จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1270 การแย่งชิงตระกูลฝู

 

บทที่ 1270 การแย่งชิงตระกูลฝู

เมื่อท่านเติ้งได้ข่าวว่าเหลียนฟางโจวไปถึงเฉวียนโจวอีกแล้ว พลันก็สะดุ้งนึกได้ถึงการค้ากับตระกูลฝู จึงรีบร้อนแทบไฟลนก้น กระวีกระวาดนั่งรถตามไปทันที

ในบรรดาสี่ตระกูลใหญ่ ความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลฝูกับตระกูลเติ้งนั้นแน่นแฟ้นที่สุด

เหตุผลก็ไม่มีอันใดซับซ้อน—ต่างฝ่ายต่างทำการค้า ตระกูลเติ้งต้องพึ่งตระกูลฝูเพื่อนำเข้าสินค้าหลากชนิดจากน่านน้ำใต้และดินแดนตะวันตก ไม่ว่าจะเป็นเครื่องเทศ เครื่องปรุง รัตนชาติ ไม้หายาก น้ำหอม ผ้าตะวันตก งาช้าง เขาแรด กล่องดนตรี กล้องส่องทางไกล และสารพัดของแปลกจากแดนไกล ส่วนตระกูลฝูก็ต้องพึ่งตระกูลเติ้งเช่นกัน เพื่อขนส่งชา ผ้าไหม เครื่องเคลือบ งานแกะสลักไม้ หยก ทองเงิน และสินค้าจีนอื่น ๆ อีกมากมาย

ทั้งสองฝ่ายต่างได้ประโยชน์ร่วมกันมาเกือบสิบปี ฐานะก็ใกล้เคียงกัน การค้าขายล้วนราบรื่นสุภาพ ไม่มีผู้ใดกล้าหรือคิดจะเอาเปรียบอีกฝ่าย

ความร่วมมือที่ราบรื่นยาวนานเช่นนี้ ทำให้ท่านเติ้งค่อย ๆ เกิดความสำคัญผิดไปเองว่า—ตระกูลฝูจะต้องร่วมมือกับตระกูลเติ้งไปตลอดกาล ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

บวกกับตลอดช่วงนี้ เขาถูกเหลียนฟางโจวกวนใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนแทบขาดใจตาย ความคิดทั้งมวลมุ่งไปที่การหาทางเอาคืนกับนาง จนลืมเลือนตระกูลฝูไปเสียสิ้น!

ตระกูลฝูในวันนี้…หาใช่ตระกูลฝูในวันวานอีกต่อไปแล้ว!
เจ้านายคนใหม่ที่เพิ่งขึ้นมาครองตระกูล ใครจะรู้ได้ว่าเป็นคนมีนิสัยอุปนิสัยเช่นไร? ใครจะรู้ว่าเขายังยินดีร่วมมือกับตระกูลเติ้งเช่นเดิมหรือไม่?

ไม่! หากมิใช่เพราะฮูหยินผู้ว่าการมณฑลเข้ามาปั่นป่วนเกลียวคลื่น เกรงว่าตนยังไม่ทันได้ก้าวไปหาตระกูลฝู ทางตระกูลฝูก็คงส่งคนมาเยี่ยมเยียนก่อนแล้ว!

ทว่าตอนนี้ นางกลับเข้ามาแทรกกลาง แถมยังถือครองเส้นทางการค้าสามสายไว้ในมืออีก เช่นนี้แล้ว…

ท่านเติ้งผู้ไม่เคยเสียใจต่อการตัดสินใจของตนมาก่อน พลันกลับรู้สึกเสียใจจนแทบกระอักเลือด! ตอนนั้นไม่น่าจะโง่เขลา ยกสามเส้นทางการค้านั้นให้สตรีเจ้าเล่ห์ผู้นั้นไปโดยเปล่าเลย!

ครั้นก่อนยังเคยคิดหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้เอาคืนเส้นทางการค้าทั้งสามกลับมาโดยไม่เสียหาย แม้มาวันนี้ก็เห็นชัดว่า—หวังนั้นช่างเลือนรางเต็มที…

เมื่อท่านเติ้งเร่งรุดไปยังตระกูลฝูเพื่อเข้าเยี่ยมเยียน เหลียนฟางโจวก็ยังคงพักอยู่ในเมืองเฉวียนโจว และเหมือนฟ้าลิขิตให้เป็นเช่นนั้น ทั้งสองถึงกับประจันหน้ากันตรงหน้าตระกูลฝูพอดี!

เหลียนฟางโจวยกยิ้มพลางเอ่ยทักทายเสียงใส “อ้าว ท่านเติ้งก็มาด้วยหรือ ช่างบังเอิญจริง ๆ!”

“ฮูหยินหลี่!” ท่านเติ้งค้อมมือเล็กน้อย ฝืนกลืนโทสะที่คั่งแน่นอยู่เต็มอกลงไป

ครานั้นได้พบฝูลี่ด้วย เพราะเหลียนฟางโจวหาได้มีท่าทีจะหลบเลี่ยงไม่ ซินสือซานเหนียงจึงมิได้ถอยไปไหน ทั้งสี่คนนั่งสนทนากันอยู่ในโถงดอกไม้

ฝูลี่แสดงท่าทีเป็นมิตรต่อท่านเติ้งยิ่งนัก น้ำเสียงอบอุ่น อารมณ์แจ่มใสมีรอยยิ้มเต็มหน้า ทำให้ท่านเติ้งเห็นแล้วจึงรู้สึกเบาใจขึ้นเล็กน้อย

แต่เขามิได้มีอารมณ์จะมานั่งพูดคุยเล่นให้เสียเวลา เพิ่งจะอ้าปากเกริ่นอย่างสุภาพว่ามีเรื่องบางประการอยากสนทนาส่วนตัวกับนายท่านฝูเท่านั้น เหลียนฟางโจวกลับขัดขึ้นมา ยิ้มพลางกล่าวตรงไปตรงมาว่า “ทุกคนที่นี่ล้วนเป็นคนรู้ทันกันทั้งนั้น แล้วนายท่านเติ้งยังจะทำทีอ้อมค้อมไปทำไมกันเล่า? ท่านรีบร้อนมาถึงเฉวียนโจวตระกูลฝูด้วยตนเอง ก็เพื่อเรื่องการค้าไม่ใช่หรือ? บังเอิญนัก ข้าก็มาเพื่อตระกูลฝูด้วยเรื่องนี้เหมือนกัน! เมื่อเป้าหมายพวกเราล้วนเหมือนกัน มีสิ่งใดก็ว่ามาเถิด ไม่จำเป็นต้องปิดบังให้ยุ่งยาก!”

ซินสือซานเหนียงตบโต๊ะฉาดหนึ่งแล้วหัวเราะลั่น “ถูกแล้ว ๆ! ฮูหยินหลี่นี่พูดได้ตรงใจ ฟังแล้วชื่นหูนัก!”

พอเอ่ยจบก็เห็นสามีไอแห้ง ๆ ขึ้นหนึ่งครั้ง ดวงตาคมกริบมองมาเป็นเชิงตำหนิ ซินสือซานเหนียงหัวเราะ “เฮอะ ๆ” แล้วก็เงียบปากไม่พูดอะไรต่อ

ทว่านายท่านเติ้งในใจกลับโกรธจนแทบสิ้นสติ คำพูดของเหลียนฟางโจวแทบทำให้เขาโมโหจนจะวูบไปให้ได้!

การค้ากับตระกูลฝูนั้น เพียงการซื้อขายเพียงรอบหนึ่งก็ทำกำไรคิดเป็นครึ่งหนึ่งของธุรกิจทั้งหมดของตระกูลเติ้งแล้ว! หากไม่บ้าสิ้นดี เขาจะยอมแบ่งผลประโยชน์ก้อนใหญ่เช่นนี้ให้เหลียนฟางโจวไปง่าย ๆ ได้อย่างไร!

“เกรงว่าจะไม่เหมาะกระมัง?” ท่านเติ้งกดโทสะไว้ ลอบปรายตามองเหลียนฟางโจวด้วยสายตาเย็นชา พลางเอ่ยเสียงเรียบ “นี่คือการค้าระหว่างตระกูลเติ้งกับตระกูลฝู ฮูหยินหลี่ แม้ว่าท่านจะเป็นฮูหยินของผู้ว่าการมณฑล แต่ก็มิใช่เรื่องที่จะก้าวก่ายบ้านผู้อื่นได้กระมัง? ฮูหยินหลี่ควรถอยห่างไว้เสียจะดีกว่า!”

เหลียนฟางโจวยกยิ้มพลางตอบอย่างเริงร่า “ข้าก็ว่าแล้วว่านายท่านเติ้งช่างถือระยะห่างเกินไป! การค้ากับตระกูลฝูนั้นมิใช่มีแต่บ้านท่านที่ทำได้มิใช่หรือ? เรื่องใด ๆ ย่อมมีผู้มาก่อนมาหลัง นายท่านเติ้งจะไม่รอให้ข้าดำเนินการเสร็จสิ้นก่อนแล้วค่อยตามมาทีหลังเล่า?”

นายท่านเติ้งกล่าวเสียงเย็นเยียบ “ฮูหยินหลี่ อย่าได้กดขี่กันเกินไปนัก! ตระกูลฝูกับตระกูลเติ้งค้าขายกันมากว่าสิบปี เรื่องนี้ไม่ถึงคราวที่คนนอกจะยื่นมือเข้ามาแทรกได้หรอก!”

เหลียนฟางโจวทำหน้าเหมือนผู้บริสุทธิ์ เอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน “นายท่านเติ้งคงพูดผิดไปกระมัง? ข้าไปแทรกการค้าสิบกว่าปีของท่านตั้งแต่เมื่อใดกัน? หากท่านอยากสานต่อ ก็จงไปหาคนของตระกูลฝูที่ค้าขายกับท่านมาสิบกว่าปีสิ ข้ารับรองว่าจะไม่ยุ่งแม้แต่น้อย ไม่แม้แต่จะแตะต้องขอบเขตเลยด้วยซ้ำ!”

“เจ้า—!” ท่านเติ้งสะท้านในอก หน้าขึ้นสีแดงก่ำด้วยโทสะ “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น! ฮูหยินหลี่อย่าได้จับคำมาบิดเบือน!”

เหลียนฟางโจวยิ้มขบขัน “ข้าก็มิได้กล่าวว่าท่านหมายความอย่างใดเสียหน่อย! แต่ท่านกับนายท่านฝูมีการค้ากันหรือยัง? ยังไม่มีใช่หรือไม่? มีสัญญาผูกพันกันไว้หรือไม่? ก็ยังไม่มีมิใช่หรือ! เช่นนั้นแล้ว เหตุใดข้าจะไม่อาจทำการค้ากับนายท่านฝูได้เล่า? เพียงเงื่อนไขที่ต่างฝ่ายพอใจ การค้าก็สำเร็จแล้ว! ท่านเติ้ง—ครั้งนี้เกรงว่าท่านคงมาเสียเที่ยวแล้วล่ะ ขอเชิญกลับเถิด!”

“เป็นไปไม่ได้!” ท่านเติ้งผุดลุกขึ้นทันที ตวาดด้วยโทสะ “ฮูหยินหลี่ เจ้าอย่ากดขี่กันเกินไปนัก!”

เขาอยากจะอธิบายบางอย่างให้ฝูลี่ฟัง แต่กลับจนปัญญา ไม่รู้จะเริ่มต้นจากตรงไหน!

เพราะหากพูดตามจริง เรื่องนี้ช่างน่าอับอายไม่น้อย—ฝูเจียเยว่และบุตรชายผู้เคยทำการค้ากับตนมาก่อน กลับเป็นคู่แค้นฝังรากลึกกับฝูลี่ผู้เป็นเจ้านายตระกูลในปัจจุบัน เช่นนั้นแล้ว คำมั่นสัญญาที่ฝูเจียเยว่พ่อลูกเคยให้ไว้ ต่อให้พูดสักพันครั้ง ฝูลี่จะยอมรับว่ายังมีผลอยู่อีกหรือ?

ทว่าการค้าของตนกลับไม่มีทางขาดตระกูลฝูได้!

แต่เดิมเขาคิดว่า—ตระกูลฝูก็ไม่อาจขาดตนเช่นกัน สินค้าที่ตระกูลฝูนำเข้ามีเพียงตระกูลเติ้งเท่านั้นที่สามารถรองรับได้โดยไม่เสียหาย และสินค้าที่ตระกูลฝูจำเป็นต้องส่งออกจำนวนมหาศาลไปยังน่านน้ำตะวันตก ก็มีเพียงตระกูลเติ้งเท่านั้นที่สามารถจัดหาให้ได้อย่างต่อเนื่องมั่นคง

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงตัดสินใจมาที่นี่

ไม่เช่นนั้น เขาย่อมไม่มีวันก้าวเข้าประตูตระกูลฝูอีก! เพราะเวลานี้มิใช่ดังเช่นวันวานแล้ว!

แต่ใครจะคาดคิดว่า—ทุกสิ่งกลับถูกฮูหยินผู้ว่าการมณฑลผู้นี้เข้ามาก่อกวนเสียสิ้น!

ฝูลี่รีบลุกขึ้นยิ้มพลางเอ่ยว่า “นายท่านเติ้ง เชิญนั่ง ๆ มีอะไรก็พูดคุยกันดี ๆ ไยต้องทำให้เสียไมตรีด้วยเล่า ฮ่า ๆ!”

นายท่านเติ้งเห็นท่าทีของฝูลี่เป็นคนอัธยาศัยดี ชอบประนีประนอม ใจก็พลันสงบลงเล็กน้อย ความมั่นใจก็กลับมาอยู่บ้าง

เขาไม่อาจทำเป็นเสียมารยาทได้ จึงค้อมมือขอโทษอย่างจริงใจ “ทำให้นายท่านฝูต้องขบขันเสียแล้ว! พี่ใหญ่มาที่นี่ก็ด้วยความจริงใจ ต้องการสานต่อการค้ากับตระกูลฝู หาได้มีเจตนาอื่นไม่ หากถ้อยคำใดล่วงเกินไป ก็ขอนายท่านฝูให้อภัยเถิด นายท่านฝูหากมีข้อเรียกร้องหรือข้อแนะนำประการใด ก็โปรดเอ่ยมาได้เลย!”

“แน่นอน ๆ!” ฝูลี่รีบหัวเราะรับ “ตระกูลเติ้งกุมเส้นทางการค้าอยู่หลายสาย มีร้านค้าอยู่ทั่วมณฑลหนานไห่ มีใครจะค้าขายแล้วขาดตระกูลเติ้งได้เล่า? ฮ่า ๆ ข้าเพิ่งเข้ามารับตำแหน่งใหม่ ยังไร้ประสบการณ์นัก ต่อไปย่อมต้องรบกวนนายท่านเติ้งช่วยชี้แนะอีกมากทีเดียว!”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1269 การช่วงชิงกักตุนสินค้า

 

บทที่ 1269 การช่วงชิงกักตุนสินค้า

หลี่ฟู่ได้แต่มองตาปริบ ๆ เห็นภรรยาของตนราวกับมือเปล่าจับหมาป่าขาว เพียงพลิกมือก็ขายกองสินค้าที่สูงราวภูเขาออกไปในราคาสูง ได้กำไรมากกว่าปกติถึงสองเท่า!

เหลียนฟางโจวเหลือบตามองตั๋วเงินกองหนาในมือ ยิ้มพลางเอ่ยว่า “ตระกูลเติ้งนี่ช่างมั่งคั่งยิ่งนัก เงินจำนวนมหาศาลเช่นนี้พูดจะหยิบออกมาก็หยิบออกมาได้ ครานี้ทุนสำหรับการลงมือก้าวต่อไปก็สมบูรณ์พร้อมแล้ว!”

หลี่ฟู่หัวเราะพลางส่ายหน้า ถอนหายใจว่า “นายท่านเติ้งต้องมาเจอคู่แข่งอย่างเจ้า นับว่าโชคชะตาของบรรพบุรุษเขาไม่ส่องแสงเลยจริง ๆ!”

เหลียนฟางโจวหัวเราะ “พู่” ออกมา ก่อนทำหน้าจริงจังกล่าวว่า “คำของสามีผิดไปแล้ว สุสานบรรพบุรุษไม่ปล่อยควันเขียวนั่นต่างหากที่เป็นเรื่องปกติ ข้ายังไม่เคยเห็นบ้านผู้ใดที่สุสานบรรพบุรุษปล่อยควันเขียวสักครั้งเลย!”

ทั้งสองพูดพลางหัวเราะเสียงดังออกมา

เดิมที ตระกูลเหลียง ตระกูลเล่อเจิ้ง ตระกูลลั่ว และตระกูลอื่น ๆ ล้วนคิดว่าครานี้ตระกูลเติ้งอาจจะมาขอความช่วยเหลือจากพวกเขา จนต่างก็เตรียมการว่าจะช่วยเหลืออย่างไรไว้แล้ว

ทว่าไม่คาดคิดว่าทางตระกูลเติ้งกลับเงียบเชียบ ไม่นานก็มีข่าวแพร่ออกมาว่าสินค้าของตระกูลเติ้งได้ถูกขนขึ้นเรือออกเดินทางแล้ว.

ตระกูลเล่อเจิ้งถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ โล่งอกนักหนา—เคราะห์ดีที่ในที่สุดก็ไม่ต้องไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยากนี้!

ฝ่ายประมุขสกุลลั่วกลับอดรนทนไม่ได้ รีบขึ้นเรือนไปถามนายท่านเติ้งโดยตรง ว่าแก้ไขเรื่องนี้ได้อย่างไร?

ทันใดนั้นนายท่านเติ้งก็รู้สึกขุ่นเคืองอยู่ในใจ เรื่องนี้พูดออกมาไม่ใช่เกียรติอันใด สำหรับเขาแล้วกลับเหมือนเป็นความอับอายยิ่ง—ถึงกับต้องพึ่งพาเหลียนฟางโจว จึงจะรอดพ้นวิกฤตไปได้!

คุณชายลั่วถามขึ้นมาเช่นนี้ ไม่ใช่ยิ่งเท่ากับทำให้เขาเสียหน้าอย่างเปิดเผยหรือ? นายท่านเติ้งจึงเลี่ยงตอบอ้อมแอ้ม เปลี่ยนหัวข้อไปมา แต่ไม่ยอมเอ่ยตรง ๆ สักคำ

คุณชายลั่วก็พลอยฉงน คิดว่านายท่านเติ้งคงมีเหตุสุดวิสัยจึงพูดไม่ได้ จึงไม่ซักไซ้ต่อ กลับมาคฤหาสน์แล้วค่อยสั่งคนให้สืบหาความจริง ผลลัพธ์ที่ได้ทำเอาเขาหัวเราะไม่ออก รู้สึกทั้งขบขันทั้งดูแคลนบุคลิกของนายท่านเติ้ง—ไม่คาดคิดเลยว่าจะเป็นคนประเภท ปิดหูขโมยกระดิ่ง(ปิดหูไม่ฟังสิ่งใด) เช่นนี้! จะไปกังวลอันใดกันเล่า เรื่องที่ทำไปแล้วก็ทำไปแล้ว ยังจะกลัวคนเอาไปพูดอีกหรือ?

ส่วนที่จวนตระกูลเหลียงนั้น เหลียงจิ้นกลับมัวแต่ครุ่นคิดหาความลี้ลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง เขาไม่เชื่อเลยว่า หญิงเจ้าเล่ห์ผู้นั้นจะมีน้ำใจดีงามถึงเพียงนั้น ยอมขายสมุนไพรหายากที่ได้มาด้วยความยากลำบากทั้งหมดออกให้นายท่านเติ้งไปง่าย ๆ เช่นนั้น!

แม้จะขายได้ราคาสูง แต่สตรีผู้นั้นหาใช่คนเห็นแก่เงินทองเพียงอย่างเดียวไม่ นางจะไม่รู้ได้อย่างไรว่า หากนายท่านเติ้งไม่สามารถส่งมอบสินค้าให้แก่ลูกค้าประจำ ตระกูลเติ้งจะต้องสูญเสียมหันต์เพียงใด? นั่นไม่ใช่สิ่งที่เงินทองจะชดเชยได้เลย!

หญิงเจ้าเล่ห์ผู้นี้… นางคิดจะทำอะไรกันแน่?

เหลียงจิ้นยิ่งคิดก็ยิ่งเดือด ยิ่งเดือดยิ่งกัดฟันจนกรามแทบแตก ตอนแรกเขาช่างโง่เง่าแท้ ถึงได้ปล่อยให้นางล่อลวงเอาได้!

เหลียงจิ้นยังครุ่นคิดไม่ออกว่าเหลียนฟางโจวกำลังวางแผนอะไรอยู่ ก็มีข่าวลือเล็ดรอดออกมา—นางกำลังจะกว้านซื้ออ้อยจำนวนมหาศาลเพื่อใช้ทำการผลิตน้ำตาล นางถึงกับเลือกที่ดินไว้เรียบร้อยแล้ว มอบหมายให้พ่อค้าภายใต้อาณัติจ้างคนงาน สร้างโรงงานผลิตน้ำตาลขึ้นในหลายหัวเมืองที่อุดมไปด้วยไร่อ้อย! เกษตรกรเจ้าของไร่อ้อยยังมิทันได้ลงมือปลูก แต่นางกลับส่งคนไปติดต่อและจ่ายเงินมัดจำล่วงหน้า เพื่อจองอ้อยเอาไว้แล้ว!

นายท่านเติ้งเจ็บตัวครั้งหนึ่งมาแล้ว เขาจะยอมเจ็บตัวซ้ำอีกได้อย่างไร?

เพิ่งจัดการบรรทุกสมุนไพรป่าออกเดินทางไปหมาด ๆ ครั้นได้ข่าวนี้ เขารีบเรียกบรรดาหลงจู๊ร้านและหัวหน้าการงานทั้งหลายมาปรึกษา สั่งการให้ส่งคนงานฝีมือดีถือเงินไปหาชาวไร่อ้อย แข่งขันกับเหลียนฟางโจว ต้องเร่งแย่งกันสั่งจองอ้อยให้ได้มากที่สุดก่อนนาง!

ต้องรู้ไว้ว่า มณฑลหนานไห่คือแหล่งผลิตน้ำตาลอ้อยที่สำคัญที่สุดของทั้งแผ่นดินต้าโจว กำลังการผลิตน้ำตาลถึงเกือบเจ็ดส่วนในสิบส่วนของแคว้นต้าโจวทั้งหมดล้วนมาจากมณฑลหนานไห่ และในเจ็ดส่วนนั้น ตระกูลเติ้งกุมไว้มากกว่าหกส่วน!

การทำน้ำตาลและขายน้ำตาล เป็นกิจการใหญ่รองจากการค้าทะเลนอกของตระกูลเติ้ง ทำกำไรคิดเป็นเกือบสามส่วนในสิบของรายได้ทั้งปี!

หากธุรกิจทำน้ำตาลนี้ถูกเหลียนฟางโจวแย่งชิงไป ตระกูลเติ้งย่อมขาดสภาพคล่องทันที เงินหมุนไม่พอแน่!

นายท่านเติ้งได้แต่แอบขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน—ฮูหยินของท่านผู้ว่าการมณฑลผู้นี้เป็นอะไรกันแน่? บ้านอื่นไม่ไปยุ่ง กลับตั้งใจมุ่งรังควานแต่ตระกูลตน!

แต่สิ่งที่ทำให้เขาเจ็บใจที่สุดก็คือ นางเล่นงานทุกเรื่องชัดเจนว่าเล็งมาที่ตระกูลเติ้ง แต่หากมองผิวเผินแล้วกลับไม่มีเรื่องใดผูกพันกับตระกูลเติ้งเลย—การค้าขายก็แค่ คนยินดีขาย คนยินดีซื้อ เจ้าจะไปเอาผิดนางได้อย่างไร?

บ่าวไพร่ของเหลียนฟางโจวทุ่มเงินซื้อมือเติบจนนายท่านเติ้งเพิ่งจะฉุกคิดได้—แท้จริงแล้วฮูหยินผู้นี้เอาเงินที่ตนเพิ่งเสียให้ไปหันกลับมาเล่นงานตนอีกนี่เอง!

นายท่านเติ้งโกรธจนแทบจะกระอักเลือด! แม้แต่เขาเองยังคิดว่า หากจะโง่เสียหน่อย ไม่ทันได้มองเห็นความจริงข้อนี้ ก็คงจะไม่เจ็บใจถึงเพียงนี้!

ท่ามกลางโทสะที่พุ่งพล่าน นายท่านเติ้งกัดฟันสั่งการทันที ให้เพิ่มกำลังคนไปกวาดเก็บบรรดาชาวไร่อ้อยให้ได้มากที่สุด! ครั้นถึงเดือนเก้า เดือนสิบ อ้อยที่อยู่ในมือเขาจะต้องมากกว่าเหลียนฟางโจวให้จงได้! มิใช่เพียงมากกว่าเล็กน้อย แต่ต้องมากกว่าหลายเท่าตัว!

เมื่อเหลียนฟางโจวกับนายท่านเติ้งลงสนามแก่งแย่งกันเช่นนี้ ข่าวลือก็แพร่สะพัดราวกับลมพายุ พาให้เหล่าพ่อค้าในสายนี้ถูกดึงเข้ามาเกี่ยวพันแทบทั้งหมด

ชั่วพริบตาเดียว ทั้งมณฑลหนานไห่กลับคึกคักราวงานมหรสพ ไม่ว่าที่ใดที่มีการปลูกอ้อย ก็มักจะเห็นเหล่าหลงจู๊ร้าน คหบดี และบ่าวคนสนิทต่างตะบึงเดินทางอย่างเร่งรีบ มุ่งหน้าไปเจรจาและวางเงินมัดจำ

ต้องรู้ไว้ว่า ในแต่ละปี เดือนเก้าเดือนสิบจึงจะเป็นเวลาซื้ออ้อย ทว่าก็ไม่เคยปรากฏคนมีหน้ามีตาในแต่ละสำนักการค้าพากันลงสนามมากมายเช่นนี้ ปกติเพียงแค่ส่งบ่าวหนึ่งคนมาจัดการเรื่องซื้อขายก็เพียงพอแล้ว

บางครั้งยังต้องเป็นชาวไร่อ้อยเองที่จ้างรถบรรทุกอ้อยไปขายที่โรงงานเสียด้วยซ้ำ!

แล้วปีนี้เล่า? ไม่เพียงแต่มีคนหลั่งไหลมามากมาย ยังเร่งรีบทำสัญญาล่วงหน้า จ่ายเงินมัดจำกันพร้อมหน้า ทุกคนต่างกระตือรือร้นยิ่งนัก! เกษตรกรไม่น้อยที่เดิมทีไม่คิดจะปลูกอ้อยก็พลอยเปลี่ยนใจหันมาปลูกกันถ้วนหน้า!

ไม่นานก็มีข่าวเล็ดรอดออกมาว่า เรื่องทั้งหมดนี้แท้จริงแล้วเป็นฮูหยินของท่านผู้ว่าการมณฑลที่เป็นผู้ริเริ่มลงมือก่อน ทำให้ผู้คนทั้งหลายต่างบังเกิดความรู้สึกชื่นชมในตัวนางขึ้นมาอย่างมาก

พอชอบพอกับฮูหยินแล้ว ก็พลอยให้ความเคารพนับถือตกทอดมาถึงท่านผู้ว่าการมณฑลคนใหม่ด้วย

เหลียนฟางโจวนั่งฟังพ่อค้าเหลี่ยว ผู้รับผิดชอบเรื่องนี้ เล่าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นถึงสภาพ “ศึกอ้อย” ที่กำลังคุกรุ่นอยู่ทั่วทั้งแผ่นดิน นางก็หัวเราะร่วนไปกับชุนซิ่ง หงอวี้ และพวกพ้อง ราวดอกไม้เริงระบำกลางสายลม

ครั้นหัวเราะเล่นกันอยู่พักหนึ่ง เหลียนฟางโจวจึงเอ่ยถามพ่อค้าเหลี่ยวว่า “ตอนนี้ในมือเรามีอ้อยกี่ส่วนแล้ว?”

พ่อค้าเหลี่ยวได้ฟังก็พลันตื่นตัว รีบตอบด้วยความกระตือรือร้นว่า
“คาดว่ามีราวสองส่วนครึ่ง ส่วนใหญ่กระจุกอยู่ที่ฝูชิง ฮั่วเถียน หย่งหนิง อวี้เซียว หลิงหยวน กว่างเซียน และพื้นที่รอบ ๆ เหล่านั้นขอรับ”

เหลียนฟางโจวพยักหน้าพลางยิ้ม “สองส่วนครึ่งหรือ? เพียงเท่านี้ก็มากพอแล้ว! ส่งคำสั่งลงไป ไม่จำเป็นต้องซื้อเพิ่มอีก เพียงแต่ภายนอกอย่าได้ทำให้ดูเงียบ ให้แสดงท่าทีเสมือนยังคงรับซื้ออยู่ ข้าต้องการให้ตระกูลเติ้งกักตุนไว้ในมือไม่น้อยกว่าห้าส่วน!”

พ่อค้าเหลี่ยวหัวเราะเบา ๆ พลางกล่าวว่า “ฮูหยินโปรดวางใจ! ตระกูลเติ้งคราวนี้กลัวว่าจะตามหลังท่านไม่ทัน จึงทุ่มกำลังทั้งหมดมาแย่งกับพวกเรา! ห้าส่วนหรือ? นั่นแน่นอนว่าต้องมี! อีกอย่าง ชื่อเสียงของตระกูลเติ้งก็อย่างที่รู้ ๆ กัน นอกจากบ้านเราแล้ว ยังมีใครกล้าออกหน้ามาแข่งกับเขาอีกเล่า? ที่เหลือก็แค่เก็บเศษเก็บซากจากตระกูลเติ้งเท่านั้นเอง! ผู้น้อยคาดว่าตอนนี้สัญญาอ้อยในมือนายท่านเติ้งคงเกินห้าส่วนครึ่งแล้วแน่ขอรับ!”

เหลียนฟางโจวยิ้มพยักหน้า เอ่ยว่า “เช่นนั้นก็ดีแล้ว! เขาชอบแย่งนักมิใช่หรือ? งั้นครานี้ข้าก็จะยกให้เขาไปก็แล้วกัน—ฮึ! ขอเพียงแต่เขาจะรับไหวเถิด!”

หลังจากพ่อค้าเหลี่ยวล่าถอยไป เหลียนฟางโจวก็อ้างเหตุว่าจะไปเฉวียนโจวเพื่อเยี่ยมเยียน ตรวจตราเส้นทางการค้า แล้วจึงพาบุตรชายออกเดินทางอย่างสบายใจ

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1268 การค้าที่เลี่ยงไม่ได้

 

บทที่ 1268 การค้าที่เลี่ยงไม่ได้

นายท่านเติ้งไม่ได้สังเกตเห็นสายตาประหลาดใจจากคนสนิทที่คอยรับใช้ข้างกายเลยแม้แต่น้อย เขาเดินขึ้นรถม้าด้วยใบหน้าบึ้งตึง มุ่งหน้าตรงไปยังโรงน้ำสาทันที

เมื่อได้พบหน้ากัน เหลียนฟางโจวก็ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจในทันทีถึงเจตนาของนายท่านเติ้ง นางจึงยกมุมปากยิ้มพลางหยอกเย้าว่า: “นายท่านเติ้งวันนี้ดูภูมิฐานแจ่มใสจริงๆ นะคะ!”

นายท่านเติ้งเข้าใจไปเองว่า สายตาที่ชะงักไปของนางเป็นเพราะความผิดหวังที่เห็นเขาไม่ได้พ่ายแพ้จนซูบซีดโรยแรง ในใจเขาจึงนึกกระหยิ่ม ยิ่งยโส แค่นเสียงเหอะพลางยิ้มหยัน: “ข้ากินอิ่มนอนหลับ สุขภาพจิตดีเยี่ยม แล้วจะไม่แจ่มใสได้อย่างไร? ไม่ทราบว่าฮูหยินผู้ว่าการมณฑลเชิญข้ามาวันนี้ มีธุระอันใดหรือ?”

เขาถามเข้าประเด็นทันที เห็นได้ชัดว่าไม่อยากจะเสียเวลาพูดจาไร้สาระกับเหลียนฟางโจวแม้แต่ประโยคเดียว

เหลียนฟางโจวได้ยินคำพูดเหล่านี้ก็นึกถึงสำนวนหนึ่งขึ้นมาทันที: “ทำตัวเข้มแข็งแต่ภายในกลวงโบ๋!”

นางคิดไม่ถึงเลยว่า คนที่เฉลียวฉลาดอย่างนายท่านเติ้ง พอถึงคราวโกรธจัดและดื้อรั้นจะทำพลาดเรื่องพื้นๆ แบบนี้ ประหนึ่งเส้นผมบังภูเขาเลยทีเดียว! เขากำลังจงใจ "ประชันหน้า" กับนางอย่างเอาเป็นเอาตาย

จะว่าไปนางก็นับว่าซวยไม่น้อย คนบางคนพอชินกับการใช้อำนาจบาตรใหญ่ ก็มักจะมองว่าความเอาแต่ใจของตนเป็นเรื่องที่ถูกต้องชอบธรรมตามลิขิตฟ้า!

ทั้งที่เป็นการแข่งขันกันอย่างเป็นธรรมแท้ๆ แต่เขากลับรู้สึกฝังใจว่านางมาละเมิดผลประโยชน์ของเขา แย่งชิงสิ่งของที่ควรจะเป็นของเขาโดยชอบธรรมไป!

เหลียนฟางโจวยิ้มแล้วกล่าวว่า: “นายท่านเติ้งเป็นคนยุ่ง หากไม่มีธุระสำคัญ ข้าก็คงไม่กล้ารบกวน! ข้าแค่อยากทำการค้ากับใต้เท้าสักอย่าง ไม่ทราบว่าท่านจะสนใจไหม?”

“เจ้า?” นายท่านเติ้งเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน: “ฮูหยินผู้ว่าการมณฑลช่างมีความสามารถเหลือล้นจริงๆ สนใจอยากจะสอดมือไปทุกเรื่องเชียวนะ! ทำการค้ากับข้าหรือ? หรือว่าจะส่งคนมาขอซื้อของป่าและสมุนไพรจากมือข้ากันล่ะ?”

เมื่อพูดถึงเรื่องที่เขาเพิ่งพ่ายแพ้อย่างยับเยินไปหมาดๆ ใบหน้าของนายท่านเติ้งก็พลันมืดครึ้มและบึ้งตึงขึ้นมาทันที

เหลียนฟางโจวหัวเราะร่าพลางเอ่ยว่า: “นายท่านเติ้ง คราวนี้ท่านพูดกลับกันแล้ว! ข้าไม่ได้จะซื้อของป่าและสมุนไพรจากท่าน แต่ข้าต้องการจะขายของป่าและสมุนไพรทั้งหมดที่มีในมือให้กับท่านต่างหาก ไม่ทราบว่าใต้เท้าพอจะสนใจบ้างไหม?”

นายท่านเติ้งชะงักไป ดวงตาเบิกกว้างจนตั้งตัวไม่ติดอยู่พักใหญ่ นึกสงสัยว่าตนเองหูฝาดไปหรือเปล่า

นางจะใจดีขนาดนั้นเชียวหรือ?

ทว่า หากสินค้าทั้งหมดในมือนางถูกขายต่อมาที่เขา ปัญหาที่เขากำลังเผชิญอยู่ก็จะมลายหายไปทันที เขาสามารถส่งมอบของให้ลูกค้าเก่าได้ตามกำหนด...

แต่การจะซื้อต่อจากมือนาง ราคามันก็คงจะ...

นายท่านเติ้งเริ่มรู้สึกไม่ยินยอม: ทำไมข้าต้องยอมให้นางได้เปรียบด้วย!

ครั้นจะปฏิเสธไปเลย ก็รู้สึกเสียดายโอกาสอยู่เหมือนกัน!

เหลียนฟางโจวแอบขำในใจ นางแสร้งทอดถอนใจเบาๆ แล้วกล่าวว่า: “ไม่อยากให้นายท่านเติ้งขำหรอกนะคะ แต่ข้าเองก็จนปัญญาแล้วจริงๆ สินค้าที่รับซื้อมาเยอะแยะขนาดนี้ ในเวลาอันรวดเร็วข้าหาคนรับซื้อที่เหมาะสมไม่ได้เลย ถึงได้เข้าใจตอนนี้นี่เองว่า การค้าสายนี้น่ะมันไม่ได้ทำกันง่ายๆ เลยจริงๆ!”

นายท่านเติ้งแค่นยิ้มเย็นชา ในใจนึกว่า: เจ้าเพิ่งจะรู้เรอะ?

ความรู้สึกสะใจพุ่งพรวดขึ้นมาในอกอย่างบอกไม่ถูก ใบหน้าของเขาจึงดูผ่อนคลายลงบ้างเล็กน้อย

เหลียนฟางโจวยิ้มอีกครั้ง พร้อมกับกล่าวอย่างเปิดเผยว่า: “ข้าคิดไปคิดมา ก็คิดถึงแต่นายท่านเติ้งนี่แหละ! มีเพียงท่านเท่านั้นที่มีกำลังพอจะรับซื้อสินค้ามากมายขนาดนี้รวดเดียวได้! ข้าเองก็คงต้องบากหน้ามาอ้อนวอนขอความเมตตาจากนายท่านเติ้งดู ไม่ทราบว่านายท่านจะยอมยื่นมือเข้าช่วยสักนิดได้ไหม?”

นายท่านเติ้งรู้สึกปลอดโปร่งโล่งอกอย่างยิ่ง ถึงขั้นลำพองใจเลยทีเดียว ความอัดอั้นตันใจก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น!

ในใจนึกว่า: ถือว่าเจ้ายังพอมีสำนึกรู้อยู่บ้าง! รู้ซะบ้างว่าต่างอาชีพก็เหมือนต่างภูเขา ใช่ว่ามีเงินนิดหน่อย มีคนไม่กี่คนแล้วจะมาสอดมือทำสุ่มสี่สุ่มห้าได้! เหอะ นอกจากตระกูลเติ้งของเราแล้ว ในเมืองหนานไห่นี้จะมีใครหน้าไหนกล้ารับซื้อของป่าล้นหลามขนาดนี้ไหวอีกล่ะ?

นายท่านเติ้งไม่ได้นึกสงสัยในคำพูดของเหลียนฟางโจวเลยแม้แต่น้อย หลังจากแอบหยิ่งผยองอยู่ในใจพักหนึ่ง เขาก็แสร้งทำเป็นกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า: “ในเมื่อฮูหยินผู้ว่าการมณฑลกล่าวมาถึงเพียงนี้ ผู้น้อยก็มิกล้าขัดศรัทธา ไม่ไว้หน้าท่านไม่ได้! เพียงแต่ผู้น้อยเป็นพ่อค้า เมื่อทำการค้าก็ต้องว่ากันตามเนื้อผ้า เรื่องราคา...”

พอเหลียนฟางโจวได้ยินนายท่านเติ้งพูดถึงเรื่องราคา นางก็พลันแสดงท่าทีร้อนรน รีบขัดจังหวะขึ้นมาทันควันด้วยท่าทางกระวนกระวายว่า: “นายท่านเติ้ง ท่านจะให้ข้าขาดทุนไม่ได้นะ!”

นางเริ่มโอดครวญทันที: “เพื่อรับซื้อของพวกนี้มา ไม่กลัวท่านจะขำหรอกนะคะ ข้าต้องยอมจ่ายเงินทิ้งไปเปล่าๆ ปลี้ๆ ตั้งมากมาย! อย่างน้อยที่สุด ถึงจะไม่ได้กำไร ท่านก็ห้ามทำให้ข้าขาดทุนสิคะจริงไหม? ตระกูลเติ้งของท่านออกจะมั่งคั่ง แต่ข้า... เหอะๆ คือเรื่องนี้ นายท่านคงไม่ใจแคบขนาดนั้นหรอกกระมัง?”

เมื่อเห็นเหลียนฟางโจวทำตัวลนลานไร้กิริยาผู้ดีเพียงเพราะเรื่องเงิน นายท่านเติ้งก็รู้สึกเหยียดหยามอยู่ในใจอย่างมาก เขานึกดูแคลนนางสารพัด ทว่านั่นกลับทำให้ความระแวงที่มีต่อนางลดน้อยลงโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงที่พูดจึงเริ่มเจือแววยิ้มเยาะออกมาบ้าง: “นั่นย่อมแน่นอนอยู่แล้ว ต่อให้ตระกูลเติ้งของเราต้องยอมขาดทุน ก็มิกล้าทำให้ฮูหยินผู้ว่าการมณฑลต้องขาดทุนหรอกครับ! เชิญฮูหยินหลี่ว่ามาได้เลยว่าในเรื่องราคานี้ท่านต้องการอย่างไร?”

เหลียนฟางโจวทำท่าเขินอายเล็กน้อยพลางหัวเราะ “แหะๆ” นางหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ คลี่ออกดูครู่หนึ่ง แล้วจึงบอกตัวเลขตัวหนึ่งให้นายท่านเติ้งฟังพร้อมรอยยิ้ม

นายท่านเติ้งชะงักไป คิ้วขมวดมุ่นทันที ใบหน้าเริ่มดูไม่ค่อยสู้ดีนัก

เหลียนฟางโจวคอยสังเกตสีหน้าเขาอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นดังนั้นนางก็เริ่มโอดครวญต่อ พร่ำพรรณนายาวเหยียดว่านางขาดทุนตรงนั้นตรงนี้ไปเท่าไหร่ แม้ราคาที่บอกจะดูไม่น้อย แต่จริงๆ แล้วนางแค่ได้ทุนคืนเท่านั้นเอง ไม่ได้กำไรเลยแม้แต่นิดเดียว

มิเช่นนั้น นางจะมาหาเขาทำไมกัน?

นายท่านเติ้งไม่สงสัยในคำพูดของนางเลย ยิ่งได้ฟังนางพรรณนาความลำบากเขาก็ยิ่งเชื่อสนิทใจ—เดิมทีเขาก็ปักใจเชื่ออยู่แล้วว่านางไม่ใช่คนในวงการนี้ ทำการค้าสายนี้ไม่รอดแน่!

ด้วยความรอบคอบ นายท่านเติ้งไม่ได้ตอบตกลงทันที เพียงแต่บอกว่าจะขอกลับไปพิจารณาดูก่อน

เหลียนฟางโจวจึงยิ้มรับ: “ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้ข้าจะให้คนไปฟังคำตอบที่จวนตระกูลเติ้งนะเจ้าคะ! ขอเป็นพรุ่งนี้เลย หากนานกว่านี้ข้าคงรอไม่ไหว ไม่อย่างนั้นก็คงต้องจำใจจ้างเรือจ้างรถขนไปเสี่ยงโชคขายที่เมืองอื่นแทนแล้วล่ะค่ะ!”

ใจของนายท่านเติ้งกระตุกวูบขึ้นมาอีกครั้ง จึงรีบกล่าวว่า: “ฮูหยินหลี่โปรดวางใจ พรุ่งนี้จะได้คำตอบแน่นอน! ท่านไม่เชี่ยวชาญราคาตลาด ต่อให้ส่งไปขายต่างเมืองก็ไร้ประโยชน์ ทั้งค่ารถม้า ค่าคนงาน ค่าเสียหายระหว่างทาง หากดูแลไม่ดี ความเสียหายจะประเมินค่าไม่ได้เลยนะขอรับ!”

“นึกไม่ถึงเลยว่าข้างในจะมีรายละเอียดเยอะขนาดนี้!” เหลียนฟางโจวทอดถอนใจพลางทำท่าปวดหัว

นายท่านเติ้งลอบยิ้มเย็น ก่อนจะขอตัวจากไป

เมื่อรีบกลับถึงจวน นายท่านเติ้งก็รีบหยิบลูกคิดและสมุดบัญชีมาดีดดัง "แป๊ะๆๆ" คำนวณอยู่นานเกือบสองชั่วยาม (4 ชั่วโมง) ถึงจะเสร็จสิ้น

พอเห็นผลลัพธ์ เขาก็ถึงกับอึ้งไป

ราคาที่เหลียนฟางโจวเสนอมานั้น เมื่อเทียบกับจำนวนเงินที่เขาต้องควักจ่ายชดเชยเพื่อรักษาความสัมพันธ์กับลูกค้าเก่าแล้ว ต่างกันเพียงแค่สามถึงห้าพันตำลึงเงินเท่านั้น แทบจะมองข้ามไปได้เลย

พูดง่ายๆ ก็คือ ไม่ว่าเขาจะรับซื้อของจากเหลียนฟางโจวหรือไม่ เขาก็ต้องเสียเงินเท่าเดิม ทว่าหากเขารับซื้อมา เหลียนฟางโจวจะยังได้กำไรติดปลายนวมไปบ้างเล็กน้อยและไม่ขาดทุนแน่ๆ

นายท่านเติ้งไม่อยากเห็นเหลียนฟางโจวได้กำไร

เขาเชื่อว่าหากเขาไม่รับซื้อของจากนาง นางต้องขาดทุนย่อยยับแน่! และนั่นย่อมเป็นการระบายความแค้นในใจเขาได้อย่างดี!

แต่ทว่า สำหรับลูกค้าเก่านั้น การส่งมอบสินค้าตัวจริงย่อมดีกว่าการชดเชยด้วยเงินเป็นไหนๆ! เพราะลูกค้าเหล่านั้นก็ต้องทำการค้าต่อ และพวกเขาก็มีลูกค้าของตัวเองเช่นกัน...

หลังจากชั่งน้ำหนักได้เสียอยู่นาน ในที่สุดนายท่านเติ้งก็กัดฟัน ยอมควักเงินก้อนโตรับซื้อของป่าและสมุนไพรทั้งหมดที่เหลียนฟางโจวรวบรวมมาได้ไว้เพียงผู้เดียว!

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1267 นัดเขาพบหน้า

 

บทที่ 1267 นัดเขาพบหน้า

ทางด้านฮูหยินเติ้งเองก็โกรธจัดจนกินไม่ได้นอนไม่หลับมาหลายวัน แค้นเก่าเก่ายังไม่ทันชำระ แค้นใหม่ก็ถาโถมเข้ามาซ้ำ! นางอดไม่ได้ที่จะยุยงให้นายท่านเติ้งใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรก เช่น ติดสินบนคนให้ลอบเข้าไปเผาโกดังสินค้าของเหลียนฟางโจว หรือจัดฉากใส่ร้ายสร้างความวุ่นวายต่างๆ นานา จนถูกนายท่านเติ้งปั้นหน้ายักษ์ดุด่าเข้าให้ พร้อมคำสั่งประกาศิตห้ามไม่ให้นางเข้ามายุ่งเกี่ยวกับธุรกิจการค้าของตระกูล!

มิเช่นนั้น นางจะได้เห็นดีแน่!

ช่างคิดออกมาได้! เขาไม่อยากทำงั้นหรือ? เขาไม่เคยคิดงั้นหรือ? แต่มันต้องดูด้วยว่าทำได้จริงไหม!

ฝ่ายนั้นมีทางการหนุนหลัง เป็นถึงผู้สูงสุดของมณฑลหนานไห่! ลูกน้องอาจจะไม่เยอะในแง่ปริมาณแต่ "คนของทางการ" น่ะมีล้นหลาม!

หากเกิดความผิดพลาด "ขโมยไก่ไม่สำเร็จแถมยังเสียข้าวสาร" (ทำไม่สำเร็จแถมยังซวยซ้ำ) คนที่ส่งไปดันตกอยู่ในมือนาง นั่นมิเท่ากับยื่นด้ามดาบให้เขามาจ่อคอตัวเองหรือไง?

ในขณะที่ฝั่งหนึ่งตกอยู่ในบรรยากาศมืดครึ้ม แต่อีกฝั่งอย่างเหลียนฟางโจวกลับเต็มไปด้วยความรื่นเริง

เหลียนฟางโจวแกว่งสมุดบัญชีในมือไปมา นี่คือสมุดรวบรวมรายการของป่าทั้งหมดที่รับซื้อมาได้ พร้อมประเมินมูลค่าตามราคาตลาด หลังจากหักต้นทุนทุกอย่าง ทั้งค่าขนส่ง ค่ารถม้า และค่าเสื่อมสภาพต่างๆ แล้ว นี่คือผลกำไรสุทธิที่ได้มา

“การค้านี้ทำกำไรได้ดีจริงๆ ขนาดเราลงทุนจัดหนักและวุ่นวายกันขนาดนี้ หักลบกลบหนี้แล้วยังเหลือกำไรเน้นๆ อย่างน้อยหนึ่งแสนตำลึงเงินเชียวนะ! พอถึงปีหน้า ต้นทุนคงที่หลายอย่างก็ตัดทิ้งไปได้ แถมถ้าชื่อเสียงเราติดตลาดแล้ว แหล่งสินค้าเพิ่มขึ้นอีกสักหนึ่งหรือสองส่วน กำไรก็จะยิ่งมหาศาลกว่านี้! ฮิๆ คราวนี้นายท่านเติ้งคงเต้นผางด้วยความโกรธแน่ๆ!”

เหลียนฟางโจวแค่จินตนาการก็นึกสะใจอย่างยิ่ง!

ในใจนึกด่าว่า สมน้ำหน้า! ใครใช้ให้ลูกสาวเจ้าไร้ยางอายมาหมายปองผู้ชายของข้ากันล่ะ!

จะว่าไป แม้ภายนอกนางจะทำเป็นไม่แยแสและไม่ใส่ใจ แต่ลึกๆ ในใจนางยังคงจดจำความแค้นนี้ไว้เสมอ ยิ่งบวกกับการกระทำต่างๆ ของตระกูลเติ้งในภายหลัง มันยิ่งทำให้นางหมายหัวตระกูลนี้ไว้ในบัญชีดำอย่างถาวร!

เงินหนึ่งแสนกว่าตำลึงไม่ใช่จำนวนน้อยๆ มันสามารถนำไปต่อยอดทำอะไรได้อีกมากมาย

ทว่าหลี่ฟู่นั้นชินชาเสียแล้วกับการเห็นภรรยาหาเงินเข้าบ้านราวกับสายน้ำไหล โดยเฉพาะตอนที่พัฒนาอสังหาริมทรัพย์ในเมืองหลวง เงินเข้ากระเป๋าถล่มทลายราวกับไปถอนหัวไชเท้าในสวน ดังนั้นพอได้ยินตัวเลขหนึ่งแสนตำลึงนี้ เขาจึงไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรนัก แต่กลับสนใจประโยคหลังของนางมากกว่า

“ตระกูลเติ้งคราวนี้ถือว่าพลาดท่าเสียทีครั้งใหญ่เลยล่ะ! หึๆ เจ้าว่าหลังจากนี้เขาจะทำอย่างไรต่อไป? ตระกูลเล่อเจิ้ง ตระกูลเหลียง หรือตระกูลหลัว ตระกูลไป๋ พวกเขาจะยื่นมือมาช่วยไหม?” หลี่ฟู่ถาม

ส่วนตระกูลฝูนั้น หลี่ฟู่ได้ตัดออกจากการพิจารณาโดยสิ้นเชิงอย่างไม่ต้องสงสัย

“ข้าเองก็คิดเช่นนั้นค่ะ!” เหลียนฟางโจวถอนหายใจเบาๆ พลางเป่าสมุดบัญชีในมือ แล้วหันไปยิ้มให้หลี่ฟู่ “สี่ตระกูลใหญ่ลงเรือลำเดียวกัน แม้แต่ตระกูลที่ยึดทางสายกลางอย่างเล่อเจิ้ง หากนายท่านเติ้งไปร้องขอถึงที่ มีหรือพวกเขาจะไม่ยื่นมือเข้าช่วย!”

หลี่ฟู่ขมวดคิ้ว “แต่เรื่องพวกนี้ทางการกลับเข้าไปแทรกแซงไม่ได้เนี่ยสิ น่าปวดหัวชะมัด!”

ถ้าเป็นการรบ ต่อให้สถานการณ์เสียเปรียบแค่ไหน เขาก็ยังพอจะหาลู่ทางพลิกแพลงได้ แม้ไม่กล้าการันตีว่าจะมีแผนการที่สมบูรณ์แบบ แต่รับรองว่าไม่มีทางพ่ายแพ้ยับเยินแน่ ทว่าพอเป็นเรื่อง "สงครามการค้า" หรือ "เล่ห์เหลี่ยมทางการเมือง" หลี่ฟู่กลับรู้สึกจนปัญญาจริงๆ

“น้องหญิง” หลี่ฟู่อดไม่ได้ที่จะกุมมือภรรยา จ้องมองนางด้วยสายตาเปี่ยมรักและเอ่ยเสียงนุ่ม “เจ้าต้องช่วยสามีนะ ไม่ว่าตระกูลไหนก็ห้ามให้พวกเขาช่วยตระกูลเติ้งเด็ดขาด เราจะยอมเห็นพวกเขารวมตัวกันเป็นปึกแผ่นเพราะเรื่องนี้ไม่ได้!”

เหลียนฟางโจวยกมุมปากยิ้ม หัวเราะคิกคักอย่างร่าเริง “วางใจเถอะ! ในเมื่อลงมือกับตระกูลเติ้งแล้ว ย่อมไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาพลิกกระดานแน่! การจะไปขอร้องคนอื่นน่ะ มันไม่ใช่เรื่องที่จะพูดออกมาได้ง่ายๆ หรอกนะ โดยเฉพาะคนอย่างนายท่านเติ้ง! ปกติชินแต่กับการอยู่เหนือผู้อื่น มีแต่คนต้องมาอ้อนวอนเขา เมื่อไหร่กันที่เขาต้องไปก้มหัวขอร้องคนอื่น? อีกอย่างตระกูลเติ้งในบรรดาสี่ตระกูลใหญ่น่ะรากฐานตื้นที่สุด ที่รวยขึ้นมาได้ก็เพราะมาทีหลัง นายท่านเติ้งคนนี้จึงรักศักดิ์ศรีและหน้าตามากกว่าตระกูลอื่นเสียอีก เหมือนกับว่าถ้าต้องไปขอร้องใครเข้า เขาจะดูด้อยกว่าคนอื่นทันที! เพราะฉะนั้น... รอดูฝีมือข้าก็แล้วกัน!”

หลี่ฟู่เลิกคิ้วกึ่งเชื่อกึ่งสงสัยพลางยิ้ม “คนเราพอถึงทางตันก็อาจไม่สนเรื่องหน้าตาก็ได้นะ ยังไงเขาก็เป็นพ่อค้า คงไม่โง่จนชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสียไม่เป็น หรือไม่รู้ว่าควรจะก้มหัวตอนไหน น้องหญิงดูมั่นอกมั่นใจขนาดนี้ มีแผนดีๆ อะไรเล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ จะได้เปิดหูเปิดตาบ้าง!”

เหลียนฟางโจวถูกเขาแหย่จนหัวเราะร่วน “จริงๆ ก็ไม่ใช่แผนเด็ดอะไรหรอก ข้าแค่ตัดสินใจว่า จะขายของป่าและสมุนไพรทั้งหมดที่รับซื้อมาได้... ให้เขาเอง! แน่นอนว่าเรื่องราคา เขาจะให้ข้าขาดทุนไม่ได้เด็ดขาด!”

ไม่ใช่แค่ไม่ขาดทุน แต่นางจะฟันกำไรก้อนโตเลยล่ะ! คราวนี้ต้องดูว่านายท่านเติ้งจะยอม "เลือดซิบ" หรือไม่! แต่ถึงตอนนั้น ต่อให้ไม่ยอมก็คงเลือกไม่ได้!

หลี่ฟู่ตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเสียงดังและถอนหายใจอย่างยอมใจ “เอาเถอะน้องหญิง! ข้าที่เป็นผู้ว่าการมณฑลนับจากนี้ขออยู่เฉยๆ ดูความสำเร็จอย่างเดียว เรื่องใหญ่ๆ รบกวนน้องหญิงตัดสินใจได้เลย แผนแบบนี้มีแต่เจ้าเท่านั้นที่คิดออก!”

คำพูดของเขาทำให้เหลียนฟางโจวพลอยหัวเราะไปด้วย

วันต่อมา เหลียนฟางโจวนัดนายท่านเติ้งพบกันที่โรงน้ำชา

ฮูหยินเติ้งด่าทอด้วยความแค้นเคืองว่าเหลียนฟางโจวต้องมีเจตนาร้ายแน่ๆ นางห้ามไม่ให้สามีไปเพื่อจะได้ไม่ตกหลุมพราง

นายท่านเติ้งจะยอมกลืนความโกรธนี้ลงคอได้อย่างไร? เขาแค่นเสียงเย็น “นางเจตนาร้ายอยู่แล้ว! คงตั้งใจจะมาโอ้อวดต่อหน้าข้าน่ะสิ! หึ ทำไมจะไม่ไปล่ะ? ยังไงก็ต้องไป! ข้าจะทำให้นางเห็นว่าข้าไม่ได้ใส่ใจ ตระกูลเติ้งของเราน่ะ ‘แพ้เป็น’! ข้าอยากรู้เจริงๆ ว่าถึงตอนนั้นนางจะมีหน้ามาดีใจอะไรอีก!”

นายท่านเติ้งวางแผนไว้พร้อมสรรพ ยอมทุ่มเงินชดเชยสักแสนกว่าตำลึงเพื่อปลอบโยนลูกค้าเก่า อย่างน้อยก็รักษาความสัมพันธ์และการค้าในระยะยาวไว้ก่อน! เงินแสนกว่าตำลึงแม้จะไม่ใช่จำนวนน้อย แต่สำหรับตระกูลเติ้งแล้วยังพอแบกรับไหว

ส่วนความอัดอั้นตันใจในครั้งนี้ ก็แค่จดบัญชีแค้นไว้ก่อน

หนทางยังอีกยาวไกล ความพ่ายแพ้ชั่วคราวจะนับเป็นอะไรได้? ครั้งนี้เขาแค่ประมาทไป ครั้งหน้าเหลียนฟางโจวอย่าหวังว่าจะมาโจมตีเขาตอนเผลอได้อีก! เขายังเชื่อมั่นเสมอว่าตระกูลเติ้งมีพละกำลัง และชื่อเสียงของตระกูลก็แข็งแกร่งกว่าเหลียนฟางโจวมากนัก ขอเพียงตระกูลเติ้งออกโรงสู้กันตรงๆ เหลียนฟางโจวไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้แน่นอน!

ส่วนเรื่องที่เหลียนฟางโจวและหลี่ฟู่กังวลว่าเขาจะไปขอความช่วยเหลือจากตระกูลอื่นนั้น นายท่านเติ้งไม่เคยคิดอยู่ในหัวเลยสักนิด!

เรียกได้ว่า เหลียนฟางโจวและหลี่ฟู่ประเมินความใจกว้างและความดื้อรั้นที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของเขา "สูงเกินไป" จริงๆ!

เพื่อแสดงให้เหลียนฟางโจวเห็นว่าเรื่องนี้ไม่มีผลกระทบต่อตนเลยแม้แต่น้อย และเพื่อโอ้อวดบารมีของตระกูลเติ้ง นายท่านเติ้งจึงแต่งกายจัดเต็มเป็นพิเศษ เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีน้ำเงินเข้มทอลายทองขัดเงา รวบผมด้วยปิ่นทองฝังทับทิมและไพลิน ที่เอวแขวนหยกขาวมันแพะแกะสลักลายปลากระโดดข้ามประตูมังกร ปลายเชือกห้อยมุกเม็ดโตเท่าตาไก่ที่เปล่งประกายแวววาว ที่นิ้วหัวแม่มือสวมแหวนหยกมรกตเนื้อดี (ปันจื่อ) สีเขียวสดใสมีราคามหาศาล

รองเท้าเป็นรองเท้าหุ้มข้อผ้าแพรพื้นหนา มูลค่ากว่าร้อยตำลึง เสียดายเพียงแต่เขาไม่ใช่สตรี มิฉะนั้นคงฝังมุกประดับหยกบนรองเท้า และประดับปิ่นปักผมให้มากกว่านี้ไปแล้ว

ถึงกระนั้น สำหรับคนที่ปกติแต่งกายตามสบายอย่างเขา การแต่งตัวแบบนี้ถือว่าเป็นการ "ถอดกะลาเปลี่ยนร่าง" ไปเลยทีเดียว!

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1266 กลยุทธ์ลับลอบผ่านด่านเฉินชาง

 

บทที่ 1266 กลยุทธ์ลับลอบผ่านด่านเฉินชาง

ทุกปีในสองเดือนนี้ ตระกูลเติ้งกวาดกำไรไม่น้อยกว่าสองถึงสามแสนตำลึงเงิน

ต้องรู้ไว้ว่า สมุนไพรล้ำค่าหายากทั้งหลาย รวมถึงของป่าที่แท้จริงจากภูเขา เมื่อนำไปขายนอกมณฑล ก็ล้วนทำเงินได้ในราคาสูงทั้งสิ้น!

แต่ปีนี้ เหลียนฟางโจวกลับออกมาท้าชนกับตระกูลเติ้งโดยตรง นางก็ทำท่าทางเอาการเอางาน ส่งคนลงไปตามเมืองเล็กเมืองน้อย ค้นหาพ่อค้าและร้านค้าที่ร่วมมือกัน แล้วตั้งป้ายใหญ่หน้าร้าน รับซื้อของป่าและของขึ้นชื่อทั้งหลาย

เมื่อข่าวส่งถึงหูนายท่านเติ้ง เขากำลังหมกมุ่นอยู่กับการคัดลอกกฎหมายต้าโจวสองม้วนสุดท้าย เขาเพียงแค่นเสียงเย็นชาและดูแคลนอย่างที่สุด พร้อมส่งคำสั่งกลับไปหาลูกน้องว่า: “ไม่ต้องไปสนใจ! จัดการงานของเราให้ดีก็พอ แต่ให้ระวังพวกมันลอบกัดด้วย!”

“ฝีมือแค่หางอึ่ง กล้าริอ่านมาหัดรับซื้อของป่าแข่งกับคนอื่นเชียวหรือ?” นายท่านเติ้งนึกเหยียดหยามอยู่ในใจ

ตระกูลเติ้งมีร้านค้าตั้งอยู่ในทุกหัวเมืองของมณฑลหนานไห่ ชาวบ้านและชาวไร่ชาวนาต่างคุ้นเคยกับการนำของดีๆ มาขายที่ร้านของพวกเขามาเนิ่นนาน นี่คือแต้มต่อที่ไม่มีใครเทียบได้ ต่อให้นางจะเป็นถึงฮูหยินผู้ว่าการมณฑลแล้วจะอย่างไร?

 

แค่ไปหาร้านค้าสุ่มสี่สุ่มห้ามาขอยืมชื่อแขวนป้ายรับซื้อของ? ช่างคิดออกมาได้!

นางเห็นว่าธุรกิจของป่าเป็นอะไร? เห็นเป็นธัญพืชหรือไงที่รับซื้อมาแล้วโยนเข้าโกดังก็จบเรื่อง?

ไร้สาระ!

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการคัดแยกประเภทอย่างละเอียด แม้แต่ของชนิดเดียวกันก็ยังต้องแบ่งเป็นลำดับขั้นต่างๆ ถึงเก้าชั้น! หากเอาของชั้นดีเยี่ยมไปปนกับของทั่วไป นั่นคือการทำลายมูลค่าของดีให้เสียของชัดๆ!

นอกจากนี้ ของป่าที่ชาวบ้านนำมาขายบางอย่างยังตากไม่แห้งสนิทหรือยังไม่ได้แปรรูปอย่างถูกต้อง จำเป็นต้องใช้คนงานที่เจนโลกและมีดวงตาเฉียบคมในการคัดเลือกและจัดการ

นางคิดว่าธุรกิจนี้มันทำกันง่ายๆ หรือไง? หากไม่เป็นเช่นนั้น มีหรือที่ตระกูลเติ้งจะครองส่วนแบ่งเกือบทั้งหมดในมณฑลหนานไห่ได้? การใช้เพียงเล่ห์เหลี่ยมขัดขวางพ่อค้าคนอื่นน่ะไม่พอหรอก สิ่งสำคัญกว่าคือรากฐานและฝีมือที่แท้จริงต่างหาก!

“ฮูหยินผู้ว่าการมณฑลคนนั้นคิดว่ามีเส้นทางการค้าสามสายในมือแล้วจะวางอำนาจบาทใหญ่ได้งั้นหรือ? ช่างไร้เดียงสานัก!”

ทว่าสิ่งที่นายท่านเติ้งคาดไม่ถึงแม้แต่ในฝันก็คือ ฮูหยินที่เขาตราหน้าว่าไร้เดียงสา กลับเล่นละครตบตาเขาอย่างเจ็บแสบ! กว่าเขาจะรู้ตัว ทุกอย่างก็สายเกินแก้เสียแล้ว!

เมื่อเข้าสู่ช่วงกลางเดือนยี่ บรรดาหลงจู๊ (ผู้จัดการร้าน) จากเขตเมืองต่างๆ ทยอยเดินทางมายังเมืองหนานไห่เพื่อรายงานข่าวร้ายว่า ปีนี้ยอดรับซื้อของป่ามีเพียงแค่สามในสิบส่วนของปีก่อนๆ เท่านั้น และคุณภาพสินค้ายังแย่กว่าปีที่แล้วมาก! สินค้าชั้นดีระดับเลอเลิศแทบไม่ปรากฏให้เห็นเลย...

หากมีหลงจู๊เพียงคนเดียวที่พูดแบบนี้ นายท่านเติ้งคงคิดว่าเป็นกรณีเฉพาะและหัวเราะผ่านไป แต่เมื่อหลงจู๊หลายคนพูดตรงกัน เขาจึงมิอาจนิ่งนอนใจได้อีกต่อไป

“แล้วร้านที่แขวนป้ายรับซื้อพวกนั้นล่ะ? กิจการเป็นอย่างไรบ้าง?” นายท่านเติ้งเอ่ยถาม

คำว่า "พวกแขวนป้าย" คือคำเรียกที่พวกเขาใช้เรียกเหล่าร้านค้าที่เหลียนฟางโจวไปจ้างวานไว้ลับๆ หลงจู๊หลายคนได้ยินคำถามก็มองหน้ากันแล้วยิ้มออกมา คนหนึ่งส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า: “ก็ไม่ดีเช่นกันขอรับ!”

อีกคนรีบเสริมทันที: “ไม่ใช่แค่ไม่ดีนะขอรับ แต่เรียกว่าแย่มาก! ข้าส่งคนไปสืบดูอย่างละเอียดมาแล้ว พวกเขาแย่ยิ่งกว่าเราเสียอีก ฮูหยินหลี่คนนั้นไม่รู้ทำยังไง พอให้ร้านเหล่านั้นแขวนป้ายเสร็จก็ไม่มีใครไปดูแลหรือสนใจอีกเลย!”

หลงจู๊อีกคนแค่นเสียงเย้ยหยัน: “มันจะแปลกอะไรล่ะ? ฮูหยินหลี่เป็นเพียงสตรีในจวน จัดการเรื่องในบ้านก็ว่าไปอย่าง จะไปเข้าใจเรื่องการทำธุรกิจได้อย่างไร? ข้าว่าพวกลูกน้องคงอาศัยโอกาสนี้แอบอู้กันมากกว่า!”

นายท่านเติ้งฟังแล้วก็คิดว่าน่าจะเป็นเช่นนั้น

 

เขาจึงถามต่อ: “แล้วพ่อค้าเจ้าอื่นล่ะ? มีใครแอบลงมือทำอะไรลับหลังหรือเปล่า?”

เหล่าหลงจู๊ต่างส่ายหน้าเป็นเสียงเดียวกัน: “ไม่มีขอรับ!” ไม่มีเจ้าไหนมีการเคลื่อนไหวใหญ่โตเลย หากมีจริง ย่อมไม่อาจรอดพ้นสายตาของพวกเขาไปได้แน่ๆ

“แปลกจริง!” นายท่านเติ้งขมวดคิ้ว พึมพำกับตัวเอง “ปีที่แล้วก็ไม่มีเหตุการณ์อะไรที่ส่งผลกระทบ สภาพอากาศก็ปกติ ตามหลักแล้วสถานการณ์ควรจะเหมือนปีก่อนสิ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้—พวกเจ้ากลับไปตรวจสอบใหม่! ตรวจสอบให้ละเอียดถี่ถ้วนว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”

บรรดาหลงจู๊ต่างพยักหน้ารับคำสั่ง เพราะในตอนนี้ไม่มีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว!

ทว่าเมื่อตรวจสอบเข้าจริงๆ พวกเขาก็พบความจริง แต่ในตอนนั้น... พวกเขาก็ไร้กำลังจะพลิกสถานการณ์กลับมาได้แล้ว!

ความจริงก็คือ การที่เหลียนฟางโจวให้ร้านค้าแขวนป้ายประกาศรับซื้อนั้นเป็นเพียง “ฉากบังหน้า” นางได้สั่งการให้หลงจู๊ผู้รับผิดชอบสองคนรับสมัครคนงานที่ชำนาญพื้นที่และคล่องแคล่วในมณฑลหนานไห่หลายสิบคนตั้งแต่ก่อนสิ้นปี พอร้านค้าเริ่มแขวนป้าย คนกลุ่มนี้ก็ถูกสั่งให้กระจายตัวออกไปตามเขตและตำบลต่างๆ ราวกับเหวี่ยงแห พวกเขาเดินเท้าเข้าถึงหมู่บ้าน บ้านใครบ้านมันเพื่อรับซื้อถึงที่ หรือไม่ก็ประสานงานผ่านหัวหน้าหมู่บ้าน (หลี่เจิ้ง) ในท้องถิ่นนั้นๆ โดยตรง! ค่าตอบแทนที่เหลียนฟางโจวให้ก็สูงล้ำ อีกทั้งคนเหล่านี้ยังถูกคัดเลือกและฝึกมาเป็นพิเศษ ความสามารถในการแยกแยะของป่าก็ไม่ผิดพลาดง่าย ๆ ทั้งยังขยัน อดทน รับซื้อในราคายุติธรรมอย่างยิ่ง เช่นนี้แล้วผลลัพธ์จะไม่งดงามได้อย่างไร?

เหลียนฟางโจวยังสั่งกำชับหลงจู๊ที่ควบคุมงานนี้ให้เน้นย้ำอยู่เสมอ ต้องทำงานอย่างเงียบเชียบ ระมัดระวังเก็บความลับให้ดี ผลก็คือพวกหลงจู๊และลูกน้องของตระกูลเติ้งจึงไม่รู้ข่าวสักนิด!

ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจ เพราะในยุคสมัยนี้ "ผู้ซื้อ" มักเป็นฝ่ายกุมอำนาจ แม้จะมีการแบ่งชนชั้นเป็น ปราชญ์ เกษตรกร ช่างฝีมือ และพ่อค้า โดยที่พ่อค้าอยู่ลำดับสุดท้าย แต่เกษตรกรก็จำเป็นต้องขายผลผลิตพื้นเมืองเพื่อแลกกับสิ่งของจำเป็นในชีวิตประจำวัน เมื่อมีของในมือ พวกเขามักจะเป็นฝ่ายแบกของเข้าเมืองไปขายเองมากกว่าจะนั่งรอคนมาซื้อถึงที่บ้าน

หากไม่ขายล่ะ? แล้วจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อน้ำมัน เกลือ ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม หรือเครื่องมือทำกิน? ใครเป็นฝ่ายง้อใครนั้นเห็นได้ชัดเจนอยู่แล้ว

เมื่อเทียบกับพ่อค้าที่หาเงินได้ง่ายกว่ามาก เกษตรกรย่อมรู้สึกเป็นรองและไร้อำนาจต่อรองโดยสิ้นเชิง!

แต่เรื่องที่ทุกคนมองว่าเป็น "ธรรมเนียมปกติ" กลับถูกเหลียนฟางโจวทำลายทิ้งจนหมดสิ้น

ในช่วงต้นวสันตฤดู ครอบครัวเกษตรกรจะง่วนอยู่กับงานไร่งานนามากที่สุด ในเมื่อมีคนมาขอซื้อถึงประตูบ้านแถมให้ราคาเป็นธรรม ถ้าไม่ขายก็คงจะโง่เต็มที คงไม่มีใครบ้าเก็บของไว้แล้วถ่อสังขารเข้าเมืองไปเองให้ลำบาก

ดังนั้น บรรดาหลงจู๊และลูกน้องในร้านค้าของตระกูลเติ้งที่มัวแต่นั่งรอปลาน้ำลึกอยู่ในร้าน จึงต้องพบกับ "กลลวงเมืองร้าง" เข้าอย่างจัง!

กว่าความจริงจะปรากฏและข่าวส่งไปถึงหูนายท่านเติ้ง ก็ล่วงเลยเข้าสู่เดือนสามเสียแล้ว! การรับซื้อของป่าระลอกแรกของปีนี้ได้เข้าสู่ช่วงสุดท้ายแล้ว จะเหลืออะไรตกถึงท้องเขาอีกล่ะ?

นายท่านเติ้งโกรธจัดจนตัวสั่น เขาขว้างถ้วยน้ำชาแตกกระจายไปสองใบ พร้อมด่าทอเหลียนฟางโจวอยู่ที่บ้านว่า "นังผู้หญิงเจ้าเล่ห์!"

เมื่อเห็นขบวนรถม้าที่บรรทุกของป่ามาเต็มพิกัดแล่นจากเขตต่างๆ เข้าสู่เมืองหนานไห่อย่างเอิกเกริก มุ่งตรงไปยังโกดังสินค้าของเหลียนฟางโจว นายท่านเติ้งก็แทบอยากจะควักลูกตาตัวเองทิ้งด้วยความแค้นใจ!

นอกจากนี้ เรื่องนี้ย่อมกลายเป็นเรื่องตลกในหมู่ตระกูลใหญ่และวงการค้าขายของมณฑลหนานไห่อย่างแน่นอน! นายท่านเติ้งผู้ทำการค้ามาหลายสิบปีไม่เคยเสียท่าหรือพ่ายแพ้ให้ใคร บัดนี้กลายเป็นตัวตลกไปเสียแล้ว!

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อรับซื้อของป่าไม่ได้ แล้วจะเอาอะไรไปส่งให้ "ขาประจำ" ที่ทำการค้ากันมาหลายปี? จะบอกเหตุผลที่แท้จริงได้หรือ? แล้วเขาจะเอาหน้าแก่ๆ นี้ไปไว้ที่ไหน!

ในอนาคต คนพวกนั้นยังจะเชื่อถือและรอสั่งของจากเขาอยู่อีกหรือ? หากครั้งนี้ส่งสินค้าไม่ได้ เขาต้องสูญเสียลูกค้ากลุ่มใหญ่ไปอย่างแน่นอน

ในการทำการค้า สิ่งที่น่ากลัวและเป็นข้อห้ามที่สุดก็คือเรื่องนี้! เมื่อเส้นสายและฐานลูกค้าได้รับความเสียหาย การจะกอบกู้กลับคืนมานั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย!