จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1261 การอยู่หรือไปของสองแม่ลูกตระกูลฝูและฝูเว่ย

 

บทที่ 1261 การอยู่หรือไปของสองแม่ลูกตระกูลฝูและฝูเว่ย

“เจ้าเข้าใจก็ดีแล้ว!” หลี่ฟู่หัวเราะร่วน เขาปรึกษาหารือกับอีกฝ่ายครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าดึกมากแล้วจึงสั่งให้เขากลับไป

ก่อนจาก หลี่ฟู่ยังกล่าวสำทับว่า: “ความแค้นระหว่างเจ้ากับสองแม่ลูกฝูเจียเยว่นั้นเป็นเรื่องส่วนตัวของพวกเจ้า เจ้าจะแก้แค้นอย่างไรเปิ่นกวน (ข้า) จะไม่เข้าไปก้าวก่าย! เพียงแต่ฝูเว่ยผู้นั้นนิสัยมุทะลุ อีกทั้งไม่มีความผิดให้ต้องโทษจึงไม่ได้อยู่ในคุก พวกเขาสองพ่อลูกทำมาหากินในเฉวียนโจวมาอย่างน้อยก็ยี่สิบกว่าปี เจ้าต้องระวังตัวให้ดี อย่าได้พลาดท่าเสียทีให้กับเขา!”

ฝูลี่พลันนึกถึงสายตาที่อาฆาตแค้นราวกับงูพิษของฝูเว่ยที่ศาลาว่าการเมือง หัวใจของเขาพลันกระตุกวูบ รีบประสานมือกล่าวว่า: “ขอรับ ผู้น้อยจดจำใส่ใจแล้ว!”

ตีงูต้องตีให้ตาย มิฉะนั้นจะเกิดภัยในภายหลัง!

ความผิดพลาดที่สองแม่ลูกฝูเจียเยว่เคยทำไว้ เขาจะไม่ยอมทำซ้ำเป็นครั้งที่สอง!

ฝูเว่ย... ต้องตาย!

เมื่อฝูลี่กลับถึงบ้าน แม้จะเป็นเวลาค่อนคืนแล้ว ทว่าประสบการณ์ที่ผ่านมามันฝังรากลึกจนยากจะลืมเลือน เมื่อนึกถึงคำเตือนของหลี่ฟู่ เขาจะข่มตาหลับลงได้อย่างไร?

เขาเรียกสมุนคนสนิทมาทันที สั่งการให้ตามหาตัวฝูเว่ย และให้จับตาดูราวกับเงาตามตัวตั้งแต่วินาทีนี้ หากฝูเว่ยออกจากเมืองเฉวียนโจวเมื่อไหร่ ให้หาโอกาสกำจัดทิ้งทันที!

วันรุ่งขึ้น ฝูลี่จัดเลี้ยงต้อนรับหลี่ฟู่, เจ้าเมืองไป๋ และเหล่าขุนนางผู้มีตำแหน่งในที่ว่าการเมืองเฉวียนโจว ณ ภัตตาคารเซิ่งเฟิงที่หรูหราที่สุดในเมือง

ในเมื่อหลี่ฟู่คือผู้กุมอำนาจสูงสุดในแวดวงขุนนางของมณฑลหนานไห่ และฝูลี่คือผู้นำตระกูลฝูคนใหม่ การที่เขาจะประจบเอาใจหลี่ฟู่จึงเป็นเรื่องที่ใครๆ ก็เข้าใจได้และเป็นสิ่งที่ควรทำ

แน่นอนว่าหลี่ฟู่ไม่ได้ปฏิเสธความปรารถนาดีนี้ แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีสนิทสนมจนเกินงาม เขายังคงรักษาท่าทีที่สุภาพและมีระยะห่างอย่างเหมาะสม

วันต่อมา หลี่ฟู่ก็เดินทางออกจากเมืองเฉวียนโจวเพื่อกลับไปยังเมืองหนานไห่

ทางด้านเจ้าเมืองไป๋ก็ดำเนินการอย่างรวดเร็ว ในวันนั้นฝูเจียเยว่ถูกลงโทษโบยแปดสิบไม้ และอนุญาตให้รักษาตัวสิบวันก่อนจะเริ่มออกเดินทางถูกเนรเทศไปยังเหลียวตง

ส่วนถังซื่อ (นางถัง) และหลิวซื่อ (นางหลิว) ซึ่งเป็นสตรีได้รับการปล่อยตัวเนื่องจากไม่มีความผิด ทว่าพวกนางก็แทบไม่มีทางรอดเหลืออยู่แล้ว

เมื่อถังซื่อได้ยินจุดจบของสามีก็นิ่งอึ้งจนเป็นลมล้มพับไป พอฟื้นขึ้นมาก็พาหลิวซื่อไปอาละวาดที่บ้านตระกูลฝูด้วยความโกรธแค้น แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวข้ามธรณีประตูก็ถูกคนไล่ตะเพิดออกมา

หลิวซื่อนั้นมีสติมากกว่านางรีบอ้อนวอนคนเฝ้าประตูให้เข้าไปแจ้งเจ้าบ้าน ขออนุญาตเข้าไปเก็บข้าวของสัมภาระ

ซินสือซานเหนียงซึ่งตอนนี้เป็นผู้ดูแลฝ่ายใน มีหรือจะอยากพบหน้าสตรีทั้งสองคนนี้—นางกลัวว่าหากเห็นหน้าแล้วจะระงับโทสะไม่อยู่จนเผลอพลั้งมือตีคนตาย จึงสั่งคนให้ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

พวกนางไม่ใช่คนของตระกูลฝูแล้ว ยังกล้ามาเก็บสัมภาระอะไรที่นี่อีก? สัมภาระที่ไหนกัน?

หลิวซื่อไม่มีทางเลือกจึงต้องถอยก้าวหนึ่ง ขอคืนสินเดิมของตนเองและของถังซื่อ

ครั้งนี้ซินสือซานเหนียงไม่ได้ปฏิเสธ เพียงแต่ให้แม่นมของนางเข้าไปตรวจสอบรายการสินเดิมและขนของออกไปวางกองไว้ที่หน้าประตู

หลิวซื่อรีบให้แม่นมไปเช่ารถม้า แล้วฝืนลากถังซื่อที่เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญจากไป เพื่อไปพักชั่วคราวที่โรงเตี๊ยม

ไม่นานนัก ฝูเว่ยเดินกะโผลกกะเผลกเข้ามาด้วยใบหน้ามืดมน เมื่อถังซื่อเห็นลูกชายที่เคยสง่างามและเจ้าสำราญตกอยู่ในสภาพเวทนาเช่นนี้ หัวใจของนางก็เจ็บปวดราวกับถูกกรีด นางโผเข้ากอดลูกชายร้องไห้ปานจะขาดใจ พร้อมกับด่าทอฝูลี่ขอให้มันตายไม่ดี

หลิวซื่อถอนหายใจเงียบๆ รีบเข้าไปปลอบโยน ตอนนี้สถานการณ์เป็นรอง พูดไปจะมีประโยชน์อะไร? หากคำพูดหลุดไปถึงหูคนพวกนั้นจะหาเรื่องใส่ตัวเปล่าๆ! สู้รีบออกจากเมืองเฉวียนโจวไปก่อนแล้วค่อยวางแผนระยะยาวดีกว่า!

ยังพูดไม่ทันขาดคำ ใบหน้าของหลิวซื่อก็ถูกถังซื่อตบเข้าอย่างแรง ถังซื่อชี้หน้านางพลางกัดฟันด่า: "นังแพศยา! แกกล้าพูดช่วยไอ้โจรชั่วคนนั้นเหรอ แกคิดอะไรอยู่! ถึงได้เข้าข้างศัตรู! บอกมา! เป็นแกใช่ไหมที่ร่วมมือกับไอ้ลูกหมาป่านั่นทำลายตระกูลฝูของเรา!"

ถังซื่อที่โศกเศร้าจนเสียสติ เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมาก็ยิ่งระแวงมากขึ้นเรื่อยๆ นางเข้าไปกระชากตัวหลิวซื่อแล้วทุบตีอย่างบ้าคลั่งพร้อมกรีดร้อง: "บอกมา! บอกมาเดี๋ยวนี้! ใช่ไหม! ใช่แกไหม! นังแพศยา! พูดมา!"

หลิวซื่อไหนเลยจะกล้าลงมือตอบโต้แม่สามี? ทั้งโกรธ ทั้งรีบ ทั้งเจ็บ ได้แต่พยายามหลบเลี่ยงและร้องไห้ปฏิเสธ

ฝูเว่ยเห็นแล้วรำคาญใจ เขาตบโต๊ะดังปัง! พร้อมตวาดเสียงกร้าว: "หยุดทะเลาะกันได้แล้ว!"

เสียงด่าทอและเสียงร้องไห้ของสตรีทั้งสองหยุดกึกทันที

หลิวซื่อไม่กล้าทำอะไรต่อ ส่วนถังซื่อเรียก "เว่ยเอ๋อร์!" พร้อมน้ำตาที่ไหลพราก ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าเวทนา: "ลูกแม่ ลูกพูดกับแม่แบบนี้ได้ยังไง? แม่เป็นแม่แท้ๆ ของเจ้านะ! เจ้าทำแบบนี้ หัวใจแม่จะทนได้อย่างไร!"

แววตาของฝูเว่ยฉายแววเหี้ยมเกรียม เขาขัดจังหวะนางอย่างไม่สบอารมณ์: "นี่ยังวุ่นวายไม่พออีกหรือ? ท่านแม่ยังจะมาเพิ่มความวุ่นวายอีกทำไม? ท่านกับหลิวซื่อรีบออกจากเมืองเฉวียนโจวเดี๋ยวนี้ ไปหาบ้านท่านตาซะ! เห็นแก่สินเดิมที่ติดตัวไป บ้านท่านตาก็คงไม่ใจดำถึงขนาดไม่รับพวกท่านไว้หรอก!"

ถังซื่อสะอื้นไห้: "เจ้าพูดอะไรแบบนั้น! ท่านตาของเจ้ารักเจ้าจะตายไป ข้าก็เป็นลูกสาวแท้ๆ มีหรือเขาจะไม่รับพวกเรา?"

ฝูเว่ยเพียงแต่หัวเราะเย็นชา ไม่ตอบคำ เดิมทีท่านตารักเขานั้นเป็นเรื่องจริง! แต่ก็นั่นแหละ เมื่อก่อนเขาเป็นลูกชายคนโตเพียงคนเดียวที่จะสืบทอดตระกูลฝู จะไม่รักได้อย่างไร?

แต่ตอนนี้ หึๆ... มันพูดยากแล้ว!

โลกมนุษย์นั้นเย็นชา ความสัมพันธ์ขึ้นอยู่กับผลประโยชน์ สองสามวันมานี้เขาเห็นมามากพอแล้ว! หากไม่มีฐานะนายน้อยตระกูลฝู เขาก็ไม่ใช่ตัวอะไรเลย!

หลิวซื่ออยากจะพูดอะไรบางอย่าง ขยับปากแล้วแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกไป เพียงแต่ถามเบาๆ ว่า: "ท่านพี่ ท่านให้พวกเราไปบ้านท่านตา แล้วท่านล่ะ? ท่าน... ไม่ไปด้วยกันหรือ?"

ถังซื่อพลันจ้องหน้าฝูเว่ย: "อะไรนะ? เจ้าไม่ไปพร้อมกันเหรอ? ไม่ได้! เจ้าต้องไปกับพวกเรา! พวกเราหนีไปจากที่นี่ก่อน แล้วค่อยหาทางช่วยพ่อของเจ้า! หึ ส่วนวันข้างหน้า ข้าไม่เชื่อหรอกว่าไอ้คนเนรคุณนั่นจะครองอำนาจไปได้ตลอด! สักวันเราจะแย่งชิงทุกอย่างที่เป็นของเรากลับคืนมา!"

ฝูเว่ยขมวดคิ้วจ้องมองภรรยาคล้ายตำหนิที่หาเรื่องใส่ตัว ก่อนจะแสร้งยิ้มให้ถังซื่อแล้วกล่าวว่า: "ท่านแม่ พวกท่านไปก่อนเถิด เดี๋ยวข้าตามไป! ท่านพ่อยังอยู่ในคุกที่ว่าการเมือง ข้าอยู่ที่นี่ต่ออีกหน่อย จะได้คอยสืบข่าวและดูแลท่านพ่อได้!"

เมื่อถังซื่อคิดถึงสามีที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใด น้ำตาก็ไหลพรากลงมาอีกครั้ง นางพยักหน้าทั้งน้ำตาพร้อมสะอื้นไห้: “เอาเถอะ เอาเถอะ! เจ้าก็อยู่ที่นี่คอยสืบข่าวข่าวคราว! เว่ยเอ๋อร์ เจ้าต้องหาทางช่วยพ่อเจ้าให้ได้นะ!”

ฝูเว่ยพยักหน้าส่งๆ: “วางใจเถอะ!”

หลิวซื่ออดไม่ได้ที่จะเหลือบมองถังซื่อและฝูเว่ย ในใจรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมาวูบหนึ่ง... จำได้แต่ท่านพ่อตา แล้วท่านย่า (ฮูหยินผู้เฒ่า) ล่ะ? ยามปกติเห็นกตัญญูนักหนา แต่พอถึงนาทีนี้กลับไม่มีใครนึกถึงนางเลยแม้แต่คนเดียว ราวกับว่าในโลกนี้ไม่เคยมีคนชื่อนี้ดำรงอยู่...

ขนาดท่านย่ายังโดนเช่นนี้ แล้วตัวนางล่ะ? หากวันหนึ่งต้องมีใครถูกสังเวย นางคงเป็นคนแรกที่ถูกทอดทิ้งอย่างแน่นอน!

นางเองก็คงต้อง... เริ่มวางแผนเผื่อตัวเองไว้บ้างแล้ว...

ถังซื่อทิ้งเงินก้นถุงไว้ให้ฝูเว่ยสามพันตำลึง พร้อมกล่องเครื่องประดับล้ำค่าอีกหนึ่งกล่อง ก่อนจะออกจากเมืองเฉวียนโจวไปพร้อมกับหลิวซื่อทั้งน้ำตา

ฝูเว่ยจ้องมองรถม้าของพวกนางที่ค่อยๆ รับตาออกไป แววตาที่เหี้ยมเกรียมค่อยๆ ทวีความเข้มข้นขึ้นทุกที

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1260 เหยียบลงสู่ธุลีดิน

 

บทที่ 1260 เหยียบลงสู่ธุลีดิน

ฝูเว่ยสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย ในอกเต็มไปด้วยความอาดูรและคั่งแค้นจนอยากจักแผดร้อง "ไม่เอา! ไม่ใช่เช่นนี้!" ทว่ากลับต้องกล้ำกลืนฝืนทนมิอาจเอ่ยคำใดออกมาได้แม้แต่ครึ่งคำ

ใต้เท้าไป๋กระแอมไอทีหนึ่ง พลันปรับน้ำเสียงให้เข้มงวดและเย็นชา "ฝูเเจียเยว่... เจ้าจักยอมรับผิดหรือไม่?"

ฝูเเจียเยว่หัวเราะ "หึๆ" ในลำคอ ก่อนจะเอ่ยอย่างเด็ดขาด "ใต้เท้า... ผู้น้อย... ยอมรับผิด!"

"ท่านพ่อ!" ฝูเว่ยตระหนกสุดขีด จ้องมองบิดาด้วยสายตาที่สิ้นหวัง

แม้จะแจ้งแก่ใจว่าสถานการณ์บีบคั้นเพียงใด ทว่าหากมิถึงที่สุดแล้วใครเล่าจะยอมจำนนโดยง่าย? คำว่า "ยอมรับผิด" จากปากบิดานั้น คือการตัดรอนทุกความหวังและจินตนาการอันน้อยนิดของเขาลงจนหมดสิ้น!

จากคุณชายใหญ่ตระกูลฝูผู้เสวยสุขและเป็นที่อิจฉาของคนทั้งเมือง บัดนี้เขากลับกลายเป็นคนอนาถาไร้สมบัติ!

ทุกอย่างมลายหายไปสิ้น!

ทว่าเรื่องราวเหล่านี้เกี่ยวข้องอันใดกับเขา? เหตุใดเขาต้องมารับกรรมเช่นนี้!

ไม่ยุติธรรม! เรื่องนี้ไม่ยุติธรรมต่อเขาแม้เพียงนิด!

"ใต้เท้า..." ฝูเเจียเยว่ทำราวกับมิได้ยินเสียงของบุตรชาย เขาเงยหน้ามองใต้เท้าไป๋พลางกล่าวช้าๆ "ยามเมื่อเกิดเรื่องเหล่านั้น เว่ยเอ๋อร์ยังมิได้ลืมตาดูโลก ทุกสิ่งอย่างมิมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา! เขา... ยังคงเป็นลูกหลานตระกูลฝู!"

"จริงสิ... ข้าเกือบลืมบอกเจ้าไป!" ใต้เท้าไป๋ทำทีเป็นนึกขึ้นได้ ทอดสายตามองเขาด้วยความเวทนาอาทร "เนื่องด้วยการกระทำอันโฉดช้าของเจ้าและมารดา หัวหน้าตระกูลและเหล่าอาวุโสจึงมีมติเอกฉันท์ ให้คัดชื่อพวกเจ้าออกจากผังตระกูล พวกเจ้ามิใช่คนของตระกูลฝูอีกต่อไป แน่นอนว่าฝูเว่ยย่อมมิต่างกัน! ยามนี้... เขามิมีความเกี่ยวข้องอันใดกับตระกูลฝูแม้แต่น้อย!"

"เป็นไปไม่ได้!" ฝูเว่ยถลึงตาจ้องฝูลี่พลางคำรามเสียงพร่า "เจ้าคิดจะฆ่าแกงกันให้สิ้นซากเชียวหรือ! เหตุใดจึงใจแคบต่อพวกเราพ่อลูกถึงเพียงนี้! ยามนี้ทุกอย่างในตระกูลฝูตกอยู่ในมือของเจ้าแล้ว เหตุใดจึงต้องเหยียบย่ำศักดิ์ศรีกันถึงเพียงนี้ด้วย!"

ฝูเเจียเยว่หลับตาลงด้วยความปวดร้าว มิได้ห้ามปรามคำพูดของบุตรชายอีกต่อไป

เดิมทีที่เขาอดทนอดกลั้นและมิยอมให้บุตรชายสอดมือเข้ามา ก็เพื่อรักษาที่ทางของบุตรชายในตระกูลฝูเอาไว้

ด้วยเห็นว่าฝูลี่จากตระกูลไปนานปี ส่วนบุตรชายติดตามเขาดูแลกิจการตระกูลมาเนิ่นนาน หากยังรักษาสถานะไว้ได้ วันหน้าใครจะอยู่ใครจะไปก็ยังมิแน่!

ทว่ามิคาดคิดว่าฝูลี่จะอำมหิตไร้น้ำใจถึงเพียงนี้ แผนการครานี้ช่างร้ายกาจยิ่งกว่าการถอนรากถอนโคนเสียอีก!

"สวรรค์บัญชา! สวรรค์บัญชาแท้ๆ!" ฝูเเจียเยว่ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น เป็นเสียงหัวเราะที่โหยหวนและเปี่ยมด้วยความอัดอั้น จนผู้ที่ได้ยินต่างรู้สึกสะท้านใจยิ่งนัก

ฝ่ายฝูลี่สีหน้ามิเปลี่ยนแปร แววตาเรียบเฉยจ้องมองอีกฝ่ายพลางกล่าวสืบไป "ตาข่ายฟ้ากว้างขวางทว่าหละหลวมมิมิดชิด คำนี้จริงแท้แน่นอน! ทุกสิ่งที่พวกเจ้าเคยเสพสุข เดิมทีก็มิใช่ของพวกเจ้าแต่ต้น... พวกเจ้ามิขาดทุนหรอก!"

"แต่พวกเราคือคนตระกูลฝู!" ฝูเว่ยดวงตาแดงฉานดุจอาบโลหิต จ้องมองฝูลี่ด้วยความอาฆาต "เจ้าจงตายอย่างอนาถ! พวกเจ้าทุกคนจงตายอย่างอนาถ! พวกขุนนางกังฉินหน้าเลือดพวกนี้ด้วย รับลาภผลจากตระกูลฝูไปมิตั้งเท่าไหร่ กลับมาร่วมวงลงหินทุ่มใส่เท้าพวกเรา! พวกเจ้ามันสุนัขลืมเจ้าของ! ฮ่าๆ... ที่แท้ใครให้ประโยขน์ก็ไปสอพลอผู้นั้น พวกเจ้ามัน—"

"หุบปาก! ลากมันออกไปขึงพืดแล้วโบยให้หนัก!" ใต้เท้าไป๋คำรามลั่นด้วยความขุ่นเคืองรันทดใจ

ฝูเเจียเยว่ตระหนกวูบ คิดจักอ้อนวอนขอความเมตตาทว่ากลับสะกดกลั้นไว้ ยามนี้เขาจะเอาศักดิ์ศรีอันใดไปวอนขอ? ต่อให้ขอไปจะมีประโยชน์อันใด!

เหล่าขุนนางโดยรอบต่างหน้าถอดสี อับอายขายหน้าจนดูไม่จืด บางคนที่เคยนึกเวทนา ตั้งใจว่าลับหลังจักส่งเงินทองให้ฝูเว่ยพามารดาและภรรยาหนีไปให้ไกลเมืองเฉวียนโจว ยามนี้ต่างพากันถอนใจสลัดความคิดทิ้งสิ้น ลอบด่าทอฝูเว่ยในใจว่า "ช่างมิเจียมตัว!"

เสียงไม้โบยกระทบเนื้อ "ปัง ปัง" ดังแว่วมาจากลานกว้าง พร้อมเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของฝูเว่ย

ฝูเเจียเยว่สุดจักกลั้น โขกศีรษะวอนขอ "ใต้เท้า เว่ยเอ๋อร์ยังเยาว์นักมิเคยลำบาก ตลอดชีวิตราบรื่นมาโดยตลอด ยามนี้ขาดสติจึงปากพล่อยจาบจ้วง ขอใต้เท้าโปรดเมตตาละเว้นโทษเขาด้วยเถิด!"

ฝ่ายฝูลี่กลับหัวเราะเบาๆ เอ่ยกับใต้เท้าไป๋ด้วยท่าทีผ่อนคลาย "ใต้เท้า เด็กน้อยมิประสาหยั่งรู้ความ! คนหนุ่มมักมีจิตใจสุดโต่ง ยามประสบเคราะห์กลับมิรู้จักพิจารณาตน เอาแต่พาลพาโลโทษผู้อื่น ช่างน่าขันทิ้งยิ่งนัก! จักไปถือสาหาความกับเขาก็ใช่ที่!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างลอบระบายลมหายใจยาว พยักหน้าเห็นพ้องโดยพร้อมเพรียง

ใต้เท้าไป๋สีหน้าผ่อนคลายลงมิใช่น้อย พยักหน้ากล่าวว่า "เอาเถิด ข้าเห็นแก่ที่เขายังหนุ่มแน่นใจร้อนและเพิ่งกระทำผิดเป็นคราแรก จักละเว้นโทษตายให้สักครั้ง!"

กล่าวจบก็หันไปสั่งกุนซือ "ออกไปบอกให้พวกเขาหยุดมือ! แล้วโยนเขาออกไปนอกศาลาว่าการ! กำชับเขาว่าครานี้ข้าจักมิเอาความ ทว่าหากวันหน้ายังกล้าเที่ยวไปพูดจาเหลวไหลหมิ่นประมาทขุนนางราชสำนัก ข้าจับตัวได้เมื่อใด จักมิมีทางละเว้นเด็ดขาด!"

กุนซือรับคำแล้วรุดออกไปสั่งการทันที

ใต้เท้าไป๋สั่งให้ฝูเเจียเยว่ประทับลายนิ้วมือรับสารภาพก่อนจะสั่งคุมตัวเข้าคุกหลวง ฝูงชนจึงแยกย้ายกันไป ฝูลี่เองก็กล่าวลาปลีกตัวออกมา

ถึงยามนี้ เรื่องราวที่เคยสั่นสะเทือนเมืองเฉวียนโจวก็ได้ปิดม่านลงอย่างเป็นทางการ

สองพ่อลูกตระกูลฝูที่เคยเรืองอำนาจขจรขจาย กลับกลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัวและนักโทษในพริบตา!

แม้ตระกูลฝูยังคงชื่อเดิม ป้ายทองคำยังคงอยู่ ทว่าไส้ในกลับผลัดเปลี่ยนโดยสิ้นเชิง!

สี่ตระกูลใหญ่ที่เคยเป็นประดุจแผ่นเหล็กอันแข็งแกร่ง บัดนี้กลับปริร้าวสูญเสียไปหนึ่งส่วนเสียแล้ว!

เมื่อฝูลี่ก้าวพ้นประตูศาลาว่าการ เขาอาศัยความมืดพรางกายเร้นลับเข้าไปในตรอกอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง

บ้านพักขนาดกลางแห่งนี้คือจุดนัดพบระหว่างเขากับคนของหลี่ฟู่

เขาได้รับแจ้งว่าหลี่ฟู่มาถึงที่นี่แล้ว และต้องการพบเขาเป็นการส่วนตัวในคืนนี้

ครั้นเข้าสู่ห้องโถงพบหน้าหลี่ฟู่ ฝูลี่รีบคุกเข่าข้างเดียวประสานมือคำนับ "ผู้น้อยฝูลี่ คารวะใต้เท้าหลี่!"

"วันหน้ายังต้องพบกันอีกมาก มิต้องมากพิธีทุกคราไป ลุกขึ้นเถิด!" หลี่ฟู่ยิ้มบางๆ พลางโบกมือให้ลุกขึ้น

เมื่อเชิญให้นั่งลงแล้ว หลี่ฟู่จึงถามว่า "ยามนี้ตระกูลฝูตกอยู่ในกำมือเจ้าโดยสมบูรณ์แล้วใช่หรือไม่?"

ฝูลี่พยักหน้าโดยมิลังเล "ผู้น้อยมิกล้าโอ้อวดต่อหน้าใต้เท้า ทว่ายามนี้ตระกูลฝูอยู่ในความควบคุมของผู้น้อยโดยสิ้นเชิงแล้ว! มิตราบว่าใต้เท้ามีสิ่งใดจะสั่งการ?"

หลี่ฟู่ส่ายหน้าพลางหัวเราะ "เจ้ามิต้องระแวงถึงเพียงนั้น ตระกูลฝูคือตระกูลฝูของเจ้า มิใช่ของข้า ข้ามิเคยคิดจะใช้อำนาจควบคุมตระกูลฝูผ่านมือเจ้า ข้อนี้เจ้าจงแจ้งแก่ใจไว้! เจ้าเป็นคนหนุ่มแห่งมณฑลหนานไห่ ย่อมรู้ดีว่าข้าปรารถนาสิ่งใด! มณฑลหนานไห่คือส่วนหนึ่งของแคว้นต้าโจว การมิสวามิภักดิ์ต่อราชสำนักและคิดทำตัวเป็นเจ้าถิ่นผู้ยิ่งใหญ่นั้น เป็นสิ่งที่ราชสำนักและองค์เหนือหัวมิอาจยอมรับได้! ส่วนการค้าขายโดยสุจริต ทางการย่อมมิเข้าไปก้าวก่าย!"

ฝูลี่ซาบซึ้งใจยิ่งนัก รีบกล่าวว่า "ผู้น้อยเข้าใจความหมายของใต้เท้าแล้ว วางใจเถิด ตระกูลฝูยินดีสวามิภักดิ์ต่อราชสำนัก มิกล้ามีความคิดกำเริบเสิบสาน ภาษีอากรในปีนี้จะส่งมอบมิให้ขาดแม้แต่แดงเดียว! อีกทั้งตระกูลฝูมิกล้าเป็นปฏิปักษ์กับทางการเด็ดขาดขอรับ!"

"ยามนี้ยังมิจำเป็นต้องทำถึงเพียงนั้น" หลี่ฟู่ส่ายหน้าพลางยิ้ม "หากเจ้าทำเช่นนั้น ตระกูลที่เหลือจะละเว้นเจ้าหรือ? จงนิ่งสงบรอคอยคำสั่งก็พอ! เมื่อเจ้าจัดการธุระในมือเสร็จสิ้น ก็ควรไปผูกสัมพันธ์กับตระกูลอื่นๆ เสียบ้าง... อย่างไรก็ตาม ฮูหยินของข้าอยากจะลองทำการค้าเล็กๆ น้อยๆ ดูเล่นๆ เจ้าคงรู้ใช่หรือไม่ว่าควรจักจัดการเช่นไร?"

ฝูลี่ยิ้มอย่างรู้ความ "หากฮูหยินมีคำสั่ง ผู้น้อยมิกล้าขัดขืน! ผู้น้อยมิเหมือนฝูเเจียเยว่ รากฐานของผู้น้อยยังอ่อนด้อย มิกล้าล่วงเกินผู้ใด ยิ่งเป็นคำขอของฮูหยิน ผู้น้อยย่อมมิกล้าปฏิเสธแน่นอน!"

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1259 พี่น้องพานพบ

 

บทที่ 1259 พี่น้องพานพบ

เมื่อสี่ตาประสานกัน ฝูลี่คลี่ยิ้มพลางละสายตาออก ยิ้มนั้นช่างดูอ่อนโยนและสำรวมกิริยายิ่งนัก "น้องรอง... พี่น้องเราจากกันนานกว่ายี่สิบปี ในที่สุดก็ได้พบหน้ากันเสียที!"

ฝูเจียเยว่ชะงักงัน จ้องมองฝูลี่ตาไม่กะพริบ พลันสีหน้าแปรเปลี่ยนขนานใหญ่ ดวงตาเบิกโพลงตะโกนลั่นด้วยความตระหนก "เจ้า! เป็นเจ้านี่เอง! เจ้ายังไม่ตาย!"

ฝูลี่แค่นยิ้ม เอ่ยเสียงเย็นเยียบ "เหตุใดข้าต้องตาย? เจ้าเอาอะไรมามั่นใจว่าข้าต้องสิ้นชีพ? พวกโจรที่ดักสังหารข้าในยามนั้น มิใช่เจ้ากับเจิ้งอี๋เหนียง (อนุเจิ้ง) หรอกหรือที่ส่งไป?"

"ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดเรื่องอะไร!" ฝูเจียเยว่กายแข็งทื่อ หลบสายตาพลางเอ่ยเสียงเรียบ "เจ้าจากบ้านไปนานปีไร้ข่าวคราว ข้าก็นึกว่าเจ้าหาชีวิตไม่แล้ว!"

ฝูลี่เพียงแค่นเสียงหยัน มิคิดโต้เถียงให้เสียเพลา เขาลุกขึ้นประสานมือต่อใต้เท้าไป๋พลางเอ่ยอย่างสุภาพ "ใต้เท้า โปรดให้ความเป็นธรรมด้วย!"

ใต้เท้าไป๋พยักหน้าเล็กน้อย ชำเลืองมองกุนซือฉินที่ยืนอยู่ด้านหลังทางซ้าย

กุนซือฉินน้อมกายรับคำ ก่อนจะเริ่มร่ายเรียงว่าฝูลี่ร้องทุกข์เรื่องที่ถูกใส่ร้ายจนต้องระเห็จออกจากบ้านอย่างไร รวมถึงการสืบพบว่าเจิ้งอี๋เหนียงและฝูเจียเยว่ร่วมกันฆาตกรรมครอบครัวพ่อบ้านใหญ่ ตลอดจนการล่วงเกินบรรพบุรุษในศาลเจ้าและมูลความผิดอีกนานัปการ

กุนซือฉินกล่าวต่อว่า บัดนี้พยานหลักฐานครบถ้วน ทั้งโหรวอี๋เหนียงผู้ถูกใส่ร้ายว่าลักลอบผิดประเวณีกับฝูลี่ในกาลก่อน บัดนี้รอดตายและทางการตามตัวพบแล้ว ถือเป็นพยานบุคคลที่ยังมีลมหายใจ ส่วนผู้ชันสูตรพลิกศพพ่อบ้านใหญ่ในยามนั้นก็ได้กลับคำให้การ ทั้งยังมีคำรับสารภาพจากบ่าวเก่าผู้เป็นคนสนิทของเจิ้งอี๋เหนียงและฝูเจียเยว่ รวมถึงถ้อยแถลงของหัวหน้าตระกูลและเหล่าผู้อาวุโส เรื่องนี้จึงถือว่าประจักษ์ชัดแจ้งดุจตะปูตอกฝาโลง!

ตามกฎหมายฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต เจิ้งอี๋เหนียงต้องโทษประหาร ส่วนฝูเจียเยว่ในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด ต้องโทษโบยแปดสิบไม้และเนรเทศไปไกลสามพันลี้!

เดิมทีฝูลี่คือบุตรชายคนโตสายตรงของนายท่านใหญ่ตระกูลฝูคนก่อน ย่อมเป็นผู้สืบทอดที่ชอบธรรม ในเมื่อคดีความได้รับการล้างมลทินแล้ว ทรัพย์สินและอำนาจในตระกูลฝูย่อมต้องคืนสู่มือเขา เขาจึงกลายเป็นผู้นำตระกูลฝูคนใหม่อย่างชอบด้วยเหตุผล!

ฝูเจียเยว่ยิ่งฟังหน้ายิ่งซีดเผือดจนไร้สีเลือด ทว่าในใจกลับสงบนิ่งขึ้นอย่างน่าประหลาด!

เมื่อฟังจบเขาก็ระเบิดหัวเราะลั่น เงยหน้าจ้องฝูลี่เขม็งพลางแค่นเสียงเย็นทีละคำ "มิคาดคิด... ว่าเจ้าจะอดทนได้ถึงเพียงนี้!"

ฝูลี่รู้สึกสะใจยิ่งนัก เขาจ้องตอบพลางยิ้มเย็น "ส่วนข้านั้นคาดไว้อยู่แล้ว ว่าเจ้าต้องมีวันนี้!"

ฝูเว่ยพลันแผดเสียงตะโกน "เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้! ทั้งหมดนี้เป็นเพียงคำกล่าวอ้างฝ่ายเดียว เชื่อถือมิได้! พยานหลักฐานอันใดล้วนเป็นของปลอม! มันติดสินบนสร้างเรื่องขึ้นมาทั้งนั้น!"

"หุบปาก!" ฝูเจียเยว่ฟาดฝ่ามือใส่ใบหน้าบุตรชายจนเสียงดังสนั่น พลางตวาดกร้าว "ข้าบอกแล้วมิใช่หรือ? ที่นี่มิใช่ที่ที่เจ้าจะมาเสนอหน้าพูดจา!"

"แต่ท่านพ่อ—"

"หุบปาก!"

เดิมทีเมื่อได้ยินฝูเว่ยแผดเสียง ใต้เท้าไป๋สีหน้ามืดครึ้มลงเตรียมจะสั่งสอน ทว่าเมื่อเห็นฝูเจียเยว่ลงมือจัดการบุตรชายเองก็ถือว่าทุ่นแรงไปได้มาก จึงนิ่งเงียบไว้พลางวางท่าทีแย้มยิ้มสำรวม

ฝ่ายฝูลี่ลอบเยาะหยันในใจ: ของปลอมงั้นหรือ? ช่างกล้าคิด!

แม้เขาจะมิทราบว่าหลี่ฟู่ไปตามหาโหรวอี๋เหนียงและคนชันสูตรผู้นั้นพบได้อย่างไร แต่โหรวอี๋เหนียงเป็นตัวจริงย่อมมิมีทางปลอมแปลง และคำของคนชันสูตรก็มิใช่เรื่องที่จะปั้นแต่งได้ง่ายๆ ต่อให้ต้องขุดศพขึ้นมาชันสูตรใหม่ เขาก็หามีความยำเกรงไม่!

ฝูเจียเยว่ย่อมมีแผนการในใจ

ในกาลก่อนเขากับมารดาทำกับฝูลี่ไว้เจ็บแสบเพียงใด ยามนี้อีกฝ่ายม้วนแผ่นดินกลับมาจู่โจมสายฟ้าแลบจนคุมสถานการณ์ไว้ได้ทั้งหมด แม้แต่ตระกูลฝูทั้งตระกูลยังตกอยู่ในกำมือ เห็นชัดว่าเตรียมการมาอย่างรัดกุม ต่อให้เขาจะยอมรับหรือไม่ ยามนี้ก็มิมีทางเลือกอื่นแล้ว!

การดิ้นรนขัดขืนในยามนี้ มีแต่จักกลายเป็นเรื่องชวนหัวให้ผู้คนเยาะหยันเท่านั้น!

ความจริงข้อนี้ เพียงดูจากท่าทีของใต้เท้าไป๋และเหล่าขุนนางทั้งปวงก็ประจักษ์ชัดแล้ว

พยานหลักฐานจักเป็นของจริงหรือของปลอมหาใช่สาระสำคัญไม่ สิ่งสำคัญคือทางการรับรองมันแล้ว! และที่สำคัญยิ่งกว่าคือตระกูลฝูมิใช่ถิ่นของเขาอีกต่อไป!

อีกทั้งเรื่องราวในกาลก่อนมิได้เกี่ยวข้องกับบุตรชายแม้แต่น้อย เขาไม่อยากให้บุตรชายปากพล่อยจนพลอยติดร่างแหไปด้วย แต่อยากให้คนรุ่นหลังแยกตัวออกไปอย่างหมดจด

"มารดาข้าอายุมากแล้ว ขอใต้เท้าโปรดเมตตาละเว้นโทษตายให้นางด้วยเถิด! ด้วยวัยปานนั้น ทั้งยังต้องมาเผชิญความผันผวนใหญ่หลวง คงมีชีวิตอยู่ต่อได้อีกไม่กี่ปีแล้ว!" ฝูเจียเยว่คุกเข่าลง โขกศีรษะวอนขออย่างหนักแน่น

ฝูเว่ยตะลึงงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ทรุดเข่าลงเบื้องหลังผู้เป็นบิดา

ใต้เท้าไป๋นั้นรับลาภผลจากฝูเจียเยว่มานานปี อีกทั้งการจะไปคาดคั้นเอาความกับหญิงชราก็ดูมิเป็นเรื่องเป็นราวนัก

นางมิใช่โจรป่าใจโฉดหรือมหาโจรปล้นฆ่า หากลากออกไปบั่นศีรษะคงมิมีใครสรรเสริญ มีแต่จะเวทนานักโทษแล้วประณามว่าเขาเป็นขุนนางไร้น้ำใจเสียมากกว่า

ใต้เท้าไป๋นิ่งอึ้งครู่หนึ่งแล้วหันไปมองทางฝูลี่

หญิงชราจะอยู่หรือตาย ย่อมต้องขึ้นอยู่กับความประสงค์ของฝูลี่

เดิมทีฝูลี่ก็มิได้ปรารถนาจะให้เจิ้งอี๋เหนียงตายตกไปตามกัน ประสบการณ์ที่ผ่านมาสอนให้เขารู้ซึ้งว่า บางคราการมีชีวิตอยู่กลับทุกข์ทรมานยิ่งกว่าความตาย ราวกับถูกแผดเผาอยู่ในนรกขุมลึก ตายไปเสียยังนับว่าเป็นการหลุดพ้น!

เขาต้องทนทุกข์ทรมานมานานปี มีหรือจะให้เจิ้งอี๋เหนียงหลุดพ้นไปโดยง่าย?

การถูกจองจำในคุกหลวง รับทัณฑ์ทรมานในยามนี้ เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น...

นับจากนี้สืบไป เขาจะให้นางเบิกตาดู... ดูว่าบุตรชาย หลานชาย หลานสะใภ้ รวมถึงคนในตระกูลเจิ้งของนาง จะมีจุดจบที่อนาถเพียงใด! ยามนั้นความแค้นในอกเขาจึงจักมลายสิ้น!

ยามที่เขายังเยาว์วัย ในค่ำคืนอันยาวนานหลังจากที่หัวใจเริ่มแกร่งกล้า เมื่อหวนระลึกถึงอดีต เขาจึงตระหนักได้ว่าการตายของบิดานั้นมิได้เรียบง่ายอย่างที่ตาเห็น!

น่าเสียดายที่เจิ้งอี๋เหนียงปากแข็งยอมตายมิตอมปริปาก ทว่าแววตาของนางกลับบ่งบอกทุกอย่างชัดแจ้ง แล้วจะให้เขาละเว้นนางได้อย่างไร!

ฝูลี่พยักหน้าพลางยิ้มกล่าว "ใต้เท้าเปี่ยมเมตตารักใคร่ราษฎร นับเป็นวาสนาของชาวเฉวียนโจวโดยแท้! ตัวข้าเองก็มิใช่คนอำมหิตผิดมนุษย์ ยามนี้ล้างมลทินได้สำเร็จ หนี้แค้นได้รับการชำระ และได้สิ่งที่ควรเป็นของตนคืนมาแล้ว เหตุใดต้องไปถือสาหาความให้มากเรื่อง... สำหรับเจิ้งอี๋เหนียง จงละเว้นโทษตายนางเถิด! ขอใต้เท้าเมตตา ส่งนางไปถือศีลชำระบาปที่ศาลเจ้าประจำตระกูลฝู เพื่อไถ่โทษทัณฑ์ที่นางก่อไว้ด้วยเถิด!"

"นายท่านฝูช่างมีเมตตาธรรมล้ำเลิศนัก!"

"ใช้คุณธรรมตอบแทนความแค้น ช่างมิง่ายเลยจริงๆ เฮ้อ!"

ใต้เท้าไป๋และเหล่าขุนนางต่างส่งเสียงชื่นชมกันเซ็งแซ่ ฝ่ายฝูเจียเยว่ที่ยันมืออยู่บนพื้น หลังมือพลันปรากฏเส้นเลือดปูดโปน เห็นชัดว่าในใจโกรธาถึงขีดสุด

ทว่าเขารู้ซึ้งดีว่า ถึงยามนี้ทุกอย่างมลายหายสิ้นไปหมดแล้ว ราวกับความฝันที่ตื่นขึ้นมาแล้วว่างเปล่า แล้วชื่อเสียงเกียรติยศอันใดจะยังสำคัญอยู่อีก?

"ดี! ในเมื่อนายท่านฝูมีใจกุศลถึงเพียงนี้ มีหรือข้าจักมิส่งเสริม ข้าอนุมัติ!" ใต้เท้าไป๋หัวเราะพลางกล่าวชื่นชม

ฝูลี่เอ่ยถ้อยคำสุภาพสองสามประโยค ก่อนจะหันมายิ้มให้ฝูเจียเยว่ที่ยังคุกเข่าอยู่ "น้องรอง... เจิ้งอี๋เหนียงเป็นเพียงอนุ ยามบิดายังมีชีวิตอยู่มิเคยกล่าวว่าจะยกนางขึ้นเป็นภรรยาหลวง! ยามนี้ในหนังสือผังตระกูลก็ได้คืนฐานะอนุให้นางแล้ว อย่างไรเสียเจ้าก็เป็นลูกหลานตระกูลฝู มิมีธรรมเนียมที่ลูกหลานจะเรียกอนุว่าท่านแม่ วันหน้าเจ้าจงสำรวมคำพูดให้ดี อย่าได้ทำให้ตระกูลฝูต้องอับอายขายหน้า!"

ผู้คนรอบข้างต่างพยักหน้าเห็นพ้อง กล่าวว่าเป็นเรื่องที่ถูกต้องดีงามแล้ว

ฝูเจียเยว่โกรธจนตัวสั่นเทิ้ม ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันมิอาจเอ่ยคำใดออกมาได้

ฝ่ายฝูเว่ยยิ่งใจหายวาบจนหนาวเหน็บ ท่านย่ากลายเป็นเพียงอนุภรรยา บิดาจึงกลายเป็นลูกอนุไปโดยปริยาย แล้วตัวเขาเล่า? จากหลานชายสายตรงผู้สูงส่ง กลับกลายเป็นหลานอนุที่ไร้ค่าในพริบตา!

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1258 พ่อลูกเสียหน้า

 

บทที่ 1258 พ่อลูกเสียหน้า

สีหน้าที่ซีดเผือดของฝูเจียเยว่จู่ๆ ก็กลับมามีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อย ฝูเว่ยที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ก็อดรู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อยไม่ได้

“ท่านพ่อ พวกเราจะทำอย่างไรดี? หรือจะยืนรออยู่ตรงนี้เปล่าๆ อย่างนี้?”
ฝูเว่ยเหลียวมองไปรอบด้าน—ลานที่ว่าการว่างเปล่า มีเพียงพ่อลูกสองคนยืนโดดเดี่ยวอยู่ในนั้น ช่างน่าอึดอัดจนแทบทนไม่ไหว!

ฝูเจียเยว่ถอนหายใจเบาๆ สีหน้าเย็นชา เอ่ยว่า “นี่มันก็แค่การข่มขู่ตั้งแต่ก้าวแรกเท่านั้น รอก็รอไปเถอะ! ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกันว่า—”

พวกเขาจะกล้าปล่อยให้เรารอไปถึงเมื่อไร! และหลังจากนั้น...จะคิดหาทางลงกันอย่างไร!

พวกเขาถูกทิ้งให้ยืนรออยู่อย่างนั้น จนกระทั่งฟ้าเริ่มมืดในยามพลบค่ำ
ทว่าทั้งใต้เท้าไป๋เจ้าเมืองเฉวียนโจว และมือปราบหลีต่างก็ไม่ปรากฏตัวอีกแม้แต่เงา

บิดาลูกตระกูลฝู ทั้งเหนื่อย ทั้งหิว ทั้งกระหาย—ความลำบากที่ได้รับไม่ต้องเอ่ยถึง แต่ที่น่าอึดอัดยิ่งกว่า ก็คือความคับแค้นที่อัดแน่นอยู่เต็มอก...แต่กลับพูดอะไรไม่ได้เลยสักคำ!

จนกระทั่งท้องฟ้ามืดสนิท ถึงได้มีเจ้าหน้าที่สองคนเดินเข้ามา สีหน้าเย็นชาราวกับไม่เคยรู้จักพวกเขามาก่อน ก่อนจะตวาดไล่ด้วยท่าทีรำคาญเหมือนไล่หมูไล่หมา พาไปยังเรือนแคบๆ หลังหนึ่งที่เก่าโทรมอย่างยิ่ง

โครม! ชามใบหนึ่งถูกกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดัง ในชามมีเพียงหมั่นโถวสีขาวก็ไม่ขาว ดำก็ไม่ดำ อยู่สองก้อน

“กินซะ!” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพูดแค่นั้นด้วยน้ำเสียงห้วนจัด แล้วก็หันหลังเดินจากไปทันที

“เจ้า...!” ฝูเว่ยโมโหจนกำหมัดแน่น ดวงตาแทบจะลุกเป็นไฟ

ฝูเจียเย่วคล้ายคาดการณ์ไว้ล่วงหน้า เขาตาไวใจเร็วคว้าข้อมือบุตรชายไว้มั่นพลางออกแรงบีบแน่น ก่อนจะปั้นยิ้มกล่าวแก่ยอดมือนั้นอย่างสุภาพ "ลำบากพี่ท่านแล้ว! มิทราบว่าพอจะช่วยสงเคราะห์น้ำดื่มให้พวกเราสักถ้วยได้หรือไม่?"

ยอดมือปราบผู้นั้นเหลือบตามองฝูเจียเยว่พลางแค่นยิ้มกว้าง จนเห็นฟันเหลืองกรังเต็มปาก

แววตาของมันวาววับ เผยความลำพองใจออกมาอย่างมิปิดบัง

การที่ได้เห็นผู้นำตระกูลฝูอันดับหนึ่งแห่งเฉวียนโจว ผู้ซึ่งเคยรุ่งโรจน์อยู่เหนือผู้คน ต้องมาปั้นหน้ายิ้มประจบพลางนบนอบเรียกตนว่า "พี่ท่าน" เช่นนี้ ก็นับว่าชาตินี้มันตายตาหลับแล้ว!

แม้จะเป็นแค่ "ท่านฝูที่หมดบารมี" ก็เถอะ

“น้ำเหรอ? ไปเอาให้ก็ได้” เจ้าหน้าที่คนนั้นยิ้มตาหยี เอ่ยเสียงระรื่น “แต่คุณชายทั้งสองก็เป็นคุณชายจากตระกูลร่ำรวย จะให้พวกเราพวกจนๆ ลำบากวิ่งไปวิ่งมาโดยไม่ตอบแทนอะไรเลย มันก็ดูจะ...เกินไปหน่อยนะ?”

สีหน้าของฝูเว่ยพลันมืดครึ้ม ความโกรธทะลักขึ้นมาจนแทบระเบิด เขาใกล้จะทนไม่ไหวเต็มที!

ฝูเจียเยว่ซึ่งเป็นเศรษฐีผู้มั่งคั่ง ไม่ต่างจากป้ายทองคำที่เปล่งประกาย
เวลาจะซื้ออะไร จะใช้เงินเสียเมื่อไหร่? ถึงไม่มีคนติดตามหรือผู้จัดการคอยตามข้างกาย เพียงเอ่ยคำว่า “จดบัญชีไว้ก่อน” ก็มีคนมากมายแย่งกันยื่นของให้ด้วยความเต็มใจ

เพราะฉะนั้น—เขาไม่เคยพกเงินติดตัว!

ฝูเจียเยว่ถึงกับหน้าเจื่อน สีหน้าเริ่มแดงขึ้นเล็กน้อยด้วยความกระดากอาย

แววตาคาดหวังของเจ้าหน้าที่คนนั้นเปลี่ยนเป็นความผิดหวังทันที
เขาแค่นเสียงเหอะด้วยความดูแคลน ก่อนจะกวาดตามองทั่วทั้งตัวฝูเจียเยว่
สายตาสุดท้ายไปหยุดลงที่นิ้วโป้ง ซึ่งมีแหวนหยกเขียวแวววาวสวมอยู่...

ฝูเจียเยว่ก็สัมผัสได้ถึงสายตาของเจ้าหน้าที่ผู้นั้น แต่แหวนหยกวงนี้มีค่ามาก—อย่างน้อยก็มูลค่ากว่าหมื่นตำลึงเงิน แม้เขาจะมั่งมีเพียงใด แต่จะให้แลกแหวนวงนี้กับน้ำเพียงหนึ่งถ้วย เขาก็ยังรู้สึกเจ็บใจอยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น ของมีค่าในตัวเขาตอนนี้ก็เหลืออยู่น้อยเต็มที แหวนหยกนี้อาจเป็นสิ่งเดียวที่สามารถแลกกับข่าวสำคัญในอนาคตได้ จะให้เอามาเสียเปล่าเช่นนี้ได้อย่างไร?

เจ้าหน้าที่คนนั้นเห็นฝูเจียเยว่ไม่มีท่าทีจะถอดแหวนแลกน้ำ สีหน้าก็พลันขุ่นมัวทันตา เขาส่งเสียงหึเย็นชา แล้วหมุนตัวเดินจากไปทันที ขณะปิดประตูยังจงใจกระแทกเสียงดังลั่น ทำเอาพ่อลูกตระกูลฝูสะดุ้งโหยง ความรู้สึกอับอายอดสูในอกยิ่งเพิ่มทวี

“ท่านพ่อ! พวกมันก็แค่พวกต่ำช้าตาดูถูกคน! ข้าทนกล้ำกลืนอยู่แบบนี้ไม่ไหวแล้ว! พวกเราทุ่มเงินให้พวกมันมากมายในแต่ละวัน ยังไม่พอเลี้ยงมันอีกหรือ? ไอ้พวกเนรคุณกินบนเรือนขี้รดบนหลังคา!”

ฝูเว่ยคำรามด้วยความเดือดดาล ทุบหมัดลงบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนจะหันไปจ้องหมั่นโถวสองก้อนบนโต๊ะด้วยแววตาขุ่นเคือง แล้วสะบัดหน้าหนีไปทางอื่นด้วยความขัดใจ

“เจ้าบอกข้ามาตรงๆ” ฝูเจียเยว่สีหน้าพลันเย็นชา จ้องลูกชายเขม็ง น้ำเสียงเย็นเยียบ “เจ้าทำอะไรลับหลังข้าหรือไม่? คิดให้ดีก่อนจะตอบ!”

ฝูเว่ยเดือดดาลจนแทบกระโดดตัวลอย โกรธจนควันแทบออกหู “ท่านพ่อ! ท่านพูดแบบนี้ได้ยังไง! ต่อให้ข้าจะงี่เง่าสักแค่ไหน แต่จะให้ข้าไปล่วงเกินขุนนางทั้งเมืองเฉวียนโจวหมดทุกคน ข้ามีปัญญาถึงขนาดนั้นเชียวหรือ? ท่านพ่อมองข้าสูงไปแล้ว!”

“แน่ใจว่าจริงๆ ไม่มี?”

“ไม่มี! ไม่มีแน่นอน!” ฝูเว่ยตอบอย่างหงุดหงิด “ตั้งแต่เมื่อคืนถึงตอนนี้ ข้าคิดทบทวนไม่รู้กี่รอบแล้ว ข้าสาบานได้ว่าไม่ได้ทำอะไรแน่นอน!”

แววตาในดวงตาของฝูเจียเยว่ค่อยๆ หรี่แสงลง เขาถอนหายใจยาว เสียงเบาหวิว ราวกับหมดเรี่ยวแรง ใบหน้าหม่นหมอง สายตาเหม่อลอยไม่รู้ทิศทาง

ฝูเว่ยก็แอบมีความสงสัยอยู่ในใจเช่นกัน ว่าหรือแท้จริงแล้วท่านพ่ออาจทำอะไรบางอย่างไว้ แต่พอเหลือบมองบิดาเข้าเพียงแวบเดียว เขาก็ไม่กล้าถามออกไปตรงๆ

นึกว่าคืนนี้คงจะจบลงเพียงเท่านี้แล้ว ไม่คาดว่า...ผ่านไปได้เพียงครึ่งชั่วยาม ประตูก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง—มือปราบหลีที่หายไปนานกลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง เขายืนอย่างองอาจ เอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ "คุณชายทั้งสอง ขอเชิญตามข้ามา!"

“เจ้ายังจะพาเราไปที่ไหนอีก!” ฝูเว่ยที่อดทนข่มกลั้นมาได้ถึงสองวันเต็ม ถูกดูหมิ่นเหยียบย่ำมาจนแทบขาดใจ ในที่สุดก็ระเบิดออกมาอย่างอดกลั้นไม่อยู่
เขาแววตาดุดัน จ้องหัวหน้าหลี่เขม็ง เอ่ยด้วยเสียงแข็งกร้าว

มือปราบหลีแค่นหัวเราะเย็นชา เชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยอง “ไปพบ ‘สหายเก่า’ ของท่านฟูไงล่ะ...เชิญเถอะ!”

“สหายเก่าอะไรกัน? พูดจาไร้สาระ!” ฝูเว่ยหัวเราะเยาะเสียงเย็น

“เวยเอ๋อร์!” ฝูเจียเยว่กลับรู้สึกใจหวิวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ความไม่สบายใจแล่นวาบเข้ามาโดยไม่อาจอธิบาย

สัญชาตญาณเตือนเขาว่า—“สหายเก่า” ที่มือปราบหลีเอ่ยถึงนั้น ต้องเกี่ยวข้องกับเรื่องทั้งหมดที่พ่อลูกตระกูลฝูต้องเจอมาตลอดสองวันที่ผ่านมาอย่างแน่นอน

“รบกวนพาไปเถอะ” ฝูเจียเยว่กล่าวเรียบๆ สีหน้าสงบ แต่ไร้รอยยิ้ม

ถึงขั้นนี้แล้ว เขาไม่มีเหตุผลจะต้องประจบเอาใจใครอีก ได้แต่—ดูท่าทีแล้วค่อยว่ากัน!

ด้านในเรือนหลังของที่ว่าการเมืองเฉวียนโจว แสงไฟส่องสว่างทั่วบริเวณ ลานด้านล่างและบันไดริมระเบียง มีเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบยืนเรียงรายตรงแน่ว ราวกับรอรับคำสั่งอยู่ทุกมุม

**

ฝูเจียเยว่ไม่เคยคาดคิดเลยว่า คนที่เขาจะได้พบในเรือนหลังของที่ว่าการเมืองเฉวียนโจว…จะเป็นผู้นั้น! บุรุษผู้นั้นสวมเสื้อคลุมยาวผ้าไหมหังโจวสีเขียวน้ำทะเล ลายเถาพันเร้น สวมผ้าโพกศีรษะทรงสี่เหลี่ยม หน้าผากกว้าง หน้ายาว จมูกโด่ง ดวงตาเปล่งประกายวาววับ ระหว่างคิ้วแฝงกลิ่นอายสังหารอันดุดัน เมื่อพ่อลูกทั้งสองก้าวเข้าไป เขากำลังนั่งถัดจากใต้เท้าไป๋เจ้าเมือง สนทนาเบาๆ กับใต้เท้าไป๋และเหล่าขุนนางอย่างรองเจ้าเมืองการกับผู้ช่วยเจ้าเมือง พอพวกเขาเข้ามา เสียงหัวเราะก็สงบลงทันที ทุกคนหันมามองพร้อมกัน พ่อลูกตระกูลฝูเข้าไปทำความเคารพเรียบร้อยแล้ว ฝูเจียเยว่จึงค้อมมือเอ่ยว่า “ใต้เท้าไป๋ ข้าไม่ทราบว่าทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร โปรดบอกให้ชาวบ้านอย่างข้าเข้าใจเถิด ต่อให้ต้องตาย—ข้าก็อยากตายอย่างกระจ่าง!”

**

ไม่คาดว่าใต้เท้าไป๋เจ้าเมืองการกลับหัวเราะเสียงดัง หลังหัวเราะเสร็จ เขาก็ยกมือขึ้นอย่างจนใจ แล้วยิ้มเจื่อนว่า “ข้าเองก็จนใจอยู่เหมือนกันมิใช่หรือ? มีคนมายื่นฟ้อง ข้าย่อมต้องรับเรื่องและดำเนินคดีตามหน้าที่สิ ท่านฝูอย่าได้โกรธเคืองข้าเลย! พวกท่านตระกูลฝูก็เป็นผู้มีหน้ามีตาในเมือง ข้าถึงไม่ได้เรียกขึ้นศาลเปิดเผยต่อหน้าคนทั้งเมือง นี่ก็ถือว่ารักษาเกียรติให้ท่านฝูเต็มที่แล้ว ท่านเองก็น่าจะเห็นใจข้าบ้าง ตอนนี้…ฝ่ายโจทก์ก็มาถึงแล้ว หากท่านฝูมีสิ่งใดจะพูด ก็ว่ามาได้ตามสะดวกเถิด!”

ฝูเว่ยได้ยินท่านผู้ว่าเอ่ยด้วยถ้อยคำยังพอสุภาพ ใจก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที
เขาร้องขึ้นอย่างเดือดดาล “โจทก์? จำเลย? ท่านหมายความว่า ตระกูลฝูของเราถูกคนฟ้องงั้นหรือ? ใครกัน! ใครมันกล้ามาหาเรื่องพวกเรา!”

“เงียบซะ!” ฝูเจียเยว่เอ็ดเสียงต่ำ “ที่นี่มิใช่ที่ให้เจ้าพูด!”

พอสิ้นคำ ฝูเจียเยว่ก็เหลือบตามองไปยังบุรุษวัยกลางคนในชุดเขียวน้ำทะเลผู้ที่นั่งอยู่ตรงนั้น สายตาคมกริบจ้องเขม็งไม่กะพริบ…