จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1453 แผนฮุบอำนาจทหาร

 

บทที่ 1453 แผนฮุบอำนาจทหาร

วันรุ่งขึ้น ฮั่นหยางอ๋องนำคนสนิทกว่าร้อยนายไปยังค่ายทหารนอกเมือง โดยอ้างเหตุผลเรื่องการตรวจตรา และสั่งให้หูต้าไห่เรียกเหล่านายทหารระดับกลางและระดับสูงทั้งหมดเข้ามาในกระโจมเพื่อรับฟังโอวาท

นี่คือวิธีที่แยบคายและปลอดภัยที่สุด

ตามธรรมเนียมแล้ว นายทหารที่เข้าพบอ๋องห้ามพกพาอาวุธ ด้วยคนสนิทร้อยกว่านายของเขา ผสมกับผงสลายกำลังที่โจวปิ่งหมิงจัดหามาให้ เขามั่นใจเต็มสิบส่วนว่าจะต้องสำเร็จ!

ในขณะเดียวกัน กองกำลังเกือบหมื่นนายของเขาได้แยกเอาไว้ห้าพันนายให้เตรียมพร้อมอยู่ที่หลังเขา ขอเพียงทางนี้ลงมือสำเร็จ ทางนั้นจะบุกเข้ามายึดครองกิจการในค่ายทหารทันที เพื่อรวบอำนาจทั้งหมดมาไว้ในมือ

เมื่อจินตนาการถึงกองทัพที่จะได้รับมา ฮั่นหยางอ๋องก็ตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ แววตาฉายประกายเจิดจ้าผิดปกติ!

ทว่า... เมื่อหลี่ฟู่ปรากฏกายเบื้องหน้าเขาประหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากสรวงสวรรค์ และเมื่อหูต้าไห่รายงานด้วยน้ำเสียงดูแคลนว่า กองกำลังห้าพันนายที่ซุ่มอยู่หลังเขานั้นได้ทิ้งอาวุธยอมจำนนหมดแล้ว ฮั่นหยางอ๋องก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปชั่วขณะ สมองสั่งการไม่ถูกไปครู่ใหญ่!

“หลี่ฟู่! เจ้าซ้อนกลเปิ่นหวาง!” เมื่อได้สติ ฮั่นหยางอ๋องก็พุ่งเข้าหาหลี่ฟู่พลางคำรามลั่น “เจ้าวางแผนหลอกลวงเปิ่นหวาง!”

หลี่ฟู่ยืนนิ่งไม่ไหวติง ทหารคนสนิทข้างกายเข้าขวางอีกฝ่ายไว้ได้อย่างง่ายดาย

แววตาของหลี่ฟู่สงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น เขาเอ่ยเรียบๆ ว่า “กระหม่อมซ้อนกลท่านอ๋องจริง ทว่ามีกฎข้อใดระบุว่าให้ท่านอ๋องลอบกัดกระหม่อมได้ฝ่ายเดียว แต่กระหม่อมมิอาจโต้คืนได้งั้นรึ?”

ฮั่นหยางอ๋องกัดฟันกรอด “ใต้หล้านี้เป็นของตระกูลโจว! มณฑลหนานไห่ก็เป็นของตระกูลโจว!”

“กระหม่อมมิได้ปฏิเสธ” หลี่ฟู่ยังคงสีหน้าเรียบเฉย ไม่มีทีท่าจะโต้เถียงด้วยโทสะ “แต่กระหม่อมย่อมไม่มีวันส่งมอบมณฑลหนานไห่ให้ท่านอ๋อง มิทราบว่าท่านอ๋องจะสมัครใจพาทหารคนสนิทร้อยนายออกจากหนานไห่ไปเดี๋ยวนี้ หรือปรารถนาจะทิ้งชีวิตไว้ท่ามกลางความวุ่นวายของกองทัพ?”

ฮั่นหยางอ๋องหน้าถอดสี ถอยหลังไปสองก้าวโดยสัญชาตญาณ จ้องเขม็งพลางถามเสียงสั่น “เจ้าหมายความว่าอย่างไร!”

หลี่ฟู่ยิ้มอย่างผ่อนคลาย พลางกล่าวเนิบนาบ “ในเมื่อเกิดเหตุจลาจลขึ้น หากจะมีใครตายไปสักคนสองคนท่ามกลางการตะลุมบอนย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก นี่เป็นเพราะท่านอ๋องหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ จะโทษผู้อื่นมิได้!”

หูต้าไห่อดไม่ได้ที่จะตะโกนสำทับ “ท่านอ๋อง! ท่านแม่ทัพไม่สังหารท่าน แต่เหลือทางรอดให้ก็นับว่าเมตตาต่อท่านมากเกินพอแล้ว! หากท่านแม่ทัพและพวกเราตกอยู่ในมือท่าน ท่านคงไม่ไว้ชีวิตพวกเราแน่! ท่านยังจะเอาอะไรอีก?”

ฮั่นหยางอ๋องตั้งท่าจะทวงถามถึงกองกำลังหมื่นนายของตน แต่พอได้ยินเช่นนั้นก็ต้องกลืนคำพูดลงคอไป เขาถลึงตาใส่หูต้าไห่ด้วยแววตาอาฆาตแค้นถึงที่สุด

“ตกลง! เปิ่นหวางจะไปจากหนานไห่เดี๋ยวนี้!” ฮั่นหยางอ๋องหน้าเขียวคล้ำ

ส่วนโจวปิ่งหมิงและวังจิ้งหนานอ๋องน่ะรึ? เกี่ยวอะไรกับเขาเล่า! ให้สองพ่อลูกนั่นรับกรรมเอาเองเถอะ!

ทางด้านโจวปิ่งหมิงที่เตรียมจะนำกำลังบุกยึดที่ว่าการมณฑลเพื่อควบคุมตัวเฝิงชวีจวี๋และพรรคพวก ย่อมหนีไม่พ้นชะตากรรมเดียวกับฮั่นหยางอ๋อง!

ทว่าโชคของเขาไม่ดีเท่าฮั่นหยางอ๋อง เพราะเขาถูกพวกเฝิงชวีจวี๋จับกุมตัวไว้ได้และถูกโยนเข้าคุกหลวงทันที

หลี่ฟู่สังหารฮั่นหยางอ๋องไม่ได้ เพราะการกักขังเชื้อพระวงศ์ไว้มีแต่จะสร้างความลำบากใจในภายหลัง จึงตัดสินใจขับไล่ออกไปเสีย แต่โจวปิ่งหมิงนั้นต่างออกไป! การเก็บเขาไว้จะทำให้วังจิ้งหนานอ๋องไม่กล้าขยับเขยื้อนส่งเดช

ณ วัดโพธิสัตว์ เหลียนฟางโจวสั่งให้ม่อเว่ยและเสวี่ยชิงคอยคุ้มกันซวี่เอ๋อร์และเหล่าพี่น้อง รวมถึงอี้เอ๋อร์ ให้อยู่ในเรือนหลังเล็กที่ลับตาคน ภายนอกดูผ่อนคลายแต่ภายในมีการป้องกันอย่างแน่นหนาถึงสามชั้น ส่วนตัวนางเองกลับพักอยู่ในเรือนหลังใหญ่ที่ท่านเจ้าอาวาสจัดเตรียมไว้ให้อย่างเปิดเผย เพื่อความสะดวกในการไปสวดมนต์ที่วิหารใหญ่

ทหารคุ้มกันที่มีอยู่อย่างเบาบางนั้นเป็นเพียงระดับปกติที่เหมาะสมกับฐานะ มิได้มีการเพิ่มกำลังคนแต่อย่างใด

ดังนั้น โจวเชี่ยนและพระชายาฮั่นหยางอ๋องจึงนำคนบุกเข้ามาได้อย่างง่ายดายจนถึงเบื้องหน้าของนาง

เหลียนฟางโจวแสดงท่าทีตกใจเล็กน้อย

ความตระหนกที่ฉายผ่านแววตานั้นดูสมจริงจนยากจะแสร้งทำ เมื่อเห็นเช่นนั้น พระชายาและโจวเชี่ยนต่างก็เบาใจและรู้สึกสะใจยิ่งนัก

เหลียนฟางโจวมองพระชายาและโจวเชี่ยนอย่างงงๆ ก่อนจะยิ้มกล่าว “พระชายาและหรงอันจวิ้นจู่ช่างมีสุนทรียภาพยิ่งนักนะเจ้าคะ”

“เหอะ!” โจวเชี่ยนแค่นเสียงเย็น เมื่อนึกถึงความอัปยศที่เหลียนฟางโจวเคยหยิบยื่นให้ตนและพระมารดาคราวก่อน แววตาก็พลุกพล่านไปด้วยไฟโทสะ

ฝ่ายพระชายาฮั่นหยางอ๋องยังคงรักษาท่าทีสง่างามกว่านางเลิกคิ้วยิ้มตอบว่า “พอกันนั่นแหละ นี่มิใช่ว่าพวกเราตามฮูหยินหลี่มาหรอกหรือ?”

“อ้อ?” รอยยิ้มบนหน้าเหลียนฟางโจวเริ่มจางหาย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยพลางเอ่ยเนิบนาบ “ทว่า... ข้าจำไม่ได้ว่าเคยเชิญทั้งสองท่านมาตอนไหน หรือว่าพระชายาจะจำผิดไปเจ้าคะ?”

“นั่นจะสำคัญอะไร!” พระชายาฮั่นหยางอ๋องหัวเราะเบาๆ “พบกันนับเป็นวาสนา ฮูหยินหลี่เฉลียวฉลาดปานนี้ คงไม่ขัดศรัทธาเรื่องง่ายๆ เช่นนี้กระมัง! ฮูหยินหลี่วางใจเถิด พวกเรามิได้มีเจตนาร้าย เพียงแค่อยากมาอยู่เป็นเพื่อนท่านเท่านั้น! อ้อ... และถือโอกาสบอกท่านด้วยว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เมืองหนานไห่จะเปลี่ยนเจ้าของแล้ว เรือนหลังที่ว่าการนั่นฮูหยินหลี่อยู่ต่อคงไม่เหมาะสมนัก ไว้วันหลังเปิ่นกงจะหาที่ใหม่ที่คู่ควรกว่านี้ให้ท่านเอง!”

โจวเชี่ยนหัวเราะร่า “พระชายาจะลำบากไปทำไมเจ้าคะ? ข้าว่าวัดโพธิสัตว์นี่ก็ไม่เลว ให้ฮูหยินหลี่พำนักอยู่ที่นี่ตลอดไปเลยสิเจ้าคะ!”

“นั่นสินะ! ข้าก็นึกไม่ถึงเลย!” พระชายาหัวเราะรับ

เหลียนฟางโจวแววตานิ่งสนิทประหนึ่งไม่ได้ยินสิ่งใด นางนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มตอบ “เรื่องของข้า มิรบกวนพระชายาและท่านหญิงให้ลำบากหรอกเจ้าคะ สามีของข้าจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยเอง!”

“เจ้ายังจะมาแสร้งโง่อีก!” โจวเชี่ยนระเบิดโทสะ ถลึงตาจ้องเขม็งพลางแผดเสียงแหลม “เหลียนฟางโจว! วันวานเจ้าข่มเหงรังแกข้า วันนี้ข้าจะให้เจ้าชดใช้คืนเป็นสิบเป็นร้อยเท่า! ข้าจะบอกความจริงให้เจ้าตาสว่างเสีย สามีของเจ้า... หลี่ฟู่ เหอะ ป่านนี้จะยังอยู่หรือตายก็ยังไม่รู้ อย่าหวังว่าเขาจะมาช่วยเจ้าได้เลย!”

“หุบปาก!” แม้เหลียนฟางโจวจะรู้ดีว่าหลี่ฟู่วางแผนไว้หมดแล้ว ย่อมไม่มีทางพลาดท่า—ในถิ่นของตัวเองแท้ๆ หากมีเตรียมการแล้วยังโดนคนอื่นซ้อนกลก็คงเสียชาติเกิดเต็มที!

ทว่าเมื่อได้ยินโจวเชี่ยนกล่าวแช่งสามีเช่นนั้น ใจของนางก็กระตุกวูบด้วยความขุ่นเคือง นางจ้องเขม็งไปยังอีกฝ่ายอย่างดุดัน

อาเจี่ยนของนาง... นางไม่อนุญาตให้ใครมาพูดจาอัปมงคลใส่เขา ต่อให้เป็นการข่มขวัญนางก็ไม่ยอม!

โจวเชี่ยนเห็นนางเสียอาการจนได้ หลังจากที่ทำหน้านิ่งเป็นหินมาตลอด ก็นึกลำพองใจหัวเราะเยาะอย่างสะใจ “ข้าไม่หุบปากแล้วเจ้าจะทำไม? เหลียนฟางโจว เจ้ากล้าทำอวดดีกับข้า ก็เพราะอาศัยอำนาจบารมีของไอ้สามีที่กำลังจะกลายเป็นผีของเจ้านั่นมิใช่รึ? ต่อไปนี้ ข้าจะให้เจ้าหมอบกราบแทบเท้าข้าประหนึ่งสุนัขตัวหนึ่ง! หากเห่าให้ข้าถูกใจ ข้าอาจจะโยนข้าวเย็นๆ ให้เจ้ากินสักคำ มิเช่นนั้น เจ้ากับลูกกรอกทั้งสองของเจ้าก็จงนอนรอรับลมหนาวให้อดตายไปเสียเถิด!”

“บังอาจนัก! ที่นี่คือที่ไหน รึคิดจะมาทำโอหังตามใจชอบ!” ปี้เถาที่ทนฟังไม่ไหวระเบิดโทสะ ก้าวพรวดเข้าไปข้างหน้าแล้วฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของโจวเชี่ยนอย่างแรงถึงสองครั้งจนเสียงดังสนั่น ก่อนจะถ่มน้ำลายด่าย่างเจ็บแสบ “เป็นถึงท่านหญิงแต่ใจคออัมหิตประดุจเดรัจฉาน ต่ำช้ายิ่งกว่าสุกรสุนัข!”

“เจ้ากล้าตบข้า!” ใบหน้าทั้งสองข้างของโจวเชี่ยนบวมแดงและแสบร้อนขึ้นมาทันที นางชี้หน้าปี้เถาพลางกรีดร้องสุดเสียง “ใครก็ได้! ใครก็ได้! จับนางนั่นไว้! ตบปากมันให้แหลก!”

“พระชายา ท่านจะไม่ห้ามปรามหน่อยหรือเพคะ?” เหลียนฟางโจวเดินเข้าขวางปี้เถาไว้ข้างหลังพลางขมวดคิ้วมองพระชายาฮั่นหยางอ๋องด้วยสายตาเรียบเฉย

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1452 เงื่อนไขแลกเปลี่ยน

 

บทที่ 1452  เงื่อนไขแลกเปลี่ยน

“พ่ะย่ะค่ะ ขอบพระทัยในความเมตตาของท่านอ๋อง!” นี่คือสิ่งที่โจวปิ่งหมิงปรารถนา และคาดการณ์ไว้แล้วว่าฮั่นหยางอ๋องต้องยอมยกให้ ทว่าเมื่อได้ยินจากปากอีกฝ่ายจริงๆ ในใจเขาก็ยังลิงโลดจนแทบเก็บอาการไว้ไม่อยู่!

“มิต้องมากพิธี นี่คือสิ่งที่พวกเจ้าสมควรได้รับ!” ทั้งสองสบตากันแล้วระเบิดหัวเราะออกมาอย่างย่ามใจ

โจวปิ่งหมิงรู้สึกราวกับยกภูเขาออกจากอก! ความมักใหญ่ใฝ่สูงของเขากับบิดาถูกหลี่ฟู่ล่วงรู้เข้าแล้ว ย่อมต้องแพร่งพรายออกไปในไม่ช้า ไม่มีผู้ครองแผ่นดินคนใดจะยอมชุบเลี้ยงงูเห่าไว้ข้างกาย... เว้นเสียแต่ว่า พวกเขาจะช่วยชิงแผ่นดินมาด้วยตนเองจนกลายเป็นผู้ร่วมก่อตั้งราชวงศ์ใหม่!

หากฮ่องเต้องค์ใหม่ทรงทราบเรื่องนี้ ย่อมไม่มีทางละเว้นพวกเขาแน่

ดังนั้น เมื่อได้รับข่าวว่าฮั่นหยางอ๋องเสด็จมายังมณฑลหนานไห่ สองพ่อลูกตระกูลโจวจึงดีใจจนแทบคลั่ง เพราะพวกเขามองเห็นแสงแห่งความหวังอีกครั้ง!

ยามนี้ฮั่นหยางอ๋องอาจไม่มีสิ่งใดติดตัว แต่เขามี “ความชอบธรรม” ในการชูธงก่อการกบฏ! ในขณะที่สองพ่อลูกตระกูลโจวมีกำลังพร้อมสรรพ แต่สิ่งที่ขาดไปคือข้ออ้างที่ฟังขึ้น!

โบราณว่าไว้... หากนามไม่เที่ยง วาจาก็ไม่ศักดิ์สิทธิ์!

มีเพียงการร่วมมือกับฮั่นหยางอ๋องเท่านั้น พวกเขาจึงจะรอดพ้นจากทางตันนี้ได้

ส่วนหลังจากช่วยฮั่นหยางอ๋องชิงบัลลังก์ได้แล้ว จะยังยอมรับเขาเป็นนายต่อไป หรือจะหาโอกาสพลิกตัวเป็นเจ้าของแผ่นดินเสียเอง นั่นมิใช่เรื่องที่ต้องนำมาขบคิดในยามนี้

“ท่านอ๋อง” โจวปิ่งหมิงปรับสีหน้าให้เคร่งขรึม เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “หลี่ฟู่มิใช่คนที่จะรับมือได้ง่ายๆ หากเขามีใจเป็นอื่น ท่านอ๋องต้องรีบตัดสินใจให้เด็ดขาด มิเช่นนั้นหากเขาไหวตัวทัน เรื่องใหญ่จะเสียการเอาได้!”

ฮั่นหยางอ๋องขมวดคิ้ว “เรื่องนี้มีหรือเปิ่นหวางจะไม่รู้? แต่หลี่ฟู่บริหารมณฑลหนานไห่จนแข็งแกร่งดั่งถังเหล็ก โดยเฉพาะการเฝ้าระวังคนของเปิ่นหวาง เปิ่นหวางคิดจะขยับเขยื้อนสิ่งใดก็ติดขัดไปเสียหมด! ทว่าเรื่องนี้จะชักช้ามิได้ ยิ่งนานวันจะยิ่งเกิดการเปลี่ยนแปลง เจ้าเห็นว่าพอจะมีหนทางใดบ้าง?”

โจวปิ่งหมิงปรึกษากับบิดาและเหล่ากุนซือมาอย่างถ้วนถี่แล้ว เมื่อฮั่นหยางอ๋องถาม เขาจึงค่อยๆ เผยแผนการออกมา “จะจับโจรต้องจับหัวโจก ขอเพียงเราควบคุมตัวหลี่ฟู่รวมถึงลูกเมียของเขาได้ เรื่องอื่นก็ง่ายดายดั่งพลิกฝ่ามือ! น่าเสียดายที่หลี่ฟู่มักขังตัวเองอยู่ในเมืองหนานไห่ แม้วังจิ้งหนานอ๋องจะมีอิทธิพลในเมืองหนานไห่อยู่บ้าง แต่ในตัวเมืองเรามีเพียงคนส่งข่าวไม่กี่คน ทำการใหญ่ไม่ได้! หากท่านอ๋องมีอุบายล่อให้เขาออกจากเมืองได้เมื่อไหร่ ยามนั้นเราก็ลงมือรวบตัวเขาและยึดครองเมืองหนานไห่เสีย จากนั้นทหารหมื่นนายของท่านอ๋องก็อาศัยจังหวะนี้เข้าควบคุมเหล่านายทหารในค่าย เมื่อถึงตอนนั้น ใครในหนานไห่จะกล้าขัดขืนท่านอ๋องอีก? อย่างไรเสีย ท่านก็คือเชื้อพระวงศ์ การเข้าสืบทอดอำนาจในมณฑลหนานไห่ย่อมชอบธรรมด้วยประการทั้งปวง!”

ฮั่นหยางอ๋องฟังแล้วดวงตาเป็นประกาย พยักหน้าเห็นพ้องซ้ำๆ ก่อนจะยิ้มออกมา “ที่ปิ่งหมิงกล่าวมานั้นประเสริฐยิ่ง! เอาตามนี้แหละ! เปิ่นหวางจะหาโอกาสล่อมันออกนอกเมืองให้ได้ พวกเจ้าจงเตรียมคนให้พร้อม!”

โจวปิ่งหมิงรู้ดีว่าโอกาสเช่นนี้ต้องอาศัยโชคช่วย มิอาจกำหนดกะเกณฑ์ได้ล่วงหน้า จึงรีบพยักหน้าพลางกำชับ “ท่านอ๋องโปรดวางใจ! กระหม่อมจะรีบไปจัดการเตรียมการ ไม่ให้เสียการใหญ่แน่นอน! ทางฝั่งท่านอ๋อง แม้จะร้อนใจเพียงใดก็ขอให้ค่อยเป็นค่อยไปเพื่อรอจังหวะ หลี่ฟู่เป็นคนเจ้าเล่ห์นัก ยิ่งฮูหยินของเขาด้วยแล้ว ย่อมมีเล่ห์เหลี่ยมมากกว่าคนปกติหลายเท่าตัว อย่าได้ให้นางมองเห็นร่องรอยพิรุธได้เด็ดขาด!”

ฮั่นหยางอ๋องมิได้มองว่าเหลียนฟางโจวจะเก่งกาจอะไรนักหนา เขาเพียงพยักหน้าตอบรับไปส่งเดช

ในสายตาของเขา สตรีต่อให้เก่งกาจเพียงใดก็ต้องพึ่งพาบุรุษเลี้ยงชีพ! ขอเพียงบงการหลี่ฟู่ได้ ฮูหยินหลี่จะไปมีปัญญาทำอะไรได้?

ที่ผ่านมานางกล้ากำเริบเสิบสานอาละวาดครั้งแล้วครั้งเล่า ก็เพราะมีหลี่ฟู่คอยให้ท้ายและตามใจมิใช่หรือ?

ทั้งสองปรึกษาหารือกันตลอดทั้งคืน จนกระทั่งฟ้าสาง โจวปิ่งหมิงจึงแอบออกจากจวนทางประตูเดิมอย่างเงียบเชียบ

และในจังหวะที่เขาพ้นประตูมา รถม้าธรรมดาคันเดิมก็แล่นผ่านมารับเขาไปพอดิบพอดี...

ดูเหมือนโชคจะเข้าข้างฮั่นหยางอ๋องไม่น้อย ผ่านไปเพียงสี่วัน หลี่ฟู่ก็ได้รับแจ้งข่าวจากใต้เท้าจานและผางอวี้หลงจากเมืองหลางฉีว่า เกิดเหตุจลาจลในชนเผ่าต่างๆ และขอให้เขารีบเดินทางไปจัดการโดยด่วน!

เรื่องนี้เป็นเรื่องคอขาดบาดตาย หลี่ฟู่ไม่มีเวลาเตรียมการสิ่งใดมากนัก ในวันที่ได้รับข่าวเขาจึงรีบไปลาฮั่นหยางอ๋อง ฝากฝังงานกับเฝิงชวีจี๋ตามมารยาทไม่กี่คำ พอเช้ามืดวันรุ่งขึ้นเขาก็นำทหารคนสนิทหลายร้อยนายควบม้าจากไปอย่างรวดเร็ว

ฮั่นหยางอ๋องและโจวปิ่งหมิงเฝ้ามองหลี่ฟู่นำกองกำลังออกจากเมืองด้วยตาตนเอง มิหนำซ้ำยังลอบติดตามไปครึ่งค่อนวันจนแน่ใจว่าหลี่ฟู่มุ่งหน้าไปยังทิศทางของเมืองหลางฉีอย่างเร่งรีบโดยไม่มีหยุดพัก ทั้งสองจึงสบตากันแล้วยิ้มออกมาด้วยความกระหยิ่มใจ

“อย่าให้เสียเวลา” ฮั่นหยางอ๋องเริ่มร้อนรน “พรุ่งนี้ลงมือทันที! เปิ่นหวางจะนำคนสนิทออกนอกเมืองไปยังค่ายทหาร เหอะ... หากหูต้าไห่และพวกพ้องยินดีสวามิภักดิ์ เปิ่นหวางจะไม่ถือสาหาความ! แต่หากพวกมันแข็งข้อ ก็อย่าหาว่าเปิ่นหวางอำมหิต! ฆ่าหัวโจกไปเสียไม่กี่คน คนที่เหลือย่อมต้องสงบเสงี่ยมเอง! ส่วนเจ้า... จงนำคนไปควบคุมครอบครัวหลี่ฟู่และยึดที่ว่าการมณฑลไว้เสีย! พวกมือสังหารและหน่วยกล้าตายเตรียมพร้อมดีแล้วใช่หรือไม่?”

โจวปิ่งหมิงพยักหน้าตามจังหวะคำสั่ง เมื่อถูกถามจึงรีบตอบ “ตั้งแต่เมื่อวาน กระหม่อมให้คนแยกย้ายกันลอบเข้าเมืองมาแล้ว พรุ่งนี้ก็ออกนอกเมืองได้ทันที ขอเพียงหลี่ฟู่ทราบข่าวแล้วเร่งรีบกลับมา ระหว่างทางย่อมจัดการมันได้แน่!”

“ดี! จู่โจมยามไม่ทันตั้งตัว อย่าให้พลาดเด็ดขาด!” ฮั่นหยางอ๋องยิ้มอย่างพึงพอใจ

“ท่านอ๋อง” โจวปิ่งหมิงกลับรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ เขาลังเลครู่หนึ่งก่อนจะฝืนเอ่ยขัดความสำราญว่า “ท่านอ๋อง... หรือว่าเราควรจะรอดูอีกสักนิด? กระหม่อมรู้สึกว่าเรื่องนี้มันช่างประจวบเหมาะเกินไปหน่อย เรากำลังรอโอกาสให้เขาออกจากเมือง แล้วอยู่ๆ โอกาสก็มาถึงง่ายดายเช่นนี้เชียวหรือ?”

“เจ้าคิดมากไปเอง!” ฮั่นหยางอ๋องไม่มีทางยอมรออีกต่อไป ยิ่งรอนานวัน หลีอ๋องในเมืองหลวงก็จะยิ่งซื้อใจคนได้มากขึ้น หากสถานการณ์มั่นคงจนไร้รอยโหว่ แล้วจะมีที่ยืนให้เขาหรือ?

ยามนี้เขาแทบจะงอกปีกบินกลับเมืองหลวงเสียเดี๋ยวนี้!

“โอกาสหลุดลอยไปเพียงพริบตา หากรอจนหลี่ฟู่กลับมา เราคงไม่มีโอกาสอีกแล้ว! ประจวบเหมาะงั้นรึ? ทางเมืองหลางฉีย่อมไม่มีทางรู้แผนการของเราได้แน่นอน ตราสารทางราชการที่ส่งมานั่นก็ของจริงทั้งนั้น! หลี่ฟู่ไปสร้างความเปลี่ยนแปลงที่นั่นไว้มากมาย จะมีคนก่อเรื่องขึ้นมาบ้างก็หาใช่เรื่องแปลก!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น โจวปิ่งหมิงก็เริ่มคลายกังวล ความระแวงมลายหายไป เขายิ้มพลางพยักหน้า “ท่านอ๋องปรีชายิ่ง! ไม่เข้าถ้ำเสือย่อมไม่ได้ลูกเสือ กระหม่อมจะไปเตรียมการเดี๋ยวนี้!”

“รอบคอบให้จงหนัก! ความสำเร็จหรือล้มเหลวอยู่ที่การตัดสินใจครั้งนี้แล้ว!” ฮั่นหยางอ๋องกลับเป็นฝ่ายกังวลขึ้นมาบ้างจนต้องกำชับซ้ำ

โจวปิ่งหมิงยิ้มอย่างโอหัง “ท่านอ๋องวางใจได้! เมืองหนานไห่ที่ไร้หลี่ฟู่ ก็ไม่มีสิ่งใดน่าเกรงขามอีกแล้ว!”

ในเวลาเดียวกัน เหลียนฟางโจวกำลังสั่งให้บ่าวไพร่เก็บข้าวของ เตรียมตัวเดินทางไปยังวัดโพธิสัตว์บนเขาหลานซาน ซึ่งอยู่ห่างจากประตูเมืองทางทิศเหนือไปสิบลี้ เพื่อไปถือศีลกินเจสวดมนต์ขอพรให้หลี่ฟู่และกองทัพ

เมื่อหงอวี้มารายงานว่าเตรียมการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เหลียนฟางโจวก็ยกยิ้มที่มุมปาก เอ่ยเรียบๆ ว่า “ไปกันเถิด!”

นางมิได้ไปเพียงลำพัง แต่พาลูกชายทั้งสอง รวมถึงบุตรชายของเหลียนเจ๋อและปี้เถาไปด้วยทั้งหมด

นางนึกถึงบทสนทนากับหลี่ฟู่เมื่อคืนวาน...

“ดูแลตัวเองและลูกๆ ให้ดี บนวัดโพธิสัตว์ข้าจัดการเตรียมการไว้หมดแล้ว เจ้าและลูกๆ พักอยู่ที่นั่นได้อย่างสบายใจ”

นางยิ้มตอบ “ท่านพี่ลืมไปแล้วหรือว่ายังมีม่อเว่ยอยู่ด้วย? ฝั่งท่านต่างหากที่ต้องระวังตัวให้ดีระหว่างเดินทาง!”

หลี่ฟู่ยิ้มกว้างพลางกอดจูบนางอย่างรักใคร่ เขาเลิกคิ้วเค่นยิ้มเย็นชา “ข้ากลับกังวลว่าคนของพวกมันจะไม่มาเสียมากกว่า ถ้ากล้าโผล่มาล่ะก็... อย่าหวังว่าจะมีใครรอดกลับไปได้แม้แต่คนเดียว!”

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1451 บทสนทนาลับและการหยั่งเชิง

 

บทที่ 1451 บทสนทนาลับและการหยั่งเชิง

บนหอคอยที่ไร้ผู้คน ท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงัด บนพรมกลางห้องมีชายผู้หนึ่งสวมอาภรณ์แขนกว้างทิ้งชายยาว รวบผมด้วยมงกุฎหยก นั่งคุกเข่าอยู่หน้าโต๊ะน้ำชาเตี้ยๆ กำลังจิบน้ำชาอย่างแช่มชื่นสำราญใจ

“ท่านอ๋องช่างมีสง่าราศีน่ายกย่องยิ่งนัก กระหม่อมขอถวายบังคม!” ชายสวมชุดคลุมหัวเราะออกมาเบาๆ พลางปลดผ้าคลุมวางไว้ด้านข้าง แล้วน้อมกายลงเล็กน้อยเผยให้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริง คิ้วเรียวยาวจรดขมับ นัยน์ตาเรียวเล็กฉายแววเจ้าเล่ห์ เขาผู้นี้ก็คือ โจวปิ่งหมิง ซื่อจื่อ (บุตรชายทายาท) แห่งวังจิ้งหนานอ๋องนั่นเอง!

ฮั่นหยางอ๋องหัวเราะตอบอย่างอารมณ์ดี พลางผายมือเชิญ “คนกันเองทั้งนั้น มิต้องมากพิธี! หากนับตามศักดิ์ เจ้ายังต้องเรียกเปิ่นหวางว่าพี่ท่านด้วยซ้ำ มาเถิด นั่งลงคุยกัน!”

“พ่ะย่ะค่ะ ขอบพระทัยในความเมตตาของท่านอ๋อง!” โจวปิ่งหมิงมิได้เขลาถึงขั้นจะกล้าเรียกขานอีกฝ่ายว่าพี่ตามอำเภอใจ เขายังคงรักษากิริยานอบน้อมขอบพระทัยตามลำดับยศ เรียกขานว่า “ท่านอ๋อง” อย่างเคร่งครัด ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างสำรวม

ฮั่นหยางอ๋องยกกาน้ำชาหมายจะรินให้ โจวปิ่งหมิงรีบลุกขึ้นรับกานั้นมาเสียเองพลางยิ้มกล่าว “กระหม่อมมิกล้ารบกวนท่านอ๋อง มิเช่นนั้นจะรับความเมตตานี้ได้อย่างไร!”

“ปิ่งหมิงมิต้องเกรงใจเพียงนั้น!” ฮั่นหยางอ๋องยิ้มรับ ทว่ามิได้ดึงดันรั้งกาน้ำชาไว้ ปล่อยให้โจวปิ่งหมิงจัดการรินน้ำชาแทน

หลังจากถามสารทุกข์สุกดิบกันครู่หนึ่ง โจวปิ่งหมิงเห็นว่าฮั่นหยางอ๋องเอาแต่ชวนคุยเรื่องลมฟ้าอากาศ ไม่ยอมเข้าเรื่องสำคัญเสียที ในใจก็เริ่มเกิดความร้อนรน

เมื่อรอต่อไปอีกครู่ เขาก็มิใช่เพียงแค่ร้อนใจ แต่เริ่มจะขุ่นเคืองขึ้นมาบ้างแล้ว

ในใจนึกสบถว่า ท่านเรียกข้ามาเพียงเพื่อจิบน้ำชาสนทนาธรรมงั้นรึ? หากเป็นเพียงเรื่องไร้สาระเช่นนี้ ข้าคงวิกลจริตไปแล้วถึงได้ยอมเสี่ยงอันตรายมาหาท่านถึงที่นี่!

นับตั้งแต่เรื่องของน้องสาวล้มเหลวไม่เป็นท่า ความสัมพันธ์ระหว่างวังจิ้งหนานอ๋องกับหลี่ฟู่ก็เหลือเพียงกระดาษแผ่นบางๆ ที่กั้นไว้เท่านั้น หากหลี่ฟู่ล่วงรู้ว่าเขาแอบมาหนานไห่อีกครั้ง ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าฝ่ายนั้นไม่มีทางปล่อยเขาไว้แน่!

ทว่าเมื่อฮั่นหยางอ๋องเชิญมา เขาก็ไม่อาจปฏิเสธได้

มิใช่เพราะไม่กล้า... แต่เป็นเพราะสถานการณ์บีบบังคับ

หลี่ฟู่ล่วงรู้ถึงความมักใหญ่ใฝ่สูงของจิ้งหนานอ๋องแล้ว วันนี้เขาไม่พูด แต่มิได้หมายความว่าวันหน้าเขาจะไม่แพร่งพราย วังจิ้งหนานอ๋องจะทิ้งจุดอ่อนมหันต์เช่นนี้ไว้ในมือเขาไม่ได้เด็ดขาด

ส่วนในใจฮั่นหยางอ๋องคิดอย่างไรมีหรือพวกเขาจะไม่รู้? แว่วมาว่าชีวิตของท่านอ๋องในหนานไห่แห่งนี้ก็มิได้มีความสุขนัก!

เห็นได้ชัดว่า การที่เขาเชิญตนมาพบ ย่อมต้องมีเรื่องคอขาดบาดตายจะหารือเป็นแน่!

เมื่อฉุกคิดได้ โจวปิ่งหมิงก็เข้าใจเจตนาของฮั่นหยางอ๋องทันที: อีกฝ่ายกำลังรอให้เขาเป็นคนเปิดฉากก่อนนั่นเอง!

โจวปิ่งหมิงลอบเบ้ปากในใจ ก่อนจะปั้นหน้ายิ้มถามว่า “กระหม่อมขอบังอาจทูลถาม มิทราบว่าท่านอ๋องจะนำทัพแม่ทัพหลี่บุกกลับเมืองหลวงเมื่อใดพ่ะย่ะค่ะ? ท่านพ่อของกระหม่อมฝากมาบอกว่า การกวาดล้างกบฏคืนความสงบให้แผ่นดินย่อมต้องอาศัยกำลังของวังจิ้งหนานอ๋องด้วย ท่านอ๋องมีสิ่งใดจะบัญชาโปรดตรัสมาเถิด สิ่งใดที่พวกเราทำได้ ย่อมจะทุ่มเทสุดกำลัง!”

ถ้อยคำนี้เข้าหูฮั่นหยางอ๋องแล้วช่างรื่นรมย์และอิ่มเอมใจยิ่งนัก!

ราวกับความอัดอั้นตันใจที่ได้รับจากหลี่ฟู่ถูกปัดเป่าหายไปเป็นปลิดทิ้ง!

ดูเถิด ในใต้หล้านี้คนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ไร้สัมมาคารวะ และมองไม่เห็นความสำคัญของความถูกต้องเช่นหลี่ฟู่ ย่อมเป็นเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้น!

ฮั่นหยางอ๋องปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมพลางทอดถอนใจ “เหตุจลาจลในเมืองหลวง พวกเจ้าพ่อลูกคงทราบเรื่องกระจ่างแจ้งแล้วกระมัง?”

โจวปิ่งหมิงยิ้มตอบ “พอจะได้ยินมาบ้างพ่ะย่ะค่ะ ทว่าล้วนเป็นข่าวลือหาความจริงมิได้ ความจริงเป็นเช่นไรนั้นมิอาจทราบได้ โปรดท่านอ๋องช่วยชี้แนะ!”

คำพูดประโยคหลังยิ่งทำให้ฮั่นหยางอ๋องรู้สึกพึงพอใจขึ้นไปอีก เขาจึงแสร้งยิ้มขื่น “เจ้ามาถามเปิ่นหวาง? หรือว่าเจ้าเชื่อในตัวเปิ่นหวาง? ไม่ว่าเปิ่นหวางจะกล่าวสิ่งใด เจ้าก็จะเชื่ออย่างนั้นรึ?”

“ย่อมเป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ!” โจวปิ่งหมิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ท่านอ๋องทรงเป็นผู้ทรงธรรม มีเมตตา อ่อนน้อมถ่อมตน ทั้งยังทรงมีความรู้ท่วมท้น มีหรือจะเป็นพวกสอพลอที่ชอบกล่าววาจามุสาบิดเบือนความจริง!”

“นึกไม่ถึงว่า พวกเจ้าพ่อลูกจะเข้าใจเปิ่นหวางยิ่งกว่าใคร!” ฮั่นหยางอ๋องตบมือพลางทอดถอนใจอย่างเจ็บแค้น “หลีอ๋องปลงพระชนม์เสด็จพ่อและสังหารหมู่คนในตำหนักบูรพา นี่คือการชิงราชบัลลังก์โดยแท้ น่าเสียดายที่เปิ่นหวางยามปกติเอาแต่หมกมุ่นกับตำราและบทกวี ขุมกำลังและพรรคพวกจึงมิอาจเทียบมันได้เลย ไม่เพียงไม่อาจทวงความเป็นธรรมให้เสด็จพ่อและรัชทายาท แต่กลับถูกมันบีบคั้นจนต้องหนีตายจากเมืองหลวง ซมซานมาถึงมณฑลหนานไห่ที่ทุรกันดารเช่นนี้! พูดไปแล้ว เปิ่นหวางช่างละอายใจยิ่งนัก!”

“ลำบากท่านอ๋องแล้วพ่ะย่ะค่ะ!” โจวปิ่งหมิงแสร้งทอดถอนใจตามไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มปลอบ “ทว่าการมาที่นี่ก็ใช่ว่าจะไร้ข้อดี หนานไห่อยู่ไกลสุดขอบฟ้า หลีอ๋องย่อมเอื้อมมือมาไม่ถึง อีกทั้งที่นี่ยังมีแม่ทัพหลี่อยู่ด้วย! เขาคือนักรบอันดับหนึ่งแห่งราชวงศ์โจว หากเขาร่วมมือด้วย มีหรือต้องเกรงกลัวหลีอ๋องเพียงคนเดียว!”

ทันทีที่โจวปิ่งหมิงเอ่ยถึงหลี่ฟู่ แววตาของฮั่นหยางอ๋องก็ฉายความอำมหิตออกมาวูบหนึ่ง เขาฝืนจิบน้ำชาประหนึ่งกล้ำกลืนความแค้น ก่อนจะแค่นยิ้มเย็น “แม่ทัพหลี่งั้นรึ? อย่าเอ่ยถึงเขาให้เสียปากเลย! เหอะ... ไกลสุดขอบฟ้างั้นรึ! คนผู้นั้นกำลังเสวยสุขเป็นฮ่องเต้จำแลงอยู่ในแดนดินนี้ต่างหากล่ะ! มีหรือเขาจะยอมทิ้งชีวิตสุขสบายมาทำเรื่องที่เหนื่อยเปล่าเช่นนี้ เปิ่นหวางส่งคนไปสั่งให้เขานำทัพเข้าเมืองหลวงเพื่อล้างแค้นให้อดีตฮ่องเต้ แต่เขากลับปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย!”

“อะไรนะ!” โจวปิ่งหมิงเดาไว้อยู่แล้วว่าจะเป็นเช่นนี้ แต่แสร้งทำเป็นหน้าถอดสีและตกใจ “เป็นไป... เป็นไปได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ? แม่ทัพหลี่ได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากอดีตฮ่องเต้อย่างหาที่สุดมิได้ ปกติก็จงรักภักดีเป็นเลิศ เหตุใดจึงไม่นำพาต่อหนี้เลือดของพระองค์เล่า! ท่านอ๋อง... หรือจะให้กระหม่อมลองไปช่วยเกลี้ยกล่อมเขาอีกแรงดีไหมพ่ะย่ะค่ะ?”

“มิต้อง!” ฮั่นหยางอ๋องฉายแววตาอำมหิตพลางกล่าวเสียงเย็น “คนผู้นั้นใจแข็งดั่งหินผา ขนาดเปิ่นหวางยอมลดตัวลงไปขอร้องเขาก็ยังไม่แยแส ต่อให้เจ้าไปหาเขาก็มีแต่จะได้รับความอัปยศกลับมาเท่านั้น! หึ... เปิ่นหวางเห็นแจ้งแล้วว่าเขาคือหมาป่าตาขาวที่เนรคุณยิ่งกว่าใคร!”

โจวปิ่งหมิงลอบยินดีในใจ ทว่าสีหน้ากลับแสดงความตกตะลึงและโศกเศร้า เขาคร่ำครวญอยู่พักใหญ่จึงเอ่ยขึ้นว่า “ท่านอ๋อง เช่นนี้ก็ยุ่งยากแล้วพ่ะย่ะค่ะ! หากไม่มีมณฑลหนานไห่เป็นฐานที่มั่น และไม่มีแม่ทัพหลี่ การจะบุกกลับเมืองหลวงเพื่อทวงแค้น เกรงว่า...”

ฮั่นหยางอ๋องแค่นยิ้มหยันพลางกล่าวอย่างโอหัง “ไร้คนชื่อหลี่ฟู่แล้วจะเป็นไรไป? ใช่ว่าในใต้หล้านี้จะมีเพียงเขาคนเดียวที่ออกรบเป็น! ขอเพียงเปิ่นหวางยึดอำนาจทหารในหนานไห่มาไว้ในมือได้ ข้าไม่เชื่อว่าในสามกองทัพจะหาคนที่นำทัพเข้าเมืองหลวงไม่ได้สักคน! ไม่ต้องมองที่ไหนไกล... เปิ่นหวางว่าพวกเจ้าพ่อลูกนี่แหละที่เหมาะสมที่สุด!”

“ท่านอ๋องทรงชมเกินไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” โจวปิ่งหมิงยิ้มอย่างสำรวมพลางขมวดคิ้ว “ทว่าในเมื่อแม่ทัพหลี่ไร้ใจ มีหรือเขาจะยอมส่งมอบอำนาจทหารให้ท่านอ๋องง่ายๆ กระหม่อมมิได้พูดให้เสียน้ำใจ แต่กระหม่อมมองไม่เห็นหนทางสำเร็จเลยพ่ะย่ะค่ะ!”

“หึ!” ฮั่นหยางอ๋องแค่นเสียงเย็น “หนานไห่ก็คือผืนแผ่นดินของราชวงศ์โจว ต่อให้หลี่ฟู่จะเก่งกล้าเพียงใด เขาก็เป็นเพียงขุนนางท้องถิ่น หากเปิ่นหวางจะเข้ายึดครองแล้วเขาบังอาจขัดขืน นั่นย่อมหมายความว่าเขามีใจคิดกบฏ แล้วเปิ่นหวางจะปล่อยเขาไว้ได้อย่างไร!”

ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง ก่อนจะประสานรอยยิ้มอย่างรู้กัน

“กระหม่อมและท่านพ่อยินดีสวายชีวิตรับใช้ท่านอ๋อง! ทุกอย่างสุดแท้แต่ท่านอ๋องจะบัญชาพ่ะย่ะค่ะ!” โจวปิ่งหมิงรีบลุกจากที่นั่งแล้วคุกเข่าลงเบื้องหน้าฮั่นหยางอ๋อง ประสานมือให้คำสัตย์สาบานอย่างหนักแน่น

“ความจงรักภักดีของพวกเจ้าเปิ่นหวางย่อมรู้ดี!” ฮั่นหยางอ๋องผายมือเชิญ “ลุกขึ้นคุยกันเถิด! เมื่อการใหญ่สำเร็จลุล่วง ดินแดนเดิมของจิ้งหนานอ๋องจะยังคงเดิม มิหนำซ้ำเปิ่นหวางจะยกมณฑลหนานไห่ให้เป็นเขตปกครองของจวนหวังพวกเจ้าด้วย ให้สืบต่อตำแหน่งชั่วลูกชั่วหลาน! ต่อไปในภายหน้า... พวกเจ้าก็คืออ๋องแห่งทะเลใต้อย่างแท้จริง!”

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1450 ความดูแคลน

 

บทที่ 1450 ความดูแคลน

แววตาของหลี่ฟู่พลันสงบนิ่งลง ทว่ากลับลุ่มลึกจนยากจะหยั่งถึง

เขารู้สึกว่าไม่มีความจำเป็นใดต้องเสวนากับฮั่นหยางอ๋องอีก ในใจนึกดูหมิ่นชายผู่นี้อย่างถึงที่สุด!

ไม่ว่าการสวรรคตของอดีตฮ่องเต้หรือเหตุจลาจลในวังจะเกี่ยวข้องกับเขาหรือไม่ แต่เพียงแค่คำพูดประโยคนี้ เขาก็ไม่มีหน้าไปพบอดีตฮ่องเต้ในปรโลกแล้ว ยังจะมีหน้ามากล่าวอ้างเรื่องไร้ยางอายต่อหน้าข้าอีก!

“ท่านอ๋อง กระหม่อมยังมีราชการต้องจัดการ คงมิอาจอยู่สนทนากับท่านได้นานกว่านี้ เชิญท่านอ๋องเสด็จกลับเถิด!” หลี่ฟู่ออกปากไล่แขกอย่างตรงไปตรงมา

ฮั่นหยางอ๋องที่เดิมทีกำลังยิ้มกริ่มอย่างย่ามใจ เพราะมั่นใจเต็มสิบส่วนว่าหลี่ฟู่ไม่มีทางปฏิเสธ รอยยิ้มนั้นพลันแข็งค้างอยู่บนใบหน้า เขาจ้องมองหลี่ฟู่ตาค้าง

เพราะการปฏิเสธของหลี่ฟู่นั้นทั้งกะทันหันและไร้เยื่อใยเกินคาด สีหน้าตกตะลึงของฮั่นหยางอ๋องจึงคล้ายถูกแช่แข็งไว้อยู่นาน ก่อนจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยว เขากล่าวตะกุกตะกักว่า “เจ้า... เจ้าว่ากระไรนะ! เจ้าไม่ยินดีงั้นรึ?! หลี่ฟู่! เจ้าบังอาจปฏิเสธ! เจ้าฟังชัดหรือไม่ว่าเปิ่นหวางยื่นข้อเสนออะไรให้!”

ฮั่นหยางอ๋องทั้งอับอายทั้งเดือดดาลจนแทบเสียสติ เขาจ้องหลี่ฟู่ตาแทบถลน ในใจเกิดพายุแห่งโทสะพัดกระหน่ำ: ข้าพูดถึงเพียงนี้แล้ว เขายังไม่ยอมอีก!

เขามองเห็นเปิ่นหวางเป็นตัวอะไรกัน!

คำถามที่ว่า “หรือเจ้าคิดจะตั้งตนเป็นฮ่องเต้เสียเอง” ถูกกล้ำกลืนลงคอไปอย่างหวุดหวิด ต่อให้พิโรธเพียงใดเขาก็รู้ดีว่าคำนี้ห้ามหลุดออกจากปากเด็ดขาด เพราะหากกระดาษแผ่นสุดท้ายนี้ถูกฉีกขาดออกไป เขาจะไม่มีที่ยืนในมณฑลหนานไห่อีกต่อไป!

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้” ฮั่นหยางอ๋องสูดลมหายใจลึก “เปิ่นหวางขอตัวล่วงหน้า! ท่านแม่ทัพหลี่ คำพูดของเปิ่นหวางยังมีผลอยู่เสมอ ท่านอย่าเพิ่งรีบร้อนปฏิเสธ กลับไปตรองดูให้ดีเถิด! เมื่อใดที่ท่านคิดได้ ย่อมมาหาเปิ่นหวางได้ทุกเมื่อ เปิ่นหวางจะรอคอยท่าน!”

หลี่ฟู่ไม่นำพาต่อคำเหล่านั้น เขาเพียงปรายตามองอย่างเย็นชาโดยไม่ปริปาก

ฮั่นหยางอ๋องฝืนปั้นยิ้มพยายามรักษาท่าทีที่ดูผ่อนคลายแล้วลุกจากไป ทว่าทันทีที่พ้นสายตาหลี่ฟู่ ใบหน้าของเขาก็พลันมืดครึ้มลงทันที

เมื่อกลับถึงจวนตระกูลเติ้ง รังสีอำมหิตก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง

“แม่ทัพฉู่ ไปจัดการให้เปิ่นหวางที เปิ่นหวางต้องการพบคนที่จิ้งหนานอ๋องส่งมา!”

หลี่ฟู่ ในเมื่อเจ้าสุรามงคลไม่ดื่มชอบดื่มสุราลงทัณฑ์ (เตือนแล้วไม่ฟัง) ก็อย่ามาโทษเปิ่นหวางแล้วกัน! มณฑลหนานไห่นี้ เปิ่นหวางต้องได้ครอบครอง!

ต่อให้ชิงบัลลังก์ล้มเหลว หากถอยมารักษาที่นี่ไว้ได้ เขาก็ยังเป็นจ้าวผู้ครองแผ่นดินซีกนี้! หรืออย่างแย่ที่สุด ก็ยังล่องเรือจากเฉวียนโจวออกสู่หนานหยางหรือซีหยางได้ ใครจะทำอะไรเขาได้?

แววตาของฮั่นหยางอ๋องฉายแววโหดเหี้ยม

อีกด้านหนึ่ง หลี่ฟู่พยายามขจัดความขยะแขยงในใจออกไป ก่อนจะสั่งให้คนไปตามหูต้าไห่ เฝิงชวีจี๋ และเหล่าคนสนิทมาพบที่คฤหาสน์ในยามค่ำคืนเพื่อหารือเรื่องสำคัญ

ฮั่นหยางอ๋องมีใจคิดคด ในเมื่อหงายไพ่คุยกันแล้วก็ไม่จำเป็นต้องรั้งเขาไว้ที่นี่อีก ต้องหาทางขับไล่เขาไปเสีย! มิฉะนั้นหากทิ้งตัวกาลกิณีนี้ไว้ ย่อมเกิดเรื่องยุ่งยากเข้าสักวัน!

พวกของเฝิงชวีจี๋และหูต้าไห่นั้นเหม็นหน้าฮั่นหยางอ๋องมานานแล้ว เมื่อมาถึงและได้รับฟังความจากหลี่ฟู่ แต่ละคนต่างก็ตื่นเต้นฮึกเหิม ก่นด่าสาปแช่งระบายอารมณ์กันยกใหญ่

ทว่าพอถึงคราวต้องหาทางไล่ฮั่นหยางอ๋องออกไปจากหนานไห่ ทุกคนกลับเริ่มหนักใจ

มันเข้าตำรา "เชิญเทพมาง่าย ส่งเทพกลับยาก" ฮั่นหยางอ๋องอ้างเรื่องทวงความเป็นธรรมให้ฮ่องเต้และรัชทายาท ในเมื่อหลี่ฟู่เปิดประตูต้อนรับเขามาแล้ว อยู่ๆ จะไล่ไปเฉยๆ ย่อมเสียชื่อเสียง

ส่วนเรื่องที่ว่าจะขับไล่ไปได้หรือไม่นั้น ไม่มีใครกังขาในความสามารถเลย: ด้วยกองกำลังเศษซากทหารของฮั่นหยางอ๋อง พวกเขาไม่เห็นอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย!

“ฮั่นหยางอ๋องอย่างไรก็เป็นเชื้อพระวงศ์ หนังหน้าคงไม่หนาถึงเพียงนั้นกระมัง? หากรู้ตัวว่าถูกรังเกียจ ยังจะหน้าทนอยู่ที่นี่อีกหรือ? เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้ เรามาปั้นหน้ายักษ์ใส่เขาดู ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะทนอยู่ได้!”

“ถ้าเขารู้จักอายจริง เขาคงไม่ซมซานมาที่นี่หรอก หรือต่อให้มา ก็คงไม่วางมาดหยิ่งยโส และคงไม่กล้าลอบติดสินบนดึงตัวคนของเราต่อหน้าต่อตาเช่นนี้!”

“เรียกเก็บเงินกับเขาสิ! เลี้ยงดูครอบครัวเขาเรายังพออ้างเหตุผลได้ แต่ทหารเกือบหมื่นนายของเขานั่น ทำไมเราต้องเป็นคนเลี้ยงด้วย! เราไม่ใช่คนโง่ที่จะยอมเสียเปรียบฟรีๆ หากไม่มีเงินจ่าย ก็ไสหัวไปเสีย!”

“ต่อให้เขาไม่มีเงิน และไม่ยอมไป เราจะทำอะไรได้? ยามนี้สถานการณ์ก็เป็นเช่นนี้มิใช่หรือ!”

“ข้าว่าซัดกันไปเลยดีกว่า! กับคนพวกนี้ต้องไม้แข็ง ให้พวกเขารู้จักสำนึกเสียบ้าง หนานไห่ไม่ใช่ที่ของพวกเขา ทำไมเราจะไล่เขาออกไปอย่างเปิดเผยไม่ได้!”

แต่ละคนต่างโต้เถียงเสียงดังระงม ระบายความอัดอั้นตันใจออกมามากมาย ทว่ายังคงไร้ซึ่งหนทางที่แยบคาย

หลี่ฟู่ได้แต่ยิ้มขื่น

ในใจเขานั้นเห็นพ้องกับหูต้าไห่ คือการใช้อำนาจบาดใหญ่ขับไล่ออกไปอย่างสง่างามเสียเลย แล้วจะทำไม?

ทว่าพูดน่ะมันง่าย แต่ทำจริงนั้นยากนัก!

อย่างไรเสีย ฮั่นหยางอ๋องก็คือชินอ๋องแห่งราชวงศ์โจว หากไล่ได้ง่ายๆ หลี่ฟู่คงไม่ปล่อยให้เขาเข้าเมืองมาตั้งแต่แรก!

“ท่านแม่ทัพ” หูต้าไห่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้น “เหตุใดไม่ลองปรึกษาฮูหยินดูล่ะขอรับ? ฮูหยินเฉลียวฉลาดเป็นเลิศ ไม่แน่ว่านางอาจจะมีวิธีดีๆ ก็ได้”

หลี่ฟู่ดวงตาเป็นประกาย ยิ้มกว้าง “พี่หูเตือนได้ดีนัก!” เขาจึงสั่งให้คนไปเชิญเหลียนฟางโจวมา

เหลียนฟางโจวมิได้เดินมาด้วยตนเอง แต่ฝากคำพูดผ่านคนรับใช้มาว่า: “ในเมื่อไม่มีข้ออ้างให้ลงมือ ก็จงสร้างข้ออ้างขึ้นมา! ล่อให้เขาเป็นฝ่ายลงมือก่อน แล้วค่อยรวบตัวจับให้มั่นคั้นให้ตาย!”

ทุกคนพลันหูตาสว่าง ราวกับเห็นแสงแห่งปัญญา ต่างพากันยิ้มกว้างและพยักหน้าเห็นพ้อง “สมกับเป็นฮูหยินจริงๆ คำพูดเดียวชี้ทางสว่างได้แท้ๆ!”

เมื่อได้ทิศทางหลักแล้ว การวางแผนขั้นตอนนี้และรายละเอียดต่างๆ ก็มิใช่เรื่องยาก พวกเขาหารือกันจนค่อนคืนจึงได้ข้อสรุปที่แน่นอน

ขณะเดียวกัน ณ จวนตระกูลเติ้งที่ฮั่นหยางอ๋องพักแรมอยู่ ก็เป็นค่ำคืนที่ไม่ธรรมดาเช่นกัน

ภายใต้ม่านราตรีอันมืดมิด รถม้าธรรมดาคันหนึ่งแล่นมาจอดที่ประตูหลังของจวน ชายสวมผ้าคลุมสีดำปกปิดมิดชิดกระโดดลงจากรถอย่างแผ่วเบา เขากวาดสายตามองรอบข้างอย่างระแวดระวัง ก่อนจะเคาะประตูเบาๆ

ดูเหมือนจะมีคนรออยู่นานแล้ว ทันทีที่เสียงเคาะสิ้นสุดลง ประตูพลันแง้มออกพร้อมเสียง “เอี๊ยด” เบาๆ โดยไม่ต้องสนทนา ชายในผ้าคลุมรีบแทรกตัวเข้าไปทันที

ประตูหลังปิดลงอย่างไร้ร่องรอย รถม้าเคลื่อนตัวออกไปอย่างเนิบนาบช้าๆ ทิ้งความเงียบสงัดไว้เบื้องหลังประหนึ่งไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

คนที่มาเปิดประตูมิใช่บ่าวไพร่ธรรมดา เขาทำความเคารพแขกผู้มาเยือนโดยไม่เอ่ยคำ ก่อนจะถือโคมไฟนำทางไปอย่างเงียบเชียบ

ชายในผ้าคลุมไม่ได้เอ่ยถามสิ่งใด เขาเดินตามผ่านสวน ระเบียงทางเดิน และเรือนพัก จนมาหยุดอยู่ที่หน้าเรือนหลังเล็กแห่งหนึ่ง

“ท่านอ๋องอยู่บนหอคอยในเรือน ข้าน้อยนำทางมาได้เพียงเท่านี้ เชิญคุณชาย!” บ่าวผู้นั้นค้อมกายคำนับ

ชายในผ้าคลุมพยักหน้า ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไปด้านในด้วยท่าทางองอาจ