บทที่ 1286 มีคนมาแล้ว
“ฟ้าสว่างแล้ว แบบนี้เดินทางก็ง่ายขึ้นมาก!
ที่นี่ก็เข้าเขตป่าแล้ว ไม่เหมือนพวกพงหญ้าด้านนอกที่เหยียบแล้วทิ้งร่องรอยไว้ชัด
เราพักกันสักหน่อยเถอะ ถ้าเจ้าพอไหว ค่อยเร่งฝีเท้าอีกหน่อยก็ยังได้ ป่าแห่งนี้…
ใครจะรู้ว่ามีอันตรายอะไรแอบซ่อนอยู่หรือไม่…”
ชุยเส้าซีไม่เคยรู้สึกเสียใจและขมขื่นเท่าตอนนี้ เขาเสียใจยิ่งนัก…
ทำไมเขาไม่ใช่แม่ทัพผู้เก่งกาจเหนือใคร?
หากเขาเป็นแม่ทัพใหญ่จริง ๆ ไหนเลยจะต้องหวั่นเกรงสัตว์ร้ายในป่าเพียงเท่านี้?
เหลียนฟางโจวกลับมองเรื่องทั้งหมดอย่างเบิกบาน หัวเราะน้อย ๆ พลางว่า “อย่างน้อยตอนนี้เรายังปลอดภัยอยู่นี่นา!
ข้ายังไม่ทันกังวลเรื่องนี้เลย เจ้านี่ กลับคิดมากกว่าอีก! เอ้อ
ที่นี่มีต้นไม้ใหญ่มากมาย หากแย่จริง ๆ ก็ปีนขึ้นต้นไม้เสียสิ! ว่าแต่…
เจ้าปีนต้นไม้เป็นหรือเปล่า?”
ชุยเส้าซีถึงกับหลุดหัวเราะ “ถ้าถึงขั้นนั้น
ด้านหลังมีหมีดุหรือหมูป่ากระโจนตามมา ขืนไม่ปีนก็คงตายก่อน!”
เหลียนฟางโจวชะงักไป ก่อนจะหลุดขำตาม สองคนสบตา พลันหัวเราะเบา ๆ
ด้วยกัน
ยามนี้เป็นช่วงกลางฤดูใบไม้ผลิ ในหุบเขา อาหารที่พอกินได้แทบไม่มี
ต้นไม้ป่าที่ออกผลก็มีบ้าง แต่น่าเสียดาย ลูกท้อป่า พุทราป่า
ยังเล็กนิดเดียว เคี้ยวก็ไม่ได้ จะมีก็แต่ลูกพลัมป่าที่ออกลูกเร็วกว่าหน่อย แต่รสชาติก็ทั้งเปรี้ยว
ทั้งฝาด ถึงจะฝืนกินประทังท้อง ก็อดเบ้ปากไม่ได้
โชคดีที่เรื่องน้ำไม่ใช่ปัญหา มีธารน้ำใสไหลจากภูเขาให้ดื่มตลอดทาง
“ว่าแต่... เราก่อกองไฟกันเถอะ ก่อแค่กองเล็ก ๆ
ใช้ฟืนแห้งที่แห้งสนิท ควันจะได้กระจายไปในป่า ไม่ฟุ้งขึ้นสูงจนใครเห็นเข้า ไม่อย่างนั้น
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป จะทนไหวหรือ?” ชุยเส้าซีเอ่ยออกมา
ในสายตามองสีหน้าซีดเซียวอ่อนแรงของเหลียนฟางโจว ในที่สุดก็ทนไม่ได้
เหลียนฟางโจวมองไปรอบ ๆ พบว่าตอนนี้ก็ห่างจากชายทะเลมาไกลมากแล้ว อีกทั้งร่างกายก็เริ่มไม่ไหวจริง
ๆ จึงพยักหน้า ยิ้มพลางว่า “ตกลง
ก่อไฟสักครั้งเถอะ! เจ้าหาฟืน ส่วนข้าจะไปดูว่าพอมีอะไรพอกินได้บ้างหรือไม่!”
ชุยเส้าซีหัวเราะรับคำ ยิ้มกว้าง
ในป่าเขา แม้อาหารจะหายากแต่ก็ใช่ว่าจะขาดแคลนเสียทีเดียว ช่วงเวลานี้
หน่อไม้ขึ้นชุกชุม เหลียนฟางโจวหาได้ไม่นานก็เก็บหน่อไม้มาได้หลายต้น ยังไม่พอ
นางยังขุดได้หัวเผือกป่าขนาดใหญ่ยาวหลายหัว และในพงหญ้า—นางยังโชคดีเจอรังไข่ไก่ป่าทั้งรัง
ราวกับฟ้าประทานอาหารลงมาให้!
ตอนแรกเหลียนฟางโจวก็ยังกังวลอยู่ไม่น้อย กลัวว่าชุยเส้าซีจะไม่เป็นงาน
ไม่รู้จะหาไม้แห้งอย่างไร นางถึงกับเตรียมใจไว้แล้วว่าต้องออกไปหาเองอีกครั้ง
ใครจะรู้ว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาผ่านการฝึกฝนและเรียนรู้อะไรมามากกว่าที่คิด
รู้กระทั่งต้องปีนขึ้นไปหากิ่งไม้แห้งบนต้นไม้—แทนที่จะเก็บเอาจากพื้นดินที่มักอับชื้นและอาจก่อควันหนาเมื่อนำไปจุดไฟ
“เจ้ากลับมาแล้วเหรอ! โอ้ มีเผือกมาด้วยหรือ ฮ่ะฮ่ะ
ย่างให้สุก พอกินได้ทั้งวันเลยทีเดียว! นั่งพักก่อน ข้าจะก่อไฟเดี๋ยวนี้ล่ะ!” ชุยเส้าซียิ้มแย้มแจ่มใส
รีบกวาดพื้นที่สะอาดบนพื้นให้เป็นจุดก่อไฟ จัดเรียงฟืนอย่างคล่องแคล่ว ควักหินไฟที่ห่อด้วยผ้าใบกันน้ำหลายชั้นจากอกเสื้อ
จุดไฟติดได้อย่างง่ายดาย
เขานำหน่อไม้กับเผือกใส่กองไฟให้ย่างทีละชิ้น จากนั้นขุดหลุมเล็ก ๆ
ข้างกองไฟ ฝังไข่ไก่ป่าลงไป แล้วจึงลากกองไฟไปชิดอีกหน่อยเพื่อให้ความร้อนถึง
เหลียนฟางโจวมองเขาเคลื่อนไหวอย่างคล่องมือ ทุกขั้นตอนลื่นไหลราวธารน้ำ
จนไม่รู้จะเข้าไปช่วยตรงไหนดี ได้แต่ยิ้มพราย นั่งมองอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบงัน
ชุยเส้าซีเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นใบหน้ายิ้มละไมของนาง พลันหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี
“ตอนแรกข้าก็ทำไม่เป็นหรอกนะ แต่พอได้ลองก็ไม่ยากเท่าไร
พอฝึกบ่อย ๆ มันก็คล่องมือเอง เจ้ารอดูเถอะ อีกเดี๋ยวก็ได้กินแล้ว!”
เหลียนฟางโจวยิ้มบาง เอ่ยอย่างรู้สึกซาบซึ้ง “ตลอดหลายปีที่ผ่านมา... เจ้าคงลำบากมากเลยสินะ
ที่ผ่านมาได้ขนาดนี้”
ชุยเส้าซีไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องนั้น เพียงยิ้มน้อย ๆ แล้วกล่าวว่า “จริง ๆ ข้าก็ใช้ชีวิตได้ดีอยู่นะ อิสระเสรี
เดินทางไปหลายที่ ได้เห็นทิวทัศน์มากมาย รู้จักผู้คนหลากหลาย…”
…เพียงแต่—ไม่เคยลืมเจ้าได้เลยแม้เพียงครึ่งส่วน
เหลียนฟางโจวสัมผัสได้ถึงความหม่นเศร้าจาง ๆ ในถ้อยคำของเขา จึงมิกล้าถามต่อ
ได้แต่จ้องมองกองไฟเล็ก ๆ เบื้องหน้าเงียบงัน
ของกินที่ย่างไว้สุกในเวลาไม่นาน ทั้งสองก็ช่วยกันดับไฟกลบควัน โรยดินกลบทับ
แล้วปิดด้วยกิ่งไม้แห้งและใบไม้ร่วงหนา ๆ เพื่อไม่ให้เหลือร่องรอยว่ามีคนเคยอยู่ตรงนี้มาก่อน
หลังจากนั้นจึงนั่งลงกินอาหาร เปลือกเผือกและเปลือกไข่ก็ต้องจัดการอย่างระมัดระวังไม่ให้ทิ้งร่องรอย
เมื่ออิ่มท้องแล้ว
ทั้งสองก็เก็บเผือกป่าและไข่ไก่ป่าที่เหลือไว้อย่างดี กำหนดทิศทาง
แล้วออกเดินลึกเข้าไปในหุบเขาอีกครั้ง
คืนนั้น ทั้งคู่ค้างแรมในป่าหนึ่งคืน รุ่งเช้าวันถัดมา
เดินทางต่อได้ราวชั่วยามครึ่ง (ประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่ง) ป่าก็เริ่มโปร่งขึ้น แสงแดดสาดส่องลงมาได้มากกว่าเดิม
ทัศนียภาพโดยรอบก็กว้างไกลขึ้น
เดินต่อไปอีกหน่อย เบื้องหน้ากลับเปิดกว้างออก เป็นแนวเขาหินสลับซับซ้อนทอดยาวสุดสายตา
บนพื้นมีเพียงหญ้าแห้งสีเหลืองประปราย และพุ่มไม้เตี้ย ๆ ขึ้นอยู่ระเกะระกะ
สองคนสบตากัน พลางยิ้มขื่น
“จะไปต่ออีกไหม?” ชุยเส้าซีเอ่ยถาม
ขณะเงี่ยหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก็ชี้ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ “ข้ารู้สึกเหมือนได้ยินเสียงคลื่นกระแทกโขดหินมาจากทางนั้น ลองไปดูหน่อยดีไหม?”
เหลียนฟางโจวพยักหน้า ยิ้มบางพลางตอบ “อืม ไปดูกันเถอะ! ข้ามองว่าแถบนี้ภูมิประเทศซับซ้อนดี พวกเราน่าจะพักซ่อนตัวแถวนี้ก่อนจะดีกว่า
ที่ซ่อนหาไม่ยาก อาหารก็พอมี ถ้าอยากสืบข่าวคราวหรือออกไปดูอะไร ก็ไม่ไกลนัก เอาเถอะ
รอให้พ้นช่วงอันตรายนี้ก่อน ค่อยว่ากันอีกที”
ชุยเส้าซีย่อมไม่มีทางคัดค้าน
ทั้งสองจึงข้ามแนวภูเขาหินตรงหน้า ขึ้นไปยืนอยู่บนยอดเขา เมื่อมองลงไปเบื้องล่าง
ก็พบกับทะเลสีครามกว้างสุดลูกหูลูกตา เบื้องใต้หน้าผาสูงชัน
เต็มไปด้วยแนวโขดหินขนาดใหญ่เรียงรายตลอดแนวชายฝั่ง คลื่นทะเลโถมซัดเข้ามาอย่างเกรี้ยวกราด
กระแทกใส่โขดหินเสียงดังสนั่น เกิดเป็นละอองคลื่นสีขาวฟูฟ่องสูงราวสองถึงสามเมตร
คลื่นแถบนี้…
ดูรุนแรงกว่าทางท่าเรือที่พวกเขาขึ้นฝั่งมาอย่างเห็นได้ชัด!
เมื่อมองจากที่สูงอยู่นาน ๆ ย่อมรู้สึกเวียนหัวได้ง่าย
ใจของทั้งสองคนพลันเย็นวาบ ตรงนี้ไม่มีทางลงไปได้เลย ไม่มีแม้แต่เรือลำเดียวจอดอยู่
ถึงแม้จะโชคดีเห็นเรือพาณิชย์ลอยผ่าน ก็ใช่ว่าเขาจะเทียบท่าในที่เช่นนี้ได้!
ดูท่าแล้ว หากคิดจะหนีออกจากเกาะ ก็ต้องย้อนกลับไปทางเดิมเท่านั้น
ทั้งสองพากันหาถ้ำหินกว้างขวาง แห้ง และไม่โดนลม ใช้เป็นที่หลบซ่อนชั่วคราว
ปรึกษากันว่าจะซ่อนตัวอยู่สักระยะ แล้วค่อย ๆ สำรวจเส้นทางบนเกาะ ทีละก้าว ทีละนิด
ค่อย ๆ เข้าใกล้ท่าเรือ รอจนได้ข่าวแน่ชัดว่าโจรสลัดจะออกทะเล จึงแอบลอบขึ้นเรือไปพร้อมกัน
แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังไม่มีอะไรรับประกันว่า พวกเขาจะได้ไปถึงท่าเรือใดได้จริง
ๆ—ใครจะรู้ว่าโจรพวกนั้นจะไม่แล่นเรือออกไปปล้นกลางทะเล?
ขณะกำลังปรึกษากันอยู่นั้น เสียงกรอบแกรบเบา ๆ
ของเศษหินกลิ้งตกลงมาก็ทำให้ทั้งคู่สะดุ้ง
ต่างรีบแอบซ่อนตัว แล้วแอบชะโงกมองอย่างเงียบงัน ปรากฏว่า…
บนสันเขาเบื้องบน มีกลุ่มแพะป่าเจ็ดแปดตัว กำลังเล็มหญ้าระหว่างโขดหิน ขนมันเงางามสะอาด
กล้ามเนื้อแน่นตึง ดูแข็งแรงคล่องแคล่ว เวลาขยับตัวก็เตะก้อนหินหล่นลงมาเป็นระยะ พลางมีเสียง
“แบะ แบะ” แว่วมาจาง ๆ
“เล่นเอาตกใจหมด! ที่แท้ก็พวกสัตว์พวกนี้เอง!” ชุยเส้าซีพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ก่อนจะหัวเราะด่าเบา ๆ
เมื่อเห็นฝูงแพะป่าท่าทางสงบเฉื่อยชา เหลียนฟางโจวก็อดยิ้มตามไม่ได้
ทว่า—ทันใดนั้นเอง ลูกธนูลูกหนึ่งไม่รู้พุ่งมาจากทิศใด ฉึก! ปักเข้าเต็มแรงบริเวณท้องน้อยของแพะป่าตัวหนึ่ง
เกือบจะทะลุร่างอีกฝั่ง!
แพะป่าตัวนั้นร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ขาทั้งสี่อ่อนยวบ พลันกลิ้งหลุน
ๆ ตกจากหน้าผาลงมา!
ฝูงแพะป่าทั้งฝูงตกใจสุดขีด ร้องอึกทึก ก่อนจะแตกฮือ เสียงกีบตีนกระทบพื้นหิน
เสียงก้อนหินกลิ้งตกดังระงม ไม่ถึงอึดใจ ก็หายวับไปจากสายตา!
สีหน้าของเหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีพลันเปลี่ยนไปทันที หัวใจพลันเย็นวาบ
— มีคนมา!
และที่แย่ยิ่งกว่านั้น—แพะป่าตัวที่โดนธนูยิง กลับกลิ้งลงมาหยุดอยู่ตรงหน้าถ้ำที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่
ห่างออกไปไม่เกินสามสี่จั้ง (ประมาณสิบเมตร)!
