จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1275 ก็แค่อยากได้ตัวนาง

 

บทที่ 1275 ก็แค่อยากได้ตัวนาง

“ก็ดี” ฮูหยินแห่งนายท่านใหญ่สกุลเหลียงกลั้นโทสะในใจ กล่าวเย็นชา “งั้นเจ้าก็บอกข้าเถอะว่า เจ้าคิดจะแต่งเมื่อไร? อยากได้สตรีแบบไหน?”

เหลียงจิ้นถึงกับพูดไม่ออกอยู่ชั่วขณะ

ฮูหยินใหญ่ทนไม่ไหว ฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะเสียงดังเผียะ เย้ยหยันว่า “ว่าไปสิ! ว่าไม่ได้แล้วล่ะสิ! หรือว่าเจ้าพูดออกมาไม่ได้เลยกันแน่!”

ถูกมารดาต้อนจนจนมุม เหลียงจิ้นถึงกับหน้าไม่อายไม่ออก สีหน้ากระอักกระอ่วน ปากก็บ่นอย่างขัดใจ “ข้าจะพูดไม่ได้ตรงไหน! ข้าพูดก็แล้วกัน! ข้าเคยบอกท่านแม่ไปแล้ว และตอนนี้ก็ยังยืนยันคำเดิม! นอกจากนาง ข้าไม่คิดจะแต่งกับใครทั้งนั้น!”

“เจ้าลูกอกตัญญู!” ฮูหยินใหญ่คว้าถ้วยชาชูขึ้นฟาดใส่เขาอย่างแรง เหลียงจิ้นเพียงขมวดคิ้ว ไม่แม้แต่จะขยับหลบ เพราะรู้อยู่แก่ใจว่ามารดาตนมือแม่น ไม่มีทางปาโดน

มิคาดว่า ถ้วยชาลอยหวือผ่านข้างขมับของเขาไปเกิดเสียง “เพล้ง!” ดังสนั่นกระจายอยู่พื้นด้านหลัง

เห็นเขาไม่แม้แต่จะหลบ ฮูหยินใหญ่ยิ่งเจ็บใจจนน้ำตาคลอ เสียงสะอื้นปนโกรธ “เจ้าบ้าไปแล้ว! เจ้าบ้าจริง ๆ! สตรีนั่นน่ะหรือจะยอมแต่งกับเจ้า? ต่อให้ในอนาคตเจ้าล้มล้างสกุลหลี่ได้ เจ้าคิดหรือว่านางจะไม่อาฆาตแค้น? จะยอมอยู่กับเจ้าด้วยความเต็มใจน่ะหรือ? ลูกรัก อย่าฝันลม ๆ แล้ง ๆ เลย!”

“ข้าย่อมมีวิจารณญาณของข้า ท่านแม่วางใจได้เถิด ลูกชายท่านไม่ได้โง่เสียหน่อย! โธ่ ท่านแม่ เรื่องแค่นี้จะตื่นตระหนกอะไรนักหนา ร้องไห้ไปทำไมกันเล่า!” เหลียงจิ้นทำเป็นไม่ใส่ใจ

ผู้หญิงน่ะนะ พอเป็นคนของตนแล้ว ค่อย ๆ เอาใจให้ดี สักวันนางก็ต้องใจอ่อนเอง!

เหลียงจิ้นรักเหลียนฟางโจวก็จริง แต่ในส่วนลึกของจิตใจ เขาไม่เคยเชื่อเรื่องรักเดียวใจเดียวหรือภักดีไม่เปลี่ยนแปลงอะไรนั่นเลย

ไม่อย่างนั้นจะมีคำพูดว่า “หญิงเด็ดเดี่ยว ยังแพ้ชายตื๊อ” ได้อย่างไร? หึ นังผู้หญิงใจร้ายไร้เมตตานั่นก็ถือว่าเด็ดเดี่ยวจริง แต่ชาตินี้เขาจะตื๊อนางให้ถึงที่สุด ดูสิว่าจะตื๊อไม่สำเร็จจริงหรือไม่…

ฮูหยินแห่งนายท่านใหญ่สกุลเหลียงถึงกับน้ำตาคลอ ไม่รู้ว่าสุดท้ายไหลออกมาหรือกลืนกลับเข้าไป นางแทบอยากสั่งให้คนกดลูกชายลงพื้น แล้วเฆี่ยนตีเสียให้เหมือนตอนเขายังเป็นเด็ก!

มองดูบุตรชายร่างสูงใหญ่แข็งแรงตรงหน้า หัวใจของฮูหยินใหญ่ใหญ่พลันแห้งผากสลดหดหู่—ลูกชายของนาง โตแล้วจริง ๆ ปีกกล้าขาแข็งเสียแล้ว! คำพูดที่นางตั้งใจเอ่ยจากใจกลับกลายเป็นเรื่องขำขันในสายตาเขา!

เขาไม่เข้าใจเลยหรือ? ว่าเขานั้นตกลงไปลึกแค่ไหนแล้ว!

ขณะนั้น ฮูหยินใหญ่ทั้งเศร้า ทั้งโกรธ ทั้งจนปัญญา ถึงขั้นอยากจะปล่อยเลยตามเลย ปล่อยให้เขาทำตามใจไปเสียเถอะ!

...แต่เขาก็คือลูกของนางไม่ใช่หรือ!?

“เจ้า... รักนางจริง ๆ หรือ? ไม่มีนางอยู่ไม่ได้เลยหรือ?” ฮูหยินใหญ่สูดลมหายใจลึก ถามออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

แววตาของเหลียงจิ้นสว่างวาบโดยไม่รู้ตัว ในประกายตาเจือความอ่อนโยนบางเบา...อ่อนโยนถึงขั้นที่แม้ตัวเขาเองก็อาจไม่รู้ตัว แต่นั่นกลับทำให้ฮูหยินใหญ่รู้สึกขัดตาเหลือเกิน

“ข้ารักนางจริง ๆ! ก็แค่อยากให้นางอยู่ข้างกายข้า ไม่มีก็รู้สึกไร้รสชาติของชีวิต!” เหลียงจิ้นยิ้มร่าตอบ

สีหน้าฮูหยินแห่งนายท่านใหญ่สกุลเหลียงพลันเย็นชืด นางเอ่ยเสียงเย็นเฉียบว่า “เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ ว่านี่จะกลายเป็นจุดอ่อนของเจ้า — จุดอ่อนที่ถึงตายได้? เพราะเรื่องนี้ เจ้าอาจต้องมัดมือมัดเท้า ไม่อาจทำการใดได้เต็มที่เหมือนแต่ก่อน! หากสกุลหลี่ล่วงรู้ความลับนี้ แล้วใช้สตรีนางนั้นมาจู่โจมเจ้า เจ้าจะรับมือเช่นไร?”

เหลียงจิ้นหัวเราะลั่นออกมา พลางกล่าวอย่างขบขัน “ท่านแม่ ช่างคิดมากเสียจริง! ต่อให้ข้าชอบนางมากเพียงใด ข้าก็ยังรักชีวิตตัวเองอยู่ดี! หากไม่มีชีวิตแล้ว จะเอาอะไรไปชอบนางได้? หลี่ฟู่จะใช้นางมาเล่นงานข้า? ฮ่า ๆ ข้ากลับอยากเห็นวันนั้นเสียด้วยซ้ำ! นางเป็นคนหยิ่งทระนงถึงเพียงนั้น หากหลี่ฟู่กล้าทำเช่นนั้นจริง นางต้องทอดทิ้งเขาไปโดยไม่ลังเลแน่! ถึงตอนนั้น—ฮึฮึ...”

ฮูหยินใหญ่ใหญ่แทบสิ้นสติด้วยความโมโห! ลูกชายผู้นี้ถูกหญิงคนนั้นล่อลวงจนหัวปักหัวปำ ฟังคำของนางไปถึงไหนต่อไหนก็ไม่รู้เรื่อง!

“ในเมื่อเจ้ารู้แล้ว ข้าก็ไม่พูดอะไรมากอีก” ฮูหยินใหญ่ถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง “แต่ข้ามีเงื่อนไขเพียงข้อเดียว เจ้าต้องสัญญากับข้า!”

เหลียงจิ้นเริ่มแสดงท่าทีรำคาญ “ท่านแม่ จะพูดอะไรก็รีบพูดให้จบทีเดียวเถอะ! ตั้งแต่เมื่อไรท่านถึงติดนิสัยน่ารำคาญแบบนี้!”

“เจ้านี่!” ฮูหยินแห่งนายท่านใหญ่สกุลเหลียงโกรธจนแทบระเบิด แต่สุดท้ายก็ได้แต่ถอนใจกล่าวว่า “ถ้าเจ้าชอบนางถึงเพียงนั้น รอให้เรื่องใหญ่ของตระกูลเราสำเร็จก่อนเถอะ จากนั้นเจ้าจะจัดให้นางอยู่ที่ใด ข้าก็จะไม่ยุ่ง! แต่มีอยู่อย่างเดียว — นางไม่มีวันได้เป็นสะใภ้ใหญ่ของตระกูลเรา ส่วนภรรยาเอกของเจ้า ยังไงเจ้าก็ต้องแต่งมา!”

ฮูหยินใหญ่ใหญ่หัวเราะเย้ยเสียงเย็น “หรือเจ้าคิดว่า แค่ให้นางอยู่ในฐานะอื่น ก็จะพานางเข้าตระกูลเราได้อย่างนั้นหรือ? ฮึ! น่าขันสิ้นดี! สะใภ้ใหญ่ของตระกูลเหลียง ต้องดูแลกิจการภายในและออกงานภายนอก เจ้าแน่ใจหรือว่าจะไม่มีใครจำหน้านางได้? หน้าตาของตระกูลเหลียงจะไม่ป่นปี้หมดหรือ!”

คำพูดที่เหลียงจิ้นอยากพูด ถูกมารดาพูดล่วงหน้าไปหมด ใจเขาเลยหงุดหงิดยิ่งนัก จึงลุกขึ้นด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์ “ถึงต้องแต่งภรรยาเอก ก็ไม่ใช่ตอนนี้! รอไปก่อนเถอะ! ไว้เจอคนที่เหมาะสมค่อยว่ากัน! ท่านแม่ ขอร้องอย่ามายุ่มย่ามเรื่องนี้เอง ถ้าไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่ไว้หน้า!”

นอกจากนังผู้หญิงใจร้ายคนนั้นแล้ว เขาไม่เคยมีเมตตาให้ใครเลย — ต่อให้ถูกบีบให้แต่งหญิงที่ไม่อยากแต่งเข้ามา เขาก็มีวิธีทำให้นาง “ตายอย่างรวดเร็ว” ได้อยู่ดี!

ฮูหยินใหญ่ถึงกับแน่นหน้าอก ความโกรธตีขึ้นมาจนหายใจติดขัด นางจ้องตามแผ่นหลังลูกชายที่เดินจากไป ใบหน้าเงียบเย็นจนชวนขนหัวลุก

จินหมอมอที่ยืนคอยอยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าหายใจแม้แต่น้อย

ครู่ใหญ่ ฮูหยินใหญ่เพียงแสยะยิ้มเย็น ๆ ไม่เอ่ยสิ่งใดอีกเลย

จินหมอมอกลับรู้ดีว่า... เรื่องนี้ยังห่างไกลจากคำว่า “จบสิ้น” นัก

ศึกการค้าระหว่างตระกูลเติ้งกับฮูหยินหลี่ ในที่สุดก็สงบลงชั่วคราว หลังผ่านการต่อสู้แย่งชิงอย่างดุเดือด ทั้งสองฝ่ายต่างถอยกันคนละก้าว จนเกิดสมดุลใหม่ขึ้น และดูเหมือนว่าทุกอย่างจะสงบสุขได้ในระยะหนึ่ง

ทว่า คนจำนวนมากกลับมองเห็นจากเหตุการณ์นี้ว่า “ตระกูลเติ้ง” มิได้เป็นตำนานที่ไม่มีวันพ่ายในทางการค้าอีกต่อไป ประกอบกับเหลียนฟางโจวที่วางท่าทีเป็นมิตร ยื่น “กิ่งมะกอก” ให้หลายตระกูล ทำให้บรรดาสตรีผู้เป็นสะใภ้จากบ้านใหญ่บ้านรองต่าง ๆ พากันออกหน้า ร่วมมือกับนางจนกลายเป็นเครือข่ายมั่นคงแข็งแกร่ง ยากจะสั่นคลอน — ต่อให้นายท่านเติ้งโกรธจัดเพียงใด ก็ได้แต่จนปัญญา

ไม่นาน เวลาก็ล่วงเข้าสู่เดือนห้า — เทศกาลตวนอู่

วันนี้ สำหรับชาวเมืองหนานไห่ ถือเป็นวันเทศกาลใหญ่ประจำปี ทุกบ้านต่างห่อบ๊ะจ่าง กินไข่เป็ดเค็ม กินขนมอู่ตู๋ (ขนมห้าพิษ) ดื่มเหล้าฮงหวง แขวนใบไผ่หอมและโกฐจุฬาลัมพาไว้หน้าประตู เด็ก ๆ ก็จะมีถุงหอมใส่สมุนไพรติดตัว และสวมหมวกหัวเสือ นครทั้งเมืองคึกคักเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ

งานที่ครึกครื้นที่สุด คือการแข่งขันเรือมังกรที่จัดขึ้นทุกปี ริมแม่น้ำปี้เจียงทางตอนเหนือของเมืองหนานไห่ มีทีมเรือมังกรจากทั่วทั้งมณฑลหนานไห่มากถึงยี่สิบสี่ทีมเข้าร่วมแข่งขัน รางวัลใหญ่ที่ทางการจัดไว้ให้ คือ หมูตัวอ้วนหนึ่งตัว เงินหนึ่งร้อยตำลึง และโต๊ะเลี้ยงสุราชั้นเลิศหนึ่งโต๊ะ!

ไม่เพียงแต่ของรางวัลอันล่อตาล่อใจเท่านั้นที่ดึงดูดผู้คนได้มากมาย
สิ่งสำคัญยิ่งกว่านั้น คือ “เกียรติยศ” อันหาได้ยากยิ่งนี้!

ในวันเทศกาลอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ ทางการก็ร่วมสนุกไปกับราษฎรเช่นกัน

เมืองหนานไห่ไม่ใช่สถานที่เคร่งพิธีนัก ทั้งชายหญิงล้วนมาร่วมชมงานกันคับคั่ง — เหลียนฟางโจวเองก็เช่นกัน

เพียงแต่ ฝ่ายสตรีทั้งหลายถูกจัดให้อยู่ในที่อีกมุมหนึ่ง แยกออกจากกลุ่มชายหนุ่มทั้งหลายเท่านั้นเอง

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1274 เสียดายที่ไม่ได้ฆ่านางเสียแต่แรก

 

บทที่ 1274 เสียดายที่ไม่ได้ฆ่านางเสียแต่แรก

เหลียงฮูหยินชะงักนิ่งไปทันที จนพูดไม่ออก!

ถูกแล้ว หากเป็นเมื่อยังเยาว์วัย หากเจอหญิงเช่นนั้น ไม่ต้องคิดมาก นางย่อมสั่งฆ่าในทันที!

หลักฐาน? คำสารภาพ? จะเอาไปทำไม! ขอเพียงใจเกิดระแวง—ก็ต้องจัดการ!

แต่ครั้งนี้ นางกลับปล่อยหญิงผู้นั้นไป แล้วผลเป็นอย่างไร? หญิงนั่นกลับฉวยโอกาสหลบหนีไปได้!

แค่หนีรอดยังไม่พอ ยังกลับมาก่อคลื่นลมไม่หยุด แถมที่เลวร้ายที่สุดคือ ทำให้ลูกชายของตนหลงใหลถึงขั้นคลุ้มคลั่ง ลืมสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อผู้หญิงคนเดียว!

เหลียงฮูหยินทั้งเจ็บใจทั้งโกรธจัด ฮึดฮัดอย่างเดือดดาล ฟาดมือลงบนโต๊ะน้ำชาเสียงดัง เพี๊ยะ!

นายท่านใหญ่เหลียงปรายตามองภรรยาด้วยสายตาเย็นชา ก่อนหัวเราะหยัน “แม่ที่ใจอ่อน ก็ทำลูกเสียคน! ข้าว่าไม่ต้องพูดแล้วกระมัง ที่เจ้าไว้ชีวิตนาง ก็เพราะกลัวว่าลูกชายเจ้าจะเสียใจใช่หรือไม่? กลัวว่าเขาจะกลับมาแล้วทุกข์ใจ…เจ้าจึงลังเลไม่ลงมือ! แล้วดูผลลัพธ์สิ—ฮึ!”

ถ้อยคำเพียงไม่กี่ประโยคของเขากระแทกใจเข้าเป้า ทำให้เหลียงฮูหยินยิ่งเจ็บใจนัก นางทั้งโกรธทั้งอับอาย ทุบโต๊ะซ้ำด้วยความแค้น “ข้าผิดพลาดไปแล้วครั้งหนึ่ง จะไม่มีครั้งที่สองอีกเด็ดขาด!”

“ตอนนี้หรือ?” ท่านเจ้าตระกูลใหญ่แค่นหัวเราะเยาะ “เจ้าคิดว่าเจ้าจะยังทำอะไรนางได้อีก? สายไปแล้ว! บัดนี้นางเป็นถึงฮูหยินของใต้เท้าผู้ว่าการมณฑล มีทหารองครักษ์คอยคุ้มกันไปไหนมาไหน เจ้าห้ามบุ่มบ่ามเด็ดขาด! อย่าเอาเรื่องมาใส่ตระกูลเหลียง! ตอนนี้…ยังไม่ใช่เวลาที่ตระกูลเราจะออกหน้า!”

เหลียงฮูหยินคิดหนักในใจ พึมพำเบา ๆ แล้วจึงแค่นเสียงฮึออกมาอย่างไม่ใส่ใจนักว่า “วางใจได้ ข้าก็ไม่โง่อีกต่อไป เจ้าคิดว่าข้าเป็นหญิงตระกูลเติ้งคนนั้นไม่ดีรึ? ถ้าข้าจะทำ ข้าจะไม่ให้ผู้ใดสงสัยมาถึงตัวข้าเองเด็ดขาด…”

หากผู้ใดจับจ้องมาที่นาง ไม่ต้องพูดถึงใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลคงไม่ยอมปล่อยแล้วจะตามชำระตระกูลเหลียงไม่เลี้ยง ยิ่งลูกชายตนซึ่งตอนนี้ตกหลุมรักไม่ลืมหูลืมตาก็คงจะตีตัวออกห่างชิงชังตนไปตลอดชีวิต

นางไม่ยอมให้เลือดเนื้อของตนจงรักแค้นตนชั่วชีวิต!

“ตระกูลเติ้ง…” เหลียงฮูหยินพร่ำพึมพำ ดวงตาค่อย ๆ สว่างวาบขึ้น คราหนึ่งก็เย้ยหยันว่า “ก็ต้องเป็นตระกูลเติ้งนั่นแหละ ขณะนี้ผู้ที่แค้นผู้ว่าการมณฑลนักหนา ไม่มีใครเกินตระกูลเติ้ง โดยเฉพาะนาง—คุณหนูสามของตระกูลเติ้ง นางใคร่จักได้ใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลเป็นสามีอยู่แล้ว เจ้าเห็นหรือไม่ หากมีโอกาสให้หล่อนจัดการฮูหยินของผู้ว่าการมณฑล นางจะยอมปล่อยโอกาสทองเช่นนี้หรือ?”

หญิงที่ถูกความรักกลืนกิน เมื่อคลุ้มคลั่งขึ้นมา ก็ยากที่ใครจะห้ามได้ แม้แต่เซียนยังขวางไม่อยู่!

นายท่านใหญ่เหลียงดวงตาเบิกวับขึ้นบ้าง ก่อนขมวดคิ้วเปรยว่า “แต่ว่า—เจ้ามั่นใจหรือ? เรื่องนี้ต้องระวัง อย่าให้เหลือร่องรอยเป็นอันขาด!”

เหลียงฮูหยินยิ้มเย็นตอบว่า “ร่องรอยไม่มีเลยเป็นไปไม่ได้หรอก แบบนั้นอาจยิ่งหลอกไม่ผ่านตาใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลที่เฉียบแหลม! ยิ่งดีด้วยซ้ำ จะถือโอกาสนี้กำจัดพวกที่ขัดตาขัดใจให้สิ้นซาก!”

เหลียงฮูหยินดวงตาหนักอึ้ง เย้ยหยันว่า “ลูก ๆ ทั้งสองก็ตัวยาวแล้ว ข้าก็นึกว่าสามารถวางมือได้ ไม่ต้องคอยกังวลอีก ทว่าไม่นึกเลย! ลูกก็ยังคงเป็นลูก ไม่ว่าโตเท่าใดก็ย่อมทำเรื่องโง่ ๆ ได้เสมอ! อวี้อี๋เหนียงในเรือนของลูกคนรองนั่น นางไม่ทำงานการอันใดเอาแต่ชอบยุแหย่ก่อเรื่อง หากไม่ใช่เพราะนาง เรื่องคงไม่บานปลายถึงเพียงนี้! ยิ่งลูกคนรองโง่เง่าเหมือนกันกับพี่ เห็นนางตัวนิดก็คลั่งไคล้ได้!”

นายท่านใหญ่เหลียงย่นคิ้วอย่างไม่พอใจว่า “ถ้ามีคนชอบก่อเรื่องทำไมเจ้าจึงไม่จัดการเสียแต่ก่อน จะมาปล่อยให้มาถึงวันนี้ได้อย่างไร! ตระกูลเหลียงเราเป็นบ้านใหญ่ ถ้าให้คนต่ำช้าพวกนั้นมาทำให้เสียหน้า คนฟังก็จะหัวเราะเยาะเอา!”

เหลียงฮูหยินยิ้มตอบ “ท่านอย่าเป็นห่วง ข้ามีแผนอยู่ในใจแล้ว! อีกไม่นานก็ถึงวันตวนอู่เทศกาลแข่งขันเรือมังกรประจำปีของเมืองหนานไห่ งานนั้นทุกคนต้องไป ทั้งใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลและฮูหยินของเขาด้วย คนนับหมื่นตาพรายพลุกพล่านในวันนั้น เป็นจังหวะลงมือตาที่ดีที่สุด…”

นายท่านใหญ่เหลียงปรายตามองภรรยา ช้า ๆ พยักหน้าแล้วไม่ถามต่อ เพราะเขาไม่ใคร่สนใจเรื่องสตรี และอีกทั้ง เมื่อภรรยาผู้ครองเรือนลงมือ เขาก็ยังอ่อนใจ

เหลียงฮูหยินวางแผนต่อ ในระหว่างนี้นางยังต้องเตรียมไปพูดกับลูกคนโตเรื่องการจัดหาคู่แต่งภรรยาใหม่ให้เรียบร้อยเสียก่อน

ในวันถัดมา เหลียงฮูหยินเรียกเหลียงจิ้นมาพบ

เหลียงจิ้นอารมณ์ขุ่นมัวอย่างถึงที่สุด หากไม่ใช่เพราะหมอมอคนสนิทของมารดาเซ้าซี้ไม่หยุด คะยั้นคะยอให้เขามา เขาก็ไม่มีทางยอมมาเด็ดขาด!

เมื่อวานนั้นเป็นโอกาสทองโดยแท้ เขาหวังจะอาศัยความประมาทเผลอไผลเป็นทีเผลอเพื่อสังหาร แต่ใครจะคิดว่า...สุดท้ายเขากลับเป็นฝ่ายถูกเล่นทีเผลอเสียเอง!

เมื่อได้เห็นเงาร่างงดงามบนหลังม้าในชุดเขียวอ่อนสายตานั้น เขาก็ไม่อาจลงมือได้ลงคอ!

ชั่วขณะนั้น เขากลับลังเล เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้จักคำว่า “หวาดกลัว” กลัวว่าจะทำให้นางบาดเจ็บ! ทั้งที่ความจริง หากควบคุมแผนให้ดี ก็สามารถมั่นใจได้ว่านางจะไม่เป็นอันตราย ทว่าเขากลับไม่กล้าสั่งการลงไป

แต่ถ้า... ถ้าโชคร้ายเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมาจริง ๆ ล่ะ?

ถ้าทำร้ายนาง หรือหนักกว่านั้นถึงขั้นพรากชีวิตนางไป—บนโลกนี้เขาจะหาหญิงใดที่ถูกใจ ต้องตาต้องใจเขาได้อีกเล่า?

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงกลายเป็นตัวตลก กลับมามือเปล่าอย่างน่าอัปยศ! จวบจนตอนนี้ เขายังขุ่นเคืองใจถึงขีดสุด!

โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงหญิงน่าตายคนนั้น—หญิงชั่วไร้หัวใจไร้คุณธรรม—ที่กล้าทำเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น แถมยังยิ้มแย้มพูดคุยกับเจ้าแซ่หลี่อย่างใกล้ชิดสนิทสนม ราวกับเขาไม่ได้เป็นคนที่เพิ่งไว้ชีวิตให้นางรอดตายมาได้ หัวใจของเหลียงจิ้นยิ่งพลุ่งพล่านไม่พอใจเข้าไปใหญ่!

เมื่อเหลียงฮูหยินเห็นลูกชายสีหน้าซึมเซา ห่อเหี่ยวไร้เรี่ยวแรง ก็นึกได้ทันทีว่าต้องเป็นเพราะ “เหลียนฟางโจว” นั่นเอง อารมณ์ที่เพิ่งคลายลงก็เดือดขึ้นมาอีกครั้ง นางสูดลมหายใจสงบใจไว้ก่อนจะยิ้มแย้มกล่าวว่า “ได้ยินว่าเมื่อวานเจ้าต้องเหนื่อยเปล่า? ไม่สำเร็จก็ไม่เห็นเป็นไร ขอเพียงสองคนนั้นยังอยู่ในมณฑลหนานไห่ ต่อไปยังมีโอกาสอีกมาก!”

แต่เหลียงจิ้นกลับไม่อยากฟังคำปลอบใจของมารดาเลย เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ว่า “ท่านแม่เรียกข้ามามีเรื่องอะไรหรือไม่?”

เหลียงฮูหยินถึงกับชะงักไปชั่วครู่ เดิมทีก็ไม่ได้ตั้งใจจะพร่ำพูดมากนัก แต่พอเห็นท่าทีของลูกชายเช่นนี้ ก็ยิ่งขัดใจ นางเลิกคิ้วระบายยิ้มเย็นชา “ทำไมหรือ? หรือเจ้ารำคาญแม่เจ้าขึ้นมาแล้ว?”

“ท่านแม่!” เหลียงจิ้นรู้สึกงุนงงกับท่าทีของมารดาที่เปลี่ยนไปกะทันหัน ทั้งยังรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจนัก จึงกล่าวอย่างไม่อดทนว่า “ตกลงท่านมีเรื่องอะไรจะพูด ก็พูดมาตรง ๆ เถอะ”

เหลียงฮูหยินโดนลูกย้อนจนหมดคำ เลยถอดสีหน้าเคร่งขรึมลง ว่ากล่าวขึ้นเสียงเข้ม “ลูกโตแล้วก็ไม่เห็นหัวแม่จริง ๆ ด้วย! ข้าชักจะน่ารำคาญแล้วใช่หรือไม่! งั้นข้าจะพูดตรง ๆ เลย—ภรรยาเจ้าเสียไปนานแล้ว เจ้าก็ไม่คิดจะหาภรรยาใหม่อีก ต่อไปมันจะดูไม่เหมาะสม ทั้งเรือนก็ไม่มีผู้ใดดูแล ไหนจะลูกชายลูกสาวของเจ้าที่ยังเล็กอีก—เพราะฉะนั้น…”

“ท่านแม่!” เหลียงจิ้นรีบขัดขึ้นทันควัน สีหน้าเย็นชาไม่เปลี่ยน คล้ายกับครั้งก่อนไม่มีผิด พลางปฏิเสธอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ข้าเคยบอกท่านแล้วมิใช่หรือ ว่าตอนนี้ข้าไม่คิดจะแต่งงาน!”

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1273 โทสะของฮูหยินนายท่านใหญ่ตระกูลเหลียง

 

บทที่ 1273 โทสะของฮูหยินนายท่านใหญ่ตระกูลเหลียง

เหล่าบริวารล้วนเห็นจนชินตา จึงหามีผู้ใดเอ่ยขัดขวางไม่ ครั้นเตรียมการพรักพร้อม ขบวนแถวก็มุ่งทะยานสู่หมู่บ้านปาเจียวโดยพลัน

เหตุภัยพิบัติร้ายแรงกว่าที่ทางการแจ้งไว้นัก เคราะห์ดีที่เหลียนฟางโจวร่วมเดินทางไปด้วย การจัดการของหลี่ฟู่จึงไร้ช่องโหว่ มวลชนรุมล้อมจัดการงานจนจวบจวนสิ้นแสงตะวันจึงแยกย้าย

หลี่ฟู่ยังสั่งการให้ผู้นำสารแยกย้ายไปแจ้งเตือนหมู่บ้านแถบขุนเขาอื่นมิให้ประมาท เมื่อกลับถึงเมือง ทุกคนต่างเปรอะเปื้อนดินโคลนและอ่อนล้า จึงแยกย้ายกลับเคหาสน์ของตน หลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวก็กลับสู่หลังบ้านเช่นกัน

ทว่าทั้งคู่หาได้ล่วงรู้ไม่ว่า... การเดินทางในครั้งนี้ได้ก้าวข้ามผ่านพายุร้ายที่ซุ่มซ่อนอยู่อย่างหวุดหวิด!

นับแต่เหลียงจิ้นทราบข่าวว่าหลี่ฟู่สั่งการเรื่องภัยน้ำหลาก ดินถล่ม เขาก็ลอบเล็งเห็นโอกาสร้าย จึงส่งสายลับคอยจับตาความเคลื่อนไหวของที่ว่าการอย่างไม่ลดละ

ครั้นได้รับแจ้งว่าหลี่ฟู่จะรุดไปตรวจสอบเหตุที่หมู่บ้านปาเจียวด้วยตนเอง จิตสังหารของเขาก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

เหลียงจิ้นผู้นี้ทำตัวเหนือฟ้าไม่เกรงกลัวดิน เมื่อคิดการใหญ่ก็ลงมือทันควัน! หากหลี่ฟู่ต้องจบสิ้นชีพวายภายใต้กองหินถล่ม ย่อมถูกจัดว่าเป็นเพียงอุบัติเหตุจากฟากฟ้า ใครเล่าจะหาหลักฐานเอาผิดเขาได้?

นายท่านใหญ่เหลียงเองก็หลับตาข้างหนึ่ง มิได้ห้ามปราม ด้วยหวังใจว่าบุตรชายผู้รวดเร็วเด็ดขาดอาจกู้ชื่อตระกูลได้สำเร็จ หากหลี่ฟู่สิ้นชีพ ขุนนางในหนานไห่ย่อมแตกกระจายดั่งทรายกองเดียว เมื่อนั้นตระกูลเหลียงจะชิงทรัพย์สินการค้าของเหลียนฟางโจวมารวบไว้ในมือ เพิ่มพูนอำนาจจนยากจะสั่นคลอน

ยามนั้น ตระกูลเติ้งก็บอบช้ำ ตระกูลฝูก็เปลี่ยนขั้วจนรากฐานสั่นคลอน ตระกูลเยว่เจิ้งก็นิ่งเฉย หนานไห่แห่งนี้ย่อมเป็นของตระกูลเหลียงเพียงผู้เดียว!

ทว่าบุตรชายที่ยกพลไปอย่างเกรียงไกร กลับถอยทัพกลับมาอย่างเงียบเชียบราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

หามีผู้ใดปลิดชีพสำเร็จไม่!

นายท่านใหญ่เหลียงมิได้ประหลาดใจนัก ด้วยเคยประมือกับหลี่ฟู่มาหลายคราแต่ก็หาได้เพลี่ยงพล้ำง่ายดายเพียงนั้น หากตายไปง่ายๆ สิถึงจะน่าแปลกใจ

แต่เมื่อตกค่ำ นายหญิงใหญ่กลับพกพาโทสะมารายงานว่า บุตรชายที่เตรียมการอย่างว่องไวกลับมิได้ลงมือแม้เพียงปลายนิ้ว เหตุเพราะ... ฮูหยินผู้ว่าการมณฑลร่วมทางไปด้วย!

นายท่านใหญ่ยังมิแจ้งใจในนัยแฝง จึงตอบไปอย่างเฉยเมย "ไม่ลงมือก็ช่างเถิด ครานี้เตรียมการเร่งร้อน โอกาสชนะก็น้อย มิลงมือย่อมดีกว่าแหวกหญ้าให้งูตื่น"

นายหญิงใหญ่เหลียงแค่นเสียงอย่างแค้นเคือง "ท่านฟังข้าให้ดี! ที่บุตรชายท่านมิลงมือ หาใช่เพราะเกรงงูจะตื่น หรือไร้โอกาสรุกฆาต ทว่าเขา... ห่วงอาลัยในตัวเมียของเจ้าขุนนางนั่นจนมิกล้าลงมือต่างหาก!"

"แล้วอย่างไรเล่า?" นายท่านใหญ่เหลียงยังคงมิแจ้งใจในเจตนาของภรรยา เขาปรายตามองสตรีเบื้องหน้าที่กำลังขัดเคืองจนแทบคลั่งพลางเอ่ยอย่างกังขา "นั่นย่อมแสดงว่าแผนการไม่รอบคอบ ในเมื่อเขามิลงมือ ย่อมต้องมีเหตุผลอันสมควร... ช้าก่อน! เจ้าจะบอกว่า เพราะฮูหยินผู้ว่าการมณฑลร่วมทางไปด้วย เขาจึงระงับมืออย่างนั้นรึ?"

"ในที่สุดท่านก็ตาสว่างเสียที! ช่างยากเย็นเข็ญใจนัก!" ฮูหยินใหญ่เหลียงแค่นยิ้มเย็น

นายท่านใหญ่ขมวดคิ้วมุ่น "ฮูหยินหลี่น่ะรึ? ช่วงนี้ได้ยินว่านางแย่งชิงการค้ากับตระกูลเติ้งเสียจนดุเดือดเลือดพล่าน นายท่านเติ้งผู้จองหองพองขนยังต้องปราชัยยับเยินคามือนาง อีกทั้งสตรีผู้นี้ยังเชี่ยวชาญเชิงพิษ อาจิ้นมิลงมือย่อมต้องมีแผนการของเขา!"

"ท่าน!" ฮูหยินนายท่านใหญ่รู้สึกจุกแน่นที่ทรวงอก แทบจะวูบดับไปต่อหน้าสามี

นางตบโต๊ะน้ำชาเสียงดังปัง พลางตวาด "ท่านมีสมองไว้คั่นหูหรืออย่างไร? ข้าแจ้งแถลงไขถึงเพียงนี้ท่านยังมิกระจ่าง! เช่นนั้นข้าจะพูดให้ชัด... บุตรชายของท่านน่ะ 'ต้องตา' เมียของผู้ว่าการหลี่เข้าแล้ว! เขากลัวว่าหากลงมือไปจะทำให้นางต้องพลอยบาดเจ็บ จึงหักใจทำร้ายนางมิลง!"

วาจานี้ประหนึ่งนิทานเพ้อเจ้อสำหรับนายท่านใหญ่เหลียง จนเขาแทบไม่เชื่อหูตนเอง!

เขานิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะทวนถามซ้ำอีกคราเพื่อให้แน่ใจว่าตนมิได้หูฝาดไป จากนั้นจึงหัวเราะมิได้ร้องไห้มิออก "พวกเจ้าสตรีคิดอ่านสิ่งใดกัน? เรื่องนี้ช่างพิสดารเกินจริงไปแล้ว! อาจิ้นกับฮูหยินหลี่น่ะรึ? ล้อข้าเล่นหรืออย่างไร ทั่วทั้งหนานไห่ใครบ้างมิรู้ว่าผู้ว่าการมณฑลคนใหม่กับภรรยานั้นรักใคร่กลมเกลียวกันยิ่งนัก!"

"ท่านกล่าวได้ถูกต้อง!" ฮูหยินนายท่านใหญ่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความขัดใจ "เพราะเหตุนี้ข้าจึงบอกว่าบุตรท่านน่ะผีเข้าสิงไปแล้ว! ผัวเมียเขารักกันปานนั้น... หึ นางไม่แม้แต่จะชายตามองเขาด้วยซ้ำ ทว่าเขากลับรนหาที่ตาย ไม่ยอมตัดใจเสียที!"

สีหน้าของนายท่านใหญ่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เขาจ้องหน้าภรรยาอยู่อึดใจจึงเอ่ยเสียงต่ำ "จะล้อเล่นก็ให้มีขอบเขต! วาจามิควรกล่าวอย่าพ่นออกมาส่งเด็ดขาด มิใช่เพื่อใคร แต่เพื่อตัวบุตรชายของเจ้าเอง!"

"ท่านคิดว่าข้าอยากเอ่ยนักหรือ? ข้าล่ะอยากให้ตนเองเข้าใจผิดเสียยิ่งกว่าสิ่งใด!" นางค้อนขวับพร้อมถอนใจ "มาถึงขั้นนี้ข้าก็คร้านจะปิดบังท่านแล้ว ท่านคงยังมิรู้กระมัง? ยามที่บุตรชายท่านพาแม่นางผู้หนึ่งกลับมาจากถงหลิง... หึ แม่นางผู้นั้นหาใช่ใครอื่นไม่ แต่คือฮูหยินผู้ว่าการมณฑลผู้นี้แหละ! ข่าวลือที่หนาหูเมื่อคราวนั้น หาใช่เรื่องโคมลอยไม่!"

"เจ้าว่ากระไร!" นายท่านใหญ่ตระหนกจนหน้าถอดสี

ด้วยเรื่องหลังบ้านเขามิเคยแยแส เพราะเชื่อมือภรรยาที่จัดการทุกสิ่งได้เบ็ดเสร็จ บุตรชายจะสำมะเลเทเมาหรือมักมากในกามไปบ้างก็นับเป็นวิสัยบุรุษ เขาจึงเพียงแต่ฟังผ่านหูเมื่อคราวที่บุตรชายคนโตพาอนุภรรยากลับมา และมิเคยใส่ใจใยดีว่านางเป็นใครมาจากไหน

ฮูหยินนายท่านใหญ่ลอบทอดถอนใจ ก่อนจะเริ่มร่ายเรียงเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบ รวมถึงเหตุเพลิงไหม้ที่หอพระ ซึ่งคราวนั้นนางอ้างว่าเป็นเพียงอุบัติเหตุ

ใครจะคาดคิดว่าเบื้องหลังจะมีเล่ห์กลซ่อนเงื่อนถึงเพียงนี้!

นายท่านใหญ่เหลียงถึงกับกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ "เจ้าช่างเขลาเบาปัญญาเหลือเกิน! มิคิดเลยว่าคุมบ้านมาหลายปี แก่ตัวลงกลับกลายเป็นคนโลเลเสียได้! ในเมื่อยามนั้นสงสัยในฐานะนาง เหตุใดจึงมิสั่งฆ่าทิ้งเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว!"

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1272 บรรลุจุดมุ่งหมาย

 

บทที่ 1272 บรรลุจุดมุ่งหมาย

เขายังกล่าวทิ้งท้ายด้วยความเสียดายอย่างสุดซึ้งว่า... หากนายท่านเติ้งมาเร็วกว่านี้สักก้าวก็คงดี!

วาจานี้ทำให้นายท่านเติ้งถึงกับหมดความมานะ จะโกรธก็โกรธไม่ออก

อย่างไรก็ตาม ฝูลี่รับปากว่าจะช่วยเจรจาให้ฮูหยินหลี่ยอมถอยก้าวหนึ่ง มิให้ถึงขั้นกลืนกินส่วนแบ่งการค้ากึ่งหนึ่งของตระกูลฝูไปเสียหมด ทั้งยังยิ้มกล่าวว่าในเมืองเฉวียนโจวยังมีพ่อค้าอีกมาก เขาจะส่งพรรคพวกที่ช่ำชองสถานการณ์ร่วมติดตามนายท่านเติ้งไปเจรจากับเจ้าอื่น เพื่อชดเชยผลประโยชน์ที่สูญเสียไป

เมื่อเห็นอีกฝ่ายผ่อนปรนให้ถึงเพียงนี้ นายท่านเติ้งจะยังเรียกร้องสิ่งใดได้อีก? แม้ในใจจะยังมีรอยร้าวทว่าก็ได้แต่พยักหน้าตอบรับไปแกนๆ

หลังพักผ่อนชั่วครู่ คนทั้งสี่ก็กลับมาล้อมวงเจรจากันใหม่

ประหนึ่งว่าซินสือซานเหนียงได้เกลี้ยกล่อมเหลียนฟางโจวมาแล้วชั้นหนึ่ง เมื่อพบกันอีกครา ท่าทีของเหลียนฟางโจวจึงมิได้แข็งกร้าวเท่าคราแรก

ในที่สุด หลังผ่านการลับฝีปากและต่อรองกันอย่างดุเดือด เหลียนฟางโจวก็ยอมรับข้อเสนอ ลดส่วนแบ่งที่ต้องการจากกึ่งหนึ่งเหลือเพียงสามส่วน

ความจริงนายท่านเติ้งยังมิตระการใจนัก ด้วยตระกูลเติ้งกับตระกูลฝูนั้นมีมิตรภาพเก่าแก่กันมานับสิบปี!

การค้าที่เคยรุ่งเรืองกลับถูกคนมาชิงตัดแบ่งชิ้นเนื้อไปกองโตเช่นนี้ เป็นใครย่อมต้องเจ็บกระดองใจเป็นธรรมดา!

แต่เมื่อเห็นใบหน้าอันแปลกหน้าของฝูลี่ นายท่านเติ้งก็คร้านจะอาละวาด ได้แต่ปลอบใจตนเองว่า... เท่านี้ก็นับว่าโชคดีถมไปแล้ว!

เพื่อมิให้เรื่องราวบานปลายตามมาภายหลัง ทุกฝ่ายจึงตกลงลงนามในสัญญา ณ ที่แห่งนั้นทันที

เหลียนฟางโจวถือครองสามส่วน ตระกูลเติ้งสี่ส่วน อีกสามส่วนที่เหลือแบ่งให้ตระกูลเล่อเจิ้งและตระกูลเหลียงตระกูลละหนึ่งส่วน ส่วนที่เหลืออีกหนึ่งส่วนกระจายไปตามตระกูลเล็กๆ อื่นๆ

แท้จริงแล้วส่วนแบ่งของผู้อื่นหาได้ขยับเขยื้อนไม่ มีเพียงเหลียนฟางโจวที่เฉือนเนื้อไปจากตระกูลเติ้งโดยตรงถึงกึ่งหนึ่ง!

นายท่านเติ้งนึกแค้นใจจนอกแทบระเบิด พลางคาดโทษในใจ: ฝากไว้ก่อนเถิด!

ฝูลี่เอ่ยปากชวนทั้งสองพักค้างอ้างแรมที่คฤหาสน์ตระกูลฝูเพื่อทำหน้าที่เจ้าบ้าน ทั้งยังบอกว่าอีกสองวันตนจะเดินทางไปยังเมืองหนานไห่เพื่อเยี่ยมเยียนท่านผู้ว่าการมณฑลและขุนนางอีกสองท่าน รวมถึงจะไปเยือนตระกูลเหลียงและตระกูลเล่อเจิ้งด้วย หากเดินทางกลับพร้อมกันย่อมดียิ่ง

เหลียนฟางโจวเป็นสตรี ต่อให้เป็นเรื่องการค้า แต่ในเมื่อมิได้สนิทชิดเชื้อย่อมไม่อาจพักแรมในจวนผู้อื่น หรือร่วมทางกลับไปพร้อมกันได้

นางจึงแย้มยิ้มพลางกล่าวปฏิเสธด้วยไมตรี

นายท่านเติ้งฉุกคิดได้ว่านี่เป็นโอกาสทองที่จะผูกสัมพันธ์กับประมุขคนใหม่ จึงตอบรับด้วยความยินดี ทั้งยังเชิญฝูลี่ว่าเมื่อถึงหนานไห่ให้ไปพักที่บ้านตน

แม้จวนเก่าตระกูลเติ้งมิได้อยู่ในหนานไห่ แต่ตั้งแต่เสียเปรียบเหลียนฟางโจวครั้งแล้วครั้งเล่า นายท่านเติ้งก็มิกล้าห่างจากเมืองหนานไห่อีกเลย!

ใครจะรู้ว่าฮูหยินผู้ว่าการมณฑลผู้คาดเดาไม่ได้คนนี้ ภายใต้การหนุนหลังของสามีที่ดูจะ "พึ่งพาไม่ได้" ยิ่งกว่า จะก่อเรื่องพิสดารอันใดขึ้นมาอีก?

วันต่อมา เหลียนฟางโจวก็พาซวี่เอ๋อร์ออกเดินทางกลับหนานไห่ เมื่อสามีภรรยาและพ่อแม่ลูกได้พบนหน้ากัน ความสุขสันต์แห่งครอบครัวย่อมอวลล้น

ทางด้านตระกูลเติ้งนั้นเรียกได้ว่าถูกเหลียนฟางโจวจูงจมูกโดยสมบูรณ์ ต่อให้นายท่านเติ้งจะฉลาดหลักแหลมเพียงใด ตราบเท่าที่เขายังมีใจริษยา ไม่ยินยอม และกระหายที่จะทวงคืนจากเหลียนฟางโจว เขาก็จะติดกับดักนางอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ตระกูลเติ้งคงถูกนางปั่นป่วนจนสิ้นฤทธิ์เข้าสักวัน!

จากสถานการณ์ปัจจุบัน นายท่านเติ้งถลำลึกไปไม่น้อยแล้ว หลี่ฟู่เองก็มีความเชื่อมั่นในฝีมือภรรยาตนอย่างยิ่ง

ส่วนตระกูลฝูนั้น แท้จริงก็คือคนของตนเองที่ควบคุมไว้เบ็ดเสร็จ ย่อมไร้กังวล

ตระกูลเล่อเจิ้งยึดถือวิถีทางสายกลาง วาจาและการกระทำระมัดระวังรอบคอบ ตราบที่สถานการณ์ยังไม่แจ่มชัดย่อมไม่เลือกข้าง และเมื่อใดที่สถานการณ์ชัดเจนแล้ว การเลือกข้างของพวกเขาก็คงไม่อาจสร้างคลื่นลมใดๆ ได้อีก จึงพักไว้ก่อนได้

จะมีก็แต่ตระกูลเหลียง... ที่ส่งคนมาลอบสังหารเป้าหมายถึงสองครา แม้หลังจากนั้นจะเงียบสงบไร้ร่องรอย แต่หลี่ฟู่มิกล้าชะล่าใจ กลับยิ่งรู้สึกกระวนกระวายใจมากขึ้นทุกที

พวกไล่จื่อและพรรคพวก แม้จะติดต่อกลับมาได้แล้ว ทว่าการจะสืบเสาะหาที่ตั้งของเหมืองเหล็กและเหมืองทองของตระกูลเหลียงนั้นกลับมิใช่เรื่องง่ายดาย หากเพียงระบุตำแหน่งทั้งสามแห่งนี้ได้เมื่อใด แล้วกรีธาทัพเข้ากวาดล้างให้สิ้นซาก เมื่อนั้นตระกูลเหลียงย่อมถึงกาลอวสาน!

"ช่างรวดเร็วนัก! พวกเราฉลองปีใหม่ในเมืองหนานไห่จนล่วงเลยมาครึ่งปีแล้วหรือนี่" หลี่ฟู่ทอดถอนใจแผ่วเบา

เหลียนฟางโจวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าไปคล้องแขนและเอนกายพิงเขา พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ท่านพี่กำลังคิดคำนึงถึงองค์รัชทายาทอยู่หรือ?"

ความคิดถึงรัชทายาท ย่อมหมายถึงความกังวลในอาการประชวร

หลี่ฟู่ก้มหน้ายิ้มให้นาง พลางดึงแขนออกเพื่อโอบไหล่นางไว้แล้วบีบเบาๆ "หามีสิ่งใดรอดพ้นสายตาของน้องหญิงไปได้ไม่! เวลาล่วงเลยมาครึ่งปีแล้ว ทว่าข่าวคราวของ 'หญ้าชำระไขกระดูก' กลับยังมืดแปดด้าน ข้าไหนเลยจะไม่ร้อนใจ? ไม่รู้ว่าป่านนี้องค์รัชทายาทจะเป็นอย่างไรบ้าง... เฮ้อ!"

เหลียนฟางโจวยิ้มกล่าว "ลั่วเอ๋อร์ก็อยู่ที่เมืองหลวงมิใช่หรือ? หากนางไม่อยู่ พี่ใหญ่เซวย่อมต้องกลับไปแล้ว มีพวกเขาสองคนอยู่ ท่านยังกังวลสิ่งใด? หากทางโน้นเกิดเหตุแปรผันย่อมต้องมีข่าวส่งมาถึงเราแน่ ยามนี้พวกเราเพียงมุ่งมั่นทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุดก็พอ เรื่องบางอย่างมิได้อยู่ในกำมือเรา ต่อให้ร้อนรุ่มไปก็หาประโยชน์อันใดได้ไม่"

หลี่ฟู่หัวเราะ "น้องหญิงกล่าวได้ถูกต้อง! เป็นข้าที่วู่วามไปเอง เรื่องนี้สำคัญยิ่งยวด หากยังมิอาจสะสางให้ลุล่วง ใจข้าย่อมมิอาจสงบนิ่งได้เลย!"

เหลียนฟางโจวแค่นเสียงหึพลางยิ้ม "หญ้าชำระไขกระดูกนั้นหาพบนยาก ทว่าข้าไม่เชื่อหรอกว่าเหมืองเหล็กสองแห่งกับเหมืองทองอีกแห่งที่กว้างขวางปานนั้นจะหาไม่พบ! ขอเพียงค้นหาจนเจอและโค่นตระกูลเหลียงลงได้ เมื่อนั้นทั่วทั้งมณฑลหนานไห่ย่อมอยู่ในอำนาจของท่านพี่ ถึงคราวนั้นค่อยระดมคนออกค้นหาหญ้าตัวยาก็ยังไม่สาย!"

"จริงแท้แน่นอน!" หลี่ฟู่บังเกิดความฮึกเหิมขึ้นในอก เขาโอบกอดเหลียนฟางโจวพลางหัวเราะ "น้องหญิงของข้ากล่าวได้ประเสริฐ! สถานที่ใหญ่โตปานนั้น ไฉนเลยจะกังวลว่าจะหาไม่พบ!"

ดูท่าเขาต้องเปลี่ยนกลยุทธ์เสียใหม่ ด้านหนึ่งส่งคนสนิทลอบสืบอย่างลับๆ อีกด้านต้องหาทางให้พวกไล่จื่อสร้างผลงานให้ตระกูลเหลียง เพื่อให้ได้รับความไว้วางใจและเข้าถึงความลับขั้นยอดของขุมกำลังตระกูลเหลียงให้ได้...

ย่างเข้าสู่กลางเดือนสี่ มณฑลหนานไห่ก็เข้าสู่ฤดูฝนอันยาวนาน

บรรยากาศเช่นนี้ช่างน่ารำคาญใจนัก ฝนเดี๋ยวตกเดี๋ยวหยุด พลันใหญ่พลันน้อย ตกต่อเนื่องไม่ลืมหูลืมตาหลายวันติดต่อกัน ช่างต่างจากฝนทางเหนือที่ตกหนักรุนแรงทว่าเมื่อหยุดแล้วฟ้าจะใสสะอาด

ทุกหย่อมหญ้าเปียกชื้นและปกคลุมด้วยไอหมอก แม้แต่ในเรือนก็อับชื้นจนรู้สึกเหนียวเหนอะหนะไปทั้งตัว ชวนให้ลำบากยิ่งนัก!

หลี่ฟู่ได้ออกจดหมายแจ้งไปยังทุกอำเภอ กำชับให้ขุนนางท้องถิ่นเร่งระบายน้ำในลำคลอง เฝ้าระวังระดับน้ำ และระวังเหตุหินถล่ม ดินโคลนถล่ม รวมถึงเตรียมการกู้ภัยหากเกิดภัยพิบัติ

วันหนึ่ง ที่ว่าการได้รับแจ้งเหตุว่า ณ หมู่บ้านปาเจียว ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหนานไห่ไปยี่สิบลี้ เกิดเหตุดินถล่มทับบ้านเรือนราษฎรเสียหายกว่ายี่สิบหลังคาเรือน

เมื่อเหตุเกิดใกล้เมืองเช่นนี้ ในฐานะผู้ว่าการมณฑลหนานไห่ หลี่ฟู่ย่อมต้องรุดไปตรวจตราและช่วยเหลือชาวบ้านด้วยตนเอง

หลี่ฟู่มิลำพองใจ รีบสั่งการให้เสมียนเตรียมเสบียง เสื้อผ้า และยาสมุนไพร พร้อมทั้งเชิญท่านหมอเพื่อออกเดินทางในทันที

เหลียนฟางโจวเกรงว่าหลี่ฟู่จะจัดการเรื่องหยุมหยิมได้ไม่รอบคอบ—ด้วยเรื่องงานธุรการทั่วไปนั้นความสามารถของสามีนางช่างน่ากังวลยิ่ง—นางจึงตัดสินใจร่วมเดินทางไปกับเขาด้วย