บทที่ 1367 บาดเจ็บกลับจวน
“ขอรับ นายท่าน!”
เสี่ยวเฉียนผู้เป็นพ่อบ้านประจำจวนยังคงตกใจไม่หาย รีบพยักหน้ารับคำ
รีบเรียกคนมาดูแลหมิงเจี่ยกับหลิวเอ้อ พร้อมสั่งให้คนไปตามหมอ
เตรียมน้ำร้อน จากนั้นก็ประคองหลี่ฟู่ไปยังห้องหนังสือส่วนตัว
ภายใต้ไอร้อนอบอวลในถังอาบน้ำ หลี่ฟู่เอนตัวพิงอยู่เงียบ ๆ
ใบหน้าเยียบเย็นน่าหวาดหวั่น
เส้นทางที่เขาเลือกใช้เป็นเส้นทางไกลที่สุด วกวนที่สุด
แต่คนจากอีกสองเส้นทาง—จนบัดนี้ก็ยังไม่มีผู้ใดกลับมา เกรงว่า…คงไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว
เขาพาลูกน้องออกไปสิบสองคน
สองคนกลับมาก่อนพร้อมใต้เท้าจาน อีกสองคนบาดเจ็บสาหัสและกลับมาพร้อมตน
ส่วนที่เหลืออีกแปดคน…เกรงว่า คงต้องจารึกเป็นชื่อผู้กล้า…
คืนนั้น หลังจากหมิงเจี่ยรายงาน
เขาเองก็ยังไม่ได้เอะใจนัก แต่แล้วจู่ ๆ
ก็นึกขึ้นได้ถึงสิ่งที่เหลียนฟางโจวเคยกำชับกับพ่อบ้านเสี่ยวเฉียนและลั่วกว่างในเรื่องคนเผ่าไป๋เหยา—ว่าคนกลุ่มน้อยในดินแดนห่างไกลเหล่านี้
มักพูดจาและแสดงออกอย่างตรงไปตรงมา
ไม่มีเล่ห์กล ไม่อ้อมค้อม ไม่รู้จักการเก็บงำคำพูด
สิ่งที่พูดออกมา…ก็มักเป็นสิ่งที่ “คิด” จริง ๆ
เช่นนั้นแล้ว
คำพูดเหล่านั้นที่เหล่าคนป่าเปล่งออกมาขณะโกรธแค้น
จะใช่เพียงแค่คำพร่ำเพ้อหรือ?
“ใกล้ตายเต็มทีแล้ว!” ถ้อยคำที่พวกมันพูดใส่—ทั้งที่ไม่เคยรู้จัก
ไม่เคยมีศัตรู เหตุใดถึงได้มั่นใจ จองหองอวดดีถึงเพียงนั้น?
ในช่วงเวลาเช่นนี้ ประสาทของหลี่ฟู่ตึงเครียดตลอดเวลา เพียงแวบเดียว
เขาก็หวนคิดถึงตระกูลเหลียง…ถึงเหลียงจิ้นที่หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย
ทันทีนั้น เขาก็เรียกใต้เท้าจานมาหารืออย่างลับ ๆ
ใต้เท้าจานถึงกับตกใจหลังได้ยินข้อสันนิษฐาน แม้เป็นคนซื่อ ๆ
ก็ยังอดคิดไม่ได้ว่า…เรื่องนี้…ต้องมีลับลมคมในแน่!
เพราะตนไม่มีวรยุทธ์ หลี่ฟู่จึงให้เขาแสร้งล้มป่วย
แล้วจึงส่งตัวเขากลับไปในวันถัดมา
จากนั้น หลี่ฟู่ก็อ้างว่าจะไปเยี่ยมพวกหัวหน้าเผ่า
ในความจริงแล้วคือ…“เคาะกลองให้เสือหนี” เพื่อแอบสังเกตปฏิกิริยา
ไม่คาดคิด พวกนั้นกลับปากไวกว่าที่คิด
แม้แต่การปิดบังขั้นพื้นฐานก็ยังไม่รู้จัก! ผลที่ออกมา…เกินความคาดหมาย
และน่าตกใจยิ่งนัก
ก่อนหน้านี้เขายังลังเล แต่เมื่ออาหมู่หัวหน้าเผ่า เอ่ยวาจาโอหังออกมา
ก็ไม่มีข้อสงสัยอีกต่อไป
เรื่องนี้…ต้องเกี่ยวข้องกับเหลียงจิ้นและตระกูลเหลียงแน่!
เมื่อแน่ใจแล้ว
หลี่ฟู่จึงเตรียมการลับไว้ล่วงหน้า หลังงานเลี้ยงเลิกในคืนนั้น
พวกเขาก็รีบแอบออกจากเมืองยามดึกทันที...
ถูกลอบฆ่าและซุ่มโจมตีนั้น ก็เป็นเรื่องที่คาดไว้แต่แรก
แต่ที่คาดไม่ถึงคือ พวกมันจะมีจำนวนมากถึงเพียงนี้… และโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้!
เคราะห์ดีนัก ที่เขาเกิดความรู้สึกไม่สบายใจระหว่างทาง
จึงเปลี่ยนเส้นทางไปกลับสองรอบ หมุนทิศหลีกลี้
จึงหลุดพ้นจากมือสังหารบางกลุ่มมาได้
สามารถพาหมิงเจี่ยกับหลิวเอ้อกลับมาโดยยังมีชีวิต มิเช่นนั้น——
ในอกหลี่ฟู่เดือดดาลไม่หยุด
ในจวนผู้ว่าราชการ...ย่อมมีสายของตระกูลเหลียงแฝงตัวอยู่แน่
แถมตำแหน่งยังไม่ต่ำ
มิฉะนั้นคงไม่รู้กำหนดการและทิศทางที่พวกเขาออกจากเมืองได้แม่นยำนัก!
ได้แต่ภาวนา...อย่าให้คนผู้นั้นคือท่านเจ้าเมืองจ้าวเลย
หลี่ฟู่เดินออกจากถังอาบน้ำ สีหน้ายังคงเคร่งเครียด
สวมชุดคลุมตัวกลางสบายๆและสะอาดเรียบร้อย
แล้วเรียกคนเข้ามาทายาและพันแผลให้ในจุดที่บาดเจ็บหลายแห่ง
จากนั้นจึงเรียกเสี่ยวเฉียนเข้ามา
เมื่อได้ทราบว่าหมอรักษาหมิงเจี่ยกับหลิวเอ้อเสร็จเรียบร้อยแล้ว
และทั้งสองคนนอนได้พักผ่อนอย่างปลอดภัยแล้ว เขาจึงค่อยโล่งใจ
เขาสั่งให้เสี่ยวเฉียนไปเรียกเซียวมู่มาพบ มอบหมายคำสั่งบางประการ
ก่อนจะก้าวเท้ามุ่งหน้าไปยังเรือนหลัง
—
เหลียนฟางโจวจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเขากลับมาแล้ว?
รู้ว่าเขาเข้าไปในห้องหนังสือ คิดว่าคงมีงานราชการยุ่ง
ก็ไม่ได้ให้ใครเข้าไปรบกวน
เมื่อเห็นเขาเดินมา ก็รีบเข้าไปหา พลางยิ้มเอ่ยว่า
“เสร็จธุระแล้วหรือ? งานสำคัญขนาดไหนกัน ถึงมัวแต่วุ่นวายจนกลับมาแล้วยังไม่แวะมาหาข้าเลย?
ทั้งข้าทั้งซวี่เอ๋อร์รอท่านอยู่ทั้งวัน
ท่านไม่คิดถึงพวกเราบ้างหรือ?”
น้ำเสียงออดอ้อนเคล้าแง่งอนนั้น ทั้งคุ้นเคย ทั้งอบอุ่น
สายตาที่เปล่งประกายอ่อนโยนจากดวงตาคู่งาม ทำเอาใจของหลี่ฟู่นุ่มละลาย
ภายในอกร้อนผ่าวด้วยความอิ่มเอม
เขาหัวเราะแผ่วเบา ก้มตัวลงอย่างนุ่มนวล
แล้วช้อนร่างนางขึ้นมาในอ้อมแขน
เขาเกือบจะไม่ได้กลับมาแล้ว...
เกือบจะไม่ได้เห็นนางอีก...
ไม่ได้สัมผัสความอ่อนโยนนี้อีกตลอดชีวิต...
แค่คิดก็เย็นเยียบไปทั้งร่าง...
หากวันนั้น…เขาไม่เกิดระแวงขึ้นมาก่อนล่วงหน้า...
“อ๊ะ! เจ้าจะทำอะไรน่ะ!” เหลียนฟางโจวอุทานเสียงหลง พยายามดิ้นรน
สีหน้าแดงระเรื่อพลางหัวเราะเบาๆ “รีบปล่อยข้าลงนะ! ปล่อยเร็วๆ!”
สาวใช้พวกนั้นยังมองอยู่นะ!
แต่ไหนเลยหงอวี้กับม่ายเซียงจะยังกล้าอยู่ต่อ? เมื่อเห็นฉากนั้นก็หน้าแดงก่ำ
รีบล่าถอยอย่างเงียบเชียบไปนานแล้ว
“อย่าดิ้นสิ ระวังลูกในท้องนะ…”
หลี่ฟู่หัวเราะแผ่วเบา โน้มตัวลงจุมพิตแก้มนวลที่แดงก่ำของนาง
แล้วอุ้มนางเข้าไปยังห้องข้างในทันที
เขานั่งลง
โดยไม่ให้เวลานางได้ตั้งตัว ก็รวบตัวนางนั่งลงบนตัก
ประคองใบหน้านางขึ้น แล้วประทับจูบแสนอ่อนหวานลงบนริมฝีปากอันเย้ายวนโดยไม่เอ่ยสิ่งใด
เหลียนฟางโจวหลุดเสียง “อืม” ออกมา คำพูดใดๆ
ถูกเขาปิดกลั้นไว้ในลมหายใจ
ร่างบางพลันไร้เรี่ยวแรง เอนอิงรับจูบของเขาโดยไร้ทางขัดขืน
ก่อนจะค่อยๆ ดำดิ่งสู่ห้วงอารมณ์นั้นอย่างเงียบงัน
ครั้นเขายอมปล่อยมือ นางจึงได้แต่หอบหายใจเบาๆ
ปลายนิ้วเรียวแตะใบหน้าเขาอย่างอ่อนโยน สายตาเว้าวอนพร่างพรายไปด้วยม่านน้ำบางเบา
“เจ้าทำไมถึงเป็นแบบนี้?” นางเอ่ยถามด้วยเสียงแผ่วหวานปนน้อยใจ
หลี่ฟู่วางฝ่ามือทับลงบนมือของนาง โน้มหน้าลงชนหน้าผากของนาง
พลางยิ้มเบาๆ “เพราะข้าคิดถึงเจ้า…”
สายตาเร่าร้อนดั่งเปลวเพลิงของเขา
เผยความหมายที่ทั้งชัดเจนและล้ำลึกยิ่งนัก
จนทำให้เหลียนฟางโจวถึงกับตั้งรับไม่ทัน ใบหน้าร้อนวาบขึ้นมาอีกครั้ง
นางเบือนหน้าหลบ
เอ่ยเสียงเบา “เจ้าชักจะปากหวานขึ้นทุกวันแล้วนะ!”
“ไม่ใช่ปากหวาน แต่เป็นความจริงที่แท้จริงที่สุดต่างหาก!”
หลี่ฟู่หัวเราะเบาๆ ก่อนจะกอดนางแน่นขึ้น
เสียงถอนหายใจของเขาแฝงไว้ด้วยความรู้สึกหลากหลาย “ฟางโจว… ยอดดวงใจของข้า
เจ้าอยู่ไม่ได้หากไร้ข้า ข้าเองก็อยู่ไม่ได้หากไร้เจ้าเช่นกัน…”
น้ำเสียงนั้น… กลับทำให้ใจเหลียนฟางโจวสั่นไหว ความรู้สึกแปลกประหลาดแทรกซึมเข้ามาอย่างเงียบงัน
ทั้งกังวล ทั้งสะเทือนใจ
ร่างของนางเกร็งเล็กน้อย
มือบางกอบกุมมือเขาแน่นขึ้น
“อาเจี่ยน…”
นางเรียกชื่อเขาเบาๆ
ราวกับจะวิงวอนให้เขาอย่าพูดอะไรที่น่าหวาดหวั่นไปมากกว่านี้...
หลี่ฟู่ค่อยๆ ถอนมือออก แล้วกลับมือขึ้นมากอบกุมมือนางไว้แน่น
เอ่ยเสียงแผ่วว่า “ที่เมืองหลางฉี พวกเราเจอกับการซุ่มโจมตี”
เหลียนฟางโจวหน้าถอดสี อุทานเบาๆ “อา!”
“ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องตื่นตกใจ เรื่องมันผ่านไปแล้ว”
หลี่ฟู่รีบตบหลังนางเบาๆ ปลอบโยนด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง
เหลียนฟางโจวค่อยคลายความตกใจ เงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว
พลางวางมือแตะหน้าท้องเบาๆ “เป็นฝีมือตระกูลเหลียงหรือ?”
“เก้าส่วนว่าใช่”
หลี่ฟู่แววตาทอประกายเย็น ก่อนจะเล่าความเป็นมาให้นางฟังโดยสรุป
ทั้งนี้ หนึ่ง—ในช่วงเวลาเช่นนี้ เขาไม่อยากปิดบังนางเลยแม้แต่น้อย
เพราะกลัวว่าเรื่องจะบานปลายจนควบคุมไม่ทัน
สอง—เขาเองมีบาดแผลอยู่บนร่างกาย นางคือคนใกล้ชิดที่สุด
ย่อมไม่มีทางปิดบังพ้นสายตานางได้
หากปล่อยให้นางเดาไปเอง อาจกลับยิ่งกังวลเปล่า
สู้บอกให้นางรู้ชัดไปเลยดีกว่า
เหลียนฟางโจวฟังจบ สีหน้าก็แปรเปลี่ยนไปหลายครา เธอถอนหายใจโล่งอก
“ยังดีที่วันนั้นมีเรื่องเกิดกับหมิงเจี่ยพอดี!”
“ใครว่าไม่จริงเล่า!” หลี่ฟู่หัวเราะ พลางเลิกคิ้วแสร้งหยิ่งเล็กน้อย
“เพราะสามีของเจ้าปัญญาเฉียบแหลม ไหวพริบเป็นเลิศ
ถึงได้จับเค้าลางเล็กน้อยแล้วตามรอยเงื่อนงำไปจนพบเบื้องหลังแผนร้าย!”
คำพูดนั้นทำเอาเหลียนฟางโจวถึงกับหลุดหัวเราะ
นางแสร้งทำตาเป็นประกาย มองเขาด้วยแววชื่นชม
“สามีของข้านั้นทั้งฉลาดกล้าหาญ
ข้าไม่เคยมีแม้แต่เสี้ยวหนึ่งที่จะสงสัยเลย!”
เสียงหัวเราะของคนทั้งสองดังก้องในห้อง
ในที่สุด บรรยากาศที่ตึงเครียดก็เริ่มคลี่คลายลงเล็กน้อย...
