บทที่
1365 ไร้ความสามารถ มีแต่จะทำเรื่องพัง
เจ้าเมืองจ้าวรีบหันไปบอกให้ทุกคนแยกย้ายตามสบาย
พร้อมทั้งสั่งให้คนไปหามอาหมู่กลับไปพักที่โรงเตี๊ยม
อีกด้านก็ให้คนรีบไปตามหมอให้ไปดูอาการทันที
อาหมู่นั้น—เห็นชัดเจนว่าเป็นคนที่แข็งกับคนอ่อน
อ่อนกับคนแข็ง
พอหลี่ฟู่จากไป
เขาก็เริ่มทำกร่างอีกครั้ง
แม้เจ้าเมืองจ้าวจะยิ้มแย้มพยายามเอาใจสารพัด
แต่สิ่งที่ได้กลับมา
คือเสียงหัวเราะเยาะและสายตาดูแคลนจากเขา
หากไม่ใช่เพราะบาดแผลกำลังแสบแปลบจนไม่มีแก่ใจทำอะไร
คงได้ด่ากราดใส่เจ้าเมืองจ้าวให้สมแค้นไปแล้ว!
เมื่อกลับถึงลานหลังของโรงเตี๊ยมที่พวกเขาเช่าไว้
บรรดาพรรคพวกของเขาซึ่งได้รับข่าวมาก่อน
ต่างกรูออกมาต้อนรับ
ช่วยกันพยุงอาหมู่กลับเข้าห้อง
พร้อมบ่นอุบอย่างดุดัน โมโหแทน ราวจะลงมือได้ทุกเมื่อ
ส่วนอาหมู่กลับไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว
มีเพียงสีหน้าเย็นชาราวกับเก็บความแค้นไว้ลึกสุดใจ
หมอที่เจ้าเมืองจ้าวเชิญมาก็มาถึงแล้วเช่นกัน
พอเห็นว่าผู้คนรอบข้างต่างจ้องเขาด้วยสายตาดุดันราวกับจะลุกเป็นไฟ
ก็พาลขาสั่นในทันที
ในใจร้องโอดครวญ—
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!
ข้าไม่ได้ทำอะไรเสียหน่อย จะมองข้าเหมือนจะฆ่ากันทำไม!
แต่เพราะเขาได้รับเชิญมาในนามของเจ้าเมือง
ต่อให้กลัวตายแค่ไหนก็ไม่กล้าหนีเอาตัวรอด
ได้แต่กัดฟันแข็งใจทำหน้าที่
เขาทำแผลให้อาหมู่อย่างระมัดระวังสุดชีวิต
เช็ดเลือด
ใส่ยา จ่ายตำรับยา
ยังไม่ทันจะได้พูดประโยคที่เตรียมไว้ว่า
“ไม่คิดเงิน!”
ก็ถูกพวกญาติพี่น้องและลูกน้องของอาหมู่ที่ยังโกรธไม่หาย
รุมซัดเข้าหลายหมัด
ก่อนจะโดนเตะกระเด็นออกจากห้อง!
“พวกฮั่นไม่มีใครดีสักคน!”
พวกนั้นสบถอย่างเกรี้ยวกราด
หนึ่งในคนสนิทแอบส่งสายตาให้อาหมู่
เขาก็แค่นเสียง
“หึ!” ก่อนจะกล่าวว่า
“พวกเจ้าออกไปก่อน!”
แต่พรรคพวกของเขายังลังเล
ไม่วายเอ่ยถามว่า—เรื่อง
“การล้างแค้น” นั้น จะเอาอย่างไร?
อาหมู่สะบัดมืออย่างหงุดหงิด
“แน่นอนว่าข้าต้องล้างแค้น!
ข้ามีแผนในใจอยู่แล้ว
ไม่ต้องพวกเจ้ามายุ่ง!
เจ้าเล่ห์นั่นมันใช้กลโกง
หลอกให้ข้าตกหลุม
ไม่ใช่ว่าข้าสู้มันไม่ได้!
พวกเจ้าคิดว่าข้าแพ้มันจริง
ๆ รึ?
ออกไป!
พวกเจ้าทุกคนออกไป!”
พรรคพวกจึงพากันบ่นพึมพำแล้วทยอยเดินออกไป
ครู่หนึ่ง
คนสนิทของเขาก็พาชายคนหนึ่งเข้ามา
ชายผู้นั้นสวมเสื้อคลุมยาวไหมดิบสีน้ำตาลซีดทอลาย
คาดเข็มขัดผ้าสีเดียวกัน
มัดผมดำสูงล้อมด้วยรัศมีดุดัน
ใบหน้าคมสัน
ดวงตาเย็นชา
เพียงแวบแรกก็เห็นชัดว่า—อารมณ์เขายามนี้ไม่สู้จะดีนัก!
“คุณชายใหญ่เหลียง!
ท่านมาที่นี่ได้ยังไง?”
อาหมู่ที่นอนคว่ำอยู่บนเตียง
เอียงหน้ามามองอย่างแปลกใจ
น้ำเสียงพูดจาหยาบคายเช่นเคย
แต่พอขยับตัวแรงเกินไปก็สะเทือนแผล
เขาจึงเผลอแสยะหน้าเจ็บ
แล้วกัดฟันกลั้นเสียง
“หึ!”
เหลียงจิ้นแค่นเสียงหัวเราะ
เดินมานั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามอย่างเงียบ
ๆ
เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ
“เรื่องที่เกิดในที่ว่าการเมือง
ข้ารู้หมดแล้ว”
อาหมู่อุทานเบา
ๆ สีหน้าไม่สู้ดี
อ้ำอึ้งกล่าวว่า
“ถะ
ถ้าอย่างนั้น...ท่าน...”
ใบหน้าของเขาเริ่มมีสีแดงขึ้นเล็กน้อยเพราะอับอาย
ก่อนจะทุบเตียงแรง
ๆ อย่างคับแค้น
“ข้าไม่ได้แพ้มันจริง
ๆ สักหน่อย!
มันแกล้งทำตัวอ่อนแอหลอกให้ข้าตายใจ!
ถ้าได้สู้กันอีกครั้ง
ข้าจะตบมันให้ฟันร่วงหมดปาก!”
“เจ้าพักเถอะ!”
เหลียงจิ้นยิ้มเย็น
ดั่งหัวเราะเยาะ
“ที่เจ้าพ่ายให้มัน
ไม่ใช่เรื่องน่าอาย
มันคือแม่ทัพใหญ่
‘เว่ยหนิงโหว‘ ขุนศึกที่ทำให้พวกชาวหูหนาวสะท้าน
แค่ศึกเดียวก็สามารถยึดครองเหลียวตงได้
หากคนระดับมันยังสู้เจ้าไม่ได้—นั่นแหละสิที่แปลก!”
“เจ้า—!”
คำพูดนี้ทำเอาอาหมู่รู้สึกอับอายจนกัดฟันแน่น
คิดจะลุกขึ้นเถียงก็ต้องกัดฟันแน่นเพราะเจ็บ
พลิกตัวลงไปนอนหน้าบึ้ง
พูดเสียงกรุ่น
“ในเมื่อเป็นแบบนั้น
ท่านเหลียงมาหาข้าทำไม?
ไม่ต้องห่วง!
แม้ข้าบาดเจ็บ
แต่เหล่านักรบเฮยหลีของเรายังอยู่ครบ
คืนนี้ไม่มีทางพลาดแน่!”
เหลียงจิ้นกล่าวอย่างเรียบเฉย
“ข้าก็มาบอกเจ้านี่แหละว่า—เรื่องคืนนี้...ยกเลิกแล้ว!”
“อะไรนะ!?”
อาหมู่ผงะ
ดวงตาเบิกโพลง
ตะโกนเสียงดังอย่างโกรธจัด
“ไม่ได้!
ข้าไม่ยอม!
เจ้าหมอนั่นทำให้ข้าอับอายถึงเพียงนี้
ข้าจะต้องฆ่ามันให้ได้
ล้างแค้นให้สมใจ!”
“แล้วใครใช้เจ้าโง่
ตัวเจ้าก็โง่ ลูกน้องเจ้าก็โง่! ไปเคาะเขาให้ตื่นตัวเอง!”
เหลียงจิ้นกล่าวอย่างหงุดหงิด
ในใจยังแอบด่าอีกคำ—ไร้ประโยชน์
แล้วยังทำให้เรื่องพังอีก!
แต่อาหมู่ฟังคำพูดของเหลียงจิ้นไม่เข้าใจนัก
ยังคงดื้อดึงเถียงว่า
“ทำไมจะไม่มีทางชนะล่ะ?
นักรบของเฮยหลีเราล้วนแข็งแกร่ง
ไม่มีใครต้านได้!
ไหนจะพวกตงเม่า
อูซ่าน จากเผ่าอื่น ๆ อีก—ฝีมือก็ไม่ธรรมดา!”
เหลียงจิ้นหมดความอดทนที่จะอธิบาย
เพราะเขาเองก็ไม่คิดว่า…
ต่อให้พูดไป
คนแบบอาหมู่จะเข้าใจอะไรได้ด้วยหรือ?
เขาเริ่มสงสัยตัวเองด้วยซ้ำว่า
ที่อุตส่าห์วางแผนสารพัด
ลากคนแบบนี้มาร่วมมือ…มันใช่ทางเลือกที่ถูกแล้วหรือไม่?
คนแบบนี้แค่มีอารมณ์ขึ้นนิดเดียว
ก็พูดโพล่งแบบไม่คิด
อาจทำให้ความลับรั่วไหลหมดโดยไม่รู้ตัว!
“ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาเหมาะสม”
เหลียงจิ้นกล่าวอย่างเย็นชา
“เรื่องนี้ให้ข้าจัดการ
พวกเจ้าต้องเชื่อฟังข้า!
หากจะลงมือ
ก็ต้องมั่นใจว่าต้องสำเร็จเท่านั้น!
เจ้าถูกหลี่ฟู่เล่นงานยังไม่พอ?
จะให้ลูกน้องเจ้าตายเพิ่มอีกหรือ?
ใครบอกว่าการล้างแค้น…ต้องเป็นคืนนี้เท่านั้น?”
อาหมู่ถึงกับสะอึกกับถ้อยคำไร้เยื่อใยนั้น
ในใจเดือดดาลหนัก
แต่พอคิด ๆ ดู
ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า—มันก็จริง
จะค้านก็ไม่มีข้อให้เถียง
ได้แต่ทุบเตียงอย่างคับแค้น
“แผนที่เราวางไว้แทบตาย
สุดท้ายต้องล้มหมดงั้นหรือ?
จะให้ข้าทนได้ยังไง!”
“เจ้ายังจะมีหน้าพูดอีก!”
เหลียงจิ้นหน้าถมึงทึง
เอ่ยเสียงเย็น
“ถ้าไม่ใช่เพราะลูกน้องเจ้าปากพล่อย
ทำเรื่องโง่ ๆ
มันจะเป็นแบบนี้หรือ?”
อาหมู่แค่นเสียง
“ข้าจะรู้ได้ยังไงว่าเจ้าหลี่ฟู่นั่นมันเจ้าเล่ห์นัก
พูดแค่ไม่กี่คำ
มันยังเอาไปโยงโน่นโยงนี่ได้!”
เหลียงจิ้นปรายตามองเขาอย่างดูแคลน
“จำไว้—คืนนี้
ยกเลิก!”
กับคนแบบนี้…ไม่มีอะไรต้องพูดมากอีกแล้ว
อาหมู่ฮึมฮำไม่พอใจ
ก่อนอดไม่ได้ถาม
“เมื่อกี้ท่านบอกว่า
จะล้างแค้น ไม่จำเป็นต้องคืนนี้
พูดให้ชัดหน่อยได้ไหม?
โอกาสครั้งที่สอง—อยู่ตรงไหน?”
ในแววตาเหลียงจิ้นปรากฏประกายเย็นเยียบ
ก่อนจะหัวเราะเบา
ๆ อย่างเหี้ยมเกรียม
“เรื่องนี้ง่ายมาก—
ในเมื่อเขาหาว่าพวกเจ้าก่อกบฏ…
เจ้าก็ก่อมันจริง
ๆ ซะเลย!
แล้วก็ประกาศไปเลยว่า…เพราะเขาบีบบังคับพวกเจ้าจนทนไม่ไหว!”
“พอเขายกกองกำลังมาปราบเจ้าถึงถิ่น—
ฮึ!
พื้นที่ของพวกเจ้าเอง
อย่าบอกนะ
ว่าไม่รู้จะจัดการมันยังไง?”
“จริง!
จริงด้วย!”
ดวงตาอาหมู่สว่างวาบ
ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น
หัวเราะอย่างหยิ่งผยองและเต็มไปด้วยโทสะ
เขากัดฟันพูดอย่างเคียดแค้น
“ดี!
ข้าจะกลับไป…ก่อเรื่องมันให้ถึงที่สุด!
พอเจ้าผู้ว่าการมณฑลนั่นเหยียบเข้ามาในถิ่นข้า
ข้าจะให้มันลิ้มรส…ตายทั้งเป็น!”
