จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1430 ไปหรืออยู่

 

บทที่ 1430 ไปหรืออยู่

เหลียนเจ๋อรีบปลอบโยนภรรยาพลางกล่าวเสียงนุ่ม "เจ้าอย่าได้โทษตัวเองเลย ใครใช้ให้สกุลเหลียนของเรามั่งคั่ง ทั้งพี่เขยยังเป็นถึงเว่ยหนิงโหวเล่า? ไม่ว่าเซี่ยนอ๋องหรือหลีอ๋องจะจ้องเล่นงานเราก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ใครจะไปคาดคิดว่ายามนี้เมืองหลวงจะวุ่นวายถึงเพียงนี้..."

"ท่านพี่ แล้วอีกสามวันเราจะทำอย่างไรดี? หรงเฟยอวี่ผู้นั้นโฉดชั่วอย่างไร้ยางอาย หากเขาไม่ได้เงินไป... เกรงว่าเขาจะไม่ยอมรามือแน่เจ้าค่ะ!" สวีอี้หยุนมองเขาด้วยสายตาซึ้งใจ ทว่าในใจกลับยิ่งทวีความกังวล

เหลียนเจ๋อรู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก เขาตริตรองครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า "ช่างหัวมันเถิด! อย่างไรเสียก็ยืนกรานไปว่าไม่มี! ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าปล้นชิงซึ่งหน้า หากเขาทำเช่นนั้นข้าจะป่าวประกาศเรื่องนี้ออกไป ในช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้เซี่ยนอ๋องย่อมไม่ยอมให้ชื่อเสียงตัวเองป่นปี้แน่ เจ้าอย่าได้กังวลนักเลย"

สวีอี้หยุนฝืนยิ้มตอบ ทว่าในใจยังคงเต็มไปด้วยความทุกข์ระทม

หลังจากปลอบโยนภรรยาเสร็จ เหลียนเจ๋อก็เริ่มวางแผนโยกย้ายทรัพย์สินส่วนใหญ่ของสกุลเหลียนออกไปให้เร็วที่สุด ซึ่งเรื่องนี้มิใช่เรื่องยาก เพราะนอกจากกิจการเบื้องหน้าที่ผู้คนรู้จัก สกุลเหลียนยังมีกิจการลับในชื่ออื่นอีกมากมาย เหลียนฟางโจวเคยปลูกฝังแนวคิด "อย่าใส่ไข่ไว้ในตะกร้าใบเดียวกัน" ให้เขาไว้เป็นอย่างดี และเหลียนเจ๋อก็สืบทอดเจตนารมณ์นั้นได้อย่างไร้ที่ติ

คืนต่อมา เหลียนเจ๋อกลับมาถึงจวนในยามดึกสงัด

เมื่อคิดว่าจัดการทุกอย่างที่ควรทำไว้เรียบร้อยแล้ว และจินตนาการถึงใบหน้าอันบิดเบี้ยวด้วยความเสียหน้าของไอ้สารเลวหรงเฟยอวี่ในวันมะรืนที่จะไม่ได้เงินแม้แต่ตำลึงเดียว เหลียนเจ๋อก็รู้สึกปลอดโปร่งใจยิ่งนัก

ภายในห้องนอน สวีอี้หยุนยังคงนั่งอ่านหนังสืออยู่ใต้แสงตะเกียงเพื่อรอเขากลับมา เช่นเดียวกับทุกคืนที่เขาทำงานดึกดื่น

"ข้าบอกแล้วไงว่าไม่ต้องรอนอนก่อนได้เลย เหตุใดถึงยังไม่พักผ่อนอีก" เหลียนเจ๋อเดินเข้าไปหาพลางยิ้มละไม

"อย่างไรเสียก็นอนไม่หลับเจ้าค่ะ" นางยิ้มตอบ พลางวางหนังสือในมือลงแล้วลุกขึ้นต้อนรับ "ท่านกลับมาแล้ว"

เหลียนเจ๋อกุมมือนางไว้ "ไปที่ห้องนอนเถิด เดี๋ยวข้าชำระกายเสร็จแล้วจะตามไป"

สวีอี้หยุนยิ้มอย่างอ่อนโยน "ท่านเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว วันนี้ให้ข้าได้ปรนนิบัติท่านเถิดเจ้าค่ะ"

ภายใต้แสงตะเกียงอันนวลตา ท่าทางและสีหน้าของนางดูอ่อนหวานราวน้ำนิ่ง ใบหน้าสวยนวลฉายรัศมีบางเบา รับกับดวงตาที่ฉายแววรักใคร่ลึกซึ้ง ทำเอาหัวใจของเหลียนเจ๋อสั่นไหววูบหนึ่ง

"ได้ เช่นนั้นก็ลำบากเจ้าแล้ว" ในใจของเหลียนเจ๋อเปี่ยมไปด้วยความยินดี เขามองนางด้วยสายตาอันเร่าร้อนพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก

สวีอี้หยุนถูกจ้องจนหน้าแดงซ่าน รีบเอ่ยแก้เขิน "ท่านไม่เหนื่อยหรือไร เหตุใดถึงจ้องข้าเช่นนี้!"

เหลียนเจ๋อหลุดขำ "คิก" พลางเย้า "จ้องเจ้าไม่ต้องใช้แรงเสียหน่อย จะเหนื่อยได้อย่างไร?"

"ท่านนี่!" สวีอี้หยุนหลุดหัวเราะออกมาเช่นกันพลางค้อนวงใหญ่ "ข้าคร้านจะสนใจท่านแล้ว!" จากนั้นนางจึงสั่งให้สาวใช้เตรียมน้ำร้อน ผ้าเช็ดตัว และเครื่องหอมต่างๆ

ครั้นชำระกายเสร็จ ทั้งคู่ก็กลับเข้าห้องนอน เหลียนเจ๋อโอบเอวนางไว้ สายตายิ่งดูรักใคร่และโหยหาขึ้นเรื่อยๆ

ทว่ามือเรียวของสวีอี้หยุนกลับยันหน้าอกเขาไว้เบาๆ เป็นเชิงห้ามพลางถามเสียงนุ่ม "วันนี้... ท่านจัดการเรื่องต่างๆ เรียบร้อยแล้วหรือเจ้าคะ?"

"อื้ม เรียบร้อยหมดแล้ว" เหลียนเจ๋อตอบรับอย่างขอไปทีพลางเริ่มจะอดใจไม่ไหว "หยุนเอ๋อร์ เรื่องสัพเพเหระพวกนั้นเราค่อยคุยกันพรุ่งนี้เถิดนะ..."

สวีอี้หยุนยิ้มหวานหยดย้อย นางโอบรอบคอเขาพลางปล่อยตัวปล่อยใจให้ซบลงในอ้อมกอดอันแข็งแกร่งที่โอบรัดแน่นขึ้น...

หลังผ่านพ้นพายุสวาท ทั้งคู่โอบกอดกันอยู่บนเตียง สวีอี้หยุนที่ซบอยู่กับอกเขาพลันเอ่ยขึ้นเบาๆ "อาเจ๋อ ท่านยังจำท่านบัณฑิตซุนหมิงจากบ้านเกิดได้ไหมเจ้าคะ? วันนี้เขามาที่บ้านเรา"

"พี่ซุน?" เหลียนเจ๋อชะงักงัน ความง่วงมลายหายไปสิ้น เขารีบถาม "เขามาทำไม? มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่า?"

แม้ช่วงสองสามปีที่เมืองหลวงเขาจะมิได้ติดต่อกับซุนหมิงบ่อยนัก และหากติดต่อก็มักจะเป็นเรื่องลับส่วนตัว ทว่าในช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้การมาเยือนของซุนหมิงย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน

สวีอี้หยุนถอนใจเบาๆ "พี่ซุนบอกให้พวกเรา เช่อเอ๋อร์ รวมถึงพี่สะใภ้ใหญ่โจวซื่อและอวิ๋นหาน รีบออกจากเมืองหลวงมุ่งหน้าลงใต้ไปหาพี่สาวและพี่เขยโดยด่วนเจ้าค่ะ! อาเจ๋อ... พวกเรามัวแต่มองอยู่แต่ในกระดานจนตาบอด ถึงขั้นไม่รู้ตัวว่ามหันตภัยกำลังมาจ่อหน้าประตูบ้านอยู่แล้ว!"

เหลียนเจ๋อนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ หัวใจเต้นระรัวด้วยความตระหนกจนหลั่งเหงื่อเย็นออกมาซึมแผ่นหลัง เขาพึมพำ "จริงด้วย... จริงด้วย มัวแต่มองอยู่ในกระดานจนตาบอด... ภัยพิบัติอยู่ตรงหน้านี่เอง..."

อดีตฮ่องเต้เสด็จสวรรคต ราชสำนักผลัดเปลี่ยนแผ่นดิน เดิมทีเขานึกว่าเรื่องนี้มิได้มีส่วนได้ส่วนเสียกับตนเอง!

ทว่าตระกูลจูมีแค้นกับเหลียนฟางโจวและหลี่ฟู่ หลี่ฟู่เองก็เคยปฏิเสธน้ำใจของหลีอ๋อง ยามนี้หลีอ๋องขึ้นครองราชย์ มีหรือจะละเว้นพวกเขา? อีกทั้งเซี่ยนอ๋องเองก็ดูท่าทางมิใช่คนใจบุญสุนทานอะไรเลย!

ในสถานการณ์เช่นนี้ เมื่อรวมเข้ากับความมั่งคั่งของสกุลเหลียน และหลี่ฟู่ที่กุมกำลังทหารจนเปรียบเสมือน "พญามังกรครองแดนใต้" ที่หนานไห่ ไม่ว่าหลีอ๋องหรือเซี่ยนอ๋องย่อมไม่มีวันปล่อยพวกเขาไปแน่!

ซุนหมิงคงจะสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง จึงยอมเสี่ยงภัยมาเตือนพวกเขาในเวลาเช่นนี้

เหลียนเจ๋อยิ่งคิดยิ่งร้อนรน เขาจึงกล่าวทันที "พี่ซุนพูดถูกที่สุด หยุนเอ๋อร์ พรุ่งนี้เช้าเจ้าพาเช่อเอ๋อร์และอี้เอ๋อร์ไป ข้าจะส่งคนไปแจ้งพี่สะใภ้โจวและอวิ๋นหาน ให้พวกเจ้าออกจากเมืองหลวงทันที! พอพ้นเขตเมืองหลวงแล้วให้ปลอมตัว ตลอดทางต้องระวังให้มาก! ขอเพียงถึงหนานไห่พวกเจ้าก็จะปลอดภัย พี่สาวกับพี่เขยคุมหนานไห่ไว้ทั้งหมด ที่นั่นไม่มีใครกล้าหาเรื่องพวกเจ้าแน่นอน!"

สวีอี้หยุนเงยหน้าจ้องมองเขาเขม็ง พลางถามเสียงเรียบ "พวกเราไปกันหมด... แล้วท่านล่ะ?"

"ข้าต้องอยู่ต่อ" เหลียนเจ๋อบรรจงจุมพิตที่หน้าผากนาง ความรู้สึกไม่อยากพลัดพรากอันรุนแรงถาโถมเข้ามาในใจ เขามองนางด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ประหนึ่งอยากจะสลักภาพนางไว้ในกระดูกและหลอมรวมไว้ในกระแสเลือด

"ข้าจำเป็นต้องอยู่ต่อ" เหลียนเจ๋อยิ้มบางๆ พลางอธิบาย "ตราบใดที่ข้ายังปรากฏตัว ย่อมไม่มีใครสงสัยว่าพวกเจ้าหนีออกจากเมืองหลวงไปแล้ว จะถ่วงเวลาได้วันหนึ่งก็ยังดี! พวกเจ้าลำบากหน่อยนะ เร่งเดินทางให้ได้มากที่สุด เมื่อถึงหนานไห่ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง!"

เมื่อเห็นสวีอี้หยุนยังคงจ้องมองตนด้วยสายตาที่นิ่งสงบ เหลียนเจ๋อได้แต่ลอบถอนใจพลางปลอบนุ่มนวล "หยุนเอ๋อร์ อย่าได้กังวล! ข้าเป็นบุรุษ อยู่ในเมืองหลวงย่อมจัดการอะไรได้ง่ายกว่า ต่อให้พวกเขารู้ว่าถูกหลอกแล้วอย่างไร? เหอะ ตราบใดที่พี่สาวกับพี่เขยยังปลอดภัยดี พวกเขาก็ไม่กล้าทำอะไรข้าเด็ดขาด! ต่อให้ข้าตกอยู่ในมือใคร เขาก็ต้องเลี้ยงดูข้าอย่างดี พี่สาวกับพี่เขยต้องมาช่วยข้าแน่นอน!"

สวีอี้หยุนเอ่ยขึ้นเบาๆ "แต่พวกเขาจะใช้ท่านมาข่มขู่พี่สาวกับพี่เขยนะเจ้าคะ"

เหลียนเจ๋อยิ้ม "ลำพังข้าคนเดียวมีน้ำหนักไม่พอหรอก! เพราะฉะนั้นพวกเขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องดูแลข้าให้ดี! แต่ถ้าหากพวกเราทั้งหมดตกอยู่ในมือพวกเขา เรื่องราวมันคงต่างออกไป เพราะฉะนั้นหยุนเอ๋อร์... พวกเจ้าต้องไป และต้องไปอย่างปลอดภัย!"

ดวงตาของสวีอี้หยุนร้อนผ่าว นางอดใจไม่ได้ที่จะจุมพิตเขาอย่างลึกซึ้ง หลังจากผ่านพ้นบทรักอันแสนเศร้าและอาลัยรัก นางก็กระซิบที่ข้างหูเขาเบาๆ "อาเจ๋อ ข้าสัญญากับท่าน ข้าจะดูแลตัวเองให้ดี! ท่านเองก็เช่นกัน พาอี้เอ๋อร์ไปด้วย และดูแลตัวเองให้ดีด้วยนะเจ้าคะ! ครอบครัวของเรา... จะต้องได้กลับมาพบหน้ากันอีกครั้งแน่นอน!"

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1429 รำลึกความหลัง ณ เมืองหลวง

 

บทที่ 1429 รำลึกความหลัง ณ เมืองหลวง

เช้าวันต่อมา ทั่วทั้งเมืองหลวงต้องสั่นสะเทือนด้วยข่าวลืออันน่าสะพรึงกลัว: เปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำเพียงชั่วข้ามคืนได้เปลี่ยนตำหนักบูรพา (ตงกง) ให้กลายเป็นทะเลเพลิง ทั้งองค์รัชทายาท, พระชายาเอก, พระนัดดา, พระนัดดารอง, ท่านหญิงน้อย รวมไปถึงเหล่านางสนม กำนัล และขันทีรับใช้ทั้งหมด ต่างสิ้นชีพในกองเพลิงอย่างไร้ทางหนีรอด!

เมื่อข่าวแพร่กระจายออกไป เหล่าชนชั้นสูงในเมืองหลวงตกอยู่ในความตื่นตระหนกและหวาดผวา ทว่าในความกลัวนั้นกลับมีความกระหายใคร่รู้อย่างบ้าคลั่งแฝงอยู่!

การผลัดแผ่นดินอยู่ตรงหน้าแล้ว... บ้างยินดี บ้างโศกเศร้า!

ครั้นอดีตฮ่องเต้ (เซียนตี้) ทรงทราบข่าว ก็ถึงกับประชวรหมดสติไปทันที

เมื่อฟื้นคืนสติ ทรงเรียกหาหลีอ๋องให้เข้าเฝ้าข้างแท่นบรรทม ว่ากันว่าหลังจากนั้นมีราชทูตพิเศษรุดออกจากเมืองหลวง มุ่งหน้าสู่ตะวันตกเฉียงเหนือโดยด่วน...

ทว่าราชทูตผู้นั้นจะไปถึงตะวันตกเฉียงเหนือหรือไม่ กลับไม่มีใครล่วงรู้ อย่างน้อยทางฝั่งหย่งอ๋อง ก็ไม่มีทีท่าว่าได้รับพระราชโองการใด ๆ เลย

หรือจะกล่าวว่า... มีราชทูตผู้นั้นจริงหรือไม่ ก็ยังเป็นเรื่องยากจะยืนยัน

หลังจากหลีอ๋องเข้าวังได้เพียงสองวัน อดีตฮ่องเต้ก็เสด็จสวรรคตอย่างกะทันหัน ในตอนนั้นเอง เซี่ยนอ๋องก็นำกำลังพลบุกเข้าวัง พร้อมป่าวประกาศก้องว่าหลีอ๋องคือผู้วางยาพิษปลงพระชนม์!

หากมิใช่เพราะหลีอ๋องเจ้าเล่ห์เพทุบายและมีซูเฟยคอยหนุนหลังอยู่ในวัง หรือหากขุมกำลังของเซี่ยนอ๋องกล้าแกร่งกว่านี้อีกนิด หลีอ๋องคงติดกับดักของเซี่ยนอ๋องจนสิ้นชื่อไปแล้ว!

เหลียนฟางโจวและหลี่ฟู่ฟังถึงตรงนี้ก็ลอบสบตากัน ทั้งคู่เคยคิดว่าหลีอ๋องเป็นฝ่ายชิงลงมือก่อนเพื่อขึ้นครองราชย์ นึกไม่ถึงว่าเบื้องหลังจะมีเหตุการณ์ซับซ้อนเพียงนี้

หลีอ๋องเองก็เพิ่งตระหนักในตอนนั้นว่า น้องสามผู้ดูสุภาพเรียบร้อยและไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด กลับมีความทะเยอทะยานซ่อนไว้อย่างล้ำลึก! ถึงตอนนี้เขาย่อมกระจ่างแจ้งแล้วว่า... เรื่องของอวี้อ๋อง แท้จริงแล้วเป็นฝีมือของใคร!

ทว่าตัวเขาเองก็มิได้มือสะอาด เพราะแม้เพลิงไหม้ตำหนักบูรพาเขาจะมิได้เป็นคนสั่งการโดยตรง แต่กลับเป็นฝีมือของน้องเมียอย่าง คุณชายสามตระกูลจู ที่เป็นผู้วางแผนทั้งหมด!

หลังจากคุณชายสามจูถูกเหลียนฟางโจวซ้อนแผนจนต้องอัปยศขายหน้า ณ คฤหาสน์หมื่นเหมย เขาได้กลับไปกบดานที่บ้านเกิดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะลอบกลับเข้าเมืองหลวงอย่างเงียบเชียบ แม้ไม่ปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน แต่ความเคลื่อนไหวทุกอย่างในเมืองหลวงกลับมิอาจรอดพ้นสายตาของเขาไปได้

ยามที่อดีตฮ่องเต้ประชวรหนัก ความคิดอันบ้าคลั่งและหาญกล้าก็ผุดขึ้นในใจของคุณชายสามจู!

เขารู้ดีว่า ตราบใดที่อดีตฮ่องเต้ยังอยู่ และหลีอ๋องยังมิได้ขึ้นครองราชย์ เขาจะไม่มีวันชำระแค้นกับเหลียนฟางโจวและหลี่ฟู่ได้เลย! และหากแค้นนี้มิได้ชำระ เขาก็ยอมตายเสียยังดีกว่า

ดังนั้น เขาจึงลอบเข้าพบหลีอ๋องในช่วงที่พระอาการของฮ่องเต้ทรุดหนัก พร้อมเปรยเป็นนัยให้กำจัดตำหนักบูรพาเสียเพื่อชิงบัลลังก์!

แม้หลีอ๋องจะใจคอเหี้ยมโหด แต่เมื่อเทียบกับคุณชายสามจูที่ถูกความแค้นบังตาแล้ว เขากลับมีความกล้าน้อยกว่ามาก จึงลังเลใจและมิได้ตอบตกลงในตอนแรก

เรื่องนี้ทำให้คุณชายสามจูนึกดูแคลนในใจ: 'ในเมื่อมีใจปรารถนาแล้ว จะลังเลไปใย? ลาภลอยมิได้ตกจากสวรรค์ หากไม่เข้าถ้ำเสือ แล้วจะได้ลูกเสือได้อย่างไร?'

คุณชายสามจูจึงวางแผนอย่างประณีตและลงมือเปลี่ยนแผนการให้กลายเป็นความจริง จนตำหนักบูรพามอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านเพียงชั่วข้ามคืน!

เมื่อตำหนักบูรพาสิ้นซาก หลีอ๋องก็ไม่มีทางถอยอีกต่อไป!

จวบจนหลีอ๋องถูกเรียกตัวเข้าวังเพื่อปรนนิบัติอาการประชวร สำหรับคุณชายสามจูนี่คือโอกาสทองที่ต้องลงมือ

ส่วนความสงสัยของผู้คนน่ะหรือ? จะมีความหมายอะไร! ขอเพียงนั่งบนบัลลังก์ให้มั่น อำนาจเด็ดขาดในการตัดสินความถูกผิดย่อมอยู่ในมือ!

ทว่าหลีอ๋องยังคงลังเล! เขาคิดว่าในเมื่อตำหนักบูรพาสิ้นชื่อไปแล้ว การจะไปตำหนิคุณชายสามจูย่อมไร้ประโยชน์ แต่เขาอยากให้เรื่องจบลงเพียงเท่านี้

ในเมื่อเสด็จพ่อเรียกเขาเข้าวังในเวลาเช่นนี้ ย่อมแสดงว่าทรงมีใจเอนเอียงมาทางเขาแล้ว เหตุใดเขาไม่รอให้เสด็จพ่อเสด็จสวรรคตตามธรรมชาติเล่า?

อย่างไรเสีย นั่นก็คือเสด็จพ่อของเขา! ตั้งแต่เล็กจนโต นอกจากตำแหน่งรัชทายาทแล้ว เสด็จพ่อทรงรักใคร่เขาเสมอมา เขาจะลงมือทำร้ายได้อย่างไร? อีกทั้งภายใต้รัศมีบารมีของเสด็จพ่อ... พูดตามตรงคือเขาเองก็มิกล้าพอ...

ครั้งนี้คุณชายสามจูมิได้ลงมือเอง แต่กลับลอบส่งจดหมายนิรนามไปถึงเซี่ยนอ๋อง หลีอ๋องไม่เคยระแวงเซี่ยนอ๋องผู้แสนอ่อนโยนและไร้จริตทางการเมืองเลยแม้แต่น้อย แต่หลังจากอวี้อ๋องสิ้นชีพอย่างปริศนา คุณชายสามจูกลับพุ่งเป้าไปที่เซี่ยนอ๋องทันที

เมื่อถูกเพ่งเล็ง ร่องรอยย่อมปรากฏ การสืบสาวราวเรื่องจากปลายด้ายไปหาความจริงนั้นมิใช่เรื่องยาก

ยิ่งกว่านั้น เซี่ยนอ๋องพยายามรักษาภาพลักษณ์อันบริสุทธิ์เพื่อสั่งสมอำนาจอย่างลับ ๆ ทำให้เขามีปัญหาเรื่องงบประมาณ กิจการหลายอย่างของเขาเปรียบเสมือนมีเพียงกระดาษบาง ๆ บังหน้าไว้ เพียงแค่สะกิดนิดเดียวก็ขาดสะบั้น มิอาจทนทานต่อการสืบสวนได้เลย!

เซี่ยนอ๋องแม้ไม่รู้ว่าใครเป็นคนส่งจดหมาย แต่เขาก็ถูกถ้อยคำในจดหมายล่อลวงอย่างเลี่ยงไม่ได้

หลังจากชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียเขาก็ตัดสินใจในที่สุด!

ต่อให้ผู้ส่งสารจะประสงค์ร้าย เขาก็ต้องยอมเสี่ยง!

เพราะไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขาว่า หลังจากอวี้อ๋องตาย เสด็จพ่อที่เคยพิโรธจัดกลับเปลี่ยนพระทัยไม่สั่งถอดถอนหลีอ๋องเป็นสามัญชน นั่นเพราะทรงเริ่มสงสัยในตัวเขา! บัดนี้ยังทรงเรียกหลีอ๋องเข้าวังไปเฝ้าไข้ แสดงชัดแจ้งว่าบัลลังก์นี้ไม่มีวันตกถึงมือเขาแน่นอน!

อดทนมานานปี จะให้ยอมแพ้ง่าย ๆ ได้อย่างไร! ต่อให้ต้องตาย เขาก็ต้องสู้สักตั้ง

ความลับไม่มีในโลก ในเมื่อเสด็จพ่อสงสัยเขาได้ สักวันหลีอ๋องก็ต้องสงสัยเขาเช่นกัน หากวันใดหลีอ๋องได้เป็นฮ่องเต้ มีหรือจะปล่อยเขาไว้? ไม่มีวัน!

เซี่ยนอ๋องจึงตัดสินใจเสี่ยงลงมือใช้สายลับในวัง วางยาพิษปลงพระชนม์อดีตฮ่องเต้ แล้วนำกำลังเข้าปรากฏตัวทันทีเพื่อป้ายความผิดให้หลีอ๋อง

อีกเพียงนิดเดียว... เขาก็จะสำเร็จแล้ว!

ทว่าเขาหารู้ไม่ว่า "อีกเพียงนิดเดียว" นั้น คือระยะห่างที่เขาไม่มีวันก้าวข้ามไปได้

เพราะทุกอย่าง... ล้วนอยู่ในกำมือของคุณชายสามจูมาตั้งแต่ต้น...

เรื่องราวเหล่านี้ บางส่วนเหลียนเจ๋อได้รับรู้มา และบางส่วนเขาก็เพิ่งจะมาประติดประต่อได้ในภายหลัง หลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวที่นั่งฟังอยู่ต่างก็รู้สึกสะท้อนใจยิ่งนัก

ใครจะคาดคิดว่าในเวลาเพียงไม่นาน เมืองหลวงจะเกิดความเปลี่ยนแปลงขนานใหญ่ถึงเพียงนี้!

เหตุการณ์หลังจากนั้นก็เป็นไปตามที่เหลียนฟางโจวและหลี่ฟู่เคยได้ยินมา หลีอ๋องที่ขึ้นครองราชย์อย่างรีบร้อนเกิดศึกภายในกับเซี่ยนอ๋อง เมืองหลวงกลายเป็นสนามรบที่วุ่นวายโกลาหล

ในตอนนั้นเอง คุณชายหรงแห่งจวนซิ่งหยางโหวที่เคยนอนสลบไสลมานานก็ "ฟื้นคืนสติ" ขึ้นมา และเขาก็คือคนของเซี่ยนอ๋องนั่นเอง

ในขณะเดียวกัน คุณชายสามจูก็กลับมาปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนอีกครั้งด้วยท่วงท่าสง่างามและภูมิฐาน!

ทว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว คุณชายหรงอาศัยอำนาจของเซี่ยนอ๋อง ในฐานะคนสนิทที่ทรงอิทธิพล เขาถึงขั้นพากำลังคนบุกไปหาถึงจวนสกุลเหลียน

เขากล่าวอย่างโอหัง บังคับให้เหลียนเจ๋อ "หยิบยืม" เงินให้เซี่ยนอ๋องเป็นจำนวนสามล้านตำลึง พร้อมทิ้งคำขาดว่า อีกสามวันจะส่งคนมาเอาเงิน!

เงินสามล้านตำลึงใช่ว่าเหลียนเจ๋อจะหามาให้ไม่ได้ ทว่าเขามีหรือจะยอมมอบเงินให้คุณชายหรง?

นอกจากความแค้นที่คุณชายหรงเคยทำไว้กับเขาและสวีอวี้หยุน ที่ชาตินี้ไม่มีวันสมานฉันท์กันได้แล้ว หากเขามอบเงินนี้ให้เซี่ยนอ๋อง มิเท่ากับเป็นการประกาศว่าสกุลเหลียนเลือกเข้าข้างเซี่ยนอ๋องหรอกหรือ?

สกุลเหลียนผูกพันกับหลี่ฟู่ การทำเช่นนั้นเท่ากับเป็นการหาเรื่องใส่ตัวให้หลี่ฟู่ชัด ๆ!

สวีอวี้หยุนรู้สึกเจ็บปวดและละอายใจอย่างยิ่ง นางโทษตัวเองว่าเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด หากไม่ใช่เพราะนาง หรงเฟยอวี่คงไม่จองล้างจองผลาญสกุลเหลียน และสกุลเหลียนคงไม่ต้องตกอยู่ในที่นั่งลำบากเช่นนี้!

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1428 พบหน้า

 

บทที่ 1428 พบหน้า

เมื่อได้เห็นกับตาว่าพวกเขายืนอยู่ตรงหน้าอย่างปลอดภัย ความกังวลและความกลัวทั้งหมดที่เคยมีก็มลายหายไป เหลียนฟางโจวน้ำตาร่วงพรู นางดึงตัวเหลียนเช่อที่ดูซูบผอมลงไปมากเข้ามาสวมกอด สะอื้นไห้พลางกล่าวว่า "ในที่สุดพวกเจ้าก็มาถึงเสียที! ดีเหลือเกิน ดีจริงๆ!"

"ทำให้พี่สาวต้องเป็นห่วงแล้ว!" เหลียนเช่อและเหลียนเจ๋อเองก็ขอบตาแดงกล่ำ พวกเขารีบกล่าวว่า "โชคดีที่พวกเราออกจากเมืองหลวงได้ทันท่วงที ตลอดทางนอกจากต้องเร่งเดินทางไปบ้าง ก็ไม่ได้ลำบากอะไรนัก แต่พี่สาวนี่สิ ทั้งที่กำลังตั้งครรภ์แท้ๆ ยังต้องมาคอยกังวลเรื่องของพวกเราอีก— หากพี่สาวเป็นอะไรไป ย่อมเป็นความผิดของพวกเราโดยแท้!"

"พี่น้องบ้านเดียวกัน ห้ามพูดจาเหลวไหล!" เหลียนฟางโจวรีบปาดน้ำตาแล้วยิ้มออกมา เมื่อนางเห็นหญิงรับใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลังเหลียนเจ๋ออุ้มเด็กชายวัยประมาณสองขวบไว้ ก็อุทานด้วยความยินดีว่า "นี่คืออี้เอ๋อร์ใช่ไหม? ข้ายังไม่เคยเห็นเขาเลย โตขนาดนี้แล้วหรือนี่! มาเร็ว ให้ป้ากอดหน่อยสิ!"

เมื่อพี่สาวพูดถึงบุตรชาย เหลียนเจ๋อก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ เขารับบุตรชายมาจากหญิงรับใช้ด้วยท่าทางที่คล่องแคล่ว เห็นได้ชัดว่ายามปกติเขาคงอุ้มลูกบ่อยไม่น้อย

เขาส่งบุตรชายให้พี่สาวพลางบอกให้เด็กน้อยเรียก "ท่านป้า" แม้อี้เอ๋อร์จะดูซูบไปบ้างแต่ก็ยังมีท่าทางสดใส แววตาเป็นประกายฉลาดเฉลียว และไม่ตื่นคน เมื่อได้ยินคำของบิดาก็เรียก "ท่านป้า" อย่างว่าง่าย เหลียนฟางโจวชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะรับเขามาอุ้มไว้

เหลียนฟางโจวรู้สึกใจอ่อนยวบเมื่อได้โอบกอดเขา นางลูบศีรษะเด็กน้อยเบาๆ แล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน "อี้เอ๋อร์เด็กดี มาหาป้าที่นี่ก็เหมือนอยู่ที่บ้านตัวเองนะ ที่นี่ป้ามีพี่ชายตัวน้อยและน้องชายตัวน้อยด้วย ต่อไปพวกเจ้ามาเล่นด้วยกันดีไหม?"

อี้เอ๋อร์กะพริบตาแล้วพยักหน้า ก่อนจะมองเหลียนฟางโจวแล้วถามขึ้นกะทันหันว่า "ถ้าเหมือนบ้านตัวเอง แล้วจะมีท่านแม่ด้วยไหม? ท่านแม่ของอี้เอ๋อร์อยู่ที่นี่กับท่านป้าด้วยหรือเปล่า? อี้เอ๋อร์คิดถึงท่านแม่ขอรับ"

"อี้เอ๋อร์..." เหลียนเจ๋อขอบตาพองโต น้ำตาแทบจะร่วงหล่นอีกรอบ

เหลียนฟางโจวชะงักไปทันที นางเพิ่งสังเกตเห็นว่าไม่พบร่องรอยของสวีอี้หยุนเลยแม้แต่น้อย หัวใจของนางพลันบีบคั้น นางหันไปมองเหลียนเจ๋อด้วยสีหน้าเปลี่ยนไป "อี้หยุนล่ะ? ทำไมนางไม่มาด้วย!"

นางคิดในใจว่าในเมื่อเหลียนเจ๋อและอี้เอ๋อร์อยู่ที่นี่ สวีอี้หยุนย่อมไม่มีทางไม่มาด้วยแน่ เว้นเสียแต่ว่าจะเกิดเรื่องร้ายขึ้นจนนางมาไม่ได้!

เหลียนฟางโจวเริ่มตัวสั่นน้อยๆ ถามเสียงต่ำว่า "อาเจ๋อ เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

แม้เมื่อก่อนนางจะไม่ชอบสวีอี้หยุนนัก แต่เมื่อเห็นนางละทิ้งทุกอย่างเพื่อเริ่มต้นใหม่กับเหลียนเจ๋อ นางย่อมปรารถนาให้นางมีความสุข บัดนี้ยิ่งมีหงอี้ (อี้เอ๋อร์) แล้ว นางก็ยิ่งไม่มีความตะขิดตะขวงใจหลงเหลืออยู่! หากนางเป็นอะไรไป นอกจากเหลียนเจ๋อจะตรอมใจแล้ว อี้เอ๋อร์เองก็จะไม่มีแม่แท้ๆ ซึ่งเป็นเรื่องที่โหดร้ายเกินไปสำหรับเด็กคนหนึ่ง!

"พี่ใหญ่!" เหลียนเจ๋อมีสีหน้าสลดหดหู่ เขาขยับริมฝีปากแต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

อี้เอ๋อร์เมื่อเห็นบิดาเป็นเช่นนั้น เด็กน้อยที่อ่อนไหวต่อความรู้สึกก็เบะปากร้องไห้จ้า ดิ้นรนอยู่ในอ้อมกอดของเหลียนฟางโจวเพื่อจะให้เหลียนเจ๋ออุ้ม

แม่นมเห็นดังนั้นจึงรีบเข้ามารับเด็กน้อยไป แล้วพาไปตบหลังปลอบโยนอยู่ด้านข้าง

เหลียนเช่อเรียก "พี่รอง!" พลางพยุงเหลียนเจ๋อไว้ แล้วรีบบอกเหลียนฟางโจวว่า "พี่ใหญ่ไม่ต้องกังวล พี่สะใภ้สองนาง... นางคงไม่เป็นอะไรหรอก! พวกเราปลอดภัยดี พี่สะใภ้สองย่อมต้องไม่เป็นอะไรเช่นกัน!"

"นางอยู่ที่ไหน?" เหลียนฟางโจวถาม

"อยู่..." เหลียนเช่อพูดไม่ออก

แต่เหลียนเจ๋อกลับกล่าวว่า "อยู่ในเมืองหลวง!" เขาถอนหายใจยาว "เป็นเพราะข้าที่ไร้ความสามารถ ทำให้นางต้องติดอยู่ที่เมืองหลวง"

"อะไรนะ!" เหลียนฟางโจวหน้าถอดสี ในสถานการณ์เช่นนี้ การถูกทิ้งไว้ในเมืองหลวงหมายความว่าอย่างไรย่อมรู้กันดี!

แต่นางไม่มีวันเชื่อเด็ดขาดว่าเหลียนเจ๋อจะพาพี่น้องและบุตรหนีเอาตัวรอดโดยทิ้งสวีอี้หยุนไว้เบื้องหลัง!

"ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!" น้ำเสียงของเหลียนฟางโจวแหลมขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

"ฟางโจว!" ยามนั้นหลี่ฟู่เดินเข้ามาพร้อมกับโจวซื่อและหลี่อวิ๋นหาน เขาเข้าไปกุมมือนางไว้แน่นพลางกล่าวเสียงนุ่ม "เจ้าอย่าเพิ่งใจร้อน พวกเรากลับเข้าไปคุยกันในบ้านก่อนเถอะ"

"ใช่แล้วพี่สาว อี้หยุนนางจะไม่เป็นไรหรอก ต่อให้ติดอยู่ในเมืองหลวง ชีวิตก็น่าจะยังปลอดภัย พี่สาวไม่ต้องกังวลไป" เหลียนเจ๋อฝืนยิ้มออกมา

"ข้าใจร้อนไปเอง" เหลียนฟางโจวยิ้มขื่นๆ นางรีบทำความเคารพโจวซื่อผู้เป็นพี่สะใภ้ใหญ่ จากนั้นหลี่อวิ๋นหานก็เข้ามาทำความเคารพนาง แล้วทุกคนจึงพากันเดินเข้าจวนไป

หลังจากสนทนาเรื่องสัพเพเหระกันครู่หนึ่ง เหลียนฟางโจวและหลี่ฟู่เห็นโจวซื่อสีหน้าซีดเซียวและดูอ่อนล้าจนแทบจะยันกายไว้ไม่ไหว เหลียนฟางโจวจึงรีบนำนางไปพักผ่อนที่ห้องด้วยตัวเอง โดยมีหลี่อวิ๋นหานขอตัวตามไปดูแลมารดาด้วย

"การมาของพวกเราครั้งนี้ ทำให้น้องสะใภ้ต้องลำบากอีกแล้ว!" โจวซื่อกล่าวอย่างรู้สึกผิดพลางยิ้มขื่น

"พี่สะใภ้พูดอะไรเช่นนั้น! หากไม่ใช่เพราะพวกเรา พี่สะใภ้ก็คงไม่ต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย เรื่องนี้ข้าต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายพูด! พี่สะใภ้และอวิ๋นหานพักผ่อนให้สบายเถอะนะ อย่าได้เกรงใจหรือทำตัวเป็นคนนอกเลย มิเช่นนั้นพวกข้าจะยิ่งรู้สึกละอายใจจนไม่มีที่ยืน" เหลียนฟางโจวประคองโจวซื่อไว้

โจวซื่อกล่าวตอบตามมารยาทไม่กี่คำ ใจจึงรู้สึกดีขึ้นบ้าง หลี่อวิ๋นหานรีบโค้งคำนับขอบคุณ

เหลียนฟางโจวรีบยิ้มปลอบโยนเขาอีกสองสามประโยค

หลังจากส่งสองแม่ลูกเข้าที่พักเรียบร้อยแล้ว เหลียนฟางโจวก็รีบกลับไปที่โถงรับรองทันที เพราะนางยังมีคำถามอีกมากมายที่อยากจะถามเหลียนเจ๋อ

เมื่อกลับมาถึงโถงรับรอง เหลียนเช่อและอี้เอ๋อร์ก็ออกไปพักแล้ว หลี่ฟู่จึงยิ้มพลางกล่าวว่า "เช่อเอ๋อร์เดินทางมาเหนื่อยมาก ข้าเลยให้เขาไปพักผ่อนก่อนแล้ว"

เหลียนฟางโจวพยักหน้า สายตามองไปยังเหลียนเจ๋อด้วยความเป็นห่วง

เหลียนเจ๋อฝืนยิ้มพลางส่ายหน้า "ข้าไม่เป็นไร พี่ใหญ่!"

เหลียนฟางโจวจึงกล่าวเสียงอ่อน "ถึงที่นี่แล้ว จะพูดจะคุยกันเมื่อไหร่ก็ได้ มีเวลาอีกถมเถ ไม่ต้องรีบร้อน หากเจ้าเหนื่อยก็ไปพักเสียก่อน เรื่องทุกอย่างต่อให้ร้อนใจแค่ไหน ก็ไม่ได้จบลงเพียงแค่ชั่วครู่ชั่วยามนี้หรอก"

"ข้าไม่เป็นไรจริงๆ พี่ใหญ่" เหลียนเจ๋อยิ้มขื่น "ข้ากับพี่ใหญ่จะเกรงใจกันไปทำไม? พี่ใหญ่ลองฟังข้าเล่าเถอะ..."

สำหรับการก่อกบฏในวังนั้น จริงๆ แล้วเหลียนเจ๋อเองก็ไม่ได้รู้รายละเอียดลึกซึ้งนัก อาจกล่าวได้ว่านอกจากองค์ชายไม่กี่พระองค์ที่อยู่ในเหตุการณ์และคนสนิทของพวกเขาแล้ว คงไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่!

ทุกอย่างดูเหมือนจะเริ่มต้นจากการสิ้นพระชนม์ของอวี้อ๋อง (อวี้อ๋องซือ)

การสิ้นพระชนม์ของอวี้อ๋องนั้น เบาะแสทั้งหมดพุ่งเป้าไปที่หลีอ๋อง ทำให้ฮ่องเต้องค์ก่อนกริ้วจัด

ทว่า ในขณะที่ทุกคนคิดว่าหลีอ๋องผู้โหดเหี้ยมกำลังจะถึงจุดจบ ฮ่องเต้องค์ก่อนกลับประชวรลงเสียก่อนที่จะทันได้ออกราชโองการจัดการเขา!

และครั้งนี้ประชวรหนักมาก ถึงขนาดที่ไม่สามารถออกว่าราชการได้ หัวหน้ากรมหมอหลวงนำเหล่าหมอหลวงผลัดเวรกันเฝ้าอยู่ในวังทั้งคืนเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน หมอหลวงทุกคนในกรมต่างก็ไม่กล้าก้าวออกจากกรมหมอหลวงแม้แต่ก้าวเดียว คอยเตรียมพร้อมอยู่ตลอดเวลา

แต่ในยามคับขันเช่นนี้ เซวอี้ชิงกลับไม่อยู่ในเมืองหลวง และไม่มีใครรู้ว่าเขาหายไปไหน!

ได้ยินว่าเพราะเหตุนี้ องค์รัชทายาทจึงถูกฮ่องเต้องค์ก่อนตำหนิและไม่พอใจ เพราะยามปกติเซวอี้ชิงเป็นผู้ดูแลอาการประชวรขององค์รัชทายาท และมีความสนิทสนมกับองค์รัชทายาทมากกว่าใคร

ด้วยเหตุนี้ องค์รัชทายาทที่เดิมทีควรเฝ้าไข้อยู่ในวังจึงถูกสั่งให้กลับไปยังตำหนักบูรพาเพื่อสำนึกตน

ใครจะรู้ว่าจู่ๆ วันหนึ่ง ในยามดึกสงัด เพลิงได้ลุกไหม้ขึ้นที่ตำหนักบูรพา...

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1427 ข่าวครอบครัว

 บทที่ 1427 ข่าวครอบครัว

ม่อเว่ยกระวนกระวายจนอยากจะเอ่ยปากเตือน แต่ต้องระงับใจไว้จนสุดท้ายก็เลือกที่จะปิดปากเงียบ

หลี่ฟู่ สายตาคมปลาบจ้องมองเหลียนฟางโจวแวบหนึ่ง ก่อนจะนิ่งเงียบไม่กล่าววาจาเช่นกัน

"เอาสิ!" เหลียนฟางโจว เห็นท่าทางข่มขู่ของโจวเชี่ยนกลับไม่มีทีท่าแยแสแม้แต่น้อย นางยกมือปิดปากหัวเราะเบา ๆ "ท่านหญิงอยากตายก็ตายเถิดเพคะ! อย่างไรเสียท่านก็คือแขกผู้สูงศักดิ์ ข้ามิกล้าไปก้าวก่ายท่านนักหรอก หากท่านหญิงวิ่งพรวดพราดออกไปข้างนอกแล้วเกิดอุบัติเหตุอันใดขึ้น มันก็เป็นเรื่องสุดวิสัย! เฮ้อ... พระชายาจิ้งหนานคงตำหนิข้าได้เพียงไม่กี่คำ คงมิถึงขั้นพรากชีวิตข้าหรอกมั้ง? อ้อ... แล้วข้าเชื่อว่าแม่นางเหมยทั้งสองคนนี้เป็นคนฉลาด พวกนางย่อมต้องช่วยเป็นพยานให้ข้าแน่นอน จริงไหมเพคะ?"

หากพวกนางไม่ช่วยเป็นพยาน หรือพูดความจริงออกไป ทั้งคู่ย่อมต้องรับผิดชอบต่อความผิดพลาดนี้ด้วยชีวิต มีเพียงการป้ายความผิดทั้งหมดไปที่ตัวโจวเชี่ยนเองเท่านั้น แม้จะถูกทำโทษ แต่ก็น่าจะรักษาชีวิตไว้ได้ และด้วยนิสัยเอาแต่ใจของท่านหญิงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว หากพวกนางยืนกรานหนักแน่น ท่านอ๋องและพระชายาย่อมไม่มีเหตุผลที่จะระแวงสงสัย

ลวี่เหมย และ อวี๋เหมย ใจสั่นสะท้าน ทั้งตกใจและโกรธแค้น ตะโกนขึ้นพร้อมกัน "ท่านพูดเหลวไหล!"

ทว่าลึก ๆ ในใจจะคิดเช่นนั้นจริงหรือไม่ มีเพียงพวกนางเท่านั้นที่รู้

เหลียนฟางโจวเพียงชายตามองพวกนางด้วยรอยยิ้มบาง ๆ มิได้โต้ตอบคำใด แต่กลับส่งสายตาประมาณว่า "ข้าเข้าใจดี พวกเจ้าต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้เห็นต่อหน้าท่านหญิงสินะ" ทำเอาลวี่เหมยและอวี๋เหมยแทบกระอักเลือดด้วยความโมโห

ยิ่งไปกว่านั้น มันทำเอาโจวเชี่ยนโกรธจัดจนหน้ามืด ตามพร่ามัวไปหมด แทบจะสิ้นสติลงตรงนั้น

ม่อเว่ยได้แต่มองตาค้างด้วยความทึ่ง ส่วนหลี่ฟู่นั้นประดับรอยยิ้มที่มุมปาก สายตาที่มองเหลียนฟางโจวเต็มไปด้วยความรักและเอ็นดู ปล่อยให้นางอาละวาดเล่นสนุกได้ตามใจชอบ เพราะไม่ว่าเรื่องจะบานปลายเพียงใดเขาย่อมจัดการตามเช็ดตามล้างให้ได้เสมอ หรือต่อให้จัดการไม่ได้ก็ช่างมัน อย่างไรเสียทั้งสองฝ่ายก็เหลือเพียงกระดาษบาง ๆ ที่ยังไม่ฉีกขาดออกจากกัน หากจะแตกหักกันไปเลยตอนนี้ก็ไม่มีอะไรต้องเสีย!

"เคร้ง!" เสียงปิ่นทองในมือโจวเชี่ยนร่วงกระทบพื้น บนลำคอมีรอยเลือดเส้นเล็ก ๆ ไหลซึมลงมา ดูงดงามอย่างน่าสยดสยอง

นางยิ้มขื่น พลางกล่าวอย่างเคียดแค้น "ฮูหยินหลี่ ท่านช่างใจคอเหี้ยมเกรียมยิ่งนัก! ท่าน—"

เหลียนฟางโจวปรายตามองนางพลางแค่นยิ้ม "ในเมื่อท่านหญิงไม่อยากตายแล้ว เช่นนั้นเราก็ไปที่อารามเจ้าแม่กวนอิมกันเถิด! เรื่องนี้ย่อมต้องมีข้อสรุป ท่านหญิงเดินไปเองย่อมดูดีกว่าให้ข้าสั่งคนไปพยุงนะเพคะ!"

ใบหน้าของโจวเชี่ยนเปลี่ยนสีสลับไปมาระหว่างเขียวและขาว นางพุ่งตัวออกจากห้องหนังสือไปราวกับสายลมโดยไม่สนแม้แต่หยดเลือดที่ยังไหลซึมอยู่ที่ลำคอ

เหลียนฟางโจวมิได้ใส่ใจ นางแค่นเสียงเหอะเบา ๆ สั่งให้เหล่าสาวใช้และแม่นมตามไป ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปเช่นกัน

หลี่ฟู่อ้าปากคล้ายจะเรียกนาง แต่ครั้นคิดอะไรบางอย่างได้จึงเงียบลง

ม่อเว่ยทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว ตะโกนถาม "ฮูหยินหลี่ไม่รีบฟังข่าวคราวของคุณชายทั้งสองแห่งสกุลเหลียนหรือ? จะไม่ฟังก่อนไปจริงๆ หรือ?"

เหลียนฟางโจวหยุดฝีเท้า หันมายิ้มให้เขา "เห็นท่านอาจารย์ม่อปลอดภัยดีอยู่ที่นี่ ข้าก็รู้แล้วว่าพวกเขาคงพ้นขีดอันตรายแล้ว ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนในตอนนี้ ไว้ข้ากลับมาค่อยถามท่านก็ยังไม่สาย!"

กล่าวจบเหลียนฟางโจวก็เดินจากไปทันทีโดยไม่รอให้ม่อเว่ยได้ส่งเสียงอีก

ม่อเว่ยลูบจมูกตัวเองพลางหัวเราะแหะ ๆ หันไปถามหลี่ฟู่อย่างแปลกใจ "ดูเหมือนฮูหยินหลี่จะ... กำลังโกรธใต้เท้าอยู่นะ?"

หลี่ฟู่ปรายตามองม่อเว่ยอย่างเย็นชา "แปลกตรงไหนล่ะ? นางย่อมต้องโกรธที่ข้าเลินเล่อจนเกือบจะเกิดเรื่อง!"

ม่อเว่ยยิ้มเยาะอย่างนึกสนุก "ฮูหยินหลี่ช่างยุติธรรมแท้! ฟาดแส้ใส่ทั้งสองฝ่ายเลยนะเนี่ย!"

หลี่ฟู่ถลึงตาใส่พลางกล่าวอย่างหงุดหงิด "เจ้าอย่าเพิ่งดีใจไปนัก ตอนนี้นางแค่กำลังอยู่ในอารมณ์ฉุนเฉียว รอให้นางกลับมาจากอารามเจ้าแม่กวนอิมเถอะ รับรองว่าความโกรธย่อมมลายหายไปสิ้น!"

หลี่ฟู่มิได้ถามว่าเหลียนฟางโจวไปเจรจากับพระชายาจิ้งหนานที่อารามอย่างไร เขาเพียงแต่รู้ว่าเมื่อนางกลับมา แววตาของนางช่างสดใสและเปี่ยมไปด้วยความเบิกบาน และในวันรุ่งขึ้น พระชายาจิ้งหนานก็พาโจวเชี่ยนเดินทางออกจากหนานไห่ไปอย่างเงียบเชียบและถ่อมตัวที่สุด

เมื่อเหลียนฟางโจวกลับมาถึงจวนและพบหลี่ฟู่ ความหม่นหมองในใจของนางก็อันตรธานหายไปสิ้น ราวกับเรื่องราวขุ่นมัวก่อนหน้านี้เป็นเพียงอดีตอันไกลโพ้น นางพูดคุยหัวเราะกับหลี่ฟู่ได้ตามปกติ

หลี่ฟู่ย่อมยินดียิ่ง ทั้งคู่สนทนากันครู่หนึ่งก่อนจะเชิญม่อเว่ยมาสอบถามเรื่องของสวีซื่อ ภรรยาเหลียนเจ๋อ และเหลียนเจ๋อ

ม่อเว่ยเล่าว่า เขาพบพวกเขาที่แถบฝูอันทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลเจียงซี ซึ่งที่นั่นอยู่ตรงข้ามกับทิศทางของหมู่บ้านต้าฟางพอดี

เหลียนฟางโจวถึงกับตบหน้าผากตัวเองพลางอุทานอย่างเจ็บใจ "ข้านี่มันบ้าจริง ๆ บ้าที่สุด! ทำไมถึงคิดไม่ถึงนะ!"

ไม่มีใครคาดคิดว่าเมื่อเหลียนเจ๋อและคณะออกจากเมืองหลวงแล้วจะเดินทางกลับไปยังบ้านเกิดที่เจียงซี เพราะที่นั่นเป็นพื้นที่เปิดโล่งและไม่มีขุมกำลังคอยคุ้มกันไม่ต่างจากเมืองหลวง

ทว่าพวกเขากลับเลือกเส้นทางเจียงซี ทำให้กลุ่มคนที่ออกตามหาระหว่างเมืองหลวงกับหนานไห่ต้องคว้าน้ำเหลวกันหมด

หลี่ฟู่ปลอบโยนเหลียนฟางโจว "พวกเรามิใช่คนในวงการนี้ คิดไม่ถึงก็มิใช่เรื่องแปลก! น้องม่อช่างสมคำร่ำลือจริง ๆ!"

ม่อเว่ยมิได้สนใจคำถากถาง กลับแค่นเสียงเหอะอย่างภาคภูมิใจ "มันแน่นอนอยู่แล้ว! ในเรื่องนี้ คนของท่านมันก็แค่พวกถังข้าวสาร! ตอนนี้พวกเขากำลังเดินทางผ่านเหลียนฮวา อวี่เฟิง และจินรุ่ย คาดว่าอีกไม่เกินสองสามวันก็น่าจะถึงจางโจวแล้ว เส้นทางนี้ปลอดภัยดี ข้าไม่อยากเดินเอื่อย ๆ ตามพวกเขามา เลยล่วงหน้ากลับมาก่อน!"

เหลียนฟางโจวและหลี่ฟู่ต่างพากันอึ้งไปกับคำพูดตรงไปตรงมาของเขา แต่ก็รู้ดีว่าคนผู้นี้อารมณ์แปรปรวน ทำงานตามใจชอบ และดูเหมือนว่านอกจาก ซวี่เอ๋อร์แล้ว เขาแทบไม่เคยมีความอดทนให้กับใครเลย

การที่เขายอมร่วมทางคุ้มกันพวกเหลียนเจ๋อลงมาทางใต้นั้นก็นับว่าลำบากเขามากแล้ว

เมื่อทราบว่าทุกคนปลอดภัยดี เหลียนฟางโจวก็เบาใจ นางมิได้ถามสิ่งใดต่อ ได้แต่ยิ้มขอบใจม่อเว่ย

ม่อเว่ยตอบสั้น ๆ ว่า "มิเป็นไร" ก่อนจะขอตัวไปหาซวี่เอ๋อร์แล้วเดินจากไป

หลี่ฟู่กล่าวขึ้นว่า "ข้าจะรีบส่งคนไปรับพวกเขาจากทางจางโจว จะได้พามาที่นี่ให้เร็วที่สุด พวกเราจะได้สบายใจเสียที!"

เหลียนฟางโจวพยักหน้าพลางขานรับเบา ๆ "อื้ม... รู้ว่าพวกเขาปลอดภัยและออกมาไกลจากเมืองหลวงขนาดนี้ ข้าก็เบาใจไปกว่าครึ่งแล้ว! แต่ว่าเรื่องวังจิ้งหนาน..."

เหลียนฟางโจวยิ้มพลางกล่าวต่อ "ข้าล่วงเกินสองแม่ลูกที่เจ้าคิดเจ้าแค้นนั่นเสียจนหมดทางถอย อาเจี่ยน... ท่านว่าก้าวต่อไปพวกเขาจะทำอย่างไร?"

หลี่ฟู่แค่นยิ้มอย่างดูแคลนพลางเอ่ยอย่างเคียดแค้น "หากพวกเขาไม่ทำอะไรเลย เรื่องนี้ก็คงถือว่าปล่อยพวกเขาไปง่ายเกินไป! ยิ่งพวกเขาลงมือ ข้าจะได้สะสางทั้งบัญชีใหม่และบัญชีเก่าพร้อมกันทีเดียว! กล้าดีอย่างไรมาวางแผนสกปรกกับข้า เหอะ!" เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หลี่ฟู่ก็ยังรู้สึกกรุ่นโกรธไม่หาย

เหลียนฟางโจวเองก็นึกขยะแขยง นางชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้วต่อหน้าเขาแล้วกล่าวว่า "แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะเจ้าคะ หากมีคราวหน้าล่ะก็... หึ! นี่ขนาดอยู่ในบ้านเราเองแท้ ๆ หากพวกนางทำสำเร็จขึ้นมา ชื่อเสียงที่พวกเราสั่งสมมาทั้งชีวิตคงได้พังพินาศป่นปี้หมด!"

"..." หลี่ฟู่มองดูภรรยาสุดที่รัก พลันรู้สึกหมดพยศขึ้นมาเสียดื้อ ๆ

สี่วันต่อมา ในที่สุดคณะของเหลียนเจ๋อก็เดินทางมาถึงเมืองหนานไห่

หลังจากพบกับคนที่หลี่ฟู่ส่งไปรับที่จางโจว เมื่อทุกคนมาถึงเมืองหนานไห่ สภาพร่างกายจึงมิได้ดูอเนจอนาถนัก จะมีเพียงความเหนื่อยล้าทางสีหน้าที่มิอาจเลือนหายไปได้ในทันทีเท่านั้น