึ! ก็ได้แต่หวังว่าวันนี้นางจะไม่ก่อเรื่องอะไรขึ้นมาหรอกนะ... ไม่เช่นนั้นล่ะก็ ใครกันแน่ที่จะซวย คงบอกไม่ได้เหมือนกัน!

ฮูหยินหลัวหัวเราะคิกคัก ก่อนจะรีบพูดรับคำอย่างสนุกสนานว่า “มิน่าเล่า ที่แท้ก็เพราะปรับตัวเข้ากับสภาพอากาศไม่ได้เองสินะ! ข้าได้ยินมาว่าช่วงก่อน ฮูหยินหลี่ถึงกับต้องสวมหมวกที่มีผ้าคลุมใบหน้าไว้ตลอดเวลาในจวน ข้ายังนึกไปว่าฮูหยินหลี่คงหน้าตาน่าเกลียดจนไม่กล้าออกมาให้ใครเห็นเสียอีก ที่แท้ก็ไม่ใช่เรื่องนั้นนี่เอง!”

ทุกคนต่างพากันหัวเราะพร้อมกับแกล้งดุฮูหยินหลัวว่า นางช่างพูดจาเหลวไหลเสียจริง

ฮูหยินหลัวกลับหัวเราะอย่างร่าเริง ไม่แสดงอาการโกรธเคืองแม้แต่น้อย เมื่อเห็นว่าทุกคนหัวเราะกันพอสมควรแล้ว นางก็เงยหน้ามองเหลียนฟางโจวด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจริงใจพร้อมกับพูดว่า “ฮูหยินหลี่ ข้าเป็นคนพูดจาตรงไปตรงมา คิดอะไรก็พูดออกมาแบบนั้น ถ้าเกิดข้าพูดอะไรที่ฟังแล้วไม่สบายใจ เจ้าก็อย่าได้โกรธข้าเลยนะ! อย่าโทษข้าด้วย ข้าเป็นคนขี้กลัวเหลือเกิน!”

คำพูดของนางทำให้ทุกคนพากันหัวเราะและแซวกันอย่างสนุกสนาน

หากเหลียนฟางโจวไม่ได้ทำการสืบค้นข้อมูลมาก่อน นางก็คงไม่รู้ว่าฮูหยินหลัวผู้นี้สนิทสนมกับฮูหยินตระกูลเติ้งเป็นอย่างมาก และอาจจะไม่คิดใส่ใจคำพูดนั้นเลย ถึงแม้ว่าคำพูดที่อ้างว่าเป็น “พูดตรงไปตรงมา” นั้น ฟังแล้วไม่น่ารื่นรมย์เท่าใดนักก็ตาม...

แน่นอนว่าเหลียนฟางโจวย่อมรู้สึกไม่พอใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้คิดจะระเบิดอารมณ์ออกมา และไม่ได้ใส่ใจเก็บมาเป็นอารมณ์โกรธแค้น นางเพียงแต่คิดเงียบ ๆ ในใจว่า ก็แค่คำพูดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไร้สาระ ไม่ทำให้เจ็บหรือเป็นอะไร ถ้าเจ้าอยากได้เปรียบก็เอาไปเถอะ! ข้าจะรอดูสักวันว่าเจ้าจะต้องมาคุกเข่าต่อหน้าข้าเพื่อร้องขอความเมตตา! แล้วในตอนนั้นค่อยพูดกับข้าว่าตัวเจ้าน่ะพูดตรงไปตรงมาอย่างไรบ้างก็แล้วกัน!

ถึงแม้ว่าเหลียนฟางโจวจะไม่ถือสา แต่ปี้เถากลับโมโหแทนนางอย่างเห็นได้ชัด ปี้เถาหัวเราะคิกคักพร้อมกับพูดออกมาว่า “ฮูหยินท่านนี้มีนามว่ากระไรหรือเจ้าคะ? คนที่พูดจาตรงไปตรงมาอย่างท่าน ข้าว่าก็ไม่ได้แตกต่างจากพวกที่ชอบอ้อมค้อมสักเท่าไหร่หรอก! แต่ข้าว่าท่านระแวดระวังเกินไปเสียแล้ว! ฮูหยินหลี่จะไปใส่ใจเรื่องไร้สาระแบบนี้ได้อย่างไร? และก็ยิ่งไม่คิดจะถือสาให้เสียเวลาเสียด้วย! ว่าแต่มีคำกล่าวว่าอย่างไรนะ? คนถูกสุนัขกัดเข้าให้ ไม่ว่าจะเป็นการตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ เจ้าจะให้เขาหันกลับไปกัดสุนัขตอบหรือ?” คำพูดของปี้เถาช่างรุนแรงและแฝงนัยเสียดสีอย่างชัดเจน!

“ฮูหยินเซียว เจ้าหมายความว่ายังไงกัน!” ฮูหยินหลัวโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ ลุกพรวดขึ้นมาแล้วจ้องมองปี้เถาด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว

บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบสงัด ทุกคนต่างพากันจับจ้องไปที่สองคนนี้ ไม่มีใครพูดอะไรออกมา บางคนก็แอบเหลือบมองไปทางเหลียนฟางโจวอย่างแอบคาดหวัง

“ข้าไม่ได้หมายความอะไรเลยนี่เจ้าคะ!” ปี้เถาทำท่าทางเหมือนไม่รู้เรื่องอะไรเลย พูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง “ข้าเองก็เป็นคนที่พูดจาตรงไปตรงมา คิดอะไรก็พูดอย่างนั้น ฮูหยินหลัวคงไม่ถือสาใช่ไหมเจ้าคะ? โธ่เอ๋ย ถ้าฮูหยินหลัวถือสาข้าขึ้นมา ข้าจะทำอย่างไรดีล่ะนี่!”

“เจ้า...!” ฮูหยินหลัวโกรธจัดจนพูดไม่ออก ได้แต่จ้องมองปี้เถาอย่างโมโห แต่กลับไม่สามารถพูดอะไรโต้แย้งออกมาได้

ปี้เถาแอบกลอกตาในใจพร้อมกับคิดว่า กล้ามาเล่นลิ้นต่อหน้าฮูหยินของพวกเรางั้นหรือ? เจ้านี่ช่างโง่เขลาเสียจริง! การจะรับมือกับพวกเจ้า ไม่จำเป็นต้องให้ฮูหยินของพวกเราลงมือเองด้วยซ้ำ!

“พอเถอะ ปี้เถา!” เหลียนฟางโจวพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนโยน “เจ้าก็ต้องรู้จักล้อเล่นให้มีขอบเขตบ้างสิ หากเล่นเกินขอบเขตไป มันก็จะฟังดูเหมือนพูดจริงจังเข้าไปได้ จะไปโทษฮูหยินหลัวที่โกรธเคืองไม่ได้หรอก!”

คำพูดของเหลียนฟางโจวฟังดูสุภาพแต่แฝงไปด้วยความหมายที่ชัดเจนว่า ปี้เถาเองก็ล้อเล่นเกินไปจริง ๆ ทำให้ผู้คนที่ฟังอยู่ต่างรู้สึกประทับใจในความสงบนิ่งของนาง

“ฮูหยินพูดถูกเจ้าค่ะ! ข้าได้เรียนรู้แล้วเจ้าค่ะ!” ปี้เถาตอบกลับด้วยรอยยิ้มสดใส

ฮูหยินตระกูลเติ้งก็รีบหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วพูดว่า “ใช่ ๆ ทั้งหมดนี้เป็นแค่ความเข้าใจผิด ความเข้าใจผิดเท่านั้นเอง!” แต่รอยยิ้มของนางกลับดูไม่จริงใจเท่าไหร่นัก

บรรดาฮูหยินที่แต่เดิมคิดจะดูเหลียนฟางโจวขายหน้า พอเห็นท่าทีนี้ก็รู้สึกผิดหวัง เพราะไม่สามารถสร้างปัญหาให้นางได้ อีกทั้งเมื่อเห็นฮูหยินตระกูลเติ้งเป็นคนออกหน้ามาไกล่เกลี่ยแล้ว ก็ไม่กล้าจะขัดขวาง จึงพากันแสร้งยิ้มแล้วพูดเออออเห็นด้วยตามกันไป

เหลียนฟางโจวยิ้มอ่อนโยนแล้วพูดขึ้นว่า “ข้าได้ยินมานานแล้วว่าภูเขาด้านหลังวัดชิวซิงนี้มีทิวทัศน์ที่งดงามมาก วันนี้พอได้มาเห็นกับตาก็รู้เลยว่าไม่ได้เป็นคำกล่าวเกินจริงเลย! ที่ผ่านมาได้แต่เก็บตัวอยู่ในจวนจนรู้สึกอึดอัดไปหมด พอได้ออกมาเห็นทิวทัศน์สวยงามเช่นนี้ ก็รู้สึกสดชื่นอย่างมากจริง ๆ! ข้ากำลังคิดจะเดินชมทิวทัศน์รอบ ๆ สักหน่อย แล้วพวกฮูหยินกับคุณหนูทั้งหลายคิดเห็นเป็นอย่างไรบ้างล่ะเจ้าคะ?”

เหลียนฟางโจวตั้งใจที่จะเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปยังสิ่งที่ทุกคนต้องการนั่นคือ การมาชมทิวทัศน์ ซึ่งทำให้ทุกคนต้องคล้อยตามไปอย่างช่วยไม่ได้

คนอื่นอาจจะไม่ได้คิดอะไรมากนัก แต่สำหรับเติ้งเมิ่งหาน เมื่อได้ยินคำพูดของเหลียนฟางโจว นางก็อดที่จะยิ้มเยาะด้วยความดูถูกไม่ได้ พร้อมกับคิดในใจว่า ฮูหยินหลี่ผู้นี้ช่างหน้าด้านเสียจริง! บอกว่าเบื่อหน่ายที่ต้องอยู่แต่ในจวนอย่างนั้นหรือ? ฮึ! นางยังกล้าพูดออกมาได้โดยไม่รู้สึกอายเลยแม้แต่นิด! กล้ามากที่ยังทำเป็นพูดออกมาอย่างหน้าตาเฉย!

ในบรรดาผู้ที่อยู่ที่นั่น มีไม่น้อยที่คอยสังเกตท่าทางและน้ำเสียงของเหลียนฟางโจวขณะพูด บางคนก็รู้สึกดูถูกเหมือนกับเติ้งเมิ่งหาน แต่บางคนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัยขึ้นมา

เพราะทุกคนต่างก็ไม่ใช่คนโง่ ความเชื่อที่ได้ยินต่อ ๆ กันมาใช่ว่าจะถูกต้องเสมอไป บางครั้งข่าวลือที่ถูกเล่าต่อ ๆ กันมาก็อาจไม่ใช่ความจริงทั้งหมด

แต่อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครคิดที่จะกล้าตั้งคำถามหรือคัดค้านคำพูดของเหลียนฟางโจวอย่างเปิดเผยต่อหน้านางเลยแม้แต่คนเดียว

เมื่อเหลียนฟางโจวพูดเชิญชวนเช่นนั้น ทุกคนต่างก็พากันยิ้มและตอบรับอย่างสนุกสนาน บ้างก็พูดถึงสภาพอากาศที่แจ่มใสในวันนี้ซึ่งเหมาะกับการเดินเล่นชมวิวเป็นอย่างยิ่ง

พวกนางต่างตกลงกันว่าให้ทุกคนแยกย้ายไปเที่ยวชมตามอัธยาศัยก่อน แล้วค่อยกลับมารวมตัวกันที่วัดเพื่อรับประทานอาหารมังสวิรัติในตอนเที่ยง

เติ้งเมิ่งหานมองเห็นผู้คนมากมายที่ไม่ว่าจะเป็นการแสดงออกอย่างจริงใจหรือแกล้งทำ ก็ล้วนแต่ต้องทำตัวให้เป็นมิตรและพูดจาปรนนิบัติต่อเหลียนฟางโจวด้วยรอยยิ้ม

สิ่งนี้ทำให้นางรู้สึกอิจฉาและโกรธแค้นขึ้นมาในทันที นางสมควรได้รับสิ่งนี้หรือ? ทุกสิ่งที่นางได้รับในวันนี้ต่อหน้าทุกคน มันเกี่ยวข้องกับตัวนางตรงไหนกัน? ทั้งหมดนี้เป็นเพราะอาศัยบารมีของใต้เท้าหลี่ต่างหาก! ถ้านางไม่ได้มีสถานะเป็นฮูหยินหลี่ นางจะเป็นอะไรได้?

แต่ถึงแม้มันจะเป็นเช่นนั้น ก็ไม่มีใครกล้าที่จะทำเป็นไม่เห็นความสำคัญของนาง ผู้หญิงหน้าไม่อายที่ทำผิดกับใต้เท้าหลี่อย่างชัดเจนเช่นนี้ แต่กลับกล้าอาศัยอำนาจของใต้เท้าหลี่มาทำตัวหยิ่งยโส เย่อหยิ่งอย่างน่าโมโหยิ่งนัก!

ในใจของเติ้งเมิ่งหานรู้สึกสงสารหลี่ฟู่ (ใต้เท้าหลี่) ขึ้นมาอย่างรุนแรง รู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองต้องการที่จะโอบอุ้มเขาไว้ในอ้อมแขนเพื่อปลอบโยนและดูแลอย่างอ่อนโยน ความรู้สึกเกลียดชังต่อเหลียนฟางโจวจึงยิ่งเพิ่มพูนขึ้นมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด...

เติ้งเมิ่งหานอดไม่ได้ที่จะหัวเราะคิกคักออกมา แล้วจ้องมองไปทางเหลียนฟางโจวพลางพูดด้วยน้ำเสียงแฝงนัยว่า “ที่แท้ฮูหยินหลี่ก็เก็บตัวอยู่ในจวนตลอดช่วงที่ผ่านมาอย่างนั้นหรือเจ้าคะ? แต่ข้าอยากรู้จังเลยว่า นางอยู่ที่จวนไหนกันแน่?”

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนก็พากันอึ้งไปโดยพร้อมเพรียง แม้แต่พวกฮูหยินทั้งสามของตระกูลเหลียงก็ยังรู้สึกตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันที

ถึงแม้ว่าทุกคนต่างก็รู้ดีแก่ใจว่าเรื่องราวเป็นเช่นไร และผู้ที่เคยเห็นหน้าเหลียนฟางโจวที่จวนตระกูลเหลียงก็ล้วนถูกกำชับและข่มขู่อย่างหนักว่าจะต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ

ด้วยเหตุนี้ ตระกูลเหลียงจึงมีความมั่นใจมากว่า ไม่มีความจำเป็นต้องถึงขั้นฆ่าปิดปากใคร แต่ถึงกระนั้น การที่มีคนกล้าพูดเรื่องนี้ออกมาต่อหน้าทุกคนอย่างเปิดเผย ก็ทำให้รู้สึกอึดอัดไม่น้อย

แถมยังต้องพยายามแสดงสีหน้าราวกับว่าไม่ได้สนใจและเรื่องนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับพวกนางเลย ทั้งที่ในใจรู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างมาก แต่ก็ต้องทำเหมือนว่าเป็นเรื่องธรรมดาอย่างที่สุด!

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1218 งานเลี้ยงที่วัดชิวซิง

 

บทที่ 1218 งานเลี้ยงที่วัดชิวซิง

 

เวลาสองวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เช้าวันนี้หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จแล้ว ชุนซิ่งและหงอวี้ก็ต่างยุ่งอยู่กับการช่วยเหลือเหลียนฟางโจวในการแต่งตัว เพราะวันนี้นางต้องไปงานเลี้ยงที่วัดชิวซิง

นี่เป็นครั้งแรกที่เหลียนฟางโจวจะปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนอย่างเป็นทางการ และสถานที่ที่ต้องไปก็คือวัดอันเงียบสงบ จึงต้องแต่งตัวให้ดูสุภาพและเรียบง่ายเป็นหลัก

นางสวมชุดยาวที่ตัดเย็บจากผ้าไหมเมฆาจิ่นสีเหลืองอ่อนปักลายไผ่สีเขียวเข้มและดอกเบญจมาศสีแดงเข้มประปราย ทับด้วยเสื้อคลุมยาวมีแถบขอบผ้าสีแดงเข้มเป็นลายกิ่งไม้ดอกเหมย นุ่งกระโปรงจีบผ้าแพรสีฟ้าจางปักลายเถาองุ่นอย่างประณีต

เรือนผมสีดำขลับของนางถูกรวบไว้เป็นทรง “โต้วอั๋วปิน” (ทรงผมที่ปล่อยปอยผมยาวลงมาอย่างเป็นระเบียบ) ประดับด้วยปิ่นทองประดับหยกสีเขียวรูปผลท้อ และปิ่นหยกขาวสลักลายมงคล ต่างหูทองคำฝังมุก กำไลหยกขาวบริสุทธิ์ และที่ชายกระโปรงมีหยกแกะสลักรูปปลาสีขาวบริสุทธิ์ห้อยอยู่

นางยังสวมเสื้อคลุมตัวยาวสีม่วงอ่อนปักลายกิ่งเหมย ซึ่งให้ความรู้สึกอ่อนหวานและสุภาพ แต่ก็ดูสง่างามอย่างเป็นธรรมชาติ

เมื่อมองสำรวจการแต่งตัวของตัวเองเสร็จ เหลียนฟางโจวก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ นางพูดขึ้นว่า “ที่ทางใต้ก็มีข้อดีของมันเหมือนกันนะ ถ้าอยู่ที่เมืองหลวง ตอนนี้คงใกล้จะมีหิมะตกแล้วสิ แล้วแบบนี้ข้าจะยังสามารถแต่งตัวแบบนี้ได้อีกหรือ?”

วันนี้เหลียนฟางโจวได้ทิ้งชุนซิ่งกับหลินหมอมอให้อยู่ดูแลเรือนและคอยดูแลอาซู่ ในขณะที่ผู้ติดตามที่ไปด้วยประกอบด้วย หงอวี้, ชิงเหอ, อิ๋งชุน, พั่นเซี่ย และแม่นมอีกสองคนที่ไว้ใจได้จากเรือนนอก พร้อมด้วยสาวใช้วิ่งงานอีกสามสี่คน

นอกจากนี้ เมื่อสองวันก่อนก็มีบ่าวรับใช้ในท้องถิ่นหลายคนพยายามหาทางฝากฝังคนเพื่อขอติดตามไปด้วย หวังจะได้ทำงานแสดงตัวให้เป็นที่พอใจต่อหน้าผู้เป็นนาย เมื่อเหลียนฟางโจวทราบเรื่องนี้ นางจึงให้หงอวี้ตกลงรับเพิ่มอีกสามคน รวมไปถึงผู้คุ้มกันจากเรือนนอกอีกเจ็ดถึงแปดคน จำนวนทั้งหมดที่ออกเดินทางไปด้วยกันครั้งนี้จึงมีประมาณยี่สิบคน

พวกผู้คุ้มกันและบ่าวรับใช้ชายต่างขี่ม้า ส่วนสาวใช้และแม่บ้านต่างนั่งรถม้าไปด้วยกัน รวมถึงรถม้าของเหลียนฟางโจวและปี้เถาด้วย รวมทั้งหมดเป็นรถม้าสามคัน ออกเดินทางจากเมืองมุ่งหน้าไปยังวัดชิวซิงอย่างเป็นระเบียบ

เนื่องจากภูเขาด้านหลังของวัดชิวซิงมักมีครอบครัวผู้ร่ำรวยในท้องถิ่นมาเยี่ยมชมความงามของสถานที่นี้ในทุกปี ดังนั้นสถานที่จึงได้รับการดูแลรักษาอย่างสะอาดและเป็นระเบียบอยู่เสมอ

แต่ถึงแม้จะได้รับการดูแลอย่างดี แต่ที่นี่ยังคงรักษาความเป็นธรรมชาติเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์ บนเนินเขาเต็มไปด้วยใบเฟิงสีแดงสดที่ดูราวกับหยดเลือด ส่วนบริเวณเชิงเขาและตีนเขาก็เต็มไปด้วยดอกเบญจมาศป่าที่บานสะพรั่งไม่ยอมโรยรา

ดอกไม้เล็ก ๆ เหล่านี้มีเกสรสีเหลืองและกลีบดอกสีม่วงเข้ม แต่ละดอกมีขนาดเล็กพอ ๆ กับเหรียญทองแดง เพียงดอกเดียวอาจจะดูไม่น่าสนใจอะไร แต่ความงามของมันอยู่ที่จำนวนมากมายที่เบ่งบานปกคลุมพื้นดินเป็นผืนพรม ก่อให้เกิดภาพทิวทัศน์อันแสนงดงามที่ดูราวกับม่านหมอกสีม่วงที่แผ่ขยายออกไปอย่างต่อเนื่อง

เทือกเขาที่อยู่ไกลและยอดเขาที่อยู่ใกล้ต่างก็มีรูปร่างที่แตกต่างกันไป บางแห่งเต็มไปด้วยต้นไม้สีเขียวชอุ่ม เปล่งประกายสดใสใต้แสงอาทิตย์ที่ส่องลงมาอย่างเจิดจ้า ทำให้รู้สึกถึงความบริสุทธิ์สะอาดและความสดชื่นที่ทำให้ลืมเลือนความวุ่นวายของโลกภายนอกไปได้

สิ่งปลูกสร้างเพียงอย่างเดียวที่อยู่ในบริเวณนี้ คืออาคารหลังหนึ่งที่สร้างอยู่บนที่ราบเล็ก ๆ ที่ถูกปรับแต่งขึ้นบนเนินเขา บริเวณกลางภูเขาที่ลาดเอียง โดยตัวอาคารนี้มุงด้วยกระเบื้องสีดำ เสาเป็นสีแดงสด ไม่มีผนังปิดล้อมทั้งสี่ด้าน

ผู้คนที่มาเที่ยวชมความงามของภูเขามักจะมารวมตัวกันที่นี่ บางคนดื่มชา บางคนเล่นดนตรี บางคนหมากรุก หรือสนทนาพูดคุยกันอย่างมีชีวิตชีวา

โดยเฉพาะเมื่อมองไปทางทิศตะวันออก จะเห็นน้ำตกสีขาวราวกับผ้าผืนหนึ่งที่ไหลรินลงมาจากช่องเขาสูงชันระหว่างยอดเขาทั้งสอง ท่ามกลางความเขียวขจีของผืนป่าที่ล้อมรอบ เกิดเป็นภาพที่ใสกระจ่าง ราวกับน้ำแข็งบริสุทธิ์อันส่องประกาย ทำให้ผู้ที่พบเห็นรู้สึกสดชื่นและตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างยิ่ง

เนื่องจากอยู่ในระยะที่ค่อนข้างห่างจากน้ำตก จึงได้ยินเสียงน้ำตกไหลลงมาเพียงแผ่วเบา ซึ่งช่วยเพิ่มบรรยากาศให้รื่นรมย์มากขึ้น โดยไม่รบกวนการสนทนาของผู้คนเลย

ตอนนี้เป็นช่วงต้นฤดูหนาวแล้ว ทำให้น้ำตกมีปริมาณน้ำที่ไหลลงมาน้อย แต่เมื่อมองจากระยะไกล ก็ยังคงงดงามชวนชมราวกับภาพวาดที่แสนประณีตงดงาม

บ่าวชายทั้งหลายถูกปล่อยให้อยู่ที่วัด ส่วนเหลียนฟางโจวกับปี้เถาก็นำพาบ่าวสาวทั้งหลาย เช่น หงอวี้ พั่นเซี่ย และเหล่าแม่นมต่าง ๆ ประมาณสิบคน เดินตามพระหนุ่มที่เป็นผู้นำทางมุ่งหน้าไปยังภูเขาด้านหลัง

เมื่อเดินอ้อมผ่านสันเขาไป สายตาก็พบกับทิวทัศน์อันกว้างใหญ่สวยงามราวกับภาพวาดที่ถูกแต่งแต้มอย่างปราณีต

ขณะนี้มีผู้คนมาอยู่ที่นี่ไม่น้อยแล้ว ในกลุ่มดอกไม้และใต้ต้นไม้ที่มีใบสีแดงสด เหล่าคุณหนูที่แต่งกายอย่างสดใสพร้อมกับสาวใช้ต่างพากันเก็บดอกไม้เล่นหยอกล้อกัน หรือจับกลุ่มพูดคุยหัวเราะกันเป็นคู่เป็นกลุ่ม

ส่วนฮูหยินผู้ใหญ่ที่สง่างามและเคร่งขรึมกว่า ต่างก็พากันอยู่ที่ศาลาใหญ่สี่เหลี่ยมด้านบนของเนินเขา

ทั่วทั้งเชิงเขาและเนินเขานั้น เต็มไปด้วยเงาร่างอันงดงามที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่สวยสดและเครื่องประดับแวววาว เสียงหัวเราะพูดคุยดังแว่วมากระทบโสตไม่ขาดสาย ให้ความรู้สึกครึกครื้นและมีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง

เมื่อเหลียนฟางโจวกับคณะเดินผ่าน เหล่าคุณหนูและสาวใช้ที่กำลังเล่นหยอกล้อพูดคุยกันต่างพากันหันมามอง พวกนางบางคนก็มองอย่างเปิดเผย บางคนก็แอบมองอย่างซ่อนเร้น พร้อมกับกระซิบกระซาบกันอย่างแผ่วเบาใกล้หู พูดคุยซุบซิบกันโดยไม่สนใจจะปิดบังอะไร ไม่มีใครแม้แต่คนเดียวที่ก้าวเข้ามาทักทายหรือคารวะนางอย่างเป็นทางการ ทุกคนต่างแสร้งทำเป็นว่าสนุกสนานตามอารมณ์ของตนเองอย่างเป็นปกติธรรมดา

นี่คือการท้าทายที่ไร้เสียงอย่างเห็นได้ชัด

ปี้เถาโกรธจนต้องกำผ้าเช็ดหน้าของนางไว้แน่น พลางกระซิบด้วยความโมโหว่า “ที่กันดารอย่างนี้ ก็สมแล้วที่ไม่รู้จักกฎระเบียบอะไรเลย! ผู้หญิงพวกนี้ถ้าอยู่ที่เมืองหลวงละก็ แต่ละคนคงต้องถูกจับตัดผมให้ไปบวชชีเป็นแน่! ครอบครัวดี ๆ บ้านไหนจะยอมรับคนไร้กิริยาอย่างพวกนี้กัน!”

เหลียนฟางโจวหันหน้าไปมองปี้เถาเล็กน้อยพร้อมกับยิ้ม แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเบาสบายว่า “ที่จริงแล้ว วันนี้พวกนางก็จัดงานเลี้ยงนี้เพื่อเป็นกับดักสำหรับเราอยู่แล้ว เจ้าคิดว่าแค่นี้ไม่ถือว่ามีมารยาทพอหรือ?”

ปี้เถาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ทั้งสองจะสบตากันแล้วหัวเราะออกมาอย่างขบขัน

เมื่อเหล่าคุณหนูทั้งหลายเห็นว่าเหลียนฟางโจวกับปี้เถาพูดคุยหยอกล้อกันอย่างร่าเริง โดยไม่สนใจพวกนางแม้แต่น้อย ก็พากันรู้สึกไม่พอใจขึ้นมา

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนนำร่องก่อน แต่เมื่อมีคนหนึ่งเริ่มเดินไป คนอื่น ๆ ก็พากันเดินตามทั้งหมด โดยพากันมุ่งหน้าไปยังศาลาใหญ่สี่เหลี่ยมที่ตั้งอยู่บนเนินเขา

ทันใดนั้น ภายในศาลาก็เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของเครื่องหอมและเสื้อผ้าอันงดงาม เครื่องประดับแวววาวที่ประดับบนศีรษะและร่างกายของพวกนางต่างส่องประกายระยิบระยับจนเกือบจะเต็มพื้นที่

สำหรับพวกฮูหยินและสะใภ้เล็ก ๆ ทั้งหลาย พวกนางย่อมไม่สามารถทำตัวตามอำเภอใจเหมือนกับคุณหนูเหล่านั้นได้ เมื่อเห็นเหลียนฟางโจวเดินมา พวกนางจึงพากันลุกขึ้นยืนต้อนรับอย่างพร้อมเพรียงกัน

ผู้นำในการต้อนรับครั้งนี้คือ ฮูหยินตระกูลเติ้ง และฮูหยินใหญ่ตระกูลเหลียง ตระกูลใหญ่ทั้งสี่ต่างมีเขตที่อยู่อาศัยของตัวเอง ฮูหยินใหญ่ของตระกูลเหลียงและฮูหยินของตระกูลเติ้งต่างก็เป็นภรรยาของหัวหน้าตระกูล ส่วนคนจากตระกูลเล่อเจิ้งและตระกูลฝู แม้ว่าจะมีคนมาร่วมงานในวันนี้ด้วย แต่พวกเขาไม่ได้เป็นภรรยาของหัวหน้าตระกูล

ดังนั้น พวกเขาจึงอยู่ในกลุ่มที่ล้าหลังเช่นเดียวกับพวกฮูหยินเศรษฐีท้องถิ่นอย่างฮูหยินหลัว ฮูหยินไป๋ และฮูหยินจวง ซึ่งไม่ได้มีอำนาจหรืออิทธิพลมากมายเท่ากับสองตระกูลใหญ่ที่นำหน้าอยู่

ฮูหยินใหญ่ตระกูลเหลียงแอบเหลือบตามองไปทางเหลียนฟางโจวอย่างอดไม่ได้ แต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้มองมาทางนี้เลย เพียงแค่ยิ้มหวานพลางกวาดสายตามองดูผู้คนที่อยู่ตรงหน้านางอย่างผ่อนคลาย

“คารวะฮูหยินหลี่!” เหล่าฮูหยินทั้งหลายต่างยิ้มพร้อมกับทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียงกัน

เหลียนฟางโจวยิ้มอย่างอ่อนโยนและยกมือขึ้นกล่าวว่า “ไม่ต้องมากพิธีถึงขนาดนั้นหรอก ในเมื่อพวกเรามาเที่ยวพักผ่อนเพื่อผ่อนคลาย ก็ควรจะทำตัวตามสบายจะดีกว่า!”

นางกวาดสายตาไปรอบ ๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ดูเหมือนว่าข้าจะมาช้าเสียแล้ว ต้องขออภัยที่ทำให้พวกฮูหยินทุกท่านต้องรอนาน!”

เหล่าฮูหยินทั้งหลายต่างพากันหัวเราะอย่างเป็นมิตรพร้อมกับตอบว่า “พวกเราก็เพิ่งมาถึงเอง ไม่ได้รอนานเลยเจ้าค่ะ!”

ฮูหยินจากตระกูลหลัว ตระกูลไป๋ และตระกูลจวง เมื่อเห็นว่าเหลียนฟางโจวมีท่าทางสงบนิ่ง สุภาพ และพูดคุยกับพวกนางด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น ใบหน้าของนางแสดงถึงความเป็นมิตรและมีความจริงใจ นั่นทำให้พวกนางรู้สึกผ่อนคลายลงอย่างไม่รู้ตัว และเริ่มรู้สึกดีต่อนางอยู่บ้าง

แต่ถึงกระนั้น เมื่อคิดถึงข่าวลือต่าง ๆ ที่แพร่สะพัดไปทั่วในช่วงนี้ พวกนางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกลังเลและสับสนอยู่ในใจ ไม่รู้ว่าควรจะคิดอย่างไรถึงจะเหมาะสมดี

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนพูดขึ้นมาว่า “ช่างเป็นเรื่องที่ได้ยินมาร้อยครั้งก็ไม่เท่ากับได้เห็นด้วยตาตัวเองสักครั้ง! ฮูหยินหลี่มีความงดงามโดดเด่นถึงเพียงนี้ ไม่แปลกใจเลยที่นางเก็บตัวอยู่แต่ในจวน ไม่ยอมออกมาเลย คงกลัวว่าจะถูกพวกเราคนหยาบกระด้างอย่างนี้ทำให้ตกใจกลัวล่ะสิ!”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ทุกคนต่างก็หัวเราะขึ้นมา แต่แน่นอนว่าเสียงหัวเราะบางเสียงก็เป็นเพียงการหัวเราะธรรมดา ไม่มีเจตนาใด ๆ แต่บางเสียงกลับหัวเราะอย่างแฝงนัยยะเยาะเย้ยอยู่ในที

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1217 ข้าจะตรวจสอบด้วยตัวเอง

 

บทที่ 1217 ข้าจะตรวจสอบด้วยตัวเอง

 

เหลียงจิ้นค่อย ๆ เดินกลับไปยังเรือนของตนเองอย่างช้า ๆ ก้าวเดินอย่างผ่อนคลายจนกลับไปถึงเรือนฝั่งตะวันตกที่เหลียนฟางโจวเคยอาศัยอยู่ สายตาของเขากวาดมองไปทั่วห้องอย่างเชื่องช้า

ภาพที่เห็นทำให้เขายืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ในใจพลันรู้สึกหนาวเหน็บอย่างประหลาด ความรู้สึกว่างเปล่าราวกับห้องที่ไร้เสียงและความเคลื่อนไหวนี้ได้เข้าครอบงำจิตใจของเขา ความโดดเดี่ยวที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนถาโถมเข้ามาอย่างไม่มีสาเหตุ

เหลียงจิ้นหัวเราะเยาะเบา ๆ ด้วยความไม่ใส่ใจ แล้วเดินไปนั่งลงบนตั่งกว้างในห้องอย่างเกียจคร้าน เขาพิงหัวกับที่พนักพิงแล้วยกเท้าขึ้นวางเหยียดตรง มือทั้งสองประสานกันไว้ที่ท้ายทอย หลับตาลงเล็กน้อยอย่างสบายอารมณ์

เขาเพิ่งจะออกไปจากจวนนี้ได้ไม่นาน แต่กลับมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร? ผู้หญิงคนนั้น ไม่เคยทำให้เขารู้สึกสบายใจได้เลยสักครั้ง!

นางกล้าที่จะหนีไป! และที่น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือนางสามารถหนีไปได้จริง ๆ!

เหลียงจิ้นไม่เชื่อเลยว่าเขาจะไม่มีทางพานางกลับมาได้! ห้องนี้ นางต้องกลับมาอยู่ที่นี่อย่างว่าง่ายในสักวันหนึ่งแน่

ไม่สิ... เมื่อคราวหน้านางกลับมา นางจะไม่ต้องมาอยู่ที่นี่อีกแล้ว นางต้องมาอยู่กับเขาในเรือนของเขาเอง และในครั้งหน้านั้น เขาจะไม่มีวันใจอ่อนอีกเด็ดขาด!

เมื่อนึกถึงท่าทางของนางที่แสดงออกอย่างแน่วแน่ ไม่ยอมแพ้ และเต็มไปด้วยความสง่างามราวกับหญิงสาวผู้ถือคุณธรรมสูงส่งที่พยายามหลอกลวงเขา เหลียงจิ้นก็ทั้งโกรธทั้งเกลียด แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขำในความคิดนั้น

ทั้งชีวิตของเขา เหลียงจิ้นไม่เคยพ่ายแพ้ให้กับใครเช่นนี้มาก่อน โดยเฉพาะการพ่ายแพ้ให้กับผู้หญิงคนหนึ่ง มันช่างไร้สาระเสียจริง! ถ้าเขาไม่สามารถกู้ศักดิ์ศรีกลับมาได้ เขาคงไม่ต้องเจอหน้าผู้ใดอีกต่อไป!

ส่วนเรื่องที่ว่านางเป็นฮูหยินของผู้ว่าการมณฑล หรือฮูหยินของท่านเวยหนิงโหวแล้วอย่างไร? สำหรับเหลียงจิ้น ผู้หญิงที่เขาต้องการ ยังไงก็ต้องได้มา!

เหลียงจิ้นใช้เวลาอยู่ในห้องอันว่างเปล่านี้นานเกือบครึ่งชั่วยามเต็ม ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินออกไปอย่างช้า ๆ

ที่หน้าประตูระเบียงด้านนอก จินหมอมอ (แม่นมจิน) ยืนรออยู่อย่างนอบน้อมและเคารพนอบน้อม เมื่อเห็นเหลียงจิ้นเดินออกมา นางก็รีบก้าวเข้ามาทำความเคารพแล้วกล่าวว่า “คุณชายใหญ่ ฮูหยินใหญ่ขอให้ท่านไปพบนางเจ้าค่ะ”

เหลียงจิ้นจ้องมองจินหมอมอด้วยสายตาเย็นชาโดยไม่พูดอะไร

จินหมอมอก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเช่นกัน นางยังคงยืนนิ่ง ก้มหน้าด้วยความเคารพ และแสดงท่าทีสงบเสงี่ยมเย็นชา ไม่ได้แสดงความรู้สึกใด ๆ ราวกับว่าความโกรธอันเยือกเย็นของคุณชายใหญ่นั้นไม่ได้ทำให้เกิดความหวาดกลัวขึ้นในใจนางเลยแม้แต่น้อย

เหลียงจิ้นไม่ได้คิดจะไปลงโทษหรือโกรธเคืองคนรับใช้อย่างนางที่ทำเพียงแค่ทำตามคำสั่ง แต่ก็แน่นอนว่าเขาไม่มีทางทำหน้าเป็นมิตรกับนางเช่นกัน

เขาแค่นเสียงเย็นชาออกมา “หึ!” แล้วเดินก้าวผ่านจินหมอมอไปอย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะมองนางอีก

จินหมอมอแอบเหลือบมองไปทางด้านหลังของเหลียงจิ้นอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็รีบยกเท้าเดินตามไปอย่างรวดเร็ว

ฮูหยินใหญ่ได้รับรายงานจากบ่าวรับใช้มาก่อนแล้วว่าลูกชายคนโตกลับมาแล้ว หลังจากนั้นก็ได้รับรายงานเพิ่มเติมอีกว่าคุณชายใหญ่ไปที่เรือนของคุณชายรองและจัดการลงโทษอวี้อี๋เหนียงอย่างหนัก

สำหรับฮูหยินใหญ่แล้ว เรื่องที่อวี้อี๋เหนียงจะถูกลงโทษหรือไม่ ไม่ใช่สิ่งที่นางสนใจเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่ทำให้นางรู้สึกไม่พอใจคือ การที่ลูกชายของนางทำเรื่องนี้อย่างโจ่งแจ้งต่อหน้านาง เห็นได้ชัดว่าทำไปเพื่อให้นางได้เห็น และที่สำคัญกว่านั้นก็คือ เขายังคงคิดถึงผู้หญิงคนนั้นอยู่!

เมื่อนึกถึงผู้หญิงคนนั้นขึ้นมา ฮูหยินใหญ่ก็รู้สึกสับสนและซับซ้อนอยู่ในใจตอนนี้ดูเหมือนว่า นางจะเป็นฮูหยินของผู้ว่าการมณฑลหลี่จริง ๆ หรือ? ถ้าไม่ใช่ แล้วทำไมใต้เท้าหลี่ถึงหมกตัวอยู่ที่ค่ายทหาร ใช้สุราแก้ความทุกข์ใจเช่นนั้น? และที่สำคัญคือ ไม่มีเสียงโต้แย้งใด ๆ ออกมาจากจวนของผู้ว่าการมณฑลเลยสักคำเดียว เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่มีข้อแก้ตัวอะไรจะพูด เพราะทุกอย่างมันคือความจริง!

ถ้ารู้อย่างนี้ตั้งแต่แรก นางก็คงไม่ยอมฟังคำยุยงของอวี้อี๋เหนียงแล้วไปลงมือจัดการผู้หญิงคนนั้นตั้งแต่ก่อนที่ลูกชายของนางจะกลับมา และที่เลวร้ายไปกว่านั้นคือ หลังจากลงมือแล้ว นางกลับประมาทจนทำให้ผู้หญิงคนนั้นสามารถหาทางหนีรอดไปได้อย่างง่ายดาย

เมื่อนึกถึงงานเลี้ยงที่วัดชิวซิงที่จะเกิดขึ้นในอีกสองวันข้างหน้า ซึ่งเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่นางจะต้องพบหน้าผู้หญิงคนนั้น ความรู้สึกกระวนกระวายก็ผุดขึ้นในใจของฮูหยินใหญ่อีกครั้ง

ในขณะที่นางกำลังรู้สึกวิตกกังวลและไม่สบายใจ เหลียงจิ้นก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว โดยมีจินหมอมอเดินตามอยู่ด้านหลัง

เมื่อเห็นลูกชายเดินเข้ามา ฮูหยินใหญ่ก็รู้สึกยินดีขึ้นมาในทันที นางยิ้มพร้อมกับพูดว่า “อาจิ้น เจ้ากลับมาแล้วหรือ? มานั่งสิ! เร็วเข้า มานั่งก่อน!”

เหลียงจิ้นยกมือคารวะนางตามมารยาท แล้วจึงหันกลับไปนั่งลงอย่างเงียบ ๆ

ฮูหยินใหญ่ยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยน พร้อมกับถามว่า “การเดินทางครั้งนี้ราบรื่นดีหรือไม่? คงเหนื่อยมากทีเดียว! เดี๋ยวข้าจะให้ครัวทำอาหารบำรุงร่างกายดี ๆ ให้เจ้า และเจ้าก็พักผ่อนให้เต็มที่ที่จวนนี้เถอะ!”

เหลียงจิ้นขมวดคิ้วก่อนจะพูดออกมาอย่างไม่พอใจว่า “ท่านแม่เรียกข้ามาเพียงเพื่อจะพูดเรื่องพวกนี้หรือ? ถ้าไม่มีเรื่องอะไรก็ข้าจะกลับแล้ว!”

ฮูหยินใหญ่แสดงสีหน้าขุ่นเคืองเล็กน้อย พลางจ้องมองลูกชายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดว่า “ช่างเถอะ! แม่จะไม่พูดอ้อมค้อมกับเจ้าแล้ว! อาจิ้น เจ้าโกรธแม่อยู่หรือเปล่า? แต่เจ้าต้องเข้าใจนะว่า ไม่มีความลับใดที่สามารถปิดซ่อนไว้ได้ตลอดไป ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีสถานะอย่างที่คิด เมื่อเจ้ากลับมา ความจริงย่อมปรากฏออกมาเอง แต่ถ้านางมีสถานะนั้นจริง ๆ สักวันหนึ่งเรื่องก็ต้องเปิดเผยอยู่ดี แล้วตอนนั้นเจ้าจะทำอะไรได้ล่ะ? คิดจะทำอะไรก็ทำไม่ได้แล้ว... การที่นางจากไปเช่นนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีแล้ว!”

เหลียงจิ้นฟังคำพูดของมารดาด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก และไม่เอ่ยปากพูดอะไรเลยสักคำ

เมื่อเห็นลูกชายทำท่าทางเย็นชาเช่นนี้ ฮูหยินใหญ่ก็รู้สึกท้อใจ นางถอนหายใจแล้วพูดต่อว่า “ทุกอย่างที่ข้าทำไปก็เพื่อเจ้า เจ้าอย่าได้โกรธข้าเลย ที่จริงแล้วเรื่องนี้ก็เป็นความผิดของเจ้าเองต่างหาก!”

เหลียงจิ้นรู้สึกแปลกใจจนเผลอเงยหน้าขึ้นมองมารดาของตนอย่างงุนงง

ฮูหยินใหญ่แค่นเสียงเย็น ๆ ออกมาเบา ๆ แล้วพูดว่า “เจ้าเคยเป็นคนฉลาดหลักแหลมมากเพียงใด? แต่คราวนี้กลับโง่เขลาเสียจนไม่น่าเชื่อ! ผู้หญิงคนนั้นมาอยู่ตรงหน้าข้า แค่ได้พบหน้าและสังเกตท่าทางคำพูดของนาง ข้าก็รู้ได้ทันทีว่านางไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาจากครอบครัวทั่วไป แต่เจ้าที่เคยพบเห็นผู้คนมามากมาย และยังใช้เวลาอยู่กับนางตั้งหลายวัน กลับไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลยแม้แต่นิดเดียว! จนสุดท้ายเจ้าก็พลาดอย่างรุนแรง แล้วยังกล้ามาถามหาความผิดจากข้าอีกหรือ?”

“ข้า...” เหลียงจิ้นอ้าปากค้างพูดไม่ออก รู้สึกสะอึกกับคำพูดของมารดา เขาอยากจะแย้งกลับไปว่าไม่ใช่เช่นนั้น อยากจะเถียงกลับว่าแม่ของเขาคิดผิด

แต่สุดท้ายเขาก็ต้องพบกับความจริงอันโหดร้าย คำพูดของนางแม้ว่าจะฟังแล้วไม่น่าพอใจ แต่กลับไม่มีส่วนไหนที่ผิดเลย! ถึงแม้เขาจะไม่อยากยอมรับ แต่ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริงได้ ครั้งนี้เขาพลาดจริง ๆ! ไม่สิ... มันไม่ใช่เพราะเขาตัดสินใจพลาด แต่เป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นต่างหาก นางร้ายกาจเกินไป เจ้าเล่ห์เพทุบายเกินไป! นางค่อย ๆ ชี้นำเขาอย่างแนบเนียนโดยที่เขาไม่รู้ตัวเลยว่าได้ตกหลุมพรางของนางเข้าอย่างสมบูรณ์แล้ว...

ฮูหยินใหญ่ถอนหายใจแล้วพูดว่า “ข้าเองก็สังเกตเห็นแล้วว่านางมีอะไรบางอย่างที่ไม่ธรรมดา และอวี้อี๋เหนียงก็มายืนยันอย่างหนักแน่นว่านางคือฮูหยินของผู้ว่าการมณฑลหลี่คนใหม่ เจ้าเองก็คิดดูสิ ข้าจะปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปโดยไม่สนใจได้อย่างไร? เดิมทีข้ากะจะขังนางไว้ที่เรือนสวดมนต์ก่อน รอให้เจ้ากลับมาแล้วค่อยตัดสินใจว่าจะจัดการอย่างไรต่อไป ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงคนนั้นจะเจ้าเล่ห์ถึงเพียงนี้ ถึงกับอาศัยโอกาสจุดไฟเพื่อหนีออกมาได้!”

เหลียงจิ้นเหลือบมองมารดาอย่างลังเล เขาไม่ได้บอกความจริงว่าการจุดไฟนั้นเป็นแผนของน้องชายคนรองที่ส่งคนไปทำเอง

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้นว่า “นางไม่เคยก้าวเท้าเข้าไปในเรือนหน้าของจวนเลย และการป้องกันของจวนเราก็เข้มงวดมาก ต่อให้นางสามารถหนีออกมาจากเรือนสวดมนต์ได้ ก็ไม่มีทางที่จะหลบหนีออกไปจากจวนตระกูลเหลียงได้แน่นอน ข้าสงสัยว่ามีคนช่วยนาง!”

สีหน้าของฮูหยินใหญ่เปลี่ยนไปในทันที นางตบเบา ๆ ลงบนที่พักแขนของเก้าอี้อย่างโกรธเคือง พลางพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเสียใจว่า “ข้านี่มันโง่จริง ๆ! ข้าโง่เขลาจริง ๆ! ข้ากลับไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย!”

เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้ที่ภายในจวนจะมีคนทรยศ ฮูหยินใหญ่ก็ดวงตาเย็นเยียบขึ้นมาทันที นางพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวว่า “ข้าจะส่งคนไปตรวจสอบทันที! ตรวจสอบให้ละเอียดว่าผู้หญิงคนนั้นเคยติดต่อกับใครบ้าง พูดอะไร ทำอะไรบ้างในแต่ละวัน! ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะหาความจริงไม่เจอ!”

“เรื่องนี้ให้ข้าจัดการเอง” เหลียงจิ้นพูดขัดขึ้นมาก่อนที่ฮูหยินใหญ่จะสั่งการเสร็จ “ท่านแม่ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกแล้ว ปล่อยให้ข้าเป็นคนจัดการเถอะ!”

ฮูหยินใหญ่ชะงักไปทันที นางจ้องมองเหลียงจิ้นด้วยสายตาแปลกใจและไม่อยากเชื่อ พร้อมกับพูดอย่างลังเลว่า “เจ้า... เจ้าอยากจะพูดอะไรกันแน่? หรือว่า... เจ้าก็ยังไม่เลิกล้มความตั้งใจอีกอย่างนั้นหรือ?”

เมื่อนางคิดได้เช่นนั้น ความโกรธก็พลันปะทุขึ้นมาอย่างรุนแรง นางคิดในใจว่า ช่างไร้สาระสิ้นดี!

เหลียงจิ้นไม่ได้ตอบคำถามของนาง เขาลุกขึ้นยืนแล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ท่านแม่ ข้าจะพูดอีกครั้ง เรื่องนี้ข้าจะเป็นคนจัดการเอง! เพราะสุดท้ายแล้ว มันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของข้า ท่านแม่ไม่ต้องเข้ามาแทรกแซง!”

ฮูหยินใหญ่ถึงกับพูดอะไรไม่ออก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ได้แต่มองดูเหลียงจิ้นเดินจากไปต่อหน้าต่อตา โดยที่นางไม่สามารถทำอะไรได้เลย