จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1331 วาระสุดท้ายของจูอวี้อิ๋ง

 

บทที่ 1331 วาระสุดท้ายของจูอวี้อิ๋ง

จูอวี้อิ๋งทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างโรยแรง ลมหายใจรวยรินดุจเทียนใกล้ดับ เหลียนฟางโจวที่ประทับนั่งอยู่เบื้องบนด้วยท่วงท่าสง่างามสูงศักดิ์ กอปรกับแววตาประหลาดใจนั้น ได้กลายเป็นเข็มพิษที่ทิ่มแทงใจนางอย่างรุนแรง จูอวี้อิ๋งพลันถลึงตาที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้น จ้องมองสตรีเบื้องหน้าด้วยความอาฆาตมาดร้าย

เหลียนฟางโจวคลี่ยิ้มอย่างโล่งอก: มิผิดตัวแน่... สตรีนางนี้คือจูอวี้อิ๋งมิต้องสงสัย! สายตาที่นางใช้มองข้ามักจะเป็นเช่นนี้เสมอ!

พลันนั้น จูอวี้อิ๋งก็ส่งเสียงหัวเราะ "ฮิๆ" ออกมาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างโอหังว่า "เหลียนฟางโจว เจ้าช่างหน้าด้านไร้ยางอายนิสัยสตรีชั้นต่ำเสียนี่กะไร! ยังจะมีหน้ากลับมาอีกหรือ? หรือว่าพวกบุรุษในหอนางโลมมากมายเพียงนั้นยังปรนเปรอเจ้ามิหนำใจ!"

อิ๋งชุนและพ่านเซี่ยที่ยืนอยู่ข้างกายเหลียนฟางโจวพลันหน้าถอดสี ตวาดบริภาษนางพร้อมกัน

เหลียนฟางโจวยกมือขึ้นห้ามปรามคนสนิท พลางแย้มยิ้มส่งให้จูอวี้อิ๋งอย่างเยือกเย็น "ข้าคงต้องทำให้เจ้าผิดหวังเสียแล้ว!เจ้ารู้หรือไม่ว่าใครเป็นผู้ช่วยข้าไว้? เหลียงจิ้นอย่างไรเล่าที่เป็นคนช่วยข้า!"

หากเป็นผู้อื่น จูอวี้อิ๋งย่อมมิทรงเชื่อ ทว่าหากเป็นเหลียงจิ้น นางมิติดใจสงสัยแม้เพียงนิด! เพราะในมณฑลหนานไห่นี้ เหลียงจิ้นย่อมมีอานุภาพเพียงพอที่จะกระทำการนี้ให้สำเร็จ

คราก่อนยามที่นางยังอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลเหลียงและถูกจูอวี้อิ๋งลอบทำร้าย ภายหลังนางผู้นี้ก็ได้ลิ้มรสการแก้แค้นอันโหดเหี้ยมของเหลียงจิ้นมาแล้ว ซึ่งเรื่องนี้เหลียนฟางโจวทราบระแคะระคายมาจากไล่จื่ออย่างละเอียดยิบ

หากในใต้หล้านี้จะมีใครสักคนที่จูอวี้อิ๋งมิกล้าแม้แต่จะนึกโกรธแค้น ผู้นั้นย่อมเป็นเหลียงจิ้นมิต้องสงสัย!

เป็นดั่งคาด รอยยิ้มบนหน้าจูอวี้อิ๋งพลันแข็งทื่อ นางถลึงตาจ้องเหลียนฟางโจวด้วยความเจ็บแค้นและไม่ยินยอม สายตานั้นประดุจใบมีดคมกริบที่หมายจะแล่เนื้อเถือหนังคนตรงหน้าให้สิ้นซาก

"ข้ามิเชื่อ!" จูอวี้อิ๋งกัดฟันกรอด เค้นวาจาออกมาทีละคำ "ข้ามิเชื่อว่าวาสนาของเจ้าจะประเสริฐเลิศล้ำไปเสียทุกครา! เจ้ามันก็แค่หลอกตัวเอง! หลอกตัวเองทั้งเพ!"

"หลอกตัวเองงั้นหรือ?" เหลียนฟางโจวยักคิ้วอย่างมินำพาพลางกล่าวว่า "ข้าหาใช่เจ้าไม่ อีกอย่าง วันนี้ข้านั่งอยู่ต่อหน้าเจ้าอย่างสง่าผ่าเผย อดีตที่ข้าพานพบจะเป็นเช่นไร แล้วมันจะสำคัญอันใดเล่า?"

ใบหน้าของจูอวี้อิ๋งพลันซีดเผือดราวกับกระดาษ

นางพลันนึกถึงวาจาที่หลี่ฟู่เคยลั่นวาจาไว้... เขาเคยกล่าวว่า ต่อให้นางต้องประสบเคราะห์กรรมย่ำแย่เพียงใด เขาก็ยังคงรักนาง รักมั่นมิต่างจากเดิมแม้เพียงกระผีกริ้น!

ในที่สุดจูอวี้อิ๋งก็มิอาจทานทนได้อีกต่อไป นางกุมศีรษะพลางกรีดร้องออกมาเสียงแหลมสูง เสียงร้องอันโหยหวนบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท ชวนให้ผู้สดับฟังรู้สึกสะท้านเยือกด้วยความทรมาน!

ทว่าเหลียนฟางโจวยังคงจ้องมองนางด้วยสายตาเย็นเยียบ วางเฉยไร้ความรู้สึก

จูอวี้อิ๋งกรีดร้องจนลำคอแห้งผากจึงสงบลง นางหอบหายใจพลางเค้นเสียงรอดไรฟัน "เหลียนฟางโจว ข้าแค้นเจ้านัก! ข้าแค้นเจ้ายิ่งนัก!"

เหลียนฟางโจวเอ่ยอย่างเรียบเฉย "งั้นหรือ? ทว่าข้ากลับมิได้แค้นเคืองเจ้าถึงเพียงนั้น ข้ากลับรู้สึกว่าเจ้าน่าเวทนายิ่งกว่า! ชาติตระกูลของเจ้าสูงส่งกว่าข้า เติบโตท่ามกลางความรักถนุถนอมของบิดามารดาและพี่น้องดุจแก้วตาดวงใจ เดิมทีเจ้าควรจะได้ออกเรือนกับบุรุษที่มีฐานะทัดเทียม ได้คู่ครองที่บิดามารดาคัดสรรมาอย่างดีเลิศ ภายหน้าจะมีบุตรธิดาที่ฉลาดหลักแหลม ได้ครองคู่ชูชื่นกับสามีจนแก่เฒ่า มีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง! ทว่าความดื้อรั้นและทิฐิที่ไร้เหตุผลกลับทำลายทุกสิ่งสิ้น รวมถึงทำลายตัวเจ้าเองด้วย! เจ้ามิควรต้องมาลงเอยในสภาพเช่นนี้เลย... ช่างเป็นการทำร้ายทั้งผู้อื่นและตนเองโดยแท้! ดังนั้น ข้าจึงรู้สึกว่าเจ้านั้นช่างน่าเวทนาและน่าสมเพชยิ่งนัก!"

"หุบปาก! หุบปาก! เจ้าหุบปากเดี๋ยวนี้!" จูอวี้อิ๋งกรีดร้องพลางอุดหู ส่ายหน้าไปมาอย่างบ้าคลั่ง "เจ้าโกหก! เจ้าพูดจาเพ้อเจ้อ! เป็นเจ้าต่างหากที่ทำลายชีวิตข้า! เจ้าเป็นคนทำร้ายข้า!"

วาจาแต่ละคำของเหลียนฟางโจวประดุจใบมีดคมกริบ ที่กรีดลงบนขั้วหัวใจของจูอวี้อิ๋งอย่างแม่นยำ กรีดลึกถึงกระดูกจนเลือดสาดกระจาย มันช่างเจ็บปวดรวดเร็วกว่าวาจาบริภาษใดๆ ในใต้หล้าจะเทียบเทียมได้!

เหลียนฟางโจวเพียงแค่นหัวเราะเยาะ พลางเอ่ยเสียงเรียบ "ข้าจะพูดจาเพ้อเจ้อหรือไม่ ในใจเจ้าย่อมรู้ดีที่สุด หากข้าต้องมาเสียเวลาทุ่มเถียงเรื่องไร้สาระเช่นนี้กับเจ้า ข้าก็คงเป็นคนเขลาเต็มที!"

"ยามนี้เจ้าลำพองใจนักใช่ไหม?" จูอวี้อิ๋งเงยหน้าขึ้นฉับพลัน ใบหน้าบิดเบี้ยวดูน่าเกลียดประดุจอสรพิษ แววตาอาฆาตมืดดำประดุจไฟนรกที่ลุกโชน นางกัดฟันกรอด "เจ้าได้วางท่าสูงส่งต่อหน้าข้า ยามนี้คงลำพองใจมากสินะ? ไสหัวไป! ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า! ไสหัวไปเดี๋ยวนี้!"

"เจ้าเข้าใจผิดอีกแล้ว!" เหลียนฟางโจวส่ายหน้าพลางกล่าวว่า "ข้าไม่เคยรู้สึกว่าตนเองต่ำต้อยกว่าเจ้าแม้เพียงชั่วอึดใจเดียว ดังนั้นจึงไม่มีความรู้สึกว่าต้องวางท่าสูงส่งเพื่อข่มเจ้าให้ลำพองใจ! เจ้าไม่อยากเห็นหน้าข้าหรือ? วางใจเถิด ข้าเองก็มิปรารถนาจะเห็นเจ้าเช่นกัน! นับจากนี้ไป เราทั้งคู่จะได้สงบสุขเสียที!"

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร!" จูอวี้อิ๋งสัมผัสได้ถึงลางร้ายบางอย่าง หัวใจพลันบีบรัดโดยสัญชาตญาณ

เหลียนฟางโจวคลี่ยิ้ม ท่วงท่ายิ่งดูสงบนิ่งเยือกเย็น "เจ้าคิดว่าข้าหมายความว่าอย่างไรเล่า? คุณหนูหกตระกูลจูหาใช่คนเขลา มิแน่ใจเชียวหรือว่าคำบอกใบ้ที่ชัดแจ้งเพียงนี้หมายถึงสิ่งใด?"

"เจ้า... เจ้า—" จูอวี้อิ๋งสั่นสะท้านไปทั้งร่าง นางกัดฟันกรอด "เจ้าจะฆ่าข้า?"

แววตาของเหลียนฟางโจวพลันเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นและดุดัน นางเอ่ยเสียงต่ำ "แล้วเจ้าเล่า ไม่อยากฆ่าข้าหรือ?"

จูอวี้อิ๋งหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง "ข้านึกเสียดายนัก! หากครานั้นข้าลงมือปลิดชีพเจ้าให้สิ้นซากเสียแต่ทีแรก ป่านนี้ข้าคงตายตาหลับไปแล้ว!"

"เจ้าไม่มีทางทำเช่นนั้น" เหลียนฟางโจวส่ายหน้า "ต่อให้เริ่มใหม่ได้อีกกี่ครา เจ้าก็ไม่มีวันลงมือให้จบสิ้นในทีเดียว หากมิได้ทรมานข้า ใจเจ้าจะสงบลงได้อย่างไร?"

จูอวี้อิ๋งแค่นยิ้มเย็น "ก็จริง! เจ้ามิรู้หรอกว่าข้าปรารถนาจะทรมานเจ้าเพียงใด ต้องให้เจ้าตกนรกทั้งเป็น ข้าถึงจะใช้ชีวิตได้ดีขึ้นมาบ้าง!"

"เจ้าเสียสติไปแล้ว! ข้ามิมีสิ่งใดจะเสวนากับเจ้าอีก วาจาพวกนี้ต่อให้ฟังเป็นเรื่องตลก ฟังบ่อยเข้าก็ชวนให้เบื่อหน่ายนัก" เหลียนฟางโจวเอ่ยอย่างเรียบเฉย "ข้ามิได้มีรสนิยมพิสดารเช่นเจ้า มิมีอารมณ์จะมานั่งทรมานใคร! สุราพิษหรือแพรขาว... เจ้าเลือกเอาเองเถิด!"

"เจ้ามีสิทธิ์อันใด!" จูอวี้อิ๋งถลึงตาจ้องเหลียนฟางโจวด้วยความแค้นเคือง ลมหายใจเริ่มขาดห้วงและหนักหน่วงประดุจสัตว์ป่าที่บาดเจ็บ นางหอบหายใจรัวพลางตะคอกว่า "ข้าจะพบแม่ทัพหลี่! ข้าจะพบแม่ทัพหลี่! เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาตัดสินความเป็นความตายของข้า! เจ้ามีสิทธิ์อันใด!"

ช่างน่าขันสิ้นดี! สตรีผู้นี้ถึงกับวางท่าสูงศักดิ์ สั่งให้นางเลือกระหว่างแพรขาวหรือสุราพิษ!

นาง... จูอวี้อิ๋งผู้นี้ จะต้องมาจบชีวิตลงตามความต้องการของสตรีบ้านนอกที่นางเคยเหยียดหยามและมองว่าต่ำต้อยกว่าในทุกด้านอย่างนั้นหรือ? นางมิมีวันยอม!

ต่อให้ต้องมอดม้วยก็มิอาจยอมรับได้!

"เขาจะไม่มาพบเจ้า" เหลียนฟางโจวยิ้มเยาะ "ดูท่าอาการอวดดีคิดไปเองของเจ้าจะรักษามิหายจนถึงวันตาย สามีของข้าไม่มีทางมาพบเจ้าแน่นอน! เร่งเลือกเสียเถิด หากเจ้ามิเลือก ข้าจะเป็นคนเลือกให้เจ้าเอง!"

"ข้ามมิเลือก! ข้ามิเลือก!" จูอวี้อิ๋งหอบหายใจด้วยความแค้น "เจ้ามิคู่ควร! เจ้ามิคู่ควรสักนิด! บังอาจมาเอาชีวิตข้า เจ้าเป็นตัวอะไรกัน..."

เหลียนฟางโจวจ้องมองนางนิ่งๆ ครู่หนึ่งก่อนเอ่ย "ไม่ยินยอมงั้นหรือ? เช่นนั้นยามถึงหน้าพญายมราช ก็จงไปร้องเรียนเอาเถิด! ทว่าเรื่องนี้เจ้าจะได้รับความยุติธรรมหรือไม่ ในใจเจ้าย่อมรู้ดีที่สุด!"

เหลียนฟางโจวหยัดกายลุกขึ้นพลางสั่งการเรียบๆ "มอบสุราให้นางเถิด จะได้มิต้องเสียความ"

อิ๋งชุนและพ่านเซี่ยย่อกายรับคำสั่ง

จูอวี้อิ๋งคลุ้มคลั่งกรีดร้อง พลันเกิดแรงฮึดจากที่ใดมิอาจทราบได้ นางทะลึ่งพรวดขึ้นจากพื้นแล้วหมายจะโจนทะยานเข้าใส่เหลียนฟางโจว

อิ๋งชุนและพ่านเซี่ยตกใจหน้าถอดสี รีบพุ่งตัวเข้าไปขวางและจับกุมจูอวี้อิ๋งไว้มั่น

จูอวี้อิ๋งดิ้นรนสุดชีวิต กรีดร้องและด่าทออย่างบ้าคลั่ง ทว่าเหลียนฟางโจวกลับมิได้หันหลังกลับมามองแม้เพียงหางตาขณะเดินจากไป

นางไม่มีความจำเป็นต้องใส่ใจสตรีนางนี้อีกต่อไป!

เมื่อบานประตูเบื้องหลังปิดสนิท เสียงกรีดร้องและคำสาปแช่งประดุจเสียงจากอเวจีก็ค่อยๆ แว่วหายไปพร้อมกับความแค้นที่ฝังรากลึกมาเนิ่นนาน ในที่สุด... บัญชีหนี้แค้นครั้งนี้ก็ได้ถูกสะสางจนสิ้นซากเสียที

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1330 จะต้องทำให้นางตายตาไม่หลับ!

 

บทที่ 1330 จะต้องทำให้นางตายตาไม่หลับ!

ผางอวี้หลงพลันเข้าใจถ่องแท้ รีบหันไปยิ้มขอบคุณเซียวมู่ด้วยท่าทีสุภาพ ก่อนจะหันไปค้อมมือกล่าวกับหูต้าไห่ “ซูเซี่ยเข้าใจแล้วขอรับ! แม่ทัพหู แม่ทัพเซียว วางใจได้ ข้ารู้ดีว่าควรทำอย่างไร!”

หูต้าไห่หัวเราะเบา ๆ ไม่กล่าวอะไรอีก ส่วนเซียวมู่ก็ว่า “เข้าใจได้ก็ดี! ไม่อย่างนั้น หากวันหน้าโดนใครหลอกใช้ ตายไปทั้งที่ยังไม่รู้ว่าเพราะอะไร แบบนั้นน่ะ...ตายเปล่า!”

“พอแล้ว เซียวมู่” หลี่ฟู่ยิ้มบาง ๆ กล่าวเตือน “ทุกเรื่องขอแค่ใส่ใจให้มาก เข้าไปอยู่ในกองทัพแล้วก็จะค่อย ๆ เข้าใจเอง! เอาล่ะ เช่นนั้นพรุ่งนี้พวกเจ้าตามแม่ทัพหูออกนอกเมืองไปดูค่ายทหารกันก่อน”

“อีกไม่กี่วันก็ให้ไปที่เมืองเฉวียนโจว รับพวกพ้องของเจ้ามาทั้งหมด! แม่ทัพหูเองก็พักอยู่ที่ค่ายนอกเมือง หากมีเรื่องใดก็ขอคำแนะนำจากเขาได้โดยตรง!”

“ส่วนเรื่องภรรยาเจ้าก็...”

หลี่ฟู่ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อ “นางเป็นหญิงมีครรภ์ อีกทั้งเป็นครรภ์แรกด้วย ให้อยู่นอกเมืองก็คงไม่สะดวกเท่าไรนัก พอดีตรงท้ายซอยเรือนของข้านั้นมีบ้านเช่าหลังหนึ่ง ไม่เล็กไม่ใหญ่ กำลังพอเหมาะ เจ้าลองให้ภรรยาไปพักอยู่ที่นั่นก่อนก็แล้วกัน ใกล้กับที่นี่ หากมีเรื่องอะไรก็สามารถติดต่อภรรยาข้าได้ จะได้มีคนคอยดูแลบ้าง”

ผางอวี้หลงซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง เขารู้ดีว่าภรรยาตนกับฮูหยินหลี่เข้ากันได้ดี หากมีฮูหยินหลี่ดูแล ก็เท่ากับว่าเขาเองก็วางใจได้มาก

จึงรีบยิ้มกล่าวขอบคุณ พร้อมกับขอให้ใต้เท้าหลี่ช่วยส่งคนไปช่วยติดต่อเรื่องเช่าบ้าน

หลี่ฟู่จึงสั่งให้คนไปเรียก “เสี่ยวเฉียน” พ่อบ้านเล็กมาเพื่อรับคำสั่ง เรื่องราวทั้งหมดจึงถือว่าเสร็จสิ้น หลี่ฟู่เองก็ไม่ได้รั้งไว้นาน สั่งให้คนไปส่งแขกกลับ

ทางฝ่ายเรือนในก็มีสาวใช้รีบวิ่งเข้าไปแจ้งข่าวกับชูเอ๋อร์

ขณะนั้นเหลียนฟางโจวกับชูเอ๋อร์—สองสตรีมีครรภ์—กำลังพูดคุยกันอย่างถูกคอ ชูเอ๋อร์กำลังตั้งท้องลูกคนแรก อีกทั้งยังเป็นบุตรคนแรกของผางอวี้หลงด้วย ทั้งสองล้วนให้ความสำคัญอย่างยิ่ง ชูเอ๋อร์จึงอยากซักถามประสบการณ์จากเหลียนฟางโจวให้มากที่สุด

เหลียนฟางโจวจึงสั่งสาวใช้ให้ออกไปบอกว่า “วันนี้ข้าจะรั้งตัวฮูหยินผางไว้ร่วมทานอาหารกลางวันด้วยเอง แล้วช่วงบ่ายจะให้รถไปส่งนางกลับ ใต้เท้าผางไม่ต้องเป็นห่วง”

ผางอวี้หลงจึงยิ้มกล่าวขอบคุณอย่างสุภาพไม่กี่คำ แล้วจึงพาไห่หม่ากลับไปก่อน

เมื่อเดินออกจากหน้าประตูใหญ่ ไห่หม่าก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองประตูไม้เคลือบเงาสีชาดซึ่งสูงใหญ่หนาทึบเป็นเงางาม แล้วบ่นพึมพำ “ใต้เท้าหลี่นี่ก็ช่างใจแคบเสียจริง แม้แต่มื้อหนึ่งก็ยังไม่คิดจะเลี้ยง จะให้พวกเรากินจนเขาล้มละลายรึไง?”

“อย่าพูดจาเหลวไหล!” ผางอวี้หลงขมวดคิ้ว ตำหนิเบา ๆ แล้วถอนหายใจ “พวกเราเป็นใครกัน? อดีตเป็นโจรสลัด ใต้เท้าหลี่ไม่ถือโทษโกรธเคือง แถมยังรับพวกเรามาเข้าร่วมโดยไม่ละเว้นสักคน นี่ถือเป็นพระคุณยิ่งใหญ่แล้ว! หากเขาจะเชิญร่วมกินข้าวอีก จะให้เขาอธิบายกับนายทหารคนอื่น ๆ ว่าอย่างไร?”

ไห่หม่าสะอึกไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าว “เขาเป็นแม่ทัพใหญ่เหนือหัว ยังต้องสนใจสายตาคนใต้บังคับบัญชาด้วยรึ?”

“โธ่เอ๋ยเจ้านี่!” ผางอวี้หลงถึงกับส่ายหน้ายิ้มน้อย ๆ “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว! ทุกสิ่งทุกอย่างต้องยึดหลักความเป็นธรรม หากเป็นนายแต่ใช้คนอย่างลำเอียง จะมีใครยอมฟังคำสั่งอีก? ถึงเวลารบ จะมีใครยอมสละชีวิตเพื่อเขา?”

ไห่หม่าเกาศีรษะ ถอนหายใจด้วยสีหน้าอับจน “ฟังแล้วปวดหัวจริง ๆ! ชีวิตต่อไปนี้…เฮ้อ!”

“เจ้าห้ามคิดเช่นนี้เด็ดขาด!” ผางอวี้หลงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “พวกเราตอนนี้เพิ่งจะมีโอกาสเดินบนเส้นทางที่ถูกต้อง ต้องรู้จักรักษาเอาไว้ อย่าบอกนะว่าเจ้าคิดจะกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม ฆ่า ปล้น เสี่ยงตายทุกวัน โดยไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า ไม่มีแม้แต่ลูกหลานสืบเชื้อสาย?”

“ใต้เท้าหลี่ก็พูดแล้วมิใช่หรือ? ขอแค่ทำความดี ชดใช้ความผิด ก็สามารถกลับมาใช้ชีวิตอย่างผู้คนธรรมดาอย่างสง่างามได้อีกครั้ง! หรือเจ้าจะบอกว่ายังอยากใช้ชีวิตเร่ร่อน ไร้ที่ยืน เย็นชาไร้จุดหมายเช่นนั้นต่อไป?”

คำพูดนี้ทำให้ไห่หม่านิ่งไป สีหน้าเศร้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัด เอ่ยตามตรง ชีวิตแบบนั้นเขาเองก็ไม่เคยต้องการ เพียงแต่…เส้นทางของการชดใช้ความผิดนั้น ใช่ว่าจะเดินได้ง่ายดายนัก

ไม่นานนัก พวกโจรสลัดที่เคยถูกกักบริเวณอยู่ที่เมืองเฉวียนโจวก็ถูกนำตัวมาถึงหนานไห่โดยเรียบร้อย พวกเขาไม่ได้เข้าเมือง แต่ถูกพาเข้าค่ายทหารนอกเมืองทันทีในยามค่ำคืน

เหตุการณ์นี้ แม้จะถูกบ้านตระกูลใหญ่บางแห่ง เช่น ตระกูลเหลียงและตระกูลเติ้งจับตามองอยู่บ้าง แต่ในภาพรวมแล้วกลับไม่ได้สร้างความฮือฮาใด ๆ

ระหว่างที่พวกเขาอาศัยอยู่ในเมืองเฉวียนโจวก่อนหน้านี้ เสบียงอาหารทั้งหมดล้วนได้รับการจัดหาโดย “ฝูลี่” อยู่เบื้องหลัง และเมื่อเดินทางมายังหนานไห่ ฝูลี่ก็ติดตามมาด้วย เขาแอบเข้าพบใต้เท้าหลี่เงียบ ๆ เพื่อรายงานอย่างละเอียดเกี่ยวกับพฤติกรรมของพวกโจรในช่วงถูกกักตัว โดยเฉพาะบุคคลที่มีนิสัยดุร้าย หยิ่งผยอง เพื่อให้หลี่ฟู่สามารถออกคำสั่งเตรียมการป้องกันล่วงหน้าได้

เมื่อจากเมืองหนานไห่มาได้ ฝูลี่ก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก รู้ดีว่างานในครั้งนี้ ใต้เท้าหลี่ย่อมพึงพอใจแน่นอน—แม้จะไม่เอ่ยชมแม้แต่คำเดียวก็ตาม!

เรื่องที่ฝูเว่ยหลุดจากการควบคุมของเขา แล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในเมืองเมืองเฉวียนโจว เรื่องนี้เขาปิดไว้ไม่บอกหลี่ฟู่ ใครจะคิดว่าเจ้าสารเลวนั่นกลับไปโผล่บนเกาะหุยเฟิง แล้วยังเกือบทำให้ฮูหยินหลี่ถึงแก่ชีวิตอีก!

เมื่อหลี่ฟู่รู้เรื่องเข้า ก็ลงโทษฝูลี่อย่างหนัก

ในเรื่องนี้ ฝูลี่ผิดเต็มประตู จะพูดแก้ตัวสักคำก็ไม่กล้า มีแต่ต้องกัดฟันทนและนึกเสียใจอยู่ในใจ พร้อมกันนั้นก็ได้แต่ภาวนาให้ฮูหยินหลี่ต้องกลับมาโดยปลอดภัย ไม่เช่นนั้น—ตำแหน่งหัวหน้าตระกูลฝูของเขา คงไม่มั่นคงอีกต่อไป!

ยังไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่เรื่องที่เขาเคยเป็น โจรภูเขามาก่อน หากหลี่ฟู่ไม่ปกป้องเขาอีก เพียงประเด็นนี้ก็เพียงพอจะส่งเขาเข้าคุกได้ทันที!

พูดได้ว่า เมื่อเหลียนฟางโจวกลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว ไม่เพียงแต่หลี่ฟู่กับสามีภรรยาผางอวี้หลงที่ดีใจ ฝูลี่เองก็ปลาบปลื้มไม่แพ้กัน อยากจะจัดงานฉลองให้เลยทีเดียว!

หลังจากพักอยู่ที่เรือนของเหลียนฟางโจวได้สามสี่วัน ชุยเส้าซีก็กล่าวลาว่า “อยู่ไกลบ้านนานเกินไปแล้ว อยากกลับไปดูสักหน่อย!”

ไม่ว่าคำพูดนั้นจริงหรือเท็จ ไม่มีผู้ใดคัดค้านได้

แม้เหลียนฟางโจวจะรู้สึกเสียดายอยู่ในใจ แต่ก็ได้แค่ยิ้มส่งและปล่อยให้เขาจากไป

เมื่อไม่มีเรื่องอื่นผูกพัน เหลียนฟางโจวก็หาโอกาสเหมาะ ยิ้มถามหลี่ฟู่ว่า “เจ้ายังจำได้หรือเปล่า ว่าจะจัดการกับจูอวี้อิ๋งอย่างไร?”

หลี่ฟู่แทบลืมไปแล้วว่ามีคนนามนี้อยู่เสียด้วยซ้ำ ถ้านางไม่พูดขึ้นมา...หลี่ฟู่เอ่ยเสียงเรียบ “แล้วเจ้าคิดอย่างไรกับเรื่องนี้ล่ะ? สำหรับข้า...ครั้งนี้จะต้องไม่ปล่อยให้มีภัยหลงเหลืออีกเด็ดขาด!”

ในมณฑลหนานไห่แห่งนี้ เต็มไปด้วยความไม่แน่นอนอยู่แล้ว จะให้เก็บงำหญิงวิกลเช่นจูอวี้อิ๋งไว้ต่อไป ย่อมเท่ากับเพิ่มภัยเข้าใส่ตัวโดยเปล่าประโยชน์!

จากสิ่งที่นางเคยทำมาทั้งหมด — นางผู้นี้ สมควรตายตั้งแต่แรกแล้ว!

เหลียนฟางโจวยิ้มบาง ๆ แววตาเย็นเยียบราวคมมีด “ข้าก็คิดเช่นเดียวกับเจ้า! นางเลือกเส้นทางสู่ความตายด้วยตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เช่นนั้นก็ให้สมใจนางเถอะ!”

“ดี!” หลี่ฟู่พยักหน้า “เช่นนั้นข้าจะสั่งให้คนไปจัดการเดี๋ยวนี้!”

แต่เหลียนฟางโจวกลับส่ายหน้าเบา ๆ “เรื่องนี้...ข้าอยากไปจัดการด้วยตนเอง ข้ากับนาง—ควรได้ปิดฉากให้จบสิ้นเสียที”

ในใจของนางมีเพียงความเย็นชาเพียงหนึ่งเดียว — นางจะให้จูอวี้อิ๋งตายอย่างไม่อาจหลับตาได้!

หลี่ฟู่เหลือบมองนาง แววตาแฝงความกังวล เขาขมวดคิ้ว ก่อนโอบไหล่นางเบา ๆ “แต่ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องแปดเปื้อนกับเรื่องสกปรกพวกนี้เลย...”

เหลียนฟางโจวยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยิ้มบางอย่างเย็นชา “แต่ข้าก็ไม่อยากพลาดโอกาสแก้แค้นด้วยมือของตัวเอง!”

เห็นนางแน่วแน่เช่นนั้น หลี่ฟู่ก็ได้แต่ยิ้มบาง ๆ ยอมตาม “เอาเถอะ แล้วแต่เจ้า คนถูกคุมขังอยู่ในคุกแล้ว เจ้าจะจัดการอย่างไรก็ได้ ให้ลั่วกว่างพาคนไปคุ้มกันสักสองสามคน”

เหลียนฟางโจวหัวเราะเบา ๆ พลางพยักหน้ารับ

บ่ายวันนั้นเอง นางเดินทางไปยังห้องเก็บตัวนักโทษในเรือนหน้าของที่ว่าการ ซึ่งอยู่ลึกและเงียบสงัดที่สุด นางสั่งให้ลั่วกว่างไปพาตัวจูอวี้อิ๋งออกมา

เมื่อหญิงผู้นั้นถูกลากตัวมายืนตรงหน้า เหลียนฟางโจวถึงกับนิ่งงันไปครู่หนึ่ง — หากไม่เพ่งดูให้ดี นางแทบไม่อาจเชื่อได้เลยว่า หญิงงามราวดอกไม้ในอดีตจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่โสมมและบิดเบี้ยวเช่นนี้ได้...

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1329 ปราบพยศด้วยอำนาจ

 

บทที่ 1329 ปราบพยศด้วยอำนาจ

ไห่หม่ารู้สึกเหมือนมีอะไรจุกอยู่กลางอก โทสะอัดแน่นอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเข่าทั้งสองก็ทรุดลงกับพื้น คุกเข่าตามผางอวี้หลงไป พลางประสานมือคารวะกล่าวว่า “ขอท่านแม่ทัพลี่ได้โปรดอภัย ข้าจะไม่กล้าพูดจาบังอาจเช่นนั้นอีก!”

หลี่ฟู่เพิ่งจะเหลือบตามองพวกเขาอย่างเย็นชา กล่าวเสียงเย็น “ลุกขึ้นเถอะ! ครั้งนี้ข้าจะไม่ถือสา แต่หากมีครั้งหน้า—ลงโทษตามกฎทหาร!”

“ขอบพระคุณใต้เท้าขอรับ!” ผางอวี้หลงรีบก้มศีรษะขอบคุณ ลุกขึ้นยืนแล้วหันไปจ้องไห่หม่าด้วยสายตาเยียบเย็น

ไห่หม่าก็จนใจ ต้องค้อมกายกล่าวคำขอบคุณอย่างเสียไม่ได้ ก่อนลุกตามขึ้นมา

หลี่ฟู่หันไปกล่าวกับผางอวี้หลง “เมื่อเจ้าตัดสินใจเลือกทางนี้แล้ว ข้าย่อมไม่จำเป็นต้องสอนซ้ำ! อย่าลืม—พวกพ้องของเจ้าทั้งหลายที่เคยชินกับการปล้นฆ่า ตอนนี้ยังคงเป็นผู้ต้องโทษอยู่ทั้งสิ้น รวมถึงพวกเจ้าด้วย!”

“คำว่า ‘ชดเชยด้วยผลงาน’ ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากไม่อยากเห็นใครก่อเรื่อง เจ้ากลับไปคิดให้ดี ว่าจะสั่งสอนอย่างไรให้เหมาะสม!”

“ถึงเวลานั้น หากต่อหน้าผู้คน ยังมีผู้ใดทำสิ่งผิดกฎทหารออกมา ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ช่วยไว้ไม่ได้!”

“ขอรับ ใต้เท้า ข้าน้อยเข้าใจ!” ผางอวี้หลงตกใจจนใจสั่น รีบตอบรับด้วยความเคารพ

แม้แต่ไห่หม่าก็พลันเหงื่อเย็นไหลซึมออกมา เขาเพิ่งระลึกได้ว่า ตอนนี้พวกเขาก็เป็นแค่คนที่ถูกจับตัวมาเท่านั้น ยังมีสิทธิ์ใดไปต่อรองเงื่อนไขอีก? หากวันนั้น—...แต่ตอนนี้จะพูดถึง “หากวันนั้น” ไปก็ไร้ประโยชน์ ไห่หม่ารู้สึกหมดเรี่ยวแรงขึ้นมาทันที

เขาทนไม่ได้ เอ่ยปากถามออกมา “ใต้เท้า ข้าน้อยขอเรียนถามหนึ่งเรื่องได้หรือไม่?”

หลี่ฟู่เหลือบตามองเขา “ว่ามา!”

ไห่หม่ากล่าวว่า “เมื่อครู่ใต้เท้าพูดถึงการ ‘ชดเชยด้วยผลงาน’ ถ้าวันหนึ่งข้าน้อยได้ชดใช้ความผิดจนหมดแล้ว ขอถามว่า... ข้าจะสามารถออกจากกองทัพ กลับไปใช้ชีวิตเป็นชาวบ้านธรรมดาได้หรือไม่?”

“แน่นอนว่าได้!” หลี่ฟู่ยิ้มกล่าว

“หากวันใดเจ้าชดใช้ความผิดหมดสิ้นแล้ว และต้องการจากไป ก็ไม่มีผู้ใดขัดขวาง! แต่หากเจ้าทำผิดซ้ำอีก คุกหลวงย่อมรอต้อนรับเจ้าอยู่เช่นกัน!”

“หากเจ้ากลับไปเป็นโจร หรือออกทะเลเป็นโจรสลัดอีก เมื่อถูกจับได้ก็มีเพียงทางเดียว—ถูกประหาร! จะไม่มีโอกาสให้กลับใจอีกต่อไป! ไม่เพียงแต่เจ้า แต่หมายรวมถึงทุกคนของพวกเจ้าด้วย!”

ไห่หม่าได้ฟังดังนั้น ก็รู้สึกคลายกังวลลงบ้าง เห็นแสงแห่งความหวังขึ้นมา จึงค้อมกายประสานมือ “ขอบพระคุณใต้เท้า!” คำขอบคุณครั้งนี้ มีน้ำเสียงจริงใจมากขึ้นกว่าเดิม

“ข้ายังมีอีกเรื่องหนึ่ง อยากขอเรียนถามใต้เท้า!” ขณะกำลังจะถอยออกมา ไห่หม่าเหมือนนึกอะไรขึ้นได้อีกครั้ง จึงเอ่ยขึ้นมาอีก

เซียวมู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย—คนผู้นี้ช่างพูดจายืดยาวเสียจริง!

หากไม่ใช่เพราะพี่ใหญ่ของเขาเป็นคนใจกว้างมีเมตตา หากเป็นแม่ทัพคนอื่น ป่านนี้ในเกาะหุยเฟิงคงฆ่าล้างพวกเขาทั้งหมดไปนานแล้ว ไหนจะมีโอกาสยืนพูดจาเช่นนี้ได้อีก! ดูท่าแล้ว ชักจะลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองเคยเป็นโจรสลัด!

แต่หลี่ฟู่กลับไม่ถือสา เหลือบตามองไห่หม่า พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบสงบเช่นเดิม “เจ้าถามมาเถิด มีอะไรพูดตรง ๆ ได้เลย ไม่ต้องกังวล”

“ขอบพระคุณใต้เท้า!” ไห่หม่ากล่าว แล้วเอ่ยต่อ “ข้าขอพูดตามตรง หากมีสิ่งใดล่วงเกิน ก็ขอท่านเมตตาด้วย! วันนี้ที่ข้ากับแม่ทัพเซียวมีปากเสียงกัน ข้าก็เข้าใจดีว่าแม่ทัพเซียวคงมีอคติต่อคนของเกาะหุยเฟิงเรา”

“และข้าคิดว่าในกองทัพ คงมีไม่น้อยที่ไม่ชอบหน้าพวกเราเช่นกัน หากวันหน้าบังเอิญเกิดความขัดแย้ง หรือมีผู้จงใจกลั่นแกล้งข่มเหง ขอถามว่าใต้เท้าจะสามารถตัดสินความเป็นธรรมให้พวกข้าได้หรือไม่?”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” เซียวมู่จ้องเขาเย็นชา แค่นหัวเราะ “เจ้าคิดว่าข้าเซียวมู่เป็นคนแบบไหนกัน? หากพวกเจ้าไม่หาเรื่องก่อน ใครจะว่างไปยั่วยุพวกเจ้า? อย่าเอานิสัยตนเองไปวัดคนอื่น!”

ไห่หม่าไม่ใส่ใจคำเยาะเย้ยของเขา เพียงจ้องมองหลี่ฟู่อย่างแน่วแน่

หลี่ฟู่พยักหน้าช้า ๆ แล้วมองสบตาเขา ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ในกองทัพของข้า ผู้ใดฝ่าฝืนระเบียบวินัย ย่อมได้รับโทษเท่าเทียม ไม่มีข้อยกเว้นใด ๆ ทั้งสิ้น! เมื่อเรียนรู้ระเบียบวินัยของกองทัพแล้ว หากเจ้าพบว่าใครละเมิดกฎ เจ้าสามารถรายงานได้โดยตรง หากผู้บังคับบัญชาไม่รับฟัง เจ้าจะร้องเรียนมาที่ข้าโดยตรงก็ได้!”

สำหรับคำตอบของหลี่ฟู่นั้น ไห่หม่ายังรู้สึกไม่ค่อยพอใจนัก ขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับจะเอ่ยอะไรอีก

ผางอวี้หลงเดิมทีก็มีความกังวลอยู่บ้างในเรื่องนี้ แต่เมื่อได้ฟังคำพูดของหลี่ฟู่กลับรู้สึกโล่งใจยิ่งนัก กลัวว่าไห่หม่าจะพลั้งปากพูดอะไรที่ไม่รู้ดีอีก จึงรีบลุกขึ้นกล่าวเสียงหนักแน่นว่า “ได้ยินคำพูดของใต้เท้า ข้าน้อยก็วางใจแล้ว! ขอให้ใต้เท้าและแม่ทัพทั้งสองวางใจได้ พวกเราสวามิภักดิ์ครั้งนี้ ล้วนมาด้วยใจแท้จริง ปรารถนาจะกลับเนื้อกลับตัว ไม่คิดก่อเรื่องเป็นอันขาด!”

ส่วนเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น คำพูดเหน็บแนมหรือการแบ่งงานสกปรกหนักหน่วงมาให้พวกตน หรือแม้แต่เรื่องอาหารที่ได้รับอาจด้อยกว่าคนอื่นเล็กน้อย เหล่านี้...นอกจากอดทน ก็ไม่มีทางเลือกอื่น ต่อให้เป็นใต้เท้า ก็คงไม่อาจช่วยอะไรได้

เพราะอย่าลืมว่า—พวกเขาเคยฆ่าทหารของทางการไปมากเท่าใด? เวลาปล้นฆ่าเรือค้าขายมีคนตายไปเท่าใด? ใครจะไปรู้ว่าคนเหล่านั้นไม่มีญาติพี่น้องอยู่ในกองทัพนี้บ้าง? หากจะมีใครระบายแค้นใส่บ้าง ก็ถือว่าเป็นกรรมที่ต้องชดใช้

หลี่ฟู่เห็นผางอวี้หลงเข้าใจเรื่องราวดี ก็พยักหน้าอย่างพึงใจ น้ำเสียงอ่อนลง กล่าวอย่างจริงใจ “เมื่อได้อยู่ร่วมกันนานเข้า พอทุกคนรู้จักกันดี เข้าใจกันมากขึ้น ผ่านช่วงเวลาปรับตัวไปได้ สุดท้ายทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง! พวกเจ้าเองก็ต้องอดทนให้มากสักหน่อย อย่าลืมว่าเป็นพวกเจ้าที่ทำผิดก่อน การจะชดใช้ความผิด ย่อมต้องแลกมาด้วยบางสิ่ง! หากล้มเลิกกลางทาง สุดท้ายคนที่เสียหายคือใคร? ก็ไม่ใช่ใครอื่น—พวกเจ้าทั้งนั้น! ข้าพูดได้เท่านี้ ที่เหลือก็แล้วแต่พวกเจ้าจะคิดและประพฤติแล้วกัน”

“ใต้เท้ามีเมตตายิ่ง ข้าน้อยซาบซึ้งใจนัก!” ผางอวี้หลงค้อมมือคารวะ คำพูดนั้นเปี่ยมด้วยความจริงใจ

หลี่ฟู่พยักหน้ายิ้ม

เมื่อหูต้าไห่เห็นว่าทุกอย่างตกลงกันได้แล้ว ก็หัวเราะพลางกล่าวขึ้น
“ผู้ช่วยแม่ทัพผาง—จากนี้ไป ต่อหน้าใต้เท้า ห้ามเรียกตัวเองว่า ‘ข้าน้อย’ อีกแล้วนะ! ถ้ายังพูดอีกก็ถือว่าผิดธรรมเนียม! ในวงราชการ ย่อมต้องมีธรรมเนียมของราชการ คำเรียกขานนั้นสำคัญมาก ผิดไม่ได้เด็ดขาด!”

พอเห็นผางอวี้หลงยิ้มเจื่อนอย่างเขิน ๆ สีหน้าก็ดูไม่รู้จะตอบยังไง เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่รู้ว่าควรเรียกตนเองว่าอะไรดี

หูต้าไห่จึงหัวเราะฮ่า ๆ พลางกล่าว “ต่อไปเรียกตนเองว่า ‘ซู่เซี่ย’ (ข้ารับใช้) หรือ ‘เปยจื้อ’ (ข้าต่ำต้อย) ก็ใช้ได้ทั้งนั้น! เรื่องอื่น ๆ พอเข้าค่ายไปแล้วก็จะมีคนสอนให้เอง ต้องตั้งใจเรียนนะ!”

ผางอวี้หลงถึงกับหน้าแดงยิ้มเจื่อน รีบคารวะ “ขะ—เข้าใจแล้ว ซู่…ซู่เซี่ยเข้าใจดี!”

หูต้าไห่หัวเราะอีกครั้ง “ไม่ต้องเกร็งไป! ใต้เท้าเป็นแม่ทัพที่ดีมาก วางใจได้เลย ท่านยึดความยุติธรรมเป็นหลัก ไม่เคยเอาเปรียบผู้ใด! มีเพียงเรื่องเดียวที่อยากให้พวกเจ้าจำไว้—พวกเจ้าเป็นคนที่ใต้เท้าเป็นผู้รับเข้ามา ขอแค่มีใจภักดีต่อใต้เท้าเพียงผู้เดียวก็พอ! ในค่ายทหารนั้น เพื่อนร่วมงานก็คือเพื่อนร่วมงาน คนก็คือคน เรื่องงานก็ต้องแยกจากเรื่องส่วนตัว อย่าสับสนจนปะปนไป!”

“ขอรับ...” ผางอวี้หลงพยักหน้าอย่างลังเล รู้สึกได้ชัดว่าคำพูดของหูต้าไห่นั้นมีความนัย แต่กลับไม่อาจเข้าใจได้ถ่องแท้ว่าความหมายแฝงนั้นคืออะไร

เซียวมู่เห็นแล้วถึงกับกลั้นไม่อยู่ แค่นเสียงขึ้น “แม่ทัพหูพูดอย่างกับส่งสายตาให้คนตาบอดดู! ผู้ช่วยแม่ทัพผาง—ข้าจะอธิบายให้ฟังตรง ๆ เลยแล้วกัน! ความหมายของท่านหูก็คือ—เจ้ากับพวกใต้บังคับบัญชาของเจ้าจงดูแลตัวเองให้ดี อย่าหาเรื่อง อย่าเอาตัวไปพัวพันกับใครแบบแนบแน่นจนเกินงาม!  รู้จักแค่ผิวเผินพอถูไถก็พอ อย่าไปผูกพรรคพวกให้ใครลากไปขายเสียล่ะ! เจ้าทั้งหลายต้องจำไว้—แค่ฟังคำสั่งของใต้เท้าคนเดียวก็พอแล้ว!”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1328 แผนรับคืนเกาะหุยเฟิง

 

บทที่ 1328 แผนรับคืนเกาะหุยเฟิง

ในที่สุดวันนี้คนที่รอคอยก็มาถึง เซียวมู่เป็นผู้นำคณะมาขอพบด้วยตนเอง บอกว่า “ฮูหยินหลี่กลับมาแล้ว!” ทั้งผางอวี้หลงและคนทั้งสามต่างก็โล่งใจไปตามๆกัน

เมื่อมาถึงห้องโถงเรือนหลังของที่ว่าการผู้ว่าการมณฑล  เหลียนฟางโจวในยามนี้สวมกระโปรงยาวทำจากผ้าเนื้อลื่นปักลายกุหลาบพุ่มสีส้มแดง ท่อนบนสวมเสื้อแขนแคบคอปิดสีเขียวอ่อนแต่งลายใบไผ่ละเอียด มัดสายคาดเอวสีม่วงหมอกจางไว้รอบเอว ทรงผมมวยสูงปักปิ่นทองระยิบระยับ กำลังยืนยิ้มมองมาที่พวกเขา

ชูเอ๋อร์เห็นดังนั้น ดวงตาก็พลันแดงก่ำ รีบก้าวขึ้นไปข้างหน้า คุกเข่าคำนับกล่าวเสียงสะอื้น “ฮูหยินหลี่...”

“อย่าได้มากพิธี!” เหลียนฟางโจวรีบรุดเข้าไปพยุง พร้อมกล่าวยิ้ม ๆ “ทำให้พวกเจ้าต้องรอนาน อย่าเก็บใส่ใจเลยนะ!”

ชูเอ๋อร์ส่ายหน้าแล้วยิ้มตอบ “ใต้เท้าหลี่มีใจมั่นคงหนักแน่น แต่ฮูหยินกลับหายสาบสูญไป ย่อมถือเป็นความผิดของพวกเราที่ปล่อยให้เรื่องนี้เกิดขึ้นได้ ใต้เท้าหลี่ไม่ตำหนิพวกเรา พวกเราก็ซาบซึ้งใจยิ่งแล้ว ยังจะเก็บมาใส่ใจอีกได้อย่างไร? ตอนนี้ฮูหยินกลับมาอย่างปลอดภัย เราก็เบาใจเสียที!”

เหลียนฟางโจวยิ้มพลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ก็ใช่น่ะสิ น่าตกใจแต่ก็ไร้เคราะห์ ได้กลับมาอย่างปลอดภัยเสียที!”

ว่าจบ ผางอวี้หลงกับไห่หม่าก็ขึ้นมาทำความเคารพ หลี่ฟู่ยกมือเป็นเชิงให้ลุกขึ้น แล้วเชิญให้นั่งลงอย่างยิ้มแย้ม

เมื่อทุกคนนั่งเรียบร้อย พูดคุยถามไถ่กันได้ครู่หนึ่ง ก็วกเข้าหาเรื่องราวในอดีต

เหลียนฟางโจวจึงกล่าวกับหลี่ฟู่ต่อหน้าทุกคน เล่ารายละเอียดเกี่ยวกับข้อตกลงที่เคยทำไว้กับผางอวี้หลงและชูเอ๋อร์ว่า ทั้งสองมีใจจริงที่จะสวามิภักดิ์ต่อทางการ ไม่ใช่แค่จนตรอกแล้วจึงมาแสร้งกล่าว

แม้ว่าเหลียนฟางโจวจะเคยบอกเรื่องนี้กับหลี่ฟู่มาก่อนแล้ว แต่การกล่าวอีกครั้งในตอนนี้ก็เพื่อให้ผางอวี้หลงและชูเอ๋อร์วางใจ หลี่ฟู่ย่อมเชื่อทันทีโดยไม่ต้องมีคำใดเพิ่มเติม

ผางอวี้หลงเห็นดังนั้น ใจที่หวั่นไหวมาตลอดจึงสงบลงในที่สุด รีบลุกขึ้นคารวะพร้อมกล่าวด้วยเสียงหนักแน่น “ข้าน้อยขอสวามิภักดิ์ต่อใต้เท้าหลี่ด้วยใจแท้จริง ขอใช้ความดีชดเชยความผิด หากท่านมีคำสั่งใด ข้าน้อยยินดีปฏิบัติไม่หวั่นแม้ต้องสละชีพ!”

หลี่ฟู่ได้วางแผนเกี่ยวกับการจัดการพวกเขาร่วมกับหูต้าไห่และเซียวมู่ไว้นานแล้ว เมื่อได้ยินดังนั้นก็โบกมือยิ้ม “ไม่ต้องถึงขนาดยอมสละชีวิตอะไรนั่นหรอก หากพวกเจ้ามีใจจริง เชื่อฟังคำสั่งของทางราชสำนัก ปฏิบัติตามกฎหมายบ้านเมืองของทางการ เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว”

กล่าวจบ เขาหันไปมองเหลียนฟางโจวแล้วยิ้ม “ได้ยินมาว่าภรรยาของท่านผางเองก็ตั้งครรภ์อยู่ เช่นนั้นพวกเจ้าสองคนเข้าไปคุยกันตามประสาคนท้องต่อในห้องด้านในเถอะ ไม่ต้องนั่งเกร็งอยู่ตรงนี้หรอก!”

ชูเอ๋อร์ตาเป็นประกาย ทั้งตกใจทั้งยินดี กล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ฮูหยินหลี่ก็ตั้งครรภ์ด้วยหรือเจ้าคะ? ขอแสดงความยินดีด้วย!”

เหลียนฟางโจวยิ้มรับคำอวยพร แล้วหัวเราะเบา ๆ “สองเดือนแล้ว ยังน้อยกว่าเจ้าสักหน่อย ไหน ๆ ก็แบบนี้แล้ว พวกเราอย่าเสียเวลากวนพวกเขาอยู่ตรงนี้เลย เชิญทางนี้ ข้าเตรียมห้องไว้คุยสบาย ๆ แล้ว”

ชูเอ๋อร์ย่อมไม่มีข้อขัดข้อง ยิ้มละไมลุกขึ้นขอตัวแล้วออกไปพร้อมเหลียนฟางโจว

ไม่นานนัก หูต้าไห่และเซียวมู่ก็มาถึง หลี่ฟู่จึงเริ่มเข้าสู่เรื่องสำคัญ

เขาได้หารือกับหูต้าไห่ เซียวมู่ และคนอื่น ๆ แล้ว สรุปว่าช่วงนี้ให้โยกย้ายพวกผางอวี้หลงทั้งกลุ่มจากเกาะหุยเฟิงเข้ามาอยู่ที่เมืองหนานไห่ก่อน แล้วบรรจุเข้าเป็นกองกำลังหนึ่งของกองทัพของมณฑลหนานไห่ โดยให้มีฐานะเป็นหน่วยแยกต่างหาก ผางอวี้หลงดำรงตำแหน่ง “โจ่วเจียง” (ผู้ช่วยแม่ทัพ) ส่วนไห่หม่ารับตำแหน่ง “เซี่ยวเว่ย” (นายทหารควบคุมทหารราบ)

ช่วงแรกจะจัดการฝึกระเบียบวินัยเป็นพิเศษ เพื่อขจัดนิสัยดิบเถื่อนแบบโจรสลัดออกให้หมด จากนั้นจึงจะประเมินแต่ละคนเพื่อจัดวางตำแหน่งตามความเหมาะสม

ผางอวี้หลงกับไห่หม่าเหลือบมองกัน แววตาเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

ถ้อยคำที่ได้ยิน พวกเขาฟังออกอย่างชัดเจน — หากพูดให้ดูดีคือ “ฝึกปรับนิสัย” แต่หากพูดตรง ๆ ก็คือ “ลงอาญาข่มให้เชื่อง”

แต่พวกเขาก็ไม่อาจโทษหลี่ฟู่หรือหูต้าไห่ได้

พวกพ้องของตนมีนิสัยอย่างไร ตัวเองย่อมรู้ดีที่สุด — เคยเป็นใหญ่ในเกาะ ชินกับการปล้นฆ่าไม่เกรงฟ้าดิน ใช้ชีวิตตามใจตนเองมาตลอด พอจะ กลายเป็นทหารราชการ ย่อมต้องเปลี่ยนพฤติกรรมทั้งหมด การจะถูก “เคี่ยวเข็ญ” สักพักก็ถือเป็นเรื่องสมควร

ทว่าพวกพ้องแต่ละคนมีนิสัยต่างกัน การฝึกหนักย่อมมีบางคนทนได้ บางคนก็อาจทนไม่ได้

และหากตามความตั้งใจของใต้เท้าหลี่แล้ว ใครที่ทนไม่ได้จนก่อเรื่องขึ้นมา ก็ต้องถูกนำตัวส่งศาลทหารตามกฎ

ตามความคิดของผางอวี้หลง คนประเภทนั้นในหมู่พวกเขาคงมีไม่น้อยเลยทีเดียว...เขารู้สึกใจหายอยู่บ้าง พวกนั้นล้วนแล้วแต่เป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตาย ติดตามเขามานานปี

จึงลุกขึ้น คารวะแล้วกล่าวเสียงขอร้อง “กฎหมายแผ่นดิน กฎทหารย่อมมาก่อน ข้าน้อยหาได้มีข้อโต้แย้งไม่ เพียงแต่พี่น้องของข้าน้อยเคยชินกับความอิสระเสรี จู่ ๆ จะให้มาอยู่ในระเบียบอาจจะยากลำบากนัก หากมีผู้ใดพลาดพลั้งกระทำผิด ขอท่านได้โปรดเมตตา ให้อภัยพวกเขาสักครั้งเถิด!”

เซียวมู่ขมวดคิ้วแล้วกล่าวเสียงเข้ม “พูดเช่นนี้ได้อย่างไร! เมื่อลงทะเบียนเข้ากองทัพแล้ว ยังจะหวังพิเศษเหนือคนอื่นอีกหรือ? แล้วจะให้เป็นธรรมกับทหารกองอื่นได้อย่างไร? อย่าลืมว่าทหารหน่วยอื่นล้วนแต่เป็นพลเรือนดี ๆ ที่ไม่เคยฆ่าปล้นมาก่อนทั้งนั้น!”

ไห่หม่าฟังถ้อยคำนั้นเข้าหู ก็ถึงกับหน้าแดงก่ำด้วยโทสะ ตวาดกลับทันที
“ในเมื่อแม่ทัพเซียวคิดเช่นนี้ เช่นนั้นก็สลายกองกำลังของพวกพี่น้องข้าทั้งหมดไปเสียจะดีกว่า! ทั้งท่านก็ไม่ต้องลำบาก เราก็ไม่ต้องฝืน!”

คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของหลี่ฟู่กับหูต้าไห่เปลี่ยนไปในทันใด

ส่วนเซียวมู่ถึงกับแหงนหน้าหัวเราะฮ่า ๆ แล้วแค่นเสียงเยาะ “สลายกองกำลัง? เจ้ากล้าพูดออกมาได้อย่างไร! อย่าลืมเสียล่ะว่าตัวพวกเจ้าเป็นใคร!”

กลุ่มโจรสลัดที่ถูกทางการจับตัวมา แทนที่จะถูกตัดหัว กลับได้รับโอกาสอันใหญ่หลวงให้เข้าสู่กระบวนการปรับปรุงและรับเข้ากองทัพอย่างไม่มีเงื่อนไข แม้กระทั่งพวกแม่ทัพอย่างพวกเขายังต้องลงแรงโน้มน้าวผู้ใต้บังคับบัญชา ยังต้องหาคำอธิบายให้เหล่าทหารทั้งกอง แต่เจ้ากลับกล้าพูดเรื่อง “สลายกอง” ออกมา? เว้นเสียแต่ขุนนางผู้ใดจะเสียสติเท่านั้น ถึงจะยอมปล่อยกลุ่มโจรที่จับมาได้ให้เป็นอิสระ!

ผางอวี้หลงในใจพลันรู้สึกว่าไม่ดี รีบอ้าปากจะเอ่ยกลบเกลื่อน แต่ไม่ทันไร ไห่หม่ากลับยังไม่สิ้นโมโห แค่นเสียงขึ้นอีก “หากไม่ใช่เพราะตอนนั้นเกาะเรากำลังเกิดเรื่องวุ่นวาย พวกเจ้าก็ใช่ว่าจะบุกยึดหุยเฟิงได้ง่ายดายนักหรอก!”

นี่คือบาดแผลในใจของเขาที่ไม่มีวันลบเลือน พอเอ่ยถึงก็เผลอเผยความขมขื่นออกมาโดยไม่รู้ตัว

เซียวมู่หัวเราะเยาะเย้ย “ข้าขอบอกความจริงให้นะ สมัยก่อนที่ผู้ว่าการมณฑลคนเก่ายังประจำการอยู่ เห็นพวกเจ้าป่วนเฉพาะในทะเล ไม่ขึ้นฝั่ง ก็เลยทำเป็นปิดตาข้างหนึ่งให้ แต่พวกเจ้าคงหลงตัวเองว่าครองเกาะรกร้างได้แล้วจะไม่เห็นราชสำนักในสายตาเลยกระมัง?”

“พูดให้ชัด — คืนนั้นหากพวกเจ้ามิใช่รบราฆ่าฟันกันเอง หากเปิดศึกกับกองทัพตรง ๆ ป่านนี้ศพพวกเจ้าคงไปรวมตัวกันอยู่ใต้ยมโลกหมดแล้ว!”

“คิดให้ดีเถอะ ที่พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่ถึงตอนนี้ ก็เพราะโชควาสนาเข้าข้างแล้วต่างหาก!”

ถ้อยคำนี้ ไห่หม่าจะยอมเชื่อได้อย่างไร? เขาตวาดออกมาทันที “เหรอ! แม่ทัพเซียวปากกล้าดีจริง! ข้าไม่เก่งก็จริง แต่ก็อยากลองดูฝีมือของแม่ทัพสักครั้ง!”

เซียวมู่เหลือบตามองเขา “เชอะ” ขึ้นหนึ่งเสียง ก่อนเยาะหยัน “คิดจะท้าทายข้ารึ? เจ้ายังไม่คู่ควร! แต่ไม่ต้องห่วง—เมื่อเข้าเป็นทหารในค่ายแล้ว วันหน้าจะมีโอกาสให้ลองมืออีกมาก ข้าจะไม่ทำให้เจ้าผิดหวังแน่! ส่วนตอนนี้…เจ้าคิดว่าข้าจะสู้กับเจ้าไปเพื่ออะไร?”

“เจ้า—!” ไห่หม่าถึงกับพูดไม่ออก หน้าแดงด้วยความอับอาย หันหน้าหนีด้วยความโกรธจัด

ผางอวี้หลงถอนหายใจ ลุกขึ้นคุกเข่าต่อหน้าหลี่ฟู่ ประสานมือก้มหัวลงอย่างนอบน้อม “ขออภัยด้วยขอรับ แม่ทัพลี่! น้องไห่หม่าเพียงแค่เลือดร้อนไปชั่วขณะ เขาเป็นคนแบบนี้ ไม่ได้มีเจตนาร้ายอันใด ขอท่านได้โปรดอภัยให้เขาด้วย! ขอแม่ทัพเซียวจงเมตตาด้วยเถอะ!”

“พี่ใหญ่!” ไห่หม่าทั้งตกใจทั้งเดือดดาล ลุกพรวดขึ้น เส้นเลือดบนหน้าผากปูดนูน กำหมัดแน่นจนข้อนิ้วลั่นดังกรอบแกรบ

หลี่ฟู่ยังคงสีหน้าเรียบเฉย ไม่เอ่ยคำใด เซียวมู่ก็ยังคงหัวเราะเย้ยหยันไม่หยุด ส่วนหูต้าไห่—แม้จะดูเป็นคนร่างใหญ่เสียงดัง—แต่ในความเป็นจริงแล้วเขากลับเป็นคนที่ไม่ชอบขัดใจผู้อื่นที่สุด จึงได้แต่นิ่งเงียบไม่กล่าวอะไรเช่นกัน