จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1265 แผนการของฟางโจว

 

บทที่ 1265 แผนการของฟางโจว

หลี่ฟู่พยักหน้าพลางยิ้ม “หากทำสำเร็จล่ะก็ ในมณฑลหนานไห่นี้คงมีเจ้าคนเดียวที่ทำได้!”

เหลียนฟางโจวยิ้มละไมแล้วกล่าวว่า “แต่คราวนี้ข้าไม่ได้คิดจะรวยคนเดียว! พอถึงเวลาที่ทุกคนเห็นผลลัพธ์แล้ว ข้าจะใช้ชื่อของท่านในฐานะใต้เท้าผู้ว่าการมณฑล เผยแพร่เคล็ดลับนี้ไปทั่วทั้งมณฑลหนานไห่! นอกจากนี้ข้าจะรวบรวมความรู้และเคล็ดลับเกี่ยวกับการปลูกพืช การจัดการ และการป้องกันโรคแมลงศัตรูพืชอีกหลายชนิด แล้วถือโอกาสนี้ถ่ายทอดวิชาออกไปในนามของท่านพี่พร้อมกันเลย!”

ดวงตาของหลี่ฟู่เป็นประกายขึ้นมาทันที หากเป็นเช่นนี้ ใจของราษฎรจะมิหันเข้าหาทางการหรอกหรือ? ต่อให้สี่ตระกูลใหญ่จะเก่งกาจเพียงใด ก็เป็นเพียงแค่ไม่กี่ตระกูลเท่านั้น หากสูญเสียศรัทธาจากประชาชนไปแล้ว พวกเขาจะทำอะไรได้อีก?

อีกอย่าง เมื่อถึงตอนนั้นตระกูลเหล่านั้นเองก็ย่อมได้รับผลประโยชน์ หากยังคิดจะมาต่อต้านทางการอีก ก็คงหนีไม่พ้นการถูกผู้คนดูแคลน!

ในเมื่อทำอะไรไม่ชอบธรรม ไร้ซึ่งความโปร่งใสแล้ว จะเติบโตต่อไปได้อย่างไร?

หลี่ฟู่ดีใจจนเนื้อเต้น เขาโผเข้าอุ้มเหลียนฟางโจวแล้วหมุนไปรอบๆ หลายรอบ พอวางนางลงก็หอมแก้มฟอดใหญ่พร้อมหัวเราะร่วน “น้องหญิงคนดี! ความคิดนี้ดีจริงๆ ดีเหลือเกิน!”

เหลียนฟางโจวหัวเราะคิกคักพลางเลิกคิ้วขึ้น ดวงตาคู่งามฉายแววเจ้าเล่ห์เล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า “ภรรยาของท่านน่ะไม่เคยทำเรื่องที่ตัวเองเสียเปรียบหรอกนะ! ถึงเวลานั้น ไม่ว่าคนของข้าจะลงไปรับซื้อผลผลิตอะไร ขอเพียงราคาเป็นธรรมและไม่ต่ำกว่าเจ้าอื่น ท่านพี่คิดว่าชาวบ้านจะพิจารณาขายให้ข้าเป็นลำดับแรกไหมล่ะ?”

หลี่ฟู่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเสียงดังพลางส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ “เอาเถอะ! เรื่องการบริหารงานทั่วไปข้าสู้เจ้าไม่ได้จริงๆ ตระกูลเติ้งช่างน่ารังเกียจ ถึงตอนนั้นคงมีเรื่องให้พวกเขาต้องร้องไห้กันระงมแน่!”

เหลียนฟางโจวแค่นเสียงเย็นชา “ทำไมต้องรอถึงตอนนั้นเล่า? ปีนี้แหละข้าจะทำให้ตระกูลเติ้งสูญเสียพลังจนบอบช้ำสาหัสและไม่มีวันลุกขึ้นมาได้อีก! เมื่อถึงเวลานั้น หึ... มันจะเป็นวันสิ้นโลกของตระกูลเติ้ง!”

"กำแพงล้มทุกคนรุมผลัก" (เมื่อคนล้มก็มีคนรอซ้ำเติม) ยิ่งตระกูลเติ้งกุมอำนาจเส้นทางการค้ามาหลายปี ทำเรื่องโหดร้ายไร้ความเมตตาไว้ไม่น้อย ศัตรูที่พวกเขาสร้างไว้ก็มีมหาศาล

หากตระกูลเติ้งดวงกุดเมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าจะมีคนกี่มากน้อยที่รุมกระโจนเข้าใส่เพื่อฉีกทึ้ง! แค่คนละคำสองคำก็คงจะกัดจนตระกูลเติ้งตายสนิทแล้ว! ไม่จำเป็นต้องให้นางลงมือซ้ำด้วยซ้ำ!

เมื่อหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่จะหายไปอย่างกะทันหันเช่นนี้ หลี่ฟู่ย่อมเห็นพ้องด้วย เขาเพียงกำชับยิ้มๆ ว่า “ระวังพวกมันจะหมาจนตรอกทำอะไรบ้าๆ ด้วยล่ะ เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี!”

“ข้าไม่กลัวหรอก!” เหลียนฟางโจวยิ้มหวาน “ก็ข้ามีท่านคอยหนุนหลังอยู่นี่นา!”

ทั้งคู่สบตากันแล้วหัวเราะออกมาพร้อมกัน

กล่าวถึงตอนที่หลี่ฟู่เดินทางออกจากเมืองหนานไห่ไปพร้อมกับมือปราบหลีและสองพ่อลูกตระกูลฝู เช้าวันที่สอง เหลียนฟางโจวก็ให้เซียวมู่คัดเลือกชายหนุ่มที่วรยุทธ์ดีและเฉลียวฉลาดสองคนมุ่งหน้าไปยังบ้านตระกูลเติ้งทันที โดยอ้างว่าต้องมาเฝ้าดูใต้เท้าเติ้งคัดลอก "กฎหมายต้าโจว" เพราะใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลกำลังรอตรวจอยู่!

ใต้เท้าเติ้งโกรธจนแทบคลั่ง เขาปั้นหน้ายักษ์กล่าวอย่างเย็นชาว่า “ต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนั้น คำมั่นที่ข้าให้ไว้ว่าจะรับโทษข้าจะบิดพริ้วได้อย่างไร? ใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลหมายความว่าอย่างไรกันแน่? ไว้ข้าคัดเสร็จแล้วจะให้คนส่งไปเอง พวกเจ้ากลับไปเถอะ! ตระกูลเติ้งบ้านช่องคับแคบ ไม่กล้าต้อนรับพวกเจ้าทั้งสองคน!”

ชายทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนที่คนหนึ่งจะกล่าวด้วยรอยยิ้มยียวนว่า “ใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลหวังดีแท้ๆ จะได้ช่วยประหยัดแรงคนรับใช้ในบ้านท่านเติ้งไม่ต้องเดินเท้าไปส่ง ใต้เท้าเติ้งพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงกันขอรับเนี่ย? สงสัยจะมองใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลในแง่ร้ายเกินไปหน่อยมั้งขอรับ!”

ชายอีกคนหัวเราะพลางกล่าวเสริม: “ในเมื่อใต้เท้าเติ้งไม่ต้อนรับให้พวกเราอยู่ต่อ พวกเราพี่น้องก็คงไม่หน้าด้านอยู่ให้รำคาญใจหรอกจริงไหม? เอาเถอะ! ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราไปก็ได้!”

ใต้เท้าเติ้งแค่นเสียงเย็นในใจ ทว่าลมหายใจของเขายังไม่ทันได้ผ่อนคลายลงจนสุด ก็ได้ยินชายคนเดิมพูดกลั้วหัวเราะต่อไปว่า: “พวกเราจะไปยืนรอที่หน้าประตูจวนตระกูลเติ้งแทนก็แล้วกัน! ใต้เท้าเติ้งขอรับ ถัดจากหน้าประตูจวนไปสักสามศอก คงไม่ใช่เขตที่ดินของตระกูลเติ้งแล้วกระมัง พวกเราพี่น้องยืนตรงนั้นคงไม่เกะกะสายตา หรือทำให้ท่านรำคาญใจหรอกนะ?”

“พวกเจ้า!” ใต้เท้าเติ้งแผดเสียงด่า: “รังแกกันเกินไปแล้ว!”

ชายสองคนนี้สวมชุดเครื่องแบบขุนนางเต็มยศ ที่เอวคาดดาบประจำตำแหน่ง หากทั้งคู่ไปยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูจวนตระกูลเติ้ง คอยจ้องมองคนเข้าออกตาไม่กะพริบ ชาวบ้านที่ผ่านไปมาจะคิดอย่างไร?

เรื่องที่เขาถูกใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลสั่งลงโทษให้คัดกฎหมายต้าโจวมิประกาศให้รู้กันทั่วเมืองหรอกหรือ?

นั่นมันเรื่องตลกขายหน้าครั้งใหญ่เชียวนะ!

เมื่อเห็นใต้เท้าเติ้งน้ำท่วมปาก ทหารคนสนิททั้งสองก็ยังคงยิ้มแย้มท่าทางใจดี ทั้งคู่แสร้งปรึกษากันแล้วทำท่าจะประสานมือคำนับลาเพื่อจากไป

ใต้เท้าเติ้งไม่มีทางเลือก ได้แต่ปั้นหน้าขรึมสั่งเสียงเย็น: “ช้าก่อน!”

เขาพยายามสะกดกลั้นความเดือดดาลในอก เค้นเสียงพูดออกมาทีละคำ: “พวกเจ้าสองคน... อยู่ต่อเถอะ! ใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลหวังดีเช่นนี้ ผู้น้อยมิกล้าทำให้เสียน้ำใจ!”

ทหารทั้งสองหัวเราะร่วน คนหนึ่งพูดว่า: “ตกลง! นี่ใต้เท้าเติ้งเป็นคนพูดเองนะ ถึงตอนนั้นอย่ามาบ่นรำคาญพวกเราก็แล้วกัน!”

“ใช่แล้วๆ!” อีกคนเสริม “ถ้าท่านรำคาญพวกเรา บอกคำเดียวพวกเราจะไปทันที ไม่โอ้เอ้แม้แต่เสี้ยวนาทีเดียว!”

ใต้เท้าเติ้งแค่นเสียงฮึ สะบัดชายเสื้อเดินหนีไป

ใครจะรู้ว่า ชายสองคนนี้ไม่เพียงแต่เดินตามมาเท่านั้น แต่ยังทำตัวเป็นเงาตามตัวก้าวต่อก้าว! แบบนี้เขาจะทนได้อย่างไร?

จะเชิญไปจิบชาที่ห้องโถงหรือ? เสียใจด้วย พวกเขาไม่ดื่ม แต่ทำท่าจะเดินไปยืนเฝ้าที่ประตูบ้านแทน!

ใต้เท้าเติ้งแทบจะสติแตก หลังจากต่อรองกันอยู่พักใหญ่ ทั้งสองจึงยอมถอยมายืนเฝ้าอยู่ที่หน้าห้องหนังสือแทน ทำหน้าที่เป็น "เทพทวารบาล" (ทวารบาล) ประจำประตู

ใต้เท้าเติ้งไม่ได้รู้สึกยินดีกับเทพทวารบาลสององค์นี้เลยแม้แต่นิดเดียว เพราะมีพวกเขาอยู่ เรื่องธุรกิจการค้าหลายอย่างเขาจึงไม่สามารถจัดการได้ถนัดมือ!

ยิ่งมองไปที่กองกฎหมายต้าโจวพะเนินเทินทึก เขาก็ยิ่งรู้สึกหนังหัวชาหนึบ!

แม้จะสั่งให้พวกหลงจู๊และพ่อบ้านช่วยคัดแยกไปส่วนใหญ่แล้ว แต่ที่เหลืออยู่ก็ยังนับว่ามหาศาล ไหนจะต้องเจียดเวลาไปจัดการธุระที่ค้างคาในแต่ละวันอีก ดูทรงแล้วเขาคงต้องใช้เวลาคัดไม่ต่ำกว่ายี่สิบวันถึงจะเสร็จสิ้น!

ทว่าเขาหารู้ไม่ว่า ในช่วงเวลาสิบวันนี้ คนของเหลียนฟางโจวได้เดินทางไปทั่วทั้งสามสิบหัวเมืองของมณฑลหนานไห่ และได้วางแผนเตรียมการทุกอย่างไว้พร้อมสรรพเพื่อรอจัดการเขาโดยเฉพาะ!

สภาพอากาศทางใต้เริ่มอบอุ่นเร็วขึ้น ในช่วงตรุษจีนต้นไม้ใบหญ้าก็เริ่มแตกยอดอ่อน มองไปไกลๆ เห็นเงาสีเขียวจางๆ จากต้นหลิวริมน้ำ

พอผ่านพ้นเทศกาลหยวนเซียว ตามขุนเขาที่โดนแดด ดอกกุหลาบพันปี ดอกสาลี่ ดอกไหน่ และดอกท้อ ต่างก็พากันบานสะพรั่งชูช่ออย่างละลานตา ยามเดินทางผ่านขุนเขาจะเห็นท่ามกลางความเขียวขจีนั้นมีกลุ่มดอกไม้สีขาวราวหิมะ สีแดงดั่งไฟ และสีเหลืองทองอร่ามดูงดงามจับตายิ่งนัก

พอเข้าสู่ปลายเดือนอ้าย โลกทั้งใบที่มองเห็นก็เต็มไปด้วยบรรยากาศอันรุ่งโรจน์ของฤดูวสันต์!

ท่ามกลางแสงแดดอันอบอุ่น ทุกสิ่งดูมีชีวิตชีวาและเปี่ยมด้วยพลัง เกษตรกรเริ่มลงมือเพาะปลูก ที่ดินและภูเขาผืนใหญ่ถูกพลิกหน้าดินเพื่อรอการหว่านไถในช่วงปลายเดือนยี่ถึงต้นเดือนสาม กลิ่นหอมของดินอบอวลไปทั่วชั้นบรรยากาศ

ทุกปีในช่วงเดือนยี่และเดือนสาม เป็นช่วงแรกของการเก็บเกี่ยว "ของป่า" ในมณฑลหนานไห่ ทั้งสมุนไพรที่เก็บสะสมมาตลอดฤดูหนาวอย่าง โพเรีย (ฝูหลิง), โสมคน (ไท่จื่อเซิน), เห็ดหูหนูขาว, ถั่งเช่าสีทอง (สือหู), โหงวบี่จี (อู่เว่ยจื่อ), เทียนชี, เทียนหม่า, เห็ดหลินจือ รวมถึงของป่าที่เริ่มงอกในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิอย่างเห็ดนานาชนิด หูหนู และหน่อไม้แห้ง ซึ่งล้วนเป็นสินค้าที่ตลาดมีความต้องการสูงมาก

ในปีก่อนๆ ส่วนแบ่งผลประโยชน์ชิ้นใหญ่ย่อมถูกตระกูลเติ้งกว้านซื้อ โดยรับซื้อต่อเป็นทอดๆ จากตลาดตามหมู่บ้านและตำบลเล็กๆ จากนั้นจึงนำมาคัดแยก บรรจุลงหีบห่อ และขนส่งออกนอกมณฑลหนานไห่ทางกองเรือหรือขบวนม้า เพื่อนำไปขายตามเมืองต่างๆ ในอาณาจักรต้าโจวเพื่อเก็งกำไรจากส่วนต่างราคา

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1264 ชี้ทางรอด

 

บทที่ 1264 ชี้ทางรอด

“ดี!” เสียงหัวเราะร่วนดังมาจากหลังฉากกั้นอีกครั้ง ก่อนที่น้ำเสียงจะกดต่ำลงและกล่าวอย่างเด็ดขาดว่า: “เวลานี้ เจ้าไม่ควรอยู่ในเมืองเฉวียนโจวต่อไป แต่เจ้าควรออกทะเล”

“ออกทะเล?” ฝูเว่ยชะงักไป

“ใช่!” เสียงนั้นกล่าวต่อ “ไปที่เกาะหุยเฟิง ตามหาผังอวี้หลง! ขอเพียงเจ้าเสนอผลประโยชน์ให้มากพอ เขาต้องยอมให้เจ้าใช้งานแน่! หากแม้แต่ผังอวี้หลงคนเดียวเจ้ายังโน้มน้าวไม่ได้ ก็จงกระโดดทะเลตายไปเสียเถอะ อย่าได้เพ้อฝันเรื่องล้างแค้นอีกเลย!”

ฝูเว่ยสะอึก นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยถาม: “ท่าน... เป็นใครกันแน่? เหตุใดท่านถึงรู้... ถึงรู้เรื่องนี้—”

เกาะหุยเฟิงเป็นเกาะที่ตั้งอยู่ห่างจากท่าเรือเฉวียนโจวไปราว 50 ไมล์ทะเล ตัวเกาะมีขนาดค่อนข้างใหญ่ มีเทือกเขาสลับซับซ้อน ภูมิประเทศยากแก่การเข้าถึง มีทั้งป่าลึกทึบ หน้าผาสูงชัน ขุนเขา และหุบเขา

ที่วิเศษที่สุดคือสามด้านของเกาะล้วนเป็นหน้าผาชัน มีเพียงด้านเดียวที่ติดทะเล จึงง่ายต่อการป้องกันและยากต่อการโจมตี

บนเกาะนั้นเป็นที่ซ่องสุมของกลุ่มโจรสลัดหลายร้อยคน ซึ่งมักจะปล้นชิงเรือสินค้าที่แล่นผ่านไปมา ทางการมณฑลหนานไห่เคยส่งทหารไปปราบปรามหลายครั้ง ทว่าล้วนจบลงด้วยความพ่ายแพ้

การปราบปรามครั้งล่าสุดเกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อน หลังจากนั้นก็ไม่มีใครหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดถึงอีกเลย

โจรสลัดเหล่านี้มีชีวิตที่มั่งคั่งจากการปล้นเรือสินค้า และปกติจะไม่ค่อยขึ้นบกมาปล้นสะดมตามหัวเมืองชายฝั่ง จึงถือว่าต่างคนต่างอยู่สืบต่อกันมา

ส่วนเรือสินค้าที่ถูกปล้น ก็ได้แต่ต้องยอมรับคราวซวยของตนเองไป!

ฝูเจียเยว่เคยผูกมิตรกับผังอวี้หลงและไห่หม่า สองหัวหน้าใหญ่แห่งเกาะหุยเฟิง โดยส่งส่วยเป็นเงินทอง ข้าวของ และหญิงงามนับสิบคนให้ทุกปี เพื่อแลกกับการรับรองความปลอดภัยให้กองเรือของตระกูลฝู

เรื่องนี้ถือเป็นความลับสุดยอดของตระกูลฝู นอกจากฝูเว่ยและอนุเจิ้งแล้ว ก็มีเพียงหลงจู๊อาวุโสที่ไว้ใจได้เพียงสองสามคนเท่านั้นที่ล่วงรู้

ทว่าในตอนนี้ หลงจู๊อาวุโสเหล่านั้นได้กลายเป็นวิญญาณใต้คมดาบของฝูลี่ไปหมดแล้ว จึงเหลือเพียงฝูเว่ยเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้

ในนาทีนี้ เมื่อได้ยินชื่อที่คุ้นเคยหลุดออกมาจากปากคนแปลกหน้าอย่างชัดถ้อยชัดคำ ฝูเว่ยจะไม่ตกใจได้อย่างไร?

คนหลังฉากกั้นแค่นเสียงเย็นชา: “นั่นไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องยุ่ง และไม่จำเป็นต้องถามมากความ! เจ้ารีบไปหาเขาเสียจะดีกว่า!”

ที่ฝูเว่ยถามออกไปก็เพราะความตื่นตระหนกจนลืมตัว เขาหยั่งรู้อยู่แล้วว่าในเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมแม้แต่จะปรากฏตัวให้เห็นหน้า มีหรือจะยอมอธิบายเรื่องนี้ให้เขาฟัง?

เขาจึงไม่ถือสาท่าทางของคนผู้นั้น ได้แต่ยิ้มขื่นแล้วกล่าวว่า: “การหนีออกจากเมืองเฉวียนโจวนั้นข้าพอจะทำได้ แต่ออกทะเล—”

เขาทอดถอนใจ: “มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น! ตอนนี้ข้าไม่มีทั้งเรือ ไม่มีทั้งคน! จะออกทะเลได้อย่างไร!”

“ส่งพระก็ต้องส่งให้ถึงประจิม (ช่วยแล้วต้องช่วยให้ถึงที่สุด)” คนหลังฉากกั้นกล่าว “ทั้งเรือและคน ข้ามีเตรียมไว้หมดแล้ว! ข้าจะส่งคนให้เจ้าอีกสองคน เจ้าจงเรียกใช้พวกเขาได้ตามสบาย! เรื่องนี้มิควรล่าช้า ข้าเห็นว่าส่งเจ้าไปคืนนี้เลยเป็นอย่างไร?”

ในเมื่อมีเป้าหมายแล้ว ฝูเว่ยเองก็ปรารถนาจะหนีไปจากเมืองเฉวียนโจวโดยเร็วที่สุด เขาพยักหน้าทันทีโดยไม่ลังเล: “ทุกอย่างสุดแท้แต่ท่านจะจัดการ!”

คนผู้นั้นหัวเราะร่วน เสียงฝีเท้าเดินห่างออกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งจากไป

จากนั้นมีชายวัยประมาณ 24-25 ปี หน้าตาธรรมดาสองคน สวมชุดสีฟ้าทะมัดทะแมงเดินออกมาจากหลังฉากกั้น พวกเขาโค้งกายประสานมือให้ฝูเว่ยแล้วกล่าวว่า: “ผู้น้อย หมิงซาน (หมิงอู่) คารวะนายน้อย เชิญนายน้อยตามพวกเรามา!”

ฝูเว่ยรู้ได้ทันทีว่าชายสองคนนี้คือคนที่คนผู้นั้นมอบให้ตนไว้ใช้งาน เขานึกอยากจะถามถึงที่มาที่ไปของทั้งคู่ แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ... จะถามไปทำไมเล่า? หากคนผู้นั้นคิดจะทำร้ายเขา คงไม่ลำบากทำเรื่องยุ่งยากขนาดนี้!

เขาพยักหน้าแล้วลุกขึ้นจากพื้น เดินตามชายทั้งสองคนนั้นไป...

ภายในห้องหรูหราลึกเข้าไปในเรือนหลังที่สอง ชายคนหนึ่งนั่งพิงตั่งอยู่อย่างเกียจคร้าน หลังจากฟังลูกน้องรายงานการจัดแจงเรียบร้อยแล้ว เขาก็ยิ้มเย็นพลางโบกมือสั่งการ: “จัดการตามนี้แหละ! เรื่องทางนี้จบเร็วก็ดี ข้าจะได้กลับเมืองหนานไห่เสียที! ฮ่าๆ น่าสนใจจริงๆ นึกไม่ถึงเลยว่าในเมืองเฉวียนโจวจะมีงิ้วฉากใหญ่ให้ชมเช่นนี้!”

ชายผู้นี้คือเหลียงจิ้นนั่นเอง

ความจริงแล้ว เขาไม่ได้รู้หรอกว่าการกลับมาของฝูลี่เกี่ยวข้องกับหลี่ฟู่หรือไม่ ที่เขาปั้นน้ำเป็นตัวบอกฝูเว่ยไปแบบนั้น ก็เพื่อจงใจป้ายสี เพราะอยากจะสร้างศัตรูเพิ่มให้หลี่ฟู่อีกสักคน!

หากฝูเว่ยสามารถโน้มน้าวผังอวี้หลงและไห่หม่า กลุ่มโจรสลัดที่โหดเหี้ยมพวกนั้นได้สำเร็จ ในอนาคตยามที่เขาต้องจัดการกับหลี่ฟู่ เขาก็จะมีขุมกำลังเพิ่มขึ้นอีกแรง มีแต่ได้กับได้!

ต่อให้ฝูเว่ยพ่ายแพ้ เขาก็ไม่มีอะไรจะเสีย!

อีกอย่าง ฝูลี่เจ้าบ้านคนใหม่ของตระกูลฝูมีนิสัยใจคออย่างไรก็ยังมองไม่ออกในช่วงเวลาอันสั้น การเก็บฝูเว่ยไว้เผื่อว่าในอนาคตจะมีประโยชน์ก็ไม่เลว หากไร้ประโยชน์เมื่อไหร่ จะกำจัดทิ้งทีหลังก็ไม่ใช่เรื่องยาก!

สรุปสั้นๆ คือ เหลียงจิ้นคนนี้ไม่มีทางยอมขาดทุนเด็ดขาด!

ทางด้าน หลี่ฟู่ เมื่อกลับถึงเมืองหนานไห่ ก็นำโฉนดที่ดินฉบับหนึ่งมอบให้กับ เหลียนฟางโจว พร้อมรอยยิ้ม: “น้องหญิงจะเริ่มทำนาทำไร่อีกแล้วหรือ? ไม่รู้ว่าคราวนี้อยากจะปลูกอะไร? ตลอดทางที่ข้าไปมา เห็นในมณฑลหนานไห่มีหลายแห่งปลูกฝ้ายกันไม่น้อย น้องหญิงสนใจเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า?”

“ไม่ใช่สักหน่อย! ข้าจะไปแย่งกิจการของอาเจ๋อได้ยังไงกัน!” เหลียนฟางโจวส่ายหน้าพลางแย้มยิ้มขณะคลี่โฉนดที่ดินในมือออก ก่อนจะอุทานด้วยความตกใจ: “ตำบลเฟินเจี้ย เมืองฝูโจว? เนื้อที่หกพันหมู่! ทำไมมันเยอะขนาดนี้!”

คราวก่อนนางเล็งที่ดินผืนหนึ่งในจางโจวไว้ ขนาดประมาณพันสามพันสี่ร้อยหมู่ แต่พอสืบทราบว่าเป็นของตระกูลฝู จึงต้องตัดใจไปอย่างน่าเสียดาย

พอตระกูลฝูเปลี่ยนมือมาเป็นของฝูลี่ นางก็เริ่มมีความคิดอยากจะลองถามซื้อที่ดินผืนนั้นดู

ใครจะรู้ว่าฝูลี่กลับมอบที่ดินในฝูโจวให้ แถมยังผืนใหญ่ขนาดนี้

หลี่ฟู่หัวเราะ: “ฝูลี่คนนี้น่าสนใจทีเดียว เขาบอกว่าในเมื่อฮูหยินใช้เส้นทางการค้าสายฝูโจวอยู่แล้ว หากเอาที่ดินในจางโจวจะดูไกลไปนิด พอดีตระกูลฝูมีที่ดินอยู่ที่ตำบลเฟินเจี้ย ห่างจากตัวเมืองฝูโจวไม่ถึงยี่สิบลี้ เลยยกให้ฮูหยินเสียเลย! ข้าส่งคนไปดูมาแล้ว เป็นที่ราบลุ่มผืนสวยเชียวล่ะ สะดวกกว่าที่จางโจวจริงๆ”

เหลียนฟางโจวยิ้มออกมาด้วยความซาบซึ้ง: “มิน่าล่ะ ใครๆ ถึงอยากเป็นขุนนาง! นึกถึงตอนที่เรายังอยู่หมู่บ้านต้าฟาง กว่าจะบุกเบิกที่ดินรกร้างได้สักนิดต้องลำบากแทบแย่ แต่ตอนนี้ดีเหลือเกิน แค่ขยับปาก ที่ดินชั้นดีหลายพันมู่ก็ตกมาอยู่ในมืออย่างได้เปล่าเสียแล้ว!”

คำพูดของนางทำให้หลี่ฟู่หัวเราะตามไปด้วย ก่อนจะเย้าต่อ: “ในเมื่อเขาให้มา เจ้าก็รับไว้เถอะ! ที่ดินไม่กี่พันหมู่ราคาแค่ไม่กี่หมื่นตำลึงเงิน สำหรับตระกูลฝูแล้ว กำไรจากการเดินเรือแค่เที่ยวเดียวก็มากกว่านี้แล้ว ไม่นับเป็นอะไรได้!” เขาถามต่ออย่างขำๆ: “อืม พูดถึงเรื่องบุกเบิกที่ดิน น้องหญิงยังอยากทำอยู่อีกไหม? ในมณฑลหนานไห่มีภูเขาและที่ดินรกร้างไร้เจ้าของตั้งมากมาย สามีของเจ้าก็มีทหารในสังกัดล้นหลาม เจ้าอยากจะบุกเบิกเท่าไหร่ก็สั่งได้เลย!”

“ไม่เอาหรอก!” เหลียนฟางโจวส่ายหน้า ทำท่าทางจริงจัง: “ตอนนี้ข้าไม่มีความสนใจเรื่องบุกเบิกที่ดินรกร้างแม้แต่นิดเดียว จะลำบากไปทำไม? ในเมื่ออยากได้ที่ดิน แค่ขยับปากนิดเดียวก็ได้มาแล้วนี่นา!”

พูดจบทั้งสองคนก็หัวเราะร่วนออกมาพร้อมกัน!

หลังจากหยอกล้อกันครู่หนึ่ง เหลียนฟางโจวก็ปรับสีหน้าเป็นจริงจัง: “ที่ดินหกพันหมู่นี้ ข้ากะจะปลูก อ้อย มณฑลหนานไห่ที่ดินกว้างขวางแต่ประชากรเบาบาง ที่ดินเยอะขนาดนี้ เห็นทีข้าต้องรีบสั่งคนให้รับสมัครคนงานเป็นการด่วนเสียแล้ว เดี๋ยวจะถึงเวลาปลูกไม่ทันการ”

“ปลูกอ้อย? มีประโยชน์อะไรหรือ?” หลี่ฟู่อุทาน “อ้อ” คำหนึ่งก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“...” เหลียนฟางโจวมองหน้าหลี่ฟู่ที่ดูงุนงงจริงๆ จนต้องยอมรับชะตากรรมอธิบายให้ฟัง: “ก็เอาไปทำน้ำตาลไงคะ ขนมหวานที่เรากินกันทุกวันนี้ นอกจากน้ำผึ้งกับน้ำตาลมอลต์แล้ว พื้นฐานก็หนีไม่พ้นน้ำตาลทรายจากอ้อยทั้งนั้น! ข้าให้คนไปสืบดูแล้ว ระดับการทำน้ำตาลของที่นี่ถือว่ายังล้าหลังมาก ข้าส่งข้อมูลที่เกี่ยวข้องพร้อมข้อเสนอแนะในการปรับปรุงให้คนขี่ม้าเร็วไปส่งให้พ่อบ้านซูแล้ว เชื่อว่าพ่อบ้านซูจะสามารถปรับปรุงกระบวนการผลิตได้ทัน พอถึงเดือนเก้าเดือนสิบที่อ้อยแก่จัด ก็จะสามารถใช้งานได้ทันที!”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1263 ฝูเว่ยหายตัวไป

 

บทที่ 1263 ฝูเว่ยหายตัวไป

“ฝูเว่ยคนนั้นหายตัวไปแล้ว!” ซินสือซานเหนียงกล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนรนและโกรธจัด “หลู่ซานกับหลู่อู่ที่เราส่งไปสะกดรอยตามเขาถูกคนตีจนสลบอยู่ในตรอก ฝูเว่ยหนีไปได้แล้ว!”

“อะไรนะ!” ครั้งนี้ฝูลี่ตกใจสุดขีดจริงๆ เขารีบถามว่า “ส่งคนออกไปตามหาหรือยัง?”

ซินสือซานเหนียงถลึงตาใส่เขาพลางว่า “เรื่องนี้ยังต้องให้บอกอีกหรือ! พอหลู่ซานกับหลู่อู่กลับมารายงาน ข้าก็รู้ว่าเรื่องไม่ชอบมาพากล รีบส่งคนออกไปค้นหาทั่วเมืองทันที! แต่จนถึงป่านนี้ก็ยังไม่มีวี่แวว!”

นางบ่นออกมาอย่างอดไม่ได้ว่า “ข้าบอกแล้วไงว่าตัดหญ้าต้องถอนรากถอนโคน เมื่อคืนควรจะส่งคนไปปลิดชีพมันเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว เห็นไหมล่ะ! เจ้านี่มันเจ้าเล่ห์นัก เผลอแป๊บเดียวก็ปล่อยให้มันหนีไปได้!”

ฝูลี่ส่ายหน้ายิ้มขื่น พลางทอดถอนใจ “เจ้าคิดว่าข้าไม่อยากฆ่ามันให้จบๆ ไปหรือ? แต่นี่คือเมืองเฉวียนโจว หากมันตายที่นี่ พวกเราย่อมเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง แล้วพวกคนรับใช้ในบ้าน เหล่าหลงจู๊ หุ้นส่วนในตระกูล หรือคนอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับตระกูลฝูจะมองพวกเราอย่างไร? ตอนนี้รากฐานพวกเรายังไม่มั่นคง ทนรับความวุ่นวายไม่ได้ การสร้างปัญหาเพิ่มขึ้นมาอาจไม่ใช่เรื่องดี!”

ซินสือซานเหนียงโบกมืออย่างรำคาญ คิ้วขมวดมุ่น “ฟังแล้วปวดหัวชะมัด! เรื่องหยุมหยิมพวกนี้มันน่ารำคาญที่สุด นั่นก็ไม่ได้นี่ก็ไม่ได้ ไม่เห็นจะสะใจเหมือนตอนอยู่บนเขาเลย! เอาเถอะ ในเมื่อเจ้าบอกว่าไม่ได้ก็คงมีเหตุผลของเจ้า ข้าก็แค่บ่นไปอย่างนั้นเอง แล้วตอนนี้เจ้าคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป?”

“ไม่ต้องรีบร้อน” ฝูลี่หัวเราะเย็นชา กล่าวอย่างไม่สะทกสะท้าน “สองพ่อลูกตระกูลฝูบริหารงานในเฉวียนโจวมาตั้งยี่สิบกว่าปี จะไม่มีไพ่ตายในมือเลยหรือ? ข้าไม่เชื่อหรอกว่าคนเป็นๆ ทั้งคนจะหายวับไปกับตาได้! สั่งให้คนของเราค้นหาอย่างละเอียด ต้องหาเจอแน่! หากในเมืองเฉวียนโจวหาไม่เจอ ก็ให้ไปสืบตามเมืองรอบๆ ข้าไม่เชื่อว่าในช่วงเวลาสั้นๆ แบบนี้มันจะหนีไปซ่อนตัวที่ไหนได้ไกล!”

ซินสือซานเหนียงยิ้มออกมาได้ในที่สุด “ก็แค่ไอ้เด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่ง จะมีปัญญาพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้เชียวหรือ! ถ้าหาไม่เจอจริงๆ ก็ช่างมันเถอะ!”

“แม้จะพูดเช่นนั้น แต่การเหลือภัยความมั่นคงไว้ก็ไม่ดีอยู่ดี ต้องให้คนกำชับให้รอบคอบกว่านี้!” ฝูลี่ฝืนยิ้ม

“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว!” ซินสือซานเหนียงยิ้มตอบ

ฝูลี่ไม่ได้กล่าวอะไรต่อ แต่ในใจกลับรู้สึกไม่สงบ: ไอ้สุนัขรับใช้ฝูเว่ยเอ๋ย ข้าดูแคลนเจ้าเกินไปจริงๆ!

เมื่อนึกถึงคำเตือนของหลี่ฟู่ เขาก็ยิ่งรู้สึกเจ็บใจ แม้ตอนนั้นเขาจะระวังตัวขึ้นมาบ้าง แต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจอย่างจริงจัง มิฉะนั้นคงไม่ส่งคนไปสะกดรอยตามแค่สองคนหรอก

ถึงแม้หลู่ซานกับหลู่อู่จะฉลาดหลักแหลม มีไหวพริบ และมีฝีมือในการสะกดรอยตามที่ยอดเยี่ยมก็ตาม...

เขาลังเลใจอยู่ครู่หนึ่งว่าจะบอกเรื่องนี้กับหลี่ฟู่ดีหรือไม่? หลังจากสู้กับความรู้สึกภายในใจ เขาก็ตัดสินใจว่า “ยังไม่บอกจะดีกว่า”

หากเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยังจัดการไม่ได้ ใต้เท้าหลี่จะมองเขาอย่างไร?

ดังนั้นตอนนี้ ไม่ว่าจะต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจหรือจ่ายค่าตอบแทนเท่าไหร่ เขาต้องลากตัวฝูเว่ยกลับมาให้ได้!

ความจริงแล้ว ฝูลี่ไม่ได้ดูถูกฝูเว่ยเสียทีเดียว ฝูเว่ยเป็นลูกเศรษฐีที่เติบโตมาบนกองเงินกองทอง ไม่เคยผ่านการเคี่ยวกรำด้วยตัวคนเดียวจริงๆ หากเทียบกับพ่อของเขาแล้ว ฝีมือยังห่างชั้นกันอยู่มาก

แม้ฝูเจียเยว่จะมีมิตรสหายที่ตายแทนกันได้อยู่บ้าง แต่ฝูเว่ยที่คิดว่าตนเองมองทะลุถึงธาตุแท้และความเย็นชาของมนุษย์แล้ว มีหรือจะไปขอความช่วยเหลือจากคนพวกนั้น?

หลังจากส่งแม่และภรรยาไปแล้ว เขาก็มีเป้าหมายเดียว: ฆ่าฝูลี่เพื่อล้างแค้น!

ส่วนพ่อที่อยู่ในคุก เขาไม่ได้คิดถึงเลย เพราะเขานึกไม่ออกว่าจะทำอย่างไรได้! ส่วนท่านย่า ยิ่งไม่ต้องพูดถึง!

เขาต้องการเพียงแก้แค้น ขอแค่ได้ฆ่าฝูลี่ ต่อให้เขาต้องตายเขาก็ถือว่ากำไรแล้ว! การต้องอยู่อย่างต่ำต้อยและสูญเสียทุกอย่าง สู้ตายไปเสียยังดีกว่า!

ใครจะรู้ว่า วันนี้ขณะเดินอยู่ในตรอก กลับถูกจู่โจมกะทันหัน ท้ายทอยถูกฟาดอย่างแรงจนไม่รู้เรื่องรู้ราวแล้วสลบพับไป!

เมื่อฝูเว่ยฟื้นขึ้นมา เขาพบว่าตนเองอยู่ในห้องที่แปลกตา ห้องนั้นสะอาดสะอ้าน ตกแต่งอย่างเป็นระเบียบ มีม่านพริ้วไหว เบื้องหน้าคือฉากกั้นไม้ดำขนาดใหญ่แกะสลักรูปเสือโคร่งลงจากเขา

“ฟื้นแล้วหรือ?” ขณะที่เขาพยายามยันกายลุกขึ้นจากพรมสีแดงเข้ม เสียงทุ้มแหบพร่าก็ดังมาจากหลังฉากกั้น

“แกเป็นใคร! ต้องการอะไร!” ฝูเว่ยจ้องเขม็งไปยังเงาร่างที่เลือนรางหลังฉากกั้นพลางตวาด “แกเป็นคนของไอ้โจรชั่วฝูลี่ส่งมาใช่ไหม! ในเมื่อตกอยู่ในมือพวกแกแล้ว จะฆ่าจะแกงก็ตามใจ แต่อย่ามาเล่นแง่ทำเป็นภูตผีปีศาจกับข้า!”

เสียงหัวเราะทุ้มกังวานดังรอดออกมาจากหลังฉากกั้น ชายผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันว่า “มิน่าล่ะ ถึงได้ถูกคนที่หายสาบสูญไปยี่สิบปีสยบจนพ่ายแพ้ยับเยินเพียงกระบวนท่าเดียว อย่างเจ้าน่ะหรือจะล้างแค้น หึๆ ช่างฝันเฟื่องนัก! แม้แต่ถูกคนสะกดรอยตามจับตาดูทุกฝีก้าวอยู่ข้างหลังยังไม่รู้ตัวเลย! ถ้าข้าเป็นเจ้า สู้รีบตายไปเสียให้พ้นๆ ยังจะดูดีกว่า!”

“แก!” ฝูเว่ยทั้งตกใจทั้งโกรธ เมื่อได้ยินว่าถูกสะกดรอยตามมาตลอด เขาก็อดไม่ได้ที่จะเหงื่อกาฬไหลซึมด้วยความหนาวสั่น

เขาพยายามสะกดกลั้นความตื่นตระหนกและความโกรธเคืองในใจ ก่อนจะเอ่ยถามว่า: “ท่าน... เป็นใคร?”

“คนที่จะชี้ทางสว่างให้เจ้า”

ฝูเว่ยแค่นเสียงเหอะ แสดงออกถึงความดูแคลน

ทว่าชายผู้นั้นกลับไม่ถือสา และกล่าวต่อว่า: “หากเจ้าคิดจะหาโอกาสลอบสังหารฝูลี่เพื่อตายตกไปตามกัน ข้าขอเตือนให้เจ้าเลิกหวังเสียเถอะ! ด้วยสภาพของเจ้าในตอนนี้ อย่าว่าแต่จะลงมือเลย แม้แต่จะเข้าใกล้ตัวฝูลี่เจ้ายังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ!”

เขาเว้นจังหวะแล้วหัวเราะหยัน: “เจ้าคิดว่า ฝูลี่ส่งคนตามสะกดรอยเจ้าเพราะเขาว่างงานนักหรือไง? เจ้าคิดว่ามีแค่เจ้าคนเดียวหรือที่อยากเอาชีวิตเขา!”

ฝูเว่ยใจหายวาบ จนเผลออุทานออกมาเบาๆ ใบหน้าพลันซีดเผือดลงทันที

เสียงที่อยู่หลังฉากกั้นยังคงเอ่ยต่อไปอย่างเนิบนาบ: “หลักการตัดหญ้าต้องถอนรากถอนโคนน่ะ เขารู้ซึ้งดียิ่งกว่าท่านย่าหรือท่านพ่อของเจ้าเสียอีก! หึ ในเมื่อตอนนั้นเขาคือปลาที่หลุดรอดมาจากเงื้อมมือท่านย่าของเจ้าไปได้ แล้วเขาจะปล่อยเจ้าไปง่ายๆ ได้อย่างไร?”

ฝูเว่ยแค่นเสียงคำรามด้วยความแค้น พร้อมกับทุบหมัดลงบนพื้น

เสียงหลังฉากกั้นยังคงกล่าวต่ออย่างไม่รีบร้อน: “ข้าสามารถช่วยเจ้าได้ จะชี้ทางเดินที่รุ่งโรจน์ให้เจ้าสักสาย เจ้าเต็มใจจะลองฟังดูหรือไม่?”

ฝูเว่ยเริ่มสงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง เขาพลิกตัวเปลี่ยนมาอยู่ในท่าคุกเข่าตัวตรงแน่วอยู่หน้าฉากกั้น พร้อมกับก้มศีรษะคำนับและกล่าวว่า: “ขอท่านผู้สูงส่งโปรดชี้แนะด้วย! ขอเพียงแค่ได้ล้างแค้น ไม่ว่าต้องให้ทำอะไรข้าก็ยินดี!”

“โอ้?” เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังมาจากหลังฉากกั้น: “เจ้าจะไม่ถามหน่อยหรือว่าเพราะอะไร?”

ฝูเว่ยลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าและกล่าวอย่างเด็ดขาด: “ไม่ถาม! ข้าต้องการเพียงแค่แก้แค้นเท่านั้น!”

คนหลังฉากกั้นหัวเราะร่วนพลางกล่าวว่า: “เจ้าไม่ถาม ข้าก็ต้องบอก เพราะเรามีศัตรูคนเดียวกัน การช่วยเจ้าก็เท่ากับช่วยตัวข้าเอง! ที่ฝูลี่สามารถโค่นพวกเจ้าสองพ่อลูกลงได้ ก็เพราะมีคนหนุนหลัง และคนคนนั้นก็คือ หลี่ฟู่ ผู้ว่าการมณฑลคนใหม่แห่งมณฑลหนานไห่! ในเมื่อมีเขาคอยช่วยเหลืออยู่อย่างลับๆ พวกเจ้าสองพ่อลูกจะมีปัญญาไปสู้ฝูลี่ได้อย่างไร?”

“ใต้เท้าหลี่หรือ?” ฝูเว่ยชะงักไป ดูเหมือนเขาจะยังไม่ค่อยเชื่อถือนัก

ทว่าคนหลังฉากกั้นกลับไม่เสียเวลาถกเถียงในประเด็นนี้ เขาแค่นเสียงกล่าวว่า: “เจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ช่าง! ข้ากับหลี่ฟู่มีหนี้แค้นต่อกัน เจ้าแค่จำไว้ว่า เมื่อวันที่เจ้าชิงตระกูลฝูกลับคืนมาได้ เจ้าจะต้องติดค้างบุญคุณข้าหนึ่งครั้ง! ในภายภาคหน้าหากข้าต้องการให้เจ้าทำสิ่งใด เจ้าห้ามปฏิเสธ!”

“ตกลง!” เดิมทีฝูเว่ยยังมีความระแวงสงสัยอยู่บ้าง เพราะคนคนนี้ประหลาดเกินไป อยู่ๆ ก็มาช่วยเขา—จะใจดีขนาดนั้นเชียวหรือ?

แต่ในเมื่อฝ่ายนั้นบอกว่ามีเรื่องที่จะขอให้เขาทำในภายหลัง ความสงสัยเหล่านั้นก็มลายหายไปทันที!

ฝูเว่ยกล่าวออกมาโดยไม่ลังเล: “ข้าฝูเว่ย ขอสาบานต่อฟ้าดินในวันนี้ หากข้าสามารถชิงตระกูลฝูกลับคืนมาและฆ่าฝูลี่ล้างแค้นได้สำเร็จ ไม่ว่าผู้มีพระคุณจะสั่งการสิ่งใด ข้ายินดีปฏิบัติตามทุกประการ!”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1262 การแก้แค้นต่อเจิ้งอี๋เหนียง

 

บทที่ 1262 การแก้แค้นต่อเจิ้งอี๋เหนียง

 

หลับใหลไปทั้งที่ยังเวียนหัว ทั้งทุกข์ทั้งสุขปะปนในใจไม่รู้ตัว ครั้นลืมตาตื่นอีกที ก็เป็นยามเซินในยามบ่ายแล้ว

เขาค่อย ๆ ลืมตา ขยี้หน้าผากพลางกวาดตามองทุกสิ่งในห้อง แววตาของฝูลี่ค่อย ๆ สว่างสดใสขึ้น ริมฝีปากก็เผลอแย้มยิ้มโดยไม่รู้ตัว

ทุกสิ่งเหล่านี้…เป็นความจริง! มิใช่ความฝัน!

พลันนึกถึงเจิ้งอี๋เหนียง หญิงแพศยาผู้เคยก่อแค้นฝังใจจนถึงกระดูก ฝูลี่สะดุ้งวาบในใจ จึงสั่งคนจัดรถ รีบรุดตรงไปยังวัดประจำตระกูล

เขาต้องเห็นกับตาตนเอง—สภาพอันอัปรีย์ของนางผู้นั้น! หญิงชั่วที่เกือบทำให้เขาตายไปพร้อมตราบาปติดตัวไปชั่วชีวิต!

เช้าตรู่วันหนึ่ง เจิ้งอี๋เหนียงถูกปล่อยตัวออกจากคุกใหญ่ แล้วถูกส่งตัวมาขังอยู่ที่เรือนเล็กอันเงียบเหงาในวัดประจำตระกูล

นางถูกพามาเพื่อชดใช้บาป บ้านที่อยู่ย่อมไม่อาจสะดวกสบายได้

ก้าวเข้าสู่เรือนอันเย็นชื้นและทรุดโทรม ฝูลี่เห็นสตรีชราผมขาวหม่นไร้ประกาย นั่งเหม่อบนเก้าอี้ ใบหน้าซูบซีด สายตาไร้ชีวิตชีวา สวมเพียงอาภรณ์กว้างสีครามหม่นที่เก่าโทรม ภาพนั้นทำให้เขาอดหวนคิดถึงความเอาใจใส่ห่วงใยในอดีตของนางไม่ได้

ทว่ายามนี้เมื่อนึกย้อนกลับไป ความอ่อนโยนเอื้ออาทรในวันวานก็ไม่ต่างอะไรจากน้ำผึ้งเคลือบยาพิษ! ใจของนางไม่รู้ว่าซ่อนความอาฆาตร้ายแรงเพียงใด!

ความรู้สึกปั่นป่วนเพียงเล็กน้อยพลันกลับกลายเป็นโกรธแค้นเกลียดชัง ฝูลี่หัวเราะเย็นยะเยือก

เจิ้งอี๋เหนียงได้ยินเสียง กายสะท้านเล็กน้อย ค่อย ๆ หันศีรษะมา มองชัดว่าเป็นฝูลี่ ดวงตาเหม่อลอยพลันเปล่งประกายคมกริบ นางหัวเราะเยาะเสียงแหลมเฉียบว่า

“เจ้ามาดูข้าว่าเป็นคนขี้ขลาดน่าสมเพชงั้นหรือ? ผิดหวังแล้วล่ะสิ?”

นางเชิดหน้าขึ้น สีหน้าดุจน้ำแข็ง สายตาเย็นชา ยินยอมตายดีกว่าปล่อยให้เขาเห็นความตกต่ำและอนาถาของตน!

ใบหน้าที่เมื่อไม่กี่วันก่อนยังดูแลรักษาเป็นอย่างดี ขาวนวลแดงระเรื่อ เปี่ยมด้วยชีวิตชีวา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยริ้วรอย ผิวเหลืองหม่นซูบซีด ไร้ซึ่งความงามเจิดจรัสแม้เพียงเศษเสี้ยวในอดีต

ฝูลี่รู้สึกสะใจยิ่งนัก หัวเราะลั่นกล่าวว่า “ผิดหวังหรือ? บัดนี้ข้าได้สิ่งที่เป็นของข้ากลับคืนทั้งหมดแล้ว เหตุใดจะต้องผิดหวัง? ข้าไม่เพียงไม่ผิดหวัง หากยังชื่นอกชื่นใจนัก! ไหน ๆ ก็มาแล้ว ข้ายังมีข่าวดีสองสามเรื่องมาบอกให้อี๋เหนียงได้ยิน จะได้ร่วมยินดีไปกับข้าด้วย!”

เจิ้งอี๋เหนียงถ่มน้ำลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า สบถด่ากลับว่า “ข่าวดี? ข้าไม่ฟัง! ไม่อยากฟังแม้แต่คำเดียว! ไสหัวไป! ไสหัวไปให้พ้น! ที่แท้เมื่อครั้งนั้นข้าเผลอไปเพียงชั่วครู่ ถึงปล่อยให้เจ้าตัวอัปรีย์มีชีวิตรอดมาได้ แต่ถึงอย่างไร ข้าก็เสวยสุขล้นฟ้ามายี่สิบกว่าปี มิใช่ขาดทุนอะไร! ฮ่า ฮ่า! ข้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไป ดูซิว่าเจ้าจะตกอับอย่างไร! เวรกรรมย่อมตามสนอง! เจ้าหนีไม่พ้นดอก!”

ฝูลี่จ้องนางด้วยแววตาเย็นเยียบ เอ่ยเสียงเฉียบขาดว่า “ถูกต้อง เวรกรรมย่อมมีจริง! ข้าเองก็คิดเช่นนั้นมาตลอด ใช้คำนี้คอยปลอบใจ คอยกระตุ้นให้ข้าต้องดิ้นรนมีชีวิตอยู่ต่อไป! และแล้ว—ข้าก็รอถึงวันที่วันนี้! แต่เจ้าผู้เป็นคนต้องรับผลกรรม…กลับไม่มีสิทธิ์เอ่ยถ้อยคำเหล่านั้น! ว่าอย่างไร? ข้าอุตส่าห์มีน้ำใจ นำข่าวของบุตรชายหลานชายเจ้ามาให้ฟัง เจ้าไม่อยากได้ยินจริงหรือ?”

ดวงตาของเจิ้งอี๋เหนียงเบิกกว้าง รูม่านตาหดแคบลงทันที นางจ้องฝูลี่เขม็งตะคอกเสียงแข็งว่า

“เจ้าทำอะไรพวกเขา! มีปัญหาก็มาลงที่ข้าสิ!”

ฝูลี่หัวเราะเย็น “ข้ามิได้มุ่งมาที่เจ้ามาตลอดหรือไร? การได้ฟังเรื่องของพวกเขา นั่นแหละคืออาวุธที่ดีที่สุดในการเอาคืนเจ้า ข้าจะปล่อยไปได้อย่างไร?”

“เจ้า…” เจิ้งอี๋เหนียงพูดไม่ออก โทสะแล่นพล่าน หัวใจเริ่มปั่นป่วน นางมองฝูลี่เขม็งราวจะพ่นไฟออกมา

ฝูลี่รู้สึกสะใจนัก เอ่ยเสียงราบเรียบว่า “บุตรชายและหลานชายของเจ้า—ตอนนี้ไม่มีอะไรเหลือแล้ว! ถูกท่านเจ้าเมืองไป๋ ใต้เท้าไป๋ต้าหยางสั่งให้มือปราบจับไปตัวจากเมืองหนานไห่ ล่ามโซ่ตรวนกลับมา ไม่ทันได้เหยียบแม้แต่ธรณีประตูสกุลฝู ก็ตรงเข้าคุกหลวงทันที!”

สีหน้าของเจิ้งอี๋เหนียงพลันแปรเปลี่ยนทีละน้อย ๆ จนขาวซีดทั่วทั้งใบหน้า ร่างกายสั่นเทิ้มอย่างไม่อาจห้ามได้ หัวใจบีบแน่นราวถูกกดทับจนแทบขาดลมหายใจ

“แล้วอย่างไรเล่า? แล้วหลังจากนั้นเป็นอย่างไร?”

นางอยากรู้…แต่ก็หวาดกลัวที่จะรู้!

ทว่า ไม่ว่านางจะอยากหรือไม่อยาก จะถามหรือไม่ถาม เรื่องนี้ก็หาใช่นางเป็นผู้กำหนดได้!

ฝูลี่หัวเราะเย็น กล่าวอย่างช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ “ใต้เท้าไป๋ต้าหยางเฉียบแหลมยิ่งนัก ช่วยข้าทวงความยุติธรรมแทนเจ้า—บุตรชายของเจ้าถูกขังทันที วันนี้แต่เช้าถูกโบยแปดสิบไม้ อีกสิบวันก็จะถูกเนรเทศไปเหลียวตง ชั่วชีวิตนี้ เขาไม่มีวันกลับมาให้เจ้าพบอีก! ส่วนจะรอดไปถึงเหลียวตงได้หรือไม่ ก็สุดแล้วแต่โชคชะตาของเขาเอง!”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ฝูลี่ก็กลั้นไม่อยู่ หัวเราะเสียงดังลั่น

เจิ้งอี๋เหนียงกลับกรีดร้องออกมาเสียงหนึ่ง “อ๊า!” มือกดอกแน่น ร่างแทบทรุดลงกับเก้าอี้ ดวงใจปวดร้าวดั่งถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ริมฝีปากสั่นระริก พูดออกมาด้วยเสียงสั่นเครือว่า

“เจ้าช่างโหดร้าย…โหดร้ายเหลือเกิน…”

ฝูลี่หัวเราะเย็นอีกครั้ง

“ข้าเพียงแค่เอาคืน ต่าต่อตาฟันต่อฟัน ยังไม่ได้ทวงดอกเบี้ยสักนิดด้วยซ้ำ! ที่จริงแล้วเจ้ายังควรจะขอบคุณข้าเสียด้วยซ้ำ หากมิใช่ข้าที่ออกปากขอไว้ เจ้าหลานรักของเจ้าที่ตะโกนก้าวร้าวในศาล ทำเอาท่านผู้ใหญ่ทั้งหลายขายหน้าต่อหน้าสาธารณชน ป่านนี้เขาคงมิได้แค่ถูกโบยไม่กี่ไม้แล้วปล่อยแน่!”

ได้ยินว่าหลานชายสุดรักที่เคยเสวยสุขในเรือนทองต้องถูกเฆี่ยนในศาลาว่าการเมือง เจิ้งอี๋เหนียงก็ร้อง “อ๊า!” ออกมาอีกครั้ง ใจบีบแน่นร้าวรานแทบขาด

นางจ้องฝูลี่เขม็งด้วยความเคียดแค้น “เจ้าใจดีถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”

ฝูลี่หัวเราะเย็น สีหน้าโหดเหี้ยมเย็นชา “แน่นอนว่าไม่! ข้าไม่ต้องการให้เขาตาย—ข้าต้องการให้เขามีชีวิต…มีชีวิตอยู่เพื่อทนทุกข์ทรมาน! เหมือนกับเจ้า! ตอนนี้เขาไม่ใช่ลูกหลานสกุลฝูอีกต่อไปแล้ว ตระกูลได้ลบชื่อเขากับพ่อเขาออกจากทะเบียนแล้ว…อ้อ รวมทั้งเจ้าด้วย! ข้าจะส่งคนจับตาเขาอยู่ เห็นเขาเสื้อผ้าขาดวิ่น อดอยากหิวโหย เห็นเขากลายเป็นขอทานเร่ร่อนริมถนน เห็นเขาถูกผู้คนหัวเราะเยาะเหยียดหยาม ถูกย่ำยีดูถูก เห็นเขาค่อย ๆ ตกต่ำจนไม่ต่างจากสุนัขต่ำต้อยตัวหนึ่ง!”

“ไม่! ไม่! อย่า!” เจิ้งอี๋เหนียงปวดใจแทบขาด นางเอามือปิดหูส่ายหัวสุดแรงกรีดร้องเสียงหลง ร่างล้มทรุดลงกับพื้นอ้อนวอนฝูลี่อย่างสิ้นหวัง “เจ้ามาลงที่ข้าสิ! มาลงที่ข้าสิ! เขาเป็นผู้บริสุทธิ์ เขาไม่เกี่ยวกับเรื่องในอดีตแม้แต่น้อย เขาไม่เคยทำผิดต่อเจ้า เขาเป็นผู้บริสุทธิ์นะ…”

แววตาของฝูลี่เย็นเฉียบปราศจากความเมตตา เอ่ยเสียงเย็นจัดว่า “หากเขาไม่เกี่ยวข้องเลยสักนิด เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยชีวิตเขาไว้หรือ? จะโทษก็โทษได้เพียงว่าโชคชะตาของเขาลำเค็ญ—ใครใช้ให้เขาเป็นหลานเจ้า เป็นลูกชายของลูกชายเจ้าเล่า? หนี้พ่อให้ลูกใช้ นี่คือสัจธรรม!”

ฝูลี่หัวเราะอย่างสะใจ แต่เสียงหัวเราะนั้นกลับแฝงความเศร้าลึก ๆ เขากล่าวเสียงต่ำเต็มไปด้วยความเคียดแค้น “วางใจเถิด ข้าบอกแล้วว่าจะไม่ให้เขาตายง่าย ๆ! ข้าจะเอาข่าวของเขามาให้เจ้าฟังเป็นระยะ ๆเอง…อ้อ ยังมีสะใภ้ของเจ้ากับหลานสะใภ้ของเจ้าอีก เจ้าคิดว่า ควรขายเข้าหอโคมแดงในเมืองเฉวียนโจวดีหรือ ควรขายไปนอกเมืองเสียเลยดี? เจ้าควรจะดีใจเสียด้วยซ้ำที่เจ้าแก่แล้ว!”

ฝูลี่เหลือบมองเจิ้งอี๋เหนียงที่แข็งค้างอยู่ตรงนั้น หัวเราะลั่นอีกครั้ง ก่อนหมุนกายก้าวออกไปอย่างองอาจ

เบื้องหลังตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนฉีกหัวใจและเสียงร่ำไห้เยียบเย็นประหนึ่งผีคร่ำครวญ ฝูลี่กำหมัดแน่นขึ้นอีกหน หัวเราะเย็นแล้วก้าวเดินจากไป

ไม่คาดว่ายามฝูลี่เพิ่งก้าวเข้าสู่จวน ซินสิบสามเหนียงก็รีบร้อนตรงเข้ามาเอ่ยว่า “ท่านกลับมาแล้วหรือ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”

ฝูลี่สะดุ้งในใจ รีบจับมือนางไว้พลางดึงให้นั่งลง “อย่าเพิ่งร้อนใจ ค่อย ๆ พูด!”

เบื้องหลังเขายังมีใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลผู้ยิ่งใหญ่ดุจต้นไม้ใหญ่เป็นที่พึ่งพิง ความสามารถของหลี่ฟู่นั้น ฝูลี่มิอาจหยั่งถึงขอบเขต แต่ด้วยเหตุนี้เองเขาจึงวางใจและมั่นใจยิ่งนัก—ในมณฑลหนานไห่แห่งนี้ ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา เขาก็มิได้หวาดหวั่น!