บทที่ 1493
หมู่มวลบุปผา
ครั้นกระโจนพรวดเข้าสู่ลานเรือน
บรรดานางกำนัลและขันทีต่างก็พากันเข้านอนหลับสนิทไปนานแล้ว
อีกทั้งภายในตำหนักบรรทมของนางก็ไม่เคยมีธรรมเนียมให้คนอยู่เฝ้ายามค่ำคืน
พระองค์จึงทรงพลิกกายกระโจนผ่านหน้าต่างเข้ามาได้อย่างง่ายดาย
ผ่านม่านมุ้งซ้อนกันสามชั้น
ก็แลเห็นยอดดวงใจในชุดนอนผ้าไหมเนื้อนุ่มสีชมพูอ่อนกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง
เรือนผมดำขลับเงางามสลวยดุจน้ำตกสยายทิ้งตัวลงคลอเคลียแผ่นหลังบอบบางอย่างอ่อนช้อย
ทรวดทรงองค์เอวอ้อนแอ้นกลมกลึงได้สัดส่วน
ท่วงท่าสงบเยือกเย็นทว่าแฝงความมีชีวิตชีวา เครื่องหน้างดงามประณีต
ผิวพรรณขาวผ่องกระจ่างใสราวกับหยก
เมื่อต้องแสงตะเกียงสีเหลืองนวลก็ยิ่งขับเน้นความอ่อนหวานและเสน่ห์เย้ายวนใจอย่างประหลาด
ชวนให้ผู้พบเห็นปรารถนาจะรวบร่างเข้ามาโอบกอดไว้แนบอก
ขยี้ขยำให้จมหายหลอมรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งในเลือดเนื้อ
เมื่อแว่วเสียงฝีเท้าแผ่วเบา
ดรุณีน้อยก็เอียงศีรษะหันมามอง ผิวขาวเนียนละเอียดดั่งหยกมันแพะ คิ้วตาพราวระยับ
นางแย้มยิ้มหวานหยดย้อยส่งมาให้
“ชิงเอ๋อร์ยอดดวงใจ…”
กวั่งหยวนตี้ทรงรู้สึกเพียงลำคอตีบตัน คอแห้งผากไปหมด
สาวพระบาทก้าวพรวดเพียงไม่กี่ก้าวก็รวบร่างบอบบางเข้ามากอดรัดไว้แนบพระอุระเต็มแรง
นางส่งเสียงอุทานแผ่วเบาอย่างเอียงอาย
พลางยกเรียวแขนคล้องพระศอของเขาไว้แล้วซบกายลงอย่างอ่อนระทวย
ริมฝีปากสีชาดเผยอออกเล็กน้อย
ก่อนจะถูกพระองค์โน้มลงมาประทับจุมพิตครอบครองไว้จนมิด
เสียงครางกระเส่าแผ่วหวานและลมหายใจหอบถี่ดังแว่วขึ้น
ปลุกเร้าบรรยากาศอันแสนเร่าร้อนและคลุมเครือให้แผ่ซ่านไปทั่วห้อง…
รุ่งขึ้น
หานเฟยย่อมมิได้เดินทางมาเข้าเฝ้าถวายบังคมตามคาด
เหลียนฟางชิงพลันรู้สึกว่าโลกใบนี้เงียบสงบขึ้นอีกโข
อารมณ์จึงแจ่มใสเบิกบานขึ้นหลายส่วน
ขณะเดียวกัน
ข่าวลือเรื่องที่หานเฟยอุตส่าห์ถ่อไปเอาอกเอาใจถึงพระที่นั่งเฉียนชิงกง
ทว่ากลับถูกพระสนมกุ้ยเฟยสั่งลงทัณฑ์กักบริเวณก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งวังหลัง
ด้วยเหตุนี้
ยามถึงเวลาถวายบังคมในวันนี้ เหล่า “พี่น้อง” ของเหลียนฟางชิงจึงพากันสำรวมกิริยา
สงบเสงี่ยมเจียมตัวขึ้นมาก ต่างพากันย่อกายถวายบังคมอย่างนอบน้อม
เอ่ยวาจาตามมารยาทพอเป็นพิธีเพียงสองสามประโยค
แล้วก็รีบรู้ความเอ่ยคำทูลลาแยกย้ายกันไปทันที
ทว่า
สำหรับเรื่องการแก่งแย่งชิงความสนใจจากฮ่องเต้นั้น
ต่อให้เบื้องหน้าจะเต็มไปด้วยภูเขาดาบทะเลเพลิง
ก็ยากนักที่จะมีสตรีคนใดยอมถอยหลังแม้เพียงครึ่งก้าว!
นานๆ
ครั้งกวั่งหยวนตี้จึงจะทรงว่างเว้นจากราชกิจ พระองค์จึงทรงจูงมือพระสนมกุ้ยเฟยสุดที่รักออกมาเดินเล่นสนทนากันในอุทยานหลวง
ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินสรวลเสเฮฮามาจนถึงริมสระไท่เย่ฉือ
พลันแว่วเสียงขับร้องอันไพเราะอ่อนหวานกังวานใสเคล้าคลอมากับเสียงดีดฉินจากใต้ร่มหลิว
เสียงดนตรีที่ลอยผ่านผืนน้ำมากระทบโสตประสาทช่างสดชื่นรื่นหูเป็นพิเศษ
ทำเอาทั้งสองต่างหูตาสว่าง จิตใจกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
“ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด
ช่างมีน้ำเสียงไพเราะและฝีมือดีดฉินยอดเยี่ยมนัก!”
กวั่งหยวนตี้ทรงอดไม่ได้ที่จะตรัสชมด้วยรอยยิ้ม
เมื่อแลกมาด้วยสายตาค้อนขวับจากเหลียนฟางชิง
พระองค์จึงทรงได้สติ รีบกระชับมือน้อยของนางไว้แน่นพลางกระซิบแก้ตัวกลั้วหัวเราะ
“เจิ้นเพียงแต่เอ่ยชมเสียงร้องกับเสียงฉินเท่านั้นจริงๆ นะ!”
เหลียนฟางชิงหลุดขำ
“พรืด” ออกมา “เสียงร้องกับเสียงฉินยอดเยี่ยมปานนี้ ข้าว่ามิใช่แค่ควรชมเชย
แต่สมควรต้องตบรางวัลด้วยซ้ำ!”
นางจึงเปล่งเสียงกังวานถามออกไป
“ผู้ใดกำลังดีดฉินขับร้องอยู่ตรงนั้น? ไฉนยังไม่รีบออกมาเข้าเฝ้า!”
“ว้าย!”
เสียงอุทานแผ่วเบาประหนึ่งตกอกตกใจของดรุณีน้อยดังแว่วขึ้น
เหลียนฟางชิงและกวั่งหยวนตี้ต่างเบิกตาขึ้นเล็กน้อย
พลันแลเห็นหญิงสาวนางหนึ่งเกล้าผมทรงเฟยเซียนคู่[1] ชายอาภรณ์พลิ้วไหวตามแรงลม
กำลังเยื้องกรายเดินออกมาอย่างอ่อนช้อย
หญิงสาวสวมกระโปรงยาวแขนกว้างผ้าแพรเนื้อเรียบสีชมพูกลีบท้อหวานละมุน
รอบเอวคอดกิ่วผูกทับด้วยสายคาดเอวผ้าโปร่งสีม่วงเงินยาวระย้า
ขับเน้นให้เอวบางดูอรชรอ้อนแอ้น น่าทะนุถนอมยิ่งนัก
เรียวคิ้วโก่งดั่งใบหลิววาดแต่งบางเบา
ปิ่นหยกขาวดูเรียบหรูสะอาดตา ยามก้าวพ้นออกมาจากร่มเงาหลิวอันหนาทึบอย่างกะทันหัน
ท่วงท่าอ่อนหวานงดงามจับตาจับใจ ไม่ว่าผู้ใดได้พบเห็นก็ย่อมอดเหลียวมองซ้ำมิได้
หญิงสาวประสานมือไว้ด้านหน้า
ช้อนดวงตาขึ้นแอบชำเลืองมองกวั่งหยวนตี้และเหลียนฟางชิงอย่างขลาดอาย
สีหน้าแฝงแววตื่นตระหนกและทำตัวไม่ถูก
ทว่าภายใต้ท่าทีตื่นตระหนกนั้นกลับยิ่งขับเน้นเสน่ห์อันบริสุทธิ์ไร้เดียงสาออกมาได้อย่างน่าทึ่ง
“หม่อมฉันถวายบังคมฮ่องเต้
ถวายบังคมกุ้ยเฟยเหนียงเหนียง!
หม่อมฉันมิทราบว่าฮ่องเต้และเหนียงเหนียงทรงสำราญพระอิริยาบถอยู่ที่นี่
บังอาจรบกวนพระทัยเข้าแล้ว ขอฮ่องเต้และเหนียงเหนียงโปรดประทานอภัยด้วยเพคะ!”
หญิงสาวก้าวขึ้นหน้า
หลุบเปลือกตาลง ย่อกายถวายบังคมอย่างอ่อนช้อย
จังหวะที่ก้มศีรษะลงนั้นช่างพอเหมาะพอเจาะ
เส้นโค้งมนของลำคอขาวผ่องดุจหิมะเผยให้เห็นเพียงรำไรอย่างงดงาม
เหลียนฟางชิงเฝ้ามองทุกอิริยาบถ
ทุกจังหวะรอยยิ้มและการขมวดคิ้ว
กระทั่งทุกย่างก้าวและทุกลมหายใจของดรุณีน้อยผู้นี้ที่ล้วนงดงามลงตัวไร้ที่ติ
ราวกับผ่านการคำนวณซักซ้อมมาอย่างแยบยล
เพื่อดึงเอาความงามของตนเองออกมาอวดโฉมให้ถึงขีดสุด นางจึงอดลอบทอดถอนใจในอกมิได้
ในวังหลวงแห่งนี้ช่างเต็มไปด้วยยอดฝีมือราวกับเมฆบนฟ้าจริงๆ
มิน่าเล่าผู้คนทั่วหล้าถึงได้อยากเป็นฮ่องเต้กันนัก!
เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวระดับนี้
ชาตินี้นางไม่มีวันเรียนรู้ได้ทันแน่นอน!
“เจิ้นกับพระสนมกุ้ยเฟยเพียงเดินเล่นผ่านมาตามสบาย
มิได้นับว่ารบกวนอันใด เจิ้นยกโทษให้ ลุกขึ้นเถิด!” กวั่งหยวนตี้ทรงโบกพระหัตถ์
ปรายตามองนางแวบหนึ่งแล้วตรัสอนุญาต
“เพคะ
หม่อมฉันขอบพระทัยฮ่องเต้!” แววตาของหญิงสาวฉายประกายยินดีระยิบระยับ
คลี่ยิ้มหวานหยดย้อยแล้วลุกขึ้นยืนอย่างแช่มช้อย
แท้จริงแล้วกวั่งหยวนตี้ไม่ทรงทราบด้วยซ้ำว่าหญิงสาวผู้นี้เป็นใคร
ทว่าเมื่อดูจากเครื่องแต่งกายแล้วก็คงจะเป็นพระสนมระดับกุ้ยเหรินหรือเหม่ยเหรินสักคน
พระองค์หาได้ทรงใส่พระทัย
กำลังจะตรัสสั่งให้นางถอยออกไป ทว่าในจังหวะนั้นเอง เยี่ยนผิน อวี๋เหม่ยเหริน
อิ๋นกุ้ยเหริน เสียงกุ้ยเหริน
และพระสนมอีกสี่ห้านางก็พากันเยื้องกรายแต่งองค์ทรงเครื่องงดงามตระการตา
ภายใต้การห้อมล้อมของขบวนนางกำนัลและขันทีกลุ่มใหญ่ เดินตรงเข้ามาพอดิบพอดี
ครั้นเห็นเหลียนฟางชิงและกวั่งหยวนตี้ประทับอยู่ตรงนั้น
เหล่าสตรีทั้งหลายต่างก็แสร้งทำสีหน้าประหลาดใจระคนยินดีอย่างล้นพ้น
รีบกรูกันเข้ามาถวายบังคม เยี่ยนผินแย้มยิ้มหวาน “วันนี้ลมฟ้าอากาศแจ่มใสยิ่งนัก
หม่อมฉันจึงชักชวนน้องๆ มาเดินชมสวน ไม่นึกเลยว่าจะบังเอิญพบฮ่องเต้และกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงประทับอยู่ที่นี่ด้วยเพคะ!”
กวั่งหยวนตี้ทรงพยักพระพักตร์แย้มสรวลโดยมิได้ตรัสสิ่งใด
เหลียนฟางชิงยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
เอ่ยขึ้นเนิบนาบ “ช่างบังเอิญเสียจริงๆ! ในเมื่อบังเอิญมาพบกันถึงเพียงนี้
เช่นนั้นก็เดินเล่นด้วยกันเถิด!”
จากนั้นนางจึงหันมาส่งยิ้มให้กวั่งหยวนตี้พลางเอ่ยอ้อน
“ฮ่องเต้เพคะ หม่อมฉันชักจะเมื่อยล้าเสียแล้ว
พวกเราขึ้นไปนั่งพักบนหอหลิงหลงอวี้เก๋อเบื้องหน้ากันดีหรือไม่เพคะ?”
หอหลิงหลงอวี้เก๋อสร้างยื่นลงไปริมน้ำ
หากยืนพิงระเบียงลูกกรงจะสามารถทอดสายตามองเห็นผืนน้ำกว้างใหญ่ของทะเลสาบไท่เย่และชมความงามของกอบัวได้อย่างชัดเจน
ส่วนอีกด้านหนึ่งหันหน้าเข้าหาทุ่งหญ้าผืนใหญ่บนฝั่ง
ซึ่งริมทุ่งหญ้าปลูกต้นติงเซียง ต้นอวี้หลาน และต้นทับทิมเรียงรายหนาแน่น
ระเบียงทางเดินคดเคี้ยวเชื่อมถึงศาลาพักผ่อนที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางแมกไม้
ทิวทัศน์งดงามตระการตายิ่งนัก
แววตาของกวั่งหยวนตี้พลันฉายแววห่วงใย
รีบตรัสตอบ “มีเหตุใดจะไม่ดีเล่า? พวกเราไปกันเดี๋ยวนี้เลย!”
ตรัสจบก็ทรงโอบไหล่บางของนางเดินนำหน้าออกไปทันที
พลางตรัสปลอบด้วยสุรเสียงอ่อนโยน “ประเดี๋ยวเจิ้นจะให้นางกำนัลช่วยบีบนวดให้
กระหายน้ำหรือไม่? เจิ้นจะสั่งให้คนเตรียมน้ำชามาให้!
วันนี้ห้องเครื่องทำขนมเปี๊ยะเม็ดซิ่งกรอบ ขนมอี้ผิ่นเกา
และขนมแป้งทอดคลุกน้ำตาลของโปรดเจ้าไว้ด้วย ให้คนยกมาด้วยดีหรือไม่?”
พระองค์ไม่แม้แต่จะปรายพระเนตรแลเหลียวเหล่าพระสนมคนอื่นๆ
เลยแม้แต่น้อย
บรรดาสนมนางในต่างพากันอิจฉาตาร้อนผ่าว
ทว่าทุกคนต่างรู้ดีแก่ใจว่าตนเองไม่มีทางเทียบชั้นกับชิงกุ้ยเฟยได้
การคิดจะไปเปรียบเทียบกับชิงกุ้ยเฟยนั้น ไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ทรมานตัวเองเล่น!
อย่างไรก็ตาม
ในสายพระเนตรของฮ่องเต้มีเพียงชิงกุ้ยเฟยแต่ผู้เดียว
หากพวกตนไม่รีบฉวยโอกาสเสนอหน้าเข้าไปใกล้ชิดเบื้องพระพักตร์เสียบ้าง
รอให้ผ่านพ้นไปสักปีสองปี
เกรงว่าฮ่องเต้คงจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าพวกตนหน้าตากลมหรือแบน!
ถึงเวลานั้นอย่าว่าแต่จะได้รับความโปรดปรานเลย
ขอเพียงมีข้าวประทังชีวิตไปวันๆ ก็นับว่าบุญโขแล้ว!
ต้องเข้าใจว่ายามนี้ฮ่องเต้กำลังทรงบำรุงพระวรกายและงดเว้นเรื่องสตรี
ทั้งยังแทบไม่เคยเสด็จมายังเขตวังหลัง
โอกาสที่พระองค์จะเสด็จประพาสอุทยานหลวงเช่นวันนี้ จึงนับว่าหาได้ยากยิ่งนัก!
พระสนมกุ้ยเฟยได้เสวยเนื้อชิ้นโต
ส่วนพวกตนขอเพียงได้ซดน้ำแกงติดก้นหม้อบ้างก็นับว่าไม่เลวแล้ว!
ด้วยเหตุนี้
เหล่าสนมนางในจึงไม่แยแสท่าทีเย็นชาของกวั่งหยวนตี้แม้แต่น้อย
ต่างพากันส่งเสียงเจื้อยแจ้วปั้นหน้ายิ้มแย้มเบิกบาน
ห้อมล้อมเดินตามหลังขึ้นไปบนหอชมวิวกันเป็นพรวน
ครั้นทุกคนนั่งลงเรียบร้อยภายในหอ
กวั่งหยวนตี้ก็ตรัสสั่งการ เหล่านางกำนัลและขันทีต่างพากันกุลีกุจอจัดเตรียมน้ำชา
ขนมหวาน และของว่างยกเข้ามาบริการ
ทั้งยังเตรียมน้ำอุ่นและผ้าเช็ดมือมาคอยปรนนิบัติอย่างครบครัน
แม้จะดูวุ่นวาย
ทว่ากลับเป็นระเบียบเรียบร้อย ทุกคนต่างเคลื่อนไหวคล่องแคล่วว่องไว กิริยาเบาสบาย
ไม่ส่งเสียงเอะอะหนวกหูแม้แต่น้อย
กลับยิ่งช่วยขับเน้นบรรยากาศให้ดูคึกคักมีชีวิตชีวาขึ้น
เหลียนฟางชิงและกวั่งหยวนตี้หาใช่คนโง่เง่า
มีหรือจะดูไม่ออกว่าเหล่าพระสนมทั้งหลายตั้งใจตามติดมาเพื่อสร้างฉาก “บังเอิญพบ”
กันทั้งนั้น… บังเอิญงั้นรึ? หึๆ!
เพียงแต่ในเมื่อคนมาถึงที่แล้ว
ก็ไม่สะดวกที่จะเอ่ยปากขับไล่ไสส่งออกไป
[1]
ทรงเฟยเซียนคู่ (双环飞仙髻): ทรงผมสตรีจีนโบราณที่เกล้ามวยผมเป็นวงกลมสองวงตั้งขึ้นคล้ายปีกหรือหูกระต่าย
ดูอ่อนช้อยพลิ้วไหวดุจนางฟ้าเหินเวหา