จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1224 คุณหนูเติ้งผู้โกรธเกรี้ยว

บทที่ 1224 คุณหนูเติ้งผู้โกรธเกรี้ยว

ยิ่งเป็นเช่นนี้ ความอึดอัดและโกรธแค้นในใจของเติ้งเมิ่งหานก็ยิ่งเหมือนภูเขาไฟที่กำลังปะทุ เต็มไปด้วยพลังที่พร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อเพียงแค่มีโอกาสให้ระบายออก

ในที่สุด เมื่อผ่านไปครู่หนึ่ง เหลียนฟางโจวก็ค่อย ๆ จิบชาอย่างใจเย็น ดื่มไปสองสามอึก แล้วก็ค่อย ๆ วางถ้วยชาลงอย่างไม่รีบร้อน จากนั้นจึงสั่งให้คนของตนดึงผ้าที่อุดปากของเติ้งเมิ่งหานออก

ทันทีที่ได้รับอิสรภาพ เติ้งเมิ่งหานก็อดทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว นางถอนหายใจยาวด้วยความหงุดหงิด แต่ยังไม่ทันจะหายใจให้เต็มปอดก็ระเบิดอารมณ์ออกมาด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยวอย่างควบคุมไม่ได้ “ฮูหยินหลี่! นี่มันหมายความว่ายังไง! ข้าได้ขอโทษท่านไปแล้ว แล้วท่านยังต้องการอะไรอีก? ท่านกล้าดีนักที่แอบทำเรื่องน่าอับอายกับข้าเช่นนี้ลับหลังคนอื่น ถ้าเก่งจริงก็ลองทำต่อหน้าทุกคนดูสิ! คนอย่างท่านก็คิดจะคู่ควรกับใต้เท้าหลี่อย่างนั้นหรือ? ถุย!”

คำพูดประโยคสุดท้ายนั้นทำให้เหลียนฟางโจวรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง ใบหน้าของนางพลันเย็นชา ก่อนจะหัวเราะเยาะอย่างเย็นเยียบพลางกล่าวว่า “ข้าคู่ควรกับใต้เท้าหลี่ไม่ได้อย่างนั้นหรือ? ถ้าเช่นนั้น คุณหนูเติ้งคนนี้บอกข้าทีสิว่า ใครกันที่คู่ควร? หรือว่าเป็นเจ้า?”

เติ้งเมิ่งหานที่ในใจรู้ตัวว่าถูกจับได้ก็อดไม่ได้ที่จะตกใจจนหน้าถอดสี รีบเบือนหน้าหนีแล้วกล่าวเสียงสั่น ๆ ว่า “เจ้า-เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหล!”

เหลียนฟางโจวหัวเราะเย็น ๆ แล้วกล่าวว่า “พูดเหลวไหลหรือไม่ เจ้ารู้ตัวดีอยู่แก่ใจ! หึ! เรื่องที่สามีของข้าจะคู่ควรกับข้าหรือไม่นั้น มันเกี่ยวอะไรกับคุณหนูเติ้งด้วยเล่า? คุณหนูเติ้งมีฐานะอะไรถึงจะมากล่าวโทษข้าได้?”

เติ้งเมิ่งหานรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย นางคิดอยู่แล้วว่า ความคิดในใจของนางนอกจากไป่เสวี่ยและถังไจ้ซิง พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของนางแล้ว ก็ไม่มีใครล่วงรู้เป็นคนที่สี่ได้ แล้วฮูหยินหลี่ผู้นี้จะรู้ได้อย่างไรกัน?

นางจึงกล่าวอย่างมั่นใจและหยิ่งยโสว่า “ฐานะอย่างนั้นหรือ? เรื่องนี้ต้องใช้ฐานะด้วยหรือ? ต่อให้เป็นผู้หญิงคนไหนก็ตาม การทำเรื่องน่ารังเกียจเช่นนั้นก็ไม่ควรจะมีหน้ามีตาอยู่ในโลกนี้อีก! ทั้งเมืองหนานไห่เต็มไปด้วยผู้คนที่เห็นใจใต้เท้าหลี่ และมองว่าเขาถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรม ความยุติธรรมนั้นอยู่ในใจของผู้คน นั่นก็คือฐานะที่ข้าใช้พูดกับเจ้า!”

“โอ้?” เหลียนฟางโจวยกคิ้วขึ้นด้วยท่าทางเย้ยหยัน ก่อนจะหัวเราะกล่าวว่า “คุณหนูเติ้งมีสิทธิ์อะไรถึงได้ลากผู้คนทั้งเมืองหนานไห่มาเกี่ยวข้องด้วย? หรือว่าคุณหนูเติ้งรู้ความคิดของคนทั้งเมืองหนานไห่ได้อย่างกระจ่างชัดหมดแล้ว? เฮ้อ ช่างเป็นเรื่องที่ประหลาดจริง ๆ! ความยุติธรรมอยู่ในใจผู้คนอย่างนั้นหรือ? ฮึ! ไม่เคยมีใครบอกคุณหนูเติ้งบ้างหรือว่า ผู้หญิงที่ยังไม่เคยมีคู่หมั้นคู่หมาย ไม่ควรพูดจาก้าวก่ายเรื่องสามีของผู้หญิงคนอื่น? หรือว่าเจ้าไม่กลัวว่าจะหาสามีไม่ได้? หรือว่าที่จริงแล้วเจ้าน่ะตั้งใจไว้แล้วว่าจะต้องแต่งงานกับสามีของข้าให้ได้อย่างนั้นหรือ?”

“เจ้า เจ้าอย่าพูดจาเหลวไหลใส่ร้ายข้านะ!” เติ้งเมิ่งหานรู้สึกตกใจเมื่อถูกเหลียนฟางโจวเล่นงานกลับมาอีกครั้งอย่างเจ็บแสบ ความคิดในใจเริ่มปั่นป่วนวุ่นวาย ขณะเดียวกันก็มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีผุดขึ้นมาในใจ

ถึงแม้ว่านางจะคิดเช่นนั้นจริง ๆ แต่ยังไงก็ตาม นางก็ยังเป็นเพียงสาวน้อยที่ยังไม่ได้ออกเรือน อีกทั้งคนที่นางกำลังเผชิญหน้าก็คือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของหลี่ฟู่ที่ยังไม่ได้หย่าร้างกัน การที่ถูกอีกฝ่ายพูดจาจี้จุดอย่างรุนแรงเช่นนี้ ทำให้นางรู้สึกอึดอัดและไม่สบายใจอย่างมาก...

“พูดจาเหลวไหลใส่ร้ายหรือ?” เหลียนฟางโจวหัวเราะเย้ยหยันพร้อมยกมือปิดปากหัวเราะเบา ๆ พลางกล่าวว่า “คุณหนูเติ้งสาม ข้าจะพูดตามตรงกับเจ้าเลยแล้วกัน! ผู้ชายที่ยอดเยี่ยมโดดเด่นอย่างสามีของข้า ผู้หญิงที่ชื่นชมและหลงใหลในตัวเขามีมากมายเหลือเกิน ต่อให้มีเจ้าเพิ่มมาอีกคน ข้าก็ไม่รู้สึกประหลาดใจแม้แต่น้อย และก็ไม่ได้โกรธแค้นเจ้าเพราะเรื่องนี้ด้วย แต่สิ่งที่น่ารังเกียจก็คือเจ้านั่นแหละ! กล้าคิดแต่ไม่กล้ายอมรับ การกระทำแบบนี้มันชวนให้คนดูถูกจริง ๆ!

สามีของข้าเป็นบุรุษผู้กล้าและเด็ดเดี่ยว ผู้ชายที่ยืนหยัดอย่างมั่นคงที่สุด สิ่งที่เขารังเกียจที่สุดก็คือพวกที่กล้าทำแต่ไม่กล้ายอมรับอย่างเจ้า เจ้าควรจะตื่นจากฝันลม ๆ แล้ง ๆ ได้แล้ว!”

คำพูดของเหลียนฟางโจวทำให้เติ้งเมิ่งหานโกรธจนใบหน้าขึ้นสีแดงจัด นางตะโกนอย่างเดือดดาลว่า “หุบปาก! หุบปากซะ! เจ้าคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์อะไรมาพูดจาดูถูกข้าเช่นนี้? เจ้าคิดว่าตัวเองมีคุณสมบัติอะไรถึงกล้ามายืนอยู่ต่อหน้าข้าแล้วกล่าวคำพวกนี้? เจ้าคิดว่าตัวเองดีเลิศตรงไหนกัน? ฮึ!

หลี่ฟู่ทุกวันนี้ถึงกับยอมไปหมกตัวอยู่ในค่ายทหาร ดื่มเหล้าเพื่อดับทุกข์ก็ไม่ยอมกลับไปที่คฤหาสน์ด้านหลังศาลากลางเพื่อเผชิญหน้ากับเจ้า เจ้ามีมันสมองหมูจริง ๆ หรือยังไง? ถึงมองไม่ออก! ยังมีหน้ามาทำตัวหยิ่งผยองต่อหน้าข้าอีก!

ฮึ! ที่เจ้าพูดก็มีบางอย่างที่ถูกอยู่บ้าง หลี่ฟู่เป็นบุรุษที่ยืนหยัดอย่างมั่นคงและแข็งแกร่งจริง ๆ ดังนั้นภรรยาของเขาควรจะเป็นหญิงสาวที่มาจากตระกูลสูงส่งผู้มีคุณสมบัติคู่ควรกับเขา แต่เจ้า... ไม่มีทางคู่ควร!”

เหลียนฟางโจวหัวเราะเบา ๆ อย่างเย้ยหยัน ก่อนจะยกคิ้วขึ้นพร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งว่า “แล้วอย่างไรเล่า? เจ้าคู่ควรอย่างนั้นหรือ? เจ้าคิดว่าตัวเองคู่ควรกับเขา ดังนั้นวันนี้เจ้าถึงได้วางแผนนี้ขึ้นมาเพื่อจะกำจัดข้าให้สิ้นซาก จากนั้นก็คิดหาทางแทนที่ข้าอย่างนั้นสินะ?”

หัวใจของเติ้งเมิ่งหานสะท้านอย่างรุนแรง นางเบิกตากว้างจ้องมองเหลียนฟางโจวด้วยความตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออก

จนกระทั่งนางเห็นชายคนนั้นที่ถูกหงอวี้และพั่นเซี่ยคุมตัวออกมาจากด้านหลัง ใบหน้าของนางก็ยิ่งซีดขาวราวกับกระดาษ นางจ้องมองเหลียนฟางโจวด้วยความสั่นกลัว พลางพึมพำว่า “เจ้า...เจ้า...”

“เจ้าว่าอะไรนะ?” เหลียนฟางโจวหัวเราะเย็นชา พร้อมกล่าวอย่างเยาะเย้ยว่า “อย่ามาบอกข้าว่าเจ้าไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น! สิ่งที่ข้าเกลียดที่สุดก็คือพวกคนหน้าไหว้หลังหลอก ทำอะไรแต่ไม่กล้ายอมรับอย่างเจ้า! ถ้าเจ้ากล้ามายั่วโทสะข้า เจ้าก็ระวังให้ดีว่าข้าจะตอบโต้กลับอย่างไร!

ดูสิ แม้แต่หลักฐานที่ใช้จับตัวคนร้ายก็มีพร้อมอยู่แล้วนี่ไง!”

เมื่อเหลียนฟางโจวพูดจบ นางก็เหลือบมองชายที่ถูกอุดปากอย่างตกใจและหวาดกลัวด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง

ใบหน้าของเติ้งเมิ่งหานเปลี่ยนสีอย่างรุนแรง นางเผลอตะโกนออกมาด้วยความโกรธว่า “เจ้าไม่กล้าหรอก!”

เหลียนฟางโจวสวนกลับทันทีด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “ถ้าเจ้าเองกล้าทำ แล้วทำไมข้าจะไม่กล้าล่ะ?”

เติ้งเมิ่งหานกัดริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวอย่างรุนแรงด้วยความหวาดกลัวและกังวล

ใบหน้าของเหลียนฟางโจวพลันเข้มขรึมลง นางตะโกนอย่างเย็นชาและทรงอำนาจว่า “พูดมา! เรื่องนี้เป็นแผนการของพ่อแม่เจ้าหรือไม่? ข้าเหลียนฟางโจวไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับเจ้า เจ้ากล้าดียังไงถึงคิดหมายปองสามีของข้า! ยังไม่พอ ยังกล้ากำหนดแผนการอันชั่วร้ายเช่นนี้อีก!”

“เจ้าอย่ามากล่าวหาข้าอย่างไร้เหตุผล! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับพ่อแม่ของข้า!” เติ้งเมิ่งหานทั้งโกรธ ทั้งร้อนใจ ทั้งอับอายและเดือดดาลอย่างถึงที่สุด เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอื่นอยู่ในห้องด้วย นางก็คิดจะลองเสี่ยงพูดออกมาอย่างโกรธเกรี้ยวว่า

“ใช่! เรื่องในวันนี้เป็นแผนการที่ข้าวางไว้เองแล้วจะทำไม? ข้าก็แค่ชื่นชมใต้เท้าหลี่ แล้วมันผิดตรงไหน? ใช่แล้ว! เจ้าคงยังไม่รู้สินะ? เมื่อไม่กี่วันก่อน ใต้เท้าหลี่พากองทัพไปล่าสัตว์ที่เชิงเขาทางทิศตะวันตก และบังเอิญว่าข้าเองก็ไปที่นั่นเหมือนกัน ใต้เท้าหลี่พูดคุยกับข้าอย่างสนุกสนานทีเดียว! ใต้เท้าหลี่ยังเอ่ยชมข้าอีกด้วยนะ! เจ้าลองคิดดูสิ ข้าควรจะมีความหวังบ้างหรือไม่?”

“ไม่มีทาง!” แม้ว่าเหลียนฟางโจวจะรู้ดีว่าเติ้งเมิ่งหานกำลังโกหก แต่เมื่อได้ยินคำพูดพวกนั้น ก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอึดอัดและโกรธเคือง ใบหน้าของนางพลันแข็งกร้าวขึ้น ขณะจ้องมองเติ้งเมิ่งหานอย่างคาดโทษ

แต่เติ้งเมิ่งหานกลับรู้สึกดีใจขึ้นมา เหมือนกับว่าปฏิกิริยาของเหลียนฟางโจวสามารถพิสูจน์ได้ว่าหลี่ฟู่พูดคุยกับนางอย่างสนุกสนานจริง ๆ ความกังวลในใจของนางพลันหายไป ดวงตาของนางเริ่มเปล่งประกายราวกับกำลังหลงใหลอยู่ในความทรงจำอันหวานชื่นของตัวเอง...

เหลียนฟางโจวเห็นท่าทางของอีกฝ่ายแล้วก็ยิ่งโกรธ นางหัวเราะเยาะเย็นชาแล้วกล่าวว่า “คุณหนูเติ้ง เจ้าควรจะตื่นจากความฝันได้แล้ว ฝันนานเกินไป พอรู้ความจริงขึ้นมาจะเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิมเสียอีก!”

“คนที่ควรตื่นจากความฝันข้าคิดว่าเป็นเจ้าเสียมากกว่า!” เติ้งเมิ่งหานจู่ ๆ ก็รู้สึกมีความกล้าเพิ่มขึ้นมาเป็นทวีคูณ นางเงยหน้าขึ้นจ้องมองเหลียนฟางโจวด้วยความโกรธพร้อมกล่าวว่า “เจ้าเองก็มีเรื่องแอบแฝงกับคุณชายใหญ่ตระกูลเหลียง กลายเป็นอนุของเขาไปแล้วด้วยซ้ำ ยังมีหน้าอะไรมาทำตัวเป็นฮูหยินหลี่อีก? อย่ามาอ้างว่าเป็นข่าวลือ ใครจะโง่ขนาดนั้นกัน!”

เหลียนฟางโจวยิ้มตอบ “ข้าไม่เคยคิดว่าคนอื่นเป็นคนโง่ แต่ที่น่าขันก็คือบางคนกลับชอบทำตัวฉลาดเกินไปต่างหาก! ข่าวลือนั้นก็เหมือนกับพืชไร้ราก ล่องลอยไปเรื่อย ๆ ไม่มีที่สิ้นสุด แล้วข้าจะต้องใส่ใจมันทำไม? แต่คุณหนูเติ้งสิ เจ้าเอาแต่พูดเรื่องข่าวลือเหล่านั้นมาพยายามโยนความผิดให้ข้า หวังว่าจะทำให้ข่าวลือนั้นกลายเป็นเรื่องจริงให้ได้ จากนั้นก็พยายามบีบให้ข้าแยกทางกับสามีของข้า เพื่อที่เจ้าจะได้มีโอกาสเข้าแทนที่ ใช่หรือไม่?”

“คุณหนูเติ้ง! ข่าวลือที่แพร่กระจายไปทั่วเมืองนี้ หรือว่าเป็นฝีมือของตระกูลเติ้งที่คอยปลุกปั่นอยู่เบื้องหลังใช่หรือไม่?”

“เจ้าอย่ามากล่าวหาข้า! เจ้าอย่ามาพูดเหลวไหล!” เติ้งเมิ่งหานโกรธจนตัวสั่น นางตะโกนออกมาด้วยความเดือดดาล “ตระกูลเติ้งของข้าไม่ใช่ใครจะมาเอาเปรียบได้ง่าย ๆ อย่ามาโยนความผิดสกปรกใส่หัวตระกูลเติ้งของข้า!”

เหลียนฟางโจวหัวเราะเย็นชา “คนที่ชอบโยนความผิดสกปรกใส่คนอื่นก็คือเจ้าไม่ใช่หรือ คุณหนูเติ้ง? ถึงจะพยายามใช้คำพูดมาแก้ตัวอย่างไรก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงความจริงได้! ในเมื่อเจ้ากล้าทำเรื่องสกปรกเช่นนี้ ก็อย่ามาโทษว่าข้าใจดำก็แล้วกัน!”

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1223 การวางแผนเช่นนี้

 

บทที่ 1223 การวางแผนเช่นนี้

เหลียนฟางโจวเป็นคนที่ไม่ชอบก่อเรื่อง หากไม่มีใครคิดหาเรื่องกับนาง นางก็จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับใครเช่นกัน

การรับประทานอาหารกลางวันในครั้งนี้ ทุกคนต่างพูดคุยสนทนาอย่างเป็นมิตร บรรยากาศดูผ่อนคลายและเป็นกันเอง ทำให้นางรู้สึกสบายใจขึ้น

เมื่อเห็นว่าเหลียงจิ้นซึ่งเปรียบเสมือนระเบิดเวลานั้นจากไปแล้วจริง ๆ เหลียนฟางโจวก็อดถอนหายใจด้วยความโล่งอกไม่ได้ นางคิดในใจว่าโชคดีจริง ๆ ที่เขาจากไปอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ได้สร้างปัญหาใด ๆ ขึ้นมา

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ทุกคนก็ไปนั่งดื่มชาที่เรือนโถงสำหรับพักผ่อนเพื่อช่วยย่อยอาหารและสนทนากันอย่างผ่อนคลาย

ทันใดนั้น เติ้งเมิ่งหานก็ถือถ้วยน้ำชาเข้ามาหาเหลียนฟางโจวด้วยท่าทางที่ดูเหมือนจะไม่เต็มใจนัก

นางยื่นถ้วยน้ำชาให้เหลียนฟางโจวด้วยมือทั้งสองข้าง แม้จะไม่ได้ทำท่าทางที่ดูสุภาพอ่อนน้อมอย่างแท้จริง แต่ก็ไม่อาจหาข้อผิดพลาดจากกิริยาของนางได้

“เมื่อช่วงเช้าที่ภูเขาด้านหลัง... ข้าพูดจาไม่ดี ไม่สมควรแสดงความหยาบคายต่อฮูหยินหลี่เช่นนั้น ข้าขอให้ฮูหยินหลี่รับน้ำชาถ้วยนี้ เพื่อเป็นการขออภัยในสิ่งที่ข้าได้ทำลงไป”

น้ำเสียงของเติ้งเมิ่งหานแม้จะฟังดูเหมือนจริงใจ แต่ท่าทีของนางก็ยังคงมีความหยิ่งยโสแฝงอยู่ ราวกับว่านางแค่ทำตามพิธีการที่ถูกบังคับให้ต้องทำเท่านั้น ไม่ได้มีความสำนึกผิดอย่างแท้จริง

เหลียนฟางโจวจ้องมองนางอย่างเย็นชา ก่อนที่จะพูดอะไรออกมา...

ฮูหยินเติ้งได้ยินบุตรสาวกล่าวคำพูดเช่นนั้นก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก นางรีบลุกขึ้นพร้อมกับยิ้มแย้มพูดว่า “ใช่ ๆ ถูกต้องแล้วฮูหยินหลี่  ได้โปรดให้อภัยลูกสาวของข้าด้วยเถิด!”

ตระกูลเติ้งย่อมไม่ต้องการเป็นตัวตั้งตัวตีที่ทำให้เกิดความบาดหมางกับคู่สามีภรรยาผู้ปกครองคนใหม่เช่นนี้ แม้ว่าทั้งสองฝ่ายจะอยู่ในสถานะที่เป็นปรปักษ์กัน และมีโอกาสสูงที่จะเปิดศึกกันอย่างชัดเจนในภายภาคหน้า

เหลียนฟางโจวยิ้มออกมาอย่างใจเย็น นางยื่นมือไปรับถ้วยชาพร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรว่า “ฮูหยินเติ้งเกรงใจเกินไปแล้ว และคุณหนูเติ้งก็ไม่จำเป็นต้องทำถึงเพียงนี้ ข้ามิใช่คนที่ใจคอคับแคบอะไร เรื่องปากเสียงเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนั้นจะไปถือว่าเป็นการล่วงเกินอะไรได้เล่า? หากเรื่องเช่นนี้แพร่ออกไป ข้าคงถูกผู้คนกล่าวหาว่าเป็นคนใจแคบจุกจิกไปเสียแล้ว!”

คำพูดของเหลียนฟางโจวฟังดูมีน้ำใจและไม่ติดใจเอาความ ทำให้บรรดาฮูหยินคนอื่น ๆ ต่างพากันหัวเราะเห็นด้วย และชมเชยในความใจกว้างของนาง

ฮูหยินเติ้งชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็รีบยิ้มตอบกลับว่า “ฮูหยินหลี่ช่างมีน้ำใจยิ่งนัก ข้านี่แหละที่ระแวงเกินไปเอง!”

เหลียนฟางโจวรีบยิ้มพร้อมพูดว่า “นี่ก็ไม่อาจโทษฮูหยินเติ้งได้ ฮูหยินเติ้งไม่รู้จักนิสัยของข้า คิดเช่นนี้ก็ถือว่ามีเหตุผลสมควรแล้ว! รอให้วันเวลาผ่านไปยาวนานขึ้น พวกเราทุกคนต่างก็จะคุ้นเคยกันดี แล้วเรื่องเช่นนี้ก็จะไม่เกิดขึ้นอีก!”

ทุกคนต่างยิ้มพร้อมกล่าวเห็นด้วย

เติ้งเมิ่งหานเห็นว่าเหลียนฟางโจวถือถ้วยชาไว้ในมือข้างหนึ่ง ในขณะที่พูดคุยหยอกล้อกับบรรดาฮูหยินทั้งหลายโดยไม่ได้ดื่มชาในมือเลย จึงอดไม่ได้ที่จะเตือนด้วยรอยยิ้ม “ฮูหยินหลี่ ชานี้——”

ไม่รู้ว่าฮูหยินคนใดปรบมือหัวเราะพลางพูดขึ้นว่า “ได้ยินมานานแล้วว่าคุณหนูเติ้งชงชาได้ยอดเยี่ยม ฮูหยินหลี่อย่าได้ทำให้เสียเปล่าเชียว! น่าเสียดายแค่ไหนกัน!”

เหลียนฟางโจวยิ้ม พร้อมทำท่าจะยื่นถ้วยชาที่ถืออยู่ในมือให้กับฮูหยินคนนั้นพลางกล่าวติดตลกว่า “ตอนนี้ข้ากำลังไม่รู้สึกกระหายพอดีเลย เมื่อฮูหยินพูดเช่นนี้ เช่นนั้นข้าก็มอบถ้วยชานี้ให้ฮูหยินแล้วกัน คุณหนูเติ้งคงไม่ถือสาหรอกใช่ไหม?”

เติ้งเมิ่งหานจะไม่ถือสาได้อย่างไร? ตอนที่เหลียนฟางโจวพูดเช่นนั้น ใบหน้าของนางก็เคร่งเครียดขึ้นทันที หัวใจพลันเต้นแรงขึ้นมาถึงลำคอ จนเมื่อได้ยินเหลียนฟางโจวถามความเห็นของนาง จึงค่อยรู้สึกโล่งอก รีบยิ้มแล้วกล่าวว่า “ชานี้ข้าชงให้ฮูหยินหลี่โดยเฉพาะ ถ้าเช่นนั้น ให้ข้าชงชาให้บรรดาฮูหยินทุกท่านที่อยู่ที่นี่สักถ้วยดีหรือไม่?”

“ดีเลย!” ฮูหยินคนนั้นปรบมือ หันไปยิ้มให้ทุกคนพร้อมพูดว่า “เช่นนี้วันนี้พวกเราก็ได้อาศัยแสงแห่งบุญของฮูหยินหลี่แล้วล่ะ!”

ทุกคนต่างยิ้มพลางกล่าวเห็นด้วย แล้วก็มีคนหนึ่งพูดหยอกเย้าอย่างขบขันว่า “พวกเรามากันตั้งหลายคน คุณหนูเติ้งคงจะเหนื่อยแย่เลยกระมัง? เดี๋ยวฮูหยินเติ้งคงจะต้องสงสารลูกสาวตัวเองแล้ว!”

ฮูหยินเติ้งรีบยิ้มแล้วพูดว่า “นางยังเป็นเด็ก การชงชาให้เหล่าผู้อาวุโสก็นับว่าเป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้ว! หานเอ๋อร์ ไปเถอะ!”

เติ้งเมิ่งหานยิ้มแล้วรีบพูดว่า “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ!” จากนั้นก็มองดูเหลียนฟางโจวยกคอขึ้นดื่มชาที่อยู่ในมือจนหมด นางถึงได้วางใจแล้วจึงหมุนตัวเดินจากไป

เหลียนฟางโจวอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจ รีบซับน้ำชาที่เพิ่งจิบเบาๆ ออกลงบนผ้าเช็ดหน้าในมือ ในใจส่ายหน้าอย่างแรง: คุณหนูเติ้งเมิ่งหานผู้นี้ช่างไร้ความชำนาญจริงๆ! การแสดงออกเช่นนี้ชัดเจนเกินไป หรือว่านางกลัวว่าคนอื่นจะไม่เห็นเจตนาแอบแฝงของนางอย่างนั้นหรือ? ก็แค่การขอโทษเท่านั้นเอง แต่กลับต้องทำให้ตนเองดื่มชาถ้วยนี้ให้ได้ หึ!

ที่จริงแล้ว มีเพียงคนที่มีจิตใจระแวดระวัง และมองเห็นสิ่งที่ต้องการเห็นเท่านั้นถึงจะจับสังเกตการกระทำของเติ้งเมิ่งหานได้ชัดเจนขนาดนี้ คนอื่นๆ ไม่ได้คิดไปในทางนั้นเลย แล้วจะไปสังเกตเห็นอะไรได้อย่างไร?

หากไม่ใช่เพราะเบาะแสเล็กน้อยก่อนหน้านี้ รวมถึงคำพูดที่หลี่ฟู่พูดออกมาเอง เหลียนฟางโจวเองก็คงไม่มีทางเชื่อได้ง่ายๆ ว่าคุณหนูใหญ่จากหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ผู้นี้ กลับกำลังคิดจะจับผู้ชายของนางอยู่!

เมื่อบรรดาฮูหยินทั้งหลายต่างก็ถือถ้วยชาที่เติ้งเมิ่งหานชงไว้เกือบครบทุกคนแล้ว เหลียนฟางโจวก็สังเกตเห็นว่าเติ้งเมิ่งหานมักจะแอบเหลือบมองมาทางนางอย่างรวดเร็วอยู่เป็นระยะๆ เห็นได้ชัดว่านางกำลังจับตาดูปฏิกิริยาของตนเองอยู่ตลอดเวลา

เหลียนฟางโจวยิ้มขำอยู่ในใจ คิดกับตัวเองว่า เอาเถอะ ตอนนี้ข้าก็ควรจะแสดงปฏิกิริยาอะไรออกไปบ้าง ไม่เช่นนั้นก็คงจะทำให้คุณหนูเติ้งต้องผิดหวังอย่างแน่นอน

นางแอบกระซิบสั่งการหงอวี้และพั่นเซี่ยเล็กน้อย จากนั้นก็แสร้งใช้มือประคองหน้าผากพร้อมกล่าวเสียงอ่อนว่า “ข้ารู้สึกเวียนศีรษะเล็กน้อย อยากจะขอพักสักครู่”

สีหน้าของเติ้งเมิ่งหานผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ความสำเร็จที่นางคาดหวังฉายชัดผ่านดวงตาอย่างรวดเร็ว นางรีบยิ้มแล้วพูดว่า “ที่สวนหลังบ้านมีห้องที่จัดเตรียมไว้เป็นอย่างดีและสะอาดสะอ้าน ไม่เช่นนั้นให้ข้านำทางฮูหยินหลี่ไปพักผ่อนที่นั่นดีหรือไม่?”

เนื่องจากวันนี้เป็นวันที่ฮูหยินเติ้งเป็นผู้เสนอและจัดการให้ทุกคนออกมาเที่ยวเล่น ดังนั้นการที่เติ้งเมิ่งหานแสดงท่าทีเป็นมิตรกับเหลียนฟางโจวมากเป็นพิเศษ ก็ไม่มีใครคิดว่าเป็นเรื่องผิดปกติอะไร ยกเว้นเพียงฮูหยินเติ้งที่ดูจะรู้สึกงุนงงเล็กน้อย เพราะรู้สึกว่านี่ไม่ใช่นิสัยปกติของบุตรสาวของตน รวมถึงฮูหยินเหลียงใหญ่ที่มองดูอย่างเย็นชา พร้อมกับมีความรู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างไม่ชอบมาพากล

แล้วเหลียนฟางโจวล่ะ? นางก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย!

พูดก็พูดเถอะ จริง ๆ แล้วมีคนโง่เขลาขนาดนี้อยู่ด้วยหรือ? ถึงกับยื่นมือออกมาบอกเองว่าจะพาตนไปที่ห้อง? ถ้าหากตนเกิดเป็นอะไรขึ้นที่ห้องจริง ๆ นางไม่กลัวเลยหรือว่าจะถูกตนหาเรื่องเอาภายหลัง?

หรือว่า นางมั่นใจในแผนการของตนเองเกินไป?

เหลียนฟางโจวยิ้มพร้อมกับปฏิเสธอย่างสุภาพ “ไม่ต้องหรอก คุณหนูเติ้งยังต้องชงชาให้กับเหล่าฮูหยินทั้งหลายอยู่ ให้สาวใช้สักคนพาข้าไปก็พอแล้ว!”

เติ้งเมิ่งหานลังเลเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มพยักหน้าตอบตกลง จากนั้นก็เรียกไป่เสวี่ยให้พาเหลียนฟางโจวและสาวใช้ทั้งสองไปยังห้องที่จัดเตรียมไว้

เหลียนฟางโจวเพิ่งจะเข้าไปในห้องนั้นได้ไม่นาน ก็มีคนหาข้ออ้างมาเชิญหงอวี้และพั่นเซี่ยออกไป

หงอวี้และพั่นเซี่ยก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เมื่อมีคนมาเชิญ นางทั้งสองก็ยอมไปตามนั้น

เหลียนฟางโจวนอนอยู่บนตั่ง โดยมีผ้าห่มสีเขียวมรกตที่ทำจากผ้าไหมบาง ๆ ปกคลุมถึงระดับหน้าอก นางหลับตาเพื่อพักผ่อนอย่างสงบ

ผ่านไปเพียงไม่นาน ราวหนึ่งเค่อ (ประมาณ 15 นาที) นางก็ได้ยินเสียงประตูดังเบา ๆ แวบหนึ่ง จากนั้นประตูก็ถูกค่อย ๆ เปิดออกอย่างช้า ๆ จากด้านนอก

แล้วประตูก็ถูกปิดลง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เบาราวกับผีค่อย ๆ ก้าวเข้ามาทีละก้าว ทีละก้าว มุ่งตรงมาทางที่นางนอนอยู่

เหลียนฟางโจวยังคงหลับตา ทำราวกับว่าไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น...

ชายคนนั้นจ้องมองใบหน้าและเรือนร่างของเหลียนฟางโจวอยู่ครู่หนึ่ง พลางหัวเราะเย็น ๆ ออกมา ก่อนจะยกมือขึ้นอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่วเพื่อถอดเสื้อผ้าออก

แต่ยังไม่ทันได้ถอดเสื้อนอกออกหมด ก็รู้สึกเหมือนแผ่นหลังถูกจ่อด้วยบางสิ่งที่แหลมคม ชายคนนั้นตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันที การกระทำของมือหยุดชะงักลงอย่างฉับพลัน เขาค่อย ๆ หันศีรษะไปทีละนิด แล้วก็ได้เห็นหญิงสาวที่สวมชุดเขียวหน้าตางดงามน่ารักคนหนึ่ง ในมือของนางถือดาบพร้อมกับจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา นั่นทำให้เขาตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ...

ขณะเดียวกัน เติ้งเมิ่งหานก็ยิ้มพร้อมกล่าวว่า “ไม่เป็นไร!” แต่ในใจกลับรู้สึกโกรธที่เหลียนฟางโจวช่างมากเรื่องเกินไป ก่อนหน้านี้ตนพูดว่าจะพานางไปพักผ่อนที่ห้อง นางก็ยืนกรานว่าไม่จำเป็น แต่ตอนนี้กลับส่งคนมาเชิญตนไปพบอีก แถมยังบอกว่ามีเรื่องจะพูดกับตนอีกด้วย น่ารำคาญชะมัด!

แต่เมื่ออีกฝ่ายส่งคนมาด้วยท่าทีสุภาพนอบน้อมเช่นนี้ นางก็ไม่อาจปฏิเสธที่จะไปได้...

เติ้งเมิ่งหานไม่เคยคาดคิดเลยว่า ทันทีที่นางก้าวเข้าไปในห้อง ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ถูกคนของเหลียนฟางโจวอุดปาก มัดตัว แล้วโยนลงกับพื้นอย่างไร้ความปรานี

เติ้งเมิ่งหานอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้างจ้องมองเหลียนฟางโจวด้วยความโกรธแค้นอย่างรุนแรง

ทว่าเหลียนฟางโจวกลับนั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่งอย่างผ่อนคลาย ท่าทางสบายใจ ผมเผ้าของนางไม่กระเซิงแม้แต่น้อย นางเพียงแต่นั่งยิ้มบาง ๆ มองดูเติ้งเมิ่งหานอย่างเพลิดเพลินใจ

เมื่อเห็นท่าทีของเหลียนฟางโจวเช่นนี้ เติ้งเมิ่งหานก็ยิ่งโกรธแค้นจนแทบระเบิด นางสบถด่าบรรพบุรุษของเหลียนฟางโจวย้อนกลับไปถึงสิบแปดรุ่นอยู่ในใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะปากของนางถูกอุดด้วยผ้าก้อนใหญ่ แม้แต่จะส่งเสียงพูดสักครึ่งคำก็ยังทำไม่ได้...

 

 

 

 

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1222 ข้าจะไม่แต่งงานกับท่านเด็ดขาด!

 

บทที่ 1222  ข้าจะไม่แต่งงานกับท่านเด็ดขาด!

เหลียงจิ้นทำเป็นไม่รับรู้ถึงความโกรธเกรี้ยวของนาง ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ราวกับว่าตนเองกำลังพยายามเกลี้ยกล่อมนางด้วยความหวังดี

“ผู้ชายแซ่หลี่คนนั้นมันมีอะไรดีนัก? เป็นผู้ชายทั้งแท่ง แต่กลับปกป้องผู้หญิงของตัวเองไม่ได้ ในช่วงเวลาคับขันก็เอาแต่คิดถึงตัวเอง รีบหนีเอาชีวิตรอดแล้วปล่อยให้ผู้หญิงอย่างเจ้าถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง! ผู้ชายเช่นนั้น เจ้ายังจะต้องการอยู่อีกหรือ? ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าโชคดีที่มาเจอข้า—”

“หุบปากของท่านไปซะ! เงียบไปเดี๋ยวนี้!” เหลียนฟางโจวโกรธจนแทบจะระเบิด นางรู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างรุนแรง

นางช่างโง่เขลานัก โง่เสียจนอยากจะด่าตัวเอง! ทำไมตอนนั้นถึงได้ตัดสินใจทำเรื่องที่โง่ที่สุดในโลกเช่นนั้นลงไป?

ถ้านางรู้ว่าทุกอย่างจะเป็นแบบนี้ นางคงจะไม่พยายามเสียสละตัวเองเพื่อประโยชน์ของคนอื่นอย่างโง่เขลานั่นหรอก!

ความคิดบ้าบออะไรที่ทำให้นางเชื่อว่าตัวเองเป็นภาระของอาเจี่ยน แล้วพยายามดึงตัวเองออกมาโดยไม่บอกเขาสักคำ! นางมันโง่! โง่ที่สุด!

เหลียนฟางโจวสูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อพยายามควบคุมอารมณ์ให้สงบลง นางกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือของตัวเอง

หลังจากนั้น นางก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบอย่างยิ่ง “เรื่องระหว่างข้ากับเขา มันไม่เกี่ยวอะไรกับท่าน! เหตุการณ์ในตอนนั้นเป็นอย่างไร ข้าไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ท่านฟัง! และไม่ว่าเขาจะทำผิดอะไรกับข้าหรือไม่ ท่านก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาชี้นิ้วตัดสิน! เหลียงจิ้น!”

นัยน์ตาของเหลียนฟางโจวเปล่งประกายอย่างดุร้ายและรุนแรง ราวกับเป็นการเตือนอย่างชัดเจนว่าเขาได้ล้ำเส้นของนางเกินไปแล้ว

“คำพูดนั้น ข้าเองก็อยากจะบอกท่านเหมือนกัน!” เหลียนฟางโจวในตอนแรกตั้งใจจะพูดคุยกับเหลียงจิ้นอย่างมีเหตุผล แต่มาตอนนี้นางก็ได้รู้แล้วว่าความคิดนั้นมันโง่เขลาเพียงใด นางกับเขาไม่มีอะไรให้ต้องพูดคุยกันอีกแล้ว! สิ่งที่สำคัญที่สุดคือพลังอำนาจต่างหาก!

นางจ้องเขาด้วยสายตาที่เย็นชาและกล่าวอย่างแข็งกร้าวว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป มณฑลหนานไห่จะไม่ใช่ที่ที่ใครก็ตามจะสามารถครอบงำได้ตามใจชอบอีกต่อไป! จำไว้ให้ดี คุณชายใหญ่เหลียง!”

จากนั้นนางหัวเราะเยาะออกมาอย่างเย็นชา น้ำเสียงของนางแฝงไปด้วยความดื้อรั้นและท้าทาย “ส่วนเรื่องข่าวลือพวกนั้น...ข้าพูดว่ามันเป็นแค่ข่าวลือที่ไม่มีความจริง มันก็ต้องเป็นแค่ข่าวลือที่ไม่มีความจริง! ถ้าหากคุณชายใหญ่เหลียงอยากจะพูดอะไรกับใคร ก็เชิญพูดออกมาได้ตามสบาย! ข้าเองก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าใครจะเชื่อท่านมากกว่าข้ากันแน่!”

นางรู้ดีว่า ถ้าเหลียงจิ้นเลือกที่จะเปิดเผยเรื่องราวทั้งหมดออกมาอย่างละเอียด มันย่อมจะส่งผลเสียต่อชื่อนางอย่างมาก แต่ถึงอย่างนั้น ถ้าเขาคิดจะพูดออกมา นางจะสามารถหยุดเขาได้หรือ? ในเมื่อไม่อาจหยุดยั้งได้ แล้วเหตุใดจึงต้องเสียเวลาพยายามร้องขอให้เขาเมตตาด้วยเล่า?

สายตาของเหลียนฟางโจวเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งและไม่ยอมจำนน ราวกับนางจะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่เข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวอะไรทั้งนั้น! ขอแค่อาเจี่ยนเชื่อใจนางก็เพียงพอแล้ว!

เหลียงจิ้นที่เดิมทีแค่อยากจะให้นางพูดอะไรดี ๆ กับเขาสักหน่อย ขอแค่ยอมอ่อนข้อให้เขาบ้างเท่านั้น เขาก็พร้อมจะปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านไป แต่เขากลับไม่คาดคิดเลยว่า เหลียนฟางโจวจะตอบโต้กลับมาด้วยท่าทีที่แข็งกร้าวเช่นนี้ นั่นทำให้เขารู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างมาก!

เขาไม่เข้าใจตัวเองเลยจริง ๆ ว่าทำไมถึงได้เกิดความลังเลใจขึ้นมาในเวลานี้ ทั้งที่หญิงสาวคนนี้ไม่ได้มีน้ำใจหรือรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของเขาแม้แต่น้อย นางเป็นผู้หญิงที่ไร้หัวใจและไม่นึกถึงบุญคุณใด ๆ

ถึงแม้ว่านางจะพูดจาแข็งกร้าวและดูถูกเขาอย่างชัดเจน เขาก็ยังไม่คิดที่จะทำร้ายชื่อเสียงของนาง เพราะเขารู้ดีว่า ถ้าเขาเลือกที่จะเปิดเผยความจริงทั้งหมดออกไป ด้วยรายละเอียดที่ครบถ้วนและเป็นรูปธรรม ไม่มีทางที่เหลียนฟางโจวจะสามารถแก้ต่างได้ ต่อให้ระหว่างพวกเขาไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นจริงก็ตาม ต่อให้นางไม่เคยแสดงท่าทีที่ดีต่อเขาเลยก็ตาม

แต่คนข้างนอกจะไม่มีวันคิดแบบนั้น! โลกภายนอกนั้นไม่เคยสนใจความจริงที่แท้จริง แต่กลับยึดติดกับสิ่งที่พวกเขาเชื่อว่าเป็นความจริงต่างหาก และมันย่อมเป็นสิ่งที่ทำให้เหลียนฟางโจวตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายอย่างถึงที่สุด

ถึงอย่างนั้น...ทำไมเขาถึงยังไม่ยอมทำแบบนั้นกัน? ทำไมเขาถึงลังเลที่จะทำให้นางต้องเสียชื่อเสียง? หรือว่า...เขาเองก็ยังคงหลงใหลในตัวนางอย่างโง่เขลา?

เมื่อเห็นท่าทีของเหลียนฟางโจวที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเกลียดชังและไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับเขา เหลียงจิ้นก็เกิดความรู้สึกที่ทั้งรักและเกลียดขึ้นมาในใจ รักจนกลายเป็นความเกลียดชัง และเพราะเกลียดชัง จึงกลับยิ่งหลงใหลในตัวนางมากขึ้นไปอีก

เขาจ้องมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน ไม่รู้ว่าจะจัดการกับผู้หญิงที่ทำให้เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธเกรี้ยวนี้ได้อย่างไร เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกกระวนกระวายใจ หงุดหงิดและสับสนจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้

ในที่สุด เขาก็ปล่อยให้เสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นคนถามคำถามที่อยู่ในใจเขาออกมา แม้จะรู้ดีว่ามันเป็นคำถามที่โง่เขลาที่สุด แต่เขาก็ไม่อาจหยุดตัวเองได้“ข้าขอถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย...” เหลียงจิ้นหัวเราะเยาะตัวเองในใจ ขณะที่จ้องมองเหลียนฟางโจวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความกังวล

“ถ้า...ถ้าเจ้าไม่ได้พบกับไอ้หลี่คนนั้น ถ้าข้าต้องการแต่งงานกับเจ้าและทำให้เจ้าเป็นภรรยาของข้า เจ้าจะยอมแต่งงานกับข้าหรือไม่?”

หลังจากที่ถามคำถามนี้ออกไป หัวใจของเหลียงจิ้นก็เต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมา ร่างกายของเขาเกร็งแน่น มือทั้งสองข้างชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น ๆ เขาจ้องมองเหลียนฟางโจวโดยไม่ยอมกระพริบตา รอคอยคำตอบจากนางด้วยความหวาดกลัวและคาดหวังไปพร้อมกัน แม้จะเป็นความหวังที่เลือนลาง แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะรอคำตอบจากนางอย่างจดจ่อ...

สิ่งที่เหลียงจิ้นไม่รู้ก็คือ ในตอนนี้ท่าทางของเขาดูน่าขบขันเพียงใด หากมีคนที่คุ้นเคยกับเขาเห็นภาพนี้เข้า พวกเขาคงจะตกตะลึงจนดวงตาแทบจะถลนออกจากเบ้า ไม่เช่นนั้นก็คงคิดว่าเขาถูกวิญญาณของใครบางคนเข้าสิงอย่างแน่นอน

แต่เหลียนฟางโจวกลับไม่มีความรู้สึกใด ๆ ต่อท่าทีของเขาเลยแม้แต่น้อย นางเพียงแค่เหลือบมองเขาอย่างเย็นชา ราวกับว่าการมองเขาเป็นเพียงเรื่องธรรมดาที่นางไม่ได้ใส่ใจเลย

เสียงของนางดังขึ้นอย่างเย็นชาและไร้ความรู้สึก น้ำเสียงนั้นเยือกเย็นจนเหมือนกับว่านางกำลังพูดคุยกับสิ่งของมากกว่ากับคน “ไม่มีทาง! ไม่มีวัน!”

“ทำไมกัน?” น้ำเสียงของเหลียงจิ้นสั่นไหว หัวใจของเขาร่วงหล่นลงไปในเหวลึก ความขาวซีดปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างชัดเจน

คำปฏิเสธที่ตรงไปตรงมาและไร้ความปรานีนั้น เป็นเหมือนค้อนหนักที่ทุบลงมาอย่างรุนแรงจนเขาแทบจะรับไม่ไหว คำพูดของเขาสั่นเครือและไม่ราบรื่นอย่างที่เคยเป็น

เหลียนฟางโจวมองเขาด้วยสายตาที่ไร้ความเมตตา ก่อนจะพูดอย่างเย็นชาว่า “เพราะว่า...เส้นทางของเรานั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง! คนที่เดินกันคนละเส้นทาง จะไม่มีวันเข้าใจกันได้ ไม่มีทางร่วมทางกันได้!”

นางประกาศอย่างเด็ดเดี่ยวและชัดเจน ราวกับจะบอกให้เขารู้ว่า ไม่ว่าจะพยายามอย่างไร ความพยายามของเขาก็จะไม่มีวันเป็นจริงได้!

เหลียนฟางโจวยังรู้สึกด้วยซ้ำว่า การที่เหลียงจิ้นถามคำถามเช่นนี้ช่างเป็นเรื่องที่น่าเบื่อหน่ายและไร้สาระอย่างมาก บางทีสำหรับเขา นางอาจจะเป็นความผิดพลาดเดียวในชีวิตที่ราบรื่นและไม่มีอุปสรรคใด ๆ มาตลอดสามสิบกว่าปีนี้ก็เป็นได้ และเพราะเหตุนี้ เขาจึงได้เกิดความดื้อดึงและยึดติดกับนางอย่างไม่ยอมปล่อย

แต่งงานกับเขางั้นหรือ? เหลียนฟางโจวอดหัวเราะเยาะในใจไม่ได้ แค่ความโหดเหี้ยม ไร้ความเมตตา และความไร้ซึ่งหัวใจของเขาก็ทำให้นางรู้สึกรังเกียจแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ความจริงที่ว่าเขามีอนุภรรยาและสาวใช้มากมายในจวน ยิ่งทำให้นางไม่อาจยอมรับได้แม้แต่น้อย แต่งงานกับผู้ชายเช่นนี้น่ะหรือ?

ตอนที่เขาพึงพอใจก็อาจจะเชิดชูเจ้าให้สูงส่งราวกับอยู่บนสรวงสวรรค์ แต่เมื่อไรที่เขาไม่พอใจ ก็สามารถเหยียบย่ำเจ้าให้จมดินได้อย่างไม่ลังเล

นางรู้ดีว่าชีวิตของผู้หญิงที่แต่งงานกับผู้ชายเช่นนี้จะเป็นอย่างไร ตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดก็คือ ไป๋อี๋เหนียง (อนุภรรยาไป๋) ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยได้รับความโปรดปรานสูงสุดจากเขา แต่เมื่อเขาหมดรักและไม่พอใจ นางก็ถูกเขาทิ้งขว้างอย่างไร้ความปรานี

เหลียงจิ้นยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง ราวกับจะพยายามทำความเข้าใจกับคำพูดของเหลียนฟางโจวที่บอกว่า “คนที่เดินกันคนละเส้นทาง ย่อมไม่มีวันร่วมทางกันได้!”

คำพูดนี้เหมือนคมดาบที่กรีดลึกลงไปในใจของเขา มันทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดอย่างประหลาด แม้ว่าเขาจะเป็นคนที่ไม่เคยกลัวอะไรเลยก็ตาม!

เป็นเหตุผลที่ช่างดีเหลือเกิน เหตุผลที่ชัดเจนและสมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง เขาแทบจะไม่สามารถหาคำพูดใด ๆ มาโต้แย้งได้เลย!

เหลียงจิ้นหัวเราะออกมาอย่างดังด้วยความเจ็บปวดและขมขื่น สายตาของเขาจ้องมองไปที่เหลียนฟางโจวอย่างลึกซึ้งราวกับจะจดจำนางให้ชัดเจนที่สุด

จากนั้น เขาก็หันหลังเดินจากไปอย่างเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรอีก

เหลียนฟางโจวขมวดคิ้วเล็กน้อย นางไม่อาจเข้าใจได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่? หรือเขาคิดจะนำเรื่องนี้ไปพูดออกไปจริง ๆ กัน? เขาจากไปอย่างง่ายดายเช่นนี้งั้นหรือ?

แต่เมื่อลองคิดดูอีกครั้ง นางก็คลายความกังวลลง คนเช่นเขา นางไม่มีทางควบคุมได้อยู่แล้ว ถ้าเขาต้องการพูด จะมีใครไปหยุดเขาได้เล่า?

นางจึงแค่นหัวเราะเยาะเย็น ๆ ในใจ จากนั้นก็หมุนตัวเดินกลับไปอย่างช้า ๆ ราวกับว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านไปเท่านั้น

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทุกคนที่แยกย้ายกันไปเที่ยวชมธรรมชาติต่างก็เริ่มเหนื่อยล้าและค่อย ๆ ทยอยกลับมารวมตัวกันที่ศาลาสี่เหลี่ยมกลางภูเขา พวกนางเตรียมพร้อมที่จะพักผ่อนและรับประทานอาหารกลางวันด้วยกันตามแผนที่วางไว้...

เมื่อเห็นว่าทุกคนมารวมตัวกันเกือบครบแล้ว ฮูหยินตระกูลเติ้ง และฮูหยินใหญ่แห่งตระกูลเหลียงก็ยิ้มแย้มกล่าวเชิญเหลียนฟางโจวให้กลับไปยังวัดชิวซิง  เพื่อรับประทานอาหารเจได้แล้ว

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ก็จะได้พักผ่อนที่เรือนพักด้านหลังของวัดที่จัดเตรียมไว้ จากนั้นค่อยเดินทางกลับเข้าเมืองตามกำหนด

เหลียนฟางโจวยิ้มรับและตอบตกลงด้วยท่าทางสุภาพ

เมื่อทุกคนเดินทางกลับมาถึงวัดชิวซิง อาหารเจก็ถูกจัดเตรียมไว้อย่างพร้อมเพรียงบนโต๊ะในห้องโถงใหญ่ ทุกคนต่างพูดคุยหยอกล้อและเชื้อเชิญกันให้นั่งลงตามตำแหน่งของตน

บรรยากาศดูมีชีวิตชีวาและสนุกสนานเป็นอย่างมาก ราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าในภูเขาหลังวัดนั้น ไม่เคยมีอยู่ในความทรงจำของใครเลยแม้แต่น้อย

ทุกคนต่างแสร้งทำเป็นว่าทุกอย่างเป็นปกติ และไม่มีใครคิดจะพูดถึงเรื่องราวอันไม่พึงประสงค์ที่เกิดขึ้นนั้นอีกเลย...