จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1281 บีบบังคับสารภาพ

 

บทที่ 1281 บีบบังคับสารภาพ

จูอวี้อิ๋งสูดหายใจลึกสองครั้ง ก่อนจะพูดติดอ่างว่า “คะ-คุณชายใหญ่กำลังพูดเรื่องอะไร? ข้า-ข้าไม่เข้าใจ... กรี๊ดดด!”

เสียงกรีดร้องของนางดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นเยียบของเหลียงจิ้น “ไม่เข้าใจงั้นหรือ? งั้นแบบนี้จะช่วยให้เจ้าจำได้ดีขึ้นไหม? หืม? ถ้ายังทำเป็นไม่เข้าใจอีก ข้าก็ไม่ขัดข้องที่จะเหยียบซี่โครงเจ้าให้หักทีละซี่ แล้วฟันนิ้วมือเจ้าทีละนิ้ว ข้าไม่มีความอดทนมากนัก และไม่เคยให้โอกาสใครเกินควร เจ้าคิดให้ดีก่อนจะพูดอีกคำ!”

จูอวี้อิ๋งเจ็บแปลบที่หน้าอก ไอออกมาอย่างรุนแรง หัวใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความแค้น

ทำไม... ผู้หญิงคนนั้นมีอะไรดีนักหนา! ทำไมพวกผู้ชายถึงพากันหลงใหลนางราวกับตาบอด!

“คุณชายใหญ่ เรื่องนี้... เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับท่านกัน!” จูอวี้อิ๋งพูดเสียงขาดห้วง แต่ยังไม่ทันจบประโยค ความเจ็บแปลบที่อกก็พุ่งขึ้นอีกครั้งจนต้องกรีดร้องออกมา

เหลียงจิ้นไม่พูดอะไรอีก เพียงมองนางด้วยสายตาเย็นเยียบ ราวกับคมมีด ฝ่าหน้ายิ่งเคร่งเครียด

จูอวี้อิ๋งหวาดผวาจนใจแทบหลุดจากร่าง ต่อหน้าชายคนนี้ เล่ห์เหลี่ยมใดๆ ล้วนไร้ความหมาย เขาคือชายเลือดเย็น ไร้ความปรานี และไม่เห็นหัวผู้ใด!

สิ่งที่เขาพูด... ไม่ใช่แค่ขู่แน่

จูอวี้อิ๋งตัวสั่นระริก ในที่สุดก็จำต้องสารภาพทุกอย่างออกมา ในใจยังเคืองแค้น จึงไม่วายลากเติ้งเมิ่งหานลงไปด้วย —ทำด้วยกันแท้ๆ ทำไมต้องมีนางคนเดียวที่รับกรรม?

เหลียงจิ้นรู้ดีว่านางไม่กล้าโกหก จึงซักถามอีกเล็กน้อย ก่อนจะชักเท้ากลับและตะคอกไล่ให้ไปพ้นหน้า

จูอวี้อิ๋งไม่แม้แต่จะสนใจความเจ็บที่หน้าอก รีบคลานหนีออกไปอย่างทุลักทุเล โชคดีนักที่รอดมาได้โดยไม่ต้องเจ็บตัวไปมากกว่านี้

เหลียงจิ้นขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเรียกคนมาสั่งงานสองสามคำ และในคืนนั้น เขาก็ออกจากเมืองหนานไห่ทันที

ส่วนเติ้งเมิ่งหานน่ะหรือ? ที่จูอวี้อิ๋งพูดมาก็เปล่าประโยชน์ทั้งนั้น! เขาไม่มีความสนใจในนางแม้แต่น้อย — ถ้าเติ้งเมิ่งหานสามารถดึงหลี่ฟู่ไปได้ ก็ยิ่งดีเสียอีก!

“หนี้ของนาง รอให้ฟางโจวกลับมาเมื่อไร ข้าจะชำระให้หมด!”

ตอนนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือ ต้องรีบหาตัวนางให้พบก่อน!

บรรยากาศในเรือนหลังของผู้ว่าการมณฑลหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ผู้คนต่างตื่นตระหนกและหวาดหวั่น

ยามฟ้ามืดสนิท เสียวมู่กับลั่วกว่างผลัดกันกลับมารายงาน แล้วก็รีบออกไปอีกครั้ง — แต่ก็ยังไร้ร่องรอยของฮูหยิน!

อารมณ์ของหลี่ฟู่ในขณะนี้เลวร้ายกว่าครั้งใดที่ผ่านมา

หากครั้งแรกที่ฟางโจวหายตัว เขาเต็มไปด้วยความร้อนใจและโกรธแค้น
ครั้งนี้กลับต่างออกไป — มีแต่ความเสียใจและความสำนึกผิด

เพราะคนที่ทำให้นางตกอยู่ในอันตราย... คือเขาเอง!

เขาประมาทเกินไป! และประเมินอำนาจของตระกูลใหญ่ทั้งสี่ในเขตหนานไห่ต่ำเกินไป!

เขาคิดว่าทุกอย่างกำลังดำเนินตามแผนที่วางไว้ คิดว่าทุกสิ่งอยู่ในกำมือของพวกเขา คิดว่าเพียงพวกเขาไม่เคลื่อนไหว เหล่าตระกูลใหญ่ก็ไม่กล้าขยับตัว — แต่แท้จริงแล้ว ทุกอย่างก็แค่ “เขาคิดไปเองทั้งนั้น”

นางอยู่ต่อหน้าเขาแท้ๆ อยู่ท่ามกลางแสงแดดกลางวัน ในสถานที่ผู้คนแน่นขนัด เสียงจอแจไม่ขาดสาย แต่กลับมีคนสามารถลักพาตัวนางไป... โดยไร้ร่องรอยแม้แต่น้อย!

เขาถอนหายใจหนัก ๆ พยายามบังคับตัวเองให้ตั้งสติขึ้นมาอีกครั้ง นางจะไม่เป็นอะไร...นางต้องไม่เป็นอะไรแน่!

ที่ผ่านมา นางเคยผ่านเหตุร้ายมาไม่น้อย ทุกครั้งก็รอดพ้นมาได้อย่างปาฏิหาริย์ — ครั้งนี้... ก็คงไม่ต่างกัน!

เมื่อนางกลับมา เขาควรพิจารณาเสียที — ให้นางกับซวี่เอ๋อร์ออกจากที่นี่ กลับไปยังเมืองหลวงเถอะ! อย่างไรเสีย เมืองหลวงก็ปลอดภัยกว่าที่นี่มากนัก

ใช่แล้ว... ซวี่เอ๋อร์! เขาจะประมาทอีกไม่ได้เด็ดขาด ต้องไม่ให้ซวี่เอ๋อร์เกิดอันตรายขึ้นอีก ไม่อย่างนั้น... เมื่อฟางโจวกลับมา เขาจะอธิบายกับนางได้อย่างไร?

ระหว่างที่หลี่ฟู่กำลังคิดฟุ้งซ่านถึงซวี่เอ๋อร์ เด็กน้อยก็ปรากฏตัวขึ้นพอดี

ร่างเล็ก ๆ ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่มั่นคง เงยหน้ามองเขาแล้วเอ่ยเสียงใสว่า
“ท่านพ่อ!”

หลี่ฟู่ถอนใจเบา ๆ มองลูกชายด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนอ้าแขนเข้าไปอุ้มไว้ในอ้อมอก น้ำเสียงนุ่มละมุนเอ่ยถามว่า “ดึกป่านนี้ เหตุใดยังไม่เข้านอนอีกล่ะ?”

ในใจเขาเริ่มตึงเครียดขึ้นมา — กลัวว่าเด็กน้อยจะถามถึงมารดา

แต่ผิดคาด... ซวี่เอ๋อร์ไม่ได้เอ่ยถามถึงแม่เลย กลับโอบคอเขาไว้แน่น ดวงตากลมใสวาววับดั่งแก้วมณีดำ จ้องเขาอย่างจริงจัง

“ท่านพ่อ สอนข้าฝึกยุทธ์ได้ไหม? พรุ่งนี้ข้าจะฝึกไปพร้อมกับท่าน!”

หลี่ฟู่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะขื่นในลำคอ ตั้งแต่คุณชายตัวน้อยยังอยู่ในครรภ์ เขาก็วางแผนไว้แล้วว่าจะสอนวรยุทธ์ให้ และยิ่งเฝ้าดูเขาเติบโต แผนในใจก็ยิ่งชัดเจนขึ้นทุกวัน

หากไม่ใช่เพราะฟางโจวคอยห้ามทัพ บอกว่าเด็กยังเล็ก ร่างกายยังอ่อน เขาคงเริ่มฝึกพื้นฐานให้เสียแต่เนิ่น ๆ แล้ว

หากนางอยู่ตรงนี้ ครอบครัวทั้งสามได้อยู่พร้อมหน้าเหมือนเช่นวันก่อน เขาเอ่ยเช่นนี้ นางคงจะยิ้มไม่หุบกระมัง แต่ในยามนี้ เขาจะมีจิตใจที่ไหนมาสอนบุตรฝึกยุทธ์กันเล่า

“เจ้ายังเด็กนัก” หลี่ฟู่ลูบศีรษะคุณชายตัวน้อยอย่างอ่อนโยน ยิ้มบางเอ่ยเสียงนุ่ม “อีกสักสองสามปี พ่อจะสอนเจ้าเอง ดีหรือไม่?”

“ไม่เอา!” ซวี่เอ๋อร์เชิดหน้าดื้อดึง “ข้าอยากเรียนเดี๋ยวนี้! ไม่สิ พรุ่งนี้เลยต่างหาก! ข้าจะปกป้องท่านแม่ ไม่ให้ผู้ใดรังแกนางอีก!”

ดวงตาคู่น้อยคลอด้วยหยาดน้ำใส มือเล็ก ๆ เช็ดน้ำตาอย่างเงอะงะ พร้อมกับเสียงสะอื้นว่า “คนเลวพาท่านแม่ไปอีกแล้วใช่หรือไม่? ท่านพ่อ... ข้าคิดถึงท่านแม่เหลือเกิน!”

หัวใจของหลี่ฟู่เจ็บหน่วง ราวถูกบีบจนแน่นยิ่งกว่าครั้งใด เขากอดบุตรชายแน่น ไม่กล้าให้เห็นดวงตาของตนที่แดงเรื่อ ลูบหลังเบา ๆ เอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนปนเศร้า

“ซวี่เอ๋อร์จงว่าง่าย อยู่กับแม่นมและสาวใช้ให้ดี พ่อจะพาท่านแม่เจ้ากลับมาให้ได้ ท่านแม่เจ้านั้นเก่งกล้า ไม่มีผู้ใดทำอะไรนางได้หรอก จริงหรือไม่?
ตราบใดที่เจ้าเชื่อฟัง นางจะกลับมาในไม่ช้านี้แน่นอน”

ซวี่เอ๋อร์กระพริบตาปริบ ๆ ขนตาชื้นน้ำตาสั่นระริก เอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านพ่อจะพาท่านแม่กลับมาได้เร็วจริงหรือ?”

“อืม” หลี่ฟู่พยักหน้า ยิ้มอ่อนเอ่ยเสียงนุ่ม “เจ้าล่ะ ไม่เชื่อพ่อหรือ?”

“ไม่ใช่! ไม่ใช่นะ!” ซวี่เอ๋อร์รีบส่ายหน้าพัลวัน โอบคอหลี่ฟู่แน่นขึ้นอีก กอดซุกลงบนบ่าพ่อแล้วรีบพูด “ซวี่เอ๋อร์เชื่อ! ข้าเชื่อท่านพ่อ! ข้าจะเป็นเด็กดี รอท่านแม่กลับมา!”

“เจ้าลูกชายแสนดี...” หลี่ฟู่ถอนหายใจเบา ๆ กล่อมบุตรชายอีกพักใหญ่ จึงพาให้ยอมตามแม่นมกลับไปนอนอย่าสงบ

...เหล่าตระกูลใหญ่ทั้งสี่งั้นหรือ…แววตาของหลี่ฟู่เย็นเยียบลงทันตา แฝงไว้ด้วยรังสีดุดันที่กดข่มอยู่ในอก

— — —

ตอนถูกมือปิดปากปิดจมูกนั้น ฟางโจวแม้เหมือนจะหมดสติ แต่ก็ไม่ได้หมดสติจริง ๆ

นางยังพอมีสติเลือนราง ถูกใส่ลงในหีบไม้แล้วหามขึ้นรถม้า ระหว่างทางแม้สั่นคลอนไปมา แต่ไม่นานนัก สตินางก็ฟื้นคืนกลับมาอย่างสมบูรณ์

แต่... แล้วจะมีประโยชน์อันใดเล่า?

นางขยับเขยื้อนไม่ได้ ร้องเรียกก็ไม่ได้ ทำได้เพียงทนทรมานอย่างมีสติ รับรู้ถึงแรงกระแทกที่โคลงเคลง และอากาศอับชื้นอันน่าขยะแขยงรอบกาย

ความรู้สึกเช่นนั้นชวนให้นางทรมานถึงขีดสุด จนต้องหลับตาแน่น พยายามบังคับตนเองให้หลับไปเสียให้ได้ กลับกลายเป็นว่านางรู้สึกเสียดาย... เสียดายที่ตอนแรกไม่น่าฟื้นขึ้นมาเลย

ไม่นาน ความรู้สึกเหมือนเครื่องในทั้งห้าไส้ทั้งหกจะหลุดลอยออกจากร่าง ก็เริ่มจางหายไปทีละน้อย ฟางโจวจึงรวบรวมสติ ตั้งใจสงบลมหายใจ ฟื้นฟูพลังเงียบ ๆ อยู่ในใจ

ไม่รู้ว่าถูกพามาถึงที่ใดแล้ว — จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงแรงยกที่หยุดลง ก่อนที่หีบไม้จะถูกวางแนบพื้น

สัมผัสได้ถึงผืนดินอันมั่นคงใต้กาย นางก็รู้สึกว่าหัวใจตนที่คล้ายลอยคว้างมาตลอดทาง บัดนี้เริ่มสงบนิ่งลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

 

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1280 ไต่ถามถึงมารดา

 

บทที่ 1280 ไต่ถามถึงมารดา

ข่าวฮูหยินหลี่หายตัวไป ปิดเท่าไรก็ปิดไม่อยู่ ค่ำวันนั้นค่อย ๆ แพร่ในวงคนรู้จักกัน ทั้งตกใจทั้งซุบซิบอยู่ในบ้าน บ้างก็ทอดถอนใจว่านางเคราะห์ซ้ำกรรมซัด ไม่กล้าเอาไปพูดให้เอิกเกริกนัก

เหลียงจิ้นพอได้ยินก็ตกตะลึง พลันนึกถึงถ้อยคำที่มารดาคุยกับตนเมื่อไม่กี่วันก่อน สัญชาตญาณฟันธงว่าสองเรื่องนี้ต้องเกี่ยวกันแน่ จึงมิได้ช้า รีบตรงไปเรือนของฮูหยินเอกตระกูลเหลียงทันที

ทั้งวันออกไปดูแข่งเรือมังกร ฮูหยินเอกเหลียงล้าอยู่แล้ว กำลังจะเข้านอน ครั้นรู้ว่าลูกชายมา ก็เดาวัตถุประสงค์ได้ทันที โทสะพุ่งพล่าน ทุบโต๊ะตวาดเย็นชา “บอกไปว่าข้านอนแล้ว! ให้เขากลับไป!”

คำยังไม่ทันขาดปาก เหลียงจิ้นก็ชะแง้ม่านเข้าไป กลับทำหน้าขรึมไล่จินมอหมอกับบ่าวไพร่ทั้งหมดออกไปไม่เหลือ

สีหน้าเขามืดทะมึน อำนาจกดดันกระจายกลิ่นสังหาร บ่าวไพร่ทั้งหลายถูกกดจนไม่กล้าขัดคำ ต่างเงียบกริบถอยออกไป

ฮูหยินเอกเหลียงเห็นดังนั้นยิ่งโกรธตัวสั่น ชี้นิ้วด่า “เจ้าจะทำอะไร! เจ้านี่เลวสิ้นดี คิดจะฆ่ามารดารึ!”

“ท่านทำใช่หรือไม่?” เหลียงจิ้นทำหน้าขรึมถาม สายตาจ้องฮูหยินเอกเหลียงไม่กะพริบ

ฮูหยินเอกเหลียงจ้องเขา แล้วหัวเราะเยาะไม่ขาดเสียง

เหลียงจิ้นหงุดหงิด ทุบกระเบื้องข้างกายแตกไปสองชิ้น เอ่ยเย็นชา “ท่านทำอะไรนางไว้?”

“ฆ่าแล้ว!” ฮูหยินเอกเหลียงยิ้มเย็น พ่นสองคำออกมาเบา ๆ เชิดคางจ้องเหลียงจิ้น กล่าวเสียงเย็น “แล้วเจ้าจะฆ่าข้า แก้แค้นให้นางหรือ?”

น้ำเสียงพลันแข็งกร้าว นางชี้ไปที่ลำคอตัวเองตะโกน “มาเลย! แทงตรงนี้มา!”

แม้เหลียงจิ้นจะไม่เชื่อคำนี้สักนิด และมั่นใจว่าแม่เพียงประชดเอากับตน
แต่หัวใจก็ยังสะท้านวูบ ตีบแน่นฉับพลัน ฝ่ามือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว

“ท่านแม่!” ใบหน้าเขาขาวซีดน่าตกใจ เสียงเรียบไร้อารมณ์ “บอกความจริงกับข้าได้ไหม? ถ้าท่านไม่บอก ข้าจะไปสืบเอง! และข้าต้องสืบจนพบแน่!”

ฮูหยินเอกเหลียงอึดอัดคับแค้น จมูกแสบร้อน ลดเสียงลงเงอะงะถอนใจ “เหตุใดเจ้าดื้อด้านนัก! ดื้อด้านนักเชียว!”

เหลียงจิ้นมิได้ตอบ เพียงจ้องนางนิ่ง

ฮูหยินเอกเหลียงรู้สึกราวกับอวัยวะภายในลุกเป็นไฟบิดม้วนเป็นก้อน
กล่าวเย็นชา “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้าจริง ๆ ยิ่งไม่ใช่ข้าทำ! เหลียนฟางโจว—ฮึ! เจ้าจะไปสืบก็ไปสิ! นางใช่ว่าจะไม่มีศัตรูเสียเมื่อไร!”

เหลียงจิ้นไม่อาจเชื่อคำของมารดาได้ทั้งหมด แม้นางจะไม่ได้ลงมือเอง
แค่ท่าทีเย็นชาไม่แยแสนั้นก็บ่งบอกชัดเจน—เรื่องนี้ ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับนางแน่นอน!

เกี่ยวกับมารดา แล้วก็ยังเป็นศัตรูของฟางโจวอีก เหลียงจิ้นแทบไม่ต้องคิดให้มากก็รู้แล้วว่า—เป็นใคร!

“ขอบคุณท่านแม่ที่ชี้ทาง!” เหลียงจิ้นกล่าวเย็นชาทิ้งไว้เพียงประโยคเดียว ก่อนหันหลังเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

จูอวี้อิ๋งยังไม่ทันฟื้นคืนจากอาการตื่นตระหนกที่ถูกเติ้งเมิ่งหานลากเข้าสู่วังวนบ้าคลั่ง ก็ถูกคนของเหลียงจิ้นบุกเข้าจับตัวพาไปอย่างแข็งขัน

จูอวี้อิ๋งทั้งโกรธทั้งตกใจ พยายามดิ้นรนร้องลั่น แต่บรรดาหญิงรับใช้ที่รับคำสั่งมานั้นกลับไม่สนใจแม้แต่น้อย ลากตัวนางไปหน้าตาเฉย บ่าวไพร่ในจวนนั้นรู้จักคนที่มาจับตัวดีว่าเป็นคนของคุณชายใหญ่ จึงไม่มีใครกล้าออกปากขัดขวาง

เหลียงอี้รู้ข่าวรีบมาทันที แต่ก็ยังไม่กล้าลงมือแย่งตัวจูอวี้อิ๋งจากมือหญิงรับใช้พวกนั้น ได้แต่ตวาดสั่งให้พวกนางปล่อยตัว บอกว่าจะพานางไปพบพี่ชายเอง เพื่อถามให้ชัดว่า "ครั้งนี้...พี่ชายคิดอะไรอยู่? เหตุใดถึงต้องลงมือกับอวี้เอ๋อร์อีก!"

หญิงรับใช้ทั้งสามทำงานคล่องแคล่วดีนัก สองคนที่จับตัวอยู่รีบปล่อยมือทันที อีกคนหนึ่งยิ้มพูดเยาะ ๆ ว่า “ถ้าเช่นนั้น…ขอเชิญคุณชายรองพาแม่นางอวี้ไปเองเถอะ! นิสัยของคุณชายใหญ่…แต่ไหนแต่ไรก็ไม่ใช่คนจะรอใครได้ง่าย ๆ หรอกนะเจ้าคะ!”

จูอวี้อิ๋งทรุดลงร้องไห้ในอ้อมแขนเหลียงอี้ น้ำตาไหลพรากแทบขาดใจ
เหลียงอี้เจ็บใจนัก อยากปฏิเสธไม่ยอมทำตามคำสั่งพี่ชาย ทว่าพอคิดถึงนิสัยอันแข็งกร้าวของพี่ ก็ได้แต่กล้ำกลืนความรู้สึก นำจูอวี้อิ๋งเร่งรุดไปโดยไม่อาจลังเล —หากชักช้า…นิสัยของพี่ชายคนนั้น…

“ไม่ต้องกลัว ข้าไปกับเจ้าเอง!” เหลียงอี้พูดปลอบ จูอวี้อิ๋ง “พี่ใหญ่คงแค่เข้าใจผิด หรืออยากถามอะไรเจ้าสักอย่างเท่านั้นเอง มีข้าอยู่ ไม่มีทางเกิดเรื่องร้ายแน่!”

เขาพูดพลางเร่งนางให้รีบตามไป

จูอวี้อิ๋งได้แต่ฝืนกลั้นเสียงสะอื้น เช็ดน้ำตาด้วยความน้อยใจ สีหน้าอ่อนระโหย ทั้งหวาดหวั่นทั้งอ่อนแอ เดินตามเหลียงอี้ไปอย่างเงียบ ๆ

ในใจกลับแผดเผาไปด้วยเพลิงแค้นแทบคลั่ง —“ทำไม! ทำไมกัน! ผู้ชายคนนี้…ไม่ใช่บอกว่ารักข้า ห่วงข้านักหรือ? แต่พอถึงเวลา กลับไม่กล้าทำอะไรเพื่อข้าเลยแม้แต่น้อย!”

“หากเป็น...แม่ทัพหลี่ล่ะ? หากเป็นเขา...!”

ปลายนิ้วของจูอวี้อิ๋งจิกแน่นเข้าไปในฝ่ามือจนเลือดแทบซึม ริมฝีปากแย้มรอยยิ้มเยียบเย็นในใจ —“เหลียนฟางโจว ข้าไม่ได้มีวาสนาเช่นนั้น แต่เจ้า…ก็อย่าหวังจะมี! จากนี้ไป เจ้าไม่มีทางหลุดพ้น จะต้องดิ้นรนทุรนทุรายอยู่ในนรกไปตลอดชีวิต ไม่มีวันได้เห็นแสงตะวันอีก!”

เมื่อไปถึงเขตเรือนของเหลียงจิ้น บรรดาบ่าวไพร่ภายในลานต่างเงียบกริบแทบไม่กล้าหายใจ เดินเหินอย่างเกร็งกลัว ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามอง พอเห็นเหลียงอี้กับจูอวี้อิ๋งเดินเข้ามา ก็ไม่มีผู้ใดกล้าออกมาทักทายแม้แต่น้อย

เหลียงอี้เองก็ใจเต้นระรัว ไม่มีแก่ใจจะดุบ่าวที่ไม่ทำตามพิธี เขายืนอยู่นอกประตู สูดลมหายใจเรียกสติ แล้วตะโกนออกไปเสียงดัง “พี่ใหญ่!” จากนั้นจึงจูงจูอวี้อิ๋งเข้าไปด้านใน

ภายในห้องสว่างจ้าด้วยแสงโคมไฟ แสงตะเกียงสะท้อนกับเงาสลัวของราตรีจนบรรยากาศตึงเครียด เหลียงจิ้นในชุดคลุมสีดำ ท่าทางองอาจดุดัน นั่งอยู่บนที่นั่งประธาน

เมื่อทั้งสองก้าวเข้ามา แววตาเยียบเย็นดั่งคมมีดก็พุ่งตรงเข้าหา สีหน้าของเหลียงจิ้นเข้มขรึมดั่งเหล็กกล้า

เหลียงอี้กับจูอวี้อิ๋งถึงกับชะงักงันในทันที

“พี่ใหญ่…” เหลียงอี้พยายามฝืนกล้ามเนื้อบนใบหน้าที่แทบแข็งจนขยับไม่ได้ ยกยิ้มฝืดเฝื่อนขึ้นมาเล็กน้อย พลางหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง “ฮะ ฮะ” น้ำเสียงนั้นช่างฝืดเคืองจนแม้ตนเองยังรู้ว่าฝืนเพียงใด

เขาพูดพยายามให้เสียงฟังดูเบา “พี่ใหญ่เรียกอวี้เอ๋อร์มา... จะสอบถามเรื่องใดหรือ?”

ถาม…ยังดีกว่าโดนตี—ในใจเขาหวาดกลัวจนเย็นวาบไปทั้งร่าง

เหลียงจิ้นเพียงส่งเสียง “อืม” เบา ๆ แล้วพยักหน้า ก่อนชี้คางไปทางประตู “เจ้าออกไป ข้าจะคุยกับนางลำพัง”

หัวใจที่เพิ่งคลายความตึงของเหลียงอี้พลันหดแน่นอีกครั้ง เขารีบยิ้มกลบเกลื่อน “พี่ใหญ่มีอะไรจะถาม ก็ถามได้เลยมิใช่หรือ? เราเป็นพี่น้องกัน จะมีอะไรต้องปิดกันล่ะ? เผื่อข้าพอช่วยตอบให้ได้บ้าง”

เหลียงจิ้นหัวเราะเย็นเฉียบ “เจ้าหรือ? ข้าหวังว่าเจ้าจะ ตอบไม่ได้ จะดีกว่า—ไม่อย่างนั้น เราก็ไม่ต้องเป็นพี่น้องกันอีก! ยังไม่ออกไปอีกหรือ!”

เหลียงอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เมื่อสบเข้ากับสายตาเยียบเย็นดั่งคมดาบของพี่ชาย ก็ไม่กล้าขัดอีกต่อไป ได้แต่ฝืนยิ้มพยักหน้า ค้อมศีรษะแล้วถอยออกจากห้องไป

เหลียงจิ้นก้าวเข้าหาจูอวี้อิ๋งทีละก้าว เพียงหนึ่งก้าวของเขา ก็เพียงพอจะทำให้นางตัวสั่นสะท้านไปทั่วร่าง ความเย็นเยียบแผ่กระจายไปทั่วสรรพางค์ หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก นางถอยกรูดอย่างหวาดหวั่น แต่สองขากลับหมดเรี่ยวแรง “อ๊า!” ร้องเบา ๆ แล้วทรุดฮวบลงบนพรม

เหลียงจิ้นหัวเราะเย็น ดวงตาเต็มไปด้วยแววดูแคลน เขาเหยียบปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย แล้วเตะเบา ๆ ร่างของจูอวี้อิ๋งก็หงายหลังลงกับพื้น

ปลายเท้าของเขาเหยียบลงกลางอกนางอย่างเยียบเย็น เสียงต่ำแข็งกร้าวดังก้องในห้องสว่างจ้า

“นังสารเลว—เจ้าพาฟางโจวไปไว้ที่ไหน!”

เพียงคำพูดเดียว จูอวี้อิ๋งก็เหมือนถูกฟ้าผ่าลงกลางกระดูกสันหลัง วิญญาณแทบหลุดลอยจากร่าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด สั่นสะท้านไปทั้งร่าง

เหลียงจิ้นรู้ได้อย่างไร? ไม่! เป็นไปไม่ได้! หากเขารู้จริง ป่านนี้คงไม่ปล่อยให้นางลงมือสำเร็จแน่! …เขากำลังหลอกนางอยู่! ใช่! ต้องเป็นเช่นนั้นแน่นอน!

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1279 สติหลุด

 

บทที่ 1279 สติหลุด

เติ้งเมิ่งหานดูจะพอใจกับความคิดนี้ไม่น้อย นางหัวเราะพลางพยักหน้าเบา ๆ เอ่ยอย่างอารมณ์ดีว่า “อืม งั้นก็ตามนี้เถอะ! หมอมอ เจ้าจับตาดูนางเขียนให้ดี!”

จูอวี้อิ๋งไม่ลังเลอีกต่อไป ครั้นหมึก กระดาษ พู่กันพร้อม นางก็รีบเขียนทุกอย่างอย่างชัดเจนแน่นอน จากนั้นก็ลงชื่อและประทับลายนิ้วมือ

เติ้งเมิ่งหานเห็นสัญญาแล้วจึงเผยยิ้มอย่างพึงพอใจ โบกมือให้คนปล่อยตัวจูอวี้อิ๋ง

จูอวี้อิ๋งแทบไม่ทันสัมผัสพื้น รีบก้าวฉับ ๆ จากไปอย่างร้อนรน ไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

เติ้งเมิ่งหานหัวเราะคิกคัก ดวงตาเต็มไปด้วยความล่องลอยหลงใหล มุมปากยกยิ้มพลางพึมพำเบา ๆ “ใต้เท้าจะรับข้าเป็นฮูหยินแล้ว... ใต้เท้าจะรับข้าเป็นฮูหยินแล้วล่ะ ฮิฮิ...”

หมอมอน้ำแข็งได้แต่นิ่งอึ้ง ใจหดวูบ แอบถอนหายใจเบา ๆ

ระหว่างที่การแข่งขันรอบคัดเลือกเรือมังกรจบลงและใกล้เริ่มรอบชิงชนะเลิศ หงอวี้ที่เพิ่งแย่งตำแหน่งชมวิวดี ๆ ได้สำเร็จ ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วงคุณหนูของตนว่าจะกระหายน้ำหรือไม่ สุดท้ายก็จำต้องละจากจุดชมดี ๆ นั้นด้วยความเสียดาย แล้วออกตามหานาง

ใครจะรู้ พอสายตากวาดมองเหล่าฮูหยินในงานกลับไม่เห็นแม้เงาของคุณหนูตนเอง หงอวี้จึงรีบยิ้มประจบ เข้าไปถามบรรดาฮูหยินที่ปกติสนิทสนมกับคุณหนูของตนอยู่สองคน

สองฮูหยินมองไปรอบด้าน ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาเหลียนฟางโจว
คนหนึ่งจึงหัวเราะเบา ๆ เอ่ยว่า “เอ๊ะ จริงด้วย! ฮูหยินเหลียนหายไปไหนแล้วล่ะ? หรือว่าไปล้างมืออยู่ เจ้าไปดูหน่อยสิ!”

ไม่รู้ใครแทรกขึ้นมาหัวเราะพลางว่า “เมื่อครู่ข้าเห็นฮูหยินเหลียนไปหาคุณชายน้อย คงจะอยู่ด้านหน้าแหละ!”

สองฮูหยินยิ้มพลางพูดกับหงอวี้ว่า “คราวนี้เจ้าคงสบายใจแล้วกระมัง? คนเยอะปานนี้ ฮูหยินเหลียนจะหายตัวไปได้อย่างไร?”

หงอวี้หัวเราะตาม กล่าวขอบคุณและขอตัวจากไป

ที่จริงแล้วเหลียนฟางโจวก็ไม่เหมือนฮูหยินทั่วไปนัก นางจะไม่ให้ใครตามไปหาเจ้าหนูของตนก็ไม่ใช่เรื่องแปลก และที่หงอวี้คิดไว้ก็ถูกต้อง เดิมทีเหลียนฟางโจวล้างมือเสร็จก็คิดจะไปหาบุตรชาย ทว่าเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นก่อน

บังเอิญกลุ่มคุณหนูสามสี่คนเห็นหงอวี้ยืนอยู่ตรงนั้น พอเห็นว่าใกล้จะเริ่มการแข่งขันเรือมังกรรอบชิงชนะเลิศ ก็พากันพูดจาคึกคักหัวเราะ แล้วดึงหงอวี้ไปด้วยกัน

หงอวี้ก็หาได้เอะใจไม่ จึงยิ้มแล้วตามพวกนางไป

กระทั่งงานแข่งสิ้นสุดลงอย่างครึกครื้น ผู้คนพากันร่ำลาล่าถอยกลับเรือน
หงอวี้กับม่ายเซียงรวมถึงสาวใช้อีกสองสามคน ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเหลียนฟางโจว ในใจพลันรู้สึกว้าวุ่น ร้อนรนขึ้นมาในบัดดล

หงอวี้ผ่านเรื่องราวมาไม่น้อย อีกทั้งอยู่ข้างกายเหลียนฟางโจวมานาน
จึงย่อมเข้าใจดีว่าผลได้ผลเสียเป็นเช่นไร —ไม่ว่าเหลียนฟางโจวจะหายตัวไปจริงหรือไม่ หากตอนนี้ทำเรื่องให้เอิกเกริกขึ้นมา ย่อมไม่เกิดผลดีแน่นอน!

ฮูหยินใหญ่แห่งสกุลเหลียงกำลังพูดคุยทักทายกับแขกในงาน
แววตาเหลือบมองหงอวี้อย่างเย็นชาอย่างไม่รู้ตัว ริมฝีปากยกขึ้นเพียงเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันแสนเยือกเย็น

เหลียนฟางโจวจนถึงยามนี้ยังไม่ปรากฏตัว นางมั่นใจถึงแปดส่วนแล้วว่าแผนของเติ้งเมิ่งหานกับจูอวี้อิ๋งสองหญิงคนนั้นสำเร็จลงอย่างงดงาม!

ดีมาก! ศัตรูตัวฉกาจในใจ ในที่สุดก็ถูกกำจัด!

เรื่องนี้ทั้งสิ้น นางมิได้ข้องเกี่ยวแม้แต่น้อย เพียงแค่ลอบสั่งคนสนิทให้ช่วยเปิดทางให้จูอวี้อิ๋งเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเอง!

รอให้หลี่ฟู่สาวมาถึงต้นตอที่จูอวี้อิ๋งเมื่อไร นางก็พร้อมจะผลักจูอวี้อิ๋งออกไปรับผิดแต่เพียงผู้เดียวทันที…

ในขณะเดียวกัน หงอวี้ก็พลันใจสั่นวูบ แม้แดดจะส่องเจิดจ้า ทว่าในใจกลับรู้สึกราวกับลมหนาวพัดกรู ทั้งศีรษะมึนงง ตาพร่า ฝ่าเท้าก็อ่อนแรงอย่างน่าประหลาด

หงอวี้ยิ้มอย่างสงบนิ่ง กล่าวอำลาผู้คนรอบข้าง แล้วพาม่ายเซียงกับบ่าวไพร่ไปตามหาซวี่เอ๋อร์, แม่นม และคนอื่น ๆ เมื่อเห็นว่าทางฝั่งของหลี่ฟู่เริ่มทยอยแยกย้ายกันแล้ว นางจึงพาทุกคนเดินตรงไปทางนั้น

แม่นม, อิ๋งชุน และคนอื่น ๆ พอเห็นหงอวี้ปรากฏตัวอย่างดีไม่มีพิรุธ
ก็หาได้สงสัยสิ่งใดไม่ คิดเพียงว่า "ฮูหยินคงไปหาใต้เท้าหลี่แล้ว จึงสั่งให้หงอวี้อยู่รอตนที่นี่"

แม้แต่ซวี่เอ๋อร์ก็ไม่เอะใจแม้แต่น้อย

พอเห็นหลี่ฟู่ ซวี่เอ๋อร์ก็ร้องเรียก “ท่านพ่อ!” แล้ววิ่งเข้าไปกอด หลี่ฟู่รีบอุ้มขึ้นแนบอก

เขากวาดตามองรอบหนึ่ง พลันถามอย่างแปลกใจ “ฮูหยินล่ะ? พวกเจ้าอยู่กันครบ… แล้วใครอยู่กับนาง?”

บรรดาแม่นม อิ๋งชุน และเหล่าบ่าวไพร่ชะงักงัน สายตาหันขวับไปยังหงอวี้พร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง

…ฮูหยินยังไม่กลับมาจริง ๆ!

ใบหน้าของหงอวี้ซีดขาวราวกระดาษในฉับพลัน สองขาอ่อนแรงจวนจะทรุดลงนั่ง โชคดีที่พ่านเซี่ยไหวตัวทัน ประคองไว้ได้ทันเวลา

ฝ่ามือของหลี่ฟู่กำแน่นทันใด เขาส่งสัญญาณให้แม่นมอุ้มซวี่เอ๋อร์ แล้วเอ่ยเสียงเย็น “พวกเจ้าทั้งหมด ถอยออกไปก่อน!”

ใครจะรู้ ซวี่เอ๋อร์กลับไม่ยอมให้แม่นมอุ้ม กลับกอดหลี่ฟู่แน่นกว่าเดิม พลางถามเสียงใส “ท่านแม่ล่ะ? ข้าอยากให้ท่านแม่อุ้มข้า…”

หงอวี้เริ่มตัวสั่นเบา ๆ ฟันกัดกระทบกันจนเกิดเสียงดัง กรอดกรอด

หลี่ฟู่ชะงักไปเล็กน้อย เห็นสีหน้าลูกชายที่พลันหม่นลง ดวงตาเต็มไปด้วยความตระหนกปนจะร้องไห้ไม่ร้องไห้ ก็รู้ทันทีว่าปฏิกิริยาของตนกับหงอวี้คงทำให้เด็กตกใจ จึงรีบฝืนยิ้มบาง ๆ เอ่ยเสียงอ่อนว่า “ซวี่เอ๋อร์ เด็กดี ให้แม่นมอุ้มหน่อยเถอะ แม่ของเจ้ารออยู่ในรถม้าแล้ว!”

แต่ซวี่เอ๋อร์กลับมองบิดานิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง แล้วเม้มปากพูดเสียงแข็งว่า
“ท่านพ่อโกหกข้า! ท่านแม่บอกว่าจะรอข้ากลับพร้อมกัน นางไม่มีทางขึ้นรถม้าไปก่อนเด็ดขาด!”

ใจของหลี่ฟู่ปั่นป่วนราวเส้นไหมพันกันยุ่ง คิดเท่าไรก็หาคำตอบไม่ได้ ได้แต่ฝืนยิ้มอีกครั้ง พูดปลอบเสียงนุ่ม “ท่านแม่ของเจ้าอยู่ในรถม้าจริง ๆ นะ รอเจ้าอยู่เลย ซวี่เอ๋อร์เป็นเด็กดี ยอมให้แม่นมอุ้มไปเถิด ถ้าไม่รีบไป ท่านแม่ของเจ้าจะขับรถม้าออกไปจริง ๆ แล้วนะ!”

แม่นมเองหัวใจก็เต้นระส่ำไม่ต่างกัน รีบพูดปลอบตามไปพลาง ไม่รอให้ซวี่เอ๋อร์โต้แย้ง ก็ดึงตัวเด็กน้อยไปอุ้มไว้แน่นทันที ส่วนอิ๋งชุนกับเหล่าบ่าวคนอื่น ๆ ก็ถอยหลังออกไปอย่างเงียบงัน

หลี่ฟู่หรี่ตา สายตาคมเฉียบวูบขึ้นในพริบตา น้ำเสียงเยียบเย็นดังเสียงคมมีด “พูดมา—เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ฮูหยินหายไปได้อย่างไร ทั้งที่เมื่อครู่ยังดีอยู่แท้ ๆ?”

หงอวี้ทรุดตัวลง คุกเข่าพร้อมน้ำตา เสียงสั่นพร่ากล่าวทั้งสะอื้น “บ่าว… บ่าวสมควรตาย! บ่าวก็ไม่รู้เหมือนกันเจ้าค่ะ… ไม่รู้จริง ๆ ว่าฮูหยินหายไปได้ยังไง!”

หลี่ฟู่ฟังพลางขมวดคิ้วยิ่งแน่น—ตะวันส่องใต้ตะเกียงกลับมืด!
ใครจะไปคาดคิดเล่าว่า…คนผู้นั้นจะลงมือในยามกลางวันแสก ๆ
ท่ามกลางงานมหรสพเช่นนี้!

ไม่ต้องเดาก็รู้ อีกฝ่ายต้องอาศัยจังหวะที่ทุกสายตาพุ่งไปยังการแข่งขันเรือมังกรในลำน้ำ จึงฉวยโอกาสลงมือได้สำเร็จ

เวลานี้…เกรงว่าอีกฝ่ายคงหนีออกจากนครหนานไห่ไปไกลแล้ว!

หลี่ฟู่กัดฟันแน่น เหยียบพื้นด้วยความโกรธ “คนผู้นั้นเตรียมการมาล่วงหน้า ข้าก็ยังพลาดท่า จะโทษเจ้าไม่ได้หรอก! ลุกขึ้น! กลับจวน! เรื่องนี้—ห้ามแพร่งพรายแม้แต่นิดเดียว!”

หงอวี้พยักหน้ารัว ๆ กัดฟันพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน

หลี่ฟู่รีบเรียกเซียวมู่กับลั่วกว่าง สั่งให้ทั้งสองแยกย้ายกันส่งคนออกนอกเมือง ปลอมตัวตรวจสอบเส้นทางทั้งสี่ทิศโดยรอบ รวมถึงให้ค้นหาอย่างละเอียดในเขตใกล้เคียง

อีกทั้งสั่งให้ส่งคนไปสืบข่าวที่ตระกูลเติ้งและตระกูลเหลียง สอบถามว่าช่วงหลายวันมานี้มีสิ่งใดผิดปกติ หรือมีบุคคลน่าสงสัยเข้าออกหรือไม่

เหลียนฟางโจวหายตัวไป สองตระกูลนี้ต้องน่าสงสัยที่สุด!

หลี่ฟู่ยืนแน่วนิ่ง มองสายน้ำที่ไหลเอื่อยเบื้องหน้า แม้ผิวน้ำจะสงบเงียบ แต่ในใจกลับปั่นป่วนดั่งพายุ เสียงหัวเราะ เสียงโห่ร้องจากเมื่อครู่ ราวกับผ่านพ้นไปไร้ร่องรอย แม่น้ำที่เคยอึกทึก กลับเงียบงันน่าหวาดหวั่น …ไม่ต่างจากหัวใจเขายามนี้

เขาสาบานต่อฟ้าดิน หากใครกล้าทำร้ายหญิงผู้นั้น เขาจะตอบแทนกลับไปเป็นร้อยเป็นพันเท่า!

ค่ำคืนทั้งคืน…ค้นหาจนทั่วแต่ไร้ร่องรอยใด ๆ หลี่ฟู่โกรธจนแทบคลั่ง จำต้องระดมกำลังคนเพิ่ม และขยายขอบเขตการค้นหาออกไปอีก

ส่วนข่าวที่คนของเขารายงานมาจากการเฝ้าติดตามตระกูลเหลียงและตระกูลเติ้ง ตลอดหลายวันมานี้กลับไม่พบสิ่งใดผิดปกติ

เหตุผลนั้นก็ชัดเจน—จูอวี้อิ๋งก็แค่ภรรยาอนุไร้ชื่อเสียง ถึงจะออกนอกจวนบ้างเป็นครั้งคราว ใครจะสนใจจับตา? ส่วนเติ้งเมิ่งหานก็เป็นคุณหนูตกอับหน้าตาเสียโฉม ปกติอาศัยอยู่ที่เรือนชานเมือง ไม่ได้อยู่จวนใหญ่ในตัวนคร
ย่อมไร้ผู้ใดใส่ใจความเคลื่อนไหวของนางเป็นธรรมดา

แม้จะครุ่นคิดจนถี่ถ้วนแล้ว หลี่ฟู่ก็ยังเชื่อมั่นว่าต้นตอของเรื่องนี้ต้องเกี่ยวพันกับสองตระกูลนี้อย่างไม่ผิดแน่ จึงสั่งการให้คนของตนจับตา
คนในสองตระกูลทุกคน อย่างไม่ให้คลาดสายตาแม้แต่ผู้เดียว!

ตราบใดที่มีเบาะแสแม้เพียงเส้นด้ายเส้นเดียว ก็จะไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาด!