จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1327 พบสมุนไพรชั้นเลิศ

 

บทที่ 1327 พบสมุนไพรชั้นเลิศ

ทว่าเรื่องที่หลี่ฟู่ตระหนักแจ้งมีหรือที่ตระกูลเหลียงจะไม่ล่วงรู้? เหมืองแร่ทั้งสามแห่งที่เดิมทีก็ลึกลับซับซ้อนอยู่แล้ว ยามนี้หากคิดจะเสาะหา ย่อมยากเย็นแสนเข็ญยิ่งกว่าปีนป่ายขึ้นสรวงสวรรค์!

"น้ำแข็งหนาสามฉื่อมิได้ก่อตัวเพียงวันเดียว ท่านอย่าได้วู่วามเกินไปนัก หากร้อนรนกระบวนยุทธย่อมปั่นป่วน และเมื่อนั้นศัตรูจะฉวยโอกาสจู่โจมเอาได้! อย่างไรเสีย พวกเราก็ยังมีเวลาเหลืออยู่... จริงสิ," เหลียนฟางโจวดวงตาเป็นประกาย เอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมสุข "ยามอยู่ที่บ้านอากงในเขาเหยาซาน ข้าได้พบ 'หญ้าชำระไขกระดูก' (สี่สุยเฉ่า) เข้าแล้ว! เพียงแต่ยามนั้นเหลียงจิ้นอยู่ด้วย คนผู้นั้นเจ้าเล่ห์แสนกลนัก ข้าจึงมิอาจแสดงอาการสนใจให้ผิดสังเกตได้ ทว่ารูปลักษณ์ของมันช่างเหมือนกับภาพวาดของลั่วเอ๋อร์มิมืดเพี้ยน ข้าไม่มีทางจำผิดแน่!"

หลี่ฟู่ยินดีจนล้นพ้น หัวเราะร่ากล่าวว่า "ประเสริฐยิ่ง! ฮูหยิน... เจ้าช่างเป็นดาวนำโชคของข้าโดยแท้!"

ขอเพียงส่งสิ่งนี้กลับไปยังนครหลวง รักษาพระอาการประชวรของรัชทายาทให้หายขาดได้ จิตใจของเขาก็จะสงบราบรื่นไร้กังวล สิ่งใดก็มิอาจเทียบเทียมได้!

"อีกสองวันข้าจะส่งคนไปจัดการ! ถึงเวลานั้นคงต้องให้เจ้าช่วยชี้แนะหนทางสักเล็กน้อย" หลี่ฟู่ยิ้มกล่าว

"เรื่องนี้ท่านมิเห็นต้องบอกข้าเลย" เหลียนฟางโจวค้อนให้เขาหนึ่งวงพลางยิ้ม "แท้จริงแล้วมิใช่เรื่องยากเย็นอันใด ชาวไป๋เหยามิได้ป่าเถื่อนดุร้ายดังเช่นข่าวลือภายนอก เพียงแต่พวกเขามิมีไมตรีต่อคนนอกและมีความอคติฝังรากลึก ขอเพียงเราปฏิบัติต่อเขาด้วยใจจริง ทุกอย่างย่อมคลี่คลาย!"

"วาจาฮูหยินมิมีผิดเพี้ยน! เมื่อข้าคัดเลือกคนได้แล้ว เจ้าช่วยอบรมพวกเขาสักนิด ตั้งเป้าว่าภายในสองเดือนต้องส่งของสิ่งนี้ไปให้ถึงเมืองหลวงให้จงได้!" หลี่ฟู่สำทับ

เหลียนฟางโจวแย้มยิ้ม "ข้าคิดว่ามิใช่เรื่องยาก หากทางการเป็นผู้ดำเนินการ ขอเพียงมิข่มเหงรังแกชาวบ้าน ชาวไป๋เหย่าย่อมมิปฏิเสธแน่นอน!"

นางลุกขึ้นยืนพลางกล่าวต่อ "เราไปหาคุณชายชุยกับซวี่เอ๋อร์กันเถิด คุณชายชุยเป็นแขกผู้มาเยือน มิควรปล่อยให้เขาเงียบเหงา"

"อืม," หลี่ฟู่พยักหน้า "เขาช่วยชีวิตเจ้าไว้ ข้าย่อมมิควรละเลย... ประเดี๋ยวเจ้าพาซวี่เอ๋อร์กลับไปพักผ่อนเถิด หลายวันที่ผ่านมาเร่งรุดเดินทางคงมิได้หลับนอนให้เต็มตื่น ข้าจะให้คนไปเชิญท่านหมอมาตรวจชีพจรให้ละเอียด ส่วนเรื่องการบำรุงครรภ์นั้น ชุนซิ่งกับหงอวี้เคยปรนนิบัติเจ้ามา ย่อมรู้ดีว่าควรเตรียมสิ่งใดบ้าง"

เหลียนฟางโจวรู้สึกหวานล้ำในใจ พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม

คนทั้งสองเดินเคียงคู่กันออกไป หลี่ฟู่ประกาศข่าวดีเรื่องการตั้งครรภ์ของเหลียนฟางโจวให้ทุกคนทราบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม พร้อมสั่งปูนบำเหน็จรางวัลแก่บ่าวไพร่ทั้งคฤหาสน์เป็นเบี้ยหวัดคนละสองเดือน บรรดาข้าทาสบริวารต่างยินดีปรีดาพากันเข้ามาหมอบกราบอวยพรไม่ขาดสาย เหลียนฟางโจวก็แย้มยิ้มรับด้วยความเมตตา

ชุยเส้าซีและซวี่เอ๋อร์เพิ่งกลับมาพอดี เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ซวี่เอ๋อร์ก็เบิกตากว้างด้วยความฉงนสงสัย

ชุยเส้าซีจึงหัวเราะพลางเอ่ยว่า "ซวี่เอ๋อร์ ในท้องของท่านแม่เจ้ามีน้องน้อยแล้วนะ อีกมินานเจ้าก็จะมีน้องชายหรือน้องสาวมาเล่นเป็นเพื่อนแล้ว เจ้าดีใจหรือไม่?" “จริงหรือ?” ซวีเอ๋อร์ชะงักไป ดวงตากลมใสเปล่งประกาย มองไปยังเหลียนฟางโจว ก่อนเดินเข้าไปลูบเบา ๆ บนหน้าท้องของนางซึ่งยังไม่เผยเค้าร่างใด ๆ เขาหัวเราะคิกคักด้วยความประหลาดใจ ถามเสียงใสอย่างไร้เดียงสา
“ในท้องของท่านแม่ มีน้องอยู่จริง ๆ หรือขอรับ?”

“จริงสิจ๊ะ” เหลียนฟางโจวยิ้มพลางโอบไหล่เขาไว้ ถามด้วยรอยยิ้ม
“แล้วซวี่เอ๋อร์ของแม่ อยากได้น้องชายหรือน้องสาวล่ะ?”

ซวี่เอ๋อร์เอียงศีรษะ มองท้องของนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “อะไรก็ได้ ขอแค่เล่นกับข้าได้ก็พอ! แต่ในท้องของท่านแม่ยังเล็กขนาดนี้ แบบนี้จะมาเล่นกับข้าได้จริงหรือ?”

ท่าทางงุนงงนั่น ราวกับว่าอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าเด็กน้อยตัวเท่าฝ่ามือจะเล่นกับเขาได้อย่างไร! คำพูดนี้เรียกเสียงหัวเราะจากเหลียนฟางโจวและคนรอบข้างทันที

หลี่ฟู่หัวเราะพลางกล่าวว่า “ทำไมจะไม่ได้? เจ้าเองก็เคยอยู่ในท้องแม่เจ้าเหมือนกันไม่ใช่หรือ?”

“จริงหรือ!?” ซวี่เอ๋อร์เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม ก่อนส่ายหน้าทันที “ท่านพ่อหลอกข้าเล่นแน่ ๆ! ข้าไม่เชื่อหรอก! ข้าตัวโตออกอย่างนี้ จะไปอยู่ในท้องท่านแม่ได้อย่างไร!”

คราวนี้เสียงหัวเราะของทุกคนยิ่งดังขึ้นไปอีก

พอเห็นซวี่เอ๋อร์เม้มปากทำหน้ามุ่ย เหลียนฟางโจวจึงรีบปลอบเสียงนุ่ม “ท่านพ่อแหย่เจ้าขำ ๆ น่ะลูก ซวี่เอ๋อร์คนดี มา ไปกับแม่ กลับห้องกันเถอะ”

ซวี่เอ๋อร์ลืมเรื่องชวนสงสัยนั้นในทันใด พยักหน้ารับเบา ๆ แล้วเดินตามนางไป

เหลียนฟางโจวจูงมือซวีเอ๋อร์ หันไปยิ้มพูดกับชุยเส้าซี “ข้าขอตัวกลับห้องไปพักก่อนนะเจ้าคะ คุณชายชุยพักอยู่กับเราสักหลายวันเถิด พวกเราสามคนไม่ได้พบกันหลายปีแล้ว”

ชุยเส้าซีเห็นนางใบหน้าเปล่งปลั่ง ดวงตาเจือความเขินอาย ริมฝีปากเล็ก ๆ สีแดงอมชมพูชุ่มชื้นยังเผยร่องรอยบวมแดง ดูก็รู้ว่าเพิ่งถูกจุมพิตอย่างรุนแรง  ความรู้สึกหวงแหนในใจก็พวยพุ่งขึ้นมา เขาหลบตาไปทางอื่น ยิ้มตอบเบา ๆ “เช่นนั้นข้าก็ขออยู่ต่ออย่างไม่เกรงใจแล้วกัน ข้าชอบซวี่เอ๋อร์อยู่ไม่น้อย จะอยู่เล่นกับเขาสักหน่อย”

เหลียนฟางโจวยิ้มพยักหน้ารับ

หลี่ฟู่จึงหัวเราะชวนเขาไปคุยที่ห้องหนังสือ ทั้งสองจึงเดินออกไปด้วยกัน

เหลียนฟางโจวพาซวี่เอ๋อร์นั่งลง แล้วสั่งให้คนยกผลไม้สดใหม่ตามฤดูกาล และขนมขบเคี้ยวมาให้เขากิน พลางถามว่าเขาอยู่ที่บ้านเรียบร้อยดีหรือไม่ ก่อกวนร้องไห้งอแงใส่ท่านพ่อหรือเปล่า ซวี่เอ๋อร์ก็ตอบคำถามของนางทีละข้ออย่างร่าเริง

สองแม่ลูกคุยกันอยู่พักใหญ่ ก่อนที่แม่นมจะเข้ามาพาซวี่เอ๋อร์กลับไป เหลียนฟางโจวยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็เข้าห้องด้านตะวันออกไปพักผ่อน พอนางหลับตาลง ใจจึงรู้สึกสงบอย่างแท้จริง — นางได้กลับบ้านแล้วจริง ๆ!

มื้อเย็นทั้งสามคนนั่งทานอาหารร่วมกัน คุยถึงเรื่องราวในอดีต เล่าถึงชีวิตหลังจากจากกัน ไม่รู้ตัวเลยว่าค่ำคืนล่วงเลยจนเข้าสู่ยามดึก

ชุยเส้าซีรู้สึกเกรงใจนัก ยิ้มกล่าวว่า “เจ้าตั้งครรภ์อยู่ ข้ากลับพูดไม่หยุด ทำให้เจ้าต้องนั่งฟังอยู่จนดึกดื่น!”

เหลียนฟางโจวหัวเราะเบา ๆ “ตอนนี้ข้ากลับถึงบ้านแล้ว เวลาไหนจะพักผ่อนก็ได้ทั้งนั้น ถ้าเจ้าจะพูดจาเกรงใจอีก ข้าคงต้องคิดเสียแล้วว่าเราที่รู้จักกันมาหลายปีนั้นเปล่าประโยชน์เสียจริง!”

หลี่ฟู่ก็หัวเราะเห็นด้วย แล้วสั่งให้คนไปส่งชุยเส้าซีพักที่เรือนรับรองอย่างดี

รุ่งเช้าวันถัดมา หลี่ฟู่ก็สั่งให้คนไปเชิญผางอวี้หลง, ชูเอ๋อร์ และไห่หม่าให้มาพบ

หลังถูกจับตัวมา ไห่หม่าได้รับฟังคำชี้แจงหลายประการ จึงเริ่มเข้าใจว่าตนเข้าใจผิดไปใหญ่โต ใจจึงเต็มไปด้วยความสำนึกผิด

หากมิใช่เพราะตนไปเชื่อคำยุยงของฝูเว่ยแล้วกลับหันไปต่อต้านหัวหน้าของตน เรื่องคงไม่บานปลายถึงเพียงนี้ มิหนำซ้ำยังเปิดช่องให้ทางการเข้าโจมตีเกาะหุยเฟิงได้โดยแทบไม่ต้องออกแรงแม้แต่น้อย!

สำหรับคำพูดของหัวหน้าเกี่ยวกับการสวามิภักดิ์ต่อทางการนั้น ไห่หม่ายังเชื่อไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ในหมู่ขุนนางจะมีใครที่ไว้ใจได้จริงหรือ? หัวหน้าของเขาต้องถูกลวงให้หลงทางไปแล้วแน่แท้!

หากว่าทางราชสำนักมีความจริงใจจริง เหตุใดจึงปล่อยให้พวกตนถูกกักขังอยู่ครึ่งเดือนโดยไม่มีใครออกมาสอบถามสักคำ? เห็นได้ชัดว่าทางการกำลังใช้ “ยุทธศาสตร์ถ่วงเวลา” เพื่อให้พวกเขาย่อยยับไปเองต่างหาก!

ผางอวี้หลงเห็นว่าเขาไม่ยอมเชื่อ ไม่ว่าจะอธิบายอย่างไรจึงได้แต่รอ รอให้ฮูหยินของใต้เท้าลี่กลับมา รอให้ใต้เท้าลี่เรียกพวกเขาเข้าพบ — เมื่อนั้นไห่หม่าเองก็จะเข้าใจทุกอย่างได้เอง

แต่เมื่อวันเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ภรรยาของเขาท้องเริ่มโตขึ้นทีละน้อย แต่ก็ยังไร้ข่าวคราวของเหลียนฟางโจว ผางอวี้หลงเองก็เริ่มร้อนใจตามไปด้วย

แม้จะถูกกักบริเวณไว้เช่นนี้ แต่ก็ไม่ลำบากเรื่องกินอยู่ ไม่มีผู้ใดกลั่นแกล้งหรือหาเรื่อง ทว่าผู้ที่เคยเป็นถึงเจ้าของเกาะใหญ่เช่นเขา สิ่งที่ต้องการไม่ใช่ชีวิตราวกับนกในกรงเช่นนี้แน่นอน!

หากไม่ใช่เพราะชูเอ๋อร์คอยปลอบโยนด้วยถ้อยคำอ่อนหวานอยู่เสมอ เกรงว่า ผางอวี้หลงคงระเบิดอารมณ์ขึ้นมานานแล้ว

ทว่าเมื่อวันคืนผ่านไปเรื่อย ๆ แม้แต่ชูเอ๋อร์เอง แม้จะไม่รู้สึกถึงความคับแคบกดดันของการถูกจองจำโดยตรง แต่ในใจก็ใช่ว่าจะเป็นสุขได้ลง...

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1326 เล่าเรื่องราวอย่างละเอียด

 

บทที่ 1326 เล่าเรื่องราวอย่างละเอียด

ใครจะรู้…ว่าเขารออยู่จนฟ้ามืดสนิท รอจนดวงดาวสว่างเต็มฟ้า แต่เหนือผืนน้ำกว้างนั้น ก็ยังไร้เงาของเหลียนฟางโจวและพวกพ้องแม้แต่น้อย

โชคยังดีที่คืนนั้นทะเลเรียบสงบ หากเกิดพายุหรือคลื่นลมแรงขึ้นมาอีกละก็…เขาคงแทบบ้าไปแล้วจริง ๆ!

แค่นี้ก็ทำให้เขาใจคอไม่ดีแทบขาดแล้ว!

เขายังไม่หมดหวัง ขึ้นเรือด้วยตนเอง สั่งให้เรืออีกห้าหกลำจุดโคมไฟแล่นออกจากท่า แยกย้ายกันออกตรวจดูทั่วผืนทะเล หวังจะพบเบาะแสแม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม

แต่คืนทั้งคืนก็ผ่านไปอย่างเปล่าประโยชน์ ในที่สุดเขาก็ต้องผิดหวัง

เขายังรออีกหนึ่งวันในเมืองเฉวียนโจว แต่ก็ยังไม่เห็นแม้เงาของเหลียนฟางโจวและคณะ เซียวมู่, หูต้าไห่ และคนอื่น ๆ ต่างพากันเกลี้ยกล่อม หลี่ฟู่เองก็รู้ดีว่า ตนไม่อาจละทิ้งเมืองหนานไห่ได้นานเกินไป ไม่เช่นนั้น ย่อมเปิดโอกาสให้ผู้คนฉวยช่องได้โดยง่าย

สุดท้ายจึงจำใจฝากให้ลั่วกว่างอยู่ดูแลต่อ ให้ช่วยทั้งตามหาและสืบข่าวควบคู่กัน ส่วนตนก็เดินทางกลับหนานไห่พร้อมหูต้าไห่และเซียวมู่ก่อน

ยามถอนกำลังกลับ ทรงนำตัวผังอวี้หลงและภรรยา พร้อมทั้งไห่หม่าและเหล่าแกนนำโจรสลัดแห่งเกาะหุยเฟิงกลับสู่เมืองหนานไห่ด้วย โดยทิ้งให้จิ่วเตา หูซา และเหล่ายอดฝีมือคนสนิทของผังอวี้หลงคอยควบคุมดูแลกลุ่มโจรสลัดที่ยอมสวามิภักดิ์เหล่านั้น โดยให้เข้าพำนักชั่วคราว ณ โรงนอนทหารที่ว่างเว้นอยู่ในเขตชานเมืองเฉวียนโจว รอจนกว่าจะตามหาตัวเหลียนฟางโจวพบ จึงค่อยวางแผนจัดการขั้นต่อไป

หลี่ฟู่พูดพลางหัวเราะ ก้มลงจูบนางอีกครั้ง แล้วถอนหายใจ “ช่วงที่ผ่านมา ข้าใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยแม้แต่คืนเดียว กลัวอย่างที่สุด…กลัวว่าเจ้าจะเป็นอะไรไป! ทะเลมันไม่เหมือนที่อื่น—หากเกิดพายุขึ้นมา แม้แต่แผ่นดินให้ยืนยังไม่มี! ถ้าพลัดตกลงไปในทะเล…ก็คือหนทางแห่งความตาย!”

เขาหยุดเล็กน้อย แล้วน้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นเย็นลง แววตาก็พลันมืดหม่น “ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าดันมีทั้งเหลียงจิ้นกับชุยเส้าซีอยู่ข้างกาย…ชุยเส้าซีน่ะ ข้าพอวางใจได้บ้าง แต่เหลียงจิ้น—ฮึ!”

เขาตวัดสายตาเย็นเยียบ จับมือนางแน่น กดเสียงต่ำลง “เจ้าคนสารเลวนั่น—มันทำอะไรเจ้าหรือเปล่า?”

“ก็…มีเสียวสันหลังนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้รับอันตราย” เหลียนฟางโจวยิ้มแล้วผุดกายขึ้นเล็กน้อย เงยหน้ามองเขาพลางกระพริบตาสองสามครั้ง ยิ้มขำ ๆ พลางแกล้งว่า “ที่เจ้าพูดว่า ‘ทำอะไร’ น่ะ…ตกลงหมายความว่าอย่างไรหรือ? ข้าเองก็กลัวจะเข้าใจผิดนะ…ท่านสามี จะกรุณาอธิบายให้แจ่มแจ้งหน่อยดีไหม?”

หลี่ฟู่ถึงกับชะงัก ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา เขายื่นมือไปหยิกจมูกนางเบา ๆ พลางส่ายหัวหัวเราะ “เจ้าพูดอะไรออกมาเนี่ย! ข้ายังไม่ทันระแวง เจ้ากลับเป็นฝ่ายคิดลึกเสียเองแล้ว!”

เหลียนฟางโจวเองก็ยิ้มตาม แต่แล้วสีหน้ากลับเปลี่ยนเป็นจริงจัง น้ำเสียงอ่อนโยนแต่มั่นคง “เจ้าควรจะระแวงบ้างก็ไม่ผิดนะ แม้ว่าเจ้าจะไม่สงสัยในตอนนี้ แต่ถ้าวันข้างหน้าเกิดมีเรื่องบังเอิญ หรือมีใครมาปั่นหัวเจ้าสักสองสามคำ ใครจะรู้ว่ามันจะจบอย่างไร ข้าไม่อยากเจ็บตัวเพราะเข้าใจผิดภายหลัง สู้บอกกันให้ชัดเจนเสียตั้งแต่ตอนนี้จะดีกว่า เจ้าล่ะ—เชื่อข้าไหม?”

หลี่ฟู่กุมมือนางแน่น ดวงตาส่องประกายแน่วแน่ เหมือนจะจ้องทะลุเข้าไปในใจของนาง “ฟางโจว…หากข้ายังไม่อาจเชื่อเจ้า ข้าจะไปเชื่อใครได้อีก? อย่าว่าแต่ใจเจ้ามีข้าเพียงผู้เดียว ถึงแม้ใจเจ้าจะไม่มีข้าเลย ตราบใดที่เจ้าคือภรรยาของข้า ข้าก็ยังเชื่อมั่นว่าเจ้าจะไม่มีวันทำสิ่งใดที่ทรยศต่อข้า!

ใครก็ตามที่คิดจะใช้เรื่องนี้มาปั่นหัวระหว่างเรา ก็คงได้แค่เปลืองแรงเท่านั้นแหละ!”

“อาเจี่ยนของข้า…” เหลียนฟางโจวทั้งตื้นตัน ทั้งยินดี อดไม่ได้ที่จะโอบศีรษะเขาไว้ แล้วจูบเขาที่ริมฝีปากอย่างอ่อนโยน เสียงกระซิบแผ่วเบาแทบไม่เป็นคำ “อาเจี่ยนของข้า…ข้ารู้อยู่แล้ว…ว่าเจ้าดีกับข้าที่สุด…”

หลี่ฟู่จะทานทนต่อการยั่วยุเช่นนี้ได้อย่างไร เขาครางต่ำในลำคอ แล้วพลิกตัวขึ้นเป็นฝ่ายรุก โอบกอดนางไว้แน่น จูบตอบอย่างลึกซึ้งจนแทบหลอมรวมวิญญาณเข้าด้วยกัน

จูบแสนเนิ่นนาน รสสัมผัสดั่งไฟลุกไหม้ เมื่อแยกจากกันได้ ทั้งคู่ต่างหอบหายใจแรง

เหลียนฟางโจวอ่อนแรงซบอยู่ในอ้อมอกของหลี่ฟู่ เสียงหวานอ่อนละมุน “ข้าไม่เคยทรยศต่อเจ้าเลย…ตลอดทางที่ผ่านมาก็แค่ตื่นตระหนกเล็กน้อย แต่โชคดีที่ปลอดภัย”

หลี่ฟู่ใช้นิ้วยาวเรียว ลูบเส้นผมนุ่มของนางอย่างแผ่วเบา ก้มลงจูบหน้าผากนางเป็นระยะ เสียงหัวเราะแฝงความรักลึกซึ้ง “เมียของข้านี่แหละ เฉลียวฉลาดที่สุดในโลก ข้ารู้อยู่แล้วตั้งนาน!”

เหลียนฟางโจวได้ยินก็หัวเราะคิกอย่างมีความสุข

ทั้งสองคลอเคลียหยอกล้อกันอีกพักหนึ่ง ก่อนที่เหลียนฟางโจวจะเริ่มเล่าเรื่องราวตั้งแต่วันที่ถูกลักพาตัวอย่างคร่าว ๆ ให้เขาฟัง

หลี่ฟู่ฟังไปก็ถอนหายใจไม่หยุด ในใจเต็มไปด้วยทั้งความเสียดายและโทษตัวเอง

แต่พอได้ยินว่ามี “เติ้งเมิ่งหาน” เข้าไปเกี่ยวข้องด้วย สีหน้าเขาก็เย็นชาลงทันตา หัวเราะในลำคออย่างเย็นเยียบ “เติ้งเมิ่งหาน? ฮึ…เติ้งเมิ่งหาน!”

เหลียนฟางโจวเลิกคิ้วขึ้น ยิ้มเหี้ยม “เจ้าเพิ่งจับตัวจูอวี้อิ๋งมาแล้วมิใช่หรือ? ส่วนเติ้งเมิ่งหาน…ปล่อยให้นางเป็นของข้าก็แล้วกัน! คราวนี้ ข้าจะทำให้ตระกูลเติ้งหายไปจากรายชื่อสี่ตระกูลใหญ่ให้ได้!”

“ดี!” หลี่ฟู่พยักหน้าอย่างไม่ลังเล “ตระกูลเติ้ง ข้ายกให้เจ้าเต็มที่! คนของข้า—เจ้าใช้ได้ตามสบาย ไม่ต้องเกรงใจใคร ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องเผชิญกับอันตรายอีกแม้แต่นิดเดียว”

เขาชะงักเล็กน้อย ก่อนถอนหายใจเบา ๆ “เดิมที…ข้าคิดว่า เมื่อเจ้าเดินทางกลับมาแล้ว จะหาโอกาสเหมาะ ๆ ส่งเจ้ากับซวี่เอ๋อร์กลับเมืองหลวง—”

“ไม่เอา!” เหลียนฟางโจวยังไม่รอให้เขาพูดจบ ก็โผเข้ากอดเอวเขาแน่น น้ำเสียงทั้งดื้อ ทั้งเอาแต่ใจ “ข้าไม่ยอมกลับเมืองหลวงกับลูก โดยทิ้งเจ้าไว้ที่นี่คนเดียวหรอก! เจ้าคิดหรือว่าข้าจะวางใจได้? แล้วถ้าดันมีนังจิ้งจอกหน้าไม่อายมาคอยเกาะแกะเจ้าอีก ข้าจะตามไปตบหน้ากลางเมืองหนานไห่ก็ไม่ได้สิ!”

“ข้ายังพูดไม่ทันจบเลย…” หลี่ฟู่ทั้งขำทั้งจนใจ มองใบหน้างดงามของนางที่เต็มไปด้วยความหึงหวงปนแง่งอน ฟังน้ำเสียงที่เอาแต่ใจอย่างน่ารักของนาง เขารู้สึกว่า—นี่แหละชีวิตที่แท้จริง ทั้งอบอุ่น ทั้งเปี่ยมสุข

เขาลูบแก้มของนางอย่างแผ่วเบา ยิ้มแล้วกล่าว “แต่พอได้เห็นหน้าเจ้า ข้าก็เปลี่ยนใจทันที ยิ่งเจ้ากำลังตั้งครรภ์อยู่เช่นนี้ จะให้เดินทางไกลอีกได้อย่างไร?

ไม่มีเจ้าและซวี่เอ๋อร์อยู่เคียงข้าง วันคืนของข้าจะน่าเบื่อแค่ไหนกันเชียว?

ต่อจากนี้ไป ข้าจะจัดองค์รักษ์เงาคอยคุ้มกันเจ้าและซวี่เอ๋อร์ตลอด เจ้าเองก็ต้องระวังให้มาก หากจะออกไปงานเลี้ยง ไปเที่ยว หรือไปรวมตัวกับใคร ห้ามไม่มีคนคอยติดตามเด็ดขาด เข้าใจไหม?”

เหลียนฟางโจวพยักหน้า กล่าวว่า “บทเรียนครั้งนี้…หนักหนาพอแล้ว ข้าไม่กล้าประมาทอีกแน่นอน พวกเขาจะไม่มีโอกาสอีกเป็นครั้งที่สอง!”

พูดจบ นางก็อดสั่นสะท้านใจไม่ได้ “โชคดี…โชคดีที่เป็นข้า ถ้าเกิดเป็นซวี่เอ๋อร์ล่ะก็…ข้าคงคลั่งไปแล้วจริง ๆ!”

หลี่ฟู่ถึงกับตัวแข็งเล็กน้อย ความเย็นเยียบพลันไต่ขึ้นตามแนวสันหลัง

หากเป็นซวี่เอ๋อร์…จะเกิดอะไรขึ้น—เขาไม่กล้าคิดแม้แต่นิดเดียว!

เขาโอบรัดเหลียนฟางโจวแน่นขึ้นอีก น้ำเสียงต่ำหนักแน่น “จะไม่มี ‘อีกครั้ง’! ถ้าเกิดขึ้นอีก ข้าก็ไม่สมควรมีหน้าเรียกตัวเองว่า ‘บุรุษ’ แล้ว!”

เหลียนฟางโจวได้ยินเช่นนั้น กลับหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนปลอบประโลม “การโจมตีตรง ๆ ยังพอหลบหลีกได้ แต่การลอบกัดนั้นต่างหากที่หลบยาก เราอยู่ในที่ลับ ส่วนพวกเขาอยู่ในที่แจ้ง ถ้าเป็นสิ่งที่ป้องกันได้…ก็คงไม่เรียกว่า ‘เหตุไม่คาดฝัน’ แล้วล่ะ!”

หลี่ฟู่เอ่ยอย่างเด็ดเดี่ยว “เรื่องของสี่ตระกูลใหญ่…ต้องรีบสะสางให้เร็วที่สุด ข้าจะเร่งมือจัดการเรื่องนี้!”

“ใครจะเถียงเล่า…” เหลียนฟางโจวถอนหายใจเบา ๆ เรื่องนี้แหละ—คือรากเหง้าที่แท้จริง! และหากต้องเปิดฉาก ตัดขาดสัมพันธ์อย่างแท้จริง มันต้องเริ่มจาก ‘ตระกูลเหลียง’ ที่แข็งแกร่งที่สุดก่อน!

หากสามารถ เคี้ยวก้อนกระดูกแข็งอย่างตระกูลเหลียงได้สำเร็จในคราวเดียว ก็จะสามารถใช้แรงผลักดันเดียวกัน กวาดล้างตระกูลอื่นต่อได้อย่างง่ายดาย

แต่หากไปเคลื่อนไหวกับตระกูลอื่นก่อน แล้วตระกูลเหลียงล่วงรู้ถึงขุมกำลังที่แท้จริงของพวกตน หรืออาจฉวยโอกาสลงมือแบบ “จับปลาในน้ำขุ่น” เมื่อนั้น…จะย้อนกลับมาจัดการพวกเขาก็ยากเย็นแล้ว!

ตระกูลเหลียง…มิใช่พวกเดียวกับตระกูลเติ้ง ตระกูลฝู และตระกูลอื่น จะจัดการให้เด็ดขาดได้ ก็ต้อง ใช้วิธีที่เปิดเผยและเด็ดขาด เท่านั้น! และนั่น…ต้องมี “หลักฐาน” ที่เปิดเผยและหนักแน่นเพียงพอด้วย!

เหมืองแร่เหล็กสองแห่ง กับเหมืองทองคำอีกหนึ่งแห่ง —คือหลักฐานที่ดีที่สุด!

ตราบใดที่ตามหาแหล่งเหมืองทั้งสามนี้พบ ก็สามารถใส่ความตระกูลเหลียงว่า “มีใจคิดร้ายต่อราชสำนัก มีจิตคิดกบฏ!” ได้โดยชอบธรรม!

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1325 กลับมาพบกันอีกครั้ง

 

บทที่ 1325 กลับมาพบกันอีกครั้ง

ชุยเส้าซีรู้ดีว่า สามีภรรยาคู่นี้ต้องมีถ้อยคำมากมายจะพูดคุยกันหลังจากพลัดพรากกันไปนาน หลี่ฟู่ย่อมไม่อยากให้เขาอยู่ตรงนี้ให้เกะกะสายตาแน่นอน จึงยิ้มกล่าว “ตลอดทางที่ผ่านมาก็เดินทางเรื่อย ๆ ไม่ได้เร่งรีบ ก็เลยไม่เหนื่อยนัก ซวี่เอ๋อร์ พาอาชุยไปเดินเล่นในสวนดีไหม?”

ซวี่เอ๋อร์หันไปมองพ่อแม่ เห็นแม่พยักหน้ายิ้มให้ ก็รับคำว่า “ดีขอรับ!” จากนั้นล่ำลาทั้งสอง แล้วจูงมือชุยเส้าซีออกไป

หลี่ฟู่กับเหลียนฟางโจวเดินไปส่งถึงหน้าประตู พลันหลี่ฟู่ก็ขมวดคิ้ว แววตาไม่พอใจนักในใจบ่นขึ้นว่า “บอกว่าไม่เหนื่อยก็แล้วไปเถอะ แล้วคำว่า ‘ไม่ได้เร่งรีบ’ คืออะไร? ในเมื่อฟางโจวก้าวกลับมาเหยียบแผ่นดินเมืองหนานไห่ได้แล้ว ไหนเลยจะไม่รู้ว่าข้ากับลูกเป็นห่วงและคิดถึงนางแค่ไหน? ถ้าเป็นข้า—ต้องรีบร้อนกลับให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้สิ! …อ้อ เขาจงใจพูดให้ได้ยินสินะ!”

หลี่ฟู่หันมามองภรรยา แล้วจู่ ๆ ก็ยิ้ม ก่อนจะช้อนตัวนางขึ้นอุ้มข้ามแขนอย่างไม่ให้ตั้งตัว พาเหวี่ยงเข้าเรือนตะวันออกไปในพริบตา ท่ามกลางเสียงร้องตกใจของเหลียนฟางโจว

สาวใช้ทั้งหลายหน้าแดง รีบเบี่ยงตัวหลบ แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น

ภายในห้อง หลี่ฟู่นั่งลงบนตั่งนุ่ม แต่ยังคงกอดเหลียนฟางโจวไว้แนบแน่น
อุ้มให้นั่งลงบนตักตนเอง ไม่ยอมปล่อย เขาโน้มใบหน้าเข้าไป หอมแก้มนางเบา ๆ แล้วโอบแน่นขึ้นอีก ก้มหน้าซบลงที่ซอกคออุ่นของนาง ถูไถเบา ๆ พลางกระซิบเสียงต่ำ “เมียรักของข้า…ฟางโจวของข้า คิดถึงข้าบ้างไหม?”

กลิ่นกายอันคุ้นเคยและอบอุ่นโอบล้อมเข้ามาอย่างรุนแรง จนเหลียนฟางโจวถึงกับใจสั่นระรัว นางโอบคอเขาไว้แน่น ซบหน้าลงที่อกเขาอย่างอ่อนแรง เสียงเอ่ยแผ่วเบาเหมือนถอนใจ “จะไม่คิดถึงได้อย่างไร? เจ้าคือสามีของข้านี่นา…ข้าเองก็ประมาทเกินไป ทำให้เจ้าต้องเป็นห่วงอีกแล้ว…”

น้ำเสียงแผ่วหวานเจือด้วยความรู้สึกผิดแผ่วเบา ยิ่งฟังยิ่งน่าเอ็นดู ยิ่งทำให้ใจของเขาอ่อนยวบลงทันใด

อ้อมกอดนี้—คนในอ้อมแขนนี้ กลิ่นหอมที่คุ้นเคยนี้…ไม่ใช่ฝันอีกต่อไป!

นางกลับมาแล้ว—จริง ๆ!

หลี่ฟู่ยิ่งกอดแน่นขึ้นอีก ราวอยากหลอมรวมนางไว้ในเลือดเนื้อของตน ได้ยินเสียงถอนหายใจเบา ๆ เอ่ยว่า “ข้ากังวลแทบบ้า เจ้าไม่ผิดหรอก…เป็นข้าต่างหากที่ผิด! เรื่องทั้งหมด ไว้ค่อยว่ากันทีหลัง…ตอนนี้ ข้าแค่อยากได้เจ้า อยู่กับเจ้า เท่านั้น…”

น้ำเสียงของหลี่ฟู่เปลี่ยนเป็นเข้มกระด้าง เขายกมือประคองใบหน้าของนางขึ้น แล้วก้มหน้าลงจูบอย่างรุนแรง จูบที่เร่าร้อนราวกับเพลิง ลึกล้ำจนราวจะกลืนกินนางเข้าไปทั้งคน

เหลียนฟางโจวเองก็ถูกปลุกอารมณ์ขึ้นมา จึงโอบรอบคอเขาแน่น พลางจูบตอบอย่างไม่ปิดกั้น ด้วยตาแวววาวด้วยความรักและปรารถนา ร่างทั้งร่างอ่อนระทวยในอ้อมแขนเขาราวกับหยาดน้ำ

ทว่าอยู่ดี ๆ เหลียนฟางโจวก็พลันนึกบางอย่างขึ้นมา สมองเหมือนถูกไฟช็อตหนึ่งวูบ สะดุ้งตกใจจนแทบเหงื่อเย็นไหลทั่วหลัง ร้อง “อ๊า!” ออกมาเบา ๆ สีหน้าถอดสี แล้วไม่รู้เอาแรงจากที่ไหน ผลักหลี่ฟู่ออกอย่างแรงทันที

ทั้งสองกำลังแนบชิดแน่นแฟ้น คลอเคลียด้วยความรัก หลี่ฟู่ไม่ทันคาดคิด ว่าภรรยาผู้แสนหวานที่กำลังหน้าแดงซ่านเย้ายวนในอ้อมกอด จะพลิกอารมณ์กลับอย่างกะทันหันเช่นนี้ เขาเกือบถูกนางผลักจนล้มกลิ้งลงกับพื้น

“ภรรยา...เจ้า!” น้ำเสียงหลี่ฟู่พลันต่ำลงเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง จ้องนางด้วยแววตาไม่พอใจอย่างยิ่ง ใบหน้าแสดงออกชัดว่าไม่เข้าใจ

โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงว่า—นางเพิ่งเดินทางกลับมาพร้อมกับชุยเส้าซี ท่าทีปฏิเสธเมื่อครู่นั้น ก็อดไม่ได้ที่จะโยงเข้ากับอีกฝ่ายในทันที ความขุ่นเคืองผสมความหึงหวงพลันปะทุ เขายกมือฟาดฝ่ามือฉาดหนึ่งลงบนสะโพกนุ่มของนางแล้วเอ็ดเสียงต่ำ “เจ้าชักจะกำแหงเกินไปแล้ว! คิดว่าข้าจะไม่กล้าจัดการเจ้ารึ? หืม?”

“เจ้า! เจ้า!” เหลียนฟางโจวทั้งอายทั้งโมโห ใบหน้าแดงก่ำ ไม่กล้ามองสบตาเขา รีบเบี่ยงตัวหลบแล้วพยายามยันตัวลุกขึ้นจากตักเขาอย่างลนลาน

นางกำลังจะอ้าปากอธิบาย แต่ยังไม่ทันพูด เขาก็โอบเอวจะโถมตัวลงมาหาอีกครั้ง เหลียนฟางโจวถึงกับตกใจสุดขีด รีบร้องออกมาเสียงดัง “ข้าตั้งครรภ์แล้ว!”

การเคลื่อนไหวของหลี่ฟู่หยุดชะงักทันที ทั้งร่างราวกับกลายเป็นหินไปในพริบตา เขาอึ้งงัน ก่อนจะพูดเสียงแผ่ว “เจ้าว่าอะไรนะ? พูดอีกทีสิ…”

เหลียนฟางโจวจึงได้ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก สงบจิตใจลงได้ แล้วจึงเงยหน้าขึ้นสบตาเขา กุมมือเขาไว้แน่น แล้วยิ้มอ่อนโยนกล่าวเบา ๆ “ข้าตั้งครรภ์แล้ว เกือบสองเดือนแล้วล่ะ”

“……” หลี่ฟู่อ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สายตาแข็งค้างอยู่กับที่
ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง ประหลาดใจ และ—ความคับอกคับใจ!

อารมณ์ที่พลุ่งพล่านเมื่อครู่ เหมือนถูกน้ำเย็นราดรดจนหมดสิ้นในพริบตา

เหลียนฟางโจว “พู่” หัวเราะออกมา ยื่นมือไปหยิกแก้มเขาเบา ๆ พลางถลึงตาใส่ด้วยท่าทีขบขัน “สีหน้าเจ้าคืออะไรเนี่ย! หรือว่า... ข้าตั้งครรภ์แล้ว เจ้ากลับไม่พอใจ?”

“เปล่านะ! ข้าดีใจ!” หลี่ฟู่ตอบเสียงอู้อี้

“จริงรึ? แต่ข้าดูแล้วเจ้าช่างไม่เหมือนคนดีใจเลยสักนิด! ถ้าดีใจจริง—ยิ้มให้ข้าดูหน่อยสิ!” เหลียนฟางโจวเชิดปากใส่

“เมียรักของข้า!” หลี่ฟู่ถึงกับคันฟันไปทั้งปาก เขาครางในใจอย่างหงุดหงิด “เจ้าจะให้ข้ายิ้มออกได้ยังไงเล่า?”

เห็นนางทำท่าจะไม่พอใจ เขารีบเปลี่ยนคำพูด “ก็ได้ ๆ ข้ายิ้มก็ได้!” ว่าแล้วก็ฝืนยิ้มออกมา แต่ยิ่งยิ้มก็ยิ่งหุบไม่อยู่ สุดท้ายก็หัวเราะลั่นออกมาอย่างไม่อายฟ้าอายดิน โอบกอดนางไว้ แล้วก้มลงจูบริมฝีปากสีระเรื่อที่ยังบวมเจ่ออย่างแรง เลิกคิ้วหัวเราะเสียงดัง “ข้ากำลังจะได้เป็นพ่ออีกครั้ง! ฮ่า ๆ ๆ ข้ากำลังจะได้เป็นพ่ออีกครั้งแล้ว!”

เหลียนฟางโจวมองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความอบอุ่น หัวใจอบอวลด้วยความสุข อดไม่ได้ที่จะหัวเราะร่าอย่างมีความสุขเช่นกัน

เขายื่นมือใหญ่มาลูบหน้าท้องนูนเล็ก ๆ ของนางอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านผ่านฝ่ามือ เขายิ้ม “ข้าได้ลูกชายเพิ่มอีกคนแล้ว! เมียรัก…เจ้าลำบากแล้ว!”

เหลียนฟางโจวยิ้มหวานเต็มใบหน้า หัวใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนและความสุข ริมฝีปากยกยิ้มสูง ดวงตาชุ่มชื้นระยับเปล่งประกาย

“เจ้ารู้ได้ยังไงว่าเป็นลูกชาย? ถ้าเป็นลูกสาวขึ้นมาจะไม่เสียใจรึ?” นางก้มหน้ามองหน้าท้อง มือหนึ่งลูบเบา ๆ อย่างทะนุถนอม

หลี่ฟู่หัวเราะ “ซวี่เอ๋อร์เป็นลูกชายคนเดียวก็ดูเหงาอยู่ไม่น้อย ถ้าอีกคนเป็นชายด้วยก็จะดีมาก! แต่ถ้าเป็นลูกสาว ข้าก็รักไม่ต่างกันหรอก! เพราะยังไงก็เป็นลูกของเรา เป็นลูกของเมียรักของข้าอย่างไรเล่า!”

เหลียนฟางโจวได้ยินแล้วก็หัวเราะคิกไม่หยุด

“เมียรักของข้า…” หลี่ฟู่กุมมือของนางไว้ จูบเบา ๆ ที่แก้มและมุมปาก เสียงหัวเราะต่ำ ๆ ปนเคืองน้อย ๆ เอ่ยอย่างน้อยใจ “เจ้าอย่ามัวแต่รักแต่ลูก จนลืมพ่อของเด็กเสียล่ะ…”

คำพูดของเขาทำเอาเหลียนฟางโจวถึงกับรู้สึกผิดขึ้นมาทันที ใช่สิ…ทั้งสองห่างกันไปนาน ผ่านอะไรมามาก ไม่ใช่แค่เขาคิดถึงนาง—นางเอง…ก็คิดถึงเขาไม่แพ้กันเลย...

หลี่ฟู่มองเห็นความลังเลและความอ่อนโยนของนางอย่างแจ่มชัดในสายตา
เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วโน้มตัวไปกระซิบบางสิ่งข้างหูของนางด้วยน้ำเสียงต่ำ

เหลียนฟางโจวถึงกับหน้าแดงซ่าน รีบโบกมือพลางหัวเราะพลางปฏิเสธเสียงเบา “ไม่ได้นะ! ไม่ได้เด็ดขาด!”

แต่หลี่ฟู่จะยอมง่าย ๆ ที่ไหน? เขาตื๊อไม่ปล่อย ตื๊ออยู่นาน ในที่สุดเหลียนฟางโจวก็ยอมจำนน หน้าร้อนผ่าวช่วยเขาอย่างเขินอาย

แม้จะไม่ได้กินเนื้อ…แค่ได้น้ำแกงก็ยังพอแก้ความอยากได้บ้าง!

เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นและเช็ดล้างเรียบร้อย ความปรารถนาอันแรงกล้าในดวงตาของหลี่ฟู่จึงค่อย ๆ จางลงไปบ้าง เขากอดนางไว้ในอ้อมแขน พูดคุยเล่าถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากต้องจากกัน

พอได้ยินว่าในคืนวันนั้น…พวกเขาแทบจะสวนทางกัน เหลียนฟางโจวถึงกับเจ็บใจแทบขาด มือทุบลงบนตั่งด้วยความเสียใจ

หลี่ฟู่ได้แต่ยิ้มขื่นแล้วกล่าว “ตอนนี้เรากลับมาเจอกันแล้ว เจ้ารู้สึกเสียใจถึงเพียงนี้ แล้วเจ้ารู้ไหม ว่าข้า—ซึ่งรู้แน่ชัดว่าเจ้าพึ่งจะจากไปไม่นาน แต่กลับรอแล้วรอเล่า รอจนไม่ได้เห็นเจ้าแม้แต่นิดเดียว…มันเป็นความรู้สึกแบบไหน?” หลี่ฟู่ถอนหายใจหนึ่งเฮือก…ไม่อาจเอ่ยคำได้อีก

วันนั้นเขารีบร้อนกลับมาถึงท่าเรือเมืองเฉวียนโจว รีบให้คนไปสืบข่าว ก็ได้รู้ว่าเหลียนฟางโจวยังไม่เดินทางมาถึง เขาจึงเฝ้ารออยู่ที่ท่าเรือด้วยตนเอง

เขายังให้คนพายเรือเล็กล่องตรวจไปตามแนวชายฝั่ง หากมีเบาะแสใด ๆ ก็ให้รีบรายงานโดยทันที

ใครจะรู้…ว่าเขารออยู่จนท้องฟ้ามืดสนิท รอจนหมู่ดาวประดับเต็มฟ้า แต่เหนือผิวน้ำกลับไร้วี่แววของเหลียนฟางโจวกับพรรคพวกแม้แต่น้อย…

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1324 กลับถึงจวน

 

บทที่ 1324 กลับถึงจวน

หลังจากกล่าวทักทายกันตามธรรมเนียมเรียบร้อย เหลียนฟางโจวก็ยิ้มกล่าวอย่างซาบซึ้ง “หากมิใช่เพราะคุณชายชุย ข้าคงกลับมาไม่ได้แล้ว! เรื่องราวยาวนัก ไว้เข้าไปค่อยเล่ากันทีหลังเถิด ส่วนคนติดตามที่มาด้วยนั้น เป็นเจ้าหน้าที่จากที่ว่าการอำเภอหลี ต้องขอบคุณพวกเขาที่ช่วยคุ้มกันตลอดทาง พ่อบ้านเล็กเฉียน เจ้านำพวกเขาไปจัดที่พักให้ดี ๆ อย่าได้ละเลย!”

“ขอรับ ๆ! ขอให้ฮูหยินวางใจ ข้าจัดการได้แน่นอน!” พ่อบ้านเล็กเฉียนหน้าบานเป็นจานเชิง รีบรับคำอย่างแข็งขัน คำนับแล้วนำเจ้าหน้าที่ทั้งหมดไปจัดที่พักด้วยตัวเอง

สำหรับผู้มีพระคุณช่วยชีวิตฮูหยิน จะปล่อยให้ถูกมองข้ามได้อย่างไร?

ฝูงคนพากันรายล้อมเหลียนฟางโจวเดินเข้าสู่เรือนด้านใน นางก็รีบถามขึ้น
“ใต้เท้าอยู่ที่เมืองหนานไห่หรือไม่? แล้วซวี่เอ๋อร์ล่ะ ระยะนี้อยู่ในโอวาทดีหรือไม่?”

ปี้เถาถอนใจเบา ๆ ก่อนจะยิ้มตอบ “ช่างประจวบเหมาะนัก ใต้เท้ากลับมาเมืองหนานไห่แล้ว ข้าน้อยได้ให้คนไปตามที่หน้าจวนแล้ว ส่วนคุณชายซวี่ก็เรียบร้อยดี ขอให้ฮูหยินวางใจ ตอนนี้คงยังนอนหลับพักกลางวันอยู่ หากรู้ว่าท่านกลับมา คงดีใจจนบอกไม่ถูกเลยล่ะเจ้าค่ะ!”

ชุนซิ่งเองก็กล่าวพลางหัวเราะด้วยความโล่งใจ “ฮูหยินกลับมาได้ก็ดีแล้ว ใต้เท้าแทบจะเป็นบ้าเพราะความเป็นห่วง ส่วนคุณชายซวี่...เหมือนโตขึ้นในชั่วข้ามคืน ไม่ร้องไห้งอแงเลย เอาแต่รอฮูหยินกลับมา เราเองยังนึกกลัวว่าเขาจะร้องไห้เสียอีก ดูท่าคุณชายซวี่จะรู้ความขึ้นมากทีเดียว!”

ปี้เถา หงอวี้ และสาวใช้อื่น ๆ ก็พากันพูดจาเจื้อยแจ้ว ทั้งถอนใจ ทั้งกล่าวชม

หัวใจของเหลียนฟางโจวพลันอ่อนยวบ ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ริมฝีปากก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว สาว ๆ พวกนี้ก็เริ่มพูดเกินจริงเป็นแล้ว เด็กอย่างซวี่เอ๋อร์เพิ่งจะสามขวบกว่า ๆ จะโตแค่ไหนกันเชียว?

แค่ไม่ร้องไห้งอแง อยู่ในโอวาทได้ก็นับว่าดีมากแล้ว

พอเดินเข้าประตูเรือนชั้นใน ก็เห็นแม่นมจูงมือซวี่เอ๋อร์ออกมา
อิ๋งชุน, พ่านเซี่ย และสาวใช้อื่น ๆ ต่างก็ออกมาต้อนรับพร้อมหน้า

“ท่านแม่! ท่านแม่!” ซวี่เอ๋อร์ร้องเรียกด้วยเสียงใส ก่อนจะสะบัดมือออกจากแม่นม วิ่งถลาเข้าหาเหลียนฟางโจวอย่างรวดเร็ว

“ซวี่เอ๋อร์!” เมื่อเห็นร่างเล็กน้อยวิ่งตรงเข้ามา เหลียนฟางโจวถึงกับน้ำตารื้น รีบโน้มตัวลง อ้าแขนโอบลูกชายเข้ามากอดแน่น

“ท่านแม่ ข้าคิดถึงท่านแม่มากเลยขอรับ!” ซวี่เอ๋อร์กอดแน่นไม่ยอมปล่อย ซบหน้าลงกับอกนาง มือเล็ก ๆ กำเสื้อของมารดาไว้แน่น

“แม่ก็คิดถึงเจ้าเหมือนกัน เจ้าตัวน้อยของแม่…” เหลียนฟางโจวโอบไหล่เล็ก ๆ ของเขาไว้ ลูบศีรษะเบา ๆ แล้วลูบแผ่นหลังอย่างแผ่วเบา หัวใจยิ่งนุ่มนวลลงทุกที จนแทบจะละลายกลายเป็นสายน้ำ

“ลูกแม่จ๋า แม่จะไม่จากเจ้าไปอีกแล้ว!” เหลียนฟางโจวยิ้มฝืนกลั้นน้ำตาไว้แทบไม่อยู่...

ซวี่เอ๋อร์พยักหน้าพร้อม “อื้ม” อย่างหนักแน่นทางจมูก จากนั้นก็คลายอ้อมกอดออกเบา ๆ แต่ยังคงจับชายเสื้อของเหลียนฟางโจวไว้ แหงนหน้าขึ้นมองนางแล้วพูดว่า “ข้าไม่โกรธท่านแม่หรอก ข้ารู้ว่าท่านแม่รักข้าที่สุด ไม่มีทางจะทิ้งข้าไปแน่! ทั้งหมดเป็นเพราะพวกคนร้ายทำให้วุ่นวาย! ข้าจะตั้งใจฝึกวิชากับท่านพ่อและท่านอาเซียว พอข้าโตแล้ว ข้าจะอยู่เคียงข้างคอยปกป้องท่านแม่ จะไม่มีใครกล้ามารังแกท่านแม่อีก!”

คำพูดที่แม้ยังไร้เดียงสาแต่กลับเอ่ยด้วยท่าทีจริงจัง ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

“ลูกแม่! ซวี่เอ๋อร์คนดีของแม่!” เหลียนฟางโจวลูบศีรษะเขาเบา ๆ ความอบอุ่นซาบซ่านอยู่ในอก นางมองเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน เต็มไปด้วยความรัก ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา แล้วกล่าวแหย่ “พอเจ้าโตขึ้นจริง ๆ แล้ว ก็จะเอาแต่คอยปกป้องภรรยาของเจ้าน่ะสิ ไหนเลยจะห่วงแม่อีก!”

“ฮูหยินเจ้าคะ!” ปี้เถาทนไม่ไหวหัวเราะตาม “คุณชายยังเล็กอยู่เลยนะเจ้าคะ!” หลินหมอมอและคนอื่น ๆ ก็พากันหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

ซวี่เอ๋อร์ได้ยินเช่นนั้นก็ร้อนรนขึ้นมาทันที รีบส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่ ไม่! ภรรยาข้ามีคนของท่านแม่ยายคอยปกป้องอยู่แล้ว ข้าจะปกป้องท่านแม่!”

เหลียนฟางโจวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะลั่น คนอื่น ๆ ก็พลอยหัวเราะครืนขึ้นมาด้วย เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า—ใช่สิ ซวี่เอ๋อร์มีคู่หมั้นแล้ว!

เหลียนฟางโจวกลั้นยิ้มแล้วกล่าวแกล้งแหย่ “เจ้าจำภรรยาเจ้าได้แม่นเชียวนะ! ระวังไว้นะ ถ้าภรรยาเจ้าได้ยินเข้าอาจจะโกรธก็ได้!”

ซวี่เอ๋อร์ทำหน้าไม่เข้าใจ กระพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง “ภรรยาข้าจะโกรธทำไมกันล่ะ?”

เหลียนฟางโจวยิ้มพลางตอบ “พอโตขึ้นเจ้าก็จะเข้าใจเองแหละ!”

“โอ้…” ซวี่เอ๋อร์ตอบรับเสียงหนึ่ง แต่ก็ยังไม่เข้าใจนัก ก่อนจะพูดต่อ
“แต่ข้าไม่สนหรอก! ถ้านางจะโกรธ ก็ให้นางกลับไปอยู่กับมารดาของนาง ข้าจะอยู่กับท่านแม่!”

เหลียนฟางโจวชะงักไปอีกครั้ง ก่อนจะหัวเราะเสียงใส “ลูกแม่คนดี!”

ปี้เถาและสาวใช้ทั้งหลายต่างหัวเราะกันลั่น บรรยากาศหม่นเศร้าเมื่อครู่พลันจางหายไปไม่หลงเหลือ

ชุยเส้าซีเองก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าพลางยิ้ม ขำอยู่ในใจ—ฟางโจวคนนี้ก็เหลือเกิน โตป่านนี้แล้วยังเล่นแหย่ลูกอีก!

ซวี่เอ๋อร์คนนี้...หน้าตาเหมือนหลี่ฟู่เสียมาก แต่ดวงตาคู่นี้กลับเหมือนนางไม่มีผิด…

เขามองเด็กน้อยด้วยความรู้สึกยินดีแทนนางในใจ ทว่าในความยินดีนั้น ก็ปนเปื้อนด้วยความหดหู่อย่างบอกไม่ถูก…

เหลียนฟางโจวจู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้นยิ้มให้ชุยเส้าซี แล้วจูงมือซวี่เอ๋อร์เดินเข้าไปใกล้ พลางกล่าวยิ้ม ๆ “คนผู้นี้คือท่านอาชุย โชคดีที่ตลอดทางมีท่านอาชุยช่วยเหลือแม่ไว้ มิเช่นนั้น แม่คงลำบากแน่! เร็วสิ ทักทายท่านอาชุยหน่อย!”

ซวี่เอ๋อร์ปล่อยมือจากนาง แล้วประสานมือโค้งคำนับอย่างนอบน้อม
“หลานชายคารวะท่านอาชุย ขอบคุณที่ช่วยชีวิตท่านแม่ขอรับ!”

“เด็กดี!” ชุยเส้าซีย่อตัวลงประคองเด็กน้อยไว้ แล้วยิ้มตอบ “อาชุยกับท่านแม่ของเจ้า…รวมถึงท่านพ่อของเจ้าด้วย ต่างก็เป็นสหายกัน ระหว่างด้วยสหายกันย่อมไม่ต้องพูดคำขอบคุณหรอก เพราะฉะนั้นเจ้าก็ไม่ต้องเกรงใจ!”

ซวี่เอ๋อร์หันไปมองแม่ แล้วพยักหน้ารับเบา ๆ “ขอรับ” อย่างว่าง่าย
เหลียนฟางโจวจึงยิ้มพลางว่า “ไปเถอะ พวกเราเข้าไปข้างในกันก่อน”

ระหว่างทาง เหลียนฟางโจวก็แนะนำเรือนและคนในจวนให้ชุยเส้าซีรู้จักคร่าว ๆ พลางสอบถามปี้เถา แม่นม และคนอื่น ๆ ถึงพฤติกรรมของซวี่เอ๋อร์ช่วงที่ผ่านมา

พอเพิ่งนั่งลงในห้อง ก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น “ฮูหยิน!” เสียงยังไม่ทันขาด คนผู้นั้นก็ย่างเท้าก้าวเข้ามาจากด้านนอกอย่างรวดเร็ว

เหลียนฟางโจวเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว พอสายตาสบกับอีกฝ่าย ก็ราวกับเวลาหยุดนิ่ง สายตาทั้งสองประสานกัน ประหนึ่งห่างไกลกันมานานแสนนาน ความรู้สึกพลุ่งพล่านดั่งคลื่นทะเลโถมเข้าใส่ ทั้งสุข ทั้งเศร้า ทั้งดีใจ ทั้งเจ็บปวด—จนไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากทั้งสองคน

ชุยเส้าซีได้แต่นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ แล้วหัวเราะฝืน ๆ อย่างขมขื่นในใจ

ในเสี้ยววินาทีนั้น เขาก็เข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง…ว่าเขาจะไม่มีวันเข้าไปอยู่ในโลกของคนสองคนนี้ได้เลย

เขาเคยคิดว่า เวลาผ่านมาหลายปี เขาตัดใจได้แล้ว เมื่อได้พบกับหลี่ฟู่อีกครั้ง เขาคิดว่าตัวเองจะทำใจยอมรับได้ เช่นเดียวกับที่เขาเผชิญหน้านาง ด้วยใจที่อวยพรให้นางเป็นสุข ขอเพียงนางมีความสุข เท่านี้เขาก็เพียงพอแล้ว

แต่ในที่สุด…เขาก็ทำไม่ได้ หรือจะเรียกได้ว่า—มันไม่เหมือนกันเลย

ขอเพียงนางมีความสุข เขาก็พอใจ แต่ส่วนหลี่ฟู่จะเป็นอย่างไร…จะสุขหรือทุกข์ มันเกี่ยวอะไรกับเขา? หรือในใจลึก ๆ…เขาอาจจะหวังลึก ๆ ว่า หลี่ฟู่จะไม่ได้มีความสุขเสียด้วยซ้ำ!

ชุยเส้าซีพลันเข้าใจความรู้สึกของเหลียงจิ้นขึ้นมานิดหน่อย ความรู้สึกของเขาต่อหลี่ฟู่ คงไม่ต่างจากความรู้สึกของเหลียงจิ้นที่มีต่อตนเองกระมัง?

เขาแสร้งกระแอมเบา ๆ แล้วกล่าวทักขึ้นอย่างยิ้มแย้ม “ใต้เท้าหลี่…นานแล้วมิได้พบกัน!”

หลี่ฟู่หันขวับมา พอเห็นว่าเป็นชุยเส้าซี ก็ตาเป็นประกาย “นานจริง ๆ! ข้าคาดไว้แล้วว่าเจ้าต้องมา และเจ้าก็มา…จริง ๆ ด้วย!”

เหลียนฟางโจวเองก็นึกขึ้นได้ว่าชุยเส้าซียังอยู่ รู้สึกหน้าแดงนิด ๆ อย่างกระดาก “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าจะมากับเขา? เจ้ารู้ว่าเขาเป็นคนช่วยข้า?”

หลี่ฟู่พยักหน้ายิ้ม ๆ “กลับมาได้ก็ดีแล้ว! เรื่องนี้เล่ายาวนัก! ไหน ๆ พี่ชุยก็มาถึงแล้ว พักอยู่สักระยะก็ดี เดี๋ยวเราค่อยคุยกันอีกทีนะ พี่ชุยคงเหนื่อยมาตลอดทาง ไปพักก่อนเถิด!”