จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1215 การแก้แค้นของเหลียงจิ้น

 

บทที่ 1215 การแก้แค้นของเหลียงจิ้น

 

เมื่อเหลียงจิ้นเห็นเสี่ยวเชวี่ยตัวสั่นเทาและแสดงท่าทางหวาดกลัวจนเกินเหตุ เขายิ่งรู้สึกหงุดหงิดขึ้นไปอีก เขาตะคอกด้วยเสียงต่ำว่า “ข้าไปทำอะไรเจ้าอย่างนั้นหรือ? ทำไมถึงทำท่าราวกับพ่อแม่ตายเช่นนี้! แล้วแม่นางของเจ้าเล่า? ข้าไม่ได้สั่งไว้หรือว่าให้เจ้าดูแลนางอย่างใกล้ชิด?”

เสี่ยวเชวี่ยยิ่งรู้สึกกลัวจนหัวใจแทบระเบิดออกมา นางพยายามควบคุมตัวเองที่สั่นไปหมด แล้วพูดตะกุกตะกักว่า “แม่นาง... แม่นาง...”

เหลียงจิ้นทุบมือลงกับที่เท้าแขนของเก้าอี้อย่างแรง พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะเย็น ๆ ออกมา เขาโบกมืออย่างไม่พอใจแล้วพูดว่า “ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เจ้าเล่ามาให้หมด ห้ามปิดบังแม้แต่สักนิดเดียว! ถ้ามีอะไรตกหล่นแม้แต่น้อย ข้าจะทำให้เจ้าได้เห็นดีกัน! รีบพูดมาเร็ว ๆ!”

เสี่ยวเชวี่ยพยักหน้าหลายครั้งซ้อน ๆ พลางส่งเสียงตอบรับ “เจ้าค่ะ ๆ ๆ” ด้วยความกลัว ก่อนจะสูดลมหายใจลึก ๆ หลายครั้งเพื่อรวบรวมสติให้มั่นคง แล้วเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมา

ตั้งแต่วันที่เหลียนฟางโจวออกไปเดินเล่นในสวนแล้วบังเอิญพบกับอวี้อี๋เหนียงจากบ้านรอง จนถึงเรื่องที่ถูกฮูหยินใหญ่พาตัวไปขังไว้ในเรือนสวดมนต์ และกลางดึกคืนนั้นที่จู่ ๆ ก็เกิดไฟไหม้อย่างไร้สาเหตุ หลังจากนั้นก็ตามมาด้วยข่าวลืออันน่ารังเกียจที่แพร่สะพัดไปทั่ว...

คำพูดเหล่านี้ เสี่ยวเชวี่ยได้เตรียมทบทวนและเรียบเรียงไว้ในใจตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว ดังนั้นแม้ว่าจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตะกุกตะกักและขาด ๆ หาย ๆ แต่ก็ยังคงมีลำดับเรื่องราวที่ชัดเจนพอสมควร

สีหน้าของเหลียงจิ้นยิ่งดูมืดมนขึ้นเรื่อย ๆ เขาพึมพำสบถคำหยาบออกมาเบา ๆ สองสามคำ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับจ้องมองไปที่เสี่ยวเชวี่ยด้วยสายตาอันดุดัน

เสี่ยวเชวี่ยสะดุ้งจนเผลอเอนตัวถอยหลังอย่างลนลาน พยายามข่มกลั้นความกลัวที่ทำให้ร่างกายสั่นเทิ้มไม่หยุด

“ฮึ!” เหลียงจิ้นส่งเสียงเย็นชา สีหน้าของเขายังคงแข็งกระด้างพร้อมกับตะคอกออกมาว่า “อย่าคิดว่าการพูดพล่ามเพ้อเจ้อจะทำให้เจ้าไม่มีความผิด! ข้าไม่ได้สั่งไว้แล้วหรือว่าให้เจ้าดูแลแม่นางของเจ้าอย่างใกล้ชิด ห้ามละสายตาแม้แต่ก้าวเดียว! เจ้าดูสิว่าเจ้าทำอะไรลงไป? ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า นางก็คงไม่ไปเจอไอ้อวี้อี๋เหนียงนั่น และถ้าไม่ได้เจอกับตัวซวยคนนั้น เรื่องวุ่นวายไร้สาระพวกนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น! เจ้าว่ามาสิ ข้าควรจะไว้ชีวิตเจ้าได้หรือไม่?”

“คะ... คะ... คุณชายใหญ่...” สีหน้าของเสี่ยวเชวี่ยซีดเผือดเหมือนกระดาษ ร่างกายอ่อนยวบแทบอยากจะม้วนตัวหายไปจากสายตาเขาให้รู้แล้วรู้รอด

เหลียงจิ้นตะคอกเสียงดังว่า “ใครอยู่ข้างนอกบ้าง!” แล้วลุกขึ้นยืนพร้อมกับพูดอย่างเย็นชา “เอาตัวนังบ่าวชั้นต่ำนี้ไปมัดไว้ แล้วขังไว้ในโรงเก็บฟืน!” พูดจบก็สะบัดชายเสื้ออย่างแรงแล้วก้าวออกไปด้วยท่าทีโกรธเกรี้ยว

เหลียงจิ้นที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและจิตสังหารพุ่งตรงไปยังเรือนของน้องชาย..เหลียงอี้

ด้านจูอวี้อิ๋ง ที่ช่วงนี้กำลังมีความสุขอย่างยิ่งเพราะได้ยินข่าวลือที่แพร่กระจายไปทั่ว และยังได้ยินว่าเหลียนฟางโจวถูกหลี่ฟู่เย็นชาเมินเฉย นางรู้สึกสะใจอย่างมาก

นางหวังเป็นอย่างยิ่งว่าหลี่ฟู่จะลงโทษเหลียนฟางโจวให้หนักกว่านี้ และจะยิ่งดีมากหากเขาหย่านางเสีย เมื่อถึงตอนนั้นเหลียนฟางโจวจะไม่มีที่พึ่งอีกต่อไป และด้วยอำนาจของตระกูลเหลียงในเมืองหนานไห่ นางจะต้องการแก้แค้นแบบใดก็ทำได้ตามใจชอบ

แค่เพียงคิดถึงเรื่องนี้ ความรู้สึกของจูอวี้อิ๋งก็ดีขึ้นอย่างมาก! แต่ความสุขที่มากเกินไปก็มักจะนำพาความทุกข์มาให้ในที่สุด...

จูอวี้อิ๋งยังคงมีความสุขอย่างเต็มเปี่ยม กำลังใช้เวลาหวานชื่นกับเหลียงอี้ด้วยความรักใคร่ลึกซึ้งอยู่ในห้อง แต่จู่ ๆ ประตูก็ถูกเตะเปิดออกจากด้านนอกดัง “โครม!” ทำให้ทั้งสองคนตกใจราวกับหล่นจากสวรรค์ลงสู่พื้นดินในพริบตา

“ใครมันกล้าบังอาจขัดจังหวะ... เอ่อ พี่... พี่ใหญ่!” เหลียงอี้ คุณชายรองของตระกูลเหลียง ที่กำลังโกรธจัดเพราะถูกขัดจังหวะจนคิดจะตะโกนด่าด้วยความโมโห แต่เมื่อหันไปเห็นแววตาเย็นเยียบและอึมครึมของพี่ชายใหญ่เหลียงจิ้น ซึ่งดูราวกับยมทูตจากขุมนรก ความโกรธของเขาก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น ความกลัวทำให้เขารีบยิ้มแหย ๆ พลางลุกขึ้นมาเอ่ยทักทายอย่างประจบประแจงทันที

เหลียงจิ้นไม่ได้รู้สึกเลยว่าการบุกเข้ามาขัดจังหวะน้องชายกับอี๋เหนียงขณะที่กำลังหยอกล้อกันอยู่นั้นเป็นเรื่องผิด ต่อให้ตอนนี้ทั้งคู่กำลังเปลือยกายสนุกสนานอยู่บนเตียง เขาก็ไม่คิดจะสนใจหรือแม้แต่จะขยับคิ้วแม้แต่น้อย และไม่มีทางคิดจะถอยออกไปด้วยซ้ำ

“เจ้าใช่อวี้อี๋เหนียงหรือเปล่า?” เหลียงจิ้นถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เมื่อจูอวี้อิ๋งเห็นสายตาอันเฉียบคมคู่นั้นจ้องมาที่ตนเอง นางก็รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกน้ำแข็งแช่แข็งเอาไว้ทั้งตัว

“ใช่แล้ว นางก็คืออวี้อี๋เหนียงของข้า พี่ใหญ่ ท่านมาหานางมีเรื่องอะไรหรือ?” เหลียงอี้เห็นว่าจูอวี้อิ๋งเหมือนจะตกใจจนแข็งทื่อไป ไม่สามารถตอบอะไรได้ เขาจึงยิ้มแล้วตอบแทนนาง พร้อมกับพูดล้อเลียนด้วยน้ำเสียงขำขันว่า “พี่ใหญ่ ท่านอย่าทำหน้าตึงอย่างนั้นสิ ข้าเห็นแล้วยังกลัวอยู่สองส่วน แล้วนับประสาอะไรกับอวี้เอ๋อร์เล่า?”

คุณชายรองเหลียงอี้ผู้นี้ ไม่เคยเห็นค่าอี๋เหนียงหรืออนุภรรยาเป็นคนเท่าเทียมอยู่แล้ว แม้แต่จูอวี้อิ๋งเองก็แค่คนที่เขาพอใจจะเอาใจและประคบประหงมในตอนนี้เท่านั้น ด้วยเหตุนี้เอง เขาถึงลืมเรื่องที่จูอวี้อิ๋งยุยงให้เขาไปหาเรื่องเหลียนฟางโจวอย่างสิ้นเชิง และไม่เคยนึกเลยว่าพี่ชายใหญ่จะมาหาเขาเพื่อจัดการกับเรื่องนี้

แต่ที่จริงแล้ว เหลียงจิ้นไม่ได้ตั้งใจมาหาเรื่องกับน้องชายเลย

เมื่อได้ยินคำพูดของเหลียงอี้ เหลียงจิ้นก็หัวเราะเย็นชา ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับคว้าคอเสื้อของจูอวี้อิ๋งขึ้นมาอย่างรุนแรง ราวกับจับลูกเจี๊ยบยกขึ้นจากพื้น น้ำเสียงเย็นยะเยือกกล่าวว่า “อย่างนั้นก็หมายความว่า เจ้าเป็นคนที่ไปหาเรื่องอาเหมยอย่างนั้นใช่ไหม?”

จูอวี้อิ๋งไม่เคยเห็นใครที่ดูน่ากลัวขนาดนี้มาก่อน นางตกใจจนมือไม้สะบัดไปมาอย่างไร้ทิศทาง พร้อมกับกรีดร้องออกมาอย่างหวาดกลัวสุดขีด

เหลียงอี้เองก็ตกตะลึงไปเช่นกัน รีบก้าวไปดึงแขนของเหลียงจิ้นพลางพูดว่า “พี่ใหญ่ ท่านทำอะไรน่ะ! มีอะไรก็พูดกันดี ๆ สิ!”

“ไสหัวไป!” เหลียงจิ้นสะบัดมือผลักเหลียงอี้ออกไปอย่างแรง ดวงตาเย็นชาจ้องมองจูอวี้อิ๋ง พร้อมกับแสยะยิ้มอย่างอำมหิต “กล้าดีนี่ ที่คิดจะเล่นงานคนของข้า เจ้าช่างกล้าเกินไปแล้ว!”

พูดจบ เขาก็เหวี่ยงจูอวี้อิ๋งราวกับตุ๊กตาผ้า ขว้างร่างของนางไปกระแทกกับกำแพงอย่างรุนแรง

จูอวี้อิ๋งยังไม่ทันได้ร้องขอความช่วยเหลือ ก็ได้ยินเสียง “โครม!” ดังสนั่น ร่างของนางกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่างจนแทบจะขาดใจ นางล้มลงไปนอนกองอยู่กับพื้น ใบหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย แต่นางกลับไม่สามารถส่งเสียงร้องออกมาได้เลย

นางหอบหายใจหนัก ๆ พยายามอดทนต่อความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วทั้งตัว พลางเหลือบตามองไปทางเหลียงอี้อย่างอ้อนวอน หวังว่าเขาจะยืนหยัดขึ้นมาเป็นที่พึ่งพาให้นาง

ทว่าเหลียงอี้กลับถูกพลังอำมหิตและความโหดเหี้ยมของพี่ชายใหญ่ทำให้ตกตะลึงจนขยับตัวไม่ออก เขารู้ว่าครั้งนี้พี่ชายของเขาโกรธอย่างแท้จริง แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง แล้วจะไปสนใจช่วยเหลือจูอวี้อิ๋งได้อย่างไร?

จูอวี้อิ๋งมองเห็นสีหน้าหวาดกลัวของเหลียงอี้ที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก นางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างเย้ยหยัน ดวงตาฉายแววดูถูกออกมาอย่างชัดเจน

ผู้ชายคนนี้ เมื่อครู่ก่อนหน้านี้เอง เขายังแสดงความรักใคร่และเอาใจนางอย่างอ่อนหวาน พูดพล่ามว่ารักนางมากมายเพียงใด ต้องการดูแลทะนุถนอมอย่างไรบ้าง

แต่เมื่อเผชิญกับศัตรูที่แท้จริงยังไม่ได้ด้วยซ้ำ สิ่งที่เขาเจออยู่ตอนนี้เป็นเพียงพี่ชายของเขาเท่านั้น แค่โดนดุด่าสักสองสามคำ ก็ทำให้เขาหวาดกลัวจนแข็งทื่ออยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากพูดอะไรออกมา!

เขายืนมองดูสภาพอันน่าเวทนาของนางอย่างไร้ความปรานี ไม่เพียงแค่ไม่คิดจะปกป้องนาง แม้แต่คำขอความเห็นใจก็ยังไม่คิดจะกล่าวออกมาเลยสักคำ!

ฮึ! นี่แหละหรือที่เรียกว่าผู้ชาย? นี่แหละหรือที่เป็นผู้ชายของนางจูอวี้อิ๋ง!

ไม่เคยมีสักครั้งที่นางจะรู้สึกเสียใจมากเท่ากับตอนนี้ นางเสียใจที่ในตอนนั้นเลือกก้าวเดินผิดเพียงก้าวเดียว ก้าวที่สองก็ตามมาผิด และก็ผิดพลาดไปทุกก้าวจนไม่มีทางกลับตัวได้อีกเลย ทุกสิ่งทุกอย่างพังทลายจนหมดสิ้น!

หากตอนนั้นนางไม่ดื้อรั้นยึดถือในความคิดของตัวเองอย่างงมงาย ป่านนี้นางก็คงไม่ต้องตกต่ำถึงขั้นที่ไม่สามารถกลับบ้านได้ กลับต้องระเห็จมาอยู่ในสถานะอี๋เหนียงต่ำต้อยที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ห่างไกลเช่นนี้

เมื่อคิดถึงบ้านและครอบครัวที่อยู่ห่างไกลหลายพันลี้ ราวกับเป็นอดีตที่ไกลเกินจะเอื้อมถึง จูอวี้อิ๋งก็รู้สึกเศร้าโศกจับใจ แต่ความรู้สึกนั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเคียดแค้นอันรุนแรงขึ้นมาแทน

ในเมื่อไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขอดีตได้ เช่นนั้นก็มีเพียงหนทางเดียวคือต้องเดินต่อไปให้ถึงที่สุด!

เหลียนฟางโจว นังสตรีโสมมผู้นั้นเป็นคนที่ทำให้นางต้องพบจุดจบอันน่าเวทนาเช่นนี้! นางจะต้องทำให้อีกฝ่ายได้ลิ้มรสชาติของการถูกทอดทิ้งและถูกเหยียบย่ำให้จมดินเช่นเดียวกัน!

ตอนนี้ หลี่ฟู่ก็ไม่ได้ชอบเหลียนฟางโจวอีกแล้วไม่ใช่หรือ? เป้าหมายของนางกำลังจะสำเร็จแล้ว! ความพยายามของนางไม่ได้สูญเปล่าเสียทีเดียว! ต่อให้นางต้องทนทุกข์ทรมานสักเพียงใด ถูกบีบคั้นและดูหมิ่นมากแค่ไหน มันก็คุ้มค่า!

จูอวี้อิ๋งอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”

เมื่อเหลียงอี้ได้ยินเสียงหัวเราะแหลมเล็กที่ทั้งบ้าคลั่งและแฝงไปด้วยความสะใจอันน่าสะพรึงกลัว เขาก็ตกใจจนสะดุ้งและเงยหน้าขึ้นมองไปทางจูอวี้อิ๋งทันที

เมื่อเห็นสภาพอันน่าเวทนาของนาง เขารู้สึกสงสารขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว กำลังลังเลว่าจะพูดขอความเห็นใจจากพี่ชายใหญ่เพื่อช่วยเหลือนาง แต่ใครจะคิดว่า เหลียงจิ้นที่ได้ยินเรื่องราวจากปากของเสี่ยวเชวี่ย ยิ่งรู้สึกโกรธแค้นจูอวี้อิ๋งที่บังอาจทำเรื่องเกินหน้าที่เกินความควร

และเมื่อเห็นว่านางได้รับการลงโทษจนบอบช้ำเช่นนี้ ไม่เพียงแต่ไม่แสดงท่าทีหวาดกลัวหรือสำนึกผิดแม้แต่น้อย กลับหัวเราะอย่างสะใจเสียอีก เหลียงจิ้นที่มีนิสัยรุนแรงอยู่แล้วจะอดทนกับเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร?

 

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1214 กลับบ้านยามเที่ยงคืน

  

บทที่ 1214 กลับบ้านยามเที่ยงคืน

 

เมื่อคิดถึงช่วงเวลาที่ตนเองถูกกักขังอยู่ที่ตระกูลเหลียงเป็นเวลานาน อีกทั้งข่าวลืออันโสมมที่แพร่กระจายไปทั่ว แต่เขาก็ยังคงเชื่อมั่นในตัวนางอย่างไม่เปลี่ยนแปลง เหลียนฟางโจวจ้องมองเขาด้วยความหลงใหล ความอบอุ่นในใจของนางช่างเอ่อล้นราวกับสายน้ำที่กำลังจะล้นทะลัก นางอดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปซุกในอ้อมอกของเขา พลางพูดเสียงออดอ้อนว่า “ใกล้แล้ว! เรื่องนี้อีกไม่นานก็จะถึงเวลาเก็บกวาดให้เรียบร้อย เมื่อถึงตอนนั้น ท่านก็ไม่ต้องมาหลบอยู่ในค่ายทหารอีกต่อไปแล้ว อืม... เมื่อท่านกลับมา ข้าจะชดเชยให้ท่านอย่างเต็มที่...”

หลี่ฟู่หัวเราะเบา ๆ และอาศัยโอกาสนั้นดันนางให้นอนลงใต้ร่างของเขา พลางโอบกอดร่างอ่อนนุ่มที่เขารักและทะนุถนอมอย่างไม่รู้จักพอ พร้อมกับกระซิบเสียงแผ่วพลางกัดเบา ๆ ที่ติ่งหูของนาง “ชดเชยหรือ? เช่นนั้นข้าจะรอ ตอนนี้... ขอคิดดอกเบี้ยก่อนก็แล้วกัน...”

ทั้งสองหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน จนกระทั่งใกล้รุ่งสาง

หลี่ฟู่ไม่กล้าอยู่นานไปกว่านี้ ขณะสวมเสื้อผ้าเขาพูดขึ้นว่า “เมื่อวานนี้—อ้อ เมื่อวานแล้วสินะ—พวกเราไปล่าสัตว์กันที่ตีนเขาทางทิศตะวันตก คุณหนูสามตระกูลเติ้งก็ไปด้วย นางพูดจาไร้สาระมากมายอ้างว่าไม่ยุติธรรมแทนข้า พูดจาเหมือนพยายามจะปกป้องข้าอย่างไรอย่างนั้น ช่างเหลวไหลสิ้นดี! ข้าไม่รู้ว่าตระกูลเติ้งกำลังคิดจะทำอะไรอยู่ เจ้าเองก็ต้องระวังตัวไว้ให้ดี!”

หลี่ฟู่พูดไปก็หัวเราะเยาะเย็น ๆ ไปด้วย

เหลียนฟางโจวกอดผ้าห่มพลางหัวเราะแล้วพูดว่า “ท่านไม่รู้ว่าตระกูลเติ้งต้องการจะทำอะไร ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่สิ่งที่ข้ารู้ก็คือ คุณหนูสามตระกูลเติ้งต้องการจะทำอะไร! ฮึ! ถ้าคนในตระกูลเติ้งทุกคนโง่เง่าเหมือนนางก็คงจะดี พวกเราจะได้สบายขึ้นเยอะ!”

ฝ่ายหนึ่งไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับอีกฝ่ายเลย แต่หญิงสาวคนนั้นกลับพยายามเข้าไปเกาะติดคนอื่นอย่างกระตือรือร้น แล้วยังพูดจาว่าร้ายภรรยาของเขาอีก นางคงจะหลงผิดจนหน้ามืดตามัวจริง ๆ!

หลี่ฟู่ยิ้มเล็กน้อย เมื่อรู้ว่าเขาได้บอกเรื่องนี้กับนางแล้ว นางก็จะสามารถรับมือได้ด้วยตัวเอง เขาจึงไม่พูดอะไรอีก รีบแต่งตัวให้เรียบร้อย แล้วหันกลับมาจัดผ้าห่มให้นางอย่างอ่อนโยน ก่อนจะก้มลงจูบบนหน้าผากของนางเบา ๆ พลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ตอนเช้าเจ้าก็นอนต่ออีกสักหน่อย ข้าจะไปแล้ว”

“อืม” เหลียนฟางโจวมองเขาด้วยความอาวรณ์ บีบมือของเขาเบา ๆ อย่างไม่อยากให้ไป แล้วจ้องมองจนเงาร่างของเขาหายไปจากห้อง

ท่ามกลางเหล่าบ่าวรับใช้ มีข่าวลือแพร่สะพัดกันว่า: เพราะฮูหยินไม่ได้รับความโปรดปรานจากใต้เท้าหลี่ นางจึงปล่อยตัวเองจนไม่สนใจอะไรอีก มักจะนอนหลับยาวจนถึงสายโด่งในตอนกลางวัน นี่คงเป็นหลักฐานชัดเจนว่า นางถูกเมินเฉยจนเสียใจจริง ๆ!

เมื่อเหลียนฟางโจวนำคำพูดของหลี่ฟู่มาเปรียบเทียบกับจดหมายที่เต็มไปด้วยเจตนาร้ายฉบับนั้น ความโกรธและความรังเกียจพลันพุ่งขึ้นมาในใจอย่างรุนแรง

เรื่องเก่าของจูอวี้อิ๋งที่ยังไม่ได้สะสางก็ยังค้างอยู่ไม่พอ คราวนี้กลับโผล่มาอีกคนคือคุณหนูสามแห่งตระกูลเติ้ง

ดีล่ะ! ดูเหมือนว่าสามีของนางจะเปรียบเสมือนขนมแสนอร่อย ที่ไม่ว่าไปที่ใดก็มีคนจ้องจะตักเอาไปอยู่เสมอ!

คราวนี้ ถ้านางไม่จัดการตระกูลเติ้งให้หลาบจำและทำให้ทุกคนได้เห็น ก็คงเป็นการเสียโอกาสที่ถูกส่งมาให้ถึงที่จริง ๆ!

คุณหนูสามตระกูลเติ้งอย่างนั้นหรือ? จากข้อมูลที่ได้รับมา ดูเหมือนจะเป็นพวกโง่เขลา แต่กลเม็ดของคนโง่นี่แหละที่ยากจะป้องกัน เพราะเจ้าไม่มีทางรู้เลยว่านางจะโง่ได้ถึงขนาดไหน และจะใช้วิธีที่งี่เง่าขนาดไหน บางครั้งอาจกลับกลายเป็นการทำลายตัวเองไปอย่างคาดไม่ถึง...

ในขณะที่เหลียนฟางโจวกำลังโกรธเคืองกับเรื่องของเติ้งเมิ่งหาน ทางด้านเติ้งเมิ่งหานเองก็กำลังวางแผนอย่างตั้งอกตั้งใจเพื่อหาทางทำให้นางอับอายขายหน้าอีกครั้ง เพื่อที่จะบีบให้หลี่ฟู่หย่านางเสีย

ไม่รู้ว่าเติ้งเมิ่งหานไปพูดหว่านล้อมอะไรกับฮูหยินเติ้งได้อย่างไร ถึงทำให้วันนี้ช่วงเย็น เหลียนฟางโจวได้รับเทียบเชิญจากแม่นมคนหนึ่งที่แต่งกายสะอาดสะอ้านและดูคล่องแคล่วจากจวนตระกูลเติ้ง

แม่นมคนนั้นบอกว่า ฮูหยินเติ้งและบรรดาฮูหยินจากหลายตระกูลใหญ่ในเมืองหนานไห่ รวมถึงฮูหยินใหญ่สองคนและฮูหยินสะใภ้อีกคนจากตระกูลเหลียง ต้องการเชิญฮูหยินหลี่ไปเที่ยวชมทิวทัศน์น้ำตกและภูเขาที่อยู่ด้านหลังวัดชิวซิง พร้อมกับลิ้มลองอาหารเจของวัดไปด้วย

ดูเหมือนว่าพวกนางจะเกรงว่าเหลียนฟางโจวจะปฏิเสธ จึงส่งแม่นมที่พูดจาคล่องแคล่วเป็นพิเศษมาอธิบายโน้มน้าวด้วยความสามารถเป็นอย่างดี ความหมายแฝงในคำพูดนั้นชัดเจนว่า ตอนนี้ในเมืองหนานไห่มีข่าวลือไร้สาระมากมายที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน มันช่างไร้สาระสิ้นดี

ตามคำกล่าวที่ว่า “ผู้บริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์อยู่วันยังค่ำ” ฮูหยินหลี่ไม่จำเป็นต้องสนใจเรื่องพวกนี้เลย เพียงแค่ไปร่วมงานที่วัดชิวซิงในอีกสองวันข้างหน้า แล้วไปพบปะพูดคุยกับฮูหยินใหญ่และสะใภ้จากตระกูลเหลียงเพียงเท่านั้น ข่าวลือเหล่านั้นก็จะสลายไปเองโดยธรรมชาติ

เหลียนฟางโจวหัวเราะเยาะเย็น ๆ ในใจ การเชิญไปร่วมงานเลี้ยงเช่นนี้ ทั้งยังเป็นสถานที่อย่างวัดและภูเขาหลังวัด มันช่างเป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การวางแผนกลโกงอะไรบางอย่างยิ่งนัก ไม่ว่าจะเป็นการใช้ยาสลบ ยาปลุกกำหนัด หรือการขังไว้ในห้องมืดเล็ก ๆ ที่ถูกลั่นดาลจากด้านนอก

จากนั้นก็ใส่ร้ายป้ายสีว่านางมีความสัมพันธ์ชู้สาวกับใครบางคน แน่นอนว่า คนที่วางแผนต้องตั้งใจให้ “บังเอิญ” มีคนมาเจอเข้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ จากนั้นเมื่อเรื่องราวเปิดเผยต่อหน้าผู้คนมากมาย ก็ไม่มีทางที่จะปฏิเสธได้ และชื่อเสียงของนางก็จะถูกทำลายจนย่อยยับ!

หรือว่า... ฮูหยินเติ้งจะโง่เขลาเหมือนกับคุณหนูสามตระกูลเติ้งกัน? คิดจะวางแผนใส่ร้ายนางเพื่อให้ลูกสาวของนางได้ขึ้นมาแทนที่ตำแหน่งนี้อย่างนั้นหรือ?

จากคำพูดของแม่นมคนนี้ ดูเหมือนว่าตนเองจะไม่สามารถปฏิเสธที่จะไปได้เสียแล้ว! ถ้านางปฏิเสธ ก็จะยิ่งเป็นการตอกย้ำให้คนอื่นคิดว่านางมีความผิดจริง และไม่กล้าไปพบกับฮูหยินใหญ่และสะใภ้จากตระกูลเหลียงทั้งสามคน ถ้าเช่นนั้น... ก็ไปสิ!

ในเมื่อพวกมันเตรียมกับดักไว้เรียบร้อยแล้ว ถ้าข้าไม่ไปดูให้เห็นกับตา ก็คงจะเป็นการเสียมารยาทเกินไป

เหลียนฟางโจวทำทีแสดงท่าทีลำบากใจและคิดหนักอยู่พักหนึ่ง จนในที่สุด เมื่อถูกแม่นมคนนั้นพูดหว่านล้อมด้วยคำพูดอันคล่องแคล่วอย่างไม่ลดละ นางจึงแสร้งทำเป็นยอมตกลงอย่างฝืนใจ พร้อมกับพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก แสดงให้เห็นว่าตนเองจะไปร่วมงานในวันนั้นอย่างแน่นอน

เมื่อเห็นดังนั้น แม่นมคนนั้นก็ดีใจเป็นอย่างมาก รีบกล่าวคำอำลาแล้วจากไปด้วยความพึงพอใจ

แต่สิ่งที่เหลียนฟางโจวไม่รู้ก็คือ แท้จริงแล้ว ฮูหยินเติ้งไม่ได้ล่วงรู้ถึงแผนการเล่ห์เหลี่ยมของลูกสาวตัวเองเลย แต่เพราะฟังการวิเคราะห์ของเติ้งเมิ่งหานแล้วรู้สึกว่า การได้ทำให้นางฮูหยินของผู้ว่าการมณฑลต้องอับอาย และได้รับการสั่งสอนแบบที่ไม่สามารถตอบโต้ได้ นับเป็นเรื่องที่น่าปิติยินดีอย่างยิ่ง!

ตั้งแต่ที่ใต้เท้าหลี่เดินทางมาถึงเมืองหนานไห่ แม้เขาจะไม่ได้เล่นงานตระกูลใหญ่ทั้งสี่อย่างโจ่งแจ้ง แต่ก็ได้ตัดตอนผลประโยชน์ต่าง ๆ ของพวกเขาไปไม่น้อย และพวกเขาก็ไม่เคยได้เปรียบจากใต้เท้าหลี่แม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่พวกเขาวางแผนลอบสังหารล้มเหลว ความบาดหมางระหว่างทั้งสองฝ่ายก็ยิ่งลึกซึ้งจนกลายเป็นศัตรูกันอย่างแท้จริง

ถ้าสามารถทำให้ตระกูลหลี่เกิดความวุ่นวายขึ้นมาได้ แล้วทำไมจะไม่ทำเล่า?

ในวันนั้นเอง เหลียงจิ้นก็เดินทางกลับมาถึงเมืองหนานไห่ เขากลับมาถึงจวนตระกูลเหลียงด้วยใบหน้ามืดครึ้มตลอดทาง ท่าทีเย็นชาและบรรยากาศอันน่าขนลุกของเขาทำให้เหล่าบ่าวรับใช้ที่พบเห็นต่างพากันหลีกทางให้พร้อมกับก้มศีรษะด้วยความหวาดกลัว ทุกคนต่างยกมือคารวะอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

เหลียงจิ้นไม่สนใจใครทั้งสิ้น เดินตรงกลับไปยังเรือนของตนเอง แล้วสั่งให้คนไปตามเสี่ยวเชวี่ยมาพบ

ข่าวลือที่แพร่กระจายไปทั่วทั้งเมืองหนานไห่ ใครบ้างจะไม่เคยได้ยิน?

คนอย่างเสี่ยวเชวี่ย หรือแม้แต่ว่าเว่ยต้าเหนียงที่ปกติมีความสัมพันธ์ดีกับเหลียนฟางโจว ต่างก็ตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออกเมื่อได้ยินข่าวนี้  แม่นางเหมยกลับกลายเป็นฮูหยินของท่านผู้ว่าการมณฑลอย่างนั้นหรือ? นี่มันเป็นเรื่องเหลวไหลเกินไปแล้ว! เป็นไปไม่ได้!

ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เรื่องนี้กลายเป็นหัวข้อสนทนาของทั้งเมืองหนานไห่ แล้วจวนตระกูลเหลียงจะรอดพ้นจากการพูดคุยได้อย่างไร? เสี่ยวเชวี่ย เว่ยต้าเหนียง และคนอื่น ๆ ต่างก็รู้สึกหวาดกลัวจนใจไม่เป็นสุข เพราะไม่รู้ว่าหากคุณชายใหญ่กลับมาแล้วจะจัดการกับพวกเขาอย่างไร

ตามหลักแล้ว เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขาเลย แต่ถ้าคุณชายใหญ่หาที่ระบายอารมณ์ไม่ได้ แล้วจะไม่ลงโทษพวกเขาเสียหน่อยหรือ?

เมื่อได้ยินว่าคุณชายใหญ่เรียกพบ เสี่ยวเชวี่ยถึงกับขาอ่อนแทบทรุดลงไปกับพื้น ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ในใจรู้สึกเย็นเยียบไปหมด

หญิงสาวคนหนึ่งที่ชื่อจื่อเหอ ซึ่งปกติก็พอจะสนิทสนมกับนางบ้าง เห็นดังนั้นก็รู้สึกสงสารจึงรีบกระซิบปลอบเบา ๆ ว่า “ตอนที่แม่นางยังอยู่ นางก็ดูแลเจ้าดีที่สุด บางทีคุณชายใหญ่อาจจะเห็นแก่เรื่องนี้แล้วอภัยให้เจ้าก็ได้ ใครจะรู้ล่ะ? ในเมื่อคุณชายใหญ่เรียกเจ้า เจ้าก็รีบไปเถอะ อย่ามัวรั้งรอเลย! ถ้าไปช้าเข้า มีแต่จะทำให้คุณชายใหญ่โกรธเปล่า ๆ นะ”

“พี่จื่อเหอ!” เสี่ยวเชวี่ยพูดทั้งน้ำตาคลอเบ้า “ถ้าหากข้าต้องตายจริง ๆ ได้โปรดช่วยเอาตั๋วเงินที่แม่นางให้ข้าไปส่งให้พ่อแม่ข้าด้วยนะ บอกพวกเขาไม่ต้องเสียใจ ขอเพียงแค่ในช่วงปีใหม่หรือเทศกาลต่าง ๆ เผาเงินกระดาษส่งมาให้ข้าสักสองพวงก็พอแล้ว!”

“พูดบ้าอะไรของเจ้า รีบไปเถอะ รีบไป! คุณชายใหญ่เป็นคนที่ไม่ชอบรอคอยใครนาน ๆ นะ” จื่อเหอเองก็รู้สึกใจหายเช่นกัน นางคิดในใจว่า ยังจะพูดปลอบใจเจ้าอยู่นี่ ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าโชคชะตาของข้าจะลงเอยเช่นไร!

เมื่อเห็นว่าเสี่ยวเชวี่ยยังคงมองนางด้วยสายตาอ้อนวอนเต็มไปด้วยน้ำตา จื่อเหอจึงได้แต่พยักหน้า “ข้ารับปากเจ้าแล้ว รีบไปเถอะ!”

เสี่ยวเชวี่ยจึงต้องจำใจเดินจากไป

นางเดินเข้าไปในเรือนด้วยความหวาดกลัว ตัวสั่นไปหมด เมื่อมองเห็นคุณชายใหญ่เหลียงจิ้นนั่งอยู่บนที่นั่งสูงด้วยท่าทางองอาจน่าเกรงขาม เต็มไปด้วยอารมณ์โกรธเกรี้ยวที่แผ่ออกมาอย่างชัดเจน

เพียงแค่เห็นแวบเดียว ขาของเสี่ยวเชวี่ยก็อ่อนแรงจนทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น ปากสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้ แม้แต่คำว่า “คารวะคุณชายใหญ่” ก็ยังพูดออกมาไม่ได้ เสียงฟันที่กระทบกันดังจนแว่วออกมาอย่างชัดเจน

 

จับแม่ทัพไปถนา-บทที่ 1213 เตือนให้เลิกคิดแผนการ

 

บทที่ 1213 เตือนให้เลิกคิดแผนการ

 

คำพูดนี้ยิ่งทำให้เติ้งเมิ่งหานทนไม่ไหวมากกว่าเดิม นางถึงกับเบิกตากว้างจ้องถังไจ้ซิงอย่างขุ่นเคืองแล้วพูดว่า “นั่นก็เพราะว่าใต้เท้าหลี่เป็นคนใจกว้าง รักความถูกต้องและมีคุณธรรม! ฮึ! ท่านคิดว่าเขาไม่แคร์อะไรเลยอย่างนั้นหรือ? ถ้าเขาไม่แคร์จริง ๆ เขาก็คงกลับบ้านไปตั้งนานแล้ว ไม่ใช่มาหมกตัวอยู่ในค่ายทหารแบบนี้! ข้าบอกได้เลยว่า ใต้เท้าหลี่จะต้องหย่านางในสักวันหนึ่งแน่นอน! เปี่ยวเกอเองก็เป็นผู้ชาย หากว่าท่านพี่สะใภ้ของข้าถูกลือไปทั่วว่าเป็นเช่นนี้ ท่านจะทนได้หรือ?”

“เจ้าเพ้อเจ้ออะไรกัน!” ถังไจ้ซิงได้ยินนางเปรียบเปรยถึงภรรยาของตนเอง ก็อดไม่ได้ที่จะโกรธจัด ใบหน้าบึ้งตึงขึ้นทันทีแล้วกล่าวเสียงเข้มว่า “เมิ่งหาน เจ้าไม่ควรพูดเช่นนี้!”

เติ้งเมิ่งหานหัวเราะคิกคักพลางตบมือเบา ๆ “ดูสิ ดูสิ! ใช่หรือไม่ล่ะ? แค่ข้าสมมติขึ้นมาเพียงประโยคเดียว ท่านก็ทนไม่ได้เสียแล้ว ใต้เท้าหลี่ที่มีฐานะและตำแหน่งสูงส่งเช่นนั้น จะไม่หยิ่งทะนงยิ่งกว่าท่านหรืออย่างไร!”

ถังไจ้ซิงถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ทำได้เพียงถอนหายใจแล้วพูดว่า “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ ที่เจ้าจะตัดสินใจได้เพียงคนเดียว เจ้าควรไปปรึกษากับท่านน้าและท่านน้าเขยเสียก่อน หากพวกท่านเห็นด้วย ก็ค่อยว่ากันอีกที!”

เติ้งเมิ่งหานเผยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจพลางกล่าวว่า “แน่นอน ข้าจะไปปิดบังท่านพ่อท่านแม่ได้อย่างไรเล่า?”

ถังไจ้ซิงถึงกับอึ้งไป ก่อนจะรีบถามว่า “ถ้าอย่างนั้น... การที่เจ้ามาหาข้าวันนี้ หมายความว่า... ท่านน้าเขยกับท่านน้าหญิงเป็นคนบอกให้เจ้ามาอย่างนั้นหรือ?”

เติ้งเมิ่งหานกระพริบตาแล้วส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ แต่ไม่ได้ตอบอะไร

นางย่อมไม่คิดจะบอกความจริงกับเขาอยู่แล้ว! เรื่องที่จะพูดกับท่านพ่อท่านแม่ย่อมต้องบอกแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เพราะนางรู้ดีว่าพวกเขาจะต้องไม่เห็นด้วยแน่ ๆ ในเวลานี้

เติ้งเมิ่งหานกับไป่เสวี่ยต่างก็ขี่ม้า มุ่งหน้ากลับเข้าเมืองอย่างช้า ๆ ยามพระอาทิตย์ลับขอบฟ้า

วันนี้ถือว่ามีผลงานไม่น้อย ตลอดทางกลับ ใบหน้าของเติ้งเมิ่งหานเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เปล่งประกายสดใสราวกับดอกไม้ที่เบ่งบานอย่างเต็มที่

“ไป่เสวี่ย เจ้าคิดว่า หากในท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย ฮูหยินหลี่คนนั้นกลับต้องอับอายขายหน้าอีกครั้ง และทำเรื่องที่น่ารังเกียจจนเป็นที่เสื่อมเสียชื่อเสียงขึ้นมาอีก ใต้เท้าหลี่จะยังอดทนกับนางได้อยู่อีกหรือ?” เติ้งเมิ่งหานยกมือขึ้นอย่างงดงามเพื่อจัดปอยผมที่ถูกลมพัดปลิวมาปัดแก้มให้เข้าที่ พร้อมกับเอ่ยถามไป่เสวี่ยด้วยรอยยิ้ม

ไป่เสวี่ยถึงกับอึ้งไปชั่วขณะก่อนจะหัวเราะแล้วพูดว่า “คุณหนูสามพูดเล่นใช่ไหมเจ้าคะ! ฮูหยินหลี่คนนั้น ตอนนี้คงอับอายจนแทบอยากตายอยู่แล้ว แม้แต่จะทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัวก็ยังทำได้ไม่ดีพอ จะไปทำอะไรให้ใต้เท้าหลี่โกรธอีกได้อย่างไรกัน? ยิ่งต่อหน้าผู้คนมากมายยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย!”

“หึหึ!” เติ้งเมิ่งหานยิ้มเยาะ พลางพูดอย่างมีนัยลึกซึ้งว่า “ถ้านางไม่ทำ เราก็ต้องหาทางให้นางทำสิ! ในเมื่อนางเคยทำเรื่องอัปยศไว้แล้ว ต่อให้เกิดเรื่องอัปยศขึ้นอีกก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอก!”

“คุณหนูสามหมายความว่า... ว่า...” ไป่เสวี่ยเบิกตากว้างอย่างตกใจ แต่ไม่นานก็แสดงท่าทีชื่นชมแผนการของคุณหนูตัวเองพร้อมกับปรบมืออย่างพึงพอใจ แล้วกล่าวว่า “แต่ว่าเราจะทำได้อย่างไรล่ะเจ้าคะ? จวนที่ทำการของผู้ว่าการมณฑลนั้น ไม่ใช่ที่ที่พวกเราจะเข้าไปได้ง่าย ๆ เลยนะเจ้าคะ!”

เติ้งเมิ่งหานหัวเราะเย็นชาแล้วพูดว่า “ถ้าเช่นนั้นก็ให้ท่านแม่ส่งเทียบเชิญนางมาเป็นแขกสิ! ไม่ใช่... ไม่ควรเชิญมาที่จวนเรา อืม... ควรจะให้บรรดาฮูหยินหลาย ๆ ตระกูลร่วมมือกันส่งเทียบเชิญนางไปเที่ยวที่วัดชิวซิงดีกว่า! ส่งคนที่พูดจาเก่ง ๆ ไปส่งเทียบเชิญให้ได้ และต้องทำให้นางตอบรับให้ได้เช่นกัน ฮิฮิ เมื่อถึงเวลานั้น...”

เจ้านายกับบ่าวมองหน้ากันแล้วหัวเราะอย่างสนุกสนาน

กลางดึกยามเที่ยงคืน ดวงจันทร์เสี้ยวเล็ก ๆ ที่เลือนรางเริ่มเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตก สีของมันก็ซีดจางลงเช่นกัน รอบด้านมีเพียงความมืดมิดดำทะมึน

ที่จวนของผู้ว่าการมณฑล ด้านหลังเรือนใหญ่ เงาร่างชายผู้หนึ่งในชุดดำสำหรับการลอบเร้นแทรกซึมเข้ามาอย่างเงียบเชียบ

เขาเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วและคุ้นเคย เดินเข้ามาในตัวเรือนโดยไม่ทำให้ใครสะดุ้งตื่น และสามารถเข้าไปถึงห้องนอนหลักของเรือนใหญ่ได้อย่างราบรื่น

เมื่อมองไปที่เตียงซึ่งมีผ้าม่านห้อยลงต่ำ แววตาของเขาพลันอ่อนโยนขึ้นมา ก่อนจะก้าวเข้าไปเบา ๆ แล้วค่อย ๆ เขย่าคนที่นอนหลับสนิทอยู่ใต้ผ้าห่มอย่างแผ่วเบา “ฮูหยิน... ฮูหยิน...”

เหลียนฟางโจวส่งเสียง “อืม?” เบา ๆ พลางขยับศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นเป็นเส้นเล็ก ๆ เมื่อเห็นว่าเป็นหลี่ฟู่ นางก็ขยี้ตาแล้วลืมตาเต็มที่ก่อนจะยิ้มพลางพูดว่า “ท่านมาได้อย่างไร? ไม่ใช่ว่าบอกว่าจะมาพรุ่งนี้หรอกหรือ?”

หลี่ฟู่หัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “นอนไม่หลับ ก็เลยมาที่นี่” เมื่อเห็นเรือนผมสีดำขลับของนางกระจายตัวอยู่บนหมอน เสื้อคลุมไหมเนื้อนุ่มสีงาช้างที่ห่อหุ้มร่างบอบบางอรชรของนางไว้ เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าที่งดงามชวนหลงใหล ใบหน้าเล็ก ๆ ที่อ่อนหวานและประณีตของนางที่เพิ่งตื่นนอนยังคงเปี่ยมไปด้วยความง่วงงุนและอ่อนโยน ดูชวนให้รู้สึกทะนุถนอมอย่างยิ่ง

หลี่ฟู่ถอนหายใจเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว ก่อนจะประคองนางขึ้นมาอย่างระมัดระวังแล้วโอบกอดไว้ในอ้อมอก ให้ร่างของนางเอนพิงอยู่กับตัวเขา พลางกระซิบอย่างอ่อนโยนว่า “ช่วงนี้เจ้าต้องลำบากมากเลยใช่หรือไม่? ยังพอควบคุมตัวเองไหวอยู่หรือ?”

เหลียนฟางโจวยิ้มเยาะ มุมปากยกขึ้นอย่างดูแคลน ก่อนจะเงยหน้ามองหลี่ฟู่แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าเพียงแค่ต้องคอยปกป้องซู่เอ๋อร์ เรื่องอื่นในตอนนี้ยังไม่จำเป็นต้องควบคุมอะไร พวกอสูรปีศาจที่คอยจ้องจะเล่นงานข้านั้น ดูเหมือนจะยังคงกระตือรือร้นกันดีนัก พวกมันคิดว่าฮูหยินอย่างข้าทั้งไร้ศักดิ์ศรีและเสียความโปรดปรานจากท่านไปแล้ว จึงพยายามทุกวิถีทางที่จะส่งคนเข้ามาแทรกซึมรอบตัวข้า พยายามหาทางกำจัดหงอวี้กับชุนซิ่งให้ออกไปจากจวน

 

แน่นอนว่า ก็ยังมีพวกที่คิดต่างออกไป พยายามสืบหานิสัยและความชอบของท่านจากปี้เถาและพ่อบ้านเสี่ยวเฉียน ข้ากะแล้วเชียวว่าคงมีพวกที่คิดจะคัดเลือกสตรีที่มีความประพฤติดีและเข้าใจในนิสัยของท่านมาเป็นอนุภรรยาที่เหมาะสมให้กับท่านอย่างแน่นอน!”

“พูดอะไรเหลวไหล เจ้าเองก็รู้ดีว่าในใจของข้ามีเจ้าเพียงคนเดียว จะให้ใครมาแทรกอยู่ในนั้นได้อย่างไรกัน” หลี่ฟู่จับมือนางขึ้นมาจูบเบา ๆ แล้วก้มหน้าซบหน้าผากของนางพร้อมหัวเราะเบา ๆ ด้วยความอ่อนโยน

เหลียนฟางโจวเผยรอยยิ้มบาง ๆ รู้สึกอุ่นใจและมีความสุขอยู่ลึก ๆ ในใจ

แต่จู่ ๆ นางก็นึกถึงจดหมายแปลก ๆ ที่ได้รับจากหญิงนิรนามคนหนึ่ง นัยน์ตาของเหลียนฟางโจวเป็นประกายขึ้นมา นางเงยหน้าขึ้นจากอ้อมอกของหลี่ฟู่แล้วถามว่า “อาเจี่ยน ช่วงนี้ท่านไปก่อเรื่องอะไรไว้กับสตรีที่ไหนหรือเปล่า?”

หลี่ฟู่ถึงกับสะดุ้งตกใจ รีบพูดว่า “เจ้าถามเช่นนี้ทำไมกัน?”

ที่จริงแล้ว ตั้งแต่ตอนที่เขาเจอเติ้งเมิ่งหานในวันนี้ หลี่ฟู่ก็รู้สึกระแวงอยู่ลึก ๆ เขายังไม่เข้าใจว่าเติ้งเมิ่งหานต้องการจะทำอะไรกันแน่ ด้วยเหตุนี้เอง คืนนี้เขาจึงอดไม่ได้ที่จะกลับบ้านมา เพื่อหาทางบอกเรื่องนี้กับเหลียนฟางโจว พร้อมกับถามนางด้วยว่า ช่วงนี้ตระกูลเติ้งได้ทำอะไรแปลก ๆ หรือไม่

แต่ใครจะคิดว่า นางกลับเป็นฝ่ายถามคำถามนี้ออกมาก่อนเสียอีก!

หลี่ฟู่ตกใจจนรู้สึกมีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย หรือว่านางเองก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่างจากตระกูลเติ้งแล้ว? สัญชาตญาณของนางช่างน่ากลัวเสียจริง โชคดีที่เขาไม่ได้คิดอะไรไม่ดี ไม่เช่นนั้นก็ไม่รู้เลยว่านางจะจัดการกับเขาอย่างไรบ้าง...

แต่เขากลับละเลยที่จะคิดไปว่า หากเขามีความคิดเช่นนั้นจริง ๆ แล้วจะต้องกลัวนางไปทำไมกัน?

เหลียนฟางโจวหัวเราะเบา ๆ พลางพูดว่า “ท่านยังกล้าพูดอีกหรือ! ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพราะท่านก่อเรื่องไว้หรอกหรือ? ข้าก็แค่เคราะห์ร้ายโดนลูกหลงไปด้วยเท่านั้น! มีคนบางคนคิดจะช่วยท่านทวงความยุติธรรมให้เชียวนะ!”

พูดจบนางก็เล่าเรื่องที่นางได้รับจดหมายแปลก ๆ นั้นให้หลี่ฟู่ฟังทั้งหมด

นางไม่ได้บอกหลี่ฟู่ว่า ในจดหมายฉบับนั้นด่าว่านางอย่างโหดร้ายและเจ็บแสบเพียงใด ถึงอย่างนั้นสีหน้าของหลี่ฟู่ก็พลันดูไม่ดีนัก เขาหัวเราะเย็นชาแล้วพูดว่า “จากที่เจ้าพูดมา ข้ากล้าฟันธงได้เลยว่ามันต้องเป็นคุณหนูสามแห่งตระกูลเติ้ง เติ้งเมิ่งหานแน่! ผู้หญิงคนนี้ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี!”

“คุณหนูสามแห่งตระกูลเติ้งหรือ?” เหลียนฟางโจวยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองหลี่ฟู่ด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย “ฟังจากที่ท่านพูดอย่างนี้ ดูท่าว่าจะมีผู้หญิงตามตื๊อท่านอยู่จริง ๆ ใช่หรือไม่?”

เมื่อหลี่ฟู่สบเข้ากับดวงตากลมโตเป็นประกายสดใสของเหลียนฟางโจวที่มองมาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ปนขุ่นเคืองเล็กน้อย คล้ายกับว่าเพิ่งค้นพบความลับอันยิ่งใหญ่ของเขา ราวกับทั้งโกรธทั้งไม่พอใจ แต่ก็ดูช่างน่ารักอย่างยิ่ง หัวใจของหลี่ฟู่รู้สึกอุ่นวาบขึ้นมา เขากอดนางแน่นขึ้นพลางหัวเราะแล้วพูดว่า “เจ้ากำลังหึงอยู่หรือ? วันนี้ข้ากลับมา ก็เพื่อจะบอกเรื่องนี้ให้เจ้าฟังโดยเฉพาะ ดูสิ สิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้ ข้าแทบทนรอจนถึงพรุ่งนี้ไม่ไหว ต้องรีบกลับมาสารภาพกับเจ้าทันทีเลยนะ ฮูหยินที่แสนดีของข้า เจ้าจะยังโกรธข้าอยู่อีกหรือ?”

เหลียนฟางโจวหลุดหัวเราะออกมา “ฮึ! ช่างเป็นเหตุผลที่ฟังดูมั่นอกมั่นใจเสียจริง ข้าถึงกับเถียงอะไรไม่ออกเลยสักคำ แถมยังโกรธไม่ลงอีกต่างหาก!”