จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1284 — เรือโจรของจริง

 

บทที่ 1284 — เรือโจรของจริง

“ไม่เป็นไร! หายดีแล้ว!” ฟางโจวรีบยิ้มตอบ แววตาหลบเลี่ยงไม่กล้าสบตาชุยเส้าซี นางยังคงรู้สึกเขินอาย ไม่อาจมองเขาตรง ๆ ได้

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว” ชุยเส้าซีหัวเราะเบา ๆ โดยไม่คิดอะไร จากนั้นทั้งสองก็ลงมือช่วยกัน ลากหีบไม้เปล่าที่เคยขังนางไว้ไปซ่อนไว้ตรงกลางระหว่างกองสัมภาระนับสิบ

แล้วชุยเส้าซีก็พานางออกจากที่นั่น อาศัยความมืดของยามราตรีเป็นฉากบัง ระหว่างทางทั้งหลบทั้งหยุด เดินช้า ๆ ระมัดระวัง คอยหลีกเลี่ยงสายตายามตรวจตรา

ในที่สุด ก็พานางมาถึงห้องเก็บของใต้ท้องเรือชั้นล่างสุด

ชุยเส้าซียิ้มบาง “ที่นี่ปกติแล้วแทบไม่มีใครมา ของระเกะระกะวางมั่วซั่ว เหมาะสำหรับซ่อนตัวที่สุด พวกเราหลบอยู่ที่นี่ก็ดีแล้ว!”

ฟางโจวยิ้มพยักหน้า ร่วมกับเขาหาที่ลับในมุมห้อง แล้วนั่งลงข้างกัน นางอดไม่ได้ที่จะหันไปมองชายหนุ่มข้างกายอีกครั้งอย่างเงียบ ๆ

ในใจพลันเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย เมื่อก่อน... คุณชายรองตระกูลชุย คือบุรุษผู้สูงศักดิ์ อ่อนโยน เยือกเย็น เดินไปแห่งใด ล้วนเปี่ยมด้วยราศีของผู้สูงศักดิ์ หากไม่ใช่เพราะนาง ชีวิตเขาคงไม่ต้องระเห็จเร่ร่อนเช่นนี้ ถึงขั้นล่องเรือไกลไปจนถึงทะเลต่างแดน!

โลกภายนอกจะเทียบได้กับความสะดวกสบายของบ้านเดิมได้อย่างไร?
เขาคงต้องเผชิญความลำบากมานักต่อนัก สถานที่เช่นนี้... เขากลับคล่องแคล่วชำนาญ คิดดูแล้ว เขาคงเคยผ่านประสบการณ์เช่นนี้มาไม่น้อย ไม่รู้เลยว่าเขา... ปรับตัวอยู่กับชีวิตเช่นนี้ได้อย่างไรกัน...

ฟางโจวอ้าปากคล้ายจะพูด แต่สุดท้ายก็เพียงยิ้มแล้วกลืนคำถามนั้นลงคอ

นางเคยคิดจะเอ่ยถามว่า “ตลอดหลายปีนี้ เจ้าผ่านมาได้อย่างไร?”
แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่า... คนที่เป็นต้นเหตุทั้งหมดก็คือนางเอง นาง... จะมีหน้าใดไปถามเขาเล่า?

เป็นชุยเส้าซีเสียเองที่เอนตัวพิงผนัง ถอนหายใจเบา ๆ อย่างผ่อนคลาย จากนั้นก็หันมายิ้มให้นางอย่างคาดไม่ถึง “เจ้าล่ะ ตลอดหลายปีมานี้... ยังสบายดีหรือไม่? ข้าได้ยินว่า... ลูกเจ้าตอนนี้อายุสามขวบแล้ว? ซนหรือไม่? หน้าตาเหมือนเจ้าหรือเปล่า?”

ฟางโจวเผยรอยยิ้ม กำลังจะตอบ แต่ทันใดนั้น—เรือทั้งลำสั่นสะเทือนรุนแรงอยู่หลายครั้ง!

นางอุทานออกมาเสียงเบา แล้วรีบยื่นมือคว้าฝาผนังข้างกายไว้แน่นอย่างตกใจ!

ชุยเส้าซี เม้มริมฝีปากแน่น สีหน้าเคร่งขรึม นิ่งฟังเสียงและแรงสั่นของเรือครู่หนึ่ง ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้น “เรือ... จอดแล้ว! ช่างประหลาดนัก ยามค่ำมืดเช่นนี้ เหตุใดจึงจอดลงเสียเฉย ๆ? เท่าที่ข้ารู้มา ยังไม่ถึงหนานหยางก็ไม่ควรมีที่ใดให้เรือใหญ่เท่านี้จอดเทียบท่าได้! หรือว่า... เรือสายนี้ ไม่ได้มุ่งสู่หนานหยาง? แล้วจะไปที่ใดกันแน่?”

เมื่อเขายังไม่รู้ ฟางโจวยิ่งไม่มีทางรู้ แต่เมื่อสายตาของทั้งสองสบกัน
ต่างก็รู้สึกได้ถึงลางร้ายบางอย่าง... ที่แผ่ซ่านอยู่ในอากาศ “เรื่องใดผิดแผกย่อมมีพิรุธ!” ฟางโจวตัดสินใจเด็ดขาด “เราออกไปดูให้เห็นกับตาเถอะ!”

“ข้าไปเอง เจ้ารออยู่ที่นี่!” ชุยเส้าซีตอบกลับทันที ลุกขึ้นยืนโดยไม่ลังเล “บนเรือนี้ ข้าคุ้นเคยมากกว่าเจ้า หากเจ้าออกไปด้วยแล้วถูกพบเข้า จะลำบากยิ่งกว่า ข้าไปคนเดียว คล่องตัวกว่า!”

แต่ฟางโจวไหนเลยจะยอมให้เขาไปเสี่ยงคนเดียว? นางชักปิ่นปักผมออกมา กำไว้ในฝ่ามือ แล้วลุกขึ้นยืนเคียงข้างเขา กล่าวเสียงเบาแต่หนักแน่น “เลิกพูดมากเถิด รีบพาข้าไปดู! ชักช้าไปกว่านี้ เกรงว่าจะไม่ทันได้รู้อะไรอีกแล้ว! วางใจเถอะ ข้าไม่ใช่คนที่เจ้าต้องคอยดูแล เจ้าอยากจะทำอะไร คิดจะหลบอย่างไร ทำตามนั้นได้เลย ไม่ต้องห่วงข้า! อีกอย่าง... ข้าพอมีวิชาว่ายน้ำอยู่บ้าง”

ประโยคท้ายนี้ ชัดเจนว่า...นางเตรียมใจไว้แล้วแม้ในกรณีเลวร้ายที่สุด

หัวใจของชุยเส้าซีกระตุกวูบ เขามองนางนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ แล้วกล่าวอย่างมาดมั่น “ได้! เช่นนั้นตามข้ามา — ระวังตัวไว้ด้วย!”

ถึงที่สุดแล้ว...หากต้องตาย ก็ขอตายไปพร้อมกัน ถ้าจะจบชีวิตในคืนนี้... ก็มิใช่เรื่องเลวร้ายเกินรับ

ทั้งสองแอบย่องออกจากห้องเก็บของอย่างเงียบเชียบ และสิ่งที่เห็นก็ทำให้พวกเขาทั้งคู่ตกตะลึง

บนดาดฟ้าเรือ แสงไฟสว่างจ้า ผู้คนยืนเรียงรายเต็มแน่นไปหมด!

ทั้งสองแหงนหน้าขึ้นมอง ก็เห็นว่าเรือได้จอดอยู่ที่ชายฝั่งแห่งหนึ่งเรียบร้อยแล้ว เสียงคลื่นซัดเข้าชายหาด ดังซ่า ๆ ไม่ขาดสาย

ท่าเรือที่เห็นอยู่ตรงหน้า เรียบง่ายอย่างยิ่ง ราวกับสร้างขึ้นอย่างลวก ๆ เชื่อมกับหาดทรายแคบ ๆ พื้นทรายดูรกร้าง

ไกลออกไปเบื้องหน้า คือเงาทึบดำทะมึนของภูเขาและต้นไม้ และบนยอดเขาเบื้องหลัง ปรากฏเงาทะมึนสูงใหญ่ ลาง ๆ ในความมืด

เวลานั้น อาศัยแสงไฟบนเรือและแสงจันทร์ในท้องฟ้า ทั้งสองกวาดตามองไปยังชายฝั่ง กลับยัง ไม่เห็นเงาคนเลยแม้แต่คนเดียว

ชุยเส้าซีขมวดคิ้วแน่น ดึงแขนเสื้อฟางโจวเบา ๆ แล้วถอยกลับเข้าไปยังมุมมืดด้วยกัน

เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้นาง กระซิบเสียงต่ำ “มีบางอย่างผิดปกติแน่…เจ้าดูสภาพของท่าเรือนั่นสิ — ทั้งทรุดโทรม ทั้งเรียบง่าย แทบจะเรียกว่าท่าเรือไม่ได้ด้วยซ้ำ! ยิ่งไปกว่านั้น... ไม่เห็นคนแม้แต่เงาเดียว!”

ลมหายใจของเขาเป่ารดแก้มนาง ปลายผมบริเวณขมับสั่นไหวเบา ๆ จากลมอุ่นนั้น ขนอ่อนที่แก้มสัมผัสกับลมจนรู้สึกจั๊กจี้วูบวาบ

ฟางโจวรู้สึกไม่สบายใจนัก ร่างนางแข็งขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว หนังศีรษะก็พลันตึงวูบ

นางค่อย ๆ ถอยห่างไปครึ่งก้าวอย่างแนบเนียน แล้วกล่าวเสียงเบา “ไม่ใช่แค่ท่าเรือนั่นหรอก แม้แต่พวกคนบนดาดฟ้า…จะมีผู้ใดว่างวิ่งเล่นกลางดึกกันเล่า? ข้าว่าพวกเขาต้องกำลังจะทำ ‘บางอย่าง’ แน่นอน!”

นางขมวดคิ้ว “เจ้าคิดว่า... พวกมันอาจจะ... ฆ่าคนเพื่อปล้นทรัพย์หรือไม่?” หัวใจฟางโจวเริ่มเต้นแรง ในอกพลันร้อนรน

ชุยเส้าซีฟังแล้วแทบจะหลุดหัวเราะ แต่รีบกลั้นไว้แล้วปลอบเสียงเบา “ไม่มีทางหรอก! ในทะเลกว้างเช่นนี้ หากจะฆ่าใคร แค่โยนลงทะเลก็เรียบร้อยแล้ว จะเสียแรงลำบากทำพิธีรีตองอะไรให้วุ่นวาย?”

“ก็จริงของเจ้า…” ฟางโจวได้ยินดังนั้นก็รู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย

ทันใดนั้น นางพลันนึกอะไรบางอย่างออก ดวงตาเป็นประกาย “เดี๋ยว! หรือว่า...พวกมันจะขึ้นเกาะเพื่อฝังสมบัติล้ำค่าไว้? ทองคำ? เงินแท่ง? หรือของมีค่าที่ได้มาจากการปล้น!”

“ห๊ะ?” ชุยเส้าซีไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางจึงคิดอะไรแปลก ๆ เช่นนั้น เขาหัวเราะขำอย่างอดไม่อยู่ “เจ้าคิดได้ยังไงกัน? เจ้าคิดว่าพวกมันเป็นคนโง่หรือไร? มีสมบัติโภคทรัพย์อยู่ในมือ ที่ไหนก็เอาไปซ่อนได้ ทำไมต้องลากขึ้นมาฝังบนเกาะร้างกันเล่า? พวกมันก็ไม่ใช่... โจรสลัดเสียหน่อย!”

ทว่า...

คำพูดยังไม่ทันจบ เสียงของชุยเส้าซีก็ขาดห้วงไปในทันใด สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

เขาหันไปมองฟางโจว ซึ่งสีหน้าของนาง... ก็ไม่ต่างกันนัก

ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรสักคำ แต่แววตาของทั้งสองสบกัน ก็เข้าใจได้ทันทีโดยไม่ต้องอธิบาย...

หรือว่า... พวกมันเป็น “โจรสลัด” จริง ๆ!?

พวกเขาสองคน... โชคร้ายจนตกมาอยู่กลางดงโจร!?

“มะ... ไม่น่าจะเป็นไปได้...” เสียงของชุยเส้าซีเริ่มสั่นเล็กน้อย เอ่ยเสียงต่ำราวกับพึมพำ “ถ้าเป็นโจรสลัดจริง ๆ พวกมันจะกล้าขึ้นฝั่งกันอย่างเปิดเผยขนาดนี้เลยหรือ? ข้าไม่เคยเห็นโจรสลัดที่กล้าขนาดนี้มาก่อนเลย... ไม่เคยเลยจริง ๆ...”

ฟางโจวเองก็รู้สึกหนาวเย็นไปทั้งร่าง “โจรสลัด” สำหรับนาง...คือสิ่งที่เคยได้ยินในตำนานเท่านั้น เหมือนเงาทะมึนจากโลกที่ห่างไกล บัดนี้กลับอาจจะยืนอยู่ตรงหน้า...

นางพึมพำเบา ๆ “ข้า... คิดว่าเราไม่น่าจะโชคร้ายถึงเพียงนั้นกระมัง...”

“ดูที่ชายหาด!” ชุยเส้าซียิ้มฝืด ๆ แล้วกล่าวเบา ๆ อย่างขื่นขม “มีคนมาแล้ว”

ฟางโจวรีบชะโงกหน้าไปตามที่เขาชี้

แม้จะอยู่ไกลจนมองไม่เห็นใบหน้าคน แต่ไฟคบเพลิงที่ลุกวาบเป็นแถวกลับเห็นได้ชัดเจนในความมืด

คนกลุ่มนั้น...ราวสิบกว่าคน กำลังมุ่งหน้าตรงมายังเรือลำนี้อย่างช้า ๆ!

บนดาดฟ้าเรือ จู่ ๆ ก็เกิดเสียงโห่ร้องยินดีขึ้นมาอย่างกะทันหัน

สายลมยามค่ำพัดผ่าน เสียงพูดคุยดังอื้ออึงลอยมากับสายลมนั้น คล้ายเสียงคนตะโกนข้ามกันไปมา

ชุยเส้าซีและฟางโจวตั้งใจเงี่ยหูฟัง ทันทีที่จับความได้ ทั้งสองก็หน้าถอดสีราวเห็นผี ราวกับเสียงสายฟ้าฟาดกลางอกจนยืนอึ้งไปในทันที!

“เกาะหุยเฟิง... เกาะหุยเฟิง...”

สำหรับชุยเส้าซีผู้เคยออกทะเลหลายครั้ง เขาย่อมรู้จักชื่อนี้ดีนัก! ส่วนฟางโจว แม้จะไม่เคยเดินทางไกล แต่นางเป็นภรรยาของผู้ว่าการมณฑลหนานไห่ ชื่อของเกาะนี้... ก็เคยได้ยินผ่านหูมาหลายครั้งแล้วเช่นกัน!

เกาะที่ไม่มีบันทึกในแผนที่ทางการ เกาะที่ว่ากันว่าเป็น รังโจรสลัด ในทะเลใต้ เกาะที่มีเพียงข่าวลือกระซิบว่าคนที่ถูกจับไปที่นั่น... ไม่มีใครได้กลับมาอีกเลย!

เสียงฝีเท้าหนักอึ้งดังใกล้เข้ามา พร้อมเสียงหัวเราะหยาบคาย หยอกเย้าลามกจากชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่ง

ฟางโจวกับชุยเส้าซีสะดุ้งเฮือก รีบหดตัวหลบซ่อนแน่นิ่งแทบไม่หายใจ!

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1283 — อยู่บนเรือลำเดียวกัน

 

บทที่ 1283 — อยู่บนเรือลำเดียวกัน

ฟางโจวหัวเราะขื่น ๆ ถอนหายใจเบา ๆ “ก็เพราะข้าประมาทเกินไปเอง หาได้คาดคิดไม่ว่าอำนาจของสี่ตระกูลใหญ่ในเขตหนานไห่จะฝังรากลึกถึงเพียงนี้...ส่วนอาเจี่ยน—เขาไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่องหรอก”

ขณะกล่าว นางก็ลอบถอนใจในใจ เวลานี้... ชายนั่นคงกำลังโกรธตนเองจนแทบคลั่งแล้วกระมัง? แล้วยังซวี่เอ๋อร์... จะร้องไห้หานางแค่ไหนกันนะ...

แม้หลายปีที่ผ่านมา ชุยเส้าซี จะไม่เคยพบหน้านางอีกเลย แต่เขากลับรู้เรื่องราวของนางอยู่ไม่น้อย และย่อมรู้ดีถึงตัวตนที่แท้จริงของหลี่ฟู่มานานแล้ว

เมื่อได้ยินนางออกหน้าปกป้องหลี่ฟู่ หัวใจเขาก็อดรู้สึกเปรี้ยวฝาดขึ้นมาไม่ได้ แต่พอคิดว่านั่นคือสามีภรรยาที่แต่งกันถูกต้องตามธรรมเนียม นางเองก็เป็นคนที่รักใครรักจริง — ไม่เข้าข้างก็ผิดวิสัยนางเสียแล้ว...

เขาจึงทำเพียง “อืม” ในลำคอ รับคำอย่างขอไปที ในอกกลับยังอึดอัดนัก!

ฟางโจวเองก็ไม่อยากวกวนอยู่กับเรื่องนี้อีก เพราะนางรู้ดี — สถานะของตนในตอนนี้ คือภรรยาของผู้อื่น ไม่ควรมีคำใดอันจะก่อให้เกิดความเคลือบแคลงระหว่างกันอีก

นางจึงทำเป็นไม่ได้ยินความไม่พอใจในน้ำเสียงของเขา ถอนหายใจเบา ๆ หนึ่งที ก่อนฝืนยิ้ม “วันนี้หากมิใช่เพราะเจ้าช่วยไว้ ข้าคงไม่รู้จะเป็นตายร้ายดีเช่นไรแล้ว! ว่าแต่... เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน?”

คำถามนี้ทำให้ชุยเส้าซีเหมือนตื่นจากภวังค์ ปลายคิ้วขยับขึ้นเล็กน้อย
ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพเซียนยังคงแต้มรอยยิ้มที่อบอุ่น เขากล่าวด้วยน้ำเสียงรื่นหู “เจ้ามิจำเป็นต้องเกรงใจข้าเลย เมื่อเห็นว่าเจ้ากำลังลำบาก ข้าจะอยู่เฉยได้อย่างไรเล่า?

เมื่อวานนี้ ข้าได้ยินเสียงคนพูดถึง ‘ฮูหยินของผู้ว่าการมณฑลหนานไห่’ อยู่หลังโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ข้าก็รู้สึกเอะใจ คิดว่าน่าจะเป็นเจ้า แต่ยังไม่ทันคิดหาวิธี พวกมันก็รีบร้อนลากเจ้าไปที่ท่าเรือขึ้นเรือเสียแล้ว ข้าไม่มีทางเลือกอื่น นอกจาก...ปลอมตัวแฝงขึ้นมาบนเรือลำนี้ด้วยเช่นกัน”

เมื่อเห็นฟางโจวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองตนด้วยสายตาเป็นห่วง
แววตาของชุยเส้าซีเป็นประกายทันที รีบยิ้มปลอบ “เจ้าไม่ต้องกังวลไปดอก ตลอดหลายปีนี้ ข้าออกทะเลมาหลายครา บนเรือใหญ่เช่นนี้ มีที่ให้ซ่อนตัวอยู่มาก มีข้าอยู่ตรงนี้ ทุกอย่างมอบให้ข้าจัดการเอง เจ้าไม่ต้องกลัว!”

“ข้า... มิได้หมายความเช่นนั้น” ฟางโจวถอนหายใจเบา ๆ เสียงนุ่มนวลแฝงแววกังวล “ข้ากลัวว่าจะทำให้เจ้าต้องเดือดร้อนไปด้วยเสียมากกว่า...นี่มัน... ก็เหมือนขึ้นเรือโจรเข้าแล้ว...”

“เจ้ากับข้าจะต้องพูดคำเช่นนี้ไปไยกัน!” ชุยเส้าซีสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย น้ำเสียงเคร่งขึ้นทันที ในใจพลันหนักอึ้งขึ้นมาราวถ่วงด้วยตะกั่ว เขาสะบัดชายเสื้อเบา ๆ กล่าวเสียงต่ำ “หากเป็นชายแซ่หลี่ผู้นั้น เจ้าคงไม่พูดคำเช่นนี้หรอกกระมัง?

แม้ข้ายังไม่มั่นใจว่าใช่เจ้า ข้าเพียงสงสัยเท่านั้น ข้าก็ยังจะขึ้นเรือลำนี้มาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย!”

ฟางโจวหันมามองเขา อ้าปากคล้ายจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ชุยเส้าซีกลับยกมือขึ้นตัดบท ดวงตาฉายแววเจ็บลึก แม้ใจจะเจือรสขมฝาด แต่ก็ยังฝืนยิ้มออกมา “พอเถอะ! หากเจ้าคิดว่าข้ายังเป็นสหาย ก็อย่าพูดถ้อยคำเช่นนั้นให้ข้าต้องเจ็บใจอีกเลย

ตอนนี้พวกเรา...ก็อยู่บนเรือลำเดียวกันแล้ว ยิ่งต้องร่วมกันคิดว่าจะหนีออกไปอย่างไรจึงจะรอด!”

เขาเปลี่ยนเรื่องทันที พลางถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย “เจ้าหิวหรือยัง? กินอะไรรองท้องหน่อยเถอะ”

หิวหรือไม่งั้นหรือ?

ก่อนหน้านี้นางมัวแต่ตื่นกลัว ลุ้นจนลืมความรู้สึกในท้อง แต่พอได้ยินชุยเส้าซีเอ่ยถึงของกินขึ้นมาเท่านั้น ความหิวกลับถาโถมเข้ามาราวพายุถล่มผา!

นางถึงกับจ้องเขม็งไปที่เขา ตาเป็นประกายราวจะกลืนกินทั้งคนทั้งคำพูดไปเสียให้ได้!

ชุยเส้าซีทั้งขำทั้งสงสาร รีบหยิบหมั่นโถวห่อกระดาษที่ซ่อนไว้ในอกเสื้อออกมายื่นให้ พลางหัวเราะเบา ๆ “ดูเจ้าสิ ดวงตาแทบจะเปล่งแสงออกมาแล้ว! เอ้า มากินเสียก่อน ประทังท้องไว้!”

ฟางโจวรีบกล่าวขอบคุณเสียงหนึ่ง ก่อนจะคว้าหมั่นโถวไปทันที ไม่สนภาพลักษณ์ใด ๆ อีก กัดคำใหญ่ เคี้ยวตุ้ย ๆ อย่างเอร็ดอร่อย ราวกับว่าหมั่นโถวในมือคือของกินเลิศรสที่สุดในใต้หล้า

ชุยเส้าซีมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มในแววตา ทั้งเอ็นดู ทั้งเวทนา จากนั้นก็ควักกระบอกน้ำใบเล็กจากอกเสื้อออกมาอีก บิดฝาออกแล้วยื่นส่งให้นาง กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “นี่ ดื่มน้ำหน่อย ระวังอย่ารีบเกินไป เดี๋ยวจะติดคอเอา”

ฟางโจวรับไว้ทั้งที่ปากยังเคี้ยวหมั่นโถวอยู่ ส่งเสียงขอบคุณอย่างไม่ชัดนัก ก่อนจะยกกระบอกขึ้นดื่มอึกใหญ่สองอึก แล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ความรู้สึกปวดแสบในกระเพาะก็ค่อย ๆ คลายลงบ้าง นางจึงหันมายิ้มแหย ๆ อย่างรู้สึกผิด “ข้าหิวจนแทบหมดสติแล้วจริง ๆ! คนพวกนี้ช่างใจดำยิ่งนัก จะจับตัวคนก็จับไปเถิด ยังใจแคบไม่ยอมให้แม้แต่อาหาร! คิดจะปล่อยให้ข้าหิวตายแล้วเอาศพไปโยนให้ปลากินหรืออย่างไร!”

คำพูดนั้นทำเอาชุยเส้าซีหลุดหัวเราะออกมาเช่นกัน

หลายปีมานี้เขาออกทะเลมาแล้วหลายครั้ง เคยได้ยินเรื่องพวกค้าทาสที่หากินนอกชายฝั่ง พฤติกรรมโหดเหี้ยมเช่นนี้... เขาก็ไม่ใช่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

เพื่อความสะดวก และเพื่อประหยัดเสบียงน้ำดื่ม คนพวกนี้มักจะทำให้เหยื่อหมดสติ แล้วเว้นไปถึงสามวันกว่าจะให้กินอะไรสักครั้ง

นี่เพิ่งผ่านไปไม่ถึงสองวัน จะมีของกินให้ได้อย่างไร?

แต่ชุยเส้าซีมิได้เอ่ยความจริงนั้นออกไป เพียงยิ้มบาง เอ่ยเบา ๆ ว่า “ตอนนี้วางใจได้แล้ว มีข้าอยู่ตรงนี้ ข้าย่อมไม่ปล่อยให้เจ้าท้องร้องแน่นอน!”

ฟางโจวกินอิ่มแล้ว รู้สึกอุ่นท้องขึ้น เมื่อท้องอิ่ม ใจย่อมสงบ นางหันมามองชุยเส้าซีแล้วถามอย่างจริงจัง “ต่อไปเราจะทำเช่นไรดี? เจ้า...รู้หรือไม่ว่าเรือลำนี้จะมุ่งไปแห่งใด?”

ชุยเส้าซีถอนหายใจ ส่ายหน้าพลางหัวเราะขื่น “แค่แฝงตัวขึ้นเรือมาได้ก็ถือว่าโชคดีแล้ว จะกล้าออกปากไถ่ถามเรื่องเส้นทางไปถึงไหนกันเล่า?”

เขาชะงักไปเล็กน้อย พลางกล่าวต่อ “แต่ข้ามีลางสังหรณ์ว่า คนกลุ่มนี้ไม่เหมือนพวกพ่อค้าทั่วไป รูปร่างล่ำใหญ่ ท่าทีหยาบกร้าน ดูแล้วแข็งกร้าวดุดัน
เกรงว่า...จะไม่ใช่พวกที่เราจะต่อรองได้ง่ายนัก เราต้องระวังให้มากทุกฝีก้าว!”

“เรื่องนั้น...ไม่ต้องบอกก็รู้อยู่แล้ว” ฟางโจวเบ้ปากเบา ๆ “ถ้าเป็นคนดีล่ะก็ คงไม่คิดค้าขายมนุษย์แบบนี้หรอก!”

“เจ้าพูดถูก!” ชุยเส้าซีหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง แล้วกล่าวต่อด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว “เจ้าก็ไม่ต้องกังวลจนเกินไป เรือลำนี้ใหญ่ถึงสามชั้น ทั้งกว้างขวางทั้งสูง โปร่งโล่ง ที่หลบซ่อนมีมากมาย จะให้พวกมันหาเจอไม่ง่ายนักหรอก!

อีกอย่าง—ก่อนถึงจุดหมาย พวกมันจะไม่มาตรวจนับ ‘สินค้า’ สักครู่ เราจะเอาหีบเปล่าที่เจ้าถูกขังไปซ่อนไว้ในมุมใดมุมหนึ่ง หากโชคดี...พวกมันก็อาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเจ้า ‘หายไป’ แล้ว!”

ฟางโจวพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “เจ้ารู้เส้นทางและสถานที่ดีกว่าข้า เจ้าจัดการเถิด ข้าฟังเจ้า!”

แม้จะเป็นเพียงถ้อยคำเรียบง่ายหนึ่งประโยค แต่กลับทำให้หัวใจของชุยเส้าซีสั่นไหวจนปั่นป่วน รู้สึกปลาบปลื้มปิติราวได้ลิ้มชิมผลโสมสวรรค์ โลหิตไหลเวียนทั่วร่างอย่างผ่อนคลาย ทั่วทั้งตัวเหมือนสว่างสดใสขึ้นในพริบตา

จนใบหน้าหล่อเหลาเปล่งรัศมีนุ่มนวลออกมา หล่อเหลาจนยากจะสบตาโดยตรง

ในความรู้สึกที่พลุ่งพล่านไม่อาจข่มไว้ได้ ชุยเส้าซีก็เผลอหลุดปากออกไปว่า
“ฟางโจว ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าต้องตื่นกลัวหรือต้องทนอยู่กับความคับแค้นอีกต่อไป!”

“เอ่อ... ขอบใจเจ้ามาก...” ฟางโจวฟังแล้วรู้สึกทั้งแปลกใจและประหม่า ไม่รู้ว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงถึงกับปล่อยอารมณ์ออกมาเช่นนั้น นางจึงได้แต่ฝืนยิ้มตอบรับ แม้ในใจกลับรู้สึกหลากรสปนเป ส่วนมากเป็นความรู้สึกผิดเสียมากกว่า

ชุยเส้าซีเพิ่งรู้สึกตัวเมื่อเห็นแววตากระอักกระอ่วนของนาง เขารีบเก็บสีหน้ากระวนกระวายของตน ยกมือปรับอารมณ์ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมจริงจังว่า “ไม่ว่าเรือลำนี้จะมุ่งหน้าไปยังที่ใด แต่อย่างไรเสียก็ต้องแวะที่ ‘หนานหยาง’ เพื่อเติมเสบียง เราจำต้องคอยสังเกตเส้นทางให้ดี จับตาดูรอบยามเวรยามของพวกมันให้ถี่ถ้วน

พอถึงหนานหยางเมื่อใด เราจะหาทางหลบหนีจากเรือทันที! ข้ามีสหายอยู่ที่หนานหยาง และที่นั่นก็มีเรือสินค้ามากมายแล่นกลับสู่เมืองเฉวียนโจว หากถึงฝั่งแล้ว ข้าจะพาเจ้ากลับให้ได้ — เส้นทางกลับไปไม่ลำบากนัก”

ฟางโจวพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องรีบร้อนนักก็ได้ เจ้าคงเหนื่อยไม่น้อย พักเสียก่อนเถิด — พักผ่อนให้ดี แล้วค่อยคิดเรื่องแผนการก็ยังไม่สาย”

ชุยเส้าซียิ้มตอบเบา ๆ แล้วหันมามองนางด้วยสายตาเป็นห่วง “มือเท้าของเจ้าหายชาหรือยัง? พอจะขยับเดินได้บ้างหรือไม่?”

ฟางโจวรู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมา เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ที่เขาลูบไล้ขาเธออยู่นั้น แท้จริง... เขากำลังช่วยให้นางคลายเส้นเลือด ไม่ให้ชา

แต่ตนกลับ...

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1282 คุณชายชุย

 

บทที่ 1282 คุณชายชุย

ต่อจากนั้น มีเสียงฝีเท้าวุ่นวายสับสนดังขึ้น มีคนเปิดประตูเข้ามา พูดจาเอะอะโวยวายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะออกไปอีกครั้ง สิ่งที่พูดกันนางก็ฟังไม่ถนัดนัก ได้ยินเพียงแค่บางส่วน พอจับใจความได้ว่ากำลัง… ต่อรองราคากันอยู่!

นางอดขบขันในใจไม่ได้ — ตอนนี้นางกลายเป็น “สินค้า” ไปเสียแล้วหรือ!
แล้วสิ่งที่รออยู่นับจากนี้... จะเป็นเช่นไรกันแน่?

ยังไม่ทันจะตั้งสติได้เต็มที่ หีบไม้ก็ถูกยกขึ้นอีกครั้ง แล้ว—“โครม!” เสียงกระแทกหนักแน่นดังขึ้น หีบทั้งใบถูกโยนขึ้นรถม้าอีกหน เสียงล้อไม้ดังเอี๊ยดอ๊าด แล้วรถม้าก็เคลื่อนตัวไป

ฟางโจวแทบอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา!

คำนวณจากระยะเวลาแล้ว น่าจะออกจากเมืองหนานไห่มาได้พักใหญ่
คนพวกนี้... ไม่ให้หยุดพักแม้แต่น้อย ไม่ให้กินข้าวสักคำ ไม่ให้ดื่มน้ำสักอึก
คิดจะทรมานนางจนตายหรืออย่างไร!

เคราะห์ยังดี ที่เส้นทางครั้งนี้ราบเรียบพอสมควร นอกจากแรงสะเทือนเบา ๆ เป็นครั้งคราวแล้ว ก็ไม่มีแรงกระแทกรุนแรงเหมือนก่อน

หลังจากเคลื่อนตัวมาได้ราวหนึ่งชั่วยามเศษ รถม้าก็หยุดลงอีกครั้ง

หีบไม้ถูกยกลงอีกหน คราวนี้เดินต่อไปอีกพักใหญ่ ก่อนจะถูกวางลง แล้วทุกอย่างก็ตกสู่ความเงียบสงัดอย่างประหลาด

ภายในมืดมิดยิ่งนัก ยื่นมือออกไปก็ยังมองไม่เห็นแม้แต่นิ้ว ฟางโจวไม่อาจประเมินสิ่งใดได้เลย แต่ความรู้สึกไม่สบายใจกลับผุดขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ

ความกังวลเย็นเยียบแผ่ซ่าน ราวกับลางร้ายกำลังคืบคลานมาอย่างช้า ๆ...

ไม่รู้ว่านานเท่าใด ฟางโจวที่จิตใจล่องลอย สับสนเลื่อนลอยอยู่ในความมืด
จู่ ๆ ก็สะดุ้งตื่นจากแรงสะเทือนกะทันหัน ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

นางตั้งสติอย่างยากลำบาก สูดหายใจลึกแล้วเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ ก่อนที่หัวใจจะเย็นวาบ—หากนางคาดไม่ผิด... นี่มันเป็นแรงสั่นสะเทือนจาก เรือ!

นานเพียงนี้กว่านางจะรู้สึกถึงแรงโยกแผ่วเบา ยิ่งพิสูจน์ว่านี่มิใช่เรือธรรมดา หากแต่เป็น เรือใหญ่ยิ่งนัก!

ยิ่งเมื่อนางนึกถึงลักษณะภูมิประเทศของเขตหนานไห่ หัวใจก็พลันหดเกร็งแน่น—หากมิใช่เพราะผ้าก้อนโตยัดปิดปากไว้ นางคงกรีดร้องออกมาแล้ว

ชะตาข้าเถิด! นางเริ่มตระหนักแล้วว่า — เรือใหญ่เช่นนี้... เกรงว่าอาจเป็น เรือเดินทะเลที่จะออกนอกชายฝั่ง! พวกมันคิดจะพานางไปถึงแห่งหนใดกันแน่!

หัวใจของฟางโจวเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เหงื่อเย็นซึมชุ่มทั่วแผ่นหลัง

ในยุคที่การเดินทางยากลำบากเยี่ยงนี้ การออกทะเลไปยังต่างแดน หมายถึงสิ่งใด นางรู้ดี นั่นเท่ากับว่า... ชั่วชีวิตนี้ นางอาจไม่มีวันได้เหยียบแผ่นดินต้าโจวกลับไปอีก! ไม่มีวันได้พบหน้าสามีหรือบุตรชายของนางอีกเลย!

แม้หลี่ฟู่จะเก่งกล้าสามารถเพียงใด หากยังอยู่ในแผ่นดินต้าโจว นางยังเชื่อว่าเขาจะตามหานางจนพบ แต่หากล่องเรือข้ามมหาสมุทรแล้วเล่า? เขาจะช่วยนางได้อย่างไร?

และในทางกลับกัน... นางก็ช่วยตัวเองมิได้เช่นกัน!

ดวงตาของฟางโจวร้อนผ่าว น้ำตาแทบไหลรินออกมาในความมืดมิด...ไม่! นางจะยอมจำนนต่อชะตาไม่ได้!

ฟางโจวบังคับตนเองให้มีสติ กัดฟันลืมตาโพลงอยู่ในความมืด ยังไม่ถึงเวลาสิ้นหวัง — นางจะยอมแพ้ไม่ได้!

เพื่ออาเจี่ยน... เพื่อซวี่เอ๋อร์ของนาง —นางต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ได้!

ขณะนั้นเอง เสียงขยับแผ่วเบาดังขึ้นในความมืด ฟางโจวสะดุ้งเฮือก รีบกลั้นหายใจ แล้วตั้งใจฟังอย่างเงียบงัน

ในเรืออันเงียบสงัดไร้สิ้นเสียง เพียงเสียงกระซิบเพียงน้อย ก็สะท้อนก้องอย่างชัดเจนในหู

นั่นคือเสียงฝีเท้า —ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น... ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนแน่ชัดว่า กำลังมุ่งตรงมาทางที่นางถูกขังอยู่!

หัวใจของฟางโจวเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ นางรีบหลับตาแน่น ร่างกายเกร็งแข็งไม่กล้าขยับแม้แต่นิ้วเดียว

“แกร๊ก!” เสียงโลหะกระทบเบา ๆ ดังขึ้น — มีคนเปิดกลอนทองแดงบนหีบ ฟางโจวพยายามบังคับตนให้สงบ ราวกับยังคงสลบไสลไร้สติ

ฝากล่องเปิดออก ร่างนางเบาโหวง ถูกใครบางคนยกขึ้น แล้ววางลงกับพื้นอย่างระมัดระวัง

ความโกรธ ความหวาด และความอับอายแล่นขึ้นพร้อมกันในอก
นางสบถในใจ —หรือว่าคนชั่วผู้นั้น... เห็นนางเป็นของเล่นแล้วหรือ!

แต่โชคร้ายที่ทั้งแขนขาถูกมัดแน่น จะขยับตัวสักนิดก็มิอาจทำได้

ทันใดนั้น...ผ้าที่อุดปากอยู่ถูกดึงออก เสียง “ฟุ่บ” เบา ๆ ดังขึ้น
ตามด้วยเสียงเสียดสีกลางความเงียบ — เชือกที่รัดแขนหลังของนางถูกคลายออกทีละน้อย

พอร่างกายเป็นอิสระ เลือดลมที่ไหลเวียนกลับมาอีกครั้ง ทำให้แขนขาที่ชาเจ็บปวดเหมือนเข็มนับพันทิ่มแทง แต่นางก็รู้สึกโล่งอกขึ้นเล็กน้อยในทันที...

ฟางโจวลอบยินดีอยู่ในใจ อย่างน้อย... คนผู้นี้ก็ไม่ใช่พวกบ้าตัณหาคลั่งสตรี!

ดีมาก! ตราบใดที่นางเป็นอิสระจากพันธนาการ นางก็ยังมีโอกาสต่อรอง มีช่องทางเอาตัวรอด!

แต่—ให้ตายเถอะ! นางยังไม่ทันได้ตั้งสติจากความโล่งอก
ก็รู้สึกได้ถึงมือคู่หนึ่งกำลังลูบไล้ลงมาที่น่องของนางอย่างแผ่วเบา

ความโกรธแล่นขึ้นสมองทันที อารมณ์ทั้งขุ่นเคืองทั้งเคียดแค้นระเบิดออกมารวดเดียว!

ไม่รู้เอาเรี่ยวแรงจากที่ใด ฟางโจวเกร็งขาเต็มแรง ฟาดเท้าเตะออกไปเต็มรัก! พร้อมกับตวาดลั่น “เจ้าคนลามก!”

เสียงร้องเจ็บปวดดังขึ้นตามคาด ฟางโจวฮึดใจขึ้นทันตา ไม่รีรอแม้แต่วินาทีเดียว นางตวัดร่างพลิกตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว กระโจนเข้าใส่ชายผู้นั้น บีบคอเขาแน่นด้วยมือทั้งสองข้าง!

นางเบือนหน้าหนี ไม่กล้ามองใบหน้าอีกฝ่าย ไม่กล้าคิดด้วยซ้ำว่าหากบีบคอเช่นนี้ต่อไป... จะเกิดอะไรขึ้น

เพราะหากนางมอง — หากนางคิด —บางที นางอาจจะไม่กล้าลงมืออีก!

เพราะนี่ไม่ใช่แค่ต่อสู้...แต่มันคือ ฆ่าคน! นาง... จะลงมือฆ่าคนด้วยมือเปล่า! ชีวิตนี้นางเคยทำเรื่องเช่นนี้หรือ?

ชายผู้นั้นดิ้นรนเงียบ ๆ หายใจฟืดฟาดอย่างยากลำบาก มือข้างหนึ่งสั่นเทา ค่อย ๆ ยกขึ้น แล้วดึงชายแขนเสื้อของนางเบา ๆ เหมือนส่งสัญญาณบางอย่าง...แรงที่ใช้ ไม่ได้แฝงความร้ายกาจแม้แต่น้อย

ฟางโจวชะงักไป มือที่บีบแน่นเริ่มอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว แล้วนางก็หันกลับไปมองใบหน้าเขาอย่างระแวดระวัง

ทันใดนั้น...นางเบิกตากว้าง ชะงักงัน ร้องออกมาอย่างตกใจ “อ๊ะ!”

รีบปล่อยมืออย่างลนลาน ร่างเอนถอยหลังไปอย่างเสียหลัก แทบล้มลงกับพื้น!

ถัดจากนั้น—ความดีใจอย่างบ้าคลั่งก็พลุ่งขึ้นกลางอก!

ชายผู้นั้นยกมือกุมลำคอ ไอแรงจนตัวงอ ข้างกายมีไข่มุกส่องแสงเย็นดวงหนึ่ง กลิ้งอยู่บนพื้น ส่องแสงจาง ๆ ขนาดเท่าไข่นกพิราบ ในแสงสลัว ใบหน้าของเขาแดงก่ำ สีหน้าดูไม่ดีเอาเสียเลย

ฟางโจวรีบคลานเข้าไปหา สีหน้าตระหนก ทั้งลนลานทั้งละล้าละลัง
รีบถามด้วยเสียงสั่น “เป็นเจ้าได้อย่างไร? ข้า…ข้า… เจ้ายังดีอยู่หรือไม่? เจ้า…เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”

บุรุษผู้นั้นไอแรงอีกครั้ง ก่อนจะถอนหายใจยาว เขาหันมายิ้มให้—ยิ้มละมุนราวสายลมพัดไผ่พริ้ว แสงตะวันละลายหิมะ

เขาหัวเราะเบา ๆ เอ่ยอย่างอ่อนใจ “เราห่างหายกันไปนาน ข้าก็นึกว่า…เมื่อลืมตาเห็นหน้ากันอีกครั้ง เจ้าคงดีใจจนเนื้อเต้นเสียอีก ใครจะรู้ว่า—เกือบต้องเอาชีวิตมาทิ้งในมือนี่เสียแล้ว!”

คำพูดนั้น ทำเอาฟางโจวหลุดหัวเราะพรืด แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่ตนทำเมื่อครู่ ใบหน้านางก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันใด ได้แต่ยิ้มแหย ๆ อย่างกระดากใจ “ข้า… ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเป็นเจ้า? ข้ายังนึกว่าเจ้าเป็น… เอ่อ… เฮ้อ!”

ชายหนุ่มมองนางนิ่ง ยิ้มบางประดับที่มุมปาก ในแววตาอ่อนโยนนั้น แฝงด้วยร่องรอยเคืองเล็ก ๆ อย่างหยอกเย้า “เจ้าก็แค่หันมาดูสักนิด ไม่ใช่หรือ? แค่หันมาดูหน้านี้สักที ก็คงไม่ลงมือรุนแรงถึงเพียงนั้น”

ฟางโจวหัวเราะขื่นในใจ ข้าจะกล้ามองได้อย่างไรเล่า! หากคนที่มาเป็นพวกชั่วร้าย เห็นข้าฟื้นแล้ว ยังไม่หมดสติ—สิ่งแรกที่พวกมันจะทำก็คือ จับข้ากดให้สลบอีกครั้งแน่!

“เป็นความผิดข้าเอง ข้าผิดไปแล้วจริง ๆ!” ฟางโจวรีบยิ้มแหย เอ่ยเสียงเบา “เจ้า...ตอนนี้ดีขึ้นบ้างหรือยัง?”

เอ่อ... นางรู้อยู่แก่ใจว่าเมื่อครู่ลงแรงขนาดไหน ยิ่งตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน พละกำลังที่พุ่งพล่านย่อมยากควบคุม ขืนคิดต่อไป นางก็ยิ่งรู้สึกอับอายจนอยากมุดพื้นหนีเสียให้ได้!

ให้ตายเถอะ! พูดไปก็ยิ่งรู้สึกไม่มีหน้าไปสบตาเขาแล้วจริง ๆ...

ส่วน ชุยเส้าซี นั้น—แม้ลำคอและหลอดเสียงยังร้อนจี๋ปวดแสบ แต่เมื่อเห็นนางแสดงความเป็นห่วง สีหน้าแสนละอาย เขากลับรู้สึกชื่นใจจนอยากจะแกล้งทำเป็นเจ็บหนัก ให้หญิงงามสงสารสักหน่อยคงดี...

ทว่าเมื่อเห็นสีหน้ารู้สึกผิดจนน่าสงสารของนาง ใจเขาก็อ่อนยวบลงอีกครั้ง ไม่อาจลงมือล้อเล่นได้

สุดท้าย... เขาก็ได้แต่หัวเราะเบา ๆ ฝืนทำเป็นไม่ใส่ใจนัก ยิ้มละไมเอ่ยว่า “เจ้าจะมีแรงสักแค่ไหนกันเชียว? ข้าไม่เป็นไรหรอก! ข้าแกล้งพูดเล่นต่างหาก!”

“เจ้านี่ช่างไม่ระวังเอาเสียเลย!” เขาส่ายหน้า แล้วย่นคิ้วนิด ๆ คล้ายจะตำหนิ “หลี่…หลี่ฟู่นั่นน่ะ ไม่ใช่แม่ทัพใหญ่ของแผ่นดินหรอกหรือ? แล้วเหตุใดจึงปล่อยให้เจ้าตกอยู่ในเงื้อมมือคนพวกนี้ได้!”