จับแม่ทัพไปไถนาบทที่ 1316 การสื่อสารมีอุปสรรค

บทที่ 1316  การสื่อสารมีอุปสรรค

เขาหันไปมองเหลียนฟางโจวอย่างตะลึงงัน แววตาเย็นชาดุดันค่อย ๆ จางหาย กลายเป็นความอ่อนโยนบางเบาที่ตัวเขาเองก็อาจไม่ทันรู้ตัว

นาง...ถึงกับยื่นมือมาจับเขาเอง! ถ้าเป็นเมื่อก่อน ต่อให้เขาเคยช่วยชีวิตนางไว้ก็เถอะ เรื่องแบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นเด็ดขาด!

ทว่ายามนี้ นางกลับทำเช่นนั้น—เป็นเพราะซาบซึ้งในใจที่เขาเสียสละกระนั้นหรือ? แต่...นางไม่จำเป็นต้องรู้สึกเช่นนั้นก็ได้!

ถึงกระนั้น เขาก็ยังดีใจ...และรู้สึกว่า—มัน “คุ้มค่า” แล้ว!

มุมปากของเหลียงจิ้นยกขึ้นเล็กน้อย กำลังจะเอ่ยถ้อยคำหวานลึกซึ้ง  เพื่อให้นางจดจำความดีของเขาไปชั่วชีวิต ใครจะคิดว่า เหลียนฟางโจวกลับใช้ดวงตากลมดำชื้นวาวใส จ้องมองเขาด้วยความจริงใจ แล้วส่ายหน้าเอ่ยอย่างอ้อนวอน “อย่าใช้กำลังเลย...ขอร้องเถอะ อย่าลงมือได้ไหม?”

เหลียงจิ้นถึงกับตะลึง ความอ่อนโยนและความหวังทั้งหมดที่ก่อตัวขึ้นเมื่อครู่พลันพังทลายลง แววตาเขาเศร้าลงฉับพลัน

ทว่าภายใต้สายตาของนางที่เป็นครั้งแรก...ที่ขอร้องเขาอย่างจริงจังถึงเพียงนี้ เขาก็ไม่อาจทำใจแข็งปฏิเสธได้

ในใจคิดเพียงว่า—ช่างมันเถอะ! ในเมื่อจะหนีก็หนีไม่พ้น งั้นก็ตายด้วยกันเสียเลยก็แล้วกัน เจ้าหน้าขาวนั่นก็ดูไม่น่าไว้วางใจนัก จะเอาอะไรไปพานางหนีได้ไกล? อาจมีแต่จะพานางไปลำบากเปล่า ๆ!

หากพวกมันคิดร้ายกับนางจริง อย่างน้อย...เขาก็ยังมีโอกาส ให้นางหลุดพ้นจากความทรมานอย่างรวดเร็ว!

เมื่อคิดได้เช่นนั้น สีหน้าเหลียงจิ้นก็ค่อยผ่อนคลายลง ยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยน “ได้ ข้าจะไม่ลงมือ ข้าจะฟังเจ้าทุกอย่าง!”

เหลียนฟางโจวถอนหายใจโล่งอก ยิ้มตอบ “อืม เจ้าต้องจำไว้นะ ว่าจะต้องฟังข้า!”

เหลียงจิ้นพยักหน้า

ชุยเส้าซีรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็มีไหวพริบพอไม่พูดอะไรออกมา
หลังได้ยินบทสนทนาระหว่างสองคน เขาก็เข้าใจโดยไม่ต้องถาม—จากนี้ เขาก็จะทำตามเหลียนฟางโจวเช่นกัน

เหลียนฟางโจวยิ้ม พลางคลายมือออกจากข้อมือของเหลียงจิ้น สูดลมหายใจลึก แล้วหันไปยิ้มให้ชายหนุ่มแปลกหน้าเหล่านั้นอย่างอ่อนโยน

เสียงตวาดอันเกรี้ยวกราดของเหลียงจิ้นก่อนหน้านี้ไม่มีผลต่อคนเหล่านั้นเลย แต่รอยยิ้มของเหลียนฟางโจวเพียงครั้งเดียว กลับทำให้พวกเขาชะงักงัน

สีหน้าเย็นชาแฝงศัตรูจางลงเล็กน้อย กลายเป็นความฉงนสงสัย พวกเขามองหน้ากันและกัน ราวกับไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไป

ชุยเส้าซีแอบโล่งใจ มองเหลียงจิ้นอย่างลอบเย้ยในใจ "อ่อนชนะแข็ง...ไม่ผิดเลยจริง ๆ!"

เหลียนฟางโจวยิ้มจนรู้สึกเมื่อยไปทั้งหน้า แต่ก็ไม่กล้าหยุด ยังคงรักษารอยยิ้มที่อบอุ่นไว้ พลางเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยน “พวกข้าเดินหลงทาง เดินตามชายฝั่งเรื่อยมา มาจนถึงที่นี่ หากรบกวนพวกท่าน ต้องขออภัยจริง ๆ ไม่ทราบว่านี่คือที่ใดหรือ?”

ไม่มีใครตอบคำถามของเหลียนฟางโจว

มีชายหนุ่มคนหนึ่งเบิกตากว้าง จ้องนางเขม็งนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูด โต้ตอบออกมารวดเดียวเป็นภาษาประหลาดที่ไม่มีใครเข้าใจ

เหลียนฟางโจวทั้งสามถึงกับตะลึงงัน — พูดภาษาอะไรกันเนี่ย!?

เหลียนฟางโจวได้สติ พลันหันมามองเหลียงจิ้นอย่างมีความหวัง ความหมายในแววตาชัดเจนยิ่ง — เจ้าไม่ใช่คนเมืองหนานไห่หรือ?

เหลียงจิ้นโดนนางมองเช่นนั้นก็อดรู้สึกขายหน้าไม่ได้ พูดออกมาอย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ “ข้าเป็นคนเมืองหนานไห่ก็จริง แต่ที่นี่มันกันดารเกินไป ข้าก็ไม่รู้ว่าเขาพูดอะไร! อีกอย่าง ดูจากการแต่งตัวของพวกเขา...เราเจอเข้ากับพวก ‘ไป๋เหยา’ ชนเผ่าลึกลับทางใต้เข้าแล้ว!”

สีหน้าของเหลียนฟางโจวและชุยเส้าซีพลันแปรเปลี่ยน

ชายที่พูดกับพวกเขาเมื่อครู่พอเห็นไม่มีใครตอบ สีหน้าก็พลันแข็งกร้าว พูดออกมาอีกชุดยาวเหยียด รัวเร็วอย่างกับกลัวไม่ทัน ฟังไม่ออกแม้แต่คำเดียว—แต่จากน้ำเสียง ก็บอกได้ว่า ไม่ใช่คำต้อนรับแน่นอน!

พวกชายหนุ่มชุดครามที่เหลือก็เผยสีหน้าเย็นชาเด็ดขาด ก้าวเท้าเข้ามาใกล้อย่างมีแรงกดดัน

“เดี๋ยวก่อน! ฟังข้าก่อน!” เหลียนฟางโจวรีบยกมือชี้ไปทางทะเล ชี้มาทางพวกตน แล้วก็ส่ายหัว ค้อมตัวคารวะ พลางพูดด้วยท่าทางทั้งโบกมือทั้งแสดงไมตรี “พวกเราหลงทาง! ล่องลอยมาตามชายฝั่งจากทางโน้น ไม่ได้ตั้งใจล่วงเกินพวกท่านเลย! ขอโทษจริง ๆ! พวกท่านในเผ่ามีใครที่พูดภาษาราชการได้ไหม? ขอความกรุณาให้เราได้พบหน่อยได้หรือ? ได้โปรดเถอะ!”

พูดพลาง นางก็รีบถอดปิ่นทองจากมวยผม ตุ้มหู กำไลหยกจากข้อมือ ยื่นออกไปพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนที่สุด “นี่เป็นของเล็กน้อย แสดงความขออภัยจริงใจ ขอรับไว้เถอะ!”

พวกชายชุดครามชะงักกันไปอีกครั้ง

ชายที่พูดเมื่อครู่ เห็นของในมือเหลียนฟางโจวก็ถึงกับตาวาว เขาชี้มาที่ตัวเองพลางพูดภาษาต่างถิ่นขึ้นมาอีกคำ คล้ายกับกำลังถามอะไรบางอย่าง

เหลียนฟางโจวกลัวจะตีความผิด จึงไม่กล้าพยักหน้า ไม่กล้าส่ายหน้า
ได้แต่ยิ้ม — ยิ้มอย่างเป็นมิตรที่สุด มือที่ยื่นของก็ยื่นเข้าไปใกล้เขาอีกนิด

ในที่สุดชายคนนั้นก็เข้าใจ เจอแบบนี้ถึงกับหัวเราะกว้าง ดีใจจนปากแทบฉีก รีบรับของจากมือนางไปหมดทุกชิ้น

ชายคนอื่นก็พลอยยิ้มแย้มด้วย มีบางคนกรูกันมามุงดูเครื่องประดับ ยกขึ้นพินิจพิเคราะห์ไปมา พูดคุยกันอึกทึกด้วยภาษาที่ฟังไม่ออก

เหลียนฟางโจว ชุยเส้าซี และเหลียงจิ้น ต่างก็รู้สึกเหมือนได้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พวกเขายิ้มได้...อย่างน้อยก็ถือเป็นสัญญาณดี!

ชุยเส้าซีลอบยกนิ้วโป้งให้เหลียนฟางโจว มือหนึ่งยกขึ้นข้างลำตัว ใบหน้ายิ้มบาง

เหลียนฟางโจวก็ยิ้มตอบ แล้วรีบบอก “ของดีพอมีติดตัวกันบ้างใช่ไหม? รีบเอาออกมาเถอะ!”

ชุยเส้าซีกับเหลียงจิ้นเพิ่งรู้สึกตัว รีบล้วงของติดตัวออกมา ทั้งจี้หยก ถุงหอม และเครื่องตกแต่งต่าง ๆ

เหลียนฟางโจวรับมาทั้งหมด แล้วยิ้มพลางพูด “หนแรกก็วางมาด หนที่สองต้องคุ้นมือ ข้ายังเป็นคนยื่นจะดีกว่า!”

แล้วก็ยื่นของทั้งหมดส่งให้พวกชายชุดครามอีกครั้ง

หัวหน้ากลุ่มชายชุดครามรับของไป มองดูสลับกับชายอีกสองคน สายตาลอบมองชุยเส้าซีกับเหลียงจิ้น

ชุยเส้าซีรีบฝืนยิ้มตอบ ส่วนเหลียงจิ้นนั้น ใบหน้าเกร็งจนกล้ามเนื้อกระตุก จะยิ้มก็ยิ้มไม่ออกเสียแล้ว

หัวหน้ากลุ่มชายชุดครามไม่แม้แต่จะเหลือบตามองชุยเส้าซีกับเหลียงจิ้น
เขารับของทั้งหมดจากมือเหลียนฟางโจวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม พูดอะไรอีกยืดยาวเป็นภาษาต่างถิ่น พลางหยิบจับของเหล่านั้นพลิกดูอย่างตื่นเต้นราวกับสมบัติล้ำค่า

เหลียนฟางโจวยืนอยู่ตรงนั้น ยิ้มอย่างเป็นมิตรต่อไป พยายามส่งมอบความรู้สึก "ไม่เป็นภัย" ให้พวกเขารับรู้

แม้นางจะไม่เข้าใจภาษาท้องถิ่น แต่ก็พอมีสามัญสำนึกอยู่บ้าง —ชนเผ่าที่ปิดตัวและอยู่ห่างไกลเช่นนี้ แทบไม่ต่างจากกลุ่มคนในยุคโบราณ ย่อมเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและไม่ไว้ใจต่อคนนอก ถ้าหากแสดงท่าทีแข็งกร้าวออกไปก่อน เท่ากับตอกย้ำว่า "พวกข้าเป็นภัย" แล้วคนเผ่าจะยอมปล่อยไปได้อย่างไร?

แค่ดูจากที่อีกฝ่ายสามารถล้อมพวกตนไว้ได้โดยไม่มีใครรู้ตัว ก็พอจะจินตนาการได้ว่า หากเกิดสู้รบขึ้นจริง ต่อให้พวกตนทั้งสามจะหนีรอดมาได้ในช่วงแรก ท้ายที่สุดก็ไม่มีทางหนีพ้นจากคนที่ชำนาญภูเขาป่าดิบเหล่านี้อยู่ดี

บุกฝ่าวงล้อม...นั่นก็ไม่ต่างจากเดินเข้าทางตาย!

เหลียนฟางโจวจึงทำได้เพียงกัดฟันใช้ไม้นุ่ม หวังจะประคองสถานการณ์ให้ราบรื่น อย่างน้อย — ตอนนี้บรรยากาศก็ผ่อนคลายลงได้บ้าง

สถานการณ์เปลี่ยนได้ ก็เท่ากับยังมี “ความหวัง”

หลังจากพวกชายชุดครามวนเวียนดูของอยู่พักหนึ่ง หัวหน้ากลุ่มก็พูดอะไรอีกบางอย่าง ชายที่เหลือทั้งหมดพลันเงียบลงทันที

แม้บรรยากาศดูไม่ตึงเครียดเท่าเดิม แต่สายตาทุกคู่ยังคงจับจ้องมาทางทั้งสามคนอย่างระแวดระวัง ในดวงตาเหล่านั้น แม้จะลดความดุกร้าวลงบ้าง แต่ความ “ไม่ไว้ใจ” ก็ยังคงแน่นหนาไม่เปลี่ยน

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1315 คนแปลกหน้าในป่าลึก

บทที่ 1315  คนแปลกหน้าในป่าลึก

นอกจากปลา หอย ปูย่างแล้ว ยังมีลูกเถา(ลูกพีช)สีเขียวอยู่หลายลูก บอกว่าเก็บได้จากแถวนั้น แม้จะมีรสเปรี้ยวฝาดอยู่บ้าง แต่ก็ช่วยกระตุ้นความอยากอาหารได้ดี

พอเหลียนฟางโจวกินอิ่ม พักผ่อนเล็กน้อยก็จัดการเติมน้ำจืดจนเต็ม แล้วเก็บลูกเถาเขียวที่สภาพดีอีกหลายลูก ทั้งสามคนต่างถือไม้ไผ่ใช้เป็นไม้เท้าสำรวจเส้นทาง ออกจากชายหาด มุ่งหน้าสู่ภูเขา

แม้ชุยเส้าซีเคยมาเมืองหนานไห่ แต่ก็เคยเดินทางแค่ในเมืองใหญ่ที่คึกคัก ส่วนเหลียนฟางโจวยิ่งแล้วใหญ่ ไม่เคยสัมผัสภูเขาป่ามาก่อน ในบรรดาทั้งหมด ก็มีเพียงเหลียงจิ้นที่พอจะเรียกได้ว่ามีประสบการณ์อยู่บ้าง

ในป่าที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์พันเกี่ยว พืชพรรณหนาทึบ มีทั้งพืชพิษและไม้มีหนาม หากไม่ได้เหลียงจิ้นคอยชี้แนะ สองคนที่เหลือคงไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าจะเอาตัวรอดอย่างไร

พูดได้แค่สี่คำ: ขนลุกโดยไม่รู้ตัว!

ตลอดทั้งวันยังถือว่าโชคดี เพราะยังไม่เข้าสู่เขตป่าลึกมากนัก อันตรายจึงยังไม่ร้ายแรง และสามารถเดินทางได้ค่อนข้างรวดเร็ว กับเหลียงจิ้นแล้ว เส้นทางนี้ไม่ถือเป็นภาระเลย แต่กับเหลียนฟางโจวและชุยเส้าซี กลับเริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นทุกที

พอฟ้าเริ่มมืด ทั้งสามก็พบที่พักแรมเหมาะสมจึงหยุดพัก สองคนถึงกับนั่งลงแล้วรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว โดยเฉพาะขาทั้งสองข้าง ที่เจ็บล้าจนแทบขยับไม่ไหว

ชุยเส้าซีรู้หน้าที่ดีนัก พอพักหายใจหายคอแล้วก็ลุกขึ้นไปหาฟืนเงียบ ๆ ส่วนเหลียงจิ้นได้ออกไปหาอาหารตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว

เหลียนฟางโจวเห็นดังนั้นก็จะลุกตามไปช่วย แต่ชุยเส้าซีรีบห้าม “อย่าเลย เจ้าพักเถอะ! รออยู่ตรงนี้ก็พอ ไม่อย่างนั้นเจ้าอารมณ์ร้ายนั่นกลับมาอีก ก็ได้โวยวายเราแน่!”

ไม่เพียงโกรธที่เขาให้เหลียนฟางโจวช่วยงาน แต่ยังจะโกรธที่นางคิดช่วยเขาอีกด้วย ในสายตาเขา เรื่องพวกนี้ล้วนเป็นหน้าที่ของชุยเส้าซีอยู่แล้ว

เหลียนฟางโจวยิ้มเจื่อน ๆ ถอนหายใจ “ดูเจ้าผอมบางอย่างนี้ ข้ากลัวจะยังดีกว่าเจ้าเสียอีก อย่าฝืนตัวเองเลยนะ เดินให้ช้าลงหน่อยก็ยังดี!”

“เจ้าเป็นหญิง จะมาเทียบกับข้าได้อย่างไร? อย่าดูถูกข้าไปหน่อยเลย!” ชุยเส้าซียิ้มอย่างไม่สบอารมณ์นัก แล้วก็รีบออกไป

เหลียนฟางโจวจำใจต้องนั่งลง กอดเข่าเงียบ ๆ คิดถึงสิ่งที่พบเจอในวันนี้ และอันตรายที่รออยู่เบื้องหน้าในวันพรุ่งนี้

คืนวันนั้นผ่านไปโดยสงบ เช้าตรู่เหลียนฟางโจวก็ตื่นขึ้นมาแต่เช้า พอเห็นฟ้าสางก็เริ่มออกเดินทางต่อ ยิ่งเดินลึกเข้าไปในหุบเขา ทางยิ่งเดินยาก—ที่จริงแล้วแทบไม่มีทางเดินเลย มีเพียงรอยเท้าของเหลียงจิ้นที่เดินนำ และคอยหาเส้นทางให้ก้าวย่ำตามเท่านั้น

แม้วันนั้นจะยังถือว่าผ่านไปอย่างปลอดภัย แต่ก็เดินได้น้อยกว่าวันก่อนมาก คาดว่าคงได้ไม่เกินยี่สิบถึงสามสิบลี้

เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านไปอีกสามวัน ไม่รู้ว่าพวกเขาหกล้มไปกี่ครั้งแล้ว เสื้อผ้าสกปรกเลอะเทอะแทบดูไม่ได้ แถมยังมีรอยขีดข่วนจากกิ่งไม้เถาวัลย์นับไม่ถ้วน รองเท้าก็เปียกโชกมานาน เดินแล้วเหนียวหนึบระคายเท้า แถมยังลื่นง่ายอีก แต่ในป่าลึกแบบนี้ ไม่มีรองเท้าเดินคงเป็นไปไม่ได้ สุดท้ายก็ทำได้แค่กัดฟันทน

ทั้งสามคนเริ่มกระวนกระวายใจขึ้นมาแล้ว หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่รู้ชาตินี้หรือชาติหน้าถึงจะได้ออกจากป่านรกนี่ไปได้ เผลอ ๆ ยังไม่ทันหลุดพ้นออกไป ก็ต้องกลายเป็นมนุษย์ป่ากันก่อนเสียแล้ว!

เหลียนฟางโจวนึกย้อนถึงตอนที่เคยข้ามเขากับหลี่ฟู่ ตอนนั้นเป็นฤดูหนาว แม้จะหนาวเย็นในยามค่ำคืน แต่ก็นับว่ามีข้อดีอยู่ไม่น้อย อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลเรื่องงูแมลงยุงกัด

เดิมนางเคยคิดว่าตัวเองเป็น “ผู้มีประสบการณ์เดินป่า” พอตัว ใครจะรู้...พอเอาเข้าจริง กลับไม่เป็นอย่างที่คิดเลยแม้แต่น้อย!

ป่าแต่ละแห่ง ล้วนไม่เหมือนกัน ประสบการณ์เดิม...ใช้ไม่ได้ผล!

เช้าวันนั้น ทั้งสามยังคงฝืนลากขาอันหนักอึ้งเดินต่อไปทีละก้าว
อยู่ ๆ เหลียงจิ้นที่เดินนำกลับหยุดกึก ยกมือขึ้นห้ามสองคนด้านหลัง สายตาเย็นชาเฉียบคม คิ้วขมวดแน่นขณะตั้งใจฟังอะไรบางอย่าง

เหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีสบตากัน ต่างก็ใจเต้นระรัว

“ใครอยู่ที่นั่น! แอบซ่อนทำไม? ออกมาเดี๋ยวนี้ อย่าให้ข้าต้องใช้กำลัง!”
เหลียงจิ้นตะโกนกร้าว เสียงดุดันสะท้อนทั่วป่า

มีคนจริง ๆ! ใจของเหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีพลันสะท้าน ต่างตั้งท่าระวังเต็มที่ สายตากวาดมองพุ่มไม้รกชัฏรอบด้านที่ซ้อนกันหนาแน่นจนแทบมองไม่เห็นพื้นดิน

เสียงใบไม้ไหวดังแผ่วเบา...ทันใดนั้น หลังพุ่มหนามขนาดใหญ่ด้านซ้าย มีชายหนุ่มสามคนโผล่ออกมา สวมเสื้อผ้าผ้าคราม หน้าคล้ำทั้งสองข้างป้ายรอยสีขาวขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือ พันศีรษะด้วยผ้าคราม มือถือหอกยาวและง้าวสามแฉก ท่าทีเย็นชา เต็มไปด้วยศัตรู

ทั้งสามยังไม่ทันตั้งตัว ราวกับในพริบตา ชายหนุ่มในชุดครามคล้ายกันนี้ก็ปรากฏตัวออกมาจากหลังพุ่มไม้ จากหลังต้นไม้ จากเถาวัลย์รอบทิศ
ทันใดนั้น ทั้งสามก็ถูกล้อมวงไว้โดยไม่ทันตั้งตัว

เหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีใจหายวาบ—รอบด้านมีคนซ่อนตัวอยู่ แต่พวกเขากลับไม่รู้สึกอะไรเลย!

สำหรับเหลียงจิ้น ความตกใจยิ่งรุนแรงกว่า ไม่รู้ว่าพวกมันฝีมือเยี่ยมเกินไป หรือเพราะชำนาญภูมิประเทศจนซ่อนตัวแนบเนียนได้หมดจด ยกเว้นสามคนแรกที่เปิดเผยตัว...ส่วนที่เหลือเขาไม่ได้รู้สึกถึงการมีอยู่เลยแม้แต่น้อย!

ไม่ว่าเหตุผลจะเป็นข้อใด ก็ล้วนไม่ใช่เรื่องดี!

ชายหนุ่มสิบกว่าคนเริ่มขยับเข้าหาแบบไร้เสียงไร้ร่องรอย ล้อมเข้ามาช้า ๆ สีหน้าเย็นชาแฝงความเคียดแค้น ประกอบกับสภาพแวดล้อมแปลกประหลาด เครื่องแต่งกายประหลาด ยิ่งดูชวนขนหัวลุก

“หยุด! ถ้ายังไม่หยุดล่ะก็ อย่าหาว่าข้าไม่เตือน!” สายตาเหลียงจิ้นวาบเย็นยะเยือก กวาดมองไปพลางตวาดเสียงกร้าว

พวกนั้นชะงักนิดหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ไม่ใส่ใจ ยังคงล้อมเข้ามาเรื่อย ๆ

เหลียงจิ้นกัดฟันแน่น ก้มหน้ากระซิบกับชุยเส้าซีด้วยเสียงเย็น “เจ้าหน้าขาว อีกเดี๋ยวข้าจะเปิดทางให้ เจ้าพาฟางโจวหนีไป! หนีได้ไกลเท่าไหร่ก็เท่านั้น โชคชะตาจะเป็นอย่างไรก็อยู่ที่พวกเจ้าแล้ว!”

ชุยเส้าซีที่เคยดูแคลนเหลียงจิ้นมาตลอด นิ่งไปทันทีเมื่อได้ยินประโยคนั้น
หัวใจพลันสั่นสะเทือน ความรู้สึกในใจเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มขื่นในใจ — ดูท่าเขากับข้าคงเหมือนกัน...ต่างก็มีใจให้ฟางโจวเหมือนกัน! เพียงแต่น่าเสียดาย...ไม่ว่าใคร ก็มีได้เพียงรู้จัก แต่ไม่มีวาสนา

เขารู้ดีว่า หากจะเปิดทางฝ่าวงล้อมออกไป หรือแม้แต่ถ่วงเวลาให้ได้สักนิด คนที่ทำได้ก็มีเพียงเหลียงจิ้นเท่านั้น ถ้าเป็นเขา คงไม่ทันถึงหนึ่งกระบวนท่าก็ถูกพวกมันจัดการร่วงแล้ว อย่าว่าแต่จะพาใครหนีเลย เวลาก็ไม่มีให้แย่ง!

ฉะนั้น เขาจึงไม่ได้ขัดขืนหรืออวดดื้อ เพียงพยักหน้าแล้วพูดว่า “ตกลง! ข้าจะพาฟางโจวหนีไปก่อน ส่วนเจ้าก็หาทางถอยทีหลัง อย่าไปไกลกันนัก เราจะกลับมารวมตัวกันที่นี่อีกที!”

เหลียงจิ้นหัวเราะเยาะ “หึ!” ในใจเขาย่อมรู้ดี...ตนเองอาจไม่มีแม้แต่โอกาสจะรอดมาพบกันอีก แต่ปากก็ยังตอบว่า “ได้!”

พวกนั้นเริ่มขยับเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที เหลียงจิ้นกำหมัดแน่น ข้อนิ้วดังก๊อบแก๊บเบา ๆ สายตาเย็นเฉียบ คำรามในใจ เตรียมจะเป็นฝ่ายเปิดฉากก่อน

ทว่า—ยังไม่ทันได้ลงมือ จู่ ๆ ก็มีมือเล็กนุ่มอุ่นมือหนึ่งยื่นมาจับข้อมือของเขาไว้แน่น ความรู้สึกร้อนผ่าวและนุ่มนวลนั้นไหลผ่านเข้าสู่ร่างกาย เหลียงจิ้นถึงกับชะงัก ร่างกายทั้งร่างราวกับชาไปทั้งตัว ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1314 จะไม่ช่วยใครทั้งนั้น

บทที่ 1314  จะไม่ช่วยใครทั้งนั้น!

เหลียนฟางโจวแค่นเสียงเบา ๆ ตอบอย่างไม่ลังเล “จะไม่ช่วยใครทั้งนั้น!”

“……” เหลียงจิ้นถึงกับอึ้ง ไม่ใช่คำตอบที่เขาคาดหวังไว้ และก็ไม่ใช่คำตอบที่ทำให้ผิดหวังโดยตรง จนไม่รู้ว่าจะตอบโต้อย่างไรดี

“ทำไม...?” เขารู้สึกอึดอัดในอก แต่กลับไม่รู้สึกแย่เท่าไรนัก

เหลียนฟางโจวกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “ไม่มีทำไมทั้งนั้น! ข้าก็แค่ไม่ช่วย! ถ้าไม่เชื่อ...พวกเจ้าสองคนจะลองดูก็ได้!”

“……” ลองดูงั้นหรือ? ถ้าชุยเส้าซีว่ายน้ำไม่เป็น เขาคงจะลองจริง ๆ เสียด้วยซ้ำ น่าเสียดาย...ถ้าเขาว่ายไม่เป็น แล้วตอนนั้นจะช่วยชีวิตนางได้อย่างไร? ไม่เพียงแต่จะว่ายน้ำได้ดีเสียด้วยซ้ำ หากตกน้ำไปจริง ๆ ล่ะก็...ใครจะช่วยใครกันแน่ก็ยังไม่รู้เลย!

เหลียงจิ้นไม่ยอมแพ้ ตอบโต้กลับ “ข้าก็แค่สมมุติขึ้นมา เจ้าจะจริงจังไปถึงไหนกัน? ไม่ได้! ข้าเกือบจะโดนเจ้าหลอกอีกแล้ว! เจ้าต้องเลือกคนใดคนหนึ่งให้ได้!”

เหลียนฟางโจวถึงกับอยากสบถออกมา นี่เขาไม่มีเหตุผลเสียจนตนต้องละทิ้งเหตุผลตามเขาไปด้วยแล้วหรือ? นางจึงแค่นเสียง “คำตอบของข้าก็เป็นเช่นนี้ เจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็เรื่องของเจ้า! ข้าไม่เคยพูดหรอกหรือ? หากอยากรู้จริง ๆ ก็ไม่ต้องสมมุติหรอก ลองดูของจริงก็ได้!”

เหลียงจิ้นถูกนางย้อนจนพูดไม่ออก แต่ก็ทำอะไรนางไม่ได้จริง ๆ! นางไม่ยอมตอบเสียอย่าง เขาจะบีบคอให้นางพูดได้หรือ?

เหลียนฟางโจวเห็นเขาทำหน้าอึดอัดขัดเคืองก็เกือบหลุดหัวเราะ แต่ถ้าหัวเราะออกไปก็เสียเชิงหมด จึงฝืนเก็บสีหน้าไว้ เอ่ยเรียบ ๆ “ข้าหิวแล้ว ขอดูหน่อยว่าเส้าซีเตรียมของไปถึงไหนแล้ว”

พูดจบก็ไม่สนใจเหลียงจิ้นอีก เดินไปตามทางที่ชุยเส้าซีจากไปก่อนหน้า

เหลียงจิ้นมองตามแผ่นหลังนาง ก่อนจะหักกิ่งไม้ในมือ  ด้วยความขุ่นเคือง แล้วหัวเราะเย็นสองเสียง ก้าวตามไปอย่างไม่เร่งรีบ

ชุยเส้าซีกลับวางตัวดีทีเดียว หรืออาจเพราะเห็นแก่เหลียนฟางโจวและตัวเขาเองก็เป็นได้ ไม่อย่างนั้นหากเหลียงจิ้นสั่งให้เขาทำงาน เขาคงไม่มีทางยอมทำให้แน่!

ตอนเหลียนฟางโจวตามหาเขาเจอ เขาก็หาฟืนแห้งมาได้มากโขแล้ว กำลังจับปลา กุ้ง ในแอ่งน้ำตื้นอยู่พอดี

เหลียนฟางโจวพอเดินมาถึง ชุยเส้าซีก็ลอบโล่งใจ ยิ้มถามด้วยความห่วงใย “เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม? เจ้าเถื่อนนั่นไม่ได้รังแกเจ้าหรอกนะ?”

เหลียนฟางโจวส่ายหน้าแล้วยิ้ม ก่อนจะนั่งยองลงข้างเขา ช่วยจับกุ้งตัวใหญ่พลางพูดเบา ๆ “ขอโทษนะ ที่ทำให้เจ้าต้องลำบาก”

“แค่นี้น่ะหรือ!” ชุยเส้าซียิ้ม “ปากเขาจะร้ายแค่ไหน ก็ใช่ว่าจะกล้าทำอะไรมากมาย! ข้ากลับเป็นห่วงเจ้ามากกว่าเสียอีก—”

เขาเหลือบมองนาง ถอนใจเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “สุดท้าย...ความทะเยอทะยานดุร้ายในใจเขาก็ไม่เคยจางหาย ตอนนี้เราขึ้นฝั่งกันแล้ว หากวันใดเขาคลุ้มคลั่งขึ้นมา เจ้ากับข้าอาจจะต้านเขาไม่อยู่ก็เป็นได้ ฟางโจว ข้าไม่อาจทนนั่งมองเจ้าถูกทำร้ายต่อหน้าต่อตาได้หรอกนะ!”

คำพูดนั้นทำให้เหลียนฟางโจวสะเทือนใจนัก ความรู้สึกผิดที่มีต่อเขายิ่งทับถมขึ้นมา นางได้แต่ถอนใจเบา ๆ “ขอโทษ…”

“ฟางโจว!” ชุยเส้าซียิ้มขัดขึ้น “หากเจ้าพูดคำนั้นกับข้าอีก ข้าคงเสียใจจริง ๆ แน่!”

“ข้า...” เหลียนฟางโจวถึงกับพูดไม่ออก ทั้งสองสบตากันแล้วก็หัวเราะเบา ๆ ออกมา

พอดีกับที่เหลียงจิ้นเดินมาเห็นภาพตรงหน้า ทั้งสองพูดอะไรกันไม่รู้ แต่กลับหัวเราะกันอย่างสดใส โดยเฉพาะเหลียนฟางโจว...เคยหัวเราะเช่นนี้ต่อหน้าเขาบ้างหรือ? ไม่เคยเลย!

เจ้าหน้าขาวนี่...มันตัวปัญหาชัด ๆ!

เหลียงจิ้นยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ ฮึดฮัดในลำคอ เดินกระแทกเท้าเข้ามาหา พูดเสียงเย็นเฉียบ “ฟ้ามืดลงทุกที ยังจะเอ้อระเหยกันอีกหรือ? จะมัวชักช้าไปถึงเมื่อไร? รู้ไหมว่าคืนนี้จะนอนกันยังไง?”

ชุยเส้าซีไม่ตอบโต้อะไร หยิบไม้ที่ร้อยปลาและกุ้งเรียบร้อยวางไว้บนกองฟืน ก่อนพูดเรียบ ๆ “ข้าจะไปหาน้ำแล้ว”

เหลียงจิ้นแค่นเสียง หันไปสั่ง “แบกฟืนกับปลาไปด้วย! ตามข้ามา!”

ชุยเส้าซีไม่ตอบอะไรอีก ยอมยกของตามไปเงียบ ๆ ส่วนเหลียนฟางโจวก็เดินตามไปโดยไม่พูดอะไรเช่นกัน

เหลียนฟางโจวคิดจะช่วยแบ่งเบาภาระให้ชุยเส้าซีสักเล็กน้อย แต่เขากลับส่งสายตาเป็นเชิงห้าม นางก็รู้ดีว่าหากตนยังดื้อดึงจะช่วย คงมีแต่จะยั่วโมโหเจ้าคนเจ้าอารมณ์นั่นเสียเปล่า จึงได้แต่ถอนใจ ปล่อยผ่านไป

ทั้งสองไม่พูดไม่จา เดินตามหลังเหลียงจิ้นไปตามเส้นทางวกวนไม่นานนัก เบื้องหน้าก็พลันเปิดโล่ง กลายเป็นชายหาดแห้งกว้างที่สายตากวาดไปได้สุดลูกหูลูกตา

พอดีมีโขดหินก้อนใหญ่บังอยู่ด้านหน้าหาด ปิดกั้นลมทะเลยามค่ำได้ดี ด้านในมีลักษณะเว้าลึก หลังพิงผนังหินสูง หากปิดปากทางเข้าได้ ก็ถือว่าปลอดภัยไม่น้อย

พื้นที่ก็ไม่แคบจนเกินไป สามคนอยู่ได้พอดี ไม่ถึงกับโล่งแต่ก็ไม่อึดอัด

เหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีต่างก็ลอบถอนใจอย่างโล่งอกโดยมิได้นัดหมาย นางอดคิดไม่ได้ว่า...อย่างน้อยชายคนนี้ก็ยังพอไว้ใจได้เรื่องการจัดการ หากไม่ใช่นิสัยดุร้ายอารมณ์ร้ายเกินไปจนไม่น่าเข้าใกล้ ก็คงพอเป็นเพื่อนได้

...น่าเสียดาย—ไม่มีวันเป็นไปได้!

แค่พูดถึงนิสัยก็น่าถอยห่างแล้ว ยังไม่นับว่าเขาเป็นคนของสกุลเหลียง หากไม่คิดจะกลับใจยอมสวามิภักดิ์ต่อราชสำนัก ก็ย่อมไม่มีทางประนีประนอมกันได้ ในท้ายที่สุดจะต้องถึงคราวห้ำหั่นแน่นอน!

ก็ไม่รู้ว่า...ถึงเวลานั้น เขาจะเสียใจหรือไม่ ที่เคยยื่นมือช่วยชีวิตนางไว้…

สำหรับเหลียงจิ้นแล้ว ความรู้สึกของเหลียนฟางโจวซับซ้อนยิ่งกว่าที่มีต่อชุยเส้าซีเสียอีก!

คิดมาถึงตรงนี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงหลี่ฟู่กับซวี่เอ๋อร์ในแววตาเงียบงัน พร้อมกับถอนใจในใจเบา ๆ

หลี่ฟู่…ไม่รู้ว่าเขาสืบหาตัวนางเจอหรือยัง…หรือว่า…

ชายหนุ่มทั้งสองต่างก็ยอมหลีกทางให้เหลียนฟางโจวได้อยู่ในมุมด้านในโดยไม่ต้องให้เหลียงจิ้นสั่งการ ชุยเส้าซียังเป็นฝ่ายลงมือก่อไฟ ย่างกุ้งปลาให้เรียบร้อย แล้วเดินตามคำสั่งของเหลียงจิ้นไปหาน้ำจืดมา

หลังจากมื้อค่ำอันแสนอบอุ่นด้วยอาหารทะเลผ่านพ้นไป ฟ้าก็พลันมืดสนิท ท้องนภาสีน้ำเงินเข้มประดับด้วยดวงดาวระยิบระยับ ทางช้างเผือกทอดยาวสว่างไสวเหนือฟ้า เบื้องล่าง คือท้องทะเลกว้างใหญ่ไพศาล เสียงคลื่นซัดชายฝั่งเบา ๆ ดั่งสายฝนฤดูใบไม้ผลิที่โปรยปราย

หากอยู่ในช่วงพักผ่อน ภาพเช่นนี้คงทำให้รู้สึกสงบสุขอย่างยิ่ง ทว่าตอนนี้กลับเป็นเพียงความสุขชั่วคราว ท่ามกลางความยากลำบาก เพื่อปลอบประโลมใจตนเองเท่านั้น

ยามค่ำคืน ชุยเส้าซีผลัดเวรยามกับเหลียงจิ้น ส่วนเหลียนฟางโจวเอนกายพิงผนังหินด้านใน หลับตาพักผ่อน

เดิมทีนางคิดว่าคงนอนไม่หลับ แต่ใครจะรู้...ความคิดฟุ้งซ่านในหัวยังไม่ทันหมดสิ้น ก็เผลอหลับไปเสียแล้ว

นอนหลับฝันดีตลอดคืน พอเหลียนฟางโจวลืมตาตื่น ฟ้าก็สว่างเต็มที่แล้ว

บนชายหาดไม่ไกลนัก ชุยเส้าซีกับเหลียงจิ้นดูเหมือนจะย่างปลาสำหรับมื้อเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้วด้วยซ้ำ!

เหลียนฟางโจวรีบขยี้ตาแล้วเดินออกไปพลางหัวเราะ
“ฟ้าสว่างป่านนี้แล้วหรือ? ทำไมไม่ปลุกข้าบ้าง!”

ชุยเส้าซียิ้มบาง กำลังจะตอบ แต่พอเหลือบเห็นเหลียงจิ้นเข้า ก็กลืนคำลงคอทันที — ขุนพลผู้กล้าย่อมไม่เสียเปรียบต่อหน้าศัตรู...สู้หลีกทางให้เจ้าอารมณ์นั่นไปจะดีกว่า!

果然 เหลียงจิ้นลุกขึ้นมายิ้มตอบเธอช้าไปเพียงครึ่งจังหวะ
“เมื่อคืนนอนหลับสบายก็ดีแล้ว คืนก่อนเจ้าไม่ได้พักให้เต็มที่ คราวนี้ถือเป็นการชดเชย วันนี้ยังต้องเดินทางต่อ ถ้าไม่พักให้พอก็คงแย่”

เหลียนฟางโจวยิ้ม
“พวกเจ้าสองคนยังผลัดกันยามเฝ้ายามอยู่แท้ ๆ ครั้งหน้าปลุกข้าด้วยนะ อย่ามัวเสียเวลากันเพราะข้าเลย!”

เหลียงจิ้นหัวเราะพลางตอบว่าไม่เป็นไร แล้วชวนเธอมารับประทานอาหารเช้า

เหลียนฟางโจวรับคำอย่างอารมณ์ดี จากนั้นจึงไปล้างหน้าแปรงฟันที่ลำธารเล็ก ๆ ข้างโขดหิน จัดทรงผมให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินกลับมาเข้าร่วมกับอีกสองคน

 

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1313 บีบบังคับให้เขายอมรับ

บทที่ 1313 บีบบังคับให้เขายอมรับ

อย่าว่าแต่คนอย่างชุยเส้าซีเลย หากถึงยามคับขันเป็นความเป็นความตาย เกรงว่าแม้แต่ข้าเองก็อาจถูกเขาสละทิ้ง — นั่นก็ไม่อาจโทษเขาได้ ท้ายที่สุดแล้ว พวกเรามิใช่มิตรสหาย ซ้ำยังอาจนับเป็นศัตรูกันด้วยซ้ำ

เหลียนฟางโจวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกชายแขนเสื้อขึ้นทำความเคารพแก่เหลียงจิ้น เอ่ยอย่างจริงจังว่า “คุณชายใหญ่เหลียง บุญคุณยิ่งใหญ่ไม่อาจกล่าวขอบคุณเป็นคำพูด หากฟางโจวรอดชีวิตจากครานี้ได้ จะไม่ลืมตอบแทนเด็ดขาด เป็นหนี้ชีวิตท่านถึงสองครั้ง ข้าย่อมไม่คืนคำ ในยามนี้ที่ภัยรอบด้าน ไม่อาจให้ท่านต้องมาถูกลากลงไปด้วย ขอท่านรีบออกไปเสียเถิด! ท่านเป็นคนฝึกยุทธ์ อีกทั้งยังเป็นคนมณฑลหนานไห่ ย่อมมีโอกาสรอดออกไปมากกว่าเรา!”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” สีหน้าเหลียงจิ้นพลันเปลี่ยนไปทันที จ้องเหลียนฟางโจวอย่างเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ

ชุยเส้าซีพลันกำมือแน่น เผลอก้าวมาขวางหน้าฟางโจวโดยไม่รู้ตัว

ทว่าเหลียนฟางโจวกลับเหมือนคาดไว้แล้ว เธอยกมือขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงห้าม แล้วกล่าวกับเหลียงจิ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เราสามคนร่วมเดินทางกันมา ไม่แน่ว่าสุดท้ายอาจไม่มีใครรอดออกจากที่นี่ได้เลย! แต่ท่านไม่เหมือนเรา หากท่านรอดออกไปได้ ยังพอมีหวังนำคนกลับมาช่วยพวกเราได้! นี่เป็นทางที่ดีที่สุด!”

“จริงหรือ?” เหลียงจิ้นหัวเราะเยาะ กล่าวอย่างเย็นชาว่า “ป่าเขาแห่งนี้ไร้ผู้คน เต็มไปด้วยสัตว์ป่าพิษ งูแมงมุมไม่รู้กี่ชนิด ตอนนี้ก็เป็นฤดูร้อน เจ้าคิดว่า แค่พวกเจ้าสองคนจะเอาตัวรอดในป่าเขานี้ได้หรือ?”

เหลียนฟางโจวเงียบไป ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “เราจะระวังตัวให้มาก อาจจะไม่เลวร้ายถึงเพียงนั้นก็ได้! ต่อให้ท่านอยู่ด้วย ท่านจะรับประกันได้หรือว่าพวกเราจะรอดออกไปได้จริง?”

คิ้วของเหลียงจิ้นกระตุก เขาจ้องนางเขม็งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าหัวเราะ “ฮะ!” แล้วเอ่ยช้าๆ ว่า “ข้ารับประกันได้ ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้ากับเจ้าหน้าขาวนั่นตาย เจ้าพอใจหรือยัง?”

สายตาเขาเย็นชา ใบหน้าเคร่งเครียดเผยให้เห็นความขัดขืนอัดแน่น ความโกรธ ความไม่ยินยอมทั้งหลาย พุ่งตรงเข้าใส่เหลียนฟางโจวอย่างรุนแรง

เหลียนฟางโจวรู้... เขาเข้าใจในสิ่งที่เธอต้องการจะสื่อแล้ว

ทว่า...ความโกรธเกรี้ยวและคำรับประกันของเขา กลับยิ่งตอกย้ำให้รู้ว่า ที่แท้เขาคิดจะทำเช่นนั้นจริง ๆ แววตาอำมหิตที่แลบวาบในดวงตาคู่นั้น...นางไม่ได้มองผิดไป

เหลียนฟางโจวรู้สึกว่าบุรุษผู้นี้ช่างเหลวไหลเสียจริง แม้จะไม่ชอบชุยเส้าซีสักเพียงใด แต่เมื่อร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาแล้ว จะถึงกับคิดฆ่ากันได้เชียวหรือ? อีกฝ่ายก็หาได้ยั่วยุเขาไม่ เขาช่างหยาบคายเอาแต่ใจ ไม่ฟังเหตุผลแม้แต่น้อย!

ไหน ๆ ก็รังเกียจชุยเส้าซีอยู่แล้ว นางจึงเสนออย่างมีเหตุมีผลให้เขารีบหลบหนีเอาตัวรอด กลับกลายเป็นว่าเขาไม่ยอมไป พอถูกเธอมองออกถึงความคิดในใจ ไม่เพียงไม่รู้สึกละอาย ยังย้อนใส่เธอราวกับความผิดเป็นของเธอเสียอย่างนั้น! นี่มันเรื่องอะไรกัน?

สำหรับเหลียงจิ้น แม้เขาจะช่วยชีวิตนางไว้ แต่นางก็ไม่อาจรู้สึกดีด้วยได้แม้แต่น้อย

เหลียนฟางโจวไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขา แม้ในใจจะเต็มไปด้วยโทสะก็ยังพยายามสงบใจ สีหน้าเรียบเฉยพยักหน้าช้า ๆ กล่าวอย่างสุภาพ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็ต้องขอบคุณคุณชายใหญ่เหลียงมาก ขอโทษด้วยหากทำให้ลำบาก”

เหลียงจิ้นหัวเราะเยาะติดต่อกันหลายครั้ง “รู้ตัวว่าเป็นตัวถ่วงก็ดีแล้ว!”

เขาเงยหน้าขึ้นทันใด กวาดตามองชุยเส้าซีแล้วสั่งเสียงแข็ง “ไปหาฟืนแห้งมา! แล้วก็ดูด้วยแถวนั้นมีน้ำจืดหรือไม่! พอน้ำในป่าชายเลนลด มักจะมีปลา กุ้ง ปู หอย พวกนั้นก็ไปหาเอาด้วย!”

ชุยเส้าซีได้ยินคำสั่งที่ออกปากมาทั้งที่ไม่สนหน้าคนอย่างนั้น ก็ชักสีหน้าไม่พอใจ เดิมคิดจะเถียงกลับไปสักสองสามคำ แต่พอเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายที่ขมึงตึงอย่างไม่ปกติ ก็พลันรู้สึกถึงบรรยากาศประหลาดบางอย่าง คิดดูแล้ว หากทะเลาะกันขึ้นมาจริง ๆ ก็ไม่มีใครได้ประโยชน์อะไรเลย

เขาจึงไม่ปริปากแม้สักคำ หันหลังแล้วเดินจากไปทันที

เหลียนฟางโจวเดิมทีอยากจะเตือนว่าอย่าไปไกลนัก แต่ก็กลืนคำลงคอ ไม่เอ่ยออกไป

ทันใดนั้น เหลียงจิ้นกลับคว้าข้อมือของเหลียนฟางโจวไว้แน่น บีบแน่นจนเจ็บ พร้อมทั้งจ้องมองนางแล้วหัวเราะเย็น “เหลียนฟางโจว เจ้าอย่ามาลองดีกับความอดทนของข้า! ใช่ ข้าชอบเจ้าก็จริง...แต่ไม่ได้หมายความว่าจะยอมให้เจ้าทำตัวเป็นเจ้านายเหนือข้า!”

เหลียนฟางโจวรู้ดีว่าแรงของตนเปรียบกับเขาแล้วไม่ต่างอะไรกับมดที่พยายามเขย่าต้นไม้ จึงไม่ดิ้นรน แม้จะเจ็บจนฝืนทน

ทว่า...คำพูดของเขา กลับทำให้นางทั้งหัวเราะก็ไม่ได้ ร้องไห้ก็ไม่ออกเสียจริง ๆ!

พูดบ้าอะไร? ทำตัววางอำนาจ? วางอำนาจงั้นหรือ!

เหลียนฟางโจวคิดแทบระเบิดหัว ก็ยังไม่เข้าใจเลยว่าตนไปวางอำนาจอะไรใส่เขา ถึงได้ทำให้เขาเดือดดาลถึงเพียงนี้! จะว่าไปแล้วก็คงเป็นนิสัยเถื่อนดิบดั่งเดรัจฉานของเขาที่กำเริบอีกครั้ง กำลังหาทางระบายใส่นางอยู่นั่นเอง!

นางก็ไม่รู้ว่าตนดวงตกถึงเพียงไหน ถึงได้ตกอยู่ในเงื้อมมือของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

นางถอนหายใจเบา ๆ สายตานุ่มนวลลง กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่แฝงรอยเหนื่อยล้า “คุณชายใหญ่เหลียง ท่านช่วยพูดให้กระจ่างหน่อยได้หรือไม่? ข้าไปทำอะไรให้ท่านขุ่นเคืองกันแน่?”

เหลียงจิ้นถึงกับสะอึก ในใจรู้ดีว่าตัวเองโกรธเรื่องอะไร แต่จะให้พูดออกมาได้อย่างไร? จะให้เขาบอกว่าที่โกรธ เพราะนางอาศัยที่รู้ว่าเขาชอบนาง แล้วบีบให้เขารับปากว่าจะไม่แตะต้องเจ้าหน้าขาวนั่นน่ะหรือ? คิดให้ดีแล้ว...ในสายตานาง เขาอาจจะยังสำคัญไม่เท่าเจ้าหน้าขาวนั่นด้วยซ้ำ ก็แน่นอนว่านางถึงได้ปกป้องอีกฝ่ายขนาดนี้...

ยิ่งคิดก็ยิ่งอัดอั้น ยิ่งอัดอั้นก็ยิ่งไม่พอใจ เขาแทบอยากจับเหลียนฟางโจวกดลงไปสั่งสอนให้ยอมศิโรราบ หมอบอยู่แทบเท้า ยอมรับผิดทุกอย่าง แล้วหลังจากนี้เชื่อฟังเขาแต่โดยดี ไม่กล้าเถียงแม้ครึ่งคำ!

...แต่สุดท้ายเขาก็ทำไม่ลง และรู้ดีว่า ต่อให้อาศัยกำลังบีบบังคับ ก็ใช่ว่านางจะยอมจำนน!

“ข้าจะถามเจ้าคำหนึ่ง ขอให้เจ้าตอบตามตรง!” เหลียงจิ้นกดกลั้นเพลิงโทสะ ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ถามมาเถอะ ข้าไม่มีเหตุผลต้องโกหก” เหลียนฟางโจวกล่าว

กล้ามเนื้อบนใบหน้าเหลียงจิ้นกระตุกเล็กน้อย ก่อนเอ่ยถาม “ระหว่างข้ากับเจ้าหน้าขาวนั่น ใครดีกว่ากัน? เลือกมาตอบอย่างใดอย่างหนึ่ง!”

เหลียนฟางโจวได้แต่ยกมือทั้งสองขึ้น พลางส่งยิ้มแห้ง “จะให้ข้าตอบอย่างไรเล่า? ข้าไม่ได้รู้จักพวกเจ้าสองคนดีนัก ใครจะไปรู้ว่าใครดีกว่ากัน? อีกอย่าง...ใครดีกว่าแล้วจะมีผลอะไรหรือ? ข้ารู้เพียงว่าพวกเจ้าทั้งสองต่างก็เคยช่วยชีวิตข้า ทั้งคู่ล้วนเป็นสหายของข้า”

แม้นางไม่ได้เลือกใครคนใดคนหนึ่งชัดเจน แต่คำพูดนั้นก็พอทำให้โทสะของเหลียงจิ้นลดลงไปบ้าง อย่างน้อยก็ทำให้เขารู้ว่าเจ้าหน้าขาวนั่นไม่ได้มีตำแหน่งสูงส่งอะไรในใจนาง เขาจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกพอใจอยู่ลึก ๆ

...แต่ก็ยังไม่ถึงกับพอใจนัก

“งั้นข้าถามอีกอย่าง” เหลียงจิ้นแค่นเสียงในลำคอ ก่อนเอ่ยถามต่อ “หากข้ากับเขาเจอเรื่องลำบากพร้อมกัน… เช่นว่าเราสองคนตกน้ำพร้อมกัน เอาเป็นว่าตกทะเล—ไม่สิ ตกทะเลสาบพร้อมกัน เจ้าจะช่วยใครก่อน?”

“……” เหลียนฟางโจวทั้งอยากหัวเราะ ทั้งโมโห คนผู้นี้สมองมีปัญหารึอย่างไร ถึงได้ถามคำถามงี่เง่าขนาดนี้? ถามก็แล้วไปเถิด แต่กลับถามด้วยท่าทีเอาจริงเอาจัง ราวกับเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โตนัก!

เห็นนางนิ่งงันไม่ตอบ สีหน้าเหลียงจิ้นก็ยิ่งมืดครึ้มลงอีก เขาแค่นเสียงเย็นชา “พูดมา! เจ้าจะช่วยใครก่อนกันแน่!”

เหลียนฟางโจวสูดลมหายใจลึก เอ่ยถามกลับอย่างสงบ “เจ้าต้องการรู้คำตอบจริง ๆ หรือ?”

หัวใจของเหลียงจิ้นพลันกระตุก ความผิดหวัง โกรธเคือง ไม่ยินยอม ล้วนไหลบ่าเข้ามาอย่างควบคุมไม่อยู่ ใจเขาเฝ้าหวั่นไหวอย่างประหลาด

นางถามกลับเช่นนี้...เห็นชัดว่าคนที่นางจะช่วยก่อน คงไม่ใช่เขาแน่แล้ว!

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังไม่ยอมแพ้

อยากรู้...แต่ก็กลัวคำตอบ ความรู้สึกขัดแย้งในใจรุนแรงจนใจเต้นโครมครามอย่างไม่อาจควบคุม

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง ก่อนกล่าวเสียงหนักแน่น “ข้าอยากรู้! เจ้าตอบมา!”