จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1423 ยาถอนพิษ

 

บทที่ 1423 ยาถอนพิษ

"ช่วยข้าดูนางไว้! อย่าให้นางหนีไปได้!" เมื่อเห็นสภาพเสื้อผ้าที่ฉีกขาดและมวยผมที่หลุดลุ่ยของโจวเชี่ยน ประกอบกับปฏิกิริยาในร่างกายตนเอง หากหลี่ฟู่ยังเดาไม่ออกว่าเกิดอะไรขึ้นเขาก็คงโง่เต็มที!

เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันถลึงตาใส่โจวเชี่ยนแวบหนึ่ง ก่อนจะฝืนพยุงกายหวังจะไปหาน้ำเย็นมาล้างหน้าเรียกสติ

ม่อเว่ยมองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง เขาเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ "ท่านคิดจะไปแช่น้ำเย็นหรือ? ไร้ประโยชน์น่ะ ข้าแนะนำว่าอย่าเสียแรงเปล่าเลย อดทนต่ออีกสักเค่อสองเค่อก็น่าจะทุเลาลงเอง! อีกอย่าง จะให้ข้าอยู่กับท่านหญิงผู้นี้ตามลำพังในห้องน่ะหรือ? ข้าไม่เอาด้วยหรอก ใครจะรู้ว่าถึงตอนนั้นนางจะสาดน้ำครำใส่ข้าหาว่าข้าล่วงเกินนางหรือไม่"

โจวเชี่ยนเห็นชายทั้งสองพูดคุยกันประหนึ่งนางไม่มีตัวตน มิได้เห็นนางอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย ทั้งโกรธ ทั้งอาย ทั้งแค้นใจจนแทบกระอัก จะหนีก็มิกล้า ได้แต่สบถด่าอยู่ในใจไม่หยุด

หลี่ฟู่จ้องม่อเว่ยเขม็งโดยไม่กะพริบตา

แม้ม่อเว่ยจะเป็นนักฆ่าที่ขวัญกล้ากว่าคนทั่วไป ทว่าภายใต้สายตาคมปลาบเช่นนั้นของหลี่ฟู่ เขาก็เริ่มจะรู้สึกอึดอัดจนต้องขมวดคิ้วถาม "ใต้เท้าหลี่... จ้องข้าเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร? หรือข้าพูดอะไรผิด ทำอะไรผิดไปอย่างนั้นหรือ?"

เขาฉุกคิดได้ว่าคำพูดนี้ดูเหมือนจะยอมอ่อนข้อให้หลี่ฟู่ จึงรีบเสริมอีกประโยค "ต่อให้ข้าพูดผิดหรือทำผิด ใต้เท้าหลี่ก็คงไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่ายกระมัง?"

"เหอะ!" หลี่ฟู่แค่นยิ้มเย็น สายตาที่จ้องมองยิ่งดุดันและเย็นชาขึ้นเรื่อย ๆ เขาเอ่ยเสียงเรียบ "ข้าไม่มีเวลาว่างพอจะไปยุ่งเรื่องของเจ้าหรอก ตราบใดที่เจ้าไม่มาวุ่นวายกับข้า! ยาถอนพิษล่ะ? เอามา!"

"ยาถอนพิษอะไร?" ม่อเว่ยชะงัก แสร้งทำเป็นไขสือ

หลี่ฟู่ขบกรามแน่น เอ่ยเสียงเย็น "หากเจ้ายังไม่ส่งมา ข้าจะเปลี่ยนใจแล้วนะ! ม่อเว่ย ฤทธิ์ยาแค่นี้ใช่ว่าข้าจะทนไม่ไหว! แต่เจ้าน่าจะเดาออกว่าหลังจากข้าพ้นขีดจำกัดนี้ไปแล้ว จุดจบของเจ้าจะเป็นอย่างไร!"

ม่อเว่ยชะงักด้วยความหงุดหงิด เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยอมล้วงเอายาถอนพิษส่วนที่เหลืออีกสองส่วนสามออกมาส่งให้ "ข้าก็แค่อยากจะลองดูพลังใจของใต้เท้าหลี่เท่านั้นเอง ท่านช่างใจแคบนัก!"

หลี่ฟู่ปรายตามองเขาแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร เมื่อกลืนยาลงไป เขารู้สึกประหนึ่งมีสายลมเย็นฉ่ำพัดผ่านห้องที่ร้อนระอุ ร่างกายพลันเบาสบายและผ่อนคลายลงทันตา

เขาลอบระบายลมหายใจยาว สติสัมปชัญญะเริ่มกลับมาแจ่มชัดดังเดิม

เขามองตรงไปที่โจวเชี่ยนพลางยิ้มเย็น แววตาคมกริบดุจกระบี่ที่พร้อมจะทิ่มแทงคนให้เป็นรู และเยือกเย็นดุจน้ำค้างแข็ง ทำเอาโจวเชี่ยนตัวสั่นสะท้านด้วยความหนาวเหน่งไปถึงกระดูก นางถอยร่นหนีตามสัญชาตญาณ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวจ้องมองหลี่ฟู่ด้วยความระแวดระวัง

ทว่าหลี่ฟู่เพียงแค่จ้องนางด้วยสายตาเช่นนั้นครู่เดียวก็หันกลับไปถามม่อเว่ย "เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"

เมื่อครู่นี้ที่เขาเร่งรัดถามเรื่องเหลียนเจ๋อเพราะสติยังไม่สมบูรณ์และร้อนใจ ยามนี้เมื่อสติคืนกลับมาแล้ว ย่อมไม่คิดจะถามเรื่องสำคัญต่อหน้าโจวเชี่ยน! อย่างไรเสีย ในเมื่อม่อเว่ยกลับมาแล้ว ย่อมต้องมีข่าวมาแจ้ง ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนในเวลานี้

ม่อเว่ยหลุดขำ "หึ" ออกมา "ข้ากลับมาถึงก็เห็นซวี่เอ๋อร์วิ่งหน้าตั้งจากทางนี้กลับไปยังจวนหลัง พอเขาเห็นข้าก็รีบขอให้ข้ามาช่วยท่าน ส่วนตัวเขาเองก็เร่งรัดกลับไปที่เรือนชั้นใน คงจะไปหาท่านแม่ของเขานั่นแหละ! ข้าว่าซวี่เอ๋อร์คงตั้งใจมาหาท่าน แล้วบังเอิญเห็นสิ่งไม่ชอบมาพากลเข้า เด็กคนนี้ฉลาดนัก รู้จักที่จะไม่ส่งเสียงโวยวายแต่รีบไปแจ้งมารดาแทน"

หลี่ฟู่หน้าเปลี่ยนสีทันที "เขาไปหาฟางโจวแล้ว..."

ไปหาฟางโจว... แล้วนางจะเข้าใจผิดหรือไม่? หากว่า—

โจวเชี่ยนเห็นหลี่ฟู่ทำราวกับนางเป็นธาตุอากาศ ทั้งอับอายและเคียดแค้นใจ คำดุด่าหรือการคาดคั้นที่นางเตรียมรับมือนั้นกลับไม่มีเกิดขึ้น ทำให้นางรู้สึกเหมือนออกหมัดไปแล้ววืดใส่ความว่างเปล่า

พอนางได้ยินคำสนทนาเรื่องเหลียนฟางโจว ใจนางก็วูบไหว นางจึงแสร้งบีบน้ำตาคร่ำครวญ "ใต้เท้าหลี่! ข้าถูกปรักปรำ! ข้าถูกใส่ร้าย! ข้ามิได้รู้เรื่องอะไรเลย—"

"ถ้ายังไม่อยากตายก็หุบปากซะ!" หลี่ฟู่รำคาญเสียงนางจึงตวาดขู่ "เชื่อหรือไม่ว่าข้ามีวิธีอย่างน้อยสิบวิธีที่จะทำให้เจ้าเงียบไปตลอดกาล"

โจวเชี่ยนชะงักกึก ได้แต่สะอึกสะอื้นเบา ๆ มิกล้าเอ่ยปากอีก...

อันที่จริง การที่ซวี่เอ๋อร์มาปรากฏตัวที่นี่มิใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นฝีมือของลวี่เหมยที่เห็นเขาเล่นอยู่ในจวนหน้า จึงจงใจล่อลวงให้เขาเดินมาทางนี้

ลวี่เหมยคิดง่าย ๆ ว่า ซวี่เอ๋อร์เป็นเพียงเด็กสามสี่ขวบ เมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจย่อมต้องอดรนทนไม่ไหวจนร้องตะโกนออกมา ให้เรื่องนี้ถูกเปิดโปงผ่านปากลูกชายย่อมได้ผลดีกว่าคนอื่นมาพบเห็นโดย "บังเอิญ" และมันจะ "น่าสนุก" กว่ากันเยอะ!

ทว่าลวี่เหมยคาดผิดไปถนัด ซวี่เอ๋อร์มาเห็นเหตุการณ์เร็วกว่าที่คิด เพราะโจวเชี่ยนมัวแต่ลังเลสับสนอยู่นานเกินไป

ภาพที่เขาเห็นคือโจวเชี่ยนพยายามพยุงท่านพ่อของเขาที่เดินโซซัดโซเซเข้าไปในห้องนอนเล็ก โดยที่ท่าทางของท่านพ่อดูผิดปกติไปจากเดิมอย่างมาก

แม้เขาจะไม่เข้าใจเหตุผล แต่ก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงรีบวิ่งไปหามารดาทันที

ครั้นวิ่งพ้นเขตนี้มาถึงลานจวนหน้าของบ้านพักขุนนาง เขาก็บังเอิญเจอม่อเว่ยเข้าพอดี จึงขอให้ม่อเว่ยเร่งมาช่วย ส่วนตนเองก็วิ่งแจ้นเข้าไปหาเหลียนฟางโจว

เมื่อมีม่อเว่ยมาช่วยแล้ว ซวี่เอ๋อร์ก็เบาใจลงได้เปลาะหนึ่ง ทว่าเมื่อเข้าไปพบเหลียนฟางโจว เขากลับเล่าเรื่องราวตะกุกตะกักจนจับใจความแทบไม่ได้

อย่างไรก็ตาม เหลียนฟางโจวกลับจับประเด็นสำคัญได้ไม่กี่ประโยค นั่นคือ: ท่านหญิงหรงอัน โจวเชี่ยน แอบเข้าไปหาหลี่ฟู่ที่ห้องหนังสือจวนหน้า! และซวี่เอ๋อร์เห็นนางพยุงหลี่ฟู่ที่เดินโงนเงนไร้สติเข้าไปด้านใน!

ความรู้สึกหึงหวงแล่นผ่านใจเหลียนฟางโจวเพียงวูบเดียว แต่สิ่งที่ตามมาคือความโกรธแค้น: 'โจวเชี่ยนมักใหญ่ใฝ่สูงจริง ๆ ในที่สุดก็นำแผนสกปรกมาใช้จนได้! เดินโงนเงน? ไร้สติ? นี่มันหมายความว่าอย่างไร? ตาหลี่ฟู่นั่น... ถูกโจวเชี่ยนวางยาหรือ?'

สตรีผู้หนึ่งวางยาบุรุษผู้นึง หากยามิใช่ยาพิษ แล้วจะเป็นยาอะไรไปได้อีกล่ะ!

เหลียนฟางโจวใจเต้นระทึก นางสั่งคนให้ดูแลซวี่เอ๋อร์ไว้ที่จวนหลัง ส่วนตนเองรีบพาชุนซิ่ง หลินหมอมอ พร้อมด้วยอิ๋งชุนและพ่านเซี่ย ตรงไปยังจวนหน้าอย่างเร่งด่วน

'ตาหลี่ฟู่คนนี้ ช่างประมาทเลินเล่อเหลือเกิน! หากเขาพลาดพลั้งเสียทีให้โจวเชี่ยนขึ้นมาจริง ๆ อย่าว่าแต่ทางวังจิ้งหนานจะยอมจบเรื่องหรือไม่ ต่อให้พวกเขายอม ข้าก็ไม่ยอม! ผู้ชายของข้าถูกผู้หญิงอื่นวางแผนรวบหัวรวบหางถึงบนเตียง... ข้าคงมีแผลใจไปตลอดกาลแน่!'

ครั้นเหลียนฟางโจวเร่งฝีเท้ามาถึง และได้เห็นว่านอกจากหลี่ฟู่และโจวเชี่ยนแล้วยังมีม่อเว่ยอยู่ด้วย ใจนางก็คลายกังวลไปได้เกินครึ่ง ทว่าเมื่อมองไปที่สภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยของโจวเชี่ยน คิ้วของนางก็เลิกขึ้นสูงด้วยความโกรธขึ้งที่พุ่งพล่านขึ้นมาทันที!

"ฟางโจว! ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น!" หลี่ฟู่เห็นท่าทางภรรยาก็รู้ว่าไม่ดีแน่ เขารีบก้าวเข้าไปคว้าแขนนางไว้พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มหนัก "ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ เจ้าต้องเชื่อข้านะ!"

เสียงสะอื้นของโจวเชี่ยนดังขึ้นกว่าเดิม นางคร่ำครวญเสียงอ่อย "ฮูหยิน... พี่หญิง... ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับข้านะเจ้าคะ! ข้าถูกใส่ร้าย! ข้าไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริง ๆ!"

เหลียนฟางโจวมองไหล่เนียนขาวและช่วงแขนที่โผล่พ้นเสื้อผ้าที่ฉีกขาดของนางด้วยความรำคาญใจ นางขมวดคิ้วสั่งให้สาวใช้ตัวน้อยรีบกลับไปหยิบเสื้อผ้ามาให้ และสั่งให้ชุนซิ่งกระชากผ้าม่านในห้องผืนหนึ่งมาคลุมร่างให้นางไว้

โจวเชี่ยนรีบตะครุบผ้าคลุมกายไว้มิดชิด พยายามทำท่าทางน่าสงสารส่งไปให้เหลียนฟางโจว...

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1422 หัวเราะเย้ยหยัน

 

บทที่ 1422 หัวเราะเย้ยหยัน

หากเป็นไปตามแผน ท่านหญิงหรงอันย่อมกลายเป็นผู้บริสุทธิ์ที่น่าเวทนาที่สุด ถึงตอนนั้นหลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวคงมิอาจเลี่ยงการแสดงความรับผิดชอบได้!

เมื่อเข้ามาถึงห้องนอนเล็กหลังฉากกั้น โจวเชี่ยนที่กำลังขวัญเสียพลันสะดุดชายกระโปรงตัวเอง นางอุทาน "อา!" ออกมาคำหนึ่งก่อนจะเสียหลักล้มลง

นางยื่นมือออกไปหวังจะคว้าตัวหลี่ฟู่ไว้ ทว่ายามนี้สติของหลี่ฟู่กำลังล่องลอยอยู่ในสงครามประสาทระหว่างปัญญาอันน้อยนิดที่หลงเหลือ กับราคะที่ถูกยาเสน่ห์ปลุกปั่นจนบ้าคลั่ง ลำพังเพียงแค่จะยืนให้มั่นเขายังแทบไม่มีเรี่ยวแรง

เมื่อถูกโจวเชี่ยนดึงรั้ง ร่างหนาจึงล้มลงตามแรงฉุดและทับลงบนเอวของนางพอดิบพอดี โจวเชี่ยนครางอึดอัดออกมาด้วยความเจ็บปวด นางกัดฟันสูดลมหายใจจนตัวโยน รู้สึกราวกับกระดูกเอวจะหักสะบั้น เหงื่อเย็นไหลซึมทั่วแผ่นหลัง

กลิ่นอายสตรีที่กำจายอยู่ตรงหน้า พร้อมกับสัมผัสจากเรือนร่างที่นุ่มนิ่มและอบอุ่น ยิ่งเป็นตัวเร่งให้ฤทธิ์ยาทำงานรวดเร็วขึ้น หลี่ฟู่ดวงตาแดงฉาน จ้องมองโจวเชี่ยนเขม็ง ก่อนจะซบหน้าลงหมายจะจุมพิตนางอย่างรุนแรง

โจวเชี่ยนตกใจกับสีหน้าท่าทางที่ดุร้ายนั้นจนหลุดปากร้อง "ว้าย!" ออกมา สัญชาตญาณแรกของนางคือการออกแรงผลักเขาออกไปสุดตัวพร้อมกับสะบัดหน้าหนี

ริมฝีปากของหลี่ฟู่จึงประทับลงบนเสื้อผ้าตรงช่วงไหล่ของนางแทน ทว่าเขามิได้ถูกผลักออกไปไกลนัก

"น้องหญิง... ฟางโจว..." หลี่ฟู่หอบหายใจพลางพึมพำเรียกชื่อภรรยาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทว่าแฝงไปด้วยความขัดเคืองและไม่พอใจ ดูเหมือนเขาจะสับสนจนไม่เข้าใจว่าเหตุใดภรรยาสุดที่รักถึงได้ปัดป้องการใกล้ชิดของเขาเช่นนี้

แม้ตัวนางเองจะมิได้เต็มใจ ทั้งยังนึกรังเกียจและหวาดกลัว แต่เมื่อได้ยินบุรุษผู้นี้พร่ำเรียกชื่อหญิงอื่นในเวลาเช่นนี้ ความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันช่างยากจะบรรยาย

สรุปสั้น ๆ คือ มันช่างขื่นขมขัดใจยิ่งนัก!

"ปล่อยข้านะ! ปล่อย!" โจวเชี่ยนรู้สึกว่าตนเองช่างอัปยศอดสูเหลือเกิน ยิ่งหลี่ฟู่เรียกชื่อเหลียนฟางโจวไม่ขาดปาก นางก็ยิ่งรู้สึกว่าความข่มขื่นนี้มันพุ่งพล่านจนเกินจะทนไหว!

ทั้งความโกรธและความเสียใจประดังประเดเข้ามา โจวเชี่ยนฉุนขาดจนลืมสิ้นทั้งแผนการใหญ่ของเสด็จพ่อและหน้าที่ของตน นางเริ่มสะอื้นไห้พลางออกแรงผลักและดิ้นรนหนีจากพันธนาการของหลี่ฟู่อย่างบ้าคลั่ง

"ฟางโจว เมียรัก เจ้า..." หลี่ฟู่รู้สึกว่าร่างกายกำลังจะระเบิดออกเป็นเสี่ยง ๆ ยิ่งโจวเชี่ยนดิ้นรน ร่างกายของทั้งคู่ยิ่งเสียดสีกันมากขึ้น ไฟราคะในตัวหลี่ฟู่พุ่งพรวดจนคุมไม่อยู่ เขาเริ่มมีโทสะและออกแรงมหาศาล เพียงชั่วพริบตาเดียวก็ได้ยินเสียง "แคว่ก!" เสื้อผ้าบนตัวโจวเชี่ยนถูกฉีกขาดเป็นทาง เผยให้เห็นไหล่เนียนขาวละเอียดและช่วงแขนที่เปลือยเปล่า

"กรี๊ด!" โจวเชี่ยนร้องลั่น นางยิ่งดิ้นรนและร้องไห้หนักกว่าเดิม...

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังชุลมุนกันอยู่นั้น เสียง "เหอะ" อย่างเย็นชาพลันดังขึ้นข้างหูของนาง เสียงนั้นชัดเจนยิ่งนัก มันมิใช่เสียงของหลี่ฟู่ แต่เป็นเสียงของ... ใครบางคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ!

เมื่อตระหนักได้เช่นนั้น โจวเชี่ยนถึงกับหน้าถอดสี หัวใจกระตุกวูบ นางเงยหน้าขึ้นด้วยความตื่นตระหนกและปะทะเข้ากับดวงตาเรียบเฉยสีดำขลับคู่หนึ่ง บุรุษแปลกหน้าผู้นั้นกำลังมองดูนางด้วยสายตากึ่งยิ้มกึ่งเยาะ

โจวเชี่ยนใจสั่นสะท้าน "กรี๊ด!" นางกรีดร้องพลางผลักหลี่ฟู่ออกอย่างแรงแล้วรีบตะเกียกตะกายไปด้านข้าง นางคู้ตัวกอดตัวเองไว้แน่นพลางจ้องบุรุษแปลกหน้าเขม็ง "เจ้า... เจ้า..." นางพยายามจะถามว่า "เจ้าเป็นใคร" แต่กลับพูดออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว

ในเวลานี้นอกจากความตกใจ อัปยศ และโกรธแค้นแล้ว นางอยากจะร้องไห้เหลือเกิน! จะมีใครดวงกุดไปกว่านางอีกไหม?

นางมิได้เต็มใจแท้ ๆ แต่กลับต้องมาหลอกล่อบุรุษผู้นี้ ทว่าเรื่องยังไม่ทันสำเร็จ กลับถูกบุรุษอีกคนมาเห็นเข้าเต็มตา!

วินาทีนี้นางอยากจะแทรกแผ่นดินหนี หรือไม่ก็สลบเหมือดไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด! แต่น่าเศร้าที่ยามนี้สติของนางกลับแจ่มชัดยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ!

บุรุษแปลกหน้าพยุงหลี่ฟู่ให้นั่งพิงผนัง ก่อนจะป้อนยาเม็ดหนึ่งเข้าปากเขา โจวเชี่ยนหน้าซีดเผือด นางเม้มปากแน่น พลันเข้าใจทันทีว่าเหตุใดนางถึงผลักหลี่ฟู่ออกได้ง่ายดายนัก และเหตุใดเขาถึงดูอ่อนแรงลงมิต่างจากเดิมที่คุ้มคลั่ง... ทั้งหมดนี้ต้องเป็นฝีมือของคนผู้นี้แน่!

"เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่!" โจวเชี่ยนจ้องบุรุษแปลกหน้าด้วยสายตาที่แทบจะมีเปลวไฟพุ่งออกมาจากความอัปยศที่กลายเป็นโทสะ!

บุรุษผู้นั้นเพียงแค่แค่นยิ้มเย็น ปรายตามองนางแวบหนึ่งโดยไม่ปริปากพูด

โจวเชี่ยนเริ่มทำตัวไม่ถูก เมื่อมีคนโผล่มาเช่นนี้ แผนการจะดำเนินต่อไปย่อมเป็นไปไม่ได้ แม้อวี๋เหมยและลวี่เหมยจะยืนยันหนักแน่นว่ายานี้หายากยิ่ง ทว่าเมื่อเห็นท่าทางเรียบเฉยของบุรุษผู้นี้ โจวเชี่ยนก็เริ่มไม่แน่ใจ... หรือเขาจะมียาแก้จริง ๆ?

ในใจของนางปั่นป่วนวุ่นวาย มีเพียงคำถามเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวคือ: 'จะทำอย่างไรดี!'

ทำอย่างไรดี? นางล้มเหลวแล้ว ดูท่าว่าหลี่ฟู่คงจะรู้สึกตัวในไม่ช้า หลังจากนั้นล่ะ? นางควรจะทำอย่างไรต่อไป?

เมื่อนึกถึงความน่ากลัวของบุรุษผู้นี้ โจวเชี่ยนอยากจะกรีดร้องออกมาดัง ๆ เสียงหนึ่งในใจคอยเตือนนางซ้ำ ๆ ว่า: 'หนีซะ! รีบหนีไปเดี๋ยวนี้!'

ใช่แล้ว! ยามนี้นอกจากหนีไปให้พ้นนางจะทำอะไรได้อีก? ต่อให้เป็นการหนีไปชั่วคราว แต่มันก็ยังดีกว่าการนั่งรอความตายอยู่ที่นี่!

ทว่ายังไม่ทันที่นางจะขยับตัว บุรุษแปลกหน้าก็กล่าวเสียงเย็น "ท่านหญิง ข้าขอแนะนำให้ท่านอยู่นิ่ง ๆ และรออยู่ที่นี่อย่างสงบจะดีกว่า! หากท่านกล้าขยับแม้แต่เพียงนิด ข้าไม่เกรงใจที่จะตัดเส้นเอ็นที่เท้าของท่านทิ้งเสีย ไม่เชื่อก็ลองดูได้!"

โจวเชี่ยนแทบจะสิ้นสติ ลมหายใจติดขัดจนหน้ามืด นางถลึงตาใส่เขาด้วยความเคียดแค้น "เจ้าเป็นใครกันแน่! เจ้าเป็นใคร! ใครสั่งใครสอนให้เจ้ามายุ่งเรื่องของชาวบ้าน!"

ชายหนุ่มยังคงไม่ใส่ใจนาง แต่กลับหันไปจ้องมองหลี่ฟู่แทน

หลี่ฟู่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มือหนาลูบศีรษะตามสัญชาตญาณ เขามองดูโจวเชี่ยนที่กำลังตื่นตระหนกและอยู่ในสภาพหลุดลุ่ยอย่างน่าเวทนา ก่อนจะหันไปมองบุรุษผู้นั้นแล้วขมวดคิ้วถาม "ม่อเว่ย? เจ้ากลับมาแล้วหรือ?"

ดวงตาของเขาฉายแววมีความหวังขึ้นมาทันที "เป็นอย่างไรบ้าง? มีข่าวคราวไหม? น้องสะใภ้กับอาเจ๋อล่ะ? พวกเขามากับเจ้าด้วยหรือไม่? ฟางโจวรู้เรื่องหรือยัง?"

ม่อเว่ยถึงกับกลอกตามองบนใส่เขา พลางคิดในใจว่า 'ท่านนี่มันเหลือเกินจริง ๆ! อยู่ในบ้านตัวเองแท้ ๆ ยังปล่อยให้คนวางแผนสับขาหลอกได้ถึงเพียงนี้! ถ้าข้ามาไม่ทันล่ะก็... หึ ๆ!' แทนที่จะคิดเรื่องจัดการปัญหาตรงหน้าให้เรียบร้อย กลับมัวแต่ถามเรื่องอื่นเสียได้

ม่อเว่ยชี้ไปที่โจวเชี่ยนแล้วยิ้มเยาะ "ตอนที่ข้าเข้ามา เห็นท่านกับท่านหญิงหรงอันแห่งวังจิ้งหนานกำลังชุลมุนนัวเนียกันอยู่ ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเข้ามาขัดจังหวะความสุขของท่านหรือเปล่า! ท่านดูสิ ท่านควรจะจัดการเรื่องตรงนี้ก่อนดีไหม?"

เมื่อได้ยินน้ำเสียงเยาะเย้ยถากถาง หลี่ฟู่พลันหน้าดำคร่ำเครียด

เขาจ้องมองโจวเชี่ยนด้วยสายตาที่ประสงค์ร้ายยิ่งนัก ทว่า—

แม้ตอนนี้สติจะเริ่มกลับคืนมาบ้างแล้ว แต่ไฟราคะที่แผดเผาอยู่ในกระแสเลือดดูเหมือนจะยังไม่มอดดับลงเท่าใดนัก เหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายตามใบหน้า เขาต้องใช้ความอดทนอย่างมหาศาลเพื่อสะกดอารมณ์บ้าคลั่งและความโหยหาลึก ๆ ในร่างกายไว้

ม่อเว่ยแววตาไหววูบ เขาแอบขยับยิ้มที่มุมปากอย่างแนบเนียน

ในฐานะนักฆ่า อันดับหนึ่งแห่งแดนใต้ ยาในแถบแถวนี้ไม่มีชนิดใดที่เขาไม่เคยผ่านตา "ยาเสน่ห์อวี้เซียง" ที่อ๋องจิ้งหนานทุ่มเงินมหาศาลซื้อมานั้นรุนแรงและหายากยิ่งก็จริง ทว่าสำหรับม่อเว่ยแล้ว มันมิใช่เรื่องที่ยากเกินจะเยียวยา

ใช่แล้ว เขามียาแก้! เพียงแต่เขาป้อนให้หลี่ฟู่กินไปแค่เพียงเศษหนึ่งส่วนสามเท่านั้นเอง...

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1421 ห้องหนังสือ

 

บทที่ 1421 ห้องหนังสือ

ทหารองครักษ์สองนายที่เฝ้าประตูเข้าขัดขวางนางตามหน้าที่

โจวเชี่ยนส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้พลางเอ่ยว่า "พี่ชายทหารทั้งสอง พี่หญิงเป็นคนสั่งให้ข้ามาเจ้าค่ะ ข้ามีธุระต้องออกไปข้างนอกพอดี พี่หญิงเลยฝากให้ข้ามาส่งข่าวให้ออกญาด้วย รบกวนพวกท่านช่วยอำนวยความสะดวกให้ข้าสักนิดเถิดเจ้าค่ะ"

"พี่หญิง?" องครักษ์นายหนึ่งหันไปสบตากับเพื่อนร่วมงานด้วยความฉงน

หลี่ฟู่ปกครองลูกน้องอย่างเข้มงวด ทว่าเมื่อองครักษ์ทั้งสองเห็นสตรีเบื้องหน้าสวมใส่ชุดผ้าไหมอวิ๋นจิ่นปักลายดอกฟู่หรงสีแดงเงิน กระโปรงยาวผ้าไหมสีชมพูอ่อนพริ้วไหว ปิ่นปักผมหงส์ทองบนศีรษะประดับด้วยไข่มุกกลมมนเม็ดโตขนาดหัวแม่มือ อีกทั้งใบหน้ายังสะสวยพริ้มเพรา ผิวพรรณผุดผ่องฉายแววสูงศักดิ์ พวกเขาจึงมิกล้าล่วงเกิน

คนหนึ่งถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม "แม่นางกำลังจะบอกว่า ท่านเป็นน้องสาวของฮูหยินเราอย่างนั้นหรือ?"

โจวเชี่ยนอุทาน "อา!" ออกมาคล้ายเพิ่งนึกขึ้นได้ นางยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะคิกคักพลางเอ่ยเสียงออเซาะ "พี่ชายทหารเข้าใจผิดแล้ว! ข้ามิใช่น้องสาวแท้ ๆ ของพี่หญิง แต่เพราะเราถูกชะตากันข้าจึงเรียกนางเช่นนั้น พระชายาจิ้งหนานคือเสด็จแม่ของข้า เมื่อไม่กี่วันก่อนข้าติดตามเสด็จแม่มาที่นี่ และพำนักอยู่ต่ออีกเพียงไม่กี่วันเท่านั้นเอง"

 

องครักษ์ทั้งสองถึงกับตื่นตะลึง รีบคุกเข่าลงทำความเคารพทันที "ที่แท้คือท่านหญิงหรงอัน! พวกเราต่ำต้อยขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ!"

แม้หลี่ฟู่จะคอยระวังอ๋องจิ้งหนาน แต่ลูกน้องระดับล่างย่อมมิอาจล่วงรู้ตื้นลึกหนาบาง พวกเขาทราบเพียงว่าซื่อจื่อแห่งวังจิ้งหนานเคยมาเยือนเพื่อร่วมยินดีที่ท่านแม่ทัพได้บุตรชาย และพำนักอยู่นานโข บัดนี้ท่านหญิงยังติดตามพระชายามาเยือนถึงจวน แม้มิได้เห็นด้วยตาแต่ข่าวลือเรื่องนี้พวกเขาก็เคยได้ยินมาบ้าง

ยิ่งเห็นท่านหญิงผู้นี้มีรูปโฉมงดงาม อ่อนหวาน แววตาดูใสซื่อไร้เดียงสาถึงเพียงนี้ ใครจะไปคาดคิดว่านางซ่อนดาบไว้ในรอยยิ้ม? เมื่อเห็นท่าทีสง่างามและคำเรียกขานฮูหยินว่า "พี่หญิง" อย่างสนิทสนมเยี่ยงคนกันเอง พวกเขาจึงมิได้มีความคลางแคลงใจแม้แต่น้อย

ครั้นโจวเชี่ยนสั่งให้ทั้งสองลุกขึ้น พวกเขายังคงกล่าวขออภัยซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะยอมเปิดทางให้นางเข้าไปโดยมิได้ไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน

เมื่อเห็นโจวเชี่ยนก้าวเข้าสู่ห้องหนังสือของหลี่ฟู่ได้อย่างราบรื่น ลวี่เหมยที่แอบดูอยู่ก็ลอบถอนหายใจยาว นางแค่นยิ้มเย็นก่อนจะเร้นกายจากไปอย่างเงียบเชียบ

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่เขตเรือนชั้นในของห้องหนังสือ โจวเชี่ยนก็รู้สึกตื่นตระหนกจนขาเริ่มสั่น นางรีบสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามรวบรวมสมาธิแล้วมุ่งตรงไปยังประตูห้อง

นางหยุดยืนที่หน้าประตู ยกมือขึ้นเคาะเบา ๆ แต่ก็เป็นไปตามคาด... ภายในห้องเงียบกริบไร้เสียงตอบรับ

โจวเชี่ยนรีบผลักประตูแล้วแทรกตัวเข้าไปด้านในทันที

นางเห็นหลี่ฟู่ฟุบสลบอยู่ที่โต๊ะหนังสือ หัวใจพลันเต้นระรัวด้วยความประหม่าทว่าในขณะเดียวกันก็ลอบโล่งใจ นางก้าวเดินเข้าไปหาเขาอย่างสั่น ๆ

ครั้นหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะเบื้องหน้าหลี่ฟู่ โจวเชี่ยนกลับชะงักฝีเท้า มือเรียวเอื้อมไปแตะปิ่นทองบนมวยผมตามสัญชาตญาณ

ยามนี้นางอยู่ใกล้เขาเพียงเอื้อมมือ ยืนอยู่ห่างเพียงสองสามก้าว ในขณะที่เขาหมดสติไปโดยสมบูรณ์และไร้ทางป้องกันตัว

ขอเพียงนางดึงปิ่นในมือออกมาแล้วแทงเข้าที่ลำคอของเขาเพียงครั้งเดียว ชีวิตของเขาก็จะมลายหายไปทันที!

'ถ้าเขาตาย หนานไห่ย่อมต้องโกลาหล เสด็จพ่อต้องหาโอกาสฮุบเมืองนี้ไว้ในกำมือได้อย่างแน่นอน! เหตุใด... เหตุใดเสด็จพ่อต้องบังคับให้ข้าลดตัวลง... มาเป็นอนุภรรยาของเขาด้วย...'

เพียงแค่คิดถึงเรื่องนี้นางก็แทบจะทนรับไม่ได้!

นางไม่ได้รักผู้ชายคนนี้เลยแม้แต่นิดเดียว! เพราะเขามักจะเย็นชาแข็งทื่อประหนึ่งก้อนน้ำแข็ง และในสายตาของเขาดูเหมือนจะไม่เคยมีสตรีนางใดอยู่ในหัวใจเลยสักคน! การแต่งงานกับบุรุษไร้อารมณ์เช่นนี้ ช่างจืดชืดและไร้ความอ่อนโยนสิ้นดี!

บุรุษเช่นนี้จะเอามาทำอะไร? แค่ต้องร่วมนอนเตียงเดียวกับเขา นางก็คงรู้สึกเหมือนจะเสียสติแล้ว มีเพียงคนอย่างเหลียนฟางโจวหรือจู้อวี้อิ๋งเท่านั้นแหละที่ชอบผู้ชายแบบนี้

ยิ่งคิด โจวเชี่ยนยิ่งรู้สึกว้าวุ่นใจ มือของนางราวกับถูกมนต์สะกด เอื้อมไปดึงปิ่นปักผมออกมาช้า ๆ ในขณะที่เสียงเพรียกจากก้นบึ้งหัวใจคำรามกึกก้องขึ้นเรื่อย ๆ!

'ฆ่าเขาซะ!'

'ฆ่าเขาเสียก็ช่วยเสด็จพ่อได้เหมือนกัน ฆ่าเขาเสียทุกอย่างจะได้จบสิ้น!'

ทันใดนั้น ลมระลอกหนึ่งพัดผ่านหน้าต่างที่ปิดไม่สนิทจนเกิดเสียง "ปัง!" โจวเชี่ยนสะดุ้งสุดตัว ปิ่นทองที่นางดึงออกมาถือไว้ในมือร่วงหลุดตกกระทบพื้นเสียงดังกังวาน เสียงโลหะกระทบพื้นนั้นเองที่ช่วยดึงสติของนางให้กลับคืนมาโดยสมบูรณ์

โจวเชี่ยนสะบัดศีรษะอย่างแรง เมื่อนึกถึงความคิดเมื่อครู่และการกระทำที่เกือบจะลงมือไป นางก็ถึงกับหลั่งเหงื่อเย็นออกมาจนชุ่มแผ่นหลัง

นางฆ่าหลี่ฟู่ไม่ได้! ไม่มีวันฆ่าได้เด็ดขาด!

นอกจากจะส่งผลกระทบต่อแผนการใหญ่ของเสด็จพ่อแล้ว หากนางฆ่าหลี่ฟู่จริง นางจะมีชีวิตรอดออกไปจากจวนแห่งนี้ได้อย่างไร?

นางยังไม่อยากตาย!

โจวเชี่ยนสลัดความลังเลทิ้งไป นางรีบปลดถุงหอมที่ห้อยอยู่ที่เอวออกมา เปิดปากถุงแล้วนำไปจ่อที่จมูกของหลี่ฟู่เพื่อให้เขาสูดดม

หลี่ฟู่สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ สองสามครั้ง ก่อนจะจามออกมาเสียงดังติดต่อกันสามสี่ครั้ง ร่างกายของเขาเริ่มขยับเขยื้อน เขารีบใช้มือยันโต๊ะพยายามพยุงตัวขึ้นอย่างยากลำบาก ทันทีที่เงยหน้าขึ้นและเห็นคนยืนอยู่ตรงหน้า เขาก็เพ่งมองด้วยสายตาพร่ามัว

แม้หลี่ฟู่จะยังไม่ตื่นเต็มที่และแววตายังดูเลื่อนลอย แม้อวี๋เหมยและลวี่เหมยจะเคยบอกถึงสรรพคุณของยาเสน่ห์นี้อย่างละเอียด แต่สายตาคู่นั้นของหลี่ฟู่กลับทำให้โจวเชี่ยนรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว... มันช่างดูคมปลาบจนน่าขวัญผวา!

อีกทั้งรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขาอย่างไม่ตั้งใจ ทำให้โจวเชี่ยนรู้สึกเหมือนมีเข็มทิ่มแทงแผ่นหลัง จนอยากจะกรีดร้องแล้ววิ่งหนีไปให้พ้น ๆ!

โจวเชี่ยนพยายามข่มอาการขาอ่อน แรงบีบที่ชายเสื้อทำให้ข้อนิ้วซีดขาว นางพยายามเค้นรอยยิ้มที่ดูพิลึกพิลั่นยิ่งกว่าการร้องไห้ส่งไปให้เขา

ดูเหมือนหลี่ฟู่จะไม่พอใจในท่าทางของคนตรงหน้านัก เขาขมวดคิ้วมุ่น จ้องมองนางพลางเอ่ยถามเสียงแหบพร่าอย่างเลื่อนลอย "เจ้า... เป็นใคร?"

หัวใจของโจวเชี่ยนเต้นระรัวจนแทบระเบิด นางพยายามเค้นเสียงออกมาอย่างสั่นเทา "ข้า... ข้าคือ... ฮูหยินของท่านอย่างไรเล่าเจ้าคะ! ข้า... ข้า—"

"ฮูหยิน?" หลี่ฟู่ชะงักไปครู่หนึ่ง เขารู้สึกติดขัดเหมือนมีบางอย่างไม่ถูกต้อง แต่สมองที่มึนงงกลับทำให้นึกอะไรไม่ออก

เมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกมึนงงกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนปะทุขึ้นที่ท้องน้อย เลือดในกายพลันเดือดพล่านราวกับจะระเบิดออกมา มันแผดเผาหัวใจของเขาจนร้อนรุ่ม ร่างกายโหยหาหนทางปลดปล่อยอย่างรุนแรง

หลี่ฟู่จ้องเขม็งไปที่สตรีเบื้องหน้าโดยไม่รู้ตัว ราวกับจ้องมองอาหารอันโอชะที่กำลังจะถูกเขมือบเข้าสู่ลำคอ

เขารู้ดีว่ายามนี้ตนต้องการสิ่งใด

โจวเชี่ยนเดินเข้าไปหาเขาด้วยอาการสั่นเทา มือเรียวเอื้อมไปประคองแขนของหลี่ฟู่อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ พร้อมเค้นรอยยิ้มกล่าว "ท่านพี่... ข้าจะพาท่านไป... พักผ่อน... พักผ่อนสักครู่ดีไหมเจ้าคะ..."

นางมิกล้าแม้แต่จะสบตาเขา ได้แต่ดึงดันพยุงหลี่ฟู่ให้ลุกขึ้นแล้วก้าวตรงไปยังห้องนอนเล็กด้านข้าง

หลี่ฟู่เดินตามไปอย่างกึ่งรู้กึ่งไม่รู้ สัญชาตญาณส่วนลึกในใจกู่ร้องเตือนว่า "อย่าไป! ห้ามเด็ดขาด!" แต่ร่างกายกลับไม่รักดี เดินตามแรงดึงของโจวเชี่ยนไปอย่างว่าง่าย

นี่คือความร้ายกาจของตัวยานี้ ที่นอกจากจะออกฤทธิ์แรงกล้าแล้ว ยังทำให้เหยื่อตกอยู่ในภาวะกึ่งมีสติเล็กน้อย ซึ่งหลังจากเสร็จกิจไปแล้ว ความทรงจำเลือนลางเหล่านั้นจะยิ่งตอกย้ำความผิดพลาดจนดิ้นไม่หลุด

ในขณะเดียวกัน ลวี่เหมยและพวกก็ได้เตรียมแผน "แพะรับบาป" ไว้พร้อมสรรพแล้ว

พวกนางเตรียมซ่อนหลักฐานไว้ในห้องของสาวใช้ตัวน้อยนางหนึ่ง โดยอ้างว่าชิงเหอได้บังเอิญพบปะและพูดคุยกับสาวใช้คนนั้นในระหว่างไปส่งน้ำแกง ส่วนสาวใช้นางนั้นถูกข่มขู่จากพวกลูกสมุนสกุลเหลียงที่ยังหลงเหลืออยู่ ให้ลอบวางแผนทำลายความสัมพันธ์ระหว่างท่านแม่ทัพกับฮูหยิน ทว่าเกิดเหตุผิดพลาดไม่คาดฝัน ท่านหญิงหรงอันผ่านมาพอดีเพราะอยากเข้ามาเตือนให้หลี่ฟู่กลับไปทานข้าวกับฮูหยิน จึงลวงองครักษ์เข้าไปหา แต่กลับถูกผลกระทบของยาเสน่ห์จนเกิดเรื่องเลยเถิดไป...

ส่วนสาวใช้ผู้นั้นย่อมต้อง "ชิงฆ่าตัวตายหนีความผิด" เพื่อให้หลักฐานขาดช่วงไปโดยสิ้นเชิง!

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1420 ในที่สุดโอกาสก็มาถึง

 

บทที่ 1420 ในที่สุดโอกาสก็มาถึง

เหลียนฟางโจวมองดูโจวเชี่ยนที่กำลังกะพริบตาปริบ ๆ ส่งสายตาหยาดเยิ้มมาให้พร้อมรอยยิ้มละไม หากมิใช่เพราะความบาดหมางที่เคยเกิดขึ้นอย่างไร้สาเหตุในอดีต หากมิใช่เพราะสัญชาตญาณขัดขืนของอีกฝ่ายยามถูกนางกุมมือเมื่อวานนี้ และหากมิใช่เพราะรู้อยู่เต็มอกว่าการเข้าหาครั้งนี้แฝงเจตนาร้าย เหลียนฟางโจวคงเกือบจะถูกท่าทางไร้เดียงสานี้ตบตาเข้าเสียแล้ว!

"ในเมื่อท่านหญิงกล่าวเช่นนี้ ข้าก็มิเกรงใจแล้วนะเพคะ" เหลียนฟางโจวลังเลครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มตอบ เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำปากยื่นเหมือนจะงอนที่นางยังเรียก "ท่านหญิง" อยู่ นางจึงเปลี่ยนมาเรียกด้วยรอยยิ้มว่า "อาเชี่ยน"

ส่วนคำว่า "น้องหญิง" นั้น เหลียนฟางโจวรู้สึกว่ามันช่างกระดากปากเกินกว่าจะเอ่ยออกมาได้จริง ๆ

โจวเชี่ยนขานรับด้วยรอยยิ้มสดใส แม้ริมฝีปากอิ่มจะยังเม้มเข้าหากันเล็กน้อยคล้ายจะตัดพ้อที่อีกฝ่ายไม่ยอมเรียกนางว่าน้องสาว แต่ก็มิได้เซ้าซี้อันใดต่อ

จากนั้นโจวเชี่ยนก็กระตือรือร้นที่จะจัดดอกไม้ใส่แจกันให้เหลียนฟางโจว นางจึงสั่งให้หงอวี้ไปหยิบแจกันและกระถางดอกไม้มาให้ พลางนั่งยิ้มละไมมองดูโจวเชี่ยนที่วุ่นอยู่กับการจัดดอกไม้และสั่งการอวี๋เหมยกับลวี่เหมยเป็นระยะ โดยมีหงอวี้และชิงเหอคอยช่วยหยิบจับอย่างครื้นเครง บรรยากาศช่างดูชื่นมื่นกลมเกลียวเสียจนน่าประหลาด

เหลียนฟางโจวขยับยิ้มที่มุมปาก ในใจเริ่มนึกสนุกจนอยากจะรู้เสียแล้วว่าโจวเชี่ยนจะมาไม้ไหนกันแน่!

เมื่อจัดดอกไม้เสร็จสิ้น เหลียนฟางโจวและเหล่าสาวใช้ก็พากันชื่นชมอยู่พักใหญ่ ก่อนที่นางจะสั่งให้หงอวี้ยกแจกันไปประดับไว้ที่ห้องโถง

โจวเชี่ยนดูจะภาคภูมิใจในผลงานของตนมาก นางยืนชื่นชมแจกันนั้นอยู่อีกครู่ใหญ่ ก่อนจะกล่าวลาเหลียนฟางโจวกลับเรือนพักไปด้วยความเบิกบานใจ

ทันทีที่ลับหลังนาง หงอวี้ก็รีบยกแจกันนั้นขึ้นมาทันที พร้อมสั่งให้สาวใช้ตัวน้อยยกไปเก็บไว้ในห้องว่างที่ไม่มีคนอยู่ที่เรือนปีกหลัง

เหลียนฟางโจวอดขำไม่ได้ "มันจะมีปัญหาอะไรขนาดนั้นเชียว เจ้าช่างระแวงเกินไปแล้ว"

หงอวี้ทำปากยื่นพลางกล่าวว่า "แม่นางปี้เถากำชับไว้เจ้าค่ะ ว่าท่านหญิงคนนี้มีแค้นกับฮูหยิน ย่อมมิได้หวังดีแน่ ของที่ผ่านมือนาง... ระวังไว้หน่อยย่อมดีกว่าเจ้าค่ะ"

เหลียนฟางโจวยิ้มบาง ๆ มิได้คัดค้านสิ่งใดปล่อยให้นางจัดการไปตามใจ

เวลาล่วงเลยไปจนถึงวันที่สี่ ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาโจวเชี่ยนทำตัวสงบเสงี่ยมอย่างเหลือเชื่อ นอกจากการมานั่งคุยหัวร่อต่อกระซิกและขอคำชี้แนะจากเหลียนฟางโจวแล้ว นางก็เพียงแต่เดินเล่นในสวนดอกไม้ เวลาที่เหลือส่วนใหญ่มักจะขลุกอยู่แต่ในห้องเพื่อพักผ่อน มิได้มีท่าทีผิดปกติใด ๆ เลยแม้แต่น้อย

จนเหลียนฟางโจวเริ่มจะไขว้เขวพาลนึกสงสัยในใจว่า 'หรือโจวเชี่ยนจะแค่มาพักผ่อนที่นี่จริง ๆ?'

'หากจะมองในแง่นี้... มันก็พอจะเป็นไปได้เหมือนกัน...'

'หรือว่าท่านพ่อของนางจะใช้แผนละมุนละม่อม หวังให้นางมาสร้างความคุ้นเคยจนข้าใจอ่อนแล้วไปเกลี้ยกล่อมหลี่ฟู่อีกแรง? หรือว่าการที่นางมาอยู่ที่นี่จะเป็นการสร้างภาพให้คนภายนอกเห็นว่าจวนหลี่กับวังจิ้งหนานมีความสัมพันธ์ "ใกล้ชิด" จนยากจะแยกจาก?'

'ยามที่ข่าวลือแพร่สะพัดจนหนาหู แล้วอ๋องจิ้งหนานค่อยแสดงความจริงใจเข้าบีบคั้น จนหลี่ฟู่จำต้องพยักหน้าตกลง?'

แม้คำอธิบายนี้พอจะฟังขึ้น แต่เหลียนฟางโจวกลับรู้สึกว่ามันยังมีบางอย่างที่ "ขาดหาย" ไป!

เพราะในยามที่สถานการณ์บ้านเมืองกำลังบีบคั้นเช่นนี้ แผนการที่เนิบนาบย่อมมิสู้แผนการที่รวดเร็วและรุนแรงดั่งไฟลามทุ่ง อ๋องจิ้งหนานคงมิมีอารมณ์มานั่งวางเบ็ดล่อเหยื่อหรือต้มกบด้วยน้ำอุ่นเป็นแน่

ขณะที่เหลียนฟางโจวกำลังครุ่นคิดสงสัย ทางด้านโจวเชี่ยน อวี๋เหมย และลวี่เหมย กลับกระวนกระวายใจจนแทบคลั่ง!

โจวเชี่ยนแอบด่าเหลียนฟางโจวลับหลังไปนับครั้งไม่ถ้วนว่า "เจ้าเล่ห์!" "จอมบงการ!" และสารพัดคำด่า

กว่านางจะหาโอกาสลงมือที่เหมาะสมได้นั้นมันง่ายเสียเมื่อไหร่? เวลาช่างมีจำกัด หากภายในห้าวันนี้ไม่สำเร็จ พระชายายังพอจะถ่วงเวลาให้ได้อีกเพียงสามวันเท่านั้น มากกว่านี้ย่อมเป็นไปไม่ได้!

ทว่าภายในจวนหลี่แห่งนี้ เหลียนฟางโจวกลับวางกำลังป้องกันไว้หนาแน่นจนมดสักตัวก็ผ่านไปยาก อวี๋เหมยและลวี่เหมยนั้นเป็นยอดฝีมือที่ท่านพ่อส่งไปฝึกปราบพยศมาโดยเฉพาะ ไม่เพียงแต่ฉลาดเป็นกรดแต่ยังมีวรยุทธ์ล้ำเลิศ ถึงกระนั้นพวกนางก็ยังหาช่องว่างลงมือมิได้เลย!

ส่วนตัวนางเองก็ต้องจำใจไปประจบประแจงเอาอกเอาใจเหลียนฟางโจวทุกเมื่อเชื่อวัน เรียก "พี่หญิง" อย่างนั้นอย่างนี้จนนางเองยังนึกคลื่นไส้ตัวเอง!

พริบตาเดียววันรุ่งขึ้นก็จะเป็นวันที่ห้าแล้ว โจวเชี่ยนเริ่มทำใจเผื่อไว้สำหรับการอยู่ต่ออีกสามวัน

ทว่าในขณะที่นางกำลังนั่งสบถด่าเหลียนฟางโจวอยู่ในห้องด้วยความโมโห ลวี่เหมยก็ก้าวเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว นางปิดประตูลงกลอนก่อนจะปรี่เข้ามาที่ข้างกายแล้วกระซิบบางอย่างที่ข้างหู

"จริงหรือ? เยี่ยมไปเลย!" ดวงตาของโจวเชี่ยนเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันทีด้วยความตื่นเต้น

ลวี่เหมยยิ้มกริบ "สวรรค์ยังเมตตา ในที่สุดโอกาสที่พวกเราเฝ้ารอก็มาถึงจนได้! ท่านหญิงเพคะ โอกาสทองเช่นนี้หาไม่ได้ง่าย ๆ และหากลงมือพลาดเพียงครั้งเดียว ย่อมไม่มีโอกาสหน้าอีกแล้ว ท่านหญิง... ท่านเตรียมใจพร้อมแล้วจริง ๆ หรือเพคะ?"

ร่างกายของโจวเชี่ยนสั่นสะท้านขึ้นมาวูบหนึ่ง ใบหน้าพลันซีดเผือดลง

นางขมวดคิ้วแน่นก่อนจะคลายออกพลางแค่นยิ้มเย็น "เพื่อภารกิจใหญ่ของท่านพ่อ เพื่อให้ตระกูลโจวของพวกเราได้ก้าวสู่จุดสูงสุด มีสิ่งใดที่ข้าจะสละไม่ได้? หึ... รอจนท่านพ่อครองบัลลังก์ได้อย่างมั่นคงเมื่อใด... ถึงตอนนั้นข้าอยากจะทำอย่างไรย่อมเป็นสิทธิ์ของข้า!"

"ท่านหญิงคิดได้เช่นนี้ย่อมดีที่สุดเจ้าค่ะ! ท่านหญิงตามบ่าวมาเถิด!" ลวี่เหมยยิ้มรับ พลางสอดมือโอบเอวโจวเชี่ยนแล้วพานางกระโดดทะยานออกทางหน้าต่างหายไป

เมื่อเห็นสาวใช้ตัวน้อยที่นั่งพิงเสาสัปหงกอยู่ที่ระเบียงทางเดิน ลวี่เหมยก็ขยับยิ้มอย่างลำพองใจ

ช่วงหลายวันที่ผ่านมา ลวี่เหมยและอวี๋เหมยได้สำรวจเส้นทางเชื่อมต่อระหว่างจวนหน้าและจวนหลังจนจำได้ขึ้นใจ ว่าเส้นทางใดสั้นที่สุดและรอดพ้นสายตาผู้คนได้มากที่สุด

ลวี่เหมยพาโจวเชี่ยนลัดเลาะจากจวนหลังมาถึงจวนหน้าได้อย่างง่ายดาย

เมื่อพ้นเขตจวนหลังมาแล้ว การเฝ้าระวังดูจะหย่อนยานลงกว่าเดิมมาก ลวี่เหมยพาโจวเชี่ยนหลบซ่อนตามเงาไม้ จนในที่สุดก็มาถึงห้องหนังสือชั้นนอกของหลี่ฟู่

ในช่วงเวลาพิเศษเช่นนี้ หลี่ฟู่แทบจะต้องรับส่งข่าวสารและสั่งการผู้คนอยู่ตลอดเวลา มิได้ว่างเว้นเหมือนแต่ก่อน ในแต่ละวันเขาจึงมักจะขลุกอยู่ที่ห้องหนังสือจวนหน้าเป็นเวลานาน

เหลียนฟางโจวรู้ดีว่าเขากำลังยุ่ง จึงมิเคยเข้าไปรบกวนตามใจชอบ มีเพียงสั่งให้ห้องครัวเคี่ยวน้ำแกงหรือทำโจ๊กส่งมาให้เขาเป็นระยะเท่านั้น

และในวันนี้ อวี๋เหมยก็หาโอกาสในขณะที่ชิงเหอกำลังนำน้ำแกงมาส่งให้หลี่ฟู่ นางอาศัยจังหวะที่รอดพ้นสายตาผู้คุ้มกัน ลอบใส่ "บางอย่าง" ลงไปในน้ำแกงนั้นอย่างเงียบเชียบ

เมื่อลงมือสำเร็จ นางก็เดินทอดน่องไปเดินเล่นในสวนดอกไม้ เด็ดกิ่งไม้ใบหญ้าตามปกติก่อนจะกลับไปยังเรือนพัก

ในระหว่างนั้น นางได้ส่งสัญญาณให้ลวี่เหมยรับทราบเป็นที่เรียบร้อย งานที่เหลือต่อจากนี้... จึงตกเป็นหน้าที่ของลวี่เหมยและโจวเชี่ยน

ลวี่เหมยและโจวเชี่ยนอาศัยพุ่มไม้กำบังสายตา เห็นชิงเหอถือปิ่นโตเปล่าเดินออกมาจากห้องหนังสือ ทั้งสองสบตากัน ลวี่เหมยจึงกระซิบเบา ๆ "ท่านหญิง โอกาสมาถึงแล้ว อย่าได้ลังเล อย่าได้รั้งรอ... รีบไปเถิดเพคะ!"

หัวใจของโจวเชี่ยนเต้นระรัวจนแทบจะกระดอนออกมาจากอก นางพยักหน้าหงึก ๆ อย่างเหม่อลอย แต่ฝีเท้ากลับหนักอึ้งจนก้าวไม่ออก ยามที่ต้องเผชิญกับสถานการณ์จริงเช่นนี้ ความลังเลสงสัยย่อมบังเกิดขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้!

"ท่านหญิง รีบไปเถิดเพคะ! หากช้ากว่านี้จะเสียการใหญ่!" ลวี่เหมยร้อนใจจนต้องออกแรงผลักนางเบา ๆ

โจวเชี่ยนมองลวี่เหมยด้วยสายตาที่ซับซ้อน นางแค่นเสียงเหอะเบา ๆ ก่อนจะกัดฟันตัดสินใจ ก้าวเดินออกจากพุ่มไม้ มุ่งตรงไปยังห้องหนังสือชั้นนอกของหลี่ฟู่ทันที!