จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1386 ข่มขวัญ

 

บทที่ 1386 ข่มขวัญ

ท่ามกลางความเงียบสงัดดุจป่าช้า มีเพียงเสียงขานรับ "ขอรับ!" อย่างกึกก้องของเหล่าทหารองครักษ์ ฝีเท้าที่ย่ำลงพื้นอย่างพร้อมเพรียงและหนักแน่นดังสะท้อนไปไกล เพียงครู่เดียว หัวหน้าเผ่าและแกนนำจากเจ็ดชนเผ่ากบฏ ทั้งเฮยหลี ไป๋อี๋ และตงซัน รวมกว่าสามสิบชีวิตก็ถูกคุมตัวเข้ามา

ศัตรูเจอกันย่อมตาแดงฉาน! ทันทีที่คนกลุ่มนี้เห็นหน้าหลี่ฟู่และหูต้าไห่ โทสะก็พุ่งพล่านถึงขีดสุด ดวงตาแดงก่ำจับจ้องมาที่หลี่ฟู่ด้วยความเคียดแค้น ใบหน้าบิดเบี้ยวแยกเขี้ยวเคี้ยวฟัน ราวกับอยากจะพุ่งเข้าไปฉีกเนื้อเถือกหนังเขาเสียให้รู้แล้วรู้รอด

การปรากฏตัวของพวกเขาทำลายบรรยากาศอันตึงเครียดเงียบงันลงทันที คนเหล่านี้รู้ตัวดีว่าไม่มีทางรอดชีวิต จึงพากันแผดเสียงด่าทออย่างบ้าคลั่งด้วยความพยาบาท

การถูกมัดจนตัวกลมต่อหน้าหัวหน้าเผ่ามากมายเช่นนี้ นอกจากความโกรธแล้ว พวกเขายังรู้สึกอัปยศอดสูอย่างยิ่ง เพื่อรักษาศักดิ์ศรีอันน้อยนิดที่เหลืออยู่ จึงยิ่งด่าทอเสียงดังระงมจนทหารองครักษ์แทบจะควบคุมสถานการณ์ไว้ไม่อยู่

หลี่ฟู่ตวาดก้องถึงสองครั้ง "พวกเจ้าหุบปากเสีย!" แต่นั่นกลับยิ่งทำให้พวกมันหัวเราะเยาะอย่างยโสโอหังและด่าทอหนักกว่าเดิม!

หลี่ฟู่โมโหจัด ชี้หน้าหัวหน้าเผ่าตงซันผู้หนึ่งแล้วสั่งการ "ถอดขากรรไกรมันซะ!"

เหล่าทหารที่อดรั้นมานานรีบกรูเข้าไปกดร่างชายผู้นั้นไว้ซ้ายขวา อีกคนรุดไปข้างหน้าคว้าคางไว้แน่น ก่อนจะเกิดเสียง "กร๊อบ!" ดังสนั่น ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวด... ในที่สุด โลกทั้งใบก็กลับมาสงบเงียบอีกครั้ง

หลี่ฟู่เหยียดยิ้มเย็น แววตาดุจสายฟ้าฟาดกวาดมองกลุ่มกบฏพลางเอ่ยเสียงเรียบ "ใครอยากด่าอีก ก็เชิญด่ามาให้เต็มที่!"

หัวหน้าเผ่าเฮยหลีและพวกพ้องแค่นเสียงหึ เชิดหน้าขึ้นอย่างทระนง แม้ใบหน้าจะสลับสีด้วยความโกรธแต่ก็ไร้เสียงเล็ดลอดออกมา มิใช่เพราะเกรงกลัวความเจ็บปวดที่จะถูกถอดขากรรไกร แต่เพราะการถูกกระทำเช่นนั้นต่อหน้าผู้คนมันช่างเสียหน้าเกินทน!

หลี่ฟู่เย้ยหยัน "พวกพ่ายแพ้ราบคาบ มีสิทธิ์อะไรมาจองหองต่อหน้าข้า? กบดานอยู่แต่ในมุมอับแล้วคิดว่าตนเองไร้เทียมทาน คิดว่าต้าโจวไม่มีผู้ใดปราบพวกเจ้าได้งั้นรึ? ช่างน่าขำสิ้นดี! ใต้หล้านี้ล้วนเป็นราษฎรของโอรสสวรรค์ ฝ่าบาททรงเมตตาผ่อนปรนให้ แต่กลับทำให้พวกเจ้าเหิมเกริมจนเคยตัว ลำพังกองกำลังเพียงหยิบมือ กลับริอ่านมีความคิดทะเยอทะยานเทียมฟ้า... คิดจะกบฏ! หึ... ช่างไม่เจียมตัว!"

หลี่ฟู่หัวเราะเยาะต่อเนื่อง ก่อนจะสั่งให้เจ้าเมืองจ้าวอ่านกฎหมายอาญาของต้าโจวว่าด้วยโทษฐานกบฏให้ทุกคนฟัง

เมื่อได้ยินว่าโทษฐานกบฏนั้นไม่แบ่งแยกหัวโจกหรือผู้ตาม ไม่เกี่ยงชายหญิงหรือเด็กผู้เฒ่า ล้วนต้องถูกบั่นศีรษะประจานและประหารเจ็ดชั่วโคตร ความโอหังเมื่อครู่พลันมลายหายไปสิ้น ใบหน้าของแต่ละคนถอดสีลงทันที

ไม่ใช่แค่พวกเขาที่ต้องตาย แต่ญาติมิตรในเผ่าล้วนต้องถูกสังหารล้างบางเพราะการกระทำครั้งนี้ เรื่องนี้จะไม่ให้สั่นสะท้านได้อย่างไร! แม้แต่หัวหน้าเผ่าคนอื่นๆ ที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ ต่างก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบจนเหงื่อกาฬไหลซึม

หัวหน้าเผ่าเฮยหลีเงยหน้าขึ้นช้าๆ จ้องหลี่ฟู่ตาเขม็ง "ข้าไม่ยอมรับ! หากพวกเจ้าไม่ใช้เล่ห์เหลี่ยมต่ำช้า ไม่มีทางรบชนะพวกข้าได้หรอก! แล้วยังมีเจ้าเหลียงจิ้นนั่นอีก ไอ้สารเลว... มันเป็นไส้ศึกของพวกเจ้า! หากไม่ใช่เพราะมัน พวกเจ้าไม่มีวันบุกเข้าเมืองหลางฉีได้! หลี่ฟู่... ต่อให้ข้าตายไปเป็นผี ข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้าไว้!"

แววตาของหลี่ฟู่ไหววูบ วูบหนึ่งในใจพลันฉุกคิดได้ว่านี่คือข้ออ้างชั้นเลิศ หากอ้างว่าเหลียงจิ้นทำไปเพื่อไถ่โทษให้สกุลเหลียง เช่นนั้นสกุลเหลียงย่อมหลุดพ้นจากข้อหา "กบฏ" ได้อย่างหมดจด... ความคิดของพวกเฮยหลีนี่ต่างจากชาวภาคกลางจริงๆ พวกเขาคงไม่รู้เลยว่า คำพูดนี้เท่ากับช่วยล้างมลทินให้เหลียงจิ้นโดยที่เขาไม่ต้องออกแรงเองเสียด้วยซ้ำ...

"ใช่! พวกเจ้าใช้เล่ห์กล!"

"จะฆ่าก็ฆ่าสิ! ใครจะกลัว!"

"ตายข้าก็ไม่ยอมรับ!"

คำพูดของหัวหน้าเผ่าเฮยหลีปลุกเลือดในกายของกลุ่มกบฏให้เดือดพล่านอีกครั้ง พวกเขาเริ่มตะโกนก้องอย่างบ้าคลั่งอีกรอบ

หลี่ฟู่กวาดสายตาคมปลาบมองคนเหล่านั้น พลันระเบิดเสียงหัวเราะกึกก้อง เขาตบโต๊ะดังปังก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย เย้ยหยันด้วยเสียงอันดังว่า “ไม่ยอมรับงั้นรึ? ดีมาก! เช่นนั้นข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าสักครา! ทหาร... แก้เชือกให้พวกมันให้หมด แล้วจัดสุราอาหารมาปรนเปรอ!”

หลี่ฟู่ตวัดสายตามองกลุ่มกบฏอีกครั้ง เอ่ยเสียงเย็น “ข้าจะให้เวลาพวกเจ้าหนึ่งชั่วยามเพื่อกินให้อิ่มหนำและพักผ่อนให้เต็มที่ ไม่ต้องอาศัยมือผู้อื่น ข้าเพียงผู้เดียว จะสู้กับพวกเจ้าทั้งหมดพร้อมกัน ณ ที่แห่งนี้เป็นอย่างไร? หากพวกเจ้าโค่นข้าลงได้ ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไปทั้งหมดและจะไม่เอาความในอดีตอีก! แต่หากพวกเจ้าพ่ายแพ้... เหอะ! ข้าอยากจะรู้นักว่าใครหน้าไหนยังมีหน้ามาปริปากพูดคำว่า ‘ไม่ยอมรับ’ อีก!”

สิ้นคำประกาศ ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึงจนตาค้าง ไม่เพียงแต่หัวหน้าเผ่าเฮยหลีที่ยืนอึ้ง แม้แต่เหล่าขุนพลอย่างหูต้าไห่และเสิ่นต้าอี้ยังหน้าถอดสี ร้องห้ามออกมาด้วยความตกใจ “ท่านแม่ทัพ!”

หลี่ฟู่ยกมือขึ้นปราม สั่งเสียงเฉียบ “ยังไม่รีบแก้เชือกอีกรึ! เอาเหล้ายาปลาปิ้งมา!”

เหล่าทหารองครักษ์มองหน้ากันเลิ่กลั่ก แต่สุดท้ายก็จำต้องทำตามคำสั่งอย่างเลี่ยงไม่ได้

กลุ่มหัวหน้าเผ่าเฮยหลี ไป๋อี๋ และตงซันต่างทำตัวไม่ถูก สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ ‘อาหมู่’ หัวหน้าเผ่าเฮยหลีโดยสัญชาตญาณ

อาหมู่เองก็อึ้งไปครู่หนึ่ง เขาคิดไม่ถึงว่าหลี่ฟู่จะใจกว้างถึงเพียงนี้ ในใจพลันเกิดความรู้สึกสับสนว้าวุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“ตกลง!” อาหมู่กัดฟันกรอด “ไม่จำเป็นต้องรุม ข้าเพียงคนเดียวจะประลองกับเจ้าตัวต่อตัว จะดวลให้เจ้าต้องยอมสยบให้ได้!”

“เจ้าคนเดียวรึ?” หลี่ฟู่เหยียดยิ้ม “ข้าว่าพวกเจ้าดาหน้าเข้ามาพร้อมกันจะดีกว่า คนที่เคยพ่ายแพ้ไปแล้วหนหนึ่ง จะมาเก่งแต่ปากทำไม!”

อาหมู่หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ ตวาดกลับ “หนนั้นไม่นับ! หนนั้นเจ้าใช้เล่ห์เหลี่ยมต่ำช้า!”

หลี่ฟู่แค่นยิ้มอย่างดูแคลนโดยไม่ปริปากโต้ตอบ

อาหมู่บันดาลโทสะแผดเสียงก้อง “หนก่อนเป็นเพราะข้าประมาทศัตรู! ครั้งนี้หากเจ้ายังเอาชนะข้าได้ ชาวเฮยหลีจะยอมสวามิภักดิ์แต่โดยดี ต่อให้ต้องกลายเป็นผีก็จะไม่นึกเสียใจ! ส่วนเผ่าอื่นน่ะรึ ขนาดข้าพวกเขายังชนะไม่ได้ แล้วจะมีปัญญาอะไรมาประลอง!”

หลี่ฟู่ปรายตามองคนอื่นๆ เลิกคิ้วถามเรียบๆ “คำพูดของเขา พวกเจ้าเห็นพ้องหรือไม่? หากไม่เห็นพ้องก็ไม่เป็นไร ข้าจะดวลกับเขาก่อน แล้วค่อยจัดการพวกเจ้าต่อทีละคนก็ย่อมได้!”

พวกไป๋อี๋และตงซันมองหน้ากัน ต่างก็เงียบงันพูดไม่ออก

เมื่อสุราและเนื้อถูกยกมาถึง อาหมู่ก็แค่นเสียงหึแล้วนั่งแหมะลงกับพื้น ลงมือหยิบเนื้อชิ้นโตเข้าปาก กระดกเหล้าอึกใหญ่ราวกับไม่มีผู้ใดอยู่ในสายตา

คนอื่นๆ เห็นดังนั้นจึงทำตาม นั่งดื่มกินกันบนพื้นอย่างตะกรุมตะกราม

ทันใดนั้น อาหมู่ก็ขว้างไหเหล้าลงพื้นจนแตกกระจายดัง "เพล้ง!" เขายกมือลูบปากที่มันแผล็บแล้วตะโกนลั่น “ข้าอิ่มหนำแล้ว ไม่จำเป็นต้องรอให้ครบชั่วยาม! หลี่ฟู่ มา... มาตัดสินตายกันเดี๋ยวนี้!”

ผู้คนที่ยังดื่มกินอยู่ต่างพากันชะงัก ทุกสายตาจับจ้องไปที่คนทั้งสองอย่างไม่กระพริบตา

“ไม่ต้องรอจริงรึ?” หลี่ฟู่ยิ้มพลางถาม “หากเจ้าแพ้ขึ้นมา อย่าหาข้ออ้างโวยวายว่าไม่ยุติธรรม หรือหาว่าข้าเจ้าเล่ห์อีกล่ะ”

“หลี่ฟู่! เจ้าอย่าได้รังแกกันเกินไปนัก!” อาหมู่โกรธจนตัวสั่น

หลี่ฟู่หัวเราะร่า กวาดสายตามองทุกคนรอบกายพลันตะเบ็งเสียงถาม “พวกเจ้าเห็นชัดได้ยินชัดแล้วใช่หรือไม่? เป็นเขาที่อวดดีเอง มิใช่ข้าที่ข่มเหงรังแก!”

เสียงพึมพำดังเซ็งแซ่ ทุกคนต่างไม่กล้าขานรับแต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธ

หลี่ฟู่สั่งการเสียงดัง “ไป! ไปที่ลานฝึกทหาร!”

งานเลี้ยงในวันนี้จัดขึ้นภายในค่ายทหารอยู่แล้ว ลานฝึกทหารจึงอยู่ห่างออกไปเพียงระยะธนูตกเท่านั้น

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1385 ของล้ำค่าข้าจักมอบให้เพียงนาง

 

บทที่ 1385 ของล้ำค่าข้าจักมอบให้เพียงนาง

นอกจากเหลียงจิ้นแล้ว คงมีเพียงสามพี่น้องผู้เฒ่าสกุลเหลียงเท่านั้นที่กุมความลับนี้ไว้ ทว่าตาเฒ่าทั้งสามกลับมีท่าทีแข็งกร้าว ยอมตายถวายหัวแต่ไม่ปริปาก แล้วจะต้องรอไปอีกนานเท่าใดกว่าจะได้ข้อมูลที่แน่ชัด? ในเมื่อเหลียงจิ้นยอมเปิดปาก เช่นนั้นก็ลองฟังดู—

อีกอย่าง เดิมทีเขาก็ไม่คิดจะเนรเทศเด็กอายุต่ำกว่าสิบขวบไปยังเหลียวตงอยู่แล้ว อย่างมากก็แค่ส่งไปชายแดนห่างไกลในเขตหนานไห่เท่านั้น

“เพียงเท่านี้ยังไม่พอ” หลี่ฟู่เอ่ยเสียงเรียบ “หากข้าจำไม่ผิด เหมืองแต่ละแห่งล้วนมีกองกำลังคุ้มกันที่ฝีมือไม่ธรรมดาไม่น้อยกว่าสี่ห้าพันคนได้กระมัง คุณชายใหญ่เหลียงบอกมาเสียดีกว่าว่าเรื่องนี้จะจัดการอย่างไร?”

เหลียงจิ้นถึงกับจุกอก เขาถลึงตาใส่หลี่ฟู่ด้วยความแค้นเคือง

“ตกลง!” เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพลางพยักหน้า แล้วเอ่ยเสียงเย็น “ข้าจะส่งมอบกองกำลังคุ้มกันเหมืองให้เจ้าเป็นผู้จัดการ!”

นั่นคือขุมกำลังสุดท้ายในมือเขา หากยังกุมอำนาจนี้ไว้ อย่างน้อยก็พอจะปกป้องทายาทรุ่นเยาว์ของสกุลเหลียงให้อยู่รอดปลอดภัยได้ในเงามืด แต่เมื่อปราศจากมัน พวกเขาก็ต้องดิ้นรนเอาตัวรอดกันเองเสียแล้ว!

ในใจเหลียงจิ้นพลันบังเกิดความสิ้นหวังอย่างรุนแรง

หลี่ฟู่จึงยอมพยักหน้า “ตกลงตามนั้น! สำหรับทายาทสกุลเหลียงที่อายุต่ำกว่าสิบปี ข้าจะไม่เอาความ ขอเพียงพวกเขารู้จักสำรวมตนและเคารพกฎหมาย ก็จะไม่มีผู้ใดไปหาเรื่องเดือดร้อนให้!”

เหลียงจิ้นแค่นหัวเราะหึ “ของล้ำค่ารวมถึงข้อมูลทั้งหมด ข้ายินดีจะมอบให้...แต่ข้าจะมอบให้ถึงมือหลี่ฮูหยินด้วยตนเองเท่านั้น ไม่ใช่เจ้า!”

“เหลียงจิ้น!” หลี่ฟู่ตวาดด้วยความโกรธจัด

แต่เหลียงจิ้นกลับไม่ยี่หระ เขาประกาศเจตนาอย่างเด็ดเดี่ยว “ข้าไม่เปลี่ยนใจ! นอกจากหลี่ฮูหยินแล้ว ข้าจะไม่มอบให้ผู้ใดทั้งสิ้น! อีกสิบวันข้างหน้า ณ ป่าไผ่ทิศใต้นอกเมืองหนานไห่สิบลี้ ข้าจะรออยู่ที่นั่น หากไม่เห็นนาง ข้าจะไม่มีวันปริปาก! ฮึ... ข้าจะบอกให้ก็ได้ว่าเรื่องทั้งหมดมีเพียงข้ากับท่านพ่อเท่านั้นที่รู้ซึ้ง ต่อให้เจ้าใช้ทัณฑ์ทรมานจนตาย ท่านพ่อก็ไม่มีวันคายความลับออกมาแม้แต่ครึ่งคำ!”

สิ้นคำ เหลียงจิ้นก็หัวเราะก้องพลางทะยานร่างหายไปจากสายตาของหลี่ฟู่เพียงชั่วพริบตา

หลี่ฟู่ทั้งขุ่นเคืองและฉุนเฉียว เขาจำต้องสะบัดหน้าเดินกลับเข้าค่ายทหาร

เหล่าขุนพลต่างเดินออกจากกระโจม มุ่งหน้าสู่กระโจมแม่ทัพใหญ่ด้วยความฉงนทิศทางลม “เกิดอะไรขึ้น? ท่านแม่ทัพหลี่เพิ่งสั่งให้พวกเราแยกย้ายมิใช่หรือ เหตุใดพริบตาเดียวถึงเรียกตัวกลับมาอีก มีเหตุแปรปรวนในกองทัพงั้นหรือ?”

ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์ แต่ไม่มีใครคาดเดาความนัยได้ถูก

ครั้นเมื่อหลี่ฟู่ประกาศคำสั่งโยกย้ายกำลังพล เหล่าขุนพลต่างพากันอึ้งงัน มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

หูต้าไห่และคนสนิทของหลี่ฟู่ตั้งท่าจะซักถาม แต่เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดปนโกรธขึ้งของแม่ทัพใหญ่ จึงได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจและรับคำสั่งไปปฏิบัติอย่างว่าง่าย

เช้าตรู่วันถัดมา แสงเงินแสงทองเพิ่งจับขอบฟ้า กองทัพหลวงก็ยาตราทัพถึงหน้าประตูเมือง เปิดฉากจู่โจมเมืองหลางฉีอย่างสายฟ้าแลบ ในขณะที่เหล่าหัวหน้าเผ่าและเหล่านักรบทั้งหลายยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทรา!

พวกเขาไหนเลยจะคาดคิด ว่าเมืองหลางฉีที่ตนเพิ่งยึดครองมาได้จะถูกกองทัพหลวงบุกตีแตกพ่ายอย่างง่ายดายเช่นนี้?

เพียงชั่วพริบตา ความโกลาหลก็แผ่ซ่านไปทั่วค่าย เหล่าทหารหาญต่างขวัญหนีดีฝ่อล้มตายเกลื่อนกลาด!

ไม่ถึงสองชั่วยาม การสู้รบก็สิ้นสุดลง เมืองหลางฉีกลับคืนสู่เงื้อมมือของราชสำนักอีกครั้ง

หลี่ฟู่สั่งการทันทีให้ปิดประกาศปลอบขวัญราษฎร พร้อมมอบหมายให้เจ้าเมืองจ้าวที่เพิ่งได้รับอิสรภาพกลับมาดูแลกิจการบ้านเมืองเพื่อเรียกความเชื่อมั่น คืนความสงบเรียบร้อยให้แก่พระนคร นอกจากนี้ยังสั่งให้ทหารตรวจค้นทั่วทุกระเบียดนิ้วเพื่อกวาดล้างศัตรูที่ยังหลงเหลืออยู่อย่างละเอียด

บรรดาเชลยจากเผ่าต่างๆ ถูกกักตัวไว้ทางทิศเหนือของเมือง ส่วนหัวหน้าเผ่าทั้งเล็กใหญ่ล้วนถูกคุมขังในคุกหลวง

แม้จะตกเป็นนักโทษ แต่คนเหล่านี้กลับไม่มีทีท่าจะยอมสยบ ต่างพากันด่าทอหลี่ฟู่และพวกพ้องว่าเจ้าเล่ห์เพทุบายและไร้ยางอาย หากมิใช่เพราะถูกลอบจู่โจม ย่อมไม่มีทางพ่ายแพ้เช่นนี้ และใครจะเป็นฝ่ายถูกคุมขังก็ยังไม่แน่!

เหล่าผู้คุมที่ได้ยินต่างโกรธเกรี้ยวจนตัวสั่น ติดเพียงคำสั่งจากเบื้องบนที่ห้ามแตะต้องคนเหล่านี้ มิฉะนั้นป่านนี้คงได้ใช้แส้แช่น้ำเกลือเฆี่ยนตีให้ร้องโหยหวนไปถึงบรรพบุรุษแล้ว!

เมื่อเมืองหลางฉีแตกพ่าย อำเภอฟู่ฉือและอำเภอเฮ้อก็ขวัญเสียดุจวิหคต้องเกาทัณฑ์ กองทัพหลวงจึงกู้คืนพื้นที่ทั้งสองได้โดยแทบไม่ต้องออกแรง

หลี่ฟู่สั่งให้จับกุมหัวหน้ากบฏจากทั้งสองแห่งมาคุมขังไว้ในคุกเดียวกัน

จากนั้น หลี่ฟู่ในนามของทางการได้ส่งเทียบเชิญไปยังหัวหน้าเผ่าน้อยใหญ่ทั่วเมืองหลางฉีและพื้นที่ใกล้เคียง ให้มาร่วมงานเลี้ยงที่เมืองเมืองหลางฉี

แม้ออกตัวว่าเป็นการ "เชิญ" แต่ในเนื้อแท้นั้นคือการข่มขู่ หากผู้ใดบังอาจขัดคำสั่ง เขาจะส่งขุนพลพร้อมกองกำลังไป "เชิญ" ถึงที่ทันที!

ก่อนศึกนี้ หัวหน้าเผ่าผู้จองหองทั้งหลายอาจไม่เห็นเทียบเชิญอยู่ในสายตา ทว่าบัดนี้แม้แต่ชนเผ่าเฮยหลีที่ดุดันยังถูกปราบจนสิ้นซาก แล้วใครเล่าจะกล้าปริปากกล่าวคำว่า "ไม่" ต่อหน้าเขา?

หากรอให้กองทัพทลายถึงประตูบ้าน นั่นคงไม่ใช่เรื่องของการรับเชิญอีกต่อไป!

อีกทั้งเรื่องเช่นนี้มักลามไปทั่ว เมื่อมีคนเริ่มไป คนอื่นๆ ก็พลอยตามน้ำไปด้วย

ห้าวันให้หลัง หัวหน้าเผ่าทั้งสามสิบกว่าเผ่าต่างตบเท้าเข้าสู่เมืองหลางฉีอย่างพร้อมเพรียงไม่มีตกหล่น!

เมืองที่เคยเงียบเหงาพลันเนืองแน่นไปด้วยผู้คน บนท้องถนนมักเห็นผู้คนในชุดชนเผ่าแปลกตาท่าทางรีบร้อนเดินผ่านไปมา

งานรวมตัวครั้งนี้นับว่ายิ่งใหญ่และครบครันที่สุดเท่าที่เคยมีมา

เมื่อทุกคนมาพร้อมหน้า หลี่ฟู่ก็นำทัพขุนพลอย่างหูต้าไห่และเสิ่นต้าอี้ เข้าสู่ห้องโถงด้วยท่วงท่าองอาจ ชุดเกราะเปล่งประกาย กระบี่ข้างกายส่งกลิ่นอายสังหาร

องครักษ์สองแถวในชุดเกราะมันปลาบ ถืออาวุธแวววาววิ่งกวดเข้ามาประจำจุด ท่าทางสง่านิ่งดุจต้นสน

หัวหน้าเผ่าที่เคยกระซิบกระซาบวิพากษ์วิจารณ์ถึงจุดประสงค์ในครั้งนี้ ถึงกับใจเต้นระรัว ต่างพากันนั่งตัวตรงสงบปากสงบคำทันที

ในเมื่อพวกเขายังไม่ตกอยู่ในสถานะนักโทษเหมือนพวกเฮยหลีหรือไป๋อี๋ จึงยังไม่มีความคิดที่จะ "แลกชีวิต" แรงกดดันจากหลี่ฟู่และพวกพ้องจึงทรงพลังมหาศาล

หลี่ฟู่นั่งลงในตำแหน่งประธานด้วยท่าทางผ่าเผยดุจพยัคฆ์ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบห้องแล้วยิ้มบางๆ “ทุกท่านไม่ต้องเคร่งเครียดไป พวกท่านล้วนเป็นราษฎรผู้เคารพกฎหมายของแคว้นต้าโจว ข้าจัดงานเลี้ยงครั้งนี้เพียงเพื่อทำความรู้จักกับทุกคนเท่านั้น อย่างไรเสียข้ายังต้องรั้งอยู่ที่หนานไห่อีกปีสองปี เกรงว่าในอนาคตคงยังมีเรื่องให้ต้องพึ่งพากันอีกมาก!”

ทุกคนต่างพากันรับคำและยิ้มประจบ สำเนียงภาษากลางที่ปะปนกันหลายท้องที่ฟังดูชุลมุนวุ่นวาย ทว่าคำว่า "เคารพกฎหมาย" ของหลี่ฟู่นั้น กลับยิ่งทำให้หลายคนรู้สึกกระสับกระส่ายหนักกว่าเดิม

หลี่ฟู่พยักหน้าให้พวกเขา ทันใดนั้น แววตาของเขาก็พลันคมปราบและเย็นเยียบ ตวาดเสียงกร้าว:

“ทว่าน่าเสียดายนกที่หนานไห่แห่งนี้ นอกจากผู้เคารพกฎหมายเช่นพวกท่านแล้ว ยังมีพวกมักใหญ่ใฝ่สูงที่ไม่พอใจในสิ่งที่มี สำหรับไอ้พวกกบฏสารเลวที่คิดก่อความวุ่นวายในหนานไห่ ข้าจะไม่มีวันละเว้นเด็ดขาด! ทหาร... ลากคอหัวหน้ากบฏออกมาให้ข้า!”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1384 นัดพบ

 

บทที่ 1384 นัดพบ

เหลียงจิ้นหัวเราะร่าพลางกล่าวว่า "ใต้เท้าหลี่มิใช่พึ่งจะออกหมายจับและตั้งรางวัลนำจับข้าหรอกรึ? ไฉนเล่ายามนี้ข้ามายืนอยู่ตรงหน้าท่านแบบตัวเป็นๆ ท่านกลับไม่กล้าลงมือจับกุมเสียล่ะ?"

"เจ้าประเมินค่าตัวเองสูงเกินไปแล้ว!" หลี่ฟู่หัวเราะหึอย่างเย็นเยียบ "ในเมื่อเจ้ากล้ามา ก็อย่าหวังว่าจะได้กลับไป!"

"ข้าก็ไม่ได้กะจะหนีไปไหน!" เหลียงจิ้นปรายตามองเขาแล้วยิ้มตอบ "นอกจากไม่คิดจะหนีแล้ว ข้ายังตั้งใจจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้ใต้เท้าด้วย เชื่อว่าท่านต้องสนใจมันแน่!"

"เจ้าจะหวังดีถึงเพียงนั้นเชียวรึ?" แววตาหลี่ฟู่คมปลาบขึ้นทันที "เงื่อนไขคืออะไร... ว่ามา!"

"ตรงไปตรงมาดี!" เหลียงจิ้นหัวเราะ "ข้าต้องการให้ใต้เท้าออกหน้าสยบข่าวลือ ยืนยันว่าข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการกบฏของพวกเผ่าเฮยหลีและไป๋อี๋"

หลี่ฟู่ตาเป็นประกายวูบ ในใจพลันตระหนักว่าจดหมายฉบับนั้นนอกจากเหลียงจิ้นจะได้รับแล้ว ยังส่งผลกระทบต่อเขาอย่างรุนแรง คนผู้นี้ต่อให้โอหังเพียงใดก็ยังต้องห่วงพะวงถึงตระกูลเหลียง นับว่าเป็นคนที่มีความรับผิดชอบอยู่บ้าง

"ใต้เท้าหลี่" เหลียงจิ้นยิ้มพลางกล่าวต่อ "ท่านอย่าลืมว่าฮูหยินของท่านกับข้ามีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน หากตระกูลเหลียงถูกตราหน้าว่ากบฏ ย่อมส่งผลเสียต่อตัวท่านด้วยเช่นกัน ข้าเชื่อว่าในราชสำนักคงมีคนรอจ้องจับผิดท่านอยู่ไม่น้อย? อะไรที่เกี่ยวกับคดีกบฏมักจะแก้ตัวได้ยาก และองค์เหนือหัวย่อมทรงยึดหลัก ‘ยอมฆ่าผิดตัวดีกว่าปล่อยให้หลุดมือ’ เรื่องง่ายๆ แค่นี้ข้ายังเข้าใจ มีหรือท่านจะไม่รู้?"

หลี่ฟู่เอ่ยเสียงเย็น "เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าเตือน! เจ้ากับพวกคนเถื่อนเหล่านั้นมีความสัมพันธ์กันจริงย่อมเป็นสัจธรรมที่มิอาจลบเลือนด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ ทว่าการมีความสัมพันธ์มิได้หมายความว่าต้องสมรู้ร่วมคิดก่อกบฏ สถานการณ์ในหนานไห่ซับซ้อนนัก ฝ่าบาททรงทราบดีอยู่แล้ว ข้าจะเขียนฎีการายงานอย่างรอบคอบเอง... ข้อเสนอนี้ข้าตกลง! แต่จากนี้ไป ฟางโจวไม่ติดค้างเจ้าอีก!"

อนาคตของคนทั้งตระกูลเหลียง เมื่อเทียบกับชีวิตที่เขาเคยช่วยนางไว้สองครั้ง... ย่อมถือว่าหักล้างกันไปจนสิ้น

เหลียงจิ้นรู้สึกปวดใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ เขาหัวเราะหึๆ พลางพยักหน้า "ย่อมเป็นเช่นนั้น! การช่วยนางข้าทำด้วยความเต็มใจ ที่ข้าเคยพูดไปก็แค่หยอกนางเล่น มิได้หวังสิ่งตอบแทนจริงๆ และไม่เคยคิดจะใช้เรื่องนี้มาบีบคั้นนางเลยสักครั้ง... เรื่องนี้ท่านวางใจได้!"

หลี่ฟู่เห็นเหลียงจิ้นยามเอ่ยถึงภรรยาของตนกลับแสดงความโหยหาและอ่อนโยนอย่างปิดไม่มิด แววตาก็ดูเลื่อนลอยคล้ายตกอยู่ในภวังค์รัก ทำให้หลี่ฟู่เกิดโทสะจนอยากจะซัดกำปั้นใส่หน้าอีกฝ่ายให้ยับเยินนัก

เขาแค่นเสียงเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง "ข้าย่อมวางใจ! เจ้าคิดเช่นนี้ก็ดีแล้ว นางเป็นคนหนักแน่นในความรักและกตัญญู ยามปกติอาจไม่กล้าคิดตัดรอน แต่ในเมื่อเจ้าพูดออกมาอย่างชัดเจนเช่นนี้ ย่อมเป็นการดีที่สุด!"

เหลียงจิ้นฟังออกถึงความหึงหวงที่เจืออยู่ในน้ำเสียงนั้น เขาอดไม่ได้ที่จะระเบิดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง อารมณ์กลับมาปลอดโปร่งขึ้นถนัดตา "นี่แหละคือเหตุผลที่ข้ารักนาง! นางเป็นคนจริงใจและกตัญญู กล้าหาญเด็ดเดี่ยว แต่ก็โหดเหี้ยมและไร้เยื่อใยได้ในคราวเดียวกัน! โลกนี้ไม่มีผู้หญิงคนไหนดีไปกว่านางอีกแล้ว... หลี่ฟู่ ความรักที่ข้ามีให้นางมิได้น้อยไปกว่าท่านเลย หากนางได้พบข้าก่อน—"

"หุบปาก!" หลี่ฟู่ตวาดกร้าวด้วยโทสะที่ถึงขีดสุด กระบี่ในมือพุ่งออกจากฝักดังเคร้ง! เขาทิ่มแทงเข้าใส่เหลียงจิ้นกระบวนท่าแล้วกระบวนท่าเล่าอย่างอำมหิตไร้ความปรานี

เหลียงจิ้นโยกหลบซ้ายขวาก่อนจะทะยานร่างถอยห่างออกไปพลางหัวเราะอย่างเสียกิริยา "หลี่ฟู่ ท่านช่างใจแคบนกกระจอกเสียจริง! ต่อให้ท่านฆ่าข้าแล้วอย่างไร? ต่อให้ข้าตาย ความรักที่ข้ามีต่อนางก็จะไม่เปลี่ยนแปลงแม้เพียงนิดเดียว!"

หลี่ฟู่พลันเก็บกระบี่เข้าฝักแล้วแค่นยิ้มเย็น กล่าวอย่างไม่สะทกสะท้านว่า "เจ้าพูดถูก ข้าจะถือสาหาความกับเจ้าไปไย? เจ้าจะรู้สึกอย่างไรต่อนางมันก็เรื่องของเจ้า ต่อให้ใจเจ้าไม่เปลี่ยน แต่นางก็ไม่มีวันมีเจ้าอยู่ในใจ! อย่าว่าแต่ชาติหน้าเลย ต่อให้ชาติหน้าของชาติหน้า นางก็ไม่มีวันเลือกเจ้า!"

"เจ้า!" เหลียงจิ้นถูกแทงใจดำจนเถียงไม่ออก เขาถลึงตาใส่หลี่ฟู่อย่างเคียดแค้น แต่เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ที่มาจึงฝืนข่มใจลง

เขาสูดลมหายใจลึกเพื่อสงบสติอารมณ์แล้วกล่าวเรียบๆ "พรุ่งนี้ท่านนำทัพบุกจู่โจมเมืองหลางฉีได้เลย ข้าลอบสังหารหัวหน้าเผ่าไปหลายคนและวางแผนไว้บ้างแล้ว ยามนี้พวกมันต่างระแวงแค่นฆ่ากันเองจนแตกกระจัดกระจายดั่งทรายร่วน ไม่มีทางต้านทานทัพท่านได้แน่! นอกจากนี้ข้ายังจัดคนไว้คอยเปิดประตูเมืองรับพวกท่านอีกด้วย"

หลี่ฟู่สะท้านในใจ จ้องมองเหลียงจิ้นอย่างไม่เชื่อสายตา

เหลียงจิ้นยิ้มหยัน "ของขวัญชิ้นนี้ ท่านพอใจหรือไม่? หากไม่มีของกำนัลที่หนักแน่นพอ ข้าก็ไม่มั่นใจว่าท่านจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้หรือไม่!"

หลี่ฟู่พยักหน้า "ตกลง ข้าจะเชื่อเจ้าสักครั้ง... ไปเสียเถอะ!"

เหลียงจิ้นชะงัก ถามอย่างประหลาดใจ "ท่านไม่จับข้าหรือ?"

หลี่ฟู่ตอบ "ข้าไม่มีนิสัยเช่นนั้น! เจ้าหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เปลี่ยนชื่อแซ่เสีย แล้วอย่าปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนอีก! และอย่าได้คิดจะช่วยครอบครัวเจ้า ข้าบอกตามตรง... บิดาเจ้าในฐานะประมุขตระกูล รวมถึงอาสองอาสามที่เป็นตัวหลักย่อมไม่มีทางรอดชีวิต ส่วนคนอื่นๆ จะถูกโบยแล้วเนรเทศไปเหลียวตง หากเจ้ากล้าลงมือชิงตัวระหว่างทาง ข้าจะไม่ไว้หน้าเด็ดขาด!"

เหลียงจิ้นยิ้มเยาะอย่างหดหู่ "ตระกูลเหลียงล่มสลายแล้ว ข้าจะมีปัญญาที่ไหนไปลงมือ? ต่อให้ข้าอยากทำ ก็คงไร้กำลัง..."

เนรเทศไปเหลียวตง...

หัวใจเหลียงจิ้นขมขื่นยิ่งนัก คนในตระกูลล้วนเคยชินกับชีวิตสุขสบายมีคนรับใช้รายล้อม ยามต้องตกเป็นนักโทษ ถูกโบย และต้องเดินทางไกลไปยังเหลียวตง เกรงว่ายังไม่ทันถึงที่หมายก็คงสิ้นใจกันไปเกือบหมด!

ต่อให้ถึงเหลียวตง ที่นั่นหนาวเหน็บเสียดกระดูก ต่างกับหนานไห่ราวฟ้ากับเหว ใครจะปรับตัวไหว? ตระกูลเหลียงครานี้ ต่อให้ไม่ถูกถอนรากถอนโคน ก็คงไม่ต่างกันนัก!

ในเมื่อหลี่ฟู่เตือนเขาแล้ว ย่อมต้องมีแผนรับมือที่รัดกุม ต่อให้เขาอยากลงมือระหว่างทางก็ต้องคิดให้หนัก มิหนำซ้ำต่อให้ช่วยออกมาได้ จะหนีไปได้ไกลแค่ไหน และจะซ่อนตัวได้นานเท่าไร?

"ข้าขอทำข้อตกลงกับท่านอีกเรื่อง ใต้เท้าหลี่" เหลียงจิ้นกล่าวช้าๆ "ตระกูลเหลียงถึงคราวซวยตกอยู่ในมือท่าน ข้ายอมรับชะตากรรม! แต่เด็กตัวเล็กๆ นั้นบริสุทธิ์ ข้าหวังว่าใต้เท้าจะเมตตาเด็กที่อายุต่ำกว่าสิบขวบ ให้พวกเขาได้อยู่ที่หนานไห่เถิด! แค่เด็กเพียงไม่กี่คน ต่อให้เติบใหญ่ก็ต้องใช้เวลาอีกนับสิบปี ถึงตอนนั้นหลายสิ่งย่อมแปรเปลี่ยน ใต้เท้าเห็นควรว่าอย่างไร?"

หลี่ฟู่ปรายตามองพลางถามเสียงเย็น "โอ้? แล้วเจ้ามีไพ่ตายอะไรในมือที่จะมาทำข้อตกลงกับข้าอีกล่ะ?"

เหลียงจิ้นยิ้มอย่างมั่นใจ "ที่ตั้งของเหมืองเหล็กแห่งที่สอง ข้อมูลโดยละเอียดของบ่อเหมืองทั้งสามแห่ง รวมถึงคลังเก็บทองคำและเหล็กดิบ... ใต้เท้าคิดว่าพอหรือไม่?"

หลี่ฟู่พลันใจเต้นแรงด้วยความสนใจทันที

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1383 เสียใจภายหลัง

 

บทที่ 1383 เสียใจภายหลัง

เมื่อกลับถึงที่พักและมองออกไปนอกหน้าต่าง แม้ต้นไม้ในลานบ้านยังคงเขียวขจี ทว่าในดินแดนที่มีอากาศอบอุ่นอย่างหนานไห่ ก็มิอาจหลีกหนีวัฏจักรแห่งธรรมชาติและการผลัดเปลี่ยนของฤดูกาลไปได้! ความเขียวชอุ่มเหล่านั้นเริ่มแฝงไปด้วยความสลดหดหู่ของสิ่งที่กำลังจะสิ้นสุด รอเพียงลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่าน ใบไม้ทั้งหลายก็คงจะร่วงหล่นโปรยปราย

อารมณ์ของเหลียงจิ้นในยามนี้ก็หดหู่ไม่ต่างกัน เขาไม่เพียงโศกเศร้า แต่ยังรู้สึกมืดแปดด้าน ไร้ทิศทาง และว่างเปล่าจนเหมือนร่างทั้งร่างเบาโหวงอย่างบอกไม่ถูก

เขาไม่เหลือบ้าน ไม่เหลือญาติมิตรอีกแล้ว! เหลือเพียงตัวเขาที่หนีตายหัวซุกหัวซุนอยู่เพียงลำพัง

และเป็นจริงดังที่หลี่ฟู่กล่าวไว้ในจดหมาย เพราะเขาเพียงคนเดียว ตระกูลเหลียงจึงต้องแบกรับตราบาปว่าเป็นกบฏไปชั่วลูกชั่วหลาน ไม่มีวันได้ลืมตาอ้าปาก

คำว่าชั่วกัลปาวสานอาจจะไกลไป แต่ภายในห้าชั่วอายุคนย่อมไม่มีทางฟื้นตัวแน่

ห้าชั่วอายุคน... อย่างน้อยก็หนึ่งร้อยปี! ไม่เคยมีตระกูลใดที่ถูกเหยียบย่ำกดขี่นานนับร้อยปีแล้วจะกลับมารุ่งโรจน์ได้อีก ถึงตอนนั้นไม่ต้องรอให้ราชสำนักลืมเลือน ตระกูลเหลียงก็คงจะกลมกลืนหายไปกับฝูงชน กลายเป็นเพียงสามัญชนที่ต่ำต้อยและโง่เขลา ไหนเลยจะยังจดจำความรุ่งโรจน์ของบรรพบุรุษได้!

เหลียงจิ้น... ชายผู้ที่ไม่เคยเสียใจในสิ่งที่ทำลงไป กลับรู้สึกเสียใจอย่างลึกซึ้งเป็นครั้งแรก

เขาคือคนบาปของตระกูลเหลียง!

เขาไม่ควรปล่อยให้ความแค้นเข้าตาจนหน้ามืดตามัว ไม่ควรเลือกมาพึ่งพิงเผ่าเฮยหลี แต่ควรจะหลบซ่อนตัวอยู่วงนอกอย่างใจเย็นเพื่อเฝ้าหาจังหวะลงมือ!

ช่างน่าขันนัก... ยามที่เขาหนีออกจากบ้าน เขาเคยสำคัญผิดว่าพวกเผ่าเฮยหลีและชนเผ่าอื่นๆ จะเป็นดั่งดาบอันคมกริบในมือที่เขาบงการได้ กำลังอันดุดันเหล่านี้จะเป็นแรงส่งให้เขาได้แก้แค้นอย่างสาสม!

แต่ความจริงแล้ว เขาประเมินพวกคนเถื่อนที่โง่เขลาและป่าเถื่อนเหล่านี้ต่ำเกินไป

กับคนพวกนี้ไม่มีเหตุผลใดให้คุยกันได้ เพราะระดับความรู้และความคิดนั้นอยู่กันคนละโลก คำพูดของเขาพวกนั้นไม่มีวันเข้าใจ และคนพวกนี้ก็หยิ่งผยองพองขนจนเป็นนิสัย สิ่งใดที่ทึ่มทื่อเกินกว่าจะเข้าใจ พวกเขาก็จะไม่พยายามทำความเข้าใจ และไม่มีวันเก็บเอาไปขบคิดให้ลึกซึ้ง

พวกมันรู้เพียงแต่จะทำตามใจตนเอง! ถูกผลประโยชน์ตรงหน้าบังตาจนมืดบอด แล้วก็หลงระเริงลำพองใจ ทวีความโอหังขึ้นไปอีก!

ตามแผนเดิมของเขา เขาไม่คิดจะบุกโจมตีเมืองหลางฉีเสียด้วยซ้ำ แค่ต้องการหลอกล่อเจ้าเมืองเจ้าเมืองจ้าวมากักขังไว้เพื่อบีบให้หลี่ฟู่เร่งรุดมาหา

จากนั้นค่อยชูธงก่อกบฏในป่าลึกอันเป็นถิ่นฐานของเผ่าเฮยหลี ล่อให้หลี่ฟู่นำทัพเข้าล้อมปราบ

ในป่าลึก... คนป่าพวกนี้ย่อมได้เปรียบเหมือนปลาได้น้ำ ชัยภูมิซับซ้อนและเทือกเขาที่สลับซับซ้อนจะเป็นกับดักและการพรางตัวที่ดีที่สุด ต่อให้หลี่ฟู่ขนทัพมานับหมื่นนับแสนนายก็ไม่มีทางแผ่กำลังออกมาได้ อย่าว่าแต่จะรบกันซึ่งหน้าเลย!

หลี่ฟู่และกองกำลังของเขาจะต้องถูกตัดแยกออกเป็นส่วนเล็กส่วนน้อย แล้วถูกพวกคนป่าลอบสังหารไปทีละนิดจนสิ้นซาก!

ทว่า... ไม่รู้ว่าใครเป็นคนออกอุบายตื้นๆ ถึงขั้นกล้าบุกยึดเมืองเมืองหลางฉี!

คนพวกนี้ถูกชัยชนะทำให้หน้ามืดตามัว เลือดขึ้นหน้าด้วยความฮึกเหิมจนขาดสติ ถึงกับบุกยึดอำเภอเฮ้อและฟู่ฉือตามมาติดๆ! ความได้เปรียบทั้งหลายสูญสิ้นไปหมด... ช่างโง่เง่าจนเกินเยียวยา!

ยิ่งกว่านั้น บางคนยังฝันกลางวันถึงขั้นจะบุกยึดเมืองหนานไห่ ตั้งตนเป็นเจ้าปกครองทั้งมณฑล แล้วกรีฑาทัพเข้าสู่ภาคกลางไปเสวยสุขบนบัลลังก์ที่เมืองหลวง! เหลียงจิ้นเห็นแล้วแทบจะหลุดหัวเราะออกมาด้วยความสมเพช

หากไม่ใช่เพราะเขาพยายามยับยั้งไว้อย่างสุดกำลัง ป่านนี้เมืองรอบข้างคงถูกตีแตกไปอีกสักสองสามแห่งแล้ว ทว่าการยึดเมืองเหล่านี้จะมีประโยชน์อันใด? ในเมื่อพวกคนป่าเหล่านี้ นอกจากปล้นชิงทรัพย์สินและฉุดคร่าสตรีแล้วก็ทำอย่างอื่นไม่เป็น คนกลุ่มหนึ่งที่รวมตัวกันอย่างไร้ระเบียบเช่นนี้ยังริอ่านจะริเป็นฮ่องเต้ ไม่ใช่แค่โง่เขลา... แต่หาที่ตายโดยแท้!

หมิงซานเห็นนายน้อยนิ่งเงียบด้วยสีหน้าเย็นชาอยู่นาน จึงก้าวเข้าไปกระซิบแนะนำ "คุณชายใหญ่ ข้าดูแล้วคนพวกนี้ไม่มีทางทำการใหญ่สำเร็จ มีแต่พวกวิสัยทัศน์สั้น โง่เง่าเต่าตุ่น! ท่านจะยอมให้คนพวกนี้ถ่วงขาอยู่ทำไม? ข้าว่าเราแอบลอบเข้าเมืองหนานไห่ไปแหกคุก ช่วยนายท่านใหญ่กับคนอื่นๆ ออกมา แล้วจับตัวคนสำคัญในเมืองไว้เป็นตัวประกันถอยร่นไปยังท่าเรือเฉวียนโจว จากนั้นเราค่อยล่องเรือหนีออกสู่ทะเลใต้หรือทะเลตะวันออกไปเสียเลย! ด้วยความสามารถของท่านและนายท่านใหญ่ ต่อให้ต้องไปเริ่มต้นใหม่ในต่างแดนก็คงไม่ยากเย็น ดีกว่าต้องมาทนรองมือรองตีนคนพวกนี้!"

เหลียงจิ้นยกมุมปากยิ้มหยัน "แหกคุกรึ? เจ้ามองเรื่องนี้ง่ายเกินไปแล้ว!"

หมิงซานไม่ยอมแพ้ "ใช่ว่าจะทำไม่ได้นี่ขอรับ! ตอนนี้หลี่ฟู่นำทัพมาอยู่ที่เซวียนถง ในเมืองหนานไห่จะเหลือคนสักกี่มากน้อย? นี่คือโอกาสทองชัดๆ!"

"ถ้าเป็นคนอื่นก็นับว่าเป็นโอกาสทองจริงๆ นั่นแหละ" เหลียงจิ้นส่ายหน้า "ทว่าคนผู้นั้นคือหลี่ฟู่! หึ... ข้าเคยหลงนึกว่าตนเองฉลาดล้ำเลิศ ควบคุมทุกอย่างไว้ในกำมือได้ แต่หลี่ฟู่นั้น—"

เขาถอนหายใจยาวพลางกล่าวอย่างหดหู่ "ข้าสู้เขาไม่ได้จริงๆ! มิน่าเล่า..." มิน่าเล่าฟางโจวถึงรักเขาจนหมดหัวใจ มิน่าเล่าไม่ว่าเขาจะพยายามเพียงใด ในใจนางก็มีเพียงหลี่ฟู่ผู้เดียวเสมอมา!

"คุณชายใหญ่..." หมิงซานเห็นนายน้อยที่เคยผยองและทรนงตน กลับแสดงท่าทีท้อแท้เศร้าหมองเช่นนี้ก็รู้สึกเวทนาใจยิ่งนัก "ท่านอย่าเพิ่งประเมินตนต่ำไปจนเป็นการเพิ่มขวัญกำลังใจให้ผู้อื่นเลยขอรับ! ข้าไม่เชื่อหรอกว่าหลี่ฟู่จะเก่งกาจถึงเพียงนั้น เอาอย่างนี้ดีไหม ท่านไปรอที่ท่าเรือเฉวียนโจวก่อน แล้วข้าจะพาพี่น้องลอบเข้าเมืองหนานไห่เอง"

"ไม่ได้!" เหลียงจิ้นสะดุ้งตื่นจากภวังค์ แววตาคมปลาบจับจ้องลูกน้องพลางขู่เสียงเย็น "อย่าริอ่านทำอะไรโดยพลการ มิเช่นนั้นเจ้าก็รู้ว่าข้าจะจัดการอย่างไร! ถอยไปเสีย ข้าอยากอยู่เงียบๆ คนเดียว หากไม่มีคำสั่งข้า ห้ามขยับเขยื้อนเด็ดขาด!"

การกบฏที่เมืองเมืองหลางฉีครั้งนี้เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน และมอดดับลงอย่างกะทันหันเช่นกัน

เพียงชั่วข้ามคืน หัวหน้าเผ่าทั้งเจ็ดกลับตายตกไปอย่างปริศนาถึงสี่คน เกิดการระแวงและแค่นฆ่ากันเองภายในจนวุ่นวายยับเยิน ทั้งที่หลี่ฟู่ยังไม่ทันได้ลงมือเสียด้วยซ้ำ!

ขณะที่ชนเผ่าต่างๆ กำลังตีกันนัวเนีย กลับไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าเหลียงจิ้นได้พากองกำลังของเขาหายลับไปจากเมืองเมืองหลางฉีอย่างไร้ร่องรอย

ยามดึก ณ ค่ายทหารชานเมืองเซวียนถง หลี่ฟู่กำลังหารือราชการอยู่ใต้แสงโคม ทันใดนั้นทหารเสือคนสนิทก็นำจดหมายฉบับหนึ่งมาส่งให้

หลี่ฟู่คลี่ออกอ่าน แววตาไหววูบเพียงวูบเดียว ก่อนจะขยำจดหมายนั้นโยนเข้ากองไฟเผาจนเป็นจุณ แล้วหันไปกล่าวกับทุกคน "วันนี้พอแค่นี้ก่อน พวกเจ้าออกไปให้หมด!"

เหล่าขุนพลมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แม้ไม่รู้ว่าในจดหมายเขียนว่าอย่างไร แต่ก็เดาได้ว่าต้องเป็นเรื่องสำคัญยิ่งยวด จึงรับคำและทยอยเดินออกจากกระโจมไป

หลี่ฟู่หยิบกระบี่คู่กาย เดินออกจากค่ายทหารเพียงลำพัง มุ่งหน้าไปยังพื้นที่โล่งทางทิศซ้าย

เดินไปได้ไม่ไกลนักเขาก็หยุดฝีเท้าลง จ้องเขม็งไปยังเงาไม้ดำมืดเบื้องหน้า

ร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากหลังพุ่มไม้อย่างสง่าผ่าเผย พร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "ใต้เท้าหลี่ เราได้พบกันอีกแล้วนะ!"

หัวคิ้วของหลี่ฟู่กระตุกเบาๆ เขาจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเรียบเฉยพลางกล่าวว่า "คุณชายใหญ่เหลียงช่างใจกล้านักที่บังอาจมาปรากฏตัวถึงที่นี่!"