บทที่ 1326 เล่าเรื่องราวอย่างละเอียด
ใครจะรู้…ว่าเขารออยู่จนฟ้ามืดสนิท รอจนดวงดาวสว่างเต็มฟ้า แต่เหนือผืนน้ำกว้างนั้น
ก็ยังไร้เงาของเหลียนฟางโจวและพวกพ้องแม้แต่น้อย
โชคยังดีที่คืนนั้นทะเลเรียบสงบ หากเกิดพายุหรือคลื่นลมแรงขึ้นมาอีกละก็…เขาคงแทบบ้าไปแล้วจริง
ๆ!
แค่นี้ก็ทำให้เขาใจคอไม่ดีแทบขาดแล้ว!
เขายังไม่หมดหวัง ขึ้นเรือด้วยตนเอง สั่งให้เรืออีกห้าหกลำจุดโคมไฟแล่นออกจากท่า
แยกย้ายกันออกตรวจดูทั่วผืนทะเล หวังจะพบเบาะแสแม้เพียงเล็กน้อยก็ตาม
แต่คืนทั้งคืนก็ผ่านไปอย่างเปล่าประโยชน์ ในที่สุดเขาก็ต้องผิดหวัง
เขายังรออีกหนึ่งวันในเมืองเฉวียนโจว แต่ก็ยังไม่เห็นแม้เงาของเหลียนฟางโจวและคณะ
เซียวมู่, หูต้าไห่ และคนอื่น ๆ ต่างพากันเกลี้ยกล่อม หลี่ฟู่เองก็รู้ดีว่า
ตนไม่อาจละทิ้งเมืองหนานไห่ได้นานเกินไป ไม่เช่นนั้น
ย่อมเปิดโอกาสให้ผู้คนฉวยช่องได้โดยง่าย
สุดท้ายจึงจำใจฝากให้ลั่วกว่างอยู่ดูแลต่อ ให้ช่วยทั้งตามหาและสืบข่าวควบคู่กัน
ส่วนตนก็เดินทางกลับหนานไห่พร้อมหูต้าไห่และเซียวมู่ก่อน
ยามถอนกำลังกลับ
ทรงนำตัวผังอวี้หลงและภรรยา พร้อมทั้งไห่หม่าและเหล่าแกนนำโจรสลัดแห่งเกาะหุยเฟิงกลับสู่เมืองหนานไห่ด้วย
โดยทิ้งให้จิ่วเตา หูซา
และเหล่ายอดฝีมือคนสนิทของผังอวี้หลงคอยควบคุมดูแลกลุ่มโจรสลัดที่ยอมสวามิภักดิ์เหล่านั้น
โดยให้เข้าพำนักชั่วคราว ณ โรงนอนทหารที่ว่างเว้นอยู่ในเขตชานเมืองเฉวียนโจว
รอจนกว่าจะตามหาตัวเหลียนฟางโจวพบ จึงค่อยวางแผนจัดการขั้นต่อไป
หลี่ฟู่พูดพลางหัวเราะ ก้มลงจูบนางอีกครั้ง แล้วถอนหายใจ “ช่วงที่ผ่านมา
ข้าใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยแม้แต่คืนเดียว กลัวอย่างที่สุด…กลัวว่าเจ้าจะเป็นอะไรไป!
ทะเลมันไม่เหมือนที่อื่น—หากเกิดพายุขึ้นมา แม้แต่แผ่นดินให้ยืนยังไม่มี! ถ้าพลัดตกลงไปในทะเล…ก็คือหนทางแห่งความตาย!”
เขาหยุดเล็กน้อย แล้วน้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นเย็นลง แววตาก็พลันมืดหม่น
“ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าดันมีทั้งเหลียงจิ้นกับชุยเส้าซีอยู่ข้างกาย…ชุยเส้าซีน่ะ
ข้าพอวางใจได้บ้าง แต่เหลียงจิ้น—ฮึ!”
เขาตวัดสายตาเย็นเยียบ จับมือนางแน่น กดเสียงต่ำลง “เจ้าคนสารเลวนั่น—มันทำอะไรเจ้าหรือเปล่า?”
“ก็…มีเสียวสันหลังนิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้รับอันตราย” เหลียนฟางโจวยิ้มแล้วผุดกายขึ้นเล็กน้อย
เงยหน้ามองเขาพลางกระพริบตาสองสามครั้ง ยิ้มขำ ๆ พลางแกล้งว่า “ที่เจ้าพูดว่า ‘ทำอะไร’ น่ะ…ตกลงหมายความว่าอย่างไรหรือ? ข้าเองก็กลัวจะเข้าใจผิดนะ…ท่านสามี จะกรุณาอธิบายให้แจ่มแจ้งหน่อยดีไหม?”
หลี่ฟู่ถึงกับชะงัก ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา เขายื่นมือไปหยิกจมูกนางเบา
ๆ พลางส่ายหัวหัวเราะ “เจ้าพูดอะไรออกมาเนี่ย!
ข้ายังไม่ทันระแวง เจ้ากลับเป็นฝ่ายคิดลึกเสียเองแล้ว!”
เหลียนฟางโจวเองก็ยิ้มตาม แต่แล้วสีหน้ากลับเปลี่ยนเป็นจริงจัง น้ำเสียงอ่อนโยนแต่มั่นคง
“เจ้าควรจะระแวงบ้างก็ไม่ผิดนะ แม้ว่าเจ้าจะไม่สงสัยในตอนนี้
แต่ถ้าวันข้างหน้าเกิดมีเรื่องบังเอิญ หรือมีใครมาปั่นหัวเจ้าสักสองสามคำ ใครจะรู้ว่ามันจะจบอย่างไร
ข้าไม่อยากเจ็บตัวเพราะเข้าใจผิดภายหลัง สู้บอกกันให้ชัดเจนเสียตั้งแต่ตอนนี้จะดีกว่า
เจ้าล่ะ—เชื่อข้าไหม?”
หลี่ฟู่กุมมือนางแน่น ดวงตาส่องประกายแน่วแน่ เหมือนจะจ้องทะลุเข้าไปในใจของนาง
“ฟางโจว…หากข้ายังไม่อาจเชื่อเจ้า
ข้าจะไปเชื่อใครได้อีก? อย่าว่าแต่ใจเจ้ามีข้าเพียงผู้เดียว ถึงแม้ใจเจ้าจะไม่มีข้าเลย
ตราบใดที่เจ้าคือภรรยาของข้า ข้าก็ยังเชื่อมั่นว่าเจ้าจะไม่มีวันทำสิ่งใดที่ทรยศต่อข้า!
ใครก็ตามที่คิดจะใช้เรื่องนี้มาปั่นหัวระหว่างเรา ก็คงได้แค่เปลืองแรงเท่านั้นแหละ!”
“อาเจี่ยนของข้า…” เหลียนฟางโจวทั้งตื้นตัน ทั้งยินดี อดไม่ได้ที่จะโอบศีรษะเขาไว้
แล้วจูบเขาที่ริมฝีปากอย่างอ่อนโยน เสียงกระซิบแผ่วเบาแทบไม่เป็นคำ “อาเจี่ยนของข้า…ข้ารู้อยู่แล้ว…ว่าเจ้าดีกับข้าที่สุด…”
หลี่ฟู่จะทานทนต่อการยั่วยุเช่นนี้ได้อย่างไร เขาครางต่ำในลำคอ
แล้วพลิกตัวขึ้นเป็นฝ่ายรุก โอบกอดนางไว้แน่น
จูบตอบอย่างลึกซึ้งจนแทบหลอมรวมวิญญาณเข้าด้วยกัน
จูบแสนเนิ่นนาน รสสัมผัสดั่งไฟลุกไหม้ เมื่อแยกจากกันได้
ทั้งคู่ต่างหอบหายใจแรง
เหลียนฟางโจวอ่อนแรงซบอยู่ในอ้อมอกของหลี่ฟู่ เสียงหวานอ่อนละมุน “ข้าไม่เคยทรยศต่อเจ้าเลย…ตลอดทางที่ผ่านมาก็แค่ตื่นตระหนกเล็กน้อย
แต่โชคดีที่ปลอดภัย”
หลี่ฟู่ใช้นิ้วยาวเรียว ลูบเส้นผมนุ่มของนางอย่างแผ่วเบา ก้มลงจูบหน้าผากนางเป็นระยะ
เสียงหัวเราะแฝงความรักลึกซึ้ง “เมียของข้านี่แหละ
เฉลียวฉลาดที่สุดในโลก ข้ารู้อยู่แล้วตั้งนาน!”
เหลียนฟางโจวได้ยินก็หัวเราะคิกอย่างมีความสุข
ทั้งสองคลอเคลียหยอกล้อกันอีกพักหนึ่ง ก่อนที่เหลียนฟางโจวจะเริ่มเล่าเรื่องราวตั้งแต่วันที่ถูกลักพาตัวอย่างคร่าว
ๆ ให้เขาฟัง
หลี่ฟู่ฟังไปก็ถอนหายใจไม่หยุด ในใจเต็มไปด้วยทั้งความเสียดายและโทษตัวเอง
แต่พอได้ยินว่ามี “เติ้งเมิ่งหาน” เข้าไปเกี่ยวข้องด้วย สีหน้าเขาก็เย็นชาลงทันตา
หัวเราะในลำคออย่างเย็นเยียบ “เติ้งเมิ่งหาน?
ฮึ…เติ้งเมิ่งหาน!”
เหลียนฟางโจวเลิกคิ้วขึ้น ยิ้มเหี้ยม “เจ้าเพิ่งจับตัวจูอวี้อิ๋งมาแล้วมิใช่หรือ? ส่วนเติ้งเมิ่งหาน…ปล่อยให้นางเป็นของข้าก็แล้วกัน!
คราวนี้ ข้าจะทำให้ตระกูลเติ้งหายไปจากรายชื่อสี่ตระกูลใหญ่ให้ได้!”
“ดี!” หลี่ฟู่พยักหน้าอย่างไม่ลังเล “ตระกูลเติ้ง ข้ายกให้เจ้าเต็มที่! คนของข้า—เจ้าใช้ได้ตามสบาย
ไม่ต้องเกรงใจใคร ข้าไม่อยากให้เจ้าต้องเผชิญกับอันตรายอีกแม้แต่นิดเดียว”
เขาชะงักเล็กน้อย ก่อนถอนหายใจเบา ๆ “เดิมที…ข้าคิดว่า เมื่อเจ้าเดินทางกลับมาแล้ว จะหาโอกาสเหมาะ ๆ
ส่งเจ้ากับซวี่เอ๋อร์กลับเมืองหลวง—”
“ไม่เอา!” เหลียนฟางโจวยังไม่รอให้เขาพูดจบ
ก็โผเข้ากอดเอวเขาแน่น น้ำเสียงทั้งดื้อ ทั้งเอาแต่ใจ “ข้าไม่ยอมกลับเมืองหลวงกับลูก
โดยทิ้งเจ้าไว้ที่นี่คนเดียวหรอก! เจ้าคิดหรือว่าข้าจะวางใจได้? แล้วถ้าดันมีนังจิ้งจอกหน้าไม่อายมาคอยเกาะแกะเจ้าอีก ข้าจะตามไปตบหน้ากลางเมืองหนานไห่ก็ไม่ได้สิ!”
“ข้ายังพูดไม่ทันจบเลย…” หลี่ฟู่ทั้งขำทั้งจนใจ มองใบหน้างดงามของนางที่เต็มไปด้วยความหึงหวงปนแง่งอน
ฟังน้ำเสียงที่เอาแต่ใจอย่างน่ารักของนาง เขารู้สึกว่า—นี่แหละชีวิตที่แท้จริง ทั้งอบอุ่น
ทั้งเปี่ยมสุข
เขาลูบแก้มของนางอย่างแผ่วเบา ยิ้มแล้วกล่าว “แต่พอได้เห็นหน้าเจ้า ข้าก็เปลี่ยนใจทันที ยิ่งเจ้ากำลังตั้งครรภ์อยู่เช่นนี้
จะให้เดินทางไกลอีกได้อย่างไร?
ไม่มีเจ้าและซวี่เอ๋อร์อยู่เคียงข้าง วันคืนของข้าจะน่าเบื่อแค่ไหนกันเชียว?
ต่อจากนี้ไป ข้าจะจัดองค์รักษ์เงาคอยคุ้มกันเจ้าและซวี่เอ๋อร์ตลอด เจ้าเองก็ต้องระวังให้มาก
หากจะออกไปงานเลี้ยง ไปเที่ยว หรือไปรวมตัวกับใคร ห้ามไม่มีคนคอยติดตามเด็ดขาด
เข้าใจไหม?”
เหลียนฟางโจวพยักหน้า กล่าวว่า “บทเรียนครั้งนี้…หนักหนาพอแล้ว
ข้าไม่กล้าประมาทอีกแน่นอน พวกเขาจะไม่มีโอกาสอีกเป็นครั้งที่สอง!”
พูดจบ นางก็อดสั่นสะท้านใจไม่ได้ “โชคดี…โชคดีที่เป็นข้า
ถ้าเกิดเป็นซวี่เอ๋อร์ล่ะก็…ข้าคงคลั่งไปแล้วจริง ๆ!”
หลี่ฟู่ถึงกับตัวแข็งเล็กน้อย ความเย็นเยียบพลันไต่ขึ้นตามแนวสันหลัง
หากเป็นซวี่เอ๋อร์…จะเกิดอะไรขึ้น—เขาไม่กล้าคิดแม้แต่นิดเดียว!
เขาโอบรัดเหลียนฟางโจวแน่นขึ้นอีก น้ำเสียงต่ำหนักแน่น “จะไม่มี ‘อีกครั้ง’! ถ้าเกิดขึ้นอีก
ข้าก็ไม่สมควรมีหน้าเรียกตัวเองว่า ‘บุรุษ’ แล้ว!”
เหลียนฟางโจวได้ยินเช่นนั้น กลับหัวเราะเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนปลอบประโลม
“การโจมตีตรง ๆ ยังพอหลบหลีกได้ แต่การลอบกัดนั้นต่างหากที่หลบยาก
เราอยู่ในที่ลับ ส่วนพวกเขาอยู่ในที่แจ้ง ถ้าเป็นสิ่งที่ป้องกันได้…ก็คงไม่เรียกว่า
‘เหตุไม่คาดฝัน’ แล้วล่ะ!”
หลี่ฟู่เอ่ยอย่างเด็ดเดี่ยว “เรื่องของสี่ตระกูลใหญ่…ต้องรีบสะสางให้เร็วที่สุด
ข้าจะเร่งมือจัดการเรื่องนี้!”
“ใครจะเถียงเล่า…” เหลียนฟางโจวถอนหายใจเบา ๆ เรื่องนี้แหละ—คือรากเหง้าที่แท้จริง!
และหากต้องเปิดฉาก ตัดขาดสัมพันธ์อย่างแท้จริง มันต้องเริ่มจาก
‘ตระกูลเหลียง’ ที่แข็งแกร่งที่สุดก่อน!
หากสามารถ เคี้ยวก้อนกระดูกแข็งอย่างตระกูลเหลียงได้สำเร็จในคราวเดียว
ก็จะสามารถใช้แรงผลักดันเดียวกัน กวาดล้างตระกูลอื่นต่อได้อย่างง่ายดาย
แต่หากไปเคลื่อนไหวกับตระกูลอื่นก่อน แล้วตระกูลเหลียงล่วงรู้ถึงขุมกำลังที่แท้จริงของพวกตน
หรืออาจฉวยโอกาสลงมือแบบ “จับปลาในน้ำขุ่น” เมื่อนั้น…จะย้อนกลับมาจัดการพวกเขาก็ยากเย็นแล้ว!
ตระกูลเหลียง…มิใช่พวกเดียวกับตระกูลเติ้ง ตระกูลฝู และตระกูลอื่น จะจัดการให้เด็ดขาดได้
ก็ต้อง ใช้วิธีที่เปิดเผยและเด็ดขาด เท่านั้น! และนั่น…ต้องมี “หลักฐาน”
ที่เปิดเผยและหนักแน่นเพียงพอด้วย!
เหมืองแร่เหล็กสองแห่ง กับเหมืองทองคำอีกหนึ่งแห่ง —คือหลักฐานที่ดีที่สุด!
ตราบใดที่ตามหาแหล่งเหมืองทั้งสามนี้พบ ก็สามารถใส่ความตระกูลเหลียงว่า
“มีใจคิดร้ายต่อราชสำนัก มีจิตคิดกบฏ!” ได้โดยชอบธรรม!
