บทที่ 1214 กลับบ้านยามเที่ยงคืน
เมื่อคิดถึงช่วงเวลาที่ตนเองถูกกักขังอยู่ที่ตระกูลเหลียงเป็นเวลานาน อีกทั้งข่าวลืออันโสมมที่แพร่กระจายไปทั่ว แต่เขาก็ยังคงเชื่อมั่นในตัวนางอย่างไม่เปลี่ยนแปลง เหลียนฟางโจวจ้องมองเขาด้วยความหลงใหล ความอบอุ่นในใจของนางช่างเอ่อล้นราวกับสายน้ำที่กำลังจะล้นทะลัก นางอดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปซุกในอ้อมอกของเขา พลางพูดเสียงออดอ้อนว่า “ใกล้แล้ว! เรื่องนี้อีกไม่นานก็จะถึงเวลาเก็บกวาดให้เรียบร้อย เมื่อถึงตอนนั้น ท่านก็ไม่ต้องมาหลบอยู่ในค่ายทหารอีกต่อไปแล้ว อืม... เมื่อท่านกลับมา ข้าจะชดเชยให้ท่านอย่างเต็มที่...”
หลี่ฟู่หัวเราะเบา ๆ และอาศัยโอกาสนั้นดันนางให้นอนลงใต้ร่างของเขา พลางโอบกอดร่างอ่อนนุ่มที่เขารักและทะนุถนอมอย่างไม่รู้จักพอ พร้อมกับกระซิบเสียงแผ่วพลางกัดเบา ๆ ที่ติ่งหูของนาง “ชดเชยหรือ? เช่นนั้นข้าจะรอ ตอนนี้... ขอคิดดอกเบี้ยก่อนก็แล้วกัน...”
ทั้งสองหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน จนกระทั่งใกล้รุ่งสาง
หลี่ฟู่ไม่กล้าอยู่นานไปกว่านี้ ขณะสวมเสื้อผ้าเขาพูดขึ้นว่า “เมื่อวานนี้—อ้อ เมื่อวานแล้วสินะ—พวกเราไปล่าสัตว์กันที่ตีนเขาทางทิศตะวันตก คุณหนูสามตระกูลเติ้งก็ไปด้วย นางพูดจาไร้สาระมากมายอ้างว่าไม่ยุติธรรมแทนข้า พูดจาเหมือนพยายามจะปกป้องข้าอย่างไรอย่างนั้น ช่างเหลวไหลสิ้นดี! ข้าไม่รู้ว่าตระกูลเติ้งกำลังคิดจะทำอะไรอยู่ เจ้าเองก็ต้องระวังตัวไว้ให้ดี!”
หลี่ฟู่พูดไปก็หัวเราะเยาะเย็น ๆ ไปด้วย
เหลียนฟางโจวกอดผ้าห่มพลางหัวเราะแล้วพูดว่า “ท่านไม่รู้ว่าตระกูลเติ้งต้องการจะทำอะไร ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่สิ่งที่ข้ารู้ก็คือ คุณหนูสามตระกูลเติ้งต้องการจะทำอะไร! ฮึ! ถ้าคนในตระกูลเติ้งทุกคนโง่เง่าเหมือนนางก็คงจะดี พวกเราจะได้สบายขึ้นเยอะ!”
ฝ่ายหนึ่งไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับอีกฝ่ายเลย แต่หญิงสาวคนนั้นกลับพยายามเข้าไปเกาะติดคนอื่นอย่างกระตือรือร้น แล้วยังพูดจาว่าร้ายภรรยาของเขาอีก นางคงจะหลงผิดจนหน้ามืดตามัวจริง ๆ!
หลี่ฟู่ยิ้มเล็กน้อย เมื่อรู้ว่าเขาได้บอกเรื่องนี้กับนางแล้ว นางก็จะสามารถรับมือได้ด้วยตัวเอง เขาจึงไม่พูดอะไรอีก รีบแต่งตัวให้เรียบร้อย แล้วหันกลับมาจัดผ้าห่มให้นางอย่างอ่อนโยน ก่อนจะก้มลงจูบบนหน้าผากของนางเบา ๆ พลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ตอนเช้าเจ้าก็นอนต่ออีกสักหน่อย ข้าจะไปแล้ว”
“อืม” เหลียนฟางโจวมองเขาด้วยความอาวรณ์ บีบมือของเขาเบา ๆ อย่างไม่อยากให้ไป แล้วจ้องมองจนเงาร่างของเขาหายไปจากห้อง
ท่ามกลางเหล่าบ่าวรับใช้ มีข่าวลือแพร่สะพัดกันว่า: เพราะฮูหยินไม่ได้รับความโปรดปรานจากใต้เท้าหลี่ นางจึงปล่อยตัวเองจนไม่สนใจอะไรอีก มักจะนอนหลับยาวจนถึงสายโด่งในตอนกลางวัน นี่คงเป็นหลักฐานชัดเจนว่า นางถูกเมินเฉยจนเสียใจจริง ๆ!
เมื่อเหลียนฟางโจวนำคำพูดของหลี่ฟู่มาเปรียบเทียบกับจดหมายที่เต็มไปด้วยเจตนาร้ายฉบับนั้น ความโกรธและความรังเกียจพลันพุ่งขึ้นมาในใจอย่างรุนแรง
เรื่องเก่าของจูอวี้อิ๋งที่ยังไม่ได้สะสางก็ยังค้างอยู่ไม่พอ คราวนี้กลับโผล่มาอีกคนคือคุณหนูสามแห่งตระกูลเติ้ง
ดีล่ะ! ดูเหมือนว่าสามีของนางจะเปรียบเสมือนขนมแสนอร่อย ที่ไม่ว่าไปที่ใดก็มีคนจ้องจะตักเอาไปอยู่เสมอ!
คราวนี้ ถ้านางไม่จัดการตระกูลเติ้งให้หลาบจำและทำให้ทุกคนได้เห็น ก็คงเป็นการเสียโอกาสที่ถูกส่งมาให้ถึงที่จริง ๆ!
คุณหนูสามตระกูลเติ้งอย่างนั้นหรือ? จากข้อมูลที่ได้รับมา ดูเหมือนจะเป็นพวกโง่เขลา แต่กลเม็ดของคนโง่นี่แหละที่ยากจะป้องกัน เพราะเจ้าไม่มีทางรู้เลยว่านางจะโง่ได้ถึงขนาดไหน และจะใช้วิธีที่งี่เง่าขนาดไหน บางครั้งอาจกลับกลายเป็นการทำลายตัวเองไปอย่างคาดไม่ถึง...
ในขณะที่เหลียนฟางโจวกำลังโกรธเคืองกับเรื่องของเติ้งเมิ่งหาน ทางด้านเติ้งเมิ่งหานเองก็กำลังวางแผนอย่างตั้งอกตั้งใจเพื่อหาทางทำให้นางอับอายขายหน้าอีกครั้ง เพื่อที่จะบีบให้หลี่ฟู่หย่านางเสีย
ไม่รู้ว่าเติ้งเมิ่งหานไปพูดหว่านล้อมอะไรกับฮูหยินเติ้งได้อย่างไร ถึงทำให้วันนี้ช่วงเย็น เหลียนฟางโจวได้รับเทียบเชิญจากแม่นมคนหนึ่งที่แต่งกายสะอาดสะอ้านและดูคล่องแคล่วจากจวนตระกูลเติ้ง
แม่นมคนนั้นบอกว่า ฮูหยินเติ้งและบรรดาฮูหยินจากหลายตระกูลใหญ่ในเมืองหนานไห่ รวมถึงฮูหยินใหญ่สองคนและฮูหยินสะใภ้อีกคนจากตระกูลเหลียง ต้องการเชิญฮูหยินหลี่ไปเที่ยวชมทิวทัศน์น้ำตกและภูเขาที่อยู่ด้านหลังวัดชิวซิง พร้อมกับลิ้มลองอาหารเจของวัดไปด้วย
ดูเหมือนว่าพวกนางจะเกรงว่าเหลียนฟางโจวจะปฏิเสธ จึงส่งแม่นมที่พูดจาคล่องแคล่วเป็นพิเศษมาอธิบายโน้มน้าวด้วยความสามารถเป็นอย่างดี ความหมายแฝงในคำพูดนั้นชัดเจนว่า ตอนนี้ในเมืองหนานไห่มีข่าวลือไร้สาระมากมายที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน มันช่างไร้สาระสิ้นดี
ตามคำกล่าวที่ว่า “ผู้บริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์อยู่วันยังค่ำ” ฮูหยินหลี่ไม่จำเป็นต้องสนใจเรื่องพวกนี้เลย เพียงแค่ไปร่วมงานที่วัดชิวซิงในอีกสองวันข้างหน้า แล้วไปพบปะพูดคุยกับฮูหยินใหญ่และสะใภ้จากตระกูลเหลียงเพียงเท่านั้น ข่าวลือเหล่านั้นก็จะสลายไปเองโดยธรรมชาติ
เหลียนฟางโจวหัวเราะเยาะเย็น ๆ ในใจ การเชิญไปร่วมงานเลี้ยงเช่นนี้ ทั้งยังเป็นสถานที่อย่างวัดและภูเขาหลังวัด มันช่างเป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การวางแผนกลโกงอะไรบางอย่างยิ่งนัก ไม่ว่าจะเป็นการใช้ยาสลบ ยาปลุกกำหนัด หรือการขังไว้ในห้องมืดเล็ก ๆ ที่ถูกลั่นดาลจากด้านนอก
จากนั้นก็ใส่ร้ายป้ายสีว่านางมีความสัมพันธ์ชู้สาวกับใครบางคน แน่นอนว่า คนที่วางแผนต้องตั้งใจให้ “บังเอิญ” มีคนมาเจอเข้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ จากนั้นเมื่อเรื่องราวเปิดเผยต่อหน้าผู้คนมากมาย ก็ไม่มีทางที่จะปฏิเสธได้ และชื่อเสียงของนางก็จะถูกทำลายจนย่อยยับ!
หรือว่า... ฮูหยินเติ้งจะโง่เขลาเหมือนกับคุณหนูสามตระกูลเติ้งกัน? คิดจะวางแผนใส่ร้ายนางเพื่อให้ลูกสาวของนางได้ขึ้นมาแทนที่ตำแหน่งนี้อย่างนั้นหรือ?
จากคำพูดของแม่นมคนนี้ ดูเหมือนว่าตนเองจะไม่สามารถปฏิเสธที่จะไปได้เสียแล้ว! ถ้านางปฏิเสธ ก็จะยิ่งเป็นการตอกย้ำให้คนอื่นคิดว่านางมีความผิดจริง และไม่กล้าไปพบกับฮูหยินใหญ่และสะใภ้จากตระกูลเหลียงทั้งสามคน ถ้าเช่นนั้น... ก็ไปสิ!
ในเมื่อพวกมันเตรียมกับดักไว้เรียบร้อยแล้ว ถ้าข้าไม่ไปดูให้เห็นกับตา ก็คงจะเป็นการเสียมารยาทเกินไป
เหลียนฟางโจวทำทีแสดงท่าทีลำบากใจและคิดหนักอยู่พักหนึ่ง จนในที่สุด เมื่อถูกแม่นมคนนั้นพูดหว่านล้อมด้วยคำพูดอันคล่องแคล่วอย่างไม่ลดละ นางจึงแสร้งทำเป็นยอมตกลงอย่างฝืนใจ พร้อมกับพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก แสดงให้เห็นว่าตนเองจะไปร่วมงานในวันนั้นอย่างแน่นอน
เมื่อเห็นดังนั้น แม่นมคนนั้นก็ดีใจเป็นอย่างมาก รีบกล่าวคำอำลาแล้วจากไปด้วยความพึงพอใจ
แต่สิ่งที่เหลียนฟางโจวไม่รู้ก็คือ แท้จริงแล้ว ฮูหยินเติ้งไม่ได้ล่วงรู้ถึงแผนการเล่ห์เหลี่ยมของลูกสาวตัวเองเลย แต่เพราะฟังการวิเคราะห์ของเติ้งเมิ่งหานแล้วรู้สึกว่า การได้ทำให้นางฮูหยินของผู้ว่าการมณฑลต้องอับอาย และได้รับการสั่งสอนแบบที่ไม่สามารถตอบโต้ได้ นับเป็นเรื่องที่น่าปิติยินดีอย่างยิ่ง!
ตั้งแต่ที่ใต้เท้าหลี่เดินทางมาถึงเมืองหนานไห่ แม้เขาจะไม่ได้เล่นงานตระกูลใหญ่ทั้งสี่อย่างโจ่งแจ้ง แต่ก็ได้ตัดตอนผลประโยชน์ต่าง ๆ ของพวกเขาไปไม่น้อย และพวกเขาก็ไม่เคยได้เปรียบจากใต้เท้าหลี่แม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่พวกเขาวางแผนลอบสังหารล้มเหลว ความบาดหมางระหว่างทั้งสองฝ่ายก็ยิ่งลึกซึ้งจนกลายเป็นศัตรูกันอย่างแท้จริง
ถ้าสามารถทำให้ตระกูลหลี่เกิดความวุ่นวายขึ้นมาได้ แล้วทำไมจะไม่ทำเล่า?
ในวันนั้นเอง เหลียงจิ้นก็เดินทางกลับมาถึงเมืองหนานไห่ เขากลับมาถึงจวนตระกูลเหลียงด้วยใบหน้ามืดครึ้มตลอดทาง ท่าทีเย็นชาและบรรยากาศอันน่าขนลุกของเขาทำให้เหล่าบ่าวรับใช้ที่พบเห็นต่างพากันหลีกทางให้พร้อมกับก้มศีรษะด้วยความหวาดกลัว ทุกคนต่างยกมือคารวะอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
เหลียงจิ้นไม่สนใจใครทั้งสิ้น เดินตรงกลับไปยังเรือนของตนเอง แล้วสั่งให้คนไปตามเสี่ยวเชวี่ยมาพบ
ข่าวลือที่แพร่กระจายไปทั่วทั้งเมืองหนานไห่ ใครบ้างจะไม่เคยได้ยิน?
คนอย่างเสี่ยวเชวี่ย หรือแม้แต่ว่าเว่ยต้าเหนียงที่ปกติมีความสัมพันธ์ดีกับเหลียนฟางโจว ต่างก็ตกตะลึงจนพูดอะไรไม่ออกเมื่อได้ยินข่าวนี้ แม่นางเหมยกลับกลายเป็นฮูหยินของท่านผู้ว่าการมณฑลอย่างนั้นหรือ? นี่มันเป็นเรื่องเหลวไหลเกินไปแล้ว! เป็นไปไม่ได้!
ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เรื่องนี้กลายเป็นหัวข้อสนทนาของทั้งเมืองหนานไห่ แล้วจวนตระกูลเหลียงจะรอดพ้นจากการพูดคุยได้อย่างไร? เสี่ยวเชวี่ย เว่ยต้าเหนียง และคนอื่น ๆ ต่างก็รู้สึกหวาดกลัวจนใจไม่เป็นสุข เพราะไม่รู้ว่าหากคุณชายใหญ่กลับมาแล้วจะจัดการกับพวกเขาอย่างไร
ตามหลักแล้ว เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขาเลย แต่ถ้าคุณชายใหญ่หาที่ระบายอารมณ์ไม่ได้ แล้วจะไม่ลงโทษพวกเขาเสียหน่อยหรือ?
เมื่อได้ยินว่าคุณชายใหญ่เรียกพบ เสี่ยวเชวี่ยถึงกับขาอ่อนแทบทรุดลงไปกับพื้น ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ในใจรู้สึกเย็นเยียบไปหมด
หญิงสาวคนหนึ่งที่ชื่อจื่อเหอ ซึ่งปกติก็พอจะสนิทสนมกับนางบ้าง เห็นดังนั้นก็รู้สึกสงสารจึงรีบกระซิบปลอบเบา ๆ ว่า “ตอนที่แม่นางยังอยู่ นางก็ดูแลเจ้าดีที่สุด บางทีคุณชายใหญ่อาจจะเห็นแก่เรื่องนี้แล้วอภัยให้เจ้าก็ได้ ใครจะรู้ล่ะ? ในเมื่อคุณชายใหญ่เรียกเจ้า เจ้าก็รีบไปเถอะ อย่ามัวรั้งรอเลย! ถ้าไปช้าเข้า มีแต่จะทำให้คุณชายใหญ่โกรธเปล่า ๆ นะ”
“พี่จื่อเหอ!” เสี่ยวเชวี่ยพูดทั้งน้ำตาคลอเบ้า “ถ้าหากข้าต้องตายจริง ๆ ได้โปรดช่วยเอาตั๋วเงินที่แม่นางให้ข้าไปส่งให้พ่อแม่ข้าด้วยนะ บอกพวกเขาไม่ต้องเสียใจ ขอเพียงแค่ในช่วงปีใหม่หรือเทศกาลต่าง ๆ เผาเงินกระดาษส่งมาให้ข้าสักสองพวงก็พอแล้ว!”
“พูดบ้าอะไรของเจ้า รีบไปเถอะ รีบไป! คุณชายใหญ่เป็นคนที่ไม่ชอบรอคอยใครนาน ๆ นะ” จื่อเหอเองก็รู้สึกใจหายเช่นกัน นางคิดในใจว่า ยังจะพูดปลอบใจเจ้าอยู่นี่ ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าโชคชะตาของข้าจะลงเอยเช่นไร!
เมื่อเห็นว่าเสี่ยวเชวี่ยยังคงมองนางด้วยสายตาอ้อนวอนเต็มไปด้วยน้ำตา จื่อเหอจึงได้แต่พยักหน้า “ข้ารับปากเจ้าแล้ว รีบไปเถอะ!”
เสี่ยวเชวี่ยจึงต้องจำใจเดินจากไป
นางเดินเข้าไปในเรือนด้วยความหวาดกลัว ตัวสั่นไปหมด เมื่อมองเห็นคุณชายใหญ่เหลียงจิ้นนั่งอยู่บนที่นั่งสูงด้วยท่าทางองอาจน่าเกรงขาม เต็มไปด้วยอารมณ์โกรธเกรี้ยวที่แผ่ออกมาอย่างชัดเจน
เพียงแค่เห็นแวบเดียว ขาของเสี่ยวเชวี่ยก็อ่อนแรงจนทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น ปากสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้ แม้แต่คำว่า “คารวะคุณชายใหญ่” ก็ยังพูดออกมาไม่ได้ เสียงฟันที่กระทบกันดังจนแว่วออกมาอย่างชัดเจน
