จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1228 กลับเมืองพบลอบสังหาร

 

บทที่ 1228 กลับเมืองพบลอบสังหาร

เหลียนฟางโจวหัวเราะพลางพูดว่า “ที่ท่านพูดมาก็มีเหตุผลอยู่ แต่สิ่งที่ต้องระวัง ก็ยังต้องระวังให้ดี จะได้ไม่เปิดโอกาสให้ใครมาใช้ประโยชน์ได้!”

พูดจบก็ก้าวเข้าไปใกล้หลี่ฟู่อีกนิด พลางเอียงศีรษะยิ้มอย่างมีเลศนัยถามว่า “ได้ยินมาว่าท่านโหว ในช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ใช้ชีวิตอย่างสำราญอยู่ในค่ายทหารนอกเมือง ทั้งดื่มสุราปลดทุกข์ ฟังเพลงคลายเหงา โอ๊ะ! ยังออกล่าสัตว์ด้วยใช่ไหม? พอกลับเข้ามาในพื้นที่เล็ก ๆ แคบ ๆ เช่นนี้ ไม่รู้ว่าจะอึดอัดหรือเปล่านะ?”

หลี่ฟู่หัวเราะดังลั่น ก่อนจะบิดแก้มเธอเบา ๆ พลางถอนหายใจยิ้ม ๆ “ฮูหยินของข้าพอหึงขึ้นมาก็ยิ่งน่ารักจริง ๆ! อะไรที่ว่า ดื่มสุราปลดทุกข์ ฟังเพลงคลายเหงา นั่นเจ้าก็อย่ามาหยอกล้อข้าเลย! หากข้าไม่คิดถึงเจ้า ไม่เป็นห่วงเจ้า แล้วจะกลับมาจากข้างนอกกลางดึกทำไมกันเล่า?”

เมื่อเหลียนฟางโจวนึกถึงสิ่งที่เขาทำหลังจากกลับมาถึงบ้านตอนกลางคืน ใบหน้าของนางก็รู้สึกร้อนขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะส่งเสียงจิ๊จ๊ะพลางถลึงตาใส่เขาเบา ๆ อย่างเขินอาย

ขณะที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง นางก็เผลอสังเกตเห็นรอยแดงจาง ๆ บนแขนเสื้อของเขาโดยบังเอิญ หัวใจของเหลียนฟางโจวถึงกับกระตุก นางรีบคว้าแขนของเขาเข้ามาใกล้ และเมื่อเห็นอย่างชัดเจนแล้วว่า รอยแดงบนแขนเสื้อนั้นคือคราบเลือด นางก็ตกใจอย่างมาก รีบพูดออกมาด้วยความร้อนรน

“ทำไมถึงมีเลือดติดอยู่? เกิดอะไรขึ้น? มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ท่าน... ท่าน—”

“อย่าเพิ่งตกใจ! อย่าเพิ่งตกใจ!” หลี่ฟู่เองก็ไม่ทันได้สังเกตเห็นรอยคราบเลือดบนแขนเสื้อของตน เมื่อเห็นนางเป็นกังวลจึงรีบปลอบประโลม มือใหญ่ที่อุ่นหนาและแสนอ่อนโยนของเขาตบเบา ๆ ที่แผ่นหลังของนางพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ระหว่างทางกลับมา ข้าพบกับปัญหาเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น ไม่เป็นไรแล้ว! เจ้าเห็นหรือไม่ ข้าไม่ใช่ยืนอยู่ตรงนี้อย่างปลอดภัยต่อหน้าเจ้านี่ไง!”

“ระหว่างทางกลับมาอย่างนั้นหรือ!” เหลียนฟางโจวหน้าซีดลงไปอีก สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน นางเม้มริมฝีปากแน่นแล้วพูดว่า “มันเป็นใครกัน? ใครมันกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้!”

นางไม่เคยกลัวเล่ห์กลหรือแผนการอันซับซ้อน เพราะถึงอย่างไรก็ยังพอมีร่องรอยให้จับตามอง และสามารถคิดหาวิธีรับมือได้บ้าง แต่การลอบสังหารเช่นนี้ กลับทำให้นางรู้สึกหวั่นวิตกมากกว่า...

แต่การลอบสังหารด้วยกำลังเช่นนี้ สิ่งที่ใช้ตัดสินคือพลังฝีมืออย่างแท้จริง! และผู้คนในมณฑลหนานไห่ ก็ไม่ใช่พวกที่จะใช้เหตุผลพูดคุยกันได้ ตัวอย่างเช่น เหลียงจิ้น

ดังนั้น เมื่อเหลียนฟางโจวเห็นคราบเลือดที่แขนเสื้อของหลี่ฟู่และนึกถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เคยเกิดขึ้น ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียการควบคุมเล็กน้อย แต่เมื่อเขาปลอบประโลม นางก็รู้ตัวว่าตัวเองอาจจะแสดงอาการมากเกินไป จึงพยายามตั้งสติ แม้ในใจก็ยังคงตื่นตระหนกอยู่ดี

เส้นทางจากค่ายทหารกลับสู่เมือง ระยะทางสั้น ๆ เพียงแค่ยี่สิบลี้เท่านั้น แต่กลับเกิดเหตุการณ์นองเลือดขึ้นได้เช่นนี้ ช่างเป็นสถานที่ที่...

หลี่ฟู่แค่นเสียงหัวเราะเย็นชาเล็กน้อย ก่อนจะมองหน้านางแล้วพูดว่า “เป็นพวกของตระกูลเหลียง”

“ตระกูลเหลียง!” เหลียนฟางโจวอุทานออกมาอย่างตกใจ ทันใดนั้นก็คิดถึง เหลียงจิ้นขึ้นมาทันที ความโกรธยิ่งทวีขึ้นอีกหลายส่วน

ปัญหานี้ หากจะพูดให้ถูกก็คือ นางเป็นคนที่นำความเดือดร้อนนี้มาสู่เขา...

หลี่ฟู่เห็นท่าทีของนาง ก็ย่อมรู้ได้ทันทีว่านางกำลังคิดอะไรอยู่

เขาจับมือนางไว้แน่น พร้อมกับยิ้มพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เจ้าสงสัยว่าเป็นฝีมือของเหลียงจิ้นใช่หรือไม่? ข้าเองก็สงสัยว่าเป็นมันเหมือนกัน! ฮึ ไอ้สารเลวนั่นยังกล้ามาเล่นงานข้าอีกงั้นหรือ? เรื่องที่มันกล้ามายุ่มย่ามกับภรรยาของข้า ข้ายังไม่เคยลืมเลย! ในเมื่อมันกล้าเข้ามาท้าทายข้าอีก ก็ต้องเตรียมใจไว้ได้เลย! เรื่องนี้ข้าไม่มีทางปล่อยมันไปแน่! ถ้าไม่สั่งสอนมันให้หลาบจำ มันคงคิดว่าข้ากลัวมันแล้วจริง ๆ!”

เหลียนฟางโจวรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย ก้มหน้าพูดเสียงเบา ๆ ว่า “อืม... งั้นจากนี้ไปท่านก็ต้องระวังตัวให้มากหน่อยแล้วกัน!”

หลี่ฟู่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา “กลัวมันงั้นหรือ? ข้าไม่เคยกลัวมันเลยสักนิด! คราวนี้มันเล่นงานข้าแบบไม่ทันตั้งตัวก็จริง แต่มันก็ยังทำอะไรข้าไม่ได้อยู่ดี! คราวหน้า ข้าจะทำให้มันมาด้วยตัวเอง แต่ไม่มีวันได้กลับไปอีกเลย!”

หลี่ฟู่พูดต่อด้วยน้ำเสียงแอบน้อยใจปนขุ่นเคืองเล็กน้อย “ฮูหยินของข้า เจ้าพูดแค่ประโยคเดียวเองหรือ? เจ้าควรจะพูดอะไรเพิ่มเติมอีกหน่อยสิ อย่างเช่น ‘สั่งสอนมันให้หนักที่สุด ต่อยให้มันกลิ้งไปกับพื้นจนฟันหักหมดปาก จำพ่อแม่ตัวเองไม่ได้เลย!’ ถ้าเจ้าพูดแบบนั้น ข้าก็คงมีกำลังใจเพิ่มขึ้นอีกเยอะเลย!”

เหลียนฟางโจวถูกเขาหยอกเข้าไปก็ถึงกับหัวเราะคิกคักออกมา นางมองค้อนเขาแล้วพูดอย่างขบขันว่า “เรื่องแบบนี้ยังต้องให้ข้าพูดเพิ่มอีกหรือ? เราเป็นสามีภรรยากัน ศัตรูของท่านก็คือศัตรูของข้า การที่ใครคิดร้ายต่อท่านย่อมเป็นสิ่งที่ข้าไม่อาจยอมรับได้ยิ่งกว่าการที่มันคิดร้ายต่อข้าเสียอีก! เอาเถอะ ในเมื่อท่านต้องการกำลังใจ ข้าก็พูดให้ฟังก็ได้ ถึงแม้ปากจะไม่พูดออกมา แต่ใจของข้าก็คิดเช่นนั้นอยู่แล้วไม่ใช่หรือ?”

พูดจบ นางก็ดึงเขาเข้ามาใกล้ก่อนจะว่าอย่างขุ่นเคืองปนเอ็นดู “เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว รีบไปกันเถอะ กลับเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ข้าจะดูให้ว่าท่านบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า!”

โดยไม่รอให้เขาปฏิเสธ นางก็คว้ามือของเขาแล้วลากไปทันที

เหลียงจิ้นคนนั้น ถึงจะไม่เลวทรามชั่วร้ายถึงที่สุด แต่ก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่นัก และเมื่อหลี่ฟู่ไม่ได้เตรียมตัวระวังภัยเอาไว้ หากไม่ได้ตรวจสอบด้วยตาตนเอง เหลียนฟางโจวก็ย่อมรู้สึกไม่สบายใจ

จริง ๆ แล้ว บนแขนของหลี่ฟู่มีรอยบาดเล็ก ๆ ตื้น ๆ อยู่รอยหนึ่ง ซึ่งระหว่างทางเขาก็จัดการรักษาและพันแผลเอาไว้เรียบร้อยแล้ว แต่เมื่อเห็นนางถาม เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมเดินกลับเข้าห้องไปพร้อมกับนาง

เมื่อเหลียนฟางโจวเห็นบาดแผลนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวดใจแทนเขา พร้อมกับกล่าวคำบ่นตำหนิออกมาไม่หยุด

ถึงแม้หลี่ฟู่จะไม่สนใจบาดแผลเล็กน้อยนี้เลย แต่เมื่อเห็นนางแสดงความห่วงใยออกมาเช่นนี้ หัวใจของเขาก็อบอุ่นและอ่อนโยนขึ้นมาอย่างมาก จึงอดไม่ได้ที่จะพูดปลอบประโลมนางอย่างอ่อนโยนอยู่พักใหญ่

พูดถึงอีกด้านหนึ่ง หลังจากที่ฮูหยินเติ้งกลับถึงบ้าน นางก็รีบร้อนส่งคนไปยังฐานที่มั่นของตระกูลเติ้งที่ป้อมตระกูลเติ้งในหลัวโจว  เพื่อไปตามตัวผู้นำตระกูลเติ้งและสามีของนาง...เติ้งเสี่ยวยาให้รีบกลับมาโดยด่วน

วันนี้ ฮูหยินของผู้ว่าการมณฑลพูดจาอ้อมค้อม ไม่ยอมอธิบายเรื่องราวให้กระจ่างชัด แต่กลับยืนกรานอย่างหนักแน่นว่าจะพาตัวบุตรสาวของนางไปให้ได้ สิ่งนี้ทำให้ฮูหยินเติ้งรู้สึกว่ามีโอกาสที่จะเจรจาได้ แต่แน่นอนว่าตระกูลเติ้งจะต้องยอมจ่ายบางอย่างเป็นข้อแลกเปลี่ยน

เรื่องสำคัญเช่นนี้ มีเพียงสามีของนาง (เติ้งเสี่ยวยา ) เท่านั้นที่ตัดสินใจได้ ส่วนบุตรชายคนที่สองที่อยู่ที่นี่ไม่สามารถตัดสินใจแทนได้

คนในครอบครัวรีบเร่งขี่ม้าออกเดินทางในเวลากลางคืนโดยไม่หยุดพัก หากไม่เกิดอะไรผิดพลาด พรุ่งนี้ก่อนฟ้าสางก็น่าจะเดินทางไปถึงป้อมตระกูลเติ้งในหลัวโจวได้ และหากเป็นเช่นนั้น สามีของนางก็คงจะมาถึงมณฑลหนานไห่ภายในวันพรุ่งนี้

เพียงแต่... ไม่ว่าทางใดก็ตาม บุตรสาวของนางจะต้องค้างคืนที่จวนของผู้ว่าการมณฑลในคืนนี้ แม้ว่าภรรยาของหลี่ฟู่จะยอมอนุญาตให้ตระกูลเติ้งส่งแม่นมกับสาวใช้คนหนึ่งไปคอยอยู่เป็นเพื่อนแล้วก็ตาม แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังทำให้นางรู้สึกกังวลอย่างมาก...

ฮูหยินเติ้งแค่เพียงคิดถึงบุตรสาวที่ได้รับการเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมต้องไปทนทุกข์ทรมานอยู่ในที่แบบนั้น ก็รู้สึกเจ็บปวดจนหัวใจเหมือนถูกบีบ อีกทั้งเมื่อคิดถึงสิ่งที่บุตรสาวเคยทำลงไป และคำพูดที่เคยพูดออกมา นางก็อดไม่ได้ที่จะโกรธแค้นจนกัดฟันแน่น ค่ำคืนนี้ นางคงไม่มีทางหลับลงได้อย่างแน่นอน

ส่วน เหลียนฟางโจวไม่ต้องการให้ตัวเองเข้าไปพัวพันกับปัญหาของเติ้งเมิ่งหาน ดังนั้นนางจึงไม่อนุญาตให้เติ้งเมิ่งหานเข้าไปในเขตเรือนหลังที่พักอาศัยของตน แต่กลับสั่งให้คนรับใช้จัดการทำความสะอาดห้องพักที่อยู่ในเรือนแยกทางด้านหน้าของจวน (ที่เป็นส่วนของที่ว่าการ) เพื่อให้พักอาศัยแทน

นางยังให้ปี้เถานำภรรยาของข้าราชการตำแหน่งซานเจิ้ง และซานอี้ รวมถึงสาวใช้และแม่นมหลายคนไปคอยเฝ้าอยู่ด้วย เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น และเพื่อไม่ให้เกิดข้อครหาใด ๆ ตามมา

เมื่อเติ้งเมิ่งหานเข้าไปในห้องพัก ก็คอยจับผิดและแสดงท่าทีไม่พอใจไปเสียทุกอย่าง มองอะไรก็ไม่ถูกใจไปหมด

แล้วฝ่ายปี้เถา นางเป็นคนอย่างไรหรือ? นางย่อมไม่สนใจจะไปใส่ใจคำพูดไร้สาระของอีกฝ่ายอยู่แล้ว

แต่ทว่า เติ้งเมิ่งหานกลับไม่รู้จักเกรงใจ นางถึงขั้นสั่งให้สาวใช้และแม่นมกลับไปที่จวนตระกูลเติ้ง เพื่อเอาผ้านวม หมอน ผ้าม่าน รวมถึงเครื่องประทินโฉมและเสื้อผ้าของนางมาให้ด้วย!

ปี้เถามองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะตวาดออกมาอย่างไม่อดทน “ถ้ายังบ่นอะไรไร้สาระอีก ข้าจะจับเจ้าโยนลงคุก! จะนอนก็นอนซะ ถ้าไม่อยากนอนก็ยืนอยู่แบบนั้นไปเถอะ!”

คำพูดนี้ทำให้เติ้งเมิ่งหานถึงกับอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาติดอยู่ที่ลำคอ นางไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรออกมาอีกเลย

เมื่อได้ยินปี้เถาพูดคุยและหัวเราะกับภรรยาของข้าราชการตำแหน่งซานเจิ้ง และซานอี้อย่างอารมณ์ดี เติ้งเมิ่งหานก็ได้รู้ว่าหลี่ฟู่กลับมาแล้ว นางถึงกับดีใจจนออกนอกหน้า แล้วก็อดที่จะเฝ้ารอด้วยความหวังไม่ได้ว่า หลี่ฟู่จะมาช่วยเหลือนาง!

โชคดีที่นางไม่ได้ตะโกนเรียกชื่อเขาออกมา ไม่เช่นนั้น ต่อให้เรื่องนี้จบลงด้วยความผิดหวัง นางก็คงจะต้องถูกปี้เถาจัดการอย่างรุนแรงแน่ ๆ!

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1227 โบยประหาร

 

บทที่ 1227 โบยประหาร

 

ลั่วกว่างนำคนกลุ่มหนึ่งที่มีท่าทีดุดันดั่งสัตว์ร้ายที่พร้อมจะฆ่า ยืนรออยู่ข้าง ๆ อย่างกระตือรือร้น เมื่อได้ยินคำสั่งนั้น ก็มีองครักษ์หกคนก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว พร้อมตอบรับเสียงดังชัดเจน ใบหน้าไร้อารมณ์ขณะเดินเข้ามาจับกุมตัวพวกเขา

ทั้งสามคนตกใจจนวิญญาณแทบหลุดจากร่าง คนหนึ่งตะโกนเสียงดังด้วยความหวาดกลัวว่า “พวกเราขอพบท่านผู้ว่าการมณฑลการมณฑล! พวกเราขอพบท่านผู้ว่าการมณฑลการมณฑล! ท่านไม่มีสิทธิ์จะฆ่าพวกเรา!”

อีกสองคนเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ราวกับเจอเส้นฟางช่วยชีวิต ดวงตาพลันสว่างขึ้น พร้อมกับส่งเสียงตะโกนเรียกร้องที่จะขอพบหลี่ฟู่

พวกเขาพยายามตะโกนขู่พวกองครักษ์ด้วยคำพูดที่ว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่เกี่ยวพันถึงชีวิต ต้องให้ท่านผู้ว่าการมณฑลเป็นผู้ตัดสินใจเท่านั้น! หากพวกเขากล้าฆ่าคนโดยพลการ เมื่อท่านผู้ว่าการมณฑลกลับมา ย่อมไม่มีวันปล่อยพวกเขาไปอย่างแน่นอน!

พวกเขาขู่เหล่าองครักษ์ให้คิดทบทวนให้ดีถึงผลลัพธ์ที่จะตามมา...

พวกองครักษ์เหล่านั้นมีหรือจะสนใจคำพูดของพวกเขา? เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างก็หันไปมองเหลียนฟางโจว แต่นางกลับหัวเราะเย็น ๆ โดยไม่กล่าวอะไรเลย

เมื่อทั้งสามคนเห็นท่าทีเช่นนั้น ก็ยิ่งได้ใจและพูดจาอย่างคล่องแคล่วขึ้น พวกเขาร้องเรียกให้หลี่ฟู่มาเป็นผู้ตัดสิน พร้อมกับแอบแฝงความหมายว่าเหลียนฟางโจวนั้นถูกหลี่ฟู่ละทิ้งไปนานแล้ว การที่นางสั่งลงโทษและสังหารผู้อื่นเช่นนี้ ก็เป็นเพียงการระบายความโกรธแค้นส่วนตัวเท่านั้น พวกเขายังคิดว่าตนเองฉลาดนัก พยายามยั่วยุเธอว่า “ถ้ามีปัญญาก็รอให้ท่านผู้ว่าการมณฑลกลับมาก่อนแล้วค่อยตัดสินเถอะ!”

แต่ใครจะคิดว่า หรือบางทีความตั้งใจของพวกเขาอาจไปกระตุ้นให้สวรรค์รับรู้ ในขณะที่พวกเขากำลังเรียกหาชื่อของหลี่ฟู่เสียงดังโวยวายอยู่นั้น หลี่ฟู่ก็นำพวกองครักษ์จำนวนหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอกพอดี

เมื่อเห็นฝูงชนที่รวมตัวกันแน่นขนัด หลี่ฟู่ก็ขมวดคิ้วพลางกล่าวอย่างไม่พอใจว่า “ทำไมเรื่องนี้ยังไม่จบอีก?”

เหลียนฟางโจวหัวเราะเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยว่า “เรื่องอื่นจัดการเรียบร้อยแล้ว แต่เจ้านักโทษตัวการสำคัญสามคนนี้ ข้ากำลังจะสั่งประหารพวกมัน! แต่ดูเหมือนว่าพวกมันจะมีความคิดเห็นมากมายเหลือเกิน จะขอตายต่อหน้าท่านให้ได้! ข้าเองก็ใจดีเกินกว่าจะปฏิเสธพวกมัน เลยรอให้ท่านกลับมาก่อนนี่ไง!”

หลี่ฟู่หัวเราะดังลั่น ก่อนจะโอบเหลียนฟางโจวเข้ามาในอ้อมแขนพลางพูดอย่างอารมณ์ดีว่า “เจ้าจะเอาชีวิตพวกมัน แล้วพวกมันจะไม่มีความเห็นได้อย่างไร? แต่ถ้ามันเป็นคนที่สมควรตายแล้ว แม้แต่เง็กเซียนฮ่องเต้เองก็ช่วยพวกมันไม่ได้! ยังจะรออะไรอยู่ ลงมือได้เลย!”

ไม่เพียงแต่สามคนนั้นที่ตกตะลึง แม้แต่บ่าวรับใช้คนอื่น ๆ ภายในจวนก็ตกใจจนพูดไม่ออก ต่างจ้องมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความงุนงง จนไม่อาจตอบสนองได้อยู่ครู่หนึ่ง!

พวกที่ฉลาดหน่อยก็เริ่มจะได้กลิ่นอะไรบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล ส่วนพวกที่หัวไม่ค่อยไวก็กำลังเบิกตากว้างด้วยความสงสัยคิดอย่างงุนงงว่า “ก็ไหนว่า ฮูหยินกับท่านผู้ว่าการมณฑลไม่ลงรอยกันไม่ใช่หรือ? ไหนว่าท่านผู้ว่าการมณฑลโกรธฮูหยินจากข่าวลือพวกนั้นจนไม่ยอมกลับบ้านไม่ใช่หรือ? แต่สิ่งที่เห็นนี้ มันดูไม่เหมือนอย่างที่พูดกันเลยนี่นา!”

ทั้งสามคนได้สติกลับมา ก็พยายามดิ้นรนพลางร้องตะโกนว่า “ท่านผู้ว่าการมณฑล!” ก่อนจะพูดจาวุ่นวายแย่งกันอธิบายอะไรบางอย่าง

“เงียบกันให้หมด!” หลี่ฟู่ตวาดเสียงดังอย่างดุดัน จากนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า “ฮูหยินเป็นคนมีเมตตา ไม่เคยสั่งฆ่าคนอย่างไร้เหตุผล หากนางบอกว่าพวกเจ้าสมควรตาย ก็แปลว่าพวกเจ้าสมควรตาย! ไม่มีใครช่วยพวกเจ้าได้ เลิกเสียแรงเปล่าเถอะ! แต่ก็ช่างเถอะ...”

หลี่ฟู่หัวเราะเย็น ๆ ก่อนจะกล่าวต่อว่า “หลังจากพวกเจ้าถูกโบยจนตาย ข้าจะสั่งให้คนเอาศพของพวกเจ้าห่อด้วยเสื่อฟางแล้วโยนทิ้งไว้ที่หน้าประตู ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า นายที่อยู่เบื้องหลังพวกเจ้าจะยังจำได้หรือไม่ว่าพวกเจ้าเคยทำคุณอะไรไว้ จะส่งคนมาเก็บศพพวกเจ้าหรือเปล่า!”

เมื่อหลี่ฟู่พูดจบ เขาก็โบกมือเป็นสัญญาณให้ลงมือ ลั่วกว่างจึงรีบสั่งลูกน้องให้จัดการทันที!

ทุกคนก่อนหน้านี้ต่างก็พากันคาดเดาว่าฮูหยินกับท่านผู้ว่าการมณฑลมีเรื่องบาดหมางกันหรือไม่ พวกเขาล้วนติดตามสามีภรรยาคู่นี้มาจากเมืองหลวง และในช่วงหลายวันที่ผ่านมาก็รู้สึกกระวนกระวายใจอย่างมากเพราะข่าวลือนั้น

แต่เมื่อเห็นว่าฮูหยินกับท่านผู้ว่าการมณฑลไม่ได้มีความขัดแย้งกันเลย ยังคงสนิทสนมและทำงานร่วมกันอย่างเคย ความรู้สึกไม่สบายใจก็พลันมลายหายไป ทุกคนต่างรู้สึกโล่งอกและตอบรับคำสั่งอย่างดังชัดเจน

คราวนี้ไม่มีการลังเลใด ๆ ทั้งสิ้น องครักษ์รีบจับสามคนนั้นกดลงกับม้านั่งสำหรับประหารโทษทันที

ลั่วกว่างเมื่อเห็นว่าทั้งสามคนยังคงกรีดร้องและโวยวายไม่หยุด รู้สึกว่ามันน่ารำคาญอย่างมาก จึงสั่งให้คนไปอุดปากพวกมันไว้

แต่เหลียนฟางโจวกลับยกมือห้าม พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ลงมือได้เลย! ให้พวกมันร้องออกมา ให้ร้องจนกว่าจะกลืนลมหายใจสุดท้ายไป! ให้ทุกคนได้เห็นอย่างชัดเจน!”

ลั่วกว่างโค้งตัวรับคำสั่งก่อนจะสั่งให้ลงมือทันที

เสียงแผ่นไม้กระทบเนื้อดังเป็นจังหวะหนักแน่น เสียงฝ่ามือที่ตีกระทบกับผิวเนื้อดังสะท้านจนได้ยินชัดเจน ทุกคนที่ยืนดูเหตุการณ์ต่างหน้าซีดเผือด ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับตัว และแม้แต่ลมหายใจก็ราวกับช้าลงและอืดอาดขึ้น...

คนที่ขี้ขลาดบางคน ถึงกับตัวสั่นเทาจนขาแทบยืนไม่อยู่

หลี่ฟู่รู้ดีว่า ที่จริงแล้วเหลียนฟางโจวเองก็รังเกียจการเห็นฉากฆ่าฟันนองเลือดแบบนี้ ที่จริงก่อนที่จะมาถึงมณฑลหนานไห่นั้น นางไม่เคยเห็นภาพอันโหดร้ายเช่นนี้มาก่อนเลย

เขาจึงโอบนางไว้ พลางเบี่ยงตัวเล็กน้อยเพื่อบังสายตาของนางจากภาพที่เห็น พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและรอยยิ้มอบอุ่นว่า “ปล่อยที่นี่ให้ลั่วกว่าง เสี่ยวเฉียน และชุนซิ่งจัดการเถอะ เจ้ากลับไปกับข้า ดีหรือไม่?”

เหลียนฟางโจวที่ตั้งใจว่าจะไม่จากไป แต่ในใจก็รู้ดีว่าตนเองกำลังฝืนทนอยู่ การเห็นภาพอันโหดร้ายนั้น ถึงแม้ว่าจะไม่ถึงกับรับไม่ได้ แต่ถ้าไม่เห็นย่อมดีกว่า นางจึงยิ้มรับและพยักหน้าพลางตอบเบา ๆ ว่า “อืม”

ทั้งสองคนเดินกลับไปโดยปล่อยให้ที่นี่ดำเนินการลงโทษต่อไปโดยไม่ต้องสนใจ

หลังจากที่สามคนนั้นสิ้นใจไปแล้ว ลั่วกว่างก็สั่งให้คนเอาเสื่อฟางมาห่อร่างพวกมันแต่ละคน แล้วนำไปวางไว้ใกล้ ๆ ประตู พร้อมกับให้ทหารองครักษ์สองคนเฝ้าอยู่ที่นั่นเพื่อคอยดูแลต่อไป

ที่นี่ เหล่าบ่าวชายหญิงที่ยืนดูการลงโทษต่างก็มีหลายคนที่ยืนไม่อยู่จนทรุดตัวลงไปกองกับพื้น บางคนถึงกับอาเจียน บางคนตัวสั่นไม่หยุด ทุกคนล้วนมีสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไรนัก

เสี่ยวเฉียน หัวหน้าคนรับใช้ มองกวาดทุกคนด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นก็สั่งให้คนไปพยุงพวกที่ล้มลงกับพื้นให้ลุกขึ้นมายืน ก่อนจะพูดเสียงดังและชัดเจนว่า “พวกเจ้ามองเห็นชัดเจนแล้วใช่ไหม? คนที่สมควรโดนลงโทษก็ถูกลงโทษไปแล้ว กลับไปคิดทบทวนให้ดีว่า ต่อไปพวกเจ้าควรจะทำตัวอย่างไร อะไรที่ควรทำ และอะไรที่ไม่ควรทำ! ฮูหยินของพวกเราเป็นคนที่ลงโทษและให้รางวัลอย่างยุติธรรมเสมอ ครั้งนี้ลงโทษเพียงแค่ตัวการหลักเท่านั้น แต่ถ้ามีครั้งหน้า มันจะไม่ใช่แค่การลงโทษตัวการหลักอย่างง่ายดายอีกต่อไป! หากใครคิดจะเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง ก็ลองดูได้เลย!”

หลังจากข่มขู่เตือนทุกคนไปแล้ว เสี่ยวเฉียนก็กล่าวต่อว่า “เมื่อพูดถึงการลงโทษแล้ว ก็ควรพูดถึงการให้รางวัลด้วย! ข้าบอกไปแล้วว่าฮูหยินของเรานั้นมีความยุติธรรมเสมอ ไม่เคยทอดทิ้งบ่าวที่ทำงานอย่างซื่อสัตย์และเต็มที่เพื่อเจ้านาย! ทุกคนที่อยู่ที่นี่ จะได้รับรางวัลเป็นเงินเดือนล่วงหน้าอีกสามเดือน ไปรับได้ที่ห้องบัญชีได้เลย! หากทำงานให้ดี ในอนาคตก็จะได้รับผลตอบแทนที่มากกว่านี้อีก นี่ถือว่าเป็นโชควาสนาที่ยิ่งใหญ่ ควรรู้จักเห็นคุณค่าไว้!”

หัวใจที่ทุกคนเคยหวาดหวั่นตอนนี้กลับมาสงบลงอย่างสิ้นเชิง เมื่อได้ยินว่าจะได้รับเงินเดือนล่วงหน้าอีกสามเดือน พวกเขาก็พากันรู้สึกตื่นเต้นและดีใจ รีบตอบรับคำพูดของเสี่ยวเฉียนอย่างกระตือรือร้น พลางก้มกราบไปทางเรือนในเพื่อขอบคุณฮูหยิน ก่อนจะพากันไปที่ห้องบัญชีอย่างยิ้มแย้มเพื่อรับรางวัล

ความกังวลที่เคยมีอยู่ในใจก็หายไปโดยสิ้นเชิง พวกเขาต่างคิดว่า ตราบใดที่ทำงานให้ดี ฮูหยินก็จะไม่ลงโทษพวกเขาโดยไม่มีเหตุผลแน่นอน!

ที่ด้านนี้ หลี่ฟู่กับเหลียนฟางโจวกลับไปที่ห้องพักแล้ว นางเรียกให้แม่นมพาซู่เอ๋อร์ลูกชายตัวน้อยเข้ามา ทั้งสองสามีภรรยาก็เล่นหยอกล้อกับซู่เอ๋อร์อยู่ครู่หนึ่ง

เมื่อชุนซิ่งเดินเข้ามารายงานเรื่องราวต่าง ๆ แม่นมที่รู้จักอ่านสถานการณ์ก็รีบพาซู่เอ๋อร์ออกไปจากห้องอย่างยิ้มแย้ม

หลังจากฟังชุนซิ่งรายงานเสร็จ เหลียนฟางโจวก็หัวเราะและพูดว่า “คราวนี้คงทำให้พวกนั้นสงบลงไปมากแล้วล่ะ ต่อไปเราคงไม่ต้องใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวงอีกแล้ว! แต่ว่า อย่าได้ประมาทเป็นอันขาด เจ้าไปบอกหลินหมอมอ เสี่ยวเฉียน และพวกคนสนิททั้งหลายของเราด้วย ข้ายังคงยืนยันคำเดิม ปล่อยให้ด้านนอกดูผ่อนคลายแต่ด้านในต้องเข้มงวดเฝ้าระวังเอาไว้ เพราะอาจจะยังมีหนอนบ่อนไส้ที่ซ่อนตัวลึกอยู่ ถึงพวกมันจะยังไม่กล้าทำอะไรในตอนนี้ แต่พวกเราก็ต้องคอยระวังตัวให้ดี!”

ชุนซิ่งตอบรับคำสั่งอย่างกระตือรือร้นก่อนจะรีบออกไปจัดการตามคำสั่ง

หลี่ฟู่ยิ้มเล็กน้อยพลางพูดว่า “หลังจากการจัดการครั้งนี้ ต่อให้ยังมีใครแอบซ่อนตัวอยู่ก็คงไม่กล้ากระทำการใด ๆ โดยพลการอีกแล้ว เจ้าไม่ต้องกังวลจนเกินไป! ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ดูแลเรื่องภายในจวนนี้ล้วนเป็นคนเก่าคนแก่ที่พามาจากเมืองหลวง ย่อมน่าไว้วางใจมากกว่า หากเรายังใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไม่ได้ มันก็คงไม่ใช่เรื่องที่ดีเท่าไรนัก!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1226 กำจัดศัตรูภายใน

 

บทที่ 1226 กำจัดศัตรูภายใน

 

หลังจากกลับมาถึงลานหลังจวนผู้ว่าการ เหลียนฟางโจวรีบเรียกคนสนิทที่ไว้ใจได้ทั้งจากเรือนในและเรือนนอกมารวมตัวกันทันที นางสั่งให้ลั่วกว่างส่งคนไปเฝ้าประตูทางเข้าทุกจุด พร้อมทั้งให้ทหารองครักษ์ยี่สิบคนคอยเตรียมพร้อมอยู่ที่ลานหน้า หากมีใครกล้าขัดขืนหรือต่อต้าน ให้พวกเขาจัดการได้ทันที!

ด้วยความรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด คนที่แสดงพิรุธช่วงนี้อย่างโจ่งแจ้ง ทั้งที่คอยสร้างความวุ่นวาย ปล่อยข่าวลือ ขุดคุ้ยหาข้อมูลต่าง ๆ และส่งข่าวออกไปภายนอก ล้วนถูกจับมัดไว้จนหมด!

ในลานกว้างของเรือนนอก มีชายหญิงที่ถูกจับมัดไว้คุกเข่าอยู่กับพื้นรวมสิบสองคน ทั้งคนแก่และคนหนุ่มสาว รวมไปถึงผู้เป็นหัวหน้าคนใช้คนเดิมอย่างเฒ่าหลัวด้วย

เบื้องหลังพวกเขา เหล่าบ่าวรับใช้ทั้งชายและหญิงที่ทำงานอยู่ภายในจวนต่างยืนออกันแน่น ใบหน้าของทุกคนแสดงความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าหายใจแรงด้วยซ้ำ ทุกคนต่างสงสัยว่าผู้เป็นนายหญิงของจวนผู้นี้กำลังจะทำสิ่งใดกันแน่...

ทันทีที่เหลียนฟางโจวปรากฏตัว คนที่คุกเข่าอยู่กับพื้นก็พากันส่งเสียงร้องไห้โอดครวญและกรีดร้องว่า “พวกข้าโดนใส่ร้าย!” กันอย่างสับสนวุ่นวาย

เหลียนฟางโจวขมวดคิ้ว ก่อนจะหันไปสั่งอะไรบางอย่างกับชุนซิ่ง

ชุนซิ่งจึงตวาดเสียงดังอย่างเฉียบขาดว่า “เงียบกันให้หมด! ใครส่งเสียงร้องอีก โดนตบปากยี่สิบที!”

เมื่อเหล่าบ่าวเห็นว่าเหลียนฟางโจวยืนอยู่ด้านข้างโดยไม่เอ่ยปากอะไรเลย ก็คิดว่านางกำลังวิตกกังวลและกลัวจนไม่กล้าทำอะไร จึงไม่ได้เห็นชุนซิ่งอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

หลังจากหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก็มีเสียงร้องไห้คร่ำครวญดังกว่าเดิมอย่างน่าสงสารยิ่ง ราวกับว่าพวกเขากำลังถูกใส่ร้ายอย่างหนักหนาสาหัสจริง ๆ!

หญิงรับใช้วัยประมาณสี่สิบคนหนึ่งคลานเข่าเข้ามาข้างหน้าอีกสองสามก้าว พลางก้มศีรษะโขกพื้นซ้ำ ๆ ตรงหน้าเหลียนฟางโจว พร้อมกับร้องไห้คร่ำครวญว่า “นายหญิงเจ้าขา บ่าวแก่ผู้นี้ถูกใส่ร้ายจริง ๆ! บ่าวเป็นเพียงคนต่ำต้อยที่ซื่อสัตย์ บ่าวรับใช้มาสองรุ่นแล้ว ไม่เคยทำอะไรผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว เหตุใดพวกพี่สาวน้องสาวทั้งหลายจึงจับบ่าวมัดไว้โดยไม่ฟังเหตุผลเลย? ความซื่อสัตย์ของบ่าวฟ้าดินสามารถเป็นพยานได้ ขอท่านนายหญิงได้โปรดเมตตา! ขอท่านนายหญิงได้โปรดช่วยบ่าวด้วย!”

คำร้องไห้คร่ำครวญที่เหมือนออกมาจากใจของหญิงรับใช้ผู้นั้นดังขึ้นราวกับส่งสัญญาณให้คนอื่น ๆ พอได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็ก้มลงกราบเหลียนฟางโจวพร้อมกัน ส่งเสียงร้องโหยหวนและเวทนาอย่างยิ่ง เสียงดังจนเล็ดลอดออกไปถึงกำแพงด้านนอก ทำให้คนที่ได้ยินรู้สึกสะเทือนใจราวกับว่ามีเหตุการณ์โหดร้ายทารุณอย่างยิ่งเกิดขึ้นภายในจวนของท่านผู้ว่าการ!

เหลียนฟางโจวมองดูอย่างโกรธเคืองสุดจะทน นางยกมือขึ้น นิ้วเรียวงามชี้ไปที่หญิงรับใช้ผู้นำการร้องโวยวายคนนั้น พลางตวาดเสียงเย็นชา “พาตัวนางออกไป ตบปากยี่สิบที! หลินหมอมอ เจ้ามาทำเอง!”

หลินหมอมอเมื่อเห็นคนพวกนี้บังอาจกล้าทำตัวหยาบคายและโวยวายต่อหน้าฮูหยินจริง ๆ นางก็โกรธจนแทบระเบิดอยู่แล้ว แม้ว่านางจะรู้ดีว่าโดยปกติแล้วเหลียนฟางโจวเป็นคนพูดง่าย แต่กฎระเบียบนั้นเข้มงวดมาก หากเหลียนฟางโจวไม่สั่ง นางก็ไม่กล้าลงมือ แต่เมื่อได้รับคำสั่งเช่นนี้ มีหรือที่นางจะไม่พึงพอใจ?

ทันทีที่ได้ยินคำสั่ง นางตอบเสียงดังฟังชัดว่า “รับทราบเจ้าค่ะ!” จากนั้นจึงสั่งให้หญิงรับใช้สองคนพาตัวหญิงที่โวยวายคนนั้นขึ้นมาพยุงไว้ข้างละด้าน ก่อนจะเหวี่ยงนางไปไว้ด้านข้าง แล้วสั่งให้พวกนั้นกดตัวหญิงรับใช้คนนั้นไว้กับพื้น

หลินหมอมอรีบพับแขนเสื้อขึ้น ก่อนจะยกมือฟาดเต็มแรงลงบนแก้มนางดังสนั่น “เพียะ!”

แรงตบนี้หลินหมอมอใช้กำลังทั้งหมดที่มี จนหลังจากตบเสร็จ ฝ่ามือของนางก็ร้อนผ่าวจนรู้สึกเจ็บชา และแขนเกือบจะหลุดจากเบ้าเพราะแรงที่ใช้ไป!

พอจะจินตนาการได้ว่าหญิงรับใช้คนนั้นต้องอยู่ในสภาพเช่นไร!

นางกรีดร้องออกมาอย่างโหยหวนราวกับหมูที่กำลังถูกเชือด เลือดสด ๆ ไหลซึมออกมาจากมุมปาก ฟันกรามหลังหลวมไปสองสามซี่ ครึ่งหนึ่งของใบหูได้ยินเสียงหึ่ง ๆ ไม่หยุด และดวงตาพร่ามัวจนเห็นแสงวิบวับกระพริบไปมา หากไม่มีหญิงรับใช้สองคนคอยพยุงตัวไว้ นางคงทรุดลงไปนอนกองกับพื้นแล้ว

เสียงกรีดร้องโหยหวนนี้กลับได้ผลดีทีเดียว จากที่ก่อนหน้านั้นกลุ่มคนที่ส่งเสียงร้องไห้คร่ำครวญ โวยวาย และพยายามกราบอ้อนวอนเพื่อขอความเมตตา ตอนนี้ราวกับถูกแช่แข็งจนเงียบสงัด ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับตัว ทุกคนยืนนิ่งอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง!

แต่หลินหมอมอไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านั้น นางหัวเราะเย็น ๆ ก่อนจะรอให้แขนกลับมามีแรงอีกครั้ง แล้วฟาดฝ่ามือลงไปอย่างรุนแรงอีกครั้ง “เพียะ! เพียะ! เพียะ!”

เสียงฝ่ามือที่กระทบแก้มอย่างต่อเนื่อง ทำให้หญิงรับใช้คนนั้นร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดทรมาน หลังจากถูกตบไปเจ็ดถึงแปดครั้ง ฟันของนางที่ผสมไปกับเลือดก็หลุดออกมาสองซี่ คนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ เห็นเช่นนั้นต่างก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด

ในเวลานั้น หญิงรับใช้คนนั้นไม่มีแม้แต่แรงที่จะดิ้นรนหลบหนีหรือขัดขืนอีกแล้ว เนื่องจากฟันหลุดไปหลายซี่ การพูดของนางจึงมีเสียงลมรั่วออกมา ทำให้ไม่มีใครฟังเข้าใจว่านางกำลังร้องไห้คร่ำครวญว่าอะไร

หลังจากตบจนครบยี่สิบที หญิงรับใช้ที่จับนางไว้ก็ปล่อยมือ นางทรุดตัวลงไปกองกับพื้นทันที ริมฝีปากพึมพำครางออกมาอย่างเลือนลาง ทุกคนต่างเห็นได้ชัดว่านางเจ็บปวดถึงขีดสุด แต่กลับไม่มีแรงแม้แต่จะร้องไห้ออกมา!

แก้มทั้งสองข้างของนางบวมแดงจนไม่เหลือเค้าโครงหน้าดั้งเดิมอีกต่อไป

เหลียนฟางโจวส่งสัญญาณให้ชุนซิ่งดำเนินการ ชุนซิ่งจึงประกาศความผิดของหญิงรับใช้คนนั้นออกมาอย่างชัดเจน ว่าในวันนั้นเวลาไหนนางทำอะไรไปบ้าง? จากที่พักของนางพบสิ่งของอะไรบ้าง? กล่าวอธิบายอย่างละเอียดทีละข้อ แล้วจึงเอ่ยเสียงเย็นชา

“พาตัวนางออกไป! โบยยี่สิบไม้ แล้วส่งตัวไปที่หมู่บ้านแรงงาน ใช้แรงงานอย่างหนัก! หากกล้าติดต่อกับโลกภายนอกโดยพลการ โทษสถานเดียวคือประหาร!”

เมื่อหญิงรับใช้คนนั้นถูกบ่าวชายสองคนที่ใบหน้าไร้อารมณ์ลากตัวออกไป ผู้คนที่เหลือก็รู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่น ไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไรออกมาอีกแม้แต่น้อย...

ชุนซิ่งและเสี่ยวเฉียน หัวหน้าคนรับใช้ แบ่งหน้าที่กันจัดการอย่างรวดเร็ว โดยชุนซิ่งดูแลเรือนใน ส่วนเสี่ยวเฉียนดูแลเรือนนอก ไม่นานก็ได้ประกาศความผิดของคนที่ถูกจับทั้งหมดอย่างชัดเจน คนไหนที่ควรลงโทษก็ลงโทษ คนไหนที่ควรจัดการก็จัดการ โดยไม่เว้นแม้แต่รายเดียว ตั้งแต่นี้ไป ภายในเรือนหลังก็จะไม่มีที่ให้คนเหล่านี้ซุกตัวอีกต่อไป

ยังมีอีกสามคนที่ถือว่ากำเริบเสิบสานที่สุด และกล้าเปิดเผยว่ามีการติดต่อกับสี่ตระกูลใหญ่อย่างไม่เกรงกลัว สิ่งนี้เป็นที่รู้กันไปทั่วทั้งจวน แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากพูดถึง พวกเขาทั้งสามเมื่อเห็นว่าตอนนี้ทุกคนที่ก่อความวุ่นวายก่อนหน้านี้ถูกจัดการไปทีละคน ๆ แล้ว ก็ไม่ได้รู้สึกตื่นตระหนกแต่อย่างใด

พวกเขาคิดเพียงว่า การโดนโบยสองสามทีกับการถูกส่งไปทำงานที่หมู่บ้านแรงงาน มันก็แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

พอไปถึงหมู่บ้านแรงงาน พวกเขาย่อมหาวิธีหลบหนีออกมาได้อย่างแน่นอน นายเก่าย่อมต้องจัดการดูแลพวกเขาอย่างดีอยู่แล้ว พวกเขาไม่เหมือนกับพวกคนโง่ไร้ค่าเหล่านั้น จึงไม่รู้สึกกังวลกับชะตากรรมของตัวเองแม้แต่น้อย!

แต่ไม่คาดคิดเลยว่า สายตาของเหลียนฟางโจวจะแข็งกร้าวขึ้น นางชี้ไปที่ทั้งสามคนด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบกล่าวว่า “สามคนนี้ชั่วช้าอย่างยิ่ง ไม่มีทางอภัยให้ได้ ฆ่าพวกมันตรงนี้เลย!”

สายตาของเหลียนฟางโจวกวาดมองไปที่ทุกคนด้วยความเย็นชา “พวกเจ้าจงลืมตาให้กว้างแล้วดูให้ชัดเจน! ถ้าใครกล้าเนรคุณทรยศอีก นี่แหละคือจุดจบของพวกเจ้า!”

คำพูดของนางทำให้หัวใจของทุกคนสะท้านสะเทือน ใจเต้นแรงด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าเปล่งเสียงออกมาแม้แต่น้อย

ทั้งสามคนนั้นตกใจจนหน้าถอดสี คนหนึ่งร้องขึ้นว่า “พวกข้าโดนใส่ร้าย! หากท่านนายหญิงจะสร้างอำนาจก็ควรทำอย่างมีเหตุผล มิใช่กล่าวโทษโดยไร้หลักฐาน! การจะฆ่าคนโดยไม่มีหลักฐานเช่นนี้ ท่านช่างไม่ยุติธรรมเลย!”

เหลียนฟางโจวหัวเราะเยาะพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันว่า “ไร้หลักฐานอย่างนั้นหรือ? เจ้าพูดถูกแล้ว! พวกเจ้าสามคนไม่เพียงแต่มีความกล้า แต่ยังเจ้าเล่ห์แสนกลเกินคน การจะหาหลักฐานมัดตัวพวกเจ้าให้ครบถ้วนคงไม่มีทางทำได้จริง ๆ! แต่ทุกคนที่อยู่ที่นี่ล้วนรู้ดีว่าพวกเจ้าเคยทำเรื่องเลวร้ายอะไรไว้บ้าง! เจ้าต้องการหลักฐานจากข้าอย่างนั้นหรือ? ฮึ น่าขันสิ้นดี!”

ในช่วงเวลาที่เป็นตายเช่นนี้ มีหรือใครจะยอมรับสิ่งที่ตนเองทำลงไป?

เมื่อทั้งสามคนได้ยินว่าเหลียนฟางโจวเปิดโอกาสให้พวกเขาได้แก้ตัว พวกเขาก็พากันร้องตะโกนโอดครวญออกมาทันที

“ท่านนายหญิง คำพูดนี้บ่าวไม่เข้าใจ! หากไม่มีหลักฐานจริง ๆ แล้วคิดจะฆ่าคน มันก็ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าคนตายราวกับผักปลา!”

“ใช่แล้ว! ต่อให้เป็นท่านผู้ว่าการเองเวลาตัดสินคดีก็ต้องมีหลักฐานเพื่อให้คนยอมรับอย่างหมดใจไม่ใช่หรือ? การจะฆ่าคนตามอำเภอใจเพียงเพราะความชอบหรือไม่ชอบส่วนตัว เช่นนี้แล้ว วันข้างหน้าจะมีใครยอมทำงานให้ท่านนายหญิงอีก? บ่าวพูดเช่นนี้ก็เพื่อหวังดีต่อท่านนายหญิง ขอให้ท่านนายหญิงโปรดพิจารณาให้ถี่ถ้วน!”

เหลียนฟางโจวหัวเราะเยาะออกมาอย่างเย็นชา “พวกเจ้าพูดจาได้สมเหตุสมผลดีนัก แต่มันจะมีประโยชน์อันใดกัน? หากข้าไม่ลงโทษพวกเจ้าสามตัวสุนัขนี้อย่างรุนแรง ต่อไปจะมีใครกล้าเชื่อฟังคำสั่งของข้าอีกเล่า? วันนี้ข้าจะใช้หัวของพวกเจ้าเป็นเครื่องเตือนใจให้ทุกคนได้เห็นอย่างชัดเจน! ให้ทุกคนรู้เสียว่า อะไรที่ควรทำ และอะไรที่ไม่ควรทำ!”

เมื่อพูดจบ นางก็ตะโกนสั่งอย่างเด็ดขาด “ลงมือได้!”