จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1277 ลักพาตัว

 

บทที่ 1277  ลักพาตัว

จูอวี้อิ๋งย่อตัวลงอย่างงดงาม มือขาวเรียวคว้าคางของเหลียนฟางโจวไว้อย่างรวดเร็ว นางยิ้มพลางกล่าวว่า “ฮิฮิ น่าสนุกจริง ๆ เจ้ายังตกอยู่ในมือข้าอีกแล้ว! ดูท่าดินแดนหนานไห่แห่งนี้จะไม่เหมาะกับเจ้าสักนิด กลับเหมาะกับข้ามากกว่า เจ้าว่ามั้ย? ทายสิ คราวนี้จะยังมีใครมาช่วยเจ้าอีกหรือเปล่า?”

เติ้งเมิ่งหานเตะเข้าใส่ร่างของเหลียนฟางโจวเต็มแรง แววตาคมดำดั่งงูพิษสะท้อนแสงอำมหิต นางกัดฟันแน่น “เหลียนฟางโจว! นังแพศยานี่ เจ้าทำลายชีวิตของข้าทั้งชีวิต! เห็นข้ากลายเป็นแบบนี้ เจ้าคงสะใจมากล่ะสิ? เมื่ออยู่ในมือข้าแล้ว ข้าจะคืนให้เจ้าเป็นสิบเท่า ร้อยเท่า! รอดูเถอะว่า เมื่อเจ้ากลายเป็นทั้งไม่ใช่คน ไม่ใช่ผี ใต้เท้าหลี่ยังจะต้องการเจ้าอยู่อีกไหม!”

ในใจของเหลียนฟางโจว ตอนนี้เหมือนม้าป่าหมื่นตัวพุ่งพรวดคำรามผ่านไป แม้แต่จะกลอกตายังไม่อยากเสียแรง — ให้ตายสิ ช่างซวยแท้!

ใบหน้านางกลายเป็นแบบนี้ มันเกี่ยวอะไรกับเธอสักนิด?! พอแย่งสามีคนอื่นไม่สำเร็จ ก็โยนความผิดทั้งหมดมาให้เธอแบบหน้าตาเฉย ยังกล้าด่าว่าทั้งยังเกลียดแบบมั่นใจเต็มร้อย สมองพวกนี้มันคนละทางกับคนปกติจริง ๆ!

ไม่แปลกใจเลย...ว่าทำไมสองคนนี้ถึงร่วมมือกันได้ —เพราะแท้จริงแล้ว พวกนางก็เป็นพวกเดียวกันตั้งแต่ต้น

เดี๋ยวก่อน——ในหัวของเหลียนฟางโจวพลันแวบความคิดหนึ่งขึ้นมาอย่างฉับพลัน: สองคนนี้ร่วมมือกันงั้นหรือ?

ตั้งแต่เติ้งเมิ่งหานเสียโฉม นางก็เก็บตัวเงียบ ไม่ยอมพบปะใครง่าย ๆ
ส่วนจูอวี้อิ๋งก็เป็นแค่อนุภรรยาของท่านรองแห่งตระกูลเหลียง นางจะมีสิทธิ์พบหน้าเติ้งเมิ่งหานได้อย่างไร?

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ตระกูลเติ้งกับตระกูลเหลียงแต่งงานไม่สำเร็จ
แถมลูกสาวยังเสียโฉมอีก—ในใจของฮูหยินเติ้งย่อมมีแง่งอนต่อตระกูลเหลียงอยู่ไม่น้อย แล้วจะยอมให้อี๋เหนียงจากตระกูลเหลียงมาพบหน้าลูกสาวของตนได้อย่างไร?

ในเรื่องนี้ ต้องมีใครบางคนอยู่เบื้องหลัง เป็นเส้นสายที่เชื่อมโยงทุกอย่างเข้าไว้ เป็นมือที่มองไม่เห็น ที่จับสองคนนี้มาร่วมมือกัน…

จะเป็นใครกัน?

ในหัวของเหลียนฟางโจวปรากฏเงาจางเลือนราง เหมือนอะไรบางอย่างแวบผ่าน อยากจะคว้าไว้กลับคว้าไม่ถึง!

“ถึงตอนนี้แล้วยังกล้าทำหยิ่งใส่ข้าอีกเรอะ ฮูหยินท่านโหว!” เติ้งเมิ่งหานเห็นอีกฝ่ายเหม่อลอยไม่ใส่ใจคำพูดของตนก็ยิ่งโมโห นางเตะอีกครั้ง คราวนี้โดนเข้าที่บั้นเอวของเหลียนฟางโจว

ความเจ็บแล่นผ่านร่างจนตาพร่า ม่านตาแทบมืด เธอขมวดคิ้ว ครางออกมาเบา ๆ

เติ้งเมิ่งหานกลับหัวเราะคิกคัก ยกมือปิดปากพลางเย้ยหยัน “อ๊า ข้าลืมไปเลยนี่นา... ปากเจ้ามันยังโดนยัดของอยู่นี่!”

นางกระชากผ้าก้อนที่ยัดอยู่ในปากเหลียนฟางโจวออกอย่างหยาบคาย ก่อนหัวเราะเย็นชาแล้วกล่าวว่า “อย่าส่งเสียง! ถ้าเจ้ากล้าแม้แต่จะร้อง ข้าจะตัดลิ้นเจ้าทิ้งเดี๋ยวนี้เชียว!”

เหลียนฟางโจวหายใจเฮือกใหญ่ เอ่ยอย่างเยือกเย็น “ตกอยู่ในมือพวกเจ้าขนาดนี้แล้ว จะให้ข้าเชื่อหรือไม่เชื่อยังมีประโยชน์อะไรอีก? พวกเจ้าคิดว่าที่สามีข้าไม่เอาพวกเจ้าก็เพราะข้าไปยุแหย่เบื้องหลัง จะให้ข้าอธิบายอย่างไรก็คงไม่ฟังอยู่ดี เอาเถอะ...พูดมาตรง ๆ เถอะ ต้องการอะไรกันแน่?”

คำพูดนั้นทำให้เติ้งเมิ่งหานสะดุ้งวาบในใจ — นางไม่รู้มาก่อนว่า จูอวี้อิ๋งเองก็แอบหลงรักหลี่ฟู่เช่นกัน นางหันขวับไปจ้องอีกฝ่ายด้วยแววตาเย็นเฉียบ

“คิดจะยุให้แตกกันหรือ? ไร้ประโยชน์!” จูอวี้อิ๋งหัวเราะเย็น “นั่นมันเรื่องในอดีต! ตอนนี้ข้าเป็นอนุภรรยาของตระกูลเหลียงแล้ว จะยังมีความคิดอื่นอีกได้อย่างไร! ข้าแค่รังเกียจท่าทางเย่อหยิ่งของเจ้าก็เท่านั้น!”

เติ้งเมิ่งหานฮึดเสียงหนึ่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น “ใช่! ท่าทางเย่อหยิ่งของเจ้านั่น ใครเห็นก็ชัง! ว่าแต่...ถ้าข้าทำลายหน้าของเจ้าบ้างล่ะ เจ้าจะยังกล้าทำเย่อหยิ่งอยู่อีกไหม? หืม?”

แววตาของนางพราวระยับ ดวงหน้าแสยะยิ้ม นางเอื้อมมือดึงปิ่นทองออกจากมวยผม แล้วทรุดตัวลงตรงหน้า ปลายแหลมของปิ่นกรีดลากไปมาบนแก้มของเหลียนฟางโจว เพียงขยับลงอีกนิดเดียว ก็สามารถแทงทะลุผิวเนื้อได้ทันที

สัมผัสเย็นเฉียบที่ลากผ่านผิวหน้า และแววตาอาฆาตของเติ้งเมิ่งหานที่คล้ายปีศาจ ทำให้เหลียนฟางโจวขนลุกซู่ไปทั้งตัว ความกลัวแล่นไปทั่วร่าง

เมื่อเห็นความหวาดหวั่นในดวงตานาง เติ้งเมิ่งหานกับจูอวี้อิ๋งก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างสะใจ

จูอวี้อิ๋งกระชากผมของเหลียนฟางโจวขึ้นอย่างรุนแรง บังคับให้นางเงยหน้า แล้วกล่าวอย่างเย้ยหยัน “เจ้าก็กลัวเป็นด้วยรึ? ฮึ! เรื่องประหลาดสิ้นดี! สตรีผู้เก่งกล้าทุกด้าน อย่างแม่นางเหลียน ผู้ที่เก่งเรื่องหลอกล่อบุรุษให้หลงหัวปักหัวปำอย่างเจ้า ก็มีวันที่รู้จักกลัวเสียด้วย!”

ในใจของเหลียนฟางโจวสบถลั่น เจ้าต่างหากเล่าที่ชอบหลอกล่อผู้ชาย! เรื่องระหว่างข้ากับสวามีของข้า มันเกี่ยวอะไรกับเจ้า!

แววตาเหยียดหยามของนาง ทำให้จูอวี้อิ๋งของขึ้นทันที นางกระชากผมอีกครั้งก่อนผลักหัวเหลียนฟางโจวออกไป แล้วแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา “เหลียนฟางโจว อย่าทำให้ข้าผิดหวังล่ะ! หวังว่าเจ้าจะยังหยิ่งทะนงได้แบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ ฮิฮิ… สมัยนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว โดยเฉพาะในมณฑลหนานไห่นี้นะ
พวกผู้ชายหยาบกระด้างที่นี่ ชอบผู้หญิงแบบเจ้าที่สุดเลยล่ะ ข้าจะรอดูว่า พอเจ้าถูกคนมากหน้าหลายตาใช้ร่างจนเปื้อนมลทิน เจ้าว่า ท่านเว่ยหนิงโหว หรือท่านผู้ว่าการมณฑลของเจ้ายังจะรักเจ้าอยู่หรือไม่!”

เติ้งเมิ่งหานก็หัวเราะคิกตาม เก็บปิ่นทองในมือลงพลางพูดเสริม “ใช่เลย! หน้าตาเจ้าตอนนี้ล่ะ ของล้ำค่าทีเดียว! ดีนะที่อนุอวี้เตือนข้าไว้ ไม่อย่างนั้นหากข้าเผลอทำลายหน้าตาเจ้าซะ จะขายไม่ออกเอาได้! เฮ้อ...ว่าแต่เจ้านี่นะ ตอนนั้นอยู่ในตระกูลเหลียงก็เงียบ ๆ อยู่ไปไม่ดีกว่าหรือไง ทำไมต้องกลับไปที่จวนผู้ว่าการมณฑลด้วยล่ะ? นี่แหละ...เจ้าหาเรื่องใส่ตัวเองทั้งนั้น!”

คำพูดนั้น ทำเอาใจของเหลียนฟางโจวสะท้านวาบ สีหน้าของนางพลันซีดขาว ราวกับหิมะ!

แม้จะรู้ตัวว่าตกอยู่ในเงื้อมมือของหญิงสองคนนี้ เหลียนฟางโจวก็ไม่กล้าคลายความระแวดระวังแม้เพียงลมหายใจเดียว หัวใจเต้นแรงไม่หยุด — เพราะรู้ดีว่าหากคนพวกนี้คลั่งขึ้นมา อะไรก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้น!

นางเคยคาดเดาไว้แล้วว่าพวกนางอาจใช้วิธีชั่วร้ายใดบ้าง แต่เมื่อได้ยินคำพูดอันโหดเหี้ยมเหล่านั้นออกจากปากของพวกนางจริง ๆ หัวใจของเหลียนฟางโจวก็ยังเย็นวาบ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว หนังศีรษะชาแทบขยับไม่ได้

เมื่อเห็นสีหน้าหวาดผวานั้น ทั้งสองหญิงก็หัวเราะออกมาด้วยความสะใจ

“นี่คือสิ่งที่เจ้าติดค้างข้า! บุรุษที่ข้าไม่ได้ เจ้าก็อย่าหวังจะได้ครอบครอง!
หึ! นังหญิงไร้ค่า เดี๋ยวให้ดูสิ ว่าหน้าอย่างเจ้าจะยังกล้ากลับไปหาใต้เท้าหลี่ได้อีกหรือไม่!”

“ฮ่า! เจ้าก็มีวันนี้จนได้ เหลียนฟางโจว! ว่ามั้ย—นี่มันคงเป็นเวรกรรม!
เจ้าทำให้ข้าไร้ที่อยู่ ข้าก็จะให้เจ้าไร้หน้าพบผู้คนไปชั่วชีวิต!”

เติ้งเมิ่งหานกับจูอวี้อิ๋งแค่นหัวเราะเย็น จากนั้นยัดผ้ากลับเข้าไปในปากของเหลียนฟางโจวอีกครั้ง สายตาที่มองนางนั้น เย็นเยียบดั่งมองศพคนตาย

เติ้งเมิ่งหานเอ่ยเสียงเรียบ “เข้ามา!”

ทันใดนั้น มีชายสองคนเดินเข้ามาอย่างเงียบงัน ค้อมตัวทำความเคารพ
จากนั้นจัดการอย่างคล่องแคล่ว — ใช้ผ้าปิดปากปิดจมูก เหลียนฟางโจวสลบไปอีกครั้ง ก่อนพวกเขาจะยกนางใส่ลงในหีบไม้ แล้วหามออกไปอย่างไร้เสียง

เติ้งเมิ่งหานกับจูอวี้อิ๋งเดินตามออกไป

แสงแดดยามสายยังคงอบอุ่นและงดงาม เช่นเดียวกับอารมณ์ของทั้งสองคนในยามนี้

จูอวี้อิ๋งมองดูรถม้าที่ค่อย ๆ เคลื่อนห่างออกไป มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม ฆ่านางหรือ? นั่นมันยังใจดีเกินไปด้วยซ้ำ!

นางกำลังจะหันไปร่ำลาเติ้งเมิ่งหาน แต่ทันใดนั้นก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังใช้ดวงตาเย็นเยียบ ราวงูพิษ จ้องตนเขม็งไม่กระพริบ ความเย็นยะเยือกแล่นผ่านสันหลัง จูอวี้อิ๋งถึงกับสะท้านเฮือกโดยไม่รู้ตัว ถอยหลังไปสองก้าวอย่างระแวดระวัง พยายามฝืนยิ้มเอ่ยว่า “คุณหนูเติ้ง…”

“เจ้าก็ชอบใต้เท้าหลี่อย่างนั้นรึ?” เติ้งเมิ่งหานกล่าวเสียงเย็นเฉียบ หน้านิ่งไร้อารมณ์ “เจ้ารู้จักเขาได้อย่างไร?”

จูอวี้อิ๋งถึงกับชะงักค้างในที่ตรงนั้น

“อย่าคิดโกหกข้า!” แววตาของเติ้งเมิ่งหานฉายแววบ้าคลั่ง เสียงของนางแหลมสูงแทบแทงหู “เชื่อไหม...ข้าจะทำลายหน้าสวย ๆ ของเจ้าซะเดี๋ยวนี้เลย!”

จูอวี้อิ๋งโกรธจนแทบระเบิด แต่ที่นี่คือคฤหาสน์ของตระกูลเติ้ง ข้างนอกก็มีแต่คนของเติ้งเมิ่งหาน นางจะกล้าทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคืองได้อย่างไร?

ได้แต่ข่มอารมณ์ตอบอย่างอดทน “ข้า…ข้าก็เป็นคนเมืองหลวง…เคยพบกับใต้เท้าหลี่ที่นั่นมาก่อน…”

คำตอบนั้นทำให้เติ้งเมิ่งหานขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ หลุดปากถามต่อทันที “แล้วเหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่หนานไห่? อ๋อ…คงไม่พ้นฝีมือของเหลียนฟางโจวอีกล่ะสิ?”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-1276 การแข่งเรือมังกร

 บทที่ 1276 การแข่งเรือมังกร

   การแข่งขันเรือมังกรในแต่ละปี จะจัดขึ้นที่ลำน้ำข้างหมู่บ้านกู่สุ่ย ช่วงนั้นของแม่น้ำกว้างขวาง ลำน้ำตรง น้ำไหลเรียบสงบ และสองฝั่งยังมีพื้นทรายราบกว้าง เหมาะแก่การชมการแข่งขันยิ่งนัก

   ตั้งแต่สามวันก่อน ทางการได้จัดการเตรียมงานไว้พร้อมแล้ว โดยสร้างแท่นชมวิวและศาลาประดับสีสันขึ้นบนพื้นที่ดีที่สุดของริมฝั่ง เพื่อให้เหล่าขุนนางผู้มีเกียรติได้มาชมการแข่งขันกันอย่างสะดวก

    ส่วนชาวบ้านนั้นไม่พิถีพิถันถึงเพียงนั้น ต่างแออัดยืนเบียดเสียดอยู่สองฟากฝั่ง ขอเพียงมีที่ให้ยืนดูได้ก็ถือว่าดีแล้ว

   เช้าวันนั้น เหลียนฟางโจวกับหลี่ฟู่ พร้อมด้วยขุนนางจากสามกรมใหญ่ และเหล่าผู้นำตระกูลใหญ่เช่นสกุลเหลียง สกุลเล่อเจิ้ง ฯลฯ ต่างพร้อมใจกันออกเดินทางจากเมืองไปยังลานริมแม่น้ำหมู่บ้านกู่สุ่ย ขบวนรถม้าและเกี้ยวเหยียบกันยาวเหยียดแน่นถนน

    เมื่อเหลียนฟางโจวยกม่านรถขึ้นดู ก็เห็นแต่คลื่นมหาชนดำทะมึนเต็มตลอดริมฝั่ง เสียงพูดคุยหัวเราะสนุกสนานดังลั่น พร้อมเสียงพ่อค้าเร่ร้องขายของแหลมสูงสอดแทรกเป็นระยะ

   แสงอาทิตย์อุ่นส่องทั่วผืนน้ำ แม้น้ำจะขุ่นเล็กน้อยเพราะฝนที่เพิ่งหยุดตกไม่นาน แต่กลับให้บรรยากาศดุดันและเร้าใจ เหมาะแก่การแข่งขันยิ่งกว่าน้ำใสสงบนิ่ง

    เมื่อขบวนไปถึง ชายหนุ่มทั้งหลายก็พากันล้อมเหล่าขุนนางประจำถิ่นทั้งสามขึ้นไปยังแท่นชมการแข่งขัน ส่วนสตรีฝ่ายในอย่างฮูหยินเล่อเจิ้งก็ยิ้มเชิญเหลียนฟางโจว พร้อมภรรยาของหูต้าห่ายและสวีชุนเหริน ไปยังอัฒจันทร์ฝั่งสตรีเพื่อร่วมชมงานกันอย่างเรียบร้อย ทุกคนต่างยิ้มแย้มทักทาย เชิญชวนกันด้วยมารยาท ก่อนจะพากันนั่งประจำที่อย่างสง่างาม

    เหลียนฟางโจวจูงมือซวี่เอ๋อร์เดินไปด้วยกัน ข้างกายมีอิ๋งชุน พ่านเซี่ย เสวี่ยหลิว เสวี่ยชิง รวมถึงแม่นมกับสาวใช้หลายคนตามติดไปด้วย ขบวนใหญ่ครึกครื้นมีคนร่วมหลายสิบชีวิต

    ทุกคนนั่งเรียงกันอย่างสุภาพหลังจากเก้ ๆ กัง ๆ เชื้อเชิญกันอยู่พักหนึ่ง กำลังพูดคุยหัวเราะกันอย่างออกรส ทันใดนั้น เสียงกลองและฆ้องก็ดังกระหึ่มขึ้นอย่างเร้าใจ เสียงโห่ร้องดังสะเทือนลั่น ทำให้ทุกคนหยุดพูดหันไปมองทางแม่น้ำเป็นตาเดียว

    เหลียนฟางโจวเห็นซวี่เอ๋อร์จ้องมองไปทางท่าเรือริมฝั่งตาไม่กะพริบ แต่เพราะยังเด็กตัวเล็ก มองจากที่ไกลเช่นนี้จึงเห็นได้ไม่ชัด นางจึงโน้มตัวลง ลูบไหล่ลูกชายเบา ๆ แล้วเอ่ยยิ้มละไมว่า “ซวี่เอ๋อร์ อยากไปดูใกล้ ๆ ไหมลูก?”

    ดวงตาของซวี่เอ๋อร์สว่างวาบขึ้นทันที เขารีบพยักหน้าตอบรับอย่างตื่นเต้น “อืม!”

   เหลียนฟางโจวหัวเราะพลางเตือนเสียงอ่อน “งั้นต้องระวังหน่อยนะ คนตรงนั้นเยอะ อย่าให้ใครเบียดตกน้ำเชียว!”

   ซวี่เอ๋อร์รีบตอบ “ท่านแม่ ข้าไม่ตกหรอก!”

   เหลียนฟางโจวยิ้มจาง ๆ แล้วสั่งแม่นมกับอิ๋งชุน พ่านเซี่ย เสวี่ยหลิว และเสวี่ยชิงให้ตามไปด้วย “วันนี้คนเยอะนัก พวกเจ้าทุกคนต้องไม่คลาดสายตา คอยตามอยู่ข้างคุณชายน้อยของข้าให้ดี ห้ามห่างแม้แต่ก้าวเดียว!”

    ด้วยความละเอียดรอบคอบของแม่นม และความว่องไวพร้อมฝีมือยุทธ์ของอิ๋งชุนกับพ่านเซี่ย รวมทั้งเสวี่ยหลิวและเสวี่ยชิง — มีพวกนางคอยคุ้มกันอยู่ข้างซวี่เอ๋อร์ ย่อมยิ่งกว่าพอ

    อิ๋งชุนกับสาวใช้ทั้งสี่รีบรับคำ แต่ยังอดเอ่ยเสียงเบาไม่ได้ว่า “ฮูหยิน หากพวกบ่าวไปกันหมด เช่นนั้นข้างกายฮูหยินก็ไม่มีใครอยู่สิเจ้าคะ?”

    เหลียนฟางโจวหัวเราะเบา ๆ “พูดอะไรกัน ข้าอยู่ตรงนี้ ไม่ได้ไปไหนเสียหน่อย ไม่ต้องห่วงหรอก! อีกอย่าง ไม่ใช่ว่ายังมีหงอวี้กับม่ายเซียงอยู่อีกหรือ?”

    อิ๋งชุนกับสาวใช้ทั้งสี่ยิ้ม พอคิดถึงว่าวันนี้เป็นงานใหญ่ครึกครื้น มีทั้งขุนนางและตระกูลผู้ดีมาร่วมมากมาย คงไม่เกิดเรื่องร้ายใด ๆ ขึ้นแน่ จึงคารวะลา แล้วพาซวี่เอ๋อร์ไปยังฝั่งแม่น้ำ

    ก่อนเริ่มการแข่งขันเรือมังกร ยังมีพิธีบวงสรวงเทพแห่งสายน้ำก่อนหนึ่งช่วง

เสียงขับร้องของผู้ทำพิธีดังสูงกังวาน ขณะที่ดอกไม้สดและสุราถูกโปรยลงในแม่น้ำอย่างต่อเนื่อง ชาวบ้านบนภูเขาร่างกายแข็งแรงเป็นกลุ่ม ๆ ร่วมร่ายรำไปตามจังหวะ ร้องรับเพลงบูชาอย่างพร้อมเพรียง เสียงฮึ่มฮั่มเต็มไปด้วยพลังดุดัน แสดงถึงความเข้มแข็งและความองอาจของบุรุษโดยแท้

    เหลียนฟางโจวมองดูอย่างตะลึงลาน ไม่เคยเห็นพิธีบวงสรวงโบราณแท้ ๆ เช่นนี้มาก่อน ความรู้สึกสะเทือนเลื่อนลั่นในใจนาง จึงยิ่งมากกว่าผู้คนรอบข้างอยู่หลายส่วน

    เมื่อพิธีบวงสรวงสิ้นสุดลง ก็ถึงคราวของการแสดงเปิดสนามของเรือมังกรทั้งยี่สิบสี่ทีม พากันออกมาแสดงลีลาอันงดงามในน้ำ ถือเป็นการอุ่นร่างกายและทำความคุ้นเคยกับสนามแข่งไปในตัว

    เสียงกลองและฆ้องดังสนั่นเร้าใจ สลับกับเสียงตะโกนปลุกใจของแต่ละทีม ผสมกับเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องหัวเราะของผู้ชมสองฝั่งแม่น้ำ บรรยากาศทั่วทั้งลำน้ำพลันกลายเป็นทะเลแห่งความครึกครื้นร้อนแรง

    เมื่อการแข่งขันจริงเริ่มขึ้น ทุกครั้งจะให้แข่งทีละหกทีม ทันทีที่ธงสีแดงสดสะบัดลง เรือมังกรทั้งหกลำก็พุ่งทะยานออกไปดุจลูกศรจากสายธนู แย่งกันตะบึงไปบนผิวน้ำ เสียงตะโกน “สู้เข้าไป! สู้เข้าไป!” ดังก้องสะท้อนฟ้า กึกก้องเร้าใจจนแทบกลบทุกเสียงรอบข้าง

  เหล่าฮูหยินคุณหนูต่างลุกจากที่นั่งโดยไม่รู้ตัว เบียดแทรกกันไปเกาะราวริมระเบียง มองออกไปยังผืนน้ำอย่างตื่นเต้น พากันส่งเสียงโห่ร้องไม่หยุด

    เหล่าสาวใช้และบ่าวหญิงทั้งหลายยิ่งคึกคักกว่าเจ้านายเสียอีก

    ในเวลานั้น ไม่มีใครห้ามปรามพวกนาง ทุกคนต่างแทรกตัวเข้าไปหาที่ว่างริมราว มองดูการแข่งขันอย่างเบิกบาน เสียงหัวเราะพูดคุยถกเถียงกันไม่ขาดปาก — ว่าทีมใดฝีพายแข็งแรงที่สุด ใครพายได้สง่างามที่สุด หรือเรือลำไหนตกแต่งได้งดงามกว่ากัน

    เหลียนฟางโจวเองกำลังพูดคุยหัวเราะกับบรรดาสหายสตรีอย่างเพลิดเพลิน จู่ ๆ นางก็รู้สึกปวดปัสสาวะขึ้นมา คาดว่าคงเพราะดื่มชามากไปหน่อย จึงถือจังหวะที่ทุกคนกำลังจดจ่ออยู่กับการแข่งขัน แอบลุกจากที่นั่งแล้วหันหลังเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ เพื่อไปจัดการธุระส่วนตัว

   เหลียนฟางโจวเงยหน้าขึ้น เห็นหงอวี้กับม่ายเซียงก็กำลังดูการแข่งขันอย่างเพลิดเพลิน นางจึงไม่ได้เรียกให้ตามไปด้วย ตัดสินใจลงจากอัฒจันทร์ไปเพียงลำพัง

   สถานที่สำหรับทำธุระอยู่ไม่ไกลนัก เป็นเพิงไม้ที่สร้างขึ้นชั่วคราว ใช้เวลาเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึง

แต่ไม่คาดคิดเลยว่า เมื่อจัดการธุระเสร็จกำลังจะออกจากเพิง จู่ ๆ ก็มีมือคู่หนึ่งโอบรัดคอจากด้านหลัง พร้อมผ้าชุบน้ำชื้นแน่นปิดปากปิดจมูกไว้อย่างแรง!

เหลียนฟางโจวไม่เคยคิดเลยว่า ท่ามกลางงานใหญ่ครึกครื้นเช่นนี้ ท่ามกลางผู้คนมากมาย ยังมีผู้กล้าบังอาจลงมือกับนางได้ถึงเพียงนี้ — ใจของนางพลันเย็นวาบ พยายามดิ้นรนสุดแรง แต่กลับไร้ผลโดยสิ้นเชิง!

สติพลันเลือนราง ร่วงหล่นเข้าสู่ห้วงมืดมิดในพริบตา เหลียนฟางโจวได้แต่ยิ้มขมขื่นอยู่ในใจ — นางประมาทอีกแล้ว... ขอเพียงเถอะ ขอให้ครั้งนี้ พวกมันมุ่งเป้ามาที่นางเพียงคนเดียวก็พอ...

ในเวลาเดียวกัน ภายนอกยังคงเต็มไปด้วยเสียงครึกครื้น เสียงกลอง เสียงโห่ร้อง เสียงหัวเราะดังระงมก้องทั่วลำน้ำ ทุกสายตาล้วนจับจ้องอยู่ที่การแข่งขันอันดุเดือดบนผืนน้ำ ไม่มีผู้ใดทันได้สังเกตเลยว่า —ภายในเพิงไม้ชั่วคราวหลังนั้น มีคนลอบหาม “หีบไม้ธรรมดาใบหนึ่ง” ออกไปอย่างเงียบงัน ก่อนจะบรรทุกขึ้นเกวียนม้าหายลับไปจากสายตา...

สารถีเงื้อมแส้หวดม้าเบา ๆ เสียงเท้าม้าดังก้องกุบกับ ล้อเกวียนครวญครางดัง กึกกัก กึกกัก ระยะทางระหว่างขบวนเกวียนกับเสียงครึกครื้นเบื้องหลังค่อย ๆ ถ่างห่างออกไปเรื่อย ๆ จนในที่สุด — ทุกเสียงก็เลือนหายไปหมดสิ้น

เหลียนฟางโจวรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้งในกระท่อมเก่าโทรมหลังหนึ่ง

แสงแดดลอดผ่านช่องหน้าต่างเล็ก ๆ เข้ามาเป็นเส้น จากความเข้มและองศาของแสง นางพอคาดได้ว่า — หากไม่ใช่ผ่านไปทั้งวันแล้ว ก็คงยังไม่ถึงครึ่งชั่วยามหลังจากถูกลักพาตัวมา!

ตามสัญชาตญาณของนาง คิดว่าน่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่า

เหลียนฟางโจวขยับตัวหมายจะลุก แต่เพิ่งรู้ว่าทั้งร่างถูกมัดแน่นด้วยเชือกปอจนขยับแทบไม่ได้ ร่างราวถูกพันเป็นห่อบ๊ะจ่าง ส่วนปากก็ถูกอุดด้วยผ้าแน่นหนา

แน่นอน — คนที่อุตส่าห์วางแผนจับตัวนางมาได้ จะยอมปล่อยให้มือเท้าเป็นอิสระได้อย่างไรกัน? เหลียนฟางโจวหัวเราะขมขื่นในใจ

“ตื่นแล้วหรือ? ฮิฮิ ดูสิ... เราได้พบกันอีกแล้วนะ!” เสียงหญิงสาวเจื้อยแจ้วแฝงความยั่วเย้าดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงหึเย็น ๆ ที่เต็มไปด้วยความอิจฉาและความชิงชัง

เหลียนฟางโจวพยายามเชิดหน้าขึ้นมอง และทันทีที่เห็นใบหน้าของหญิงสองนางตรงหน้า ปริศนาที่ค้างอยู่ในใจ — ว่าทำไมอีกฝ่ายจึงไม่ปล่อยให้นางสลบอยู่นาน — ก็คลี่คลายทันใด

ที่แท้... เป็นพวกนาง! หากไม่ได้มาโอ้อวดความสะใจต่อหน้าตนด้วยตาเอง พวกนางย่อมไม่มีวันพอใจแน่!

หญิงสาวผู้ยิ้มเย้ายวนด้วยท่าทีลำพองใจนั้น — ไม่ใช่ใครอื่น หากคือ จูอวี้อิ๋ง!

ส่วนอีกคนหนึ่ง ที่บนแก้มซ้ายมีรอยแผลยาวพาดเฉียงเด่นชัด — ย่อมเป็น เติ้งเมิ่งหาน อย่างไม่ต้องสงสัย!

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1275 ก็แค่อยากได้ตัวนาง

 

บทที่ 1275 ก็แค่อยากได้ตัวนาง

“ก็ดี” ฮูหยินแห่งนายท่านใหญ่สกุลเหลียงกลั้นโทสะในใจ กล่าวเย็นชา “งั้นเจ้าก็บอกข้าเถอะว่า เจ้าคิดจะแต่งเมื่อไร? อยากได้สตรีแบบไหน?”

เหลียงจิ้นถึงกับพูดไม่ออกอยู่ชั่วขณะ

ฮูหยินใหญ่ทนไม่ไหว ฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะเสียงดังเผียะ เย้ยหยันว่า “ว่าไปสิ! ว่าไม่ได้แล้วล่ะสิ! หรือว่าเจ้าพูดออกมาไม่ได้เลยกันแน่!”

ถูกมารดาต้อนจนจนมุม เหลียงจิ้นถึงกับหน้าไม่อายไม่ออก สีหน้ากระอักกระอ่วน ปากก็บ่นอย่างขัดใจ “ข้าจะพูดไม่ได้ตรงไหน! ข้าพูดก็แล้วกัน! ข้าเคยบอกท่านแม่ไปแล้ว และตอนนี้ก็ยังยืนยันคำเดิม! นอกจากนาง ข้าไม่คิดจะแต่งกับใครทั้งนั้น!”

“เจ้าลูกอกตัญญู!” ฮูหยินใหญ่คว้าถ้วยชาชูขึ้นฟาดใส่เขาอย่างแรง เหลียงจิ้นเพียงขมวดคิ้ว ไม่แม้แต่จะขยับหลบ เพราะรู้อยู่แก่ใจว่ามารดาตนมือแม่น ไม่มีทางปาโดน

มิคาดว่า ถ้วยชาลอยหวือผ่านข้างขมับของเขาไปเกิดเสียง “เพล้ง!” ดังสนั่นกระจายอยู่พื้นด้านหลัง

เห็นเขาไม่แม้แต่จะหลบ ฮูหยินใหญ่ยิ่งเจ็บใจจนน้ำตาคลอ เสียงสะอื้นปนโกรธ “เจ้าบ้าไปแล้ว! เจ้าบ้าจริง ๆ! สตรีนั่นน่ะหรือจะยอมแต่งกับเจ้า? ต่อให้ในอนาคตเจ้าล้มล้างสกุลหลี่ได้ เจ้าคิดหรือว่านางจะไม่อาฆาตแค้น? จะยอมอยู่กับเจ้าด้วยความเต็มใจน่ะหรือ? ลูกรัก อย่าฝันลม ๆ แล้ง ๆ เลย!”

“ข้าย่อมมีวิจารณญาณของข้า ท่านแม่วางใจได้เถิด ลูกชายท่านไม่ได้โง่เสียหน่อย! โธ่ ท่านแม่ เรื่องแค่นี้จะตื่นตระหนกอะไรนักหนา ร้องไห้ไปทำไมกันเล่า!” เหลียงจิ้นทำเป็นไม่ใส่ใจ

ผู้หญิงน่ะนะ พอเป็นคนของตนแล้ว ค่อย ๆ เอาใจให้ดี สักวันนางก็ต้องใจอ่อนเอง!

เหลียงจิ้นรักเหลียนฟางโจวก็จริง แต่ในส่วนลึกของจิตใจ เขาไม่เคยเชื่อเรื่องรักเดียวใจเดียวหรือภักดีไม่เปลี่ยนแปลงอะไรนั่นเลย

ไม่อย่างนั้นจะมีคำพูดว่า “หญิงเด็ดเดี่ยว ยังแพ้ชายตื๊อ” ได้อย่างไร? หึ นังผู้หญิงใจร้ายไร้เมตตานั่นก็ถือว่าเด็ดเดี่ยวจริง แต่ชาตินี้เขาจะตื๊อนางให้ถึงที่สุด ดูสิว่าจะตื๊อไม่สำเร็จจริงหรือไม่…

ฮูหยินแห่งนายท่านใหญ่สกุลเหลียงถึงกับน้ำตาคลอ ไม่รู้ว่าสุดท้ายไหลออกมาหรือกลืนกลับเข้าไป นางแทบอยากสั่งให้คนกดลูกชายลงพื้น แล้วเฆี่ยนตีเสียให้เหมือนตอนเขายังเป็นเด็ก!

มองดูบุตรชายร่างสูงใหญ่แข็งแรงตรงหน้า หัวใจของฮูหยินใหญ่ใหญ่พลันแห้งผากสลดหดหู่—ลูกชายของนาง โตแล้วจริง ๆ ปีกกล้าขาแข็งเสียแล้ว! คำพูดที่นางตั้งใจเอ่ยจากใจกลับกลายเป็นเรื่องขำขันในสายตาเขา!

เขาไม่เข้าใจเลยหรือ? ว่าเขานั้นตกลงไปลึกแค่ไหนแล้ว!

ขณะนั้น ฮูหยินใหญ่ทั้งเศร้า ทั้งโกรธ ทั้งจนปัญญา ถึงขั้นอยากจะปล่อยเลยตามเลย ปล่อยให้เขาทำตามใจไปเสียเถอะ!

...แต่เขาก็คือลูกของนางไม่ใช่หรือ!?

“เจ้า... รักนางจริง ๆ หรือ? ไม่มีนางอยู่ไม่ได้เลยหรือ?” ฮูหยินใหญ่สูดลมหายใจลึก ถามออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

แววตาของเหลียงจิ้นสว่างวาบโดยไม่รู้ตัว ในประกายตาเจือความอ่อนโยนบางเบา...อ่อนโยนถึงขั้นที่แม้ตัวเขาเองก็อาจไม่รู้ตัว แต่นั่นกลับทำให้ฮูหยินใหญ่รู้สึกขัดตาเหลือเกิน

“ข้ารักนางจริง ๆ! ก็แค่อยากให้นางอยู่ข้างกายข้า ไม่มีก็รู้สึกไร้รสชาติของชีวิต!” เหลียงจิ้นยิ้มร่าตอบ

สีหน้าฮูหยินแห่งนายท่านใหญ่สกุลเหลียงพลันเย็นชืด นางเอ่ยเสียงเย็นเฉียบว่า “เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ ว่านี่จะกลายเป็นจุดอ่อนของเจ้า — จุดอ่อนที่ถึงตายได้? เพราะเรื่องนี้ เจ้าอาจต้องมัดมือมัดเท้า ไม่อาจทำการใดได้เต็มที่เหมือนแต่ก่อน! หากสกุลหลี่ล่วงรู้ความลับนี้ แล้วใช้สตรีนางนั้นมาจู่โจมเจ้า เจ้าจะรับมือเช่นไร?”

เหลียงจิ้นหัวเราะลั่นออกมา พลางกล่าวอย่างขบขัน “ท่านแม่ ช่างคิดมากเสียจริง! ต่อให้ข้าชอบนางมากเพียงใด ข้าก็ยังรักชีวิตตัวเองอยู่ดี! หากไม่มีชีวิตแล้ว จะเอาอะไรไปชอบนางได้? หลี่ฟู่จะใช้นางมาเล่นงานข้า? ฮ่า ๆ ข้ากลับอยากเห็นวันนั้นเสียด้วยซ้ำ! นางเป็นคนหยิ่งทระนงถึงเพียงนั้น หากหลี่ฟู่กล้าทำเช่นนั้นจริง นางต้องทอดทิ้งเขาไปโดยไม่ลังเลแน่! ถึงตอนนั้น—ฮึฮึ...”

ฮูหยินใหญ่ใหญ่แทบสิ้นสติด้วยความโมโห! ลูกชายผู้นี้ถูกหญิงคนนั้นล่อลวงจนหัวปักหัวปำ ฟังคำของนางไปถึงไหนต่อไหนก็ไม่รู้เรื่อง!

“ในเมื่อเจ้ารู้แล้ว ข้าก็ไม่พูดอะไรมากอีก” ฮูหยินใหญ่ถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง “แต่ข้ามีเงื่อนไขเพียงข้อเดียว เจ้าต้องสัญญากับข้า!”

เหลียงจิ้นเริ่มแสดงท่าทีรำคาญ “ท่านแม่ จะพูดอะไรก็รีบพูดให้จบทีเดียวเถอะ! ตั้งแต่เมื่อไรท่านถึงติดนิสัยน่ารำคาญแบบนี้!”

“เจ้านี่!” ฮูหยินแห่งนายท่านใหญ่สกุลเหลียงโกรธจนแทบระเบิด แต่สุดท้ายก็ได้แต่ถอนใจกล่าวว่า “ถ้าเจ้าชอบนางถึงเพียงนั้น รอให้เรื่องใหญ่ของตระกูลเราสำเร็จก่อนเถอะ จากนั้นเจ้าจะจัดให้นางอยู่ที่ใด ข้าก็จะไม่ยุ่ง! แต่มีอยู่อย่างเดียว — นางไม่มีวันได้เป็นสะใภ้ใหญ่ของตระกูลเรา ส่วนภรรยาเอกของเจ้า ยังไงเจ้าก็ต้องแต่งมา!”

ฮูหยินใหญ่ใหญ่หัวเราะเย้ยเสียงเย็น “หรือเจ้าคิดว่า แค่ให้นางอยู่ในฐานะอื่น ก็จะพานางเข้าตระกูลเราได้อย่างนั้นหรือ? ฮึ! น่าขันสิ้นดี! สะใภ้ใหญ่ของตระกูลเหลียง ต้องดูแลกิจการภายในและออกงานภายนอก เจ้าแน่ใจหรือว่าจะไม่มีใครจำหน้านางได้? หน้าตาของตระกูลเหลียงจะไม่ป่นปี้หมดหรือ!”

คำพูดที่เหลียงจิ้นอยากพูด ถูกมารดาพูดล่วงหน้าไปหมด ใจเขาเลยหงุดหงิดยิ่งนัก จึงลุกขึ้นด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์ “ถึงต้องแต่งภรรยาเอก ก็ไม่ใช่ตอนนี้! รอไปก่อนเถอะ! ไว้เจอคนที่เหมาะสมค่อยว่ากัน! ท่านแม่ ขอร้องอย่ามายุ่มย่ามเรื่องนี้เอง ถ้าไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่ไว้หน้า!”

นอกจากนังผู้หญิงใจร้ายคนนั้นแล้ว เขาไม่เคยมีเมตตาให้ใครเลย — ต่อให้ถูกบีบให้แต่งหญิงที่ไม่อยากแต่งเข้ามา เขาก็มีวิธีทำให้นาง “ตายอย่างรวดเร็ว” ได้อยู่ดี!

ฮูหยินใหญ่ถึงกับแน่นหน้าอก ความโกรธตีขึ้นมาจนหายใจติดขัด นางจ้องตามแผ่นหลังลูกชายที่เดินจากไป ใบหน้าเงียบเย็นจนชวนขนหัวลุก

จินหมอมอที่ยืนคอยอยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าหายใจแม้แต่น้อย

ครู่ใหญ่ ฮูหยินใหญ่เพียงแสยะยิ้มเย็น ๆ ไม่เอ่ยสิ่งใดอีกเลย

จินหมอมอกลับรู้ดีว่า... เรื่องนี้ยังห่างไกลจากคำว่า “จบสิ้น” นัก

ศึกการค้าระหว่างตระกูลเติ้งกับฮูหยินหลี่ ในที่สุดก็สงบลงชั่วคราว หลังผ่านการต่อสู้แย่งชิงอย่างดุเดือด ทั้งสองฝ่ายต่างถอยกันคนละก้าว จนเกิดสมดุลใหม่ขึ้น และดูเหมือนว่าทุกอย่างจะสงบสุขได้ในระยะหนึ่ง

ทว่า คนจำนวนมากกลับมองเห็นจากเหตุการณ์นี้ว่า “ตระกูลเติ้ง” มิได้เป็นตำนานที่ไม่มีวันพ่ายในทางการค้าอีกต่อไป ประกอบกับเหลียนฟางโจวที่วางท่าทีเป็นมิตร ยื่น “กิ่งมะกอก” ให้หลายตระกูล ทำให้บรรดาสตรีผู้เป็นสะใภ้จากบ้านใหญ่บ้านรองต่าง ๆ พากันออกหน้า ร่วมมือกับนางจนกลายเป็นเครือข่ายมั่นคงแข็งแกร่ง ยากจะสั่นคลอน — ต่อให้นายท่านเติ้งโกรธจัดเพียงใด ก็ได้แต่จนปัญญา

ไม่นาน เวลาก็ล่วงเข้าสู่เดือนห้า — เทศกาลตวนอู่

วันนี้ สำหรับชาวเมืองหนานไห่ ถือเป็นวันเทศกาลใหญ่ประจำปี ทุกบ้านต่างห่อบ๊ะจ่าง กินไข่เป็ดเค็ม กินขนมอู่ตู๋ (ขนมห้าพิษ) ดื่มเหล้าฮงหวง แขวนใบไผ่หอมและโกฐจุฬาลัมพาไว้หน้าประตู เด็ก ๆ ก็จะมีถุงหอมใส่สมุนไพรติดตัว และสวมหมวกหัวเสือ นครทั้งเมืองคึกคักเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

งานที่ครึกครื้นที่สุด คือการแข่งขันเรือมังกรที่จัดขึ้นทุกปี ริมแม่น้ำปี้เจียงทางตอนเหนือของเมืองหนานไห่ มีทีมเรือมังกรจากทั่วทั้งมณฑลหนานไห่มากถึงยี่สิบสี่ทีมเข้าร่วมแข่งขัน รางวัลใหญ่ที่ทางการจัดไว้ให้ คือ หมูตัวอ้วนหนึ่งตัว เงินหนึ่งร้อยตำลึง และโต๊ะเลี้ยงสุราชั้นเลิศหนึ่งโต๊ะ!

ไม่เพียงแต่ของรางวัลอันล่อตาล่อใจเท่านั้นที่ดึงดูดผู้คนได้มากมาย
สิ่งสำคัญยิ่งกว่านั้น คือ “เกียรติยศ” อันหาได้ยากยิ่งนี้!

ในวันเทศกาลอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ ทางการก็ร่วมสนุกไปกับราษฎรเช่นกัน

เมืองหนานไห่ไม่ใช่สถานที่เคร่งพิธีนัก ทั้งชายหญิงล้วนมาร่วมชมงานกันคับคั่ง — เหลียนฟางโจวเองก็เช่นกัน

เพียงแต่ ฝ่ายสตรีทั้งหลายถูกจัดให้อยู่ในที่อีกมุมหนึ่ง แยกออกจากกลุ่มชายหนุ่มทั้งหลายเท่านั้นเอง

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1274 เสียดายที่ไม่ได้ฆ่านางเสียแต่แรก

 

บทที่ 1274 เสียดายที่ไม่ได้ฆ่านางเสียแต่แรก

เหลียงฮูหยินชะงักนิ่งไปทันที จนพูดไม่ออก!

ถูกแล้ว หากเป็นเมื่อยังเยาว์วัย หากเจอหญิงเช่นนั้น ไม่ต้องคิดมาก นางย่อมสั่งฆ่าในทันที!

หลักฐาน? คำสารภาพ? จะเอาไปทำไม! ขอเพียงใจเกิดระแวง—ก็ต้องจัดการ!

แต่ครั้งนี้ นางกลับปล่อยหญิงผู้นั้นไป แล้วผลเป็นอย่างไร? หญิงนั่นกลับฉวยโอกาสหลบหนีไปได้!

แค่หนีรอดยังไม่พอ ยังกลับมาก่อคลื่นลมไม่หยุด แถมที่เลวร้ายที่สุดคือ ทำให้ลูกชายของตนหลงใหลถึงขั้นคลุ้มคลั่ง ลืมสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อผู้หญิงคนเดียว!

เหลียงฮูหยินทั้งเจ็บใจทั้งโกรธจัด ฮึดฮัดอย่างเดือดดาล ฟาดมือลงบนโต๊ะน้ำชาเสียงดัง เพี๊ยะ!

นายท่านใหญ่เหลียงปรายตามองภรรยาด้วยสายตาเย็นชา ก่อนหัวเราะหยัน “แม่ที่ใจอ่อน ก็ทำลูกเสียคน! ข้าว่าไม่ต้องพูดแล้วกระมัง ที่เจ้าไว้ชีวิตนาง ก็เพราะกลัวว่าลูกชายเจ้าจะเสียใจใช่หรือไม่? กลัวว่าเขาจะกลับมาแล้วทุกข์ใจ…เจ้าจึงลังเลไม่ลงมือ! แล้วดูผลลัพธ์สิ—ฮึ!”

ถ้อยคำเพียงไม่กี่ประโยคของเขากระแทกใจเข้าเป้า ทำให้เหลียงฮูหยินยิ่งเจ็บใจนัก นางทั้งโกรธทั้งอับอาย ทุบโต๊ะซ้ำด้วยความแค้น “ข้าผิดพลาดไปแล้วครั้งหนึ่ง จะไม่มีครั้งที่สองอีกเด็ดขาด!”

“ตอนนี้หรือ?” ท่านเจ้าตระกูลใหญ่แค่นหัวเราะเยาะ “เจ้าคิดว่าเจ้าจะยังทำอะไรนางได้อีก? สายไปแล้ว! บัดนี้นางเป็นถึงฮูหยินของใต้เท้าผู้ว่าการมณฑล มีทหารองครักษ์คอยคุ้มกันไปไหนมาไหน เจ้าห้ามบุ่มบ่ามเด็ดขาด! อย่าเอาเรื่องมาใส่ตระกูลเหลียง! ตอนนี้…ยังไม่ใช่เวลาที่ตระกูลเราจะออกหน้า!”

เหลียงฮูหยินคิดหนักในใจ พึมพำเบา ๆ แล้วจึงแค่นเสียงฮึออกมาอย่างไม่ใส่ใจนักว่า “วางใจได้ ข้าก็ไม่โง่อีกต่อไป เจ้าคิดว่าข้าเป็นหญิงตระกูลเติ้งคนนั้นไม่ดีรึ? ถ้าข้าจะทำ ข้าจะไม่ให้ผู้ใดสงสัยมาถึงตัวข้าเองเด็ดขาด…”

หากผู้ใดจับจ้องมาที่นาง ไม่ต้องพูดถึงใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลคงไม่ยอมปล่อยแล้วจะตามชำระตระกูลเหลียงไม่เลี้ยง ยิ่งลูกชายตนซึ่งตอนนี้ตกหลุมรักไม่ลืมหูลืมตาก็คงจะตีตัวออกห่างชิงชังตนไปตลอดชีวิต

นางไม่ยอมให้เลือดเนื้อของตนจงรักแค้นตนชั่วชีวิต!

“ตระกูลเติ้ง…” เหลียงฮูหยินพร่ำพึมพำ ดวงตาค่อย ๆ สว่างวาบขึ้น คราหนึ่งก็เย้ยหยันว่า “ก็ต้องเป็นตระกูลเติ้งนั่นแหละ ขณะนี้ผู้ที่แค้นผู้ว่าการมณฑลนักหนา ไม่มีใครเกินตระกูลเติ้ง โดยเฉพาะนาง—คุณหนูสามของตระกูลเติ้ง นางใคร่จักได้ใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลเป็นสามีอยู่แล้ว เจ้าเห็นหรือไม่ หากมีโอกาสให้หล่อนจัดการฮูหยินของผู้ว่าการมณฑล นางจะยอมปล่อยโอกาสทองเช่นนี้หรือ?”

หญิงที่ถูกความรักกลืนกิน เมื่อคลุ้มคลั่งขึ้นมา ก็ยากที่ใครจะห้ามได้ แม้แต่เซียนยังขวางไม่อยู่!

นายท่านใหญ่เหลียงดวงตาเบิกวับขึ้นบ้าง ก่อนขมวดคิ้วเปรยว่า “แต่ว่า—เจ้ามั่นใจหรือ? เรื่องนี้ต้องระวัง อย่าให้เหลือร่องรอยเป็นอันขาด!”

เหลียงฮูหยินยิ้มเย็นตอบว่า “ร่องรอยไม่มีเลยเป็นไปไม่ได้หรอก แบบนั้นอาจยิ่งหลอกไม่ผ่านตาใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลที่เฉียบแหลม! ยิ่งดีด้วยซ้ำ จะถือโอกาสนี้กำจัดพวกที่ขัดตาขัดใจให้สิ้นซาก!”

เหลียงฮูหยินดวงตาหนักอึ้ง เย้ยหยันว่า “ลูก ๆ ทั้งสองก็ตัวยาวแล้ว ข้าก็นึกว่าสามารถวางมือได้ ไม่ต้องคอยกังวลอีก ทว่าไม่นึกเลย! ลูกก็ยังคงเป็นลูก ไม่ว่าโตเท่าใดก็ย่อมทำเรื่องโง่ ๆ ได้เสมอ! อวี้อี๋เหนียงในเรือนของลูกคนรองนั่น นางไม่ทำงานการอันใดเอาแต่ชอบยุแหย่ก่อเรื่อง หากไม่ใช่เพราะนาง เรื่องคงไม่บานปลายถึงเพียงนี้! ยิ่งลูกคนรองโง่เง่าเหมือนกันกับพี่ เห็นนางตัวนิดก็คลั่งไคล้ได้!”

นายท่านใหญ่เหลียงย่นคิ้วอย่างไม่พอใจว่า “ถ้ามีคนชอบก่อเรื่องทำไมเจ้าจึงไม่จัดการเสียแต่ก่อน จะมาปล่อยให้มาถึงวันนี้ได้อย่างไร! ตระกูลเหลียงเราเป็นบ้านใหญ่ ถ้าให้คนต่ำช้าพวกนั้นมาทำให้เสียหน้า คนฟังก็จะหัวเราะเยาะเอา!”

เหลียงฮูหยินยิ้มตอบ “ท่านอย่าเป็นห่วง ข้ามีแผนอยู่ในใจแล้ว! อีกไม่นานก็ถึงวันตวนอู่เทศกาลแข่งขันเรือมังกรประจำปีของเมืองหนานไห่ งานนั้นทุกคนต้องไป ทั้งใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลและฮูหยินของเขาด้วย คนนับหมื่นตาพรายพลุกพล่านในวันนั้น เป็นจังหวะลงมือตาที่ดีที่สุด…”

นายท่านใหญ่เหลียงปรายตามองภรรยา ช้า ๆ พยักหน้าแล้วไม่ถามต่อ เพราะเขาไม่ใคร่สนใจเรื่องสตรี และอีกทั้ง เมื่อภรรยาผู้ครองเรือนลงมือ เขาก็ยังอ่อนใจ

เหลียงฮูหยินวางแผนต่อ ในระหว่างนี้นางยังต้องเตรียมไปพูดกับลูกคนโตเรื่องการจัดหาคู่แต่งภรรยาใหม่ให้เรียบร้อยเสียก่อน

ในวันถัดมา เหลียงฮูหยินเรียกเหลียงจิ้นมาพบ

เหลียงจิ้นอารมณ์ขุ่นมัวอย่างถึงที่สุด หากไม่ใช่เพราะหมอมอคนสนิทของมารดาเซ้าซี้ไม่หยุด คะยั้นคะยอให้เขามา เขาก็ไม่มีทางยอมมาเด็ดขาด!

เมื่อวานนั้นเป็นโอกาสทองโดยแท้ เขาหวังจะอาศัยความประมาทเผลอไผลเป็นทีเผลอเพื่อสังหาร แต่ใครจะคิดว่า...สุดท้ายเขากลับเป็นฝ่ายถูกเล่นทีเผลอเสียเอง!

เมื่อได้เห็นเงาร่างงดงามบนหลังม้าในชุดเขียวอ่อนสายตานั้น เขาก็ไม่อาจลงมือได้ลงคอ!

ชั่วขณะนั้น เขากลับลังเล เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้จักคำว่า “หวาดกลัว” กลัวว่าจะทำให้นางบาดเจ็บ! ทั้งที่ความจริง หากควบคุมแผนให้ดี ก็สามารถมั่นใจได้ว่านางจะไม่เป็นอันตราย ทว่าเขากลับไม่กล้าสั่งการลงไป

แต่ถ้า... ถ้าโชคร้ายเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมาจริง ๆ ล่ะ?

ถ้าทำร้ายนาง หรือหนักกว่านั้นถึงขั้นพรากชีวิตนางไป—บนโลกนี้เขาจะหาหญิงใดที่ถูกใจ ต้องตาต้องใจเขาได้อีกเล่า?

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงกลายเป็นตัวตลก กลับมามือเปล่าอย่างน่าอัปยศ! จวบจนตอนนี้ เขายังขุ่นเคืองใจถึงขีดสุด!

โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงหญิงน่าตายคนนั้น—หญิงชั่วไร้หัวใจไร้คุณธรรม—ที่กล้าทำเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น แถมยังยิ้มแย้มพูดคุยกับเจ้าแซ่หลี่อย่างใกล้ชิดสนิทสนม ราวกับเขาไม่ได้เป็นคนที่เพิ่งไว้ชีวิตให้นางรอดตายมาได้ หัวใจของเหลียงจิ้นยิ่งพลุ่งพล่านไม่พอใจเข้าไปใหญ่!

เมื่อเหลียงฮูหยินเห็นลูกชายสีหน้าซึมเซา ห่อเหี่ยวไร้เรี่ยวแรง ก็นึกได้ทันทีว่าต้องเป็นเพราะ “เหลียนฟางโจว” นั่นเอง อารมณ์ที่เพิ่งคลายลงก็เดือดขึ้นมาอีกครั้ง นางสูดลมหายใจสงบใจไว้ก่อนจะยิ้มแย้มกล่าวว่า “ได้ยินว่าเมื่อวานเจ้าต้องเหนื่อยเปล่า? ไม่สำเร็จก็ไม่เห็นเป็นไร ขอเพียงสองคนนั้นยังอยู่ในมณฑลหนานไห่ ต่อไปยังมีโอกาสอีกมาก!”

แต่เหลียงจิ้นกลับไม่อยากฟังคำปลอบใจของมารดาเลย เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ว่า “ท่านแม่เรียกข้ามามีเรื่องอะไรหรือไม่?”

เหลียงฮูหยินถึงกับชะงักไปชั่วครู่ เดิมทีก็ไม่ได้ตั้งใจจะพร่ำพูดมากนัก แต่พอเห็นท่าทีของลูกชายเช่นนี้ ก็ยิ่งขัดใจ นางเลิกคิ้วระบายยิ้มเย็นชา “ทำไมหรือ? หรือเจ้ารำคาญแม่เจ้าขึ้นมาแล้ว?”

“ท่านแม่!” เหลียงจิ้นรู้สึกงุนงงกับท่าทีของมารดาที่เปลี่ยนไปกะทันหัน ทั้งยังรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจนัก จึงกล่าวอย่างไม่อดทนว่า “ตกลงท่านมีเรื่องอะไรจะพูด ก็พูดมาตรง ๆ เถอะ”

เหลียงฮูหยินโดนลูกย้อนจนหมดคำ เลยถอดสีหน้าเคร่งขรึมลง ว่ากล่าวขึ้นเสียงเข้ม “ลูกโตแล้วก็ไม่เห็นหัวแม่จริง ๆ ด้วย! ข้าชักจะน่ารำคาญแล้วใช่หรือไม่! งั้นข้าจะพูดตรง ๆ เลย—ภรรยาเจ้าเสียไปนานแล้ว เจ้าก็ไม่คิดจะหาภรรยาใหม่อีก ต่อไปมันจะดูไม่เหมาะสม ทั้งเรือนก็ไม่มีผู้ใดดูแล ไหนจะลูกชายลูกสาวของเจ้าที่ยังเล็กอีก—เพราะฉะนั้น…”

“ท่านแม่!” เหลียงจิ้นรีบขัดขึ้นทันควัน สีหน้าเย็นชาไม่เปลี่ยน คล้ายกับครั้งก่อนไม่มีผิด พลางปฏิเสธอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ข้าเคยบอกท่านแล้วมิใช่หรือ ว่าตอนนี้ข้าไม่คิดจะแต่งงาน!”

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1273 โทสะของฮูหยินนายท่านใหญ่ตระกูลเหลียง

 

บทที่ 1273 โทสะของฮูหยินนายท่านใหญ่ตระกูลเหลียง

เหล่าบริวารล้วนเห็นจนชินตา จึงหามีผู้ใดเอ่ยขัดขวางไม่ ครั้นเตรียมการพรักพร้อม ขบวนแถวก็มุ่งทะยานสู่หมู่บ้านปาเจียวโดยพลัน

เหตุภัยพิบัติร้ายแรงกว่าที่ทางการแจ้งไว้นัก เคราะห์ดีที่เหลียนฟางโจวร่วมเดินทางไปด้วย การจัดการของหลี่ฟู่จึงไร้ช่องโหว่ มวลชนรุมล้อมจัดการงานจนจวบจวนสิ้นแสงตะวันจึงแยกย้าย

หลี่ฟู่ยังสั่งการให้ผู้นำสารแยกย้ายไปแจ้งเตือนหมู่บ้านแถบขุนเขาอื่นมิให้ประมาท เมื่อกลับถึงเมือง ทุกคนต่างเปรอะเปื้อนดินโคลนและอ่อนล้า จึงแยกย้ายกลับเคหาสน์ของตน หลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวก็กลับสู่หลังบ้านเช่นกัน

ทว่าทั้งคู่หาได้ล่วงรู้ไม่ว่า... การเดินทางในครั้งนี้ได้ก้าวข้ามผ่านพายุร้ายที่ซุ่มซ่อนอยู่อย่างหวุดหวิด!

นับแต่เหลียงจิ้นทราบข่าวว่าหลี่ฟู่สั่งการเรื่องภัยน้ำหลาก ดินถล่ม เขาก็ลอบเล็งเห็นโอกาสร้าย จึงส่งสายลับคอยจับตาความเคลื่อนไหวของที่ว่าการอย่างไม่ลดละ

ครั้นได้รับแจ้งว่าหลี่ฟู่จะรุดไปตรวจสอบเหตุที่หมู่บ้านปาเจียวด้วยตนเอง จิตสังหารของเขาก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

เหลียงจิ้นผู้นี้ทำตัวเหนือฟ้าไม่เกรงกลัวดิน เมื่อคิดการใหญ่ก็ลงมือทันควัน! หากหลี่ฟู่ต้องจบสิ้นชีพวายภายใต้กองหินถล่ม ย่อมถูกจัดว่าเป็นเพียงอุบัติเหตุจากฟากฟ้า ใครเล่าจะหาหลักฐานเอาผิดเขาได้?

นายท่านใหญ่เหลียงเองก็หลับตาข้างหนึ่ง มิได้ห้ามปราม ด้วยหวังใจว่าบุตรชายผู้รวดเร็วเด็ดขาดอาจกู้ชื่อตระกูลได้สำเร็จ หากหลี่ฟู่สิ้นชีพ ขุนนางในหนานไห่ย่อมแตกกระจายดั่งทรายกองเดียว เมื่อนั้นตระกูลเหลียงจะชิงทรัพย์สินการค้าของเหลียนฟางโจวมารวบไว้ในมือ เพิ่มพูนอำนาจจนยากจะสั่นคลอน

ยามนั้น ตระกูลเติ้งก็บอบช้ำ ตระกูลฝูก็เปลี่ยนขั้วจนรากฐานสั่นคลอน ตระกูลเยว่เจิ้งก็นิ่งเฉย หนานไห่แห่งนี้ย่อมเป็นของตระกูลเหลียงเพียงผู้เดียว!

ทว่าบุตรชายที่ยกพลไปอย่างเกรียงไกร กลับถอยทัพกลับมาอย่างเงียบเชียบราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

หามีผู้ใดปลิดชีพสำเร็จไม่!

นายท่านใหญ่เหลียงมิได้ประหลาดใจนัก ด้วยเคยประมือกับหลี่ฟู่มาหลายคราแต่ก็หาได้เพลี่ยงพล้ำง่ายดายเพียงนั้น หากตายไปง่ายๆ สิถึงจะน่าแปลกใจ

แต่เมื่อตกค่ำ นายหญิงใหญ่กลับพกพาโทสะมารายงานว่า บุตรชายที่เตรียมการอย่างว่องไวกลับมิได้ลงมือแม้เพียงปลายนิ้ว เหตุเพราะ... ฮูหยินผู้ว่าการมณฑลร่วมทางไปด้วย!

นายท่านใหญ่ยังมิแจ้งใจในนัยแฝง จึงตอบไปอย่างเฉยเมย "ไม่ลงมือก็ช่างเถิด ครานี้เตรียมการเร่งร้อน โอกาสชนะก็น้อย มิลงมือย่อมดีกว่าแหวกหญ้าให้งูตื่น"

นายหญิงใหญ่เหลียงแค่นเสียงอย่างแค้นเคือง "ท่านฟังข้าให้ดี! ที่บุตรชายท่านมิลงมือ หาใช่เพราะเกรงงูจะตื่น หรือไร้โอกาสรุกฆาต ทว่าเขา... ห่วงอาลัยในตัวเมียของเจ้าขุนนางนั่นจนมิกล้าลงมือต่างหาก!"

"แล้วอย่างไรเล่า?" นายท่านใหญ่เหลียงยังคงมิแจ้งใจในเจตนาของภรรยา เขาปรายตามองสตรีเบื้องหน้าที่กำลังขัดเคืองจนแทบคลั่งพลางเอ่ยอย่างกังขา "นั่นย่อมแสดงว่าแผนการไม่รอบคอบ ในเมื่อเขามิลงมือ ย่อมต้องมีเหตุผลอันสมควร... ช้าก่อน! เจ้าจะบอกว่า เพราะฮูหยินผู้ว่าการมณฑลร่วมทางไปด้วย เขาจึงระงับมืออย่างนั้นรึ?"

"ในที่สุดท่านก็ตาสว่างเสียที! ช่างยากเย็นเข็ญใจนัก!" ฮูหยินใหญ่เหลียงแค่นยิ้มเย็น

นายท่านใหญ่ขมวดคิ้วมุ่น "ฮูหยินหลี่น่ะรึ? ช่วงนี้ได้ยินว่านางแย่งชิงการค้ากับตระกูลเติ้งเสียจนดุเดือดเลือดพล่าน นายท่านเติ้งผู้จองหองพองขนยังต้องปราชัยยับเยินคามือนาง อีกทั้งสตรีผู้นี้ยังเชี่ยวชาญเชิงพิษ อาจิ้นมิลงมือย่อมต้องมีแผนการของเขา!"

"ท่าน!" ฮูหยินนายท่านใหญ่รู้สึกจุกแน่นที่ทรวงอก แทบจะวูบดับไปต่อหน้าสามี

นางตบโต๊ะน้ำชาเสียงดังปัง พลางตวาด "ท่านมีสมองไว้คั่นหูหรืออย่างไร? ข้าแจ้งแถลงไขถึงเพียงนี้ท่านยังมิกระจ่าง! เช่นนั้นข้าจะพูดให้ชัด... บุตรชายของท่านน่ะ 'ต้องตา' เมียของผู้ว่าการหลี่เข้าแล้ว! เขากลัวว่าหากลงมือไปจะทำให้นางต้องพลอยบาดเจ็บ จึงหักใจทำร้ายนางมิลง!"

วาจานี้ประหนึ่งนิทานเพ้อเจ้อสำหรับนายท่านใหญ่เหลียง จนเขาแทบไม่เชื่อหูตนเอง!

เขานิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะทวนถามซ้ำอีกคราเพื่อให้แน่ใจว่าตนมิได้หูฝาดไป จากนั้นจึงหัวเราะมิได้ร้องไห้มิออก "พวกเจ้าสตรีคิดอ่านสิ่งใดกัน? เรื่องนี้ช่างพิสดารเกินจริงไปแล้ว! อาจิ้นกับฮูหยินหลี่น่ะรึ? ล้อข้าเล่นหรืออย่างไร ทั่วทั้งหนานไห่ใครบ้างมิรู้ว่าผู้ว่าการมณฑลคนใหม่กับภรรยานั้นรักใคร่กลมเกลียวกันยิ่งนัก!"

"ท่านกล่าวได้ถูกต้อง!" ฮูหยินนายท่านใหญ่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความขัดใจ "เพราะเหตุนี้ข้าจึงบอกว่าบุตรท่านน่ะผีเข้าสิงไปแล้ว! ผัวเมียเขารักกันปานนั้น... หึ นางไม่แม้แต่จะชายตามองเขาด้วยซ้ำ ทว่าเขากลับรนหาที่ตาย ไม่ยอมตัดใจเสียที!"

สีหน้าของนายท่านใหญ่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เขาจ้องหน้าภรรยาอยู่อึดใจจึงเอ่ยเสียงต่ำ "จะล้อเล่นก็ให้มีขอบเขต! วาจามิควรกล่าวอย่าพ่นออกมาส่งเด็ดขาด มิใช่เพื่อใคร แต่เพื่อตัวบุตรชายของเจ้าเอง!"

"ท่านคิดว่าข้าอยากเอ่ยนักหรือ? ข้าล่ะอยากให้ตนเองเข้าใจผิดเสียยิ่งกว่าสิ่งใด!" นางค้อนขวับพร้อมถอนใจ "มาถึงขั้นนี้ข้าก็คร้านจะปิดบังท่านแล้ว ท่านคงยังมิรู้กระมัง? ยามที่บุตรชายท่านพาแม่นางผู้หนึ่งกลับมาจากถงหลิง... หึ แม่นางผู้นั้นหาใช่ใครอื่นไม่ แต่คือฮูหยินผู้ว่าการมณฑลผู้นี้แหละ! ข่าวลือที่หนาหูเมื่อคราวนั้น หาใช่เรื่องโคมลอยไม่!"

"เจ้าว่ากระไร!" นายท่านใหญ่ตระหนกจนหน้าถอดสี

ด้วยเรื่องหลังบ้านเขามิเคยแยแส เพราะเชื่อมือภรรยาที่จัดการทุกสิ่งได้เบ็ดเสร็จ บุตรชายจะสำมะเลเทเมาหรือมักมากในกามไปบ้างก็นับเป็นวิสัยบุรุษ เขาจึงเพียงแต่ฟังผ่านหูเมื่อคราวที่บุตรชายคนโตพาอนุภรรยากลับมา และมิเคยใส่ใจใยดีว่านางเป็นใครมาจากไหน

ฮูหยินนายท่านใหญ่ลอบทอดถอนใจ ก่อนจะเริ่มร่ายเรียงเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบ รวมถึงเหตุเพลิงไหม้ที่หอพระ ซึ่งคราวนั้นนางอ้างว่าเป็นเพียงอุบัติเหตุ

ใครจะคาดคิดว่าเบื้องหลังจะมีเล่ห์กลซ่อนเงื่อนถึงเพียงนี้!

นายท่านใหญ่เหลียงถึงกับกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ "เจ้าช่างเขลาเบาปัญญาเหลือเกิน! มิคิดเลยว่าคุมบ้านมาหลายปี แก่ตัวลงกลับกลายเป็นคนโลเลเสียได้! ในเมื่อยามนั้นสงสัยในฐานะนาง เหตุใดจึงมิสั่งฆ่าทิ้งเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว!"