จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1434 ซื่อจื่อตระกูลหรงหาเรื่อง

 

บทที่ 1434 ซื่อจื่อตระกูลหรงหาเรื่อง

ซุนหมิงมองนางด้วยสายตาประหลาดใจ พลางขมวดคิ้วมุ่นแต่ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด

สายตาเขากะพริบไปเห็นจดหมายฉบับหนึ่งตกอยู่ที่พื้น จึงชี้แล้วถามว่า "นั่นจดหมายที่เจ้าทำตกไว้ใช่หรือไม่?"

"เปล่าเจ้าค่ะ... เอ๊ะ? จดหมาย! ใช่... เป็นของบ่าวเองเจ้าค่ะ!" จู๋เซียงใจสั่นระรัวดั่งมีผีสิง เมื่อเห็นจดหมายบนพื้นแล้วคลำดูในอกเสื้อที่ว่างเปล่าก็นึกหวาดหวั่นจนตัวสั่น นางรีบก้มลงเก็บจดหมายขึ้นมาทันที

ซุนหมิงเริ่มสงสัยในท่าทีลนลานนั้น เขาโพล่งถามเสียงเข้ม "นั่นนายหญิงเขียนรึ? เจ้าจะเอาไปส่งให้ใคร!"

จู๋เซียงตัวสั่นเทิ้ม อึกอักจนพูดไม่ออก

แววตาซุนหมิงฉายรังสีอำมหิต เขายื่นมือออกไปแล้วสั่งเสียงเย็น "เอาจดหมายมาให้ข้า!"

จู๋เซียงถอยหลังหนีตามสัญชาตญาณ มือที่ถือจดหมายบีบแน่นด้วยความกลัว

ซุนหมิงหมดความอดทน เขาพุ่งเข้าไปแย่งจดหมายมาจากมือนางทันที เมื่อดึงกระดาษออกมาอ่าน โทสะก็พลุ่งพล่านจนแทบกระอัก เขาขยำจดหมายจนยับยู่ยี่ในอุ้งมือ พลางปัดสายตาเย็นเยียบใส่จู๋เซียงแวบหนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวก้าวพรวดๆ กลับเข้าห้องไป

ครานี้ไม่มีความลังเลใจอีก ซุนหมิงจรดพู่กันเขียนหนังสือหย่าทันที เขาโยนมันลงเบื้องหน้าซูซินเอ๋อร์แล้วเอ่ยเสียงเรียบ "หนังสือหย่าอยู่นี่ นับจากนี้เราสองขาดสะบั้น! ต่อให้ตระกูลซุนของข้าต้องโทษประหารเจ็ดชั่วโคตร ก็จะไม่พลอยฟ้าพลอยฝนไปถึงคุณหนูใหญ่อย่างเจ้า! เลิกทำเรื่องชั่วร้ายที่ให้ผลเสียต่อผู้อื่นแต่ไม่ให้คุณแก่ตนเองเสียทีเถอะ ถือว่าสั่งสมบุญให้ตัวเองและตระกูลซูของเจ้าบ้าง!"

"ซุนหมิง! ท่านกล้าหรือ!" ซูซินเอ๋อร์ปล่อยโฮ พยายามจะโผเข้าฉุดรั้งเขาไว้ แต่ซุนหมิงกลับสะบัดตัวออกอย่างเย็นชา เขาคว้าเพียงเสื้อผ้าที่จำเป็นและตำราที่อ่านประจำเพียงไม่กี่เล่ม แล้วพาลูกน้องคนสนิทเดินจากไปอย่างองอาจโดยไม่หันกลับมามองอีก!

ภายในห้อง... ซูซินเอ๋อร์ทรุดลงร้องไห้แทบขาดใจ

พวกบ่าวไพร่ต่างยืนตัวสั่นมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ทำอะไรไม่ถูก

ซุนหมิงจากไปแล้ว และเขาไม่กลับมาอีกเลย

ซูซินเอ๋อร์มีนิสัยดื้อรั้นทิฐิสูง นางจึงไม่เอ่ยคำว่าเสียใจออกมาแม้แต่ครึ่งคำ ทว่านางก็มิได้ขัดขวางเมื่อจู๋เซียงและคนอื่นๆ พยายามไปตามหาซุนหมิงที่สำนักฮั่นหลิน

แต่จู๋เซียงกลับไม่พบแม้แต่เงาของซุนหมิง

ในตอนนั้นเองที่ซูซินเอ๋อร์เริ่มรู้สึกว่า เมื่อขาดคนคนนั้นไป บ้านหลังนี้ช่างเหน็บหนาวและอ้างว้างเหลือเกิน... แท้จริงแล้วนางได้เผลอคุ้นชินกับการมีเขาอยู่เคียงข้างไปเสียแล้ว

เขาอาจไม่ใช่ความปรารถนาลึกๆ ในใจนาง ทว่าเขากลับอยู่เคียงคู่นางทั้งวันคืน จนกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตนางไปนานแล้ว

เมื่อส่วนนั้นขาดหาย ชีวิตจึงไม่สมบูรณ์อีกต่อไป!

ช่องว่างที่เกิดขึ้นกะทันหันนั้นช่างดูแปลกแยกและน่าอึดอัดเสียจนซูซินเอ๋อร์เริ่มรู้สึกเคว้งคว้าง... เขาจะไม่มีวันกลับมาแล้วจริงๆ หรือ?

พริบตาเดียวก็ครบกำหนดสามวัน เมื่อคำนวณดูแล้วพวกเหลียนเจ๋อและเหลียนเช่อน่าจะเดินทางไปไกลกว่าห้าร้อยลี้ สวีอี้หยุนจึงรู้สึกเบาใจลงมาก

วันนี้ สวีอี้หยุนตั้งใจแต่งกายอย่างประณีตงดงาม พานางรับใช้ปิงลู่และปิงเหมยมารอรับการมาเยือนของหรงเฟยอวี่

หลังมื้อเช้าไม่นาน หรงเฟยอวี่ก็พาคนมาจริงๆ

เขายืนจ้องป้ายประตูจวนเหลียนพลางแค่นยิ้มหยัน ก่อนจะเอามือไพล่หลังเชิดหน้าเดินเข้าไปอย่างวางอำนาจ

ต่อให้ยามนี้เซี่ยนอ๋องจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบในการแย่งชิงบัลลังก์กับหลีอ๋อง แต่ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ หลีอ๋องย่อมไม่มีวันสังหารเซี่ยนอ๋องได้—ไม่เพียงแต่เซี่ยนอ๋องจะไม่เปิดโอกาสให้ แต่ต่อให้ตกอยู่ในมือหลีอ๋อง หลีอ๋องก็ไม่กล้าลงมือ มิเช่นนั้นจะเป็นการประจานตนเอง และไม่อาจล้างมลทินเรื่องการสังหารพี่น้องหรือล่วงละเมิดพระบิดาได้ชั่วชีวิต!

เซี่ยนอ๋องยังคงมีโอกาสได้ชิงชัย

และสำหรับการจัดการตระกูลเหลียนเล็กๆ นี้... ยิ่งง่ายดายยิ่งกว่าปอกกล้วย!

เมื่อไม่เห็นเหลียนเจ๋อ แต่กลับเห็นสวีอี้หยุน หรงเฟยอวี่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะอย่างดูแคลน "เหลียนเจ๋อล่ะ? มุดหัวอยู่ที่ไหน? เป็นบุรุษเสียเปล่าแต่กลับเอาแต่หลบหลังสตรี นี่หรือคือชายที่เจ้าเลือกแต่งด้วย? หยุนเอ๋อร์ สายตาเจ้าช่างย่ำแย่นัก! หรือว่า..."

หรงเฟยอวี่เลิกคิ้ว ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "เขารู้ความสัมพันธ์ของพวกเรา จึงจงใจเปิดทางให้เราได้สานสัมพันธ์เก่ากันต่อรึ?"

"เจ้า!" สวีอี้หยุนอับอายจนหน้าแดงก่ำ จ้องมองหรงเฟยอวี่ด้วยสายตาชิงชังรังเกียจ

เมื่อก่อนนางหลงใหลชายคนนี้ไปได้อย่างไร? เขายังมีความเป็นคนอยู่หรือไม่ ถึงได้ไร้ยางอายถึงเพียงนี้!

"อย่ามองข้าเช่นนั้น!" สายตาที่เปิดเผยความรังเกียจราวกับมองแมลงวันของสวีอี้หยุนทำให้หรงเฟยอวี่รู้สึกเดือดดาลขึ้นมาทันที เขาเน้นเสียงทีละคำ "หยุนเอ๋อร์ เมื่อก่อนเจ้าไม่เคยปฏิบัติกับข้าเช่นนี้! หรือว่าเจ้าจะลืมสิ้นแล้วซึ่งอดีตของพวกเรา? ข้าน่ะ... ยังคงคำนึงถึงเจ้าทุกลมหายใจนะ หยุนเอ๋อร์ เจ้าไม่คิดจะระลึกถึงเยื่อใยเก่าก่อนบ้างเลยหรือ?"

เมื่อได้ยินถ้อยคำที่ชวนคลื่นไส้ สวีอี้หยุนบีบผ้าเช็ดหน้าในมือแน่นจนอยากจะฉีกให้เป็นผง นางข่มความรู้สึกพะอืดพะอมในลำคอพลางลดสายตาลงต่ำแล้วเอ่ย "สามีของข้ามีธุระต้องออกไปข้างนอก หรงซื่อจื่อคงต้องเสียเที่ยวแล้ว!"

คำพูดของเขาไม่เพียงแต่น่ารังเกียจ แต่นางยังไม่อยากจะโต้เถียงกับเขาให้เสียเวลา การพูดถึงอดีตไม่ว่าดีหรือร้ายกับชายคนนี้ล้วนเป็นเรื่องที่น่าขยะแขยงทั้งสิ้น

"ไม่เป็นไร!" หรงเฟยอวี่นั่งลงอย่างวางท่า ยิ้มกว้าง "เดี๋ยวเขาก็ต้องกลับมาไม่ใช่หรือ? ประจวบเหมาะพอดี พวกเราจะได้รำลึกความหลังกันให้เต็มที่... เจ้าว่าอย่างไรล่ะ หยุนเอ๋อร์?"

สวีอี้หยุนแค่นเสียงหึในลำคอ ใบหน้าเย็นชาไร้คำตอบ และไม่แม้แต่จะปรายตามองเขา

หรงเฟยอวี่ชะงักไป เขาคิดว่านางคงจะโกรธหรือชิงชังเขา แต่ไม่นึกเลยว่านางจะแสดงท่าที 'ดูแคลน' ถึงเพียงนี้! ดูแคลนเสียจนไม่อยากจะต่อปากต่อคำด้วย!

"หยุนเอ๋อร์ เจ้าเป็นคนฉลาดมาตลอด ย่อมรู้ว่ายอดคนต้องรู้จักโอนอ่อนตามสถานการณ์! ยามนี้ตระกูลเหลียนของพวกเจ้าไม่มีสิทธิ์พูดพล่อยๆ เข้าใจสถานะตัวเองให้ดีหน่อย!" หรงเฟยอวี่สลัดคราบคุณชายผู้สุภาพอ่อนโยนทิ้งไป เปลี่ยนเป็นสีหน้าเหี้ยมเกรียมสยดสยองทันที

"นี่สินะโฉมหน้าแท้จริงของเจ้า" สวีอี้หยุนค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจ้องเขา เอ่ยเรียบๆ "สวมหน้ากากแสดงละครมานาน ไม่เหนื่อยบ้างหรือ? ข้าเห็นแล้วยังเหนื่อยแทนเลย"

หรงเฟยอวี่แค่นยิ้มเย็น "ดูท่าวันนี้คงรำลึกความหลังกันไม่ลงแล้ว ข้าไม่มีอารมณ์ และเจ้าก็คงไม่มีอารมณ์เช่นกัน! เงินล่ะ? เหลียนเจ๋อเตรียมไว้พร้อมหรือยัง!"

สวีอี้หยุนตอบนิ่งๆ "ยัง! เงินสามล้านตำลึงไม่ใช่เงินจำนวนน้อย ตระกูลเหลียนจะไปหามาจากไหนได้มากมายขนาดนั้น เอาเป็นว่า... อีกสามวันเจ้าค่อยมาใหม่ดีหรือไม่?"

"ไม่ได้!" หรงเฟยอวี่ไม่ยอมรามือให้นางง่ายๆ เขาหัวเราะเยาะ "ตระกูลเหลียนจะไม่มีเงินเชียวรึ? หยุนเอ๋อร์ ปากเจ้าเริ่มจะหาความจริงไม่ได้เสียแล้ว เมื่อก่อนเจ้าไม่เคยเอ่ยคำโป้ปดที่น่าขันเช่นนี้เพื่อหลอกข้านะ! หากไม่มีเงินสด ของมีค่า เครื่องลายคราม ภาพวาดโบราณ หรือทองหยองมุกหยกในจวนก็ย่อมตีราคาได้... มิสู้พวกเราไปดูที่คลังสมบัติของจวนเหลียนกันเดี๋ยวนี้เลยเป็นอย่างไร?"

หรงเฟยอวี่ลุกขึ้นยืน เตรียมสั่งให้ลูกน้องไปเรียกเหล่าทหารรับใช้เข้ามา

"ช้าก่อน!" สวีอี้หยุนร้อนรนรีบลุกขึ้นห้าม "หรงซื่อจื่อ หากข้าจำไม่ผิด เซี่ยนอ๋องตรัสว่า 'ขอยืม' มิใช่การ 'ริบทรัพย์' กระมัง? ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าการขอยืมเงินจะต้องลามปามไปถึงเครื่องเรือนและของโบราณในบ้านผู้อื่นด้วย!"

หรงเฟยอวี่ชะงักไปพลางพิจารณาสวีอี้หยุนใหม่ด้วยสายตาประหลาดใจ... เมื่อก่อนเขาไม่ยักรู้เลยว่า นางจะมีหัวจิตหัวใจที่เด็ดเดี่ยวกล้าหาญถึงเพียงนี้

ความจริงแล้วการที่เขามาหาเรื่องตระกูลเหลียนนั้นเป็นการกระทำส่วนตัวที่ปกปิดเซี่ยนอ๋องไว้ เป้าหมายก็เพื่อระบายความแค้นส่วนตัวเท่านั้น! หากเรื่องนี้ลามปามไปถึงขั้นทำลายชื่อเสียงของเซี่ยนอ๋อง เซี่ยนอ๋องอาจจะไม่พอใจ และเขาเองนั่นแหละที่จะเป็นฝ่ายโดนลงโทษ

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1433 ความระแวงของซูซินเอ๋อร์

 

บทที่ 1433 ความระแวงของซูซินเอ๋อร์

คำพูดของเขามันช่างฟังดูมีเหตุมีผลเสียจนแม้แต่นางเองยังเกือบจะหลงเชื่อ! ทว่าในใจนางย่อมรู้ดีว่ามันหาใช่เช่นนั้นไม่!

ซูซินเอ๋อร์ทั้งโกรธ ทั้งร้อนรน ทั้งอับอาย จนต้องก้มหน้าปิดปากร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมาอย่างสุดกลั้น

ซุนหมิงเห็นภาพนั้นก็ยิ่งปักใจเชื่อว่านางโดนจี้จุดจนละอายใจที่ถูกจับได้ ในใจเขาเย็นเยียบลงเรื่อยๆ พลางนึกในใจว่า... นี่เขาแต่งสตรีเช่นไรมาเป็นภรรยากันแน่!

"คำพูดเหล่านั้น ข้าได้แจ้งแก่ภรรยาของอาเจ๋อไปแล้ว และข้าไม่เคยนึกเสียใจ! ในเมื่อเจ้ายโสและคัดค้านถึงเพียงนี้ ข้าก็ไม่อยากให้เจ้าต้องมาพลอยรับเคราะห์ไปด้วย เราหย่าขาดกันเสียเถิด เช่นนี้หากเรื่องแดงขึ้นมา คนที่ต้องตายก็มีเพียงข้าคนเดียว ไม่เกี่ยวพันถึงเจ้า! ข้าสามารถเขียนหนังสือหย่าให้เจ้าได้เดี๋ยวนี้ และเจ้าก็จงย้ายออกจากจวนนี้ไปเสียทันที"

น้ำเสียงของซุนหมิงราบเรียบไร้ระลอกคลื่น ราวกับกำลังเอ่ยถึงเรื่องสัพเพเหระทั่วไป

ทว่าคำพูดเหล่านี้กลับดั่งหินยักษ์ที่ทุ่มลงกลางสระน้ำนิ่ง ปลุกกระแสคลื่นให้โหมกระหน่ำในใจของซูซินเอ๋อร์จนแทบกระอัก

เสียง "ตูม!" ดังสนั่นในหัวจนสมองว่างเปล่า หูทั้งสองข้างอื้ออึงไปหมด

เนิ่นนานกว่านางจะเรียกสติกลับมาได้ ใบหน้าซีดเผือดสั่นระริก "ท่าน... ท่านจะหย่ากับข้า? พูดจริงหรือ... ท่านพูดจริงหรือ..."

ความผิดหวัง ตระหนก อับอาย และร้าวราน... หลากหลายอารมณ์ประดังประเดเข้ามาในแววตา ทำให้นางดูทรุดโทรมหม่นหมองถึงขีดสุด

แต่ซุนหมิงยังคงนิ่งสงบ เอ่ยเรียบๆ ว่า "ทำเช่นนี้มิใช่ดีหรอกหรือ? เจ้าจะได้นอนหนุนหมอนอย่างสูงส่ง ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกข้าลากลงน้ำไปด้วย อีกอย่าง... ในเมื่อเจ้ายังอาลัยรักในตัวพี่ชายเจ้า ก็จงกลับไปหาเขาเสียสิ ไม่แน่ว่าพอเห็นความจริงใจของเจ้า เขาอาจจะเปลี่ยนใจกลับมาหาเจ้าก็ได้นะ?"

"ท่าน! ท่าน!" ซูซินเอ๋อร์ซบลงบนเก้าอี้พลางโฮออกมา ร่างทั้งร่างสั่นเทาไม่หยุด

ซุนหมิงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น จ้องมองนางด้วยสายตาที่ว่างเปล่า

เหล่าสาวใช้ที่เฝ้าอยู่ข้างนอกด้วยความหวาดระแวง เมื่อได้ยินเสียงเอะอะต่างก็หน้าถอดสี มองหน้ากันอย่างเลิ่กลั่กทำอะไรไม่ถูก

ตามปกติแล้ว 'จู๋เซียง' คือคนที่ซูซินเอ๋อร์ไว้ใจที่สุด คำพูดของนางพอจะเข้าหูเจ้านายอยู่บ้าง ทุกคนจึงพากันดันหลังจู๋เซียงให้เข้าไปจัดการ

จู๋เซียงแว่วได้ยินคำว่า "หย่า" และ "พี่ชาย" ก็รู้ทันทีว่าเรื่องใหญ่เข้าให้แล้ว นางจึงรวบรวมความกล้า ผลักประตูเข้าไปโดยไม่กลัวว่าจะโดนด่าหรือโดนลงทัณฑ์

เมื่อเห็นซูซินเอ๋อร์ร้องไห้จนตัวโยนดั่งใบไม้ร่วงในฤดูสารท จู๋เซียงก็ใจเสีย รีบถลาเข้าไปลูบหลังพลางปลอบประโลม "นายหญิง... ท่านอย่าร้องเลยเจ้าค่ะ อย่าร้องอีกเลย! นายท่านเจ้าคะ นายหญิงก็แค่คนปากร้ายใจดี มีเจตนาร้ายที่ไหนกัน นายท่านช่วยเอ่ยคำปลอบโยนสักนิดเถิดเจ้าค่ะ!"

คำปลอบโยน? คำพูดดีๆ เขาพร่ำบอกมาไม่รู้เท่าไหร่แล้ว! ยามนี้เขาไม่อยากจะประคบประหงมเทิดทูนนางอีกต่อไป ชีวิตที่ไร้จุดจบเช่นนี้ เขาไม่อยากทนอีกแล้ว!

ซุนหมิงแค่นยิ้มเย็น ขณะกำลังจะเอ่ยปาก ซูซินเอ๋อร์ก็เงยหน้าขึ้นจ้องเขาพลางหัวเราะอย่างขมขื่น "จู๋เซียง เจ้าไม่ต้องไปขออ้อนวอนเขา! คำพูดดีๆ ของเขาข้าไม่มีปัญญาจะฟังหรอก! ซุนหมิง... ท่านอยากหย่ากับข้ามานานแล้วใช่ไหมล่ะ? แต่งงานกันมาหลายปีท้องข้าก็ยังนิ่งสนิท แถมยังไม่ยอมให้ท่านรับอนุ ท่านคงรังเกียจข้าเต็มทีแล้วสิ! ดี... ดีมาก! วันนี้ในที่สุดก็ได้โอกาสพ่นสิ่งที่อยู่ในใจออกมาเสียที ท่านคงสะใจและภาคภูมิใจมากสินะ! ทำเพื่อข้า? ไม่อยากให้ข้าเดือดร้อน? เหอะ ท่านช่างเป็นห่วงเป็นใยข้าเสียเหลือเกิน จนหากท่านพ่อท่านแม่หรือพี่ชายข้ารู้เข้า นอกจากจะไม่โทษท่านแล้ว ยังต้องเอ่ยปากชมว่าท่านเป็นคนดีเสียด้วยซ้ำ!"

ซุนหมิงมองนางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความผิดหวัง เขาหัวเราะเยาะหยันพลางส่ายหน้า "ซูซินเอ๋อร์ เจ้านี่มันช่างกลับดำเป็นขาวเก่งเสียจริง! ในใต้หล้านี้คงไม่มีใครเห็นแก่ตัวและหลงตัวเองเกินเจ้าอีกแล้ว ข้าเข้าใจแล้ว... ทั้งโลกนี้ต้องหมุนรอบตัวคุณหนูใหญ่อย่างเจ้าสินะ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น เจ้าไม่มีวันผิด คนที่ผิดย่อมเป็นคนอื่นเสมอ! เรื่องบุตร... ข้าเคยปริปากบ่นสักคำไหม? เรื่องรับอนุ... ข้าเคยพูดสักครั้งหรือเปล่า? คำพูดเลื่อนลอยเช่นนี้เจ้ายังกล้ายัดเยียดใส่หัวข้า ซูซินเอ๋อร์ เจ้ายังมีอะไรที่ทำไม่ได้อีก!"

ซุนหมิงรู้สึกสะอิดสะเอียนเกินจะทน เขาไม่อยากชายตามองสตรีผู้นี้อีกแม้แต่แวบเดียว จึงหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

ซูซินเอ๋อร์ที่ถูกตอกกลับอย่างไม่เหลือหน้ากรีดร้องลั่นพลางยกมือปิดหู นางขว้างปาสิ่งของเพื่อระบายอารมณ์ ก่อนจะเงยหน้าจ้องจู๋เซียงด้วยสายตาคมกริบ "เจ้าบอกมา! ข้าเป็นคนเห็นแก่ตัวและหลงตัวเองอย่างที่เขาว่าไหม! ตอบมา!"

"นายหญิง..." จู๋เซียงอยากจะหูหนวกตาบอดไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด เมื่อถูกบีบคั้นเช่นนั้นนางก็ได้แต่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ "ท่าน... ย่อมไม่ใช่คนเช่นนั้น! นายท่านเพียงแค่พูดด้วยโทสะเท่านั้นเอง นายหญิงอย่าเก็บมาใส่ใจเลยเจ้าค่ะ รอนายท่านใจเย็นลง... รอเขาเดินทางกลับมา ทุกอย่าง... ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเองเจ้าค่ะ!"

ซูซินเอ๋อร์นั่งนิ่งงัน แววตาว่างเปล่าเหม่อลอยไปเบื้องหน้า ไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่

ฉับพลันนั้นนางก็แค่นยิ้มเย็น พึมพำด้วยความแค้น "เหลียนฟางโจว! เหลียนฟางโจว! เป็นเพราะนางคนเดียว! ถ้านางไม่อยู่เสียคน—"

ถ้านางไม่อยู่... พี่ชายคงไม่เมินเฉยต่อนางเช่นนี้ และสักวันเขาต้องซาบซึ้งในรักของนางแน่! หากนางได้แต่งกับพี่ชาย นางย่อมไม่ต้องมาทนรับคำเสียดสีไร้น้ำใจจากซุนหมิงเช่นนี้!

เขาเป็นใครกัน ถึงกล้ามาตราหน้านางแบบนี้!

หากเป็นพี่ชาย... พี่ชายไม่มีวันเอ่ยคำพูดเลือดเย็นทำร้ายจิตใจนางเช่นนี้แน่...

นางก็แค่ทำตัวแง่งอนเล็กน้อย มันจะทำไมกันนักหนา? เหตุใดเขาต้องมาจ้องจับผิดเป็นจริงเป็นจัง! ทั้งที่เขาเองนั่นแหละที่คิดไปเอง ทั้งที่เขาเองที่เป็นฝ่ายใส่ไคล้และปรักปรำนาง แล้วยังมีหน้ามาทำเป็นพูดจาฉะฉานสั่งสอนนางอีก!

เขาคิดว่านางไม่รู้หรืออย่างไร? ว่าท่านพ่อท่านแม่ของเขาแอบบ่นเรื่องที่นางยังไม่มีบุตรกับเขาเป็นการส่วนตัวมาตั้งนานแล้ว! เหอะ ถ้าเขาไม่มีความคิดจะรับอนุสิถึงจะแปลก! แสร้งทำตัวบริสุทธิ์ต่อหน้านางไปเถอะ!

ยิ่งคิดนางก็ยิ่งรู้สึกอัดอั้น ยิ่งรู้สึกว่าซุนหมิงช่างผิดต่อตัวนางนัก และยิ่งทวีความเกลียดชังต่อเหลียนฟางโจวมากขึ้น

"จู๋เซียง!" นางเรียกเสียงเข้ม "เตรียมพู่กันกับแท่นหมึก!"

"นายหญิง... ท่าน... ท่านจะทำอะไรเจ้าคะ?" จู๋เซียงชะงัก ถามเสียงตะกุกตะกัก

"พูดมาก!" ซูซินเอ๋อร์ตวาดลั่น ก่อนจะเดินรี่ไปยังห้องหนังสือ

จู๋เซียงไร้ทางเลือก ได้แต่เดินตามไปอย่างเงียบๆ

ซูซินเอ๋อร์จรดพู่กันเขียนจดหมายจนเสร็จในรวดเดียว ก่อนจะผนึกซองแล้วยื่นให้จู๋เซียง สั่งการเสียงเย็น "เจ้าเอาจดหมายฉบับนี้ไปทิ้งไว้ที่หน้าบ้านตระกูลจู... บ้านเดิมของพระชายาหลีอ๋อง ไปเดี๋ยวนี้! ระวังอย่าให้ใครเห็นเข้าล่ะ!"

จู๋เซียงใจหายวาบ ใบหน้าเปลี่ยนสี "นายหญิง ท่าน... ท่านจะทำเช่นนี้จริงหรือเจ้าคะ—"

"ไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องถาม!" แววตาซูซินเอ๋อร์ฉายแววอาฆาตพลางแค่นยิ้ม "เขาอยากจะช่วยตระกูลเหลียนตระกูลหลี่เพื่อเอาใจเหลียนฟางโจวนักใช่ไหม? หึ ข้าก็จะทำให้เขาผิดหวังเอง! มัวบื้ออยู่ทำไม? รีบไป!"

จู๋เซียงใจคอสับสนวุ่นวาย แต่นางไม่อาจขัดคำสั่งเจ้านายได้ จึงได้แต่พยักหน้ารับคำแล้วถอยออกมา

ทว่าในขณะที่กำลังเดินใจลอยออกจากประตูเรือน ซุนหมิงที่นึกธุระบางอย่างได้จึงเดินย้อนกลับมาพอดี ทั้งสองเกือบจะชนกันเข้าอย่างจัง!

จู๋เซียงสะดุ้งสุดตัว รีบก้มหัวขออภัยเป็นการใหญ่

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1432 แผนการและการปะทะ

 

บทที่ 1432 แผนการและการปะทะ

ทว่าเมื่อพวกเขาจากไป กลับคล้ายกับว่าได้หอบเอาไออุ่นและความผูกพันที่คุ้นเคยไปจนสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงที่พักพิงอันเหน็บหนาวไร้ซึ่งความอาทรใดๆ

ปิงเหมยและปิงลู่ที่มิได้จากไปต่างมองภาพนั้นด้วยความสงสารจับใจ ทั้งคู่รี่เข้าไปหาพร้อมน้ำตา "ฮูหยิน ท่านยังมีพวกเรานะเจ้าคะ! พวกบ่าวจะไม่มีวันทิ้งท่าน จะขออยู่รับใช้เคียงข้างท่านตลอดไปเจ้าค่ะ!"

สวีอี้หยุนรู้สึกอุ่นซ่านในอก นางยิ้มออกมาพลางทอดถอนใจ "ลำบากพวกเจ้าแล้วจริงๆ ติดตามข้ามาตั้งแต่ยังอยู่บ้านตระกูลสวี ต้องคอยหวาดพะวงและเหนื่อยยากเพื่อข้ามาโดยตลอด ไม่เคยได้เสวยสุขอย่างสงบเลยสักวัน พอชีวิตเริ่มจะมั่นคง นึกว่าจะได้อยู่กันอย่างร่มเย็นเป็นสุขไปจนแก่เฒ่า กลับต้องมาเจอเหตุพลิกผันเช่นนี้อีก... ข้าละละอายใจต่อพวกเจ้านักที่ต้องมาพลอยรับเคราะห์ เดิมทีข้าตั้งใจจะหาคู่ครองดีๆ ให้พวกเจ้าแต่งงานออกไปเสียหน่อย พอมาเป็นเช่นนี้ก็ต้องประวิงเวลาออกไปอีก"

"ฮูหยิน!" ปิงลู่และปิงเหมยทรุดลงร้องไห้แทบเท้า "พวกบ่าวเป็นเพียงสาวใช้ที่มีหน้าที่ปรนนิบัติท่าน คำว่าลำบากหรืออัปยศพวกบ่าวไม่กล้ารับไว้หรอกเจ้าค่ะ หลายปีมานี้เรานายบ่าวร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา ท่านไม่เคยทุบตีหรือดุด่าพวกบ่าวเลย การได้อยู่รับใช้ข้างกายท่านคือวาสนาสูงสุดแล้ว ท่านกล่าวเช่นนี้จะให้พวกบ่าวเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเจ้าคะ!"

"เอาเถิดๆ เลิกพูดเรื่องนี้กันเสีย รีบลุกขึ้นเถอะ" สวีอี้หยุนปาดน้ำตาพลางพยุงทั้งคู่ขึ้น ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นงานเป็นการ "ยามนี้เรายังมีเรื่องต้องทำอีกมาก อย่างแรกคือต้องคุมปากคนในบ้านให้สนิท อีกประเดี๋ยวเจ้าไปตามพ่อบ้านและแม่บ้านที่ไว้ใจได้มาพบข้า ข้ามีเรื่องจะสั่งการ โชคดีที่คนในจวนเหลียนมีไม่มาก คงกำราบได้ไม่ยากนัก จากนั้นเตรียมรถ ข้าจะไปเยี่ยมเยียนพระชายาที่จวนหลิวจวิ้นอ๋อง เมื่อกลับมาเรายังมีงานต้องจัดการกันต่อ... อ้อ แล้วก็เรื่องพี่ซุนหมิง ให้พ่อบ้านแอบไปส่งข่าวให้เขาทราบเป็นการส่วนตัว เขาจะได้เบาใจ"

งานที่นางพูดถึงนั้น ทั้งปิงลู่และปิงเหมยต่างรู้ดี ทั้งคู่พยักหน้าพร้อมกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ทางด้านซุนหมิง เมื่อได้รับข่าวจากพ่อบ้านตระกูลเหลียนว่าพวกเหลียนเจ๋อออกจากเมืองได้สำเร็จ และในเมืองหลวงหลีอ๋องกับเซี่ยนอ๋องยังคงคุมเชิงกันอยู่จนไม่มีเวลามาแยแสพวกเขาก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ทว่าสวีอี้หยุนหารู้ไม่ว่า ก่อนหน้านี้ซุนหมิงเพิ่งจะเปิดศึกปะทะคารมกับซูซินเอ๋อร์ ภรรยาของเขาอย่างรุนแรง

ซูซินเอ๋อร์เมื่อรู้ว่าซุนหมิงแอบไปเตือนคนตระกูลเหลียนและตระกูลหลี่ให้หลบหนี ความระแวงแค้นก็กำเริบขึ้นมาอีกครั้ง นางอาละวาดด้วยความอิจฉาริษยาอย่างไม่ลดละ

นางกล่าวโทษซุนหมิงซ้ำๆ ว่าในใจยังมีแต่เหลียนฟางโจว "นี่มันยามไหนกันแล้ว? คนอื่นเขาหนีกันหัวซุกหัวซุน แต่ท่านกลับถ่อไปหาเขาเองถึงที่! ท่านไม่คิดบ้างหรือว่าถ้าหลีอ๋องหรือเซี่ยนอ๋องรู้เข้า พวกเราจะมอดไหม้กันหมด! หึ พวกเราไม่ใช่ตระกูลหลี่หรือตระกูลเหลียนที่มีค่าพอให้เขาเก็บไว้ข่มขู่ใครนะ ถ้าเขาพาลขึ้นมาเขาก็ฆ่าเราทิ้งเหมือนหมูเหมือนหมานั่นแหละ! แม่เหลียนฟางโจวนั่นดีนักหรือ? ขนาดครอบครัวนาง ท่านยังยอมเสี่ยงตายเพื่อช่วย แล้วข้าล่ะ? ในสายตาท่านข้าเป็นตัวอะไร! ท่านเคยคิดบ้างไหมว่าถ้าเรื่องแดงขึ้นมา ข้าต้องตายน่ะ! ชีวิตข้าในสายตาท่านมันไม่มีค่าเท่าเส้นผมเส้นเดียวของนางเลยใช่ไหม!"

ซุนหมิงไม่ใช่คนชอบทะเลาะ เมื่อเจอการด่าทอแบบสาดเสียเทเสียของภรรยาก็รู้สึกปวดหัวจนแทบระเบิด เขาพยายามข่มโทสะแล้วปรามเสียงเข้ม "เบาเสียงหน่อย จะตะโกนไปทำไม กลัวคนเขาไม่ได้ยินหรืออย่างไร!"

คำพูดนั้นกลับเหมือนสาดน้ำมันเข้ากองไฟ ซูซินเอ๋อร์ยิ่งโกรธจนหน้ามืด ร้องไห้ฟูมฟายไม่เลิก "ซุนหมิง! เจ้าคนเลือดเย็น! ข้าเป็นอะไรในใจเจ้า! ในเมื่อเจ้ากล้าทำ เหตุใดข้าจะพูดไม่ได้! ข้าจะไม่เบาเสียง ข้าจะร้องให้ชาวโลกได้รู้กันทั่ว เจ้าจะทำอะไรข้าได้!"

นางยังคงก่นด่าด้วยความแค้น "เหลียนฟางโจว! ชาตินี้ข้ากับเจ้าอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้! ทำไมเจ้าถึงตามหลอกหลอนข้าไม่จบสิ้นเสียที เจ้าน่ะมัน—"

"หุบปาก!" ซุนหมิงเหลืออด เขาพุ่งเข้าไปตะครุบปากซูซินเอ๋อร์ไว้แน่น แววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งพลางคำรามต่ำ "เจ้าอาละวาดพอหรือยัง! เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับฟางโจว? พวกเราล้วนมาจากหมู่บ้านต้าฟางเหมือนกัน ช่วยเหลือกันบ้างจะเป็นไรไป? นิสัยคุณหนูเอาแต่ใจของเจ้าเมื่อไหร่จะเลิกเสียทีเจ้ารู้ไหมว่าเหตุใดไม่ว่าเจ้าจะเพียรพยายามเอาใจชุยเส้าซีเพียงใด เขาก็ไม่เคยรักเจ้า? ก็เพราะนิสัยแบบนี้ของเจ้าไงล่ะ ใครจะไปรักลง!"

"เจ้า... เจ้าว่าอย่างไรนะ!" ซูซินเอ๋อร์เบิกตาโพลงจ้องมองซุนหมิงด้วยความไม่อยากเชื่อ ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ก่อนจะละล่ำละลักถามเสียงสั่น "ซุนหมิง ท่านหมายความว่าอย่างไร?"

ซุนหมิงเห็นท่าทางทุกข์ระทมสิ้นหวังของนางก็แอบใจอ่อนวูบหนึ่ง ทว่าพอนึกถึงความไร้เหตุผลและการอาละวาดของนาง นึกถึงว่าเขานั้นวางมือจากฟางโจวไปนานแล้ว แต่กลับเป็นนางเองที่ยังปักใจอยู่กับชุยเส้าซี ซึ่งเขาก็ไม่เคยว่านางสักคำ แต่นางกลับคอยจ้องจับผิดและพาลใส่เขาตลอดเวลา!

เขาคิดว่าตระกูลซูยิ่งใหญ่นักหรือ? อย่างมากก็แค่เลิกกับภรรยาคนนี้ ลาออกจากราชการเสียก็สิ้นเรื่อง จะได้ไม่ต้องมาทนรับโทสะไร้สาระแบบนี้อีก!

"หมายความว่าอย่างไรเจ้าก็รู้อยู่แก่ใจ" ซุนหมิงแค่นยิ้มเย็น "เจ้ามันขี้อิจฉา อิจฉาที่ชุยเส้าซีรักฟางโจวแต่ไม่รักเจ้า เจ้าไม่กล้าโทษพี่ชายที่แสนดีของเจ้า และไม่กล้าโทษตัวเอง ก็เลยมาลงที่ฟางโจว! ทุกครั้งที่เจ้าตราหน้าว่าข้าคิดอย่างไรกับนาง นั่นมันก็แค่ข้ออ้าง แท้จริงแล้วมันคือหนามที่ปักอยู่ในใจเจ้าที่เจ้าอยากจะระบายออกมาก็เท่านั้น!"

"ท่าน!" ซูซินเอ๋อร์โกรธจนพูดไม่ออก ในใจนางรู้ดีว่ามันไม่ใช่แบบนั้นเสียทั้งหมด... แต่นางกลับไม่มีคำพูดใดมาโต้แย้งเขาได้เลย!

ซุนหมิงเองก็รู้สึกขมขื่นในอกไม่แพ้กัน ตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตคู่กันมา เขารู้ดีว่านางดื้อรั้นและเอาแต่ใจเพียงใด ต่อให้ยามปกติจะดูประนีประนอมเหมือนราบรื่นดี แต่เขาก็รู้ว่าในใจนางยังคงมีพื้นที่ให้ชุยเส้าซีเสมอ

ทันใดนั้น ซุนหมิงรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน เขาปล่อยมือจากซูซินเอ๋อร์แล้วเอ่ยเรียบๆ "วันหน้าอย่าสาดโคลนใส่ข้าตามใจชอบ และอย่าทำลายชื่อเสียงผู้อื่นตามอารมณ์อีก ถ้าเจ้ายังไม่เต็มใจจะแต่งกับข้า หรือยังถวิลหาพี่ชายของเจ้าอยู่ ก็เชิญคิดถึงไปเถิด ข้าจะไม่ว่าอะไรสักคำ แต่ขอร้อง... อย่าพาลใส่คนอื่นแบบนี้ เพราะมันทำให้เจ้าดูน่ารังเกียจที่สุด"

ซูซินเอ๋อร์โซเซถอยหลังไปทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ น้ำตาหลั่งไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

นางเปี่ยมไปด้วยความคับแค้นใจ มีคำปฏิเสธและคำโต้แย้งมากมายที่อยากจะพ่นออกมา แต่กลับไม่มีคำใดหลุดรอดจากลำคอได้เลยสักคำ!

เป็นอย่างที่เขาว่าจริงหรือ? ไม่... ไม่ใช่! นางยังถวิลหาพี่ชายอยู่หรือ? ใช่... นางยังนึกถึงอยู่ แต่มิใช่ในเชิงชู้สาวอย่างที่เขาปรักปรำ นางเพียงแต่อยากรู้ว่าเหตุใดพี่ชายถึงยังไม่แต่งงาน และภรรยาในอนาคตของเขาจะเป็นสตรีเช่นไร... นางแค่อยากรู้เพียงเท่านั้นจริงๆ!

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1431 การตัดสินใจของสวีอี้หยุน

 

บทที่ 1431 การตัดสินใจของสวีอี้หยุน

"เจ้า—" เหลียนเจ๋อรู้สึกหน้ามืดฉับพลัน สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือนทีละน้อย เขาพยายามเค้นแรงเฮือกสุดท้ายจ้องมองสวีอี้หยุนแล้วตะโกนถาม "หมายความว่าอย่างไร! เจ้าจะ—"

ยังไม่ทันสิ้นคำ โลกทั้งใบก็ดับวูบลง เขาสิ้นสติล้มพับไปในที่สุด

สวีอี้หยุนลุกขึ้นยืนเงียบๆ น้ำตารื้นขอบตา พึมพำเสียงแผ่ว "ข้าขอโทษ... แต่ข้าจำต้องทำ ในบรรดาคนที่อยู่ในเมืองหลวง ข้าคือผู้ที่มีความสำคัญน้อยที่สุด ดังนั้นคนที่ควรอยู่ต่อคือข้า ขอเพียงข้ายังปรากฏตัว ขอเพียงจวนของเรายังดูปกติสุขดี ก็จะไม่มีใครสงสัย... พวกท่านต้องหนีไปให้พึงปลอดภัยนะ!"

นางเร่งสวมอาภรณ์ให้เรียบร้อยก่อนจะก้าวออกจากห้องไป

อีกด้านหนึ่ง ณ ห้องข้าง หลู่หมอมอ ปิงลู่ และปิงเหมย ต่างรออยู่พร้อมหน้า บนตั่งเตียงเต็มไปด้วยห่อสัมภาระน้อยใหญ่ เมื่อเห็นนางเข้ามา ทั้งสามก็รี่เข้าไปหา "ฮูหยินสอง!" เสียงเรียกนั้นสั่นเครือด้วยหยาดน้ำตา

สวีอี้หยุนยิ้มรับพลางส่ายหน้าเมื่อเห็นกองสัมภาระ "เหตุใดจึงขนไปมากมายนัก? นี่คือการลี้ภัย มิใช่การย้ายบ้าน รีบเปิดออกเถิด สิ่งใดไม่จำเป็นก็ทิ้งไปเสีย! ลวี่เหมย เจ้าไปดูฝั่งคุณชายสามว่าเตรียมการถึงไหนแล้ว แล้วคนที่จะไปรับพี่สะใภ้โจวกับอวิ๋นหานกลับมาหรือยัง?"

ยามนี้เมืองหลวงระส่ำระสาย ไร้ผู้ควบคุมสถานการณ์ กฎอัยการศึกในยามวิกาลจึงหย่อนยานลง

หลู่หมอมอรายงานความเรียบร้อยพลางช่วยปิงเหมยคัดเลือกของในห่อผ้า จนสุดท้ายเหลือเพียงสี่ห่อเท่านั้น

"แม่นม ข้าเชื่อใจท่านที่สุด" สวีอี้หยุนกุมมือหลู่หมอมอไว้แน่น กำชับด้วยเสียงสั่นเครือ "ระว่างทางฝากดูแลอี้เอ๋อร์ให้ดี ตราบใดที่เขาไม่เจ็บป่วย จงเร่งเดินทางอย่าได้หยุดพัก... แม่นม ข้าฝากท่านด้วย"

"ฮูหยิน ท่านจะรั้งอยู่เมืองหลวงจริงๆ หรือเจ้าคะ?" หลู่หมอมอถอนใจด้วยความเวทนา "ทั้งหลีอ๋องและเซี่ยนอ๋องมิใช่คนดี หากพวกเขาพาลโกรธลงที่ท่าน—"

สวีอี้หยุนยิ้มบาง "ตราบใดที่พี่เขยและพี่สาวยังมั่นคง พวกเขาก็ไม่กล้าทำอะไรข้าหรอก อย่างมากก็แค่สิ้นอิสรภาพ แต่กับอาเจ๋อ น้องสาม และอี้เอ๋อร์นั้นต่างออกไป หากพวกเขาตกอยู่ในเงื้อมมือหลีอ๋องหรือเซี่ยนอ๋อง ย่อมถูกใช้เป็นเครื่องต่อรองกับพี่สาวและพี่เขยแน่ ส่วนข้านั้น..."

นางส่ายหน้ายิ้มๆ "สรุปคือ ข้าฝากพวกเขาทุกคนไว้กับท่านด้วย"

"แต่หากหลีอ๋องโทสะแรงกล้า ลงมือกับท่านขึ้นมา จะทำเช่นไร..."

"พวกเขาไม่โง่เขลาเพียงนั้น!" สวีอี้หยุนตัดบทอย่างเด็ดขาด "แม่นม อย่าได้กังวลหน้าพะวงหลัง อาเจ๋อกับอี้เอ๋อร์คือยอดดวงใจของข้า ข้าไม่อาจยอมให้ใครเป็นอันตรายได้ทั้งสิ้น ข้าเชื่อมั่นในตัวอาเจ๋อ เขาไม่มีวันทอดทิ้งข้าแน่ เขาจะต้องกลับมาช่วยข้าอย่างแน่นอน!"

เมื่อเห็นความมุ่งมั่นของนาง หลู่หมอมอก็ได้แต่ถอนหายใจยาว แอบเบือนหน้าไปซับน้ำตาเงียบๆ

ครู่ต่อมา เหลียนเช่อก็มาถึง

เขาเรียก "พี่สะใภ้" ด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและสับสน เห็นได้ชัดว่าเขาทราบการตัดสินใจของนางแล้ว

"น้องสาม" สวีอี้หยุนยิ้ม "เจ้าเตรียมตัวเสร็จหรือยัง? อีกสองวันอาเจ๋อจะฟื้น เมื่อถึงตอนนั้นเจ้าต้องรั้งเขาไว้ให้ได้ อย่าปล่อยให้เขาทำเรื่องโง่เขลา! บอกเขาว่า... หากข้าต้องเป็นต้นเหตุให้พวกเจ้าเดือดร้อน ข้ายอมตายเสียยังดีกว่า!"

"พี่สะใภ้สอง" เหลียนเช่อเอ่ย "อี้เอ๋อร์จะขาดแม่ไม่ได้ หรือว่าท่านจะ—"

"น้องสาม!" สวีอี้หยุนน้ำเสียงจริงจัง "เจ้ากับอาเจ๋อต่างกันตรงไหน? หากเจ้าอยู่แทนได้ ข้าสู้ให้เขาอยู่เสียยังดีกว่า! ครั้งนี้... เชื่อข้าเถิด"

เหลียนเช่อนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า รับคำหนักแน่น "พี่สะใภ้สอง ข้าขอให้คำมั่น เมื่อถึงมณฑลหนานไห่ พวกเราจะหาทางช่วยท่านออกมาให้ได้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ ท่านต้องอดทนไว้ อย่าได้ถอดใจเด็ดขาด พี่สองไม่มีวันทิ้งท่าน... พวกเราทุกคนก็เช่นกัน!"

สวีอี้หยุนตาแดงระรื่น พยักหน้าเบาๆ "ข้ารู้ดีว่าอาเจ๋อปฏิบัติต่อข้าเช่นไร วางใจเถิด ข้าจะรอ! ข้ายังอาลัยในตัวเขา อาลัยในตัวอี้เอ๋อร์... และพวกเจ้าทุกคน"

ขณะนั้นเอง โจวซื่อและหลี่อวิ๋นหานก็มาถึง ทั้งหมดจึงยุติการสนทนาลง

สองแม่ลูกตระกูลหลี่ไม่ทราบเรื่องราวที่เกิดขึ้นชัดเจนนัก แต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ เมื่อมีคนจากตระกูลเหลียนไปรับ พวกเขาก็คาดเดาได้ว่าต้องมีเรื่องด่วน จึงรีบตามมาทันที

เมื่อได้ฟังแผนการจากสวีอี้หยุนและเหลียนเช่อ ทั้งสองก็หน้าถอดสี ตระหนักถึงความรุนแรงของสถานการณ์

ด้วยความสามารถและอาณาเขตที่หลี่ฟู่ครอบครองอยู่ ย่อมเป็นที่ยำเกรงของทั้งหลีอ๋องและเซี่ยนอ๋อง เมื่อฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งชนะ ศึกต่อไปย่อมเป็นการกำราบหลี่ฟู่ แต่ในเมื่อหลี่ฟู่อยู่ไกลถึงหนานไห่ มือที่เอื้อมไม่ถึงย่อมต้องหันมาเล่นงานญาติมิตรที่อยู่ในเมืองหลวงแทน

"ไม่ควรชักช้า พรุ่งนี้รุ่งสางพวกท่านจงออกจากเมือง มุ่งหน้าสู่มณฑลหนานไห่โดยเร็วที่สุด! ข้าเตรียมการไว้หมดแล้ว เดินทางเรียบง่ายไร้พิธีรีตอง ขอเพียงถึงหนานไห่อย่างปลอดภัย ทุกอย่างย่อมดีเอง" สวีอี้หยุนกล่าว

โจวซื่อและหลี่อวิ๋นหานในตอนแรกก็รับคำพยักหน้าตามน้ำ ทว่าพอยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกผิดปกติ โจวซื่อจึงโพล่งถามขึ้นว่า "อี้หยุน... ฟังจากน้ำเสียงเจ้า หรือเจ้าจะไม่ไปกับเราด้วย?"

สวีอี้หยุนยิ้มตอบ "หากไม่มีใครรั้งอยู่ จวนย่อมโกลาหล และอาจเกิดเรื่องไม่คาดฝัน หากถูกสงสัยจนดึงดูดความสนใจเข้า พวกเราทุกคนย่อมหนีไม่พ้นเงื้อมมือกองทหารที่ตามล่าแน่"

ก่อนที่ใครจะโต้แย้ง นางก็รีบอธิบายเหตุผลของการรั้งอยู่ด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและเด็ดเดี่ยว

โจวซื่อและหลี่อวิ๋นหานต่างสะท้อนใจ เมื่อเห็นเหลียนเช่อมีสีหน้าหม่นหมองและหลู่หมอมอที่ตาแดงก่ำ จึงทำได้เพียงถอนหายใจและเงียบเสียงลง

เช้าตรู่วันถัดมา รถมาพาสามัญสองคันขับเคลื่อนออกจากประตูหลังจวนตระกูลเหลียนอย่างเงียบเชียบ มุ่งหน้าออกนอกเมืองไปอย่างเรียบง่าย

ทันทีที่พ้นเขตเมือง รถก็ควบทะยานมุ่งสู่ทิศใต้ด้วยความเร็ว!

เหลียนเช่อสั่งการให้คนขับเปลี่ยนเส้นทาง อ้อมไปยังมณฑลเจียงซีแทน

สองวันต่อมา เหลียนเจ๋อฟื้นขึ้นมา ยามนั้นพวกเขาอยู่ห่างจากเมืองหลวงไปกว่าสี่ร้อยลี้แล้ว

เหลียนเช่อ โจวซื่อ และหลี่อวิ๋นหาน ต่างกังวลว่าเขาจะอาละวาดหรือแสดงท่าทีรุนแรง แต่ผิดคาด... แววตาของเหลียนเจ๋อเพียงสลดวูบและทอดถอนใจเพียงครั้งเดียว จากนั้นเขาก็ร่วมเดินทางลงใต้กับทุกคนโดยไร้ข้อโต้แย้ง จะมีเพียงยามที่เขาอุ้มบุตรชาย หรือยามที่อี้เอ๋อร์ร้องไห้หาแม่ในตอนกลางคืนเท่านั้น ที่แววตาของเขาจะสั่นไหวด้วยความเจ็บปวด

ทุกคนเห็นเช่นนั้นก็เบาใจลง ทว่าในความเบาใจกลับยิ่งทวีความสงสารจับใจ

หลังจากส่งพวกเขาลับตา สวีอี้หยุนนั่งอยู่ในห้องที่เคยอบอวลด้วยไออุ่น บัดนี้กลับเงียบเหงาจนใจหาย ความอ้างว้างเริ่มกัดกินพื้นที่ในหัวใจ

จากที่เคยมีลูกและสามีอยู่เคียงข้าง กลิ่นอายของ "บ้าน" ที่เคยคุ้นชิน... บัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าที่นางจำต้องเผชิญลำพัง