จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1462 ความไม่สมบูรณ์เพียงหนึ่งเดียว

 

บทที่ 1462 ความไม่สมบูรณ์เพียงหนึ่งเดียว

เหลียนเจ๋อและสวีอี้หยุนเดินเข้ามาพร้อมกัน ยังไม่ทันได้ทำความเคารพต่อเหลียนฟางโจวและหลี่ฟู่ อี้เอ๋อร์ที่อยู่ในอ้อมแขนแม่นมก็โบกไม้โบกมือร้องเรียกเสียงใส “ท่านแม่! ท่านแม่!”  พลางดิ้นรนสุดแรงเพื่อจะพุ่งเข้าไปหา

“อี้เอ๋อร์!” หัวใจของสวีอี้หยุนอ่อนยวบลงทันที ราวกับละลายเป็นสายน้ำ นางรีบก้าวไปคว้าลูกชายมากอดไว้แน่น ซุกหน้าลงหอมแก้มเล็ก ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

เหลียนฟางโจวเห็นภาพนั้นก็พลันรู้สึกสะเทือนใจ ในฐานะที่ตนก็เป็นแม่คน ย่อมเข้าใจความรู้สึกของผู้เป็นแม่ที่ผ่านความเจ็บปวดทรมานแล้วได้ลูกคืนมา
นางจึงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันไปพูดกับเหลียนเจ๋อว่า “เห็นพวกเจ้ากลับมาได้อย่างปลอดภัย พี่ใหญ่ก็เบาใจเสียที! อี้หยุนดูผอมลงไปไม่น้อยนะ ต้องพักฟื้นให้ดี ๆ นางยังสาว ยังไม่ควรปล่อยให้ร่างกายทรุดโทรมไป!”

“ข้าก็คิดเช่นนั้น พี่ใหญ่..ท่านช่างรอบคอบจริง ๆ!” เหลียนเจ๋อหัวเราะร่า เบิกบานใจอย่างเห็นได้ชัด

สวีอี้หยุนตั้งสติได้ จึงรีบประคองลูกชายไว้ แล้วเดินไปทำความเคารพเหลียนฟางโจว เหลียนฟางโจวรีบพยุงอีกฝ่ายไว้ พูดด้วยเสียงนุ่มนวลว่า “ไม่ต้องพิธีรีตรองนักหรอก มาได้ก็ดีแล้ว เจ้าคงลำบากไม่น้อยในเมืองหลวง อดทนมามากแล้ว! ต่อไปนี้ พวกเราก็จะได้อยู่ด้วยกันทั้งครอบครัวแล้ว ไม่ต้องห่วงหาอาทรกันอีก—ความรู้สึกแบบนั้นมันช่างทรมานใจเหลือเกิน”

สวีอี้หยุนรู้สึกอบอุ่นในใจ พยักหน้ายิ้มทั้งน้ำตา “ที่พี่สาวพูดมาถูกทุกอย่าง…ข้าก็หวังว่า ต่อไปจะไม่ต้องลิ้มรสความรู้สึกแบบนั้นอีกเลย!”

เหลียนฟางโจวยิ้ม แล้วกุมมือนางไว้ พลางบีบเบา ๆ สองสาวต่างสบตากันแล้วยิ้มออกมา

เรือนที่พวกเขาจะพักก็ถูกเตรียมจัดไว้พร้อมสรรพแล้ว สวีอี้หยุนกอดลูกชาย พลางมองหน้าสามี หัวใจเต็มเปี่ยมด้วยความอิ่มเอมและมั่นคง

เดิมทีบอกว่าจะพักเพียงชั่วประเดี๋ยว แต่ใครจะรู้ว่าเมื่อเอนกายลงนอน กลับหลับยาวจนถึงเวลาอาหารเย็น อาหารเย็นในวันนั้น เป็นมื้อของการรวมญาติอย่างแท้จริง เสียงพูดคุยหัวเราะ และคำพูดไร้เดียงสาของเด็ก ๆ ทำให้บรรยากาศทั้งอบอุ่นทั้งสงบสุข จนทุกคนอดรู้สึกไม่ได้ว่า...เหมือนฝันไป

นานแค่ไหนแล้วนะ...ที่ครอบครัวไม่ได้ร่วมวงกินข้าวกันแบบนี้?

ทว่า—การกลับมารวมกันในครั้งนี้...กลับ ไม่สมบูรณ์ อย่างแท้จริง เพราะ—เหลียนฟางชิง ยังไร้ร่องรอย ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร แต่ ณ เวลานี้ ทุกคนในที่นี้ต่างก็รู้ดีถึงความจริงข้อนั้น แต่ไม่มีใครเอ่ยถึง

หลังอาหารเย็น พวกเขาจึงไปนั่งที่ศาลาริมห้องพัก พูดคุยคลายอิ่ม

เมื่อเหลียนเจ๋อเล่าเรื่องที่พบกับพวกของฮั่นหยางอ๋องนอกเขตหนานไห่ หัวใจของเหลียนฟางโจวถึงกับสะดุ้งวูบ ดวงตาพลันวูบไหว หลี่ฟู่ซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ กุมมือเธอเบา ๆ ส่งสัญญาณให้ใจเย็นไว้

เหลียนฟางโจวจึงฝืนยิ้ม พูดว่า “ช่างเป็นเวรเป็นกรรมอะไรเช่นนี้ ฮั่นหยางอ๋องไปจากที่นี่ได้ไม่ทันไร พวกเจ้าก็ไปเจอเขาเข้าอีก! โชคดีที่ตอนนี้พวกเจ้ากลับมาปลอดภัยครบทุกคน ไม่อย่างนั้น...ไม่ว่าอยู่บนสวรรค์หรือใต้ดิน ข้าก็จะไม่ปล่อยเขาไว้แน่!”

ชุยเส้าซีอดกล่าวไม่ได้ว่า “ฮั่นหยางอ๋องนำทหารองครักษ์หนึ่งร้อยนายออกจากมณฑลหนานไห่ นั่นคือไพ่ใบสุดท้ายของเขาแล้ว ยังกล้าคิดจะหาเรื่องพวกเจ้าอีกหรือ?”

นับตั้งแต่ที่ฮั่นหยางอ๋องมาถึงมณฑลหนานไห่ ชุยเส้าซีก็ซ่อนตัวจนไม่มีใครเห็นแม้แต่เงา ไม่กล้าโผล่หน้าออกมาเลย

อย่างไรเสีย ตระกูลชุยก็มีความเกี่ยวพันกับราชสำนักอยู่ไม่น้อย หากเขาเผยตัวออกมา ใครจะไปรู้ว่าฮั่นหยางอ๋องจะคิดใช้เขาเป็นหมากอะไรอีกหรือไม่

ชุยเส้าซีไม่อยากเอาตัวไปพัวพันกับปัญหาของเขา และยิ่งไม่ต้องการลากตระกูลชุยเข้าไปวุ่นวาย

เหลียนฟางโจวและหลี่ฟู่เข้าใจสถานะของเขาดี จึงช่วยซ่อนตัวเขาไว้อย่างดี จนเมื่อฮั่นหยางอ๋องจากไปแล้ว เขาถึงได้ออกมาพบปะผู้คน

ฝ่ายเหลียนเจ๋อนั้น ใช้เวลาตลอดบ่ายอยู่กับภรรยาและลูก จึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฮั่นหยางอ๋องในมณฑลหนานไห่

 พอได้ยินเรื่องเข้า ก็อดประหลาดใจไม่ได้ พลางหัวเราะเยาะ “พี่ชุยอาจยังไม่รู้ เจ้านั่นยังคิดจะจับเราสองสามีภรรยาไว้ ใช้เป็นตัวประกันต่อรองกับพี่สาวพี่เขยอีก! โชคดีที่แม่ทัพลั่วตัดสินใจว่องไว ลงมือฉับพลัน จับพระชายาฮั่นหยางอ๋องไว้ได้ก่อน มิเช่นนั้น พวกเราวันนี้…อาจไม่มีโอกาสได้นั่งคุยกันอยู่ตรงนี้แล้วก็เป็นได้!”

“พวกคนแบบนี้—ชนกำแพงทิศใต้ก็ยังไม่รู้จักหันกลับ หรือต้องชนตายก่อนถึงจะรู้ตัวกันแน่!” เหลียนฟางโจวอดไม่ได้ที่จะโมโหจนเหงื่อเย็นซึมเต็มแผ่นหลัง

หลี่ฟู่แววตาเย็นเฉียบ กล่าวเสียงเรียบว่า “ข้าถือว่าเขาเป็นถึงพระญาติ ไม่อยากลงมือเด็ดขาด ไม่คิดเลยว่าเขากลับมีจิตใจอำมหิต รู้อย่างนี้ ข้าควรไม่ปล่อยให้เขานำองครักษ์ออกจากเมืองแต่แรก!”

 หลี่ฟู่ลอบมองเหลียนเจ๋อแวบหนึ่ง ในดวงตามีแต่ความรู้สึกผิด ใจเขาเองก็คิดเช่นเดียวกับเหลียนฟางโจว—โชคดีที่ไม่เกิดเรื่อง

“จะเห็นได้ว่า สวรรค์ยังมีตา! แม้พวกเรามักต้องพบเจอกับอันตราย แต่สุดท้าย ก็ยังสามารถพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสได้”

 เหลียนเจ๋อหัวเราะทันที แล้วเล่าเหตุการณ์คร่าว ๆ ให้ทุกคนฟัง

หลี่ฟู่หัวเราะลั่น “อาเจ๋อ—การเดินทางครั้งนี้ ถือเป็นการฝึกปรือชั้นเยี่ยม เจ้าดูสุขุมรอบคอบขึ้นมาก หากเป็นเมื่อก่อน เจ้าคงทำแบบนี้ไม่ได้แน่!”

เหลียนเจ๋อนับถือหลี่ฟู่ทั้งในฐานะญาติผู้ใหญ่และอาจารย์ ได้ยินเช่นนั้นกลับไม่รู้สึกเคอะเขิน ลุกขึ้นคำนับด้วยความยินดี

“ขอบคุณพี่เขยที่เมตตาชมเชย! ผ่านเหตุการณ์มามากขนาดนี้ หากข้ายังไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย ก็ไม่สมควรจะเป็นชายชาตรีแล้ว! ถึงขนาดตัวข้าเอง…ยังต้องดูแคลนตัวเองเลย!”

คำพูดของเขาเรียกเสียงหัวเราะจากเหลียนฟางโจว ชุยเส้าซี และคนอื่น ๆ ได้ถ้วนหน้า

หลี่ฟู่พยักหน้ายิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นแล้วแค่นเสียงเย็นชา “ฮั่นหยางอ๋อง... หึ! ไม่นึกเลยว่าจะเป็นคนต่ำช้าขนาดนี้! เฮอะ!”

พอนึกถึงคำสรรเสริญเยินยอของผู้คนทั่วทั้งเมืองหลวงในอดีต หลี่ฟู่ก็รู้สึกราวกับนั่นเป็นโลกอีกใบที่ไม่เกี่ยวข้องกับโลกของวันนี้เลย

เหลียนฟางโจวฮึดฮัดเบา ๆ “ต่ำช้าอะไรกัน! ข้าว่าเขาเป็นพวกจอมปลอมต่างหาก!”

ชุยเส้าซีตบมือหัวเราะชอบใจ “ฟางโจวพูดได้ดี! ข้าก็เห็นเช่นนั้นเหมือนกัน!”

หลี่ฟู่เผลอถลึงตาใส่เขาด้วยความหงุดหงิดน้อย ๆ เจ้าหมอนี่…เห็นข้ากำลังเอาจริงก็ชอบแทรกมาขัดจังหวะอยู่เรื่อย

เหลียนเจ๋อเห็นภาพทั้งหมดอยู่ในสายตา ก็ได้แต่หัวเราะทั้งน้ำตาในใจ พี่ชุยก็นะ…พี่สาวกับพี่เขยเขามีลูกตั้งสองคนแล้ว ยังจะมาเย้าแหย่ให้วุ่นวายอีก!

เขาจึงทำเป็นไม่รู้อะไร แกล้งถามอย่างใสซื่อ “ว่าแต่ว่า…พวกฮั่นหยางอ๋องก่อนหน้านี้ในมณฑลหนานไห่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่หรือ? ทำไมมองพวกเราทีราวกับอยากพ่นไฟใส่ตาเสียอย่างนั้น!”

หลี่ฟู่หัวเราะ “ในเมื่อเขากล้ากลับมาหาเรื่องพวกเจ้า เราก็ย่อมไม่อาจปล่อยผ่านได้! พรุ่งนี้ข้าจะส่งคนออกไปตามรอยเขา อย่างน้อยก็ต้อง ‘ตอบแทน’ กลับไปบ้าง!”

เขาหัวเราะเย็นชา แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังอย่างย่อๆ เหลียนเจ๋อและ สวีอี้หยุนฟังแล้วถึงกับอ้าปากค้าง ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ! โชคดี—ที่ทุกอย่างยังลงเอยด้วยดี

พอพูดคุยกันเรื่อยไป กล่าวถึงเหตุการณ์ในช่วงที่แยกจากกัน จนเวลาล่วงเลยจนดึกดื่น เหลียนฟางโจวสงสารที่พวกเขาเพิ่งเดินทางไกลมา
จึงยิ้มบอกให้แยกย้ายกันไปพักก่อน ยังย้ำว่าพรุ่งนี้ไม่ต้องรีบตื่น เมื่อไหร่ตื่น ค่อยให้คนเอาอาหารเช้าไปส่งถึงเรือน

เหลียนเจ๋อกับสวีอี้หยุน รับคำ เหลียนเช่อกับชุยเส้าซีก็ขอตัวกลับเช่นกัน

หลี่ฟู่เองก็รอไม่ไหว รีบเรียกคนมาสั่งความทันที ว่าไม่ว่ากรณีใด ฮั่นหยางอ๋องต้องได้รับ “บทเรียน” อย่างสาสม

เมื่อเขากลับมา เห็นเหลียนฟางโจวเอนกายอยู่บนตั่งไม้พยุงอย่างเหม่อลอย แสงไฟกระพริบไหวสะท้อนใบหน้าให้สว่างบ้างมืดบ้าง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

หลี่ฟู่ถอนใจเบา ๆ นั่งลงข้างนาง โอบไหล่นางเข้ามาในอ้อมอกอย่างแผ่วเบา ก่อนก้มลงแตะหน้าผากนางพร้อมกระซิบเสียงอ่อน “เจ้ากำลังคิดถึง ‘ชิงเอ๋อร์’ อยู่หรือ?”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1461 ม้าตกใจ

 

บทที่ 1461 ม้าตกใจ

ปิงเหมยและปิงลู่ก็หน้าซีดเผือด เมื่อสบตากันก็อดสั่นสะท้านไม่ได้ แต่ทั้งคู่ก็ไม่เปล่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือแม้แต่น้อย

ในสถานการณ์เช่นนี้ ต่อให้คุณชายสองและฮูหยินสองไม่ช่วย นางทั้งสองก็ไม่มีสิทธิ์โทษใครได้

ไม่คาดคิดว่า เหลียนเจ๋อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกลับพยักหน้า พลางยิ้มกล่าวว่า “ได้! ให้คนของท่านอ๋องถอยหลังไปห้าสิบก้าว เราค่อยแลกตัวกัน ท่านอ๋องว่าอย่างไร?”

ฮั่นหยางอ๋องจ้องมองเขาด้วยสายตาเป็นประกายอยู่ชั่วขณะ ก่อนหัวเราะเย็น “ดี! เปิ่นหวางจะเชื่อเจ้า!”

“ขึ้นม้า!” เหลียนเจ๋อสั่งเสียงดัง ทุกคนจึงรีบขึ้นหลังม้า ขณะที่ฮั่นหยางอ๋องก็สะบัดมือให้เหล่าทหารถอยไปตามที่ตกลง

ปิงเหมยและปิงลู่ถูกปล่อยตัว ทั้งสองสูดหายใจลึกหลายครั้ง กายยังสั่นสะท้าน ก่อนจะพยุงกันลุกขึ้น เดินเซ ๆ ตรงมายังฝั่งเหลียนเจ๋อ

คนของเหลียนเจ๋อสองคนควบม้าออกไปรับทั้งสองขึ้นหลังม้า ในขณะเดียวกัน ลั่วกว่างก็ดันพระชายาฮั่นหยางอ๋องออก แล้วกระโดดขึ้นหลังม้าอย่างว่องไว

“ตามมันไป! จะเป็นหรือตายก็ช่าง!” ฮั่นหยางอ๋องอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมาอย่างเดือดดาล

ไม่ทันขาดคำ ลูกธนูซัดจากแขนเสื้อและหน้าไม้ก็พุ่งเข้าใส่ฝูงม้าดั่งสายฝน เป้าหมายคือบรรดาม้าโดยเฉพาะ!

ม้าหลายตัวร้องโหยหวน ล้มลงทีละตัว ทำให้ฮั่นหยางอ๋องตื่นตระหนกสุดขีด กำลังจะโวยวายออกมา ทว่า ม้าศึกของเขาเองก็ส่งเสียงกรีดร้อง ยกสองเท้าหน้าขึ้น ก่อนจะคลุ้มคลั่งพุ่งทะยานออกไป!

“ท่านอ๋อง!!”

เหล่าทหารองครักษ์และพระชายาต่างตกใจสุดขีด!

ต้องรู้ว่าม้าของฮั่นหยางอ๋องเป็นยอดม้าในหมื่นตัว หากบาดเจ็บจนคลุ้มคลั่ง แล้วยิ่งอยู่ในภูมิประเทศเป็นเนินเขาและหุบเหว หากตกจากหลังม้าแม้ไม่ถึงตาย ก็คงพิกลพิการแน่!

“ยังจะยืนตะลึงกันอยู่ทำไม! รีบไปตามท่านอ๋องกลับมาเดี๋ยวนี้!” พระชายาตะโกนสุดเสียง

ผู้คนราวกับตื่นจากฝัน ต่างรีบออกวิ่งตามเสียงโกลาหล

ทว่าม้าทั้งหมดของพวกเขาถูกซัดล้มหมดสิ้น ไม่มีเหลือให้ใช้งานได้เลยแม้แต่ตัวเดียว ยิ่งไปกว่านั้น ม้าที่ฮั่นหยางอ๋องขี่เป็นม้าเร็วสุดยอด ม้าธรรมดาย่อมตามไม่ทัน!

จะให้ใช้วิชาตัวเบาไล่ตาม… ก็ลำบากไม่แพ้กัน!

พอไล่ตามผ่านป่าใหญ่และสองเนินเขา ก็พบเพียงร่างฮั่นหยางอ๋องนอนแน่นิ่งอยู่ในพุ่มหญ้า ยอดม้าศึกหายไปไม่เหลือร่องรอย

เมื่อพวกเขาหามร่างของฮั่นหยางอ๋องกลับมา พระชายา กับคุณชาย และคุณหนูตัวน้อยต่างพากันร้องไห้โฮด้วยความเศร้า

เวลานั้นเป็นช่วงยามเซิน (ประมาณบ่ายสี่) ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ เงาภูเขาทอดยาวเหยียด ทิวเขาครึ่งหนึ่งยังสว่าง อีกครึ่งกลับมืดสลัวเย็นยะเยือก

เสียงร่ำไห้ในบรรยากาศเช่นนี้ช่างเศร้าสะเทือนใจยิ่งนัก ทุกคนต่างเงียบงัน ในใจมีแต่คำว่า—ถึงทางตันแล้ว...

คืนนั้นเอง ฮั่นหยางอ๋องก็ฟื้นขึ้นมา แต่กลับไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้อีก
อย่าว่าแต่เดินเหินเลย

ความทะเยอทะยานทั้งมวล ความแค้นฝังใจนับปีมลายหายวับไปในพริบตา ฮั่นหยางอ๋องส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวด ก่อนหมดสติไปอีกครั้ง

ชีวิตที่เหลือของเขา จากนี้ไป คงต้องนอนบนเตียงไปตลอดกาล จะเอาอะไรมาสู้ชิงแผ่นดิน? จะวางแผนแก้มือได้อย่างไร?

เพียรพยายามมาหลายปี ผลลัพธ์กลับเป็นเช่นนี้ เขาจะยอมรับได้อย่างไรเล่า!

ในยามนี้ พระชายาฮั่นหยางอ๋องกลับแสดงให้เห็นถึงความเด็ดขาดที่หาได้ยากนัก นางถอนหายใจพลางเกลี้ยกล่อมว่า “ท่านอ๋อง พอเถอะเพคะ พวกเรายังพอมีทุนทรัพย์อยู่บ้าง หากหาที่เงียบสงบไร้ผู้คนสักแห่ง ก็ตั้งใจใช้ชีวิตกันเถิด! ต่อให้ท่านอ๋องไม่คิดเพื่อตนเอง อย่างน้อยก็ควรคิดถึงลูกทั้งสองบ้างเถิด! พวกเขายังเด็กนัก ท่านอ๋องจะทำใจได้หรือ?”

ฮั่นหยางอ๋องปรายตามองลูกชายลูกสาวที่ยืนอยู่ข้างเตียง โอรสอายุเพียงสิบสอง ขณะที่พระธิดายังไม่ถึงเจ็ดขวบ จิตใจอันแข็งกร้าวของเขาก็อ่อนยวบลง ถอนหายใจยาวแล้วหลับตาลง พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เจ้าจัดการเถิด…”

ข้ากลายเป็นคนพิการเช่นนี้...จะทำอะไรได้อีกเล่า...

“เพคะ ท่านอ๋อง! โปรดวางพระทัย เมื่อพวกเราตั้งหลักได้แล้ว จะค่อย ๆ สืบหาหมอเทวดา ขอเพียงรักษาท่านอ๋องให้หายได้เท่านั้น!” พระชายาฮั่นหยางอ๋องเพียงรอคำพูดนี้จากเขา พอได้ยินก็สะเทือนใจ รีบปลอบประโลมสองสามประโยค แล้วผลุนผลันออกไปจัดการโดยไม่ปล่อยโอกาสให้เขาได้เปลี่ยนใจ

พระชายานำตัวท่านอ๋องน้อยออกไป สั่งให้พระชายารองฉินและองค์หญิงน้อยอยู่เฝ้ารับใช้ฮั่นหยางอ๋อง

นางพบกับแม่ทัพฉู่ บอกข่าวทั้งหมดให้ฟัง ก่อนถอนใจกล่าวว่า “บัดนี้ท่านอ๋องกลายเป็นเช่นนี้ ถึงแม้เมืองหลวงจะปั่นป่วนแค่ไหน พวกเราก็ไม่อาจเอื้อมไปถึงได้อีก ท่านอ๋องตั้งพระทัยจะหาที่เงียบสงบรักษาตัว ขอให้ทุกท่านแยกย้ายกันเถิด! หากยังเห็นแก่พระเมตตาของท่านอ๋องในอดีต ก็ขอให้ทุกท่านเก็บเรื่องราวที่ผ่านมาไว้เป็นความลับ อย่าได้แพร่งพรายเรื่องราวหรือที่อยู่ของท่านอ๋องอีกเลย ขอฝากด้วยเถิด!”

พระชายากับท่านอ๋องน้อยค้อมตัวคำนับต่อเหล่าทหารองครักษ์ ทำเอาทุกคนตกใจจนต้องรีบทรุดตัวลงคุกเข่า กล่าวคำว่า “กระหม่อมไม่กล้า” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อเรื่องถึงมาจุดนี้ ทุกคนย่อมรู้ว่าอยู่ต่อก็ไม่มีอนาคต อีกทั้งฮั่นหยางอ๋องคงไม่สามารถเลี้ยงดูพวกเขาได้อีก ต่างพากันสาบานว่า จะไม่กล่าวถึงเรื่องราวของฮั่นหยางอ๋องแม้แต่ครึ่งคำ แล้วทยอยกันร่ำไห้จากไปเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย

สุดท้าย เหลือเพียงแม่ทัพฉู่กับองครักษ์คนสนิทอีกห้าหกคนเท่านั้นที่ยังอยู่

แม้นว่าการจากลานี้ เป็นความตั้งใจของพระชายาเอง ทว่าพอเห็นคนรอบตัวจากไปทีละคน เมื่อหวนคิดถึงอดีตอันรุ่งเรืองและเกรียงไกร นางก็อดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาแห่งความอาลัยอยู่เงียบ ๆ

จากวันนี้ไป ในแผ่นดินต้าโจว...จะไม่หลงเหลือชื่อของ ฮั่นหยางอ๋อง อีกต่อไป “หายสาบสูญ” — คือนิยามสุดท้ายของเขา

เหลียนเจ๋อประคองไหล่ทั้งสองของสวีอี้หยุน รอยยิ้มบนใบหน้าคราวนี้แฝงไว้ด้วยความโล่งอกจากใจจริง “ตอนนี้เรากลับถึงบ้านแล้ว ไม่ต้องห่วงนะ จากที่นี่ไปเมืองหนานไห่จะไม่มีอันตรายใด ๆ อีกแล้ว! หยุนเอ๋อร์ พวกเรามาถึงแล้ว! อีกแค่สองสามวัน ก็จะได้พบลูกชายของเราแล้ว!”

สวีอี้หยุนไม่รู้เพราะเหตุใด แววตาพลันร้อนผ่าว น้ำตาแทบร่วง นางพยักหน้าแรง ๆ พลางสะอื้นพูดเบา ๆ “ใช่...พวกเรามาถึงที่นี่กันแล้ว...ในที่สุดก็ถึงแล้วจริง ๆ”

คืนนั้นเอง ที่ประตูด่านของศาลารับรอง ก็มีคนถูกส่งออกไปขี่ม้าเร็วแจ้งข่าวไปยังเมืองหนานไห่ถึงหลี่ฟู่และเหลียนฟางโจว

สองวันต่อมา เมื่อเหลียนเจ๋อและสวีอี้หยุนเดินทางไปถึง หลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวก็รู้ข่าวล่วงหน้าแล้ว กำลังจูงมืออี้เอ๋อร์ออกมาต้อนรับอยู่พอดี

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1460 ตัวประกัน

 

บทที่ 1460 ตัวประกัน

สวีอี้หยุนไม่เคยพบฮั่นหยางอ๋องมาก่อน ทว่าการศึกระหว่างเขากับหลีอ๋องนั้นเลื่องลือไปทั่วใต้หล้า นางนึกไม่ถึงว่าจะมาประจันหน้ากันที่นี่ และดูจากรูปการณ์ที่ฝ่ายตรงข้ามวางกำลังปิดล้อม ย่อมมิใช่เรื่องดีแน่ นางใจสั่นสะท้านขยับกายเข้าอิงแอบเหลียนเจ๋อโดยสัญชาตญาณ

ฮั่นหยางอ๋องแหงนหน้าหัวเราะร่า สะบัดแส้ม้าพลางแค่นยิ้ม "เหลียนเจ๋อ น้องชายร่วมอุทรของเหลียนฟางโจว ฮ่าๆๆ ข้านี่โชคดีเสียจริง ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอกับพวกเจ้าที่นี่!"

เหลียนเจ๋อยิ้มตอบ "วาจาท่านอ๋องมีนัยแฝง กระหม่อมมิอาจเข้าใจได้"

"เจ้าไม่จำเป็นต้องเข้าใจ!" ฮั่นหยางอ๋องตวาดเสียงเย็น "เจ้าแค่ต้องตามข้าไป ข้าอยากรู้นักว่าเหลียนฟางโจวกับหลี่ฟู่จะเห็นหัวเจ้าสำคัญเพียงใด! อย่าคิดขัดขืน คนเพียงยี่สิบคนไม่มีทางสู้ยอดฝีมือของข้าได้หรอก มิใช่มีเพียงหลี่ฟู่คนเดียวที่รู้จักฝึกทหารองครักษ์!"

เพื่อสร้างกองกำลังที่ซื่อสัตย์ ฮั่นหยางอ๋องทุ่มเงินทองมหาศาล ผลลัพธ์จึงประจักษ์ชัดแจ้งต่อสายตา

หัวใจของเหลียนเจ๋อดิ่งวูบ สิ่งที่เลวร้ายที่สุดเกิดขึ้นจนได้! เขาฝืนยิ้ม "ขอท่านอ๋องประทานอภัย กระหม่อมรีบเดินทางกลับหนานไห่ คงมิอาจไปรับใช้ท่านได้ในตอนนี้ หวังว่าท่านอ๋องจะช่วยหลีกทางให้ด้วย!"

ฮั่นหยางอ๋องแค่นหัวเราะติดต่อกัน "เจ้าแกล้งโง่หรือ? ต่อให้แกล้งโง่ก็ไร้ผล! เหลียนเจ๋อ จะโทษก็ต้องโทษที่เจ้าดวงกุดเอง!"

เขาจินตนาการถึงสีหน้าของเหลียนฟางโจวและหลี่ฟู่ยามรู้ว่าเหลียนเจ๋อสามีภรรยาตกอยู่ในมือเขาแล้วก็นึกขบขัน แม้เขาจะมิอาจพลิกกระดานกลับมาชนะได้ทั้งหมด แต่อย่างน้อยเขาก็มีเบี้ยตัวสำคัญไว้กอบกู้สถานการณ์!

เหลียนเจ๋อมิได้โกรธเคือง ยังคงกล่าวกลั้วรอยยิ้ม "ท่านอ๋องหมายความว่าอย่างไร หากกระหม่อมมิยินยอม ท่านจะใช้กำลังขืนใจงั้นหรือ? หึๆ ท่านอ๋องผู้สง่างามดั่งหยกขัดเงา เป็นถึงขัตติยราชผู้ทรงคุณธรรม เหตุใดบัดนี้ถึงทำตัวเยี่ยงโจรป่า ข่มเหงรังแกผู้อื่นเช่นนี้เล่า!"

ต่อหน้าเหล่าองครักษ์ ฮั่นหยางอ๋องรู้สึกอับอายจนหน้าถอดสี เมื่อนึกเปรียบเทียบตนเองในวันวานกับวันนี้เขาก็รู้สึกขัดเคืองใจยิ่งนัก

"หุบปาก!" เขาตวาดด้วยความบันดาลโทสะ ชี้หน้าเหลียนเจ๋อและสวีอี้หยุน "จับพวกมันมาให้ข้า! เอาตัวมาแบบมีชีวิต!"

สิ้นคำสั่ง องครักษ์นับสิบต่างกระโจนลงจากหลังม้า ชักกระบี่เข้าห้ำหั่นทันที

เหลียนเจ๋อตวาดก้อง รวบตัวสวีอี้หยุนถอยร่นไปหลายมี่ กระซิบข้างหูนาง "หยุนเอ๋อร์ อย่ากลัว!"

สวีอี้หยุนหน้าซีดเผือด ส่ายหน้าพึมพำ "ข้าทำให้ท่านต้องเดือดร้อนอีกแล้ว..."

เหลียนเจ๋อส่ายหน้ายิ้มให้ พริบตานั้นคมกระบี่ก็พุ่งเข้าใส่ เกิดการตะลุมบอนกันอย่างดุเดือด ส่วนปิงเหมยและปิงลู่ที่ขวัญกระเจิงกรีดร้องลั่น ถูกองครักษ์รวบตัวโยนไว้ข้างทางอย่างไม่ไยดี เพราะสำหรับพวกเขา สาวใช้สองคนไร้ค่าเกินกว่าจะใส่ใจ

คนของเหลียนเจ๋อมีเพียงสิบกว่าคน ทว่าองครักษ์ที่ดาหน้าเข้ามามีถึงสามสี่สิบ แสงดาบเงากระบี่วูบวาบ เคล้าไปด้วยเสียงโห่ร้องและเสียงร้องโหยหวนของผู้บาดเจ็บจนน่าใจหาย

เมื่อเห็นคนของเหลียนเจ๋อเริ่มบาดเจ็บและถูกแยกตีจนแทบรับมือไม่ไหว ฮั่นหยางอ๋องก็หัวเราะลั่นอย่างสะใจ "เหลียนเจ๋อ! วางอาวุธยอมจำนนเสีย ข้าจะละเว้นชีวิตไอ้พวกขี้ข้าพวกนี้ มิฉะนั้นนอกจากเจ้าสองคนผัวเมียแล้ว พวกมันอย่าหวังจะมีชีวิตรอด! หากเจ้ายังพอมีเมตตาต่อบ่าวไพร่ ก็จงหยุดมือเสียเดี๋ยวนี้!"

วาจานี้ช่างชั่วร้ายนัก เป็นทั้งการข่มขู่และยุแยงให้แตกแยก

เหลียนเจ๋อแค่นยิ้ม ตะโกนกลับ "งั้นก็ลองดู! อย่างมากก็แค่สู้จนตัวตาย ข้าไม่มีวันยอมให้เจ้าสมหวัง!"

ฮั่นหยางอ๋องโกรธจนตัวสั่น "ดี! ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะแข็งข้อไปได้ถึงไหน! ลงมือให้หนัก ฆ่าพวกมันให้หมด!"

"กรี๊ด! ท่านอ๋อง! ท่านอ๋อง!" เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของพระชายาฮั่นหยางอ๋องดังกึกก้อง ทำเอาทุกคนชะงักงัน

ในจังหวะที่ศัตรูชะงักไปนั้นเอง คนของเหลียนเจ๋อก็อาศัยโอกาสพุ่งฝ่าวงล้อมกลับมารวมตัวกันปกป้องนายอย่างเหนียวแน่น

ที่แท้ลั่วกว่างพายอดฝีมือสี่คนลอบเข้าไปรวบตัวพระชายาฮั่นหยางอ๋องไว้ได้ตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบได้ บัดนี้ปลายกระบี่ของลั่วกว่างจ่ออยู่ที่กลางหลังของพระชายาอย่างหมิ่นเหม่

เหล่าองครักษ์ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่รู้จะลงมือต่อดีหรือไม่ ฮั่นหยางอ๋องกัดฟันกรอด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดจนน่ากลัว

เหลียนเจ๋อหัวเราะร่า พากำลังรุดไปสมทบกับลั่วกว่าง "ท่านอ๋องตกอับถึงเพียงนี้แต่ยังมีองครักษ์ภักดีติดตามมากมาย แสดงว่าเป็นคนหนักแน่นในคุณธรรมน้ำมิตร คงมิอาจทนดูพระชายาสิ้นชีพต่อหน้าต่อตาได้กระมัง? ท่านอ๋อง... ต้องขออภัยที่ล่วงเกิน!"

"เจ้า!" ฮั่นหยางอ๋องแทบกระอักเลือด จ้องมองเหลียนเจ๋อราวกับจะเผาให้เป็นจุล

วาจานี้ช่างเจ็บแสบนัก! คำว่า "หนักแน่นในคุณธรรมน้ำมิตร" และ "ไม่ทนดูพระชายาสิ้นชีพ" คือการบีบให้เขาติดกับ หากเขาสั่งลงมือ องครักษ์เหล่านั้นจะคิดอย่างไร? ขนาดพระชายาเขายังไม่สน แล้วชีวิตขี้ข้าอย่างพวกเขาจะมีค่าอะไรให้ภักดีต่อ!

"ต่ำช้า!" ฮั่นหยางอ๋องด่าทอด้วยความแค้นใจ เขาพลาดเองที่มัวแต่ลำพองจนลืมสังเกตว่าลั่วกว่างหายไป!

"ข้าก็แค่เรียนรู้และนำมาใช้จากท่านอ๋องเท่านั้น!" เหลียนเจ๋อยิ้มพราย "ทีท่านอ๋องคิดจะใช้เราไปข่มขู่พี่สาวพี่เขยข้า เหตุใดไม่ว่าตนเองต่ำช้าบ้างเล่า? หรือกลอุบายเช่นนี้สงวนไว้ให้ผู้สูงศักดิ์เท่านั้น สามัญชนเช่นพวกข้าห้ามใช้ตามงั้นหรือ!"

สีหน้าฮั่นหยางอ๋องย่ำแย่ถึงขีดสุด ส่วนคนของเหลียนเจ๋อพากันหลุดขำออกมา

สวีอี้หยุนลอบยิ้มทว่าเมื่อเหลือบไปเห็นสาวใช้ทั้งสองที่ถูกคุมตัวอยู่ข้างทาง นางก็กลับมากังวลอีกครั้ง นางไม่อาจขอให้เหลียนเจ๋อหรือลั่วกว่างยอมแลกสิ่งใดเพื่อสาวใช้ ทว่าปิงเหมยกับปิงลู่รับใช้นางมานาน จะให้นางดูพวกนางตายไปต่อหน้าได้อย่างไร

"กระหม่อมมิได้มีเจตนาร้าย เพียงอยากเชิญพระชายาไปส่งพวกเราสักระยะเท่านั้น หวังว่าท่านอ๋องจะทรงเมตตา!" เหลียนเจ๋อเลิกคิ้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ทุกคนส่งสัญญาณนกหวีด ม้าที่กระจายอยู่รอบๆ ต่างวิ่งกรูเข้ามาเตรียมพร้อม

"ปล่อยพระชายาเสีย แล้วพวกเจ้าไปได้!" ฮั่นหยางอ๋องปรายตาไปทางปิงเหมยและปิงลู่พลางกล่าวเสียงเรียบ "ใต้เท้าเหลียนเองก็เป็นผู้หนักแน่นในคุณธรรมน้ำมิตร คงมิอาจทนดูสาวใช้สองคนนี้ตายเปล่าต่อหน้าได้กระมัง?"

สวีอี้หยุนหน้าถอดสี อุทานออกมาเบาๆ พลางเม้มปากแน่นอย่างกังวลใจ

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1459 ศัตรูบนทางแคบ

 

บทที่ 1459 ศัตรูบนทางแคบ

สวีอี้หยุนชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มเขินๆ นางเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเหลียนเจ๋อเติบโตมาอย่างไร ในยามที่เขาอยู่กับพี่สาวและน้องๆ ที่บ้านนอก มีหรือที่จะไม่เคยหยิบจับงานบ้านงานเรือน

นางรีบเอ่ยเอาใจ "ดูความจำข้าสิ ลืมไปเสียสนิท! ท่านพี่ ข้ายังไม่เคยไปบ้านเดิมของท่านเลย หากวันใดว่างเว้นจากภารกิจ ท่านช่วยพาข้าไปดูที่นั่นสักครั้งได้หรือไม่ ข้าอยากเห็นที่ที่ท่านเติบโตมาเจ้าค่ะ"

เหลียนเจ๋อยิ้มละไม "ตกลง! รอให้สถานการณ์บ้านเมืองสงบลง ข้า เจ้า และอี้เอ๋อร์ เราจะกลับไปด้วยกัน พูดไปแล้วข้าก็คิดถึงหมู่บ้านนั้นอยู่เหมือนกัน"

เขายิ้มอย่างมีความสุขพลางเล่าต่อ "ที่นั่นไม่มีทิวทัศน์เลิศเลอ มีเพียงขุนเขาและลำน้ำธรรมดา ทว่าบ้านของเรา พี่สาวเป็นคนนำพวกเราสร้างขึ้นมากับมือ ทั้งสวนผลไม้ ทุ่งฝ้าย และคฤหาสน์หลังน้อยที่วางผังไว้อย่างดี เมื่อถึงเวลาข้าจะพาเจ้าไปเดินชมให้ทั่ว"

"เจ้าค่ะ!" สวีอี้หยุนยิ้มหวาน "เมื่อกลับไปแล้วเราอยู่ต่อให้นานหน่อย ที่ใดที่ท่านชอบ ข้าก็ย่อมต้องชอบด้วยแน่นอน"

ทั้งสองสบสายตากันด้วยความเข้าใจ ในเมื่อหรงเฟยอวี่ยังหาที่นี่พบ คนอื่นก็อาจจะหาพบเช่นกัน เหลียนเจ๋อจึงไม่วางใจให้ภรรยาอยู่ที่นี่ต่อ ซึ่งนางก็พร้อมจะติดตามเขาไปทุกที่

หลังจากเก็บข้าวของเรียบง่าย เหลียนเจ๋อก็พานางปีนกำแพงหนีออกทางหลังสวนที่ลับตาคน ทั้งคู่สวมชุดผ้าป่านหยาบพรางตัวเป็นสามีภรรยาชาวบ้านทั่วไป สวีอี้หยุนใช้ผ้าคาดศีรษะ เดินก้มหน้าก้มตาไม่ให้เป็นที่สังเกต

เหลียนเจ๋อพานางเดินลัดเลาะตามตรอกซอกซอยจนทิ้งห่างจากจวนหลายช่วงตึก ก่อนจะเรียกหารถม้าพากันมุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยม เมื่อลั่วกว่างเห็นสวีอี้หยุนกลับมาอย่างปลอดภัยก็ยินดีเป็นล้นพ้น ทั้งหมดจึงตกลงกันว่าจะออกจากเมืองหลวงในช่วงบ่ายวันนี้ทันที เพื่อไปพักแรมที่นอกเมืองก่อนจะมุ่งหน้าลงใต้ในวันรุ่งขึ้น

วันต่อมา เมื่อทั้งหมดมาสมทบกันที่เมืองหว่านผิง บรรดาสาวใช้ที่ติดตามมาอย่างปิงเหมยและปิงลู่ต่างโผเข้ากอดนายสาวร้องไห้ด้วยความตื้นตัน ขบวนเดินทางพรางตัวเป็นกลุ่มพ่อค้า มุ่งหน้าลงใต้ด้วยเสียงล้อรถที่บดไปบนถนนอย่างต่อเนื่อง ส่วนเรื่องการหายตัวไปของหรงเฟยอวี่นั้นยังไม่มีใครเอะใจ และถึงจะมีคนพบ ก็คงไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะกลายเป็นผีเฝ้าจวนตระกูลเหลียนไปเสียแล้ว

"ฮึดสู้กันอีกนิด ก่อนตะวันตกดินเราคงเข้าด่านได้ทัน! ขอเพียงเหยียบเข้าเขตมณฑลหนานไห่ ทุกอย่างก็อยู่ในกำมือเรา ไม่ต้องกังวลสิ่งใดอีก!" ลั่วกว่างป้องหน้าผากมองไปเบื้องหน้าพลางให้กำลังใจทุกคน

ถ้อยคำนั้นราวกับสายลมเย็นที่พัดผ่านใจกลางฤดูร้อน ทุกคนต่างมีขวัญกำลังใจขึ้นมาทันที สวีอี้หยุนเองก็แย้มยิ้มเมื่อนึกถึงลูกชายที่เฝ้าคะนึงหา เหลียนเจ๋อแอบลอบถอนใจเงียบๆ เขาเห็นนางอดทนต่อความยากลำบากในการเดินทางโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ จึงตั้งใจว่าเมื่อถึงเมืองหนานไห่จะให้นางได้พักผ่อนบำรุงร่างกายให้เต็มที่

ขณะที่ขบวนเดินทางพ้นช่วงโตรกเขาอันคดเคี้ยว และหยุดพักผ่อนใต้ร่มไม้ในช่วงเที่ยงวัน ทันใดนั้น กลับมีเสียงฝีเท้าสับสนและเสียงตะโกนดังกึกก้องมาจากเบื้องหน้า เหลียนเจ๋อกับลั่วกว่างสบตากันเป็นสัญญาณให้ทุกคนระวังภัย

ยังไม่ทันส่งคนไปสืบข่าว กลุ่มคนเหล่านั้นก็ปรากฏตัวขึ้นหัวโค้งภูเขา ฝ่ายตรงข้ามมีร่วมร้อยคน มีรถม้าสองคัน ม้าสิบกว่าตัว ที่เหลือเป็นการเดินเท้า

ลั่วกว่างขมวดคิ้ว "คุณชายสองเหลียน ดูเถิด คนพวกนี้มาจากทางทิศหนานไห่ ท่าทางดูแปลกพิกล ไม่เหมือนพ่อค้าไม่เหมือนนักเดินทาง"

เหลียนเจ๋อสั่งการเสียงต่ำ "สั่งทุกคนให้เตรียมพร้อม! คนกลุ่มนี้ดูไม่น่าไว้วางใจ หากไม่มีเรื่องก็แล้วไป แต่ถ้ามี... เราต้องพร้อมรับมือ!"

ทันใดนั้น เหลียนเจ๋อพลันผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจ "ท่านแม่ทัพลั่ว ดูนั่น! นั่นมันฮั่นหยางอ๋อง!"

ลั่วกว่างเพ่งมองตามไป ก็เห็นบุรุษผู้หนึ่งสวมกวานหยก ผ้าคลุมสีขาวนวล นั่งสง่างามอยู่บนหลังม้าสีน้ำตาลแดง ท่าทางภูมิฐานเช่นนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากฮั่นหยางอ๋อง!

"เป็นเขาจริงๆ! เหตุใดถึงมาอยู่ที่นี่ได้!" ลั่วกว่างเริ่มสังเกตเห็นลางร้าย

เหลียนเจ๋อแค่นยิ้มเย็น "ลืมข่าวที่เราได้ยินระหว่างทางแล้วหรือ? เขาคงถูกพี่เขยขับไล่ออกมาจากหนานไห่เป็นแน่ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคงไปทำเรื่องมิดีมิร้ายไว้ พวกเราช่างโชคร้ายนักที่มาประจันหน้ากับเขาที่นี่!"

"เขามีคนแค่ร้อยกว่าคน เราใช่ว่าจะสู้ไม่ได้!" ลั่วกว่างฮึดสู้ พวกเขามียอดฝีมือรวมกันยี่สิบชีวิต หากต้องปะทะกันจริงๆ ก็พอมีทางรอด

"อย่าเสี่ยง" เหลียนเจ๋อปราม "คนพวกนี้ดูเหมือนทหารองครักษ์ฝีมือดี เขาเป็นถึงชินอ๋อง ข้างกายย่อมมียอดฝีมือ สั่งทุกคนอย่าเพิ่งบุ่มบ่าม หากแค่เดินผ่านก็ให้ผ่านไป แต่ถ้าต้องลงมือ... ให้ฟังคำสั่งข้า!"

ฝ่ายฮั่นหยางอ๋องเมื่อเห็นกลุ่มของเหลียนเจ๋อก็เร่งฝีเท้าขึ้นทันที เพียงพริบตาเดียวม้าศึกนับสิบตัวก็มาหยุดตระหง่านอยู่เบื้องหน้า

สวีอี้หยุนและสาวใช้รีบเข้ามาหลบข้างกายเหลียนเจ๋อ ฮั่นหยางอ๋องนั่งตัวตรงบนหลังม้า จ้องมองเหลียนเจ๋อจากที่สูงด้วยริมฝีปากที่เม้มสนิท กลิ่นอายคุกคามแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ

เหลียนเจ๋อยิ้มออกมาอย่างใจเย็น ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าแล้วประสานมือคารวะอย่างสง่าผ่าเผย

"กระหม่อมเหลียนเจ๋อ ถวายบังคมฮั่นหยางอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!"