จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1223 การวางแผนเช่นนี้

 

บทที่ 1223 การวางแผนเช่นนี้

เหลียนฟางโจวเป็นคนที่ไม่ชอบก่อเรื่อง หากไม่มีใครคิดหาเรื่องกับนาง นางก็จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับใครเช่นกัน

การรับประทานอาหารกลางวันในครั้งนี้ ทุกคนต่างพูดคุยสนทนาอย่างเป็นมิตร บรรยากาศดูผ่อนคลายและเป็นกันเอง ทำให้นางรู้สึกสบายใจขึ้น

เมื่อเห็นว่าเหลียงจิ้นซึ่งเปรียบเสมือนระเบิดเวลานั้นจากไปแล้วจริง ๆ เหลียนฟางโจวก็อดถอนหายใจด้วยความโล่งอกไม่ได้ นางคิดในใจว่าโชคดีจริง ๆ ที่เขาจากไปอย่างเงียบ ๆ โดยไม่ได้สร้างปัญหาใด ๆ ขึ้นมา

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ทุกคนก็ไปนั่งดื่มชาที่เรือนโถงสำหรับพักผ่อนเพื่อช่วยย่อยอาหารและสนทนากันอย่างผ่อนคลาย

ทันใดนั้น เติ้งเมิ่งหานก็ถือถ้วยน้ำชาเข้ามาหาเหลียนฟางโจวด้วยท่าทางที่ดูเหมือนจะไม่เต็มใจนัก

นางยื่นถ้วยน้ำชาให้เหลียนฟางโจวด้วยมือทั้งสองข้าง แม้จะไม่ได้ทำท่าทางที่ดูสุภาพอ่อนน้อมอย่างแท้จริง แต่ก็ไม่อาจหาข้อผิดพลาดจากกิริยาของนางได้

“เมื่อช่วงเช้าที่ภูเขาด้านหลัง... ข้าพูดจาไม่ดี ไม่สมควรแสดงความหยาบคายต่อฮูหยินหลี่เช่นนั้น ข้าขอให้ฮูหยินหลี่รับน้ำชาถ้วยนี้ เพื่อเป็นการขออภัยในสิ่งที่ข้าได้ทำลงไป”

น้ำเสียงของเติ้งเมิ่งหานแม้จะฟังดูเหมือนจริงใจ แต่ท่าทีของนางก็ยังคงมีความหยิ่งยโสแฝงอยู่ ราวกับว่านางแค่ทำตามพิธีการที่ถูกบังคับให้ต้องทำเท่านั้น ไม่ได้มีความสำนึกผิดอย่างแท้จริง

เหลียนฟางโจวจ้องมองนางอย่างเย็นชา ก่อนที่จะพูดอะไรออกมา...

ฮูหยินเติ้งได้ยินบุตรสาวกล่าวคำพูดเช่นนั้นก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก นางรีบลุกขึ้นพร้อมกับยิ้มแย้มพูดว่า “ใช่ ๆ ถูกต้องแล้วฮูหยินหลี่  ได้โปรดให้อภัยลูกสาวของข้าด้วยเถิด!”

ตระกูลเติ้งย่อมไม่ต้องการเป็นตัวตั้งตัวตีที่ทำให้เกิดความบาดหมางกับคู่สามีภรรยาผู้ปกครองคนใหม่เช่นนี้ แม้ว่าทั้งสองฝ่ายจะอยู่ในสถานะที่เป็นปรปักษ์กัน และมีโอกาสสูงที่จะเปิดศึกกันอย่างชัดเจนในภายภาคหน้า

เหลียนฟางโจวยิ้มออกมาอย่างใจเย็น นางยื่นมือไปรับถ้วยชาพร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรว่า “ฮูหยินเติ้งเกรงใจเกินไปแล้ว และคุณหนูเติ้งก็ไม่จำเป็นต้องทำถึงเพียงนี้ ข้ามิใช่คนที่ใจคอคับแคบอะไร เรื่องปากเสียงเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนั้นจะไปถือว่าเป็นการล่วงเกินอะไรได้เล่า? หากเรื่องเช่นนี้แพร่ออกไป ข้าคงถูกผู้คนกล่าวหาว่าเป็นคนใจแคบจุกจิกไปเสียแล้ว!”

คำพูดของเหลียนฟางโจวฟังดูมีน้ำใจและไม่ติดใจเอาความ ทำให้บรรดาฮูหยินคนอื่น ๆ ต่างพากันหัวเราะเห็นด้วย และชมเชยในความใจกว้างของนาง

ฮูหยินเติ้งชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็รีบยิ้มตอบกลับว่า “ฮูหยินหลี่ช่างมีน้ำใจยิ่งนัก ข้านี่แหละที่ระแวงเกินไปเอง!”

เหลียนฟางโจวรีบยิ้มพร้อมพูดว่า “นี่ก็ไม่อาจโทษฮูหยินเติ้งได้ ฮูหยินเติ้งไม่รู้จักนิสัยของข้า คิดเช่นนี้ก็ถือว่ามีเหตุผลสมควรแล้ว! รอให้วันเวลาผ่านไปยาวนานขึ้น พวกเราทุกคนต่างก็จะคุ้นเคยกันดี แล้วเรื่องเช่นนี้ก็จะไม่เกิดขึ้นอีก!”

ทุกคนต่างยิ้มพร้อมกล่าวเห็นด้วย

เติ้งเมิ่งหานเห็นว่าเหลียนฟางโจวถือถ้วยชาไว้ในมือข้างหนึ่ง ในขณะที่พูดคุยหยอกล้อกับบรรดาฮูหยินทั้งหลายโดยไม่ได้ดื่มชาในมือเลย จึงอดไม่ได้ที่จะเตือนด้วยรอยยิ้ม “ฮูหยินหลี่ ชานี้——”

ไม่รู้ว่าฮูหยินคนใดปรบมือหัวเราะพลางพูดขึ้นว่า “ได้ยินมานานแล้วว่าคุณหนูเติ้งชงชาได้ยอดเยี่ยม ฮูหยินหลี่อย่าได้ทำให้เสียเปล่าเชียว! น่าเสียดายแค่ไหนกัน!”

เหลียนฟางโจวยิ้ม พร้อมทำท่าจะยื่นถ้วยชาที่ถืออยู่ในมือให้กับฮูหยินคนนั้นพลางกล่าวติดตลกว่า “ตอนนี้ข้ากำลังไม่รู้สึกกระหายพอดีเลย เมื่อฮูหยินพูดเช่นนี้ เช่นนั้นข้าก็มอบถ้วยชานี้ให้ฮูหยินแล้วกัน คุณหนูเติ้งคงไม่ถือสาหรอกใช่ไหม?”

เติ้งเมิ่งหานจะไม่ถือสาได้อย่างไร? ตอนที่เหลียนฟางโจวพูดเช่นนั้น ใบหน้าของนางก็เคร่งเครียดขึ้นทันที หัวใจพลันเต้นแรงขึ้นมาถึงลำคอ จนเมื่อได้ยินเหลียนฟางโจวถามความเห็นของนาง จึงค่อยรู้สึกโล่งอก รีบยิ้มแล้วกล่าวว่า “ชานี้ข้าชงให้ฮูหยินหลี่โดยเฉพาะ ถ้าเช่นนั้น ให้ข้าชงชาให้บรรดาฮูหยินทุกท่านที่อยู่ที่นี่สักถ้วยดีหรือไม่?”

“ดีเลย!” ฮูหยินคนนั้นปรบมือ หันไปยิ้มให้ทุกคนพร้อมพูดว่า “เช่นนี้วันนี้พวกเราก็ได้อาศัยแสงแห่งบุญของฮูหยินหลี่แล้วล่ะ!”

ทุกคนต่างยิ้มพลางกล่าวเห็นด้วย แล้วก็มีคนหนึ่งพูดหยอกเย้าอย่างขบขันว่า “พวกเรามากันตั้งหลายคน คุณหนูเติ้งคงจะเหนื่อยแย่เลยกระมัง? เดี๋ยวฮูหยินเติ้งคงจะต้องสงสารลูกสาวตัวเองแล้ว!”

ฮูหยินเติ้งรีบยิ้มแล้วพูดว่า “นางยังเป็นเด็ก การชงชาให้เหล่าผู้อาวุโสก็นับว่าเป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้ว! หานเอ๋อร์ ไปเถอะ!”

เติ้งเมิ่งหานยิ้มแล้วรีบพูดว่า “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ!” จากนั้นก็มองดูเหลียนฟางโจวยกคอขึ้นดื่มชาที่อยู่ในมือจนหมด นางถึงได้วางใจแล้วจึงหมุนตัวเดินจากไป

เหลียนฟางโจวอาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจ รีบซับน้ำชาที่เพิ่งจิบเบาๆ ออกลงบนผ้าเช็ดหน้าในมือ ในใจส่ายหน้าอย่างแรง: คุณหนูเติ้งเมิ่งหานผู้นี้ช่างไร้ความชำนาญจริงๆ! การแสดงออกเช่นนี้ชัดเจนเกินไป หรือว่านางกลัวว่าคนอื่นจะไม่เห็นเจตนาแอบแฝงของนางอย่างนั้นหรือ? ก็แค่การขอโทษเท่านั้นเอง แต่กลับต้องทำให้ตนเองดื่มชาถ้วยนี้ให้ได้ หึ!

ที่จริงแล้ว มีเพียงคนที่มีจิตใจระแวดระวัง และมองเห็นสิ่งที่ต้องการเห็นเท่านั้นถึงจะจับสังเกตการกระทำของเติ้งเมิ่งหานได้ชัดเจนขนาดนี้ คนอื่นๆ ไม่ได้คิดไปในทางนั้นเลย แล้วจะไปสังเกตเห็นอะไรได้อย่างไร?

หากไม่ใช่เพราะเบาะแสเล็กน้อยก่อนหน้านี้ รวมถึงคำพูดที่หลี่ฟู่พูดออกมาเอง เหลียนฟางโจวเองก็คงไม่มีทางเชื่อได้ง่ายๆ ว่าคุณหนูใหญ่จากหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ผู้นี้ กลับกำลังคิดจะจับผู้ชายของนางอยู่!

เมื่อบรรดาฮูหยินทั้งหลายต่างก็ถือถ้วยชาที่เติ้งเมิ่งหานชงไว้เกือบครบทุกคนแล้ว เหลียนฟางโจวก็สังเกตเห็นว่าเติ้งเมิ่งหานมักจะแอบเหลือบมองมาทางนางอย่างรวดเร็วอยู่เป็นระยะๆ เห็นได้ชัดว่านางกำลังจับตาดูปฏิกิริยาของตนเองอยู่ตลอดเวลา

เหลียนฟางโจวยิ้มขำอยู่ในใจ คิดกับตัวเองว่า เอาเถอะ ตอนนี้ข้าก็ควรจะแสดงปฏิกิริยาอะไรออกไปบ้าง ไม่เช่นนั้นก็คงจะทำให้คุณหนูเติ้งต้องผิดหวังอย่างแน่นอน

นางแอบกระซิบสั่งการหงอวี้และพั่นเซี่ยเล็กน้อย จากนั้นก็แสร้งใช้มือประคองหน้าผากพร้อมกล่าวเสียงอ่อนว่า “ข้ารู้สึกเวียนศีรษะเล็กน้อย อยากจะขอพักสักครู่”

สีหน้าของเติ้งเมิ่งหานผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ความสำเร็จที่นางคาดหวังฉายชัดผ่านดวงตาอย่างรวดเร็ว นางรีบยิ้มแล้วพูดว่า “ที่สวนหลังบ้านมีห้องที่จัดเตรียมไว้เป็นอย่างดีและสะอาดสะอ้าน ไม่เช่นนั้นให้ข้านำทางฮูหยินหลี่ไปพักผ่อนที่นั่นดีหรือไม่?”

เนื่องจากวันนี้เป็นวันที่ฮูหยินเติ้งเป็นผู้เสนอและจัดการให้ทุกคนออกมาเที่ยวเล่น ดังนั้นการที่เติ้งเมิ่งหานแสดงท่าทีเป็นมิตรกับเหลียนฟางโจวมากเป็นพิเศษ ก็ไม่มีใครคิดว่าเป็นเรื่องผิดปกติอะไร ยกเว้นเพียงฮูหยินเติ้งที่ดูจะรู้สึกงุนงงเล็กน้อย เพราะรู้สึกว่านี่ไม่ใช่นิสัยปกติของบุตรสาวของตน รวมถึงฮูหยินเหลียงใหญ่ที่มองดูอย่างเย็นชา พร้อมกับมีความรู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างไม่ชอบมาพากล

แล้วเหลียนฟางโจวล่ะ? นางก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย!

พูดก็พูดเถอะ จริง ๆ แล้วมีคนโง่เขลาขนาดนี้อยู่ด้วยหรือ? ถึงกับยื่นมือออกมาบอกเองว่าจะพาตนไปที่ห้อง? ถ้าหากตนเกิดเป็นอะไรขึ้นที่ห้องจริง ๆ นางไม่กลัวเลยหรือว่าจะถูกตนหาเรื่องเอาภายหลัง?

หรือว่า นางมั่นใจในแผนการของตนเองเกินไป?

เหลียนฟางโจวยิ้มพร้อมกับปฏิเสธอย่างสุภาพ “ไม่ต้องหรอก คุณหนูเติ้งยังต้องชงชาให้กับเหล่าฮูหยินทั้งหลายอยู่ ให้สาวใช้สักคนพาข้าไปก็พอแล้ว!”

เติ้งเมิ่งหานลังเลเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มพยักหน้าตอบตกลง จากนั้นก็เรียกไป่เสวี่ยให้พาเหลียนฟางโจวและสาวใช้ทั้งสองไปยังห้องที่จัดเตรียมไว้

เหลียนฟางโจวเพิ่งจะเข้าไปในห้องนั้นได้ไม่นาน ก็มีคนหาข้ออ้างมาเชิญหงอวี้และพั่นเซี่ยออกไป

หงอวี้และพั่นเซี่ยก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เมื่อมีคนมาเชิญ นางทั้งสองก็ยอมไปตามนั้น

เหลียนฟางโจวนอนอยู่บนตั่ง โดยมีผ้าห่มสีเขียวมรกตที่ทำจากผ้าไหมบาง ๆ ปกคลุมถึงระดับหน้าอก นางหลับตาเพื่อพักผ่อนอย่างสงบ

ผ่านไปเพียงไม่นาน ราวหนึ่งเค่อ (ประมาณ 15 นาที) นางก็ได้ยินเสียงประตูดังเบา ๆ แวบหนึ่ง จากนั้นประตูก็ถูกค่อย ๆ เปิดออกอย่างช้า ๆ จากด้านนอก

แล้วประตูก็ถูกปิดลง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เบาราวกับผีค่อย ๆ ก้าวเข้ามาทีละก้าว ทีละก้าว มุ่งตรงมาทางที่นางนอนอยู่

เหลียนฟางโจวยังคงหลับตา ทำราวกับว่าไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น...

ชายคนนั้นจ้องมองใบหน้าและเรือนร่างของเหลียนฟางโจวอยู่ครู่หนึ่ง พลางหัวเราะเย็น ๆ ออกมา ก่อนจะยกมือขึ้นอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่วเพื่อถอดเสื้อผ้าออก

แต่ยังไม่ทันได้ถอดเสื้อนอกออกหมด ก็รู้สึกเหมือนแผ่นหลังถูกจ่อด้วยบางสิ่งที่แหลมคม ชายคนนั้นตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันที การกระทำของมือหยุดชะงักลงอย่างฉับพลัน เขาค่อย ๆ หันศีรษะไปทีละนิด แล้วก็ได้เห็นหญิงสาวที่สวมชุดเขียวหน้าตางดงามน่ารักคนหนึ่ง ในมือของนางถือดาบพร้อมกับจ้องมองมาที่เขาด้วยสายตาเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา นั่นทำให้เขาตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ...

ขณะเดียวกัน เติ้งเมิ่งหานก็ยิ้มพร้อมกล่าวว่า “ไม่เป็นไร!” แต่ในใจกลับรู้สึกโกรธที่เหลียนฟางโจวช่างมากเรื่องเกินไป ก่อนหน้านี้ตนพูดว่าจะพานางไปพักผ่อนที่ห้อง นางก็ยืนกรานว่าไม่จำเป็น แต่ตอนนี้กลับส่งคนมาเชิญตนไปพบอีก แถมยังบอกว่ามีเรื่องจะพูดกับตนอีกด้วย น่ารำคาญชะมัด!

แต่เมื่ออีกฝ่ายส่งคนมาด้วยท่าทีสุภาพนอบน้อมเช่นนี้ นางก็ไม่อาจปฏิเสธที่จะไปได้...

เติ้งเมิ่งหานไม่เคยคาดคิดเลยว่า ทันทีที่นางก้าวเข้าไปในห้อง ยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ถูกคนของเหลียนฟางโจวอุดปาก มัดตัว แล้วโยนลงกับพื้นอย่างไร้ความปรานี

เติ้งเมิ่งหานอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้างจ้องมองเหลียนฟางโจวด้วยความโกรธแค้นอย่างรุนแรง

ทว่าเหลียนฟางโจวกลับนั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่งอย่างผ่อนคลาย ท่าทางสบายใจ ผมเผ้าของนางไม่กระเซิงแม้แต่น้อย นางเพียงแต่นั่งยิ้มบาง ๆ มองดูเติ้งเมิ่งหานอย่างเพลิดเพลินใจ

เมื่อเห็นท่าทีของเหลียนฟางโจวเช่นนี้ เติ้งเมิ่งหานก็ยิ่งโกรธแค้นจนแทบระเบิด นางสบถด่าบรรพบุรุษของเหลียนฟางโจวย้อนกลับไปถึงสิบแปดรุ่นอยู่ในใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะปากของนางถูกอุดด้วยผ้าก้อนใหญ่ แม้แต่จะส่งเสียงพูดสักครึ่งคำก็ยังทำไม่ได้...

 

 

 

 

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1222 ข้าจะไม่แต่งงานกับท่านเด็ดขาด!

 

บทที่ 1222  ข้าจะไม่แต่งงานกับท่านเด็ดขาด!

เหลียงจิ้นทำเป็นไม่รับรู้ถึงความโกรธเกรี้ยวของนาง ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ราวกับว่าตนเองกำลังพยายามเกลี้ยกล่อมนางด้วยความหวังดี

“ผู้ชายแซ่หลี่คนนั้นมันมีอะไรดีนัก? เป็นผู้ชายทั้งแท่ง แต่กลับปกป้องผู้หญิงของตัวเองไม่ได้ ในช่วงเวลาคับขันก็เอาแต่คิดถึงตัวเอง รีบหนีเอาชีวิตรอดแล้วปล่อยให้ผู้หญิงอย่างเจ้าถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง! ผู้ชายเช่นนั้น เจ้ายังจะต้องการอยู่อีกหรือ? ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าโชคดีที่มาเจอข้า—”

“หุบปากของท่านไปซะ! เงียบไปเดี๋ยวนี้!” เหลียนฟางโจวโกรธจนแทบจะระเบิด นางรู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างรุนแรง

นางช่างโง่เขลานัก โง่เสียจนอยากจะด่าตัวเอง! ทำไมตอนนั้นถึงได้ตัดสินใจทำเรื่องที่โง่ที่สุดในโลกเช่นนั้นลงไป?

ถ้านางรู้ว่าทุกอย่างจะเป็นแบบนี้ นางคงจะไม่พยายามเสียสละตัวเองเพื่อประโยชน์ของคนอื่นอย่างโง่เขลานั่นหรอก!

ความคิดบ้าบออะไรที่ทำให้นางเชื่อว่าตัวเองเป็นภาระของอาเจี่ยน แล้วพยายามดึงตัวเองออกมาโดยไม่บอกเขาสักคำ! นางมันโง่! โง่ที่สุด!

เหลียนฟางโจวสูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อพยายามควบคุมอารมณ์ให้สงบลง นางกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือของตัวเอง

หลังจากนั้น นางก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบอย่างยิ่ง “เรื่องระหว่างข้ากับเขา มันไม่เกี่ยวอะไรกับท่าน! เหตุการณ์ในตอนนั้นเป็นอย่างไร ข้าไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ท่านฟัง! และไม่ว่าเขาจะทำผิดอะไรกับข้าหรือไม่ ท่านก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาชี้นิ้วตัดสิน! เหลียงจิ้น!”

นัยน์ตาของเหลียนฟางโจวเปล่งประกายอย่างดุร้ายและรุนแรง ราวกับเป็นการเตือนอย่างชัดเจนว่าเขาได้ล้ำเส้นของนางเกินไปแล้ว

“คำพูดนั้น ข้าเองก็อยากจะบอกท่านเหมือนกัน!” เหลียนฟางโจวในตอนแรกตั้งใจจะพูดคุยกับเหลียงจิ้นอย่างมีเหตุผล แต่มาตอนนี้นางก็ได้รู้แล้วว่าความคิดนั้นมันโง่เขลาเพียงใด นางกับเขาไม่มีอะไรให้ต้องพูดคุยกันอีกแล้ว! สิ่งที่สำคัญที่สุดคือพลังอำนาจต่างหาก!

นางจ้องเขาด้วยสายตาที่เย็นชาและกล่าวอย่างแข็งกร้าวว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป มณฑลหนานไห่จะไม่ใช่ที่ที่ใครก็ตามจะสามารถครอบงำได้ตามใจชอบอีกต่อไป! จำไว้ให้ดี คุณชายใหญ่เหลียง!”

จากนั้นนางหัวเราะเยาะออกมาอย่างเย็นชา น้ำเสียงของนางแฝงไปด้วยความดื้อรั้นและท้าทาย “ส่วนเรื่องข่าวลือพวกนั้น...ข้าพูดว่ามันเป็นแค่ข่าวลือที่ไม่มีความจริง มันก็ต้องเป็นแค่ข่าวลือที่ไม่มีความจริง! ถ้าหากคุณชายใหญ่เหลียงอยากจะพูดอะไรกับใคร ก็เชิญพูดออกมาได้ตามสบาย! ข้าเองก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าใครจะเชื่อท่านมากกว่าข้ากันแน่!”

นางรู้ดีว่า ถ้าเหลียงจิ้นเลือกที่จะเปิดเผยเรื่องราวทั้งหมดออกมาอย่างละเอียด มันย่อมจะส่งผลเสียต่อชื่อนางอย่างมาก แต่ถึงอย่างนั้น ถ้าเขาคิดจะพูดออกมา นางจะสามารถหยุดเขาได้หรือ? ในเมื่อไม่อาจหยุดยั้งได้ แล้วเหตุใดจึงต้องเสียเวลาพยายามร้องขอให้เขาเมตตาด้วยเล่า?

สายตาของเหลียนฟางโจวเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งและไม่ยอมจำนน ราวกับนางจะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่เข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวอะไรทั้งนั้น! ขอแค่อาเจี่ยนเชื่อใจนางก็เพียงพอแล้ว!

เหลียงจิ้นที่เดิมทีแค่อยากจะให้นางพูดอะไรดี ๆ กับเขาสักหน่อย ขอแค่ยอมอ่อนข้อให้เขาบ้างเท่านั้น เขาก็พร้อมจะปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านไป แต่เขากลับไม่คาดคิดเลยว่า เหลียนฟางโจวจะตอบโต้กลับมาด้วยท่าทีที่แข็งกร้าวเช่นนี้ นั่นทำให้เขารู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างมาก!

เขาไม่เข้าใจตัวเองเลยจริง ๆ ว่าทำไมถึงได้เกิดความลังเลใจขึ้นมาในเวลานี้ ทั้งที่หญิงสาวคนนี้ไม่ได้มีน้ำใจหรือรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของเขาแม้แต่น้อย นางเป็นผู้หญิงที่ไร้หัวใจและไม่นึกถึงบุญคุณใด ๆ

ถึงแม้ว่านางจะพูดจาแข็งกร้าวและดูถูกเขาอย่างชัดเจน เขาก็ยังไม่คิดที่จะทำร้ายชื่อเสียงของนาง เพราะเขารู้ดีว่า ถ้าเขาเลือกที่จะเปิดเผยความจริงทั้งหมดออกไป ด้วยรายละเอียดที่ครบถ้วนและเป็นรูปธรรม ไม่มีทางที่เหลียนฟางโจวจะสามารถแก้ต่างได้ ต่อให้ระหว่างพวกเขาไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นจริงก็ตาม ต่อให้นางไม่เคยแสดงท่าทีที่ดีต่อเขาเลยก็ตาม

แต่คนข้างนอกจะไม่มีวันคิดแบบนั้น! โลกภายนอกนั้นไม่เคยสนใจความจริงที่แท้จริง แต่กลับยึดติดกับสิ่งที่พวกเขาเชื่อว่าเป็นความจริงต่างหาก และมันย่อมเป็นสิ่งที่ทำให้เหลียนฟางโจวตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายอย่างถึงที่สุด

ถึงอย่างนั้น...ทำไมเขาถึงยังไม่ยอมทำแบบนั้นกัน? ทำไมเขาถึงลังเลที่จะทำให้นางต้องเสียชื่อเสียง? หรือว่า...เขาเองก็ยังคงหลงใหลในตัวนางอย่างโง่เขลา?

เมื่อเห็นท่าทีของเหลียนฟางโจวที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเกลียดชังและไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับเขา เหลียงจิ้นก็เกิดความรู้สึกที่ทั้งรักและเกลียดขึ้นมาในใจ รักจนกลายเป็นความเกลียดชัง และเพราะเกลียดชัง จึงกลับยิ่งหลงใหลในตัวนางมากขึ้นไปอีก

เขาจ้องมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน ไม่รู้ว่าจะจัดการกับผู้หญิงที่ทำให้เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธเกรี้ยวนี้ได้อย่างไร เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกกระวนกระวายใจ หงุดหงิดและสับสนจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้

ในที่สุด เขาก็ปล่อยให้เสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นคนถามคำถามที่อยู่ในใจเขาออกมา แม้จะรู้ดีว่ามันเป็นคำถามที่โง่เขลาที่สุด แต่เขาก็ไม่อาจหยุดตัวเองได้“ข้าขอถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย...” เหลียงจิ้นหัวเราะเยาะตัวเองในใจ ขณะที่จ้องมองเหลียนฟางโจวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความกังวล

“ถ้า...ถ้าเจ้าไม่ได้พบกับไอ้หลี่คนนั้น ถ้าข้าต้องการแต่งงานกับเจ้าและทำให้เจ้าเป็นภรรยาของข้า เจ้าจะยอมแต่งงานกับข้าหรือไม่?”

หลังจากที่ถามคำถามนี้ออกไป หัวใจของเหลียงจิ้นก็เต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมา ร่างกายของเขาเกร็งแน่น มือทั้งสองข้างชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น ๆ เขาจ้องมองเหลียนฟางโจวโดยไม่ยอมกระพริบตา รอคอยคำตอบจากนางด้วยความหวาดกลัวและคาดหวังไปพร้อมกัน แม้จะเป็นความหวังที่เลือนลาง แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะรอคำตอบจากนางอย่างจดจ่อ...

สิ่งที่เหลียงจิ้นไม่รู้ก็คือ ในตอนนี้ท่าทางของเขาดูน่าขบขันเพียงใด หากมีคนที่คุ้นเคยกับเขาเห็นภาพนี้เข้า พวกเขาคงจะตกตะลึงจนดวงตาแทบจะถลนออกจากเบ้า ไม่เช่นนั้นก็คงคิดว่าเขาถูกวิญญาณของใครบางคนเข้าสิงอย่างแน่นอน

แต่เหลียนฟางโจวกลับไม่มีความรู้สึกใด ๆ ต่อท่าทีของเขาเลยแม้แต่น้อย นางเพียงแค่เหลือบมองเขาอย่างเย็นชา ราวกับว่าการมองเขาเป็นเพียงเรื่องธรรมดาที่นางไม่ได้ใส่ใจเลย

เสียงของนางดังขึ้นอย่างเย็นชาและไร้ความรู้สึก น้ำเสียงนั้นเยือกเย็นจนเหมือนกับว่านางกำลังพูดคุยกับสิ่งของมากกว่ากับคน “ไม่มีทาง! ไม่มีวัน!”

“ทำไมกัน?” น้ำเสียงของเหลียงจิ้นสั่นไหว หัวใจของเขาร่วงหล่นลงไปในเหวลึก ความขาวซีดปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างชัดเจน

คำปฏิเสธที่ตรงไปตรงมาและไร้ความปรานีนั้น เป็นเหมือนค้อนหนักที่ทุบลงมาอย่างรุนแรงจนเขาแทบจะรับไม่ไหว คำพูดของเขาสั่นเครือและไม่ราบรื่นอย่างที่เคยเป็น

เหลียนฟางโจวมองเขาด้วยสายตาที่ไร้ความเมตตา ก่อนจะพูดอย่างเย็นชาว่า “เพราะว่า...เส้นทางของเรานั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง! คนที่เดินกันคนละเส้นทาง จะไม่มีวันเข้าใจกันได้ ไม่มีทางร่วมทางกันได้!”

นางประกาศอย่างเด็ดเดี่ยวและชัดเจน ราวกับจะบอกให้เขารู้ว่า ไม่ว่าจะพยายามอย่างไร ความพยายามของเขาก็จะไม่มีวันเป็นจริงได้!

เหลียนฟางโจวยังรู้สึกด้วยซ้ำว่า การที่เหลียงจิ้นถามคำถามเช่นนี้ช่างเป็นเรื่องที่น่าเบื่อหน่ายและไร้สาระอย่างมาก บางทีสำหรับเขา นางอาจจะเป็นความผิดพลาดเดียวในชีวิตที่ราบรื่นและไม่มีอุปสรรคใด ๆ มาตลอดสามสิบกว่าปีนี้ก็เป็นได้ และเพราะเหตุนี้ เขาจึงได้เกิดความดื้อดึงและยึดติดกับนางอย่างไม่ยอมปล่อย

แต่งงานกับเขางั้นหรือ? เหลียนฟางโจวอดหัวเราะเยาะในใจไม่ได้ แค่ความโหดเหี้ยม ไร้ความเมตตา และความไร้ซึ่งหัวใจของเขาก็ทำให้นางรู้สึกรังเกียจแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ความจริงที่ว่าเขามีอนุภรรยาและสาวใช้มากมายในจวน ยิ่งทำให้นางไม่อาจยอมรับได้แม้แต่น้อย แต่งงานกับผู้ชายเช่นนี้น่ะหรือ?

ตอนที่เขาพึงพอใจก็อาจจะเชิดชูเจ้าให้สูงส่งราวกับอยู่บนสรวงสวรรค์ แต่เมื่อไรที่เขาไม่พอใจ ก็สามารถเหยียบย่ำเจ้าให้จมดินได้อย่างไม่ลังเล

นางรู้ดีว่าชีวิตของผู้หญิงที่แต่งงานกับผู้ชายเช่นนี้จะเป็นอย่างไร ตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดก็คือ ไป๋อี๋เหนียง (อนุภรรยาไป๋) ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยได้รับความโปรดปรานสูงสุดจากเขา แต่เมื่อเขาหมดรักและไม่พอใจ นางก็ถูกเขาทิ้งขว้างอย่างไร้ความปรานี

เหลียงจิ้นยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง ราวกับจะพยายามทำความเข้าใจกับคำพูดของเหลียนฟางโจวที่บอกว่า “คนที่เดินกันคนละเส้นทาง ย่อมไม่มีวันร่วมทางกันได้!”

คำพูดนี้เหมือนคมดาบที่กรีดลึกลงไปในใจของเขา มันทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดอย่างประหลาด แม้ว่าเขาจะเป็นคนที่ไม่เคยกลัวอะไรเลยก็ตาม!

เป็นเหตุผลที่ช่างดีเหลือเกิน เหตุผลที่ชัดเจนและสมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง เขาแทบจะไม่สามารถหาคำพูดใด ๆ มาโต้แย้งได้เลย!

เหลียงจิ้นหัวเราะออกมาอย่างดังด้วยความเจ็บปวดและขมขื่น สายตาของเขาจ้องมองไปที่เหลียนฟางโจวอย่างลึกซึ้งราวกับจะจดจำนางให้ชัดเจนที่สุด

จากนั้น เขาก็หันหลังเดินจากไปอย่างเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรอีก

เหลียนฟางโจวขมวดคิ้วเล็กน้อย นางไม่อาจเข้าใจได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่? หรือเขาคิดจะนำเรื่องนี้ไปพูดออกไปจริง ๆ กัน? เขาจากไปอย่างง่ายดายเช่นนี้งั้นหรือ?

แต่เมื่อลองคิดดูอีกครั้ง นางก็คลายความกังวลลง คนเช่นเขา นางไม่มีทางควบคุมได้อยู่แล้ว ถ้าเขาต้องการพูด จะมีใครไปหยุดเขาได้เล่า?

นางจึงแค่นหัวเราะเยาะเย็น ๆ ในใจ จากนั้นก็หมุนตัวเดินกลับไปอย่างช้า ๆ ราวกับว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านไปเท่านั้น

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทุกคนที่แยกย้ายกันไปเที่ยวชมธรรมชาติต่างก็เริ่มเหนื่อยล้าและค่อย ๆ ทยอยกลับมารวมตัวกันที่ศาลาสี่เหลี่ยมกลางภูเขา พวกนางเตรียมพร้อมที่จะพักผ่อนและรับประทานอาหารกลางวันด้วยกันตามแผนที่วางไว้...

เมื่อเห็นว่าทุกคนมารวมตัวกันเกือบครบแล้ว ฮูหยินตระกูลเติ้ง และฮูหยินใหญ่แห่งตระกูลเหลียงก็ยิ้มแย้มกล่าวเชิญเหลียนฟางโจวให้กลับไปยังวัดชิวซิง  เพื่อรับประทานอาหารเจได้แล้ว

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ก็จะได้พักผ่อนที่เรือนพักด้านหลังของวัดที่จัดเตรียมไว้ จากนั้นค่อยเดินทางกลับเข้าเมืองตามกำหนด

เหลียนฟางโจวยิ้มรับและตอบตกลงด้วยท่าทางสุภาพ

เมื่อทุกคนเดินทางกลับมาถึงวัดชิวซิง อาหารเจก็ถูกจัดเตรียมไว้อย่างพร้อมเพรียงบนโต๊ะในห้องโถงใหญ่ ทุกคนต่างพูดคุยหยอกล้อและเชื้อเชิญกันให้นั่งลงตามตำแหน่งของตน

บรรยากาศดูมีชีวิตชีวาและสนุกสนานเป็นอย่างมาก ราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าในภูเขาหลังวัดนั้น ไม่เคยมีอยู่ในความทรงจำของใครเลยแม้แต่น้อย

ทุกคนต่างแสร้งทำเป็นว่าทุกอย่างเป็นปกติ และไม่มีใครคิดจะพูดถึงเรื่องราวอันไม่พึงประสงค์ที่เกิดขึ้นนั้นอีกเลย...

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1221 คุณชายใหญ่เหลียงปรากฏตัว

 

บทที่ 1221 คุณชายใหญ่เหลียงปรากฏตัว

 

“คุณหนูเติ้งช่างน่ารังเกียจจริง ๆ! นางกล้าถึงขั้นดูถูกฮูหยินอย่างเปิดเผยต่อหน้าผู้คนเช่นนี้! แต่ฮูหยินกลับปล่อยนางไปง่าย ๆ อย่างนี้หรือเจ้าคะ? หรือว่าคนจากตระกูลใหญ่ทั้งสี่นี้เป็นพยัคฆ์ร้ายที่ไม่มีใครสามารถแตะต้องได้กัน?” หงอวี้พูดด้วยความโกรธเคืองอย่างยิ่ง

เหลียนฟางโจวยิ้มอย่างเยือกเย็นแล้วพูดว่า “เจ้าจะรีบร้อนไปไย? คนอย่างเติ้งเมิ่งหานที่โง่เขลาปัญญาทึบเช่นนั้น ข้าไม่เห็นว่าควรค่าแก่การให้ข้าใส่ใจเลย จะจัดการกับนางก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร รอดูไปเถอะ!”

เหลียนฟางโจวไม่เชื่อเลยว่า ฮูหยินตระกูลเติ้งอุตส่าห์หาวิธีเชิญนางออกมาข้างนอกเช่นนี้แล้ว เติ้งเมิ่งหานจะยอมปล่อยให้โอกาสดี ๆ แบบนี้หลุดลอยไปโดยไม่ทำอะไรเลยอย่างนั้นหรือ?

ดังนั้น นางจึงไม่ได้กังวลแม้แต่น้อย เพราะเรื่องราวทั้งหมดนี้ นางสามารถเก็บรวบรวมเอาไว้แล้วคิดบัญชีทั้งหมดในคราวเดียวกันได้

ในเมื่อเจ้ากล้าคิดจะมาแย่งผู้ชายของข้า ก็ต้องเตรียมใจรับผลลัพธ์ที่ตามมาด้วย! ทีนี้ก็ต้องมาดูกันว่า บทลงโทษที่ข้าจะให้เจ้ารับนั้น เจ้าจะสามารถทนรับมันได้หรือไม่!

เหลียนฟางโจวเผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมาพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความเยือกเย็น

หงอวี้ยังคงบ่นพึมพำด้วยความไม่พอใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเคือง แต่ระหว่างที่นางบ่นอยู่นั้น นางก็รู้สึกกลัวว่าจะทำให้เหลียนฟางโจวรู้สึกรำคาญใจขึ้นมา

นางคิดได้ว่า ท่านโหว (หลี่ฟู่) ละเลยฮูหยินมานานหลายวันแล้ว ทำให้ฮูหยินต้องรู้สึกทุกข์ใจและอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว พอได้ออกมาเที่ยวเล่นข้างนอกในวันนี้ ก็ควรจะให้ฮูหยินได้ผ่อนคลายและมีความสุขถึงจะถูก แต่ตัวเองกลับมาพูดจาเรื่องทำลายบรรยากาศเช่นนี้ทำไมกัน!

พอนึกเช่นนั้น หงอวี้ก็รู้สึกผิดขึ้นมาในใจ และรีบหยุดพูดเรื่องที่ทำให้ฮูหยินขุ่นเคืองทันที นางพยายามเปลี่ยนเรื่องพูดเป็นเรื่องที่น่าฟังและสนุกสนานแทน พร้อมกับยิ้มให้เหลียนฟางโจวเพื่อทำให้บรรยากาศผ่อนคลาย

การเปลี่ยนเรื่องของหงอวี้นั้นออกจะทำให้รู้สึกแปลกและไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ แต่เหลียนฟางโจวก็รู้สึกขบขันอยู่ในใจ แต่นางก็ไม่ได้เอ่ยทักท้วงอะไรออกมา นางจึงปล่อยให้หงอวี้พูดไปตามเรื่องราวที่นางพยายามจะเปลี่ยนอย่างสนุกสนาน

แต่แล้วในขณะที่นางกำลังพูดคุยกันอย่างเพลิดเพลินอยู่นั้น สายตาของเหลียนฟางโจวก็มองไปข้างหน้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ และทันใดนั้นเอง ร่างกายของนางก็พลันแข็งทื่อค้างอยู่กับที่ ราวกับถูกแช่แข็งจนนิ่งสนิท! ความตกใจอย่างสุดขีดทำให้จิตวิญญาณของนางแทบจะหลุดออกจากร่าง!

เพราะว่า นางเห็นกับตาชัดเจนว่า เหลียงจิ้นบุตรชายคนโตของตระกูลเหลียง ผู้ชายสารเลวที่นางเกลียดที่สุดคนนั้น กำลังยืนอยู่หลังพุ่มใบเฟิงพร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้นาง

รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยเจตนาบางอย่างของเขานั้นทำให้นางรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งร่าง และหลังจากนั้นไม่นานเขาก็ซ่อนตัวกลับเข้าไปในเงามืดอย่างรวดเร็ว

เหลียนฟางโจวแอบเหลือบมองไปทางหงอวี้และพั่นเซี่ย (บ่าวรับใช้คนสนิทอีกคนหนึ่ง) เพื่อสังเกตดูว่าพวกนางเห็นเหลียงจิ้นหรือไม่ เมื่อพบว่าทั้งสองคนไม่ได้สังเกตเห็นอะไรผิดปกติ นางก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง

แต่ถึงกระนั้น ใจของนางก็ยังเต้นระรัวด้วยความกังวล เพราะเหลียงจิ้นเป็นคนที่โหดเหี้ยม หยาบคาย และชอบทำอะไรตามอำเภอใจมาตลอด นางอุตส่าห์ใช้คำพูดกลบเกลื่อนข่าวลือจนทำให้บรรดาฮูหยินและคุณหนูทั้งหลายเกิดความสับสนและลังเลไปได้เกือบทั้งหมดแล้ว

แต่ถ้าเหลียงจิ้นปรากฏตัวออกมาและพูดอะไรที่ไม่ควรพูด เรื่องราวทั้งหมดที่นางพยายามสร้างไว้ก็จะพังทลายลงทันที และเมื่อถึงเวลานั้น ไม่ว่าจะแก้ตัวอย่างไร ก็จะกลายเป็นเรื่องที่ยากจะอธิบายให้ชัดเจนได้!

ที่สำคัญไปกว่านั้นคือ เหลียงจิ้นอาจไม่สนใจชื่อเสียงของตัวเอง แต่สำหรับนางแล้ว นางไม่สามารถทำเช่นนั้นได้! อย่างน้อยที่สุด เพื่อเห็นแก่ “อาเจี่ยน” (หลี่ฟู่) นางจะต้องระมัดระวังตัวเองให้มากกว่านี้!

เหลียนฟางโจวได้แต่บ่นอยู่ในใจอย่างหงุดหงิดว่า ทำไมข้าต้องไปหาเรื่องยุ่งกับยักษ์มารเช่นนี้ด้วย!

นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจแน่วแน่ นางพูดกับหงอวี้และพั่นเซี่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่า “พวกเจ้ารออยู่ตรงนี้ ข้าอยากเดินเล่นคนเดียวสักหน่อย”

“ฮูหยิน เรื่องนี้ดูจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่นะเจ้าคะ—เอ่อ... ก็ได้เจ้าค่ะ ถ้าฮูหยินอยากไปก็ไปเถิด แต่ได้โปรดอย่าไปนานเกินไปนะเจ้าคะ ข้ากับพั่นเซี่ยจะอยู่แถว ๆ นี้ หากฮูหยินต้องการอะไรก็เพียงแค่เรียกพวกเรามาได้เลยเจ้าค่ะ!” หงอวี้พูดขึ้นมาในตอนแรกด้วยความกังวลใจอย่างยิ่ง แต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเหลียนฟางโจวที่แสดงออกว่าไม่อาจปฏิเสธได้ นางจึงต้องยอมรับคำสั่งอย่างเสียไม่ได้

เหลียนฟางโจวยิ้มอย่างอบอุ่นแล้วพูดว่า “เด็กโง่ ที่สถานที่แห่งนี้ไม่มีทางเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้หรอก ที่นี่มีคนมากมายขนาดนี้ หากเกิดอะไรขึ้นกับข้า พวกเขาก็ไม่มีทางหลีกเลี่ยงจากการรับผิดชอบไปได้ง่าย ๆ หรอก”

หงอวี้ยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อได้ยินคำพูดของเหลียนฟางโจว นางรู้สึกเบาใจขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังคงมองตามเหลียนฟางโจวด้วยความเป็นห่วงอยู่ดี

เหลียนฟางโจวทำท่าเหมือนกำลังเดินชมทิวทัศน์อย่างผ่อนคลาย นางค่อย ๆ เดินไปยังทิศทางที่เหลียงจิ้นปรากฏตัวให้เห็นเพียงแวบหนึ่งแล้วหายไป

ถ้าเขามาที่นี่เพื่อมาหานางจริง ๆ ก็คงจะยืนอยู่ตรงนั้นและยังไม่ได้ไปไหนในเมื่อต้องเจอกับเขาอยู่ดี สู้เป็นฝ่ายเดินเข้าไปหาเขาเสียก่อนจะดีกว่า!

เหลียนฟางโจวเดินเข้าไปเรื่อย ๆ และก็พบว่าเหลียงจิ้นซึ่งสวมเสื้อคลุมยาวสีเขียวเข้ม กำลังยืนหันหลังให้นางอยู่ตรงนั้นจริง ๆ เมื่อนางเห็นเช่นนั้น ความตึงเครียดในใจของนางจึงคลายลงบ้าง แต่นางก็ยังคงรู้สึกอึดอัดและกลัดกลุ้มใจอยู่ดี

เหลียงจิ้นได้ยินเสียงฝีเท้าของนางที่กำลังเดินเข้ามา ดูเหมือนว่าเขาจะเดาออกได้ว่าเป็นนาง เขาจึงค่อย ๆ หมุนตัวกลับมาอย่างช้า ๆ พลางจ้องมองไปที่นางด้วยสายตากรุ้มกริ่ม

เขาหัวเราะออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงกวนประสาทว่า“โอ้โห! นี่มันฮูหยินหลี่ ภรรยาของผู้ว่าการมณฑลไม่ใช่หรือ? ช่างน่าประหลาดใจยิ่งนัก! ทำไมท่านฮูหยินถึงไม่ไปพูดคุยเอาใจบรรดาฮูหยินและคุณหนูทั้งหลายเสียให้พอใจ แต่กลับมาที่นี่คนเดียวเสียได้? หรือว่า... ท่านตั้งใจมาหาข้าเพื่อนัดพบกันอย่างลับ ๆ กันเล่า?”

คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความหยาบคายและความก้าวร้าวอย่างเห็นได้ชัด นัยน์ตาที่มองมาของเขาเจ้าเล่ห์อย่างยิ่ง ราวกับว่ากำลังสนุกกับการยั่วโมโหเหลียนฟางโจว

“เจ้า!” เหลียนฟางโจวทั้งโกรธทั้งโมโห นางจ้องมองเขาด้วยสายตาที่คมกริบราวกับจะฆ่าเขาให้ตาย ความรู้สึกซับซ้อนที่อัดแน่นอยู่ในใจเมื่อครู่นั้นหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความเกลียดชังอย่างที่สุด นางอยากจะเรียกคนมาจับเขาแล้วตบหน้าให้รู้สำนึกจริง ๆ! เขาช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก!

เหลียงจิ้นหัวเราะเบา ๆ พลางกอดอกไขว่ห้างพิงต้นไม้อย่างเกียจคร้าน ท่าทางนั้นดูยั่วยวนและเจ้าเล่ห์เป็นอย่างมาก “ผู้หญิงนี่ช่างเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไร้ความกตัญญูเสียจริง! ตอนที่เจ้าอยู่ที่จวนของข้า เจ้าไม่เคยทำหน้าตาเย็นชาและเกลียดชังข้าแบบนี้เลย แต่ตอนนี้กลับทำราวกับอยากจะฉีกเนื้อข้าเป็นชิ้น ๆ สีหน้าของเจ้าช่างเปลี่ยนได้รวดเร็วจริง ๆ! ข้าเคยทำอะไรผิดต่อตัวเจ้าหรือ? อย่าลืมนะ ว่าชีวิตของเจ้านั้นข้าเป็นคนช่วยเอาไว้!”

เขาหัวเราะอย่างเย็นชา “เจ้ายังกล้าหนีไปจากจวนของข้าโดยไม่ได้บอกลา แล้วไหนจะเรื่องที่เจ้าทำให้เรือนบูชาพระของบ้านข้าไหม้จนพังทลายอีก! เจ้าคิดจะอธิบายเรื่องนี้ให้ข้าฟังหน่อยได้ไหม?”

เหลียนฟางโจวทั้งโกรธทั้งเจ็บใจ นางเบือนหน้าหนีพลางหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา จากนั้นนางก็หันมาจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความท้าทายและกล่าวอย่างเหยียดหยามว่า “ข้าไม่ได้แค่เผาเรือนบูชาพระของท่านให้พังทลายเท่านั้นหรอกนะ! ข้ายังฆ่าบ่าวรับใช้ของท่านสองคนอีกด้วย! อะไรกัน? หรือว่าพวกท่านยังหาศพของพวกมันไม่เจอในกองเพลิงงั้นหรือ?”

คำพูดของนางแฝงไปด้วยความอำมหิตและเจตนาร้ายอย่างชัดเจน ราวกับเป็นการท้าทายให้เหลียงจิ้นทำอะไรบางอย่างเพื่อแก้แค้นคืน

ใบหน้าของเหลียงจิ้นเปลี่ยนสีไปเล็กน้อย ดวงตาของเขาแฝงไปด้วยความมืดมน นั่นเพราะเขาเข้าใจในสิ่งที่เหลียนฟางโจวพูดได้อย่างชัดเจน

ถ้าหากนางไม่ได้หลบหนีไป ในตอนที่เขากลับมาถึงจวน นางก็คงจะกลายเป็นศพไปแล้วอย่างแน่นอน

ที่จวนตระกูลเหลียง นางไม่มีใครคอยปกป้อง ไม่มีใครที่สามารถคุ้มครองชีวิตของนางได้ ไม่ว่าจะเป็นฮูหยินผู้เป็นแม่ของเขา หรือแม้แต่เหลียงอี้ (น้องชายคนรอง) ต่างก็สามารถหาวิธีจัดการกับนางได้อย่างง่ายดาย

เหลียนฟางโจวหัวเราะเยาะอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ข้าเองก็อยากจะบอกลาท่านอย่างถูกต้องก่อนจะจากไปอยู่หรอกนะ แต่ท่านคุณชายใหญ่เหลียงคิดว่าจะให้โอกาสนั้นแก่ข้าหรือไม่เล่า? ในเมื่อมันเป็นเช่นนี้ ข้าก็มีสิทธิ์ที่จะหนีไปไม่ใช่หรือ?”

“ส่วนเรื่องที่ท่านช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าจำมันได้ดี และท่านก็ไม่ต้องกังวล ข้า เหลียนฟางโจว ไม่ใช่คนไร้ยางอายที่ลืมบุญคุณคนหรอก! เมื่อถึงเวลาที่ท่านเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ตกอยู่ในกำมือของข้าเมื่อไหร่ ข้าจะยอมอภัยให้ท่านเป็นครั้งหนึ่งก็แล้วกัน หรือถ้าท่านอยากได้อะไร ข้าจะยอมทำตามที่ท่านขอหนึ่งอย่าง ถือเป็นการตอบแทนบุญคุณของท่าน!”

นางมองเขาด้วยสายตาที่แหลมคมราวกับใบมีด พร้อมกับพูดต่อว่า “แต่ในขณะเดียวกัน เรื่องที่ท่านทำกับข้า ข้าก็จะไม่ปล่อยผ่านไปง่าย ๆ เช่นกัน! ท่านคงไม่ได้คิดว่าท่านจะรอดพ้นไปได้โดยไม่ต้องชดใช้สิ่งที่ท่านกระทำไว้ใช่ไหม?”

คำพูดของเหลียนฟางโจวทำให้เหลียงจิ้นนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ความดื้อรั้นและความมุ่งมั่นของนางทำให้เขารู้สึกทั้งโกรธและรู้สึกท้าทายไปพร้อม ๆ กัน

การสังหารคนสิบกว่าชีวิตในครอบครัวของเหมี่ยวต้าหยาง รวมถึงการลอบโจมตีและสกัดกั้นนางกับหลี่ฟู่ระหว่างทาง อีกทั้งความขัดแย้งและปัญหาต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับสี่ตระกูลใหญ่ที่เกี่ยวพันกับภารกิจของหลี่ฟู่ เหลียนฟางโจวจำเรื่องทั้งหมดนั้นได้ดี และไม่มีทางที่นางจะปล่อยผ่านไปเพียงเพราะเหลียงจิ้นเคยช่วยชีวิตนางเอาไว้ เขาคิดผิดถ้าจะใช้เรื่องนี้มาเป็นข้อต่อรองกับนาง!

เหลียงจิ้นถึงกับชะงักไปเล็กน้อย แต่แล้วเขาก็หัวเราะออกมาเสียงดังพร้อมกับพูดอย่างไม่รู้จักละอายว่า “ฮ่า ๆ ๆ ข้าเริ่มจะชอบเจ้าเข้าแล้วสิ! เจ้าช่างมีความดื้อรั้นที่ไม่เหมือนใคร ข้าชอบจริง ๆ! เจ้าว่าข้าควรจะทำยังไงดีล่ะ? ข้าชักจะรู้สึกเสียดายแล้วสิ ถ้าในตอนนั้นข้าจับเจ้าไว้แล้วทำให้เจ้าเป็นของข้าไปเลยก็คงจะดี!”

เหลียงจิ้นพูดพลางทำหน้าเสแสร้งราวกับรู้สึกเสียใจและแสดงท่าทางที่ดูเหมือนจะเป็นการสารภาพบาป แต่ท่าทีของเขานั้นกลับเต็มไปด้วยความหยาบคายและไร้ยางอายอย่างเห็นได้ชัด

คำพูดของเขาทำให้ใบหน้าของเหลียนฟางโจวเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว สายตาของนางที่มองเขานั้นคมราวกับคมดาบที่พร้อมจะเชือดคอเขาให้ตายได้ในทันที นางไม่เคยเจอคนที่ไร้ยางอายและหน้าด้านเช่นนี้มาก่อนในชีวิต!

เหลียงจิ้นเห็นท่าทางที่โกรธจัดจนแทบระเบิดของนาง ความโกรธเกรี้ยวนั้นรุนแรงราวกับว่านางพร้อมจะใช้ดาบทิ่มแทงเขาให้ตายได้ในตอนนี้เลยทีเดียว

แม้จะมีแวบหนึ่งที่เขารู้สึกหนาวสั่นและหวาดกลัวอย่างประหลาดในใจ แต่ความรู้สึกนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว จนเขาแทบจะไม่ทันได้ตระหนักถึงมันด้วยซ้ำ เขายังคงหัวเราะอย่างสนุกสนาน ราวกับว่าเขาได้รับความบันเทิงจากความโกรธของนาง

“เจ้าเพิ่งพูดว่าจะตอบแทนข้าด้วยการยอมทำตามคำขอของข้าหนึ่งอย่าง คำพูดนั้นของเจ้าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?” เหลียงจิ้นถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และท้าทาย

เหลียนฟางโจวพยายามกลั้นอารมณ์โกรธเอาไว้ ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “อย่ามาบิดเบือนความจริงให้มันเข้าข้างตัวเอง! ข้าบอกว่าจะยอมทำตามความปรารถนาของท่านเพียงหนึ่งอย่าง เพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณที่ท่านช่วยชีวิตข้าไว้ และเมื่อนั้นทุกสิ่งระหว่างเราก็จะถือว่าเสร็จสิ้นกัน ท่านจะไม่ได้ติดค้างอะไรกับข้าอีก และข้าก็จะไม่ติดค้างอะไรกับท่านอีกเช่นกัน!”

เหลียงจิ้นยักไหล่ด้วยท่าทางสบาย ๆ ราวกับไม่สนใจคำพูดของนาง และยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ “ได้สิ ข้าไม่ว่าอะไร ข้าไม่ได้คิดมากอยู่แล้ว... แต่ตอนนี้ ข้าก็มีความปรารถนาอย่างหนึ่งที่อยากจะขอเจ้า ว่าแต่...เจ้าจะยอมทำตามหรือไม่?”

เหลียนฟางโจวอดไม่ได้ที่จะมองเขาด้วยความระแวง นางจ้องเขาด้วยสายตาเย็นชาแล้วพูดอย่างเยือกเย็นว่า “ว่ามาเถอะ! ท่านต้องการอะไร?”

เหลียงจิ้นที่เคยเอนกายพิงต้นไม้อย่างเกียจคร้านกลับลุกขึ้นยืนอย่างกระตือรือร้น ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยความเจ้าเล่ห์และสนุกสนาน “เจ้าก็แค่...เตะไอ้ผู้ว่าการ (หลี่ฟู่) คนนั้นทิ้งไปเสีย แล้วแต่งงานกับข้าแทนซะสิ!”

“ท่าน!” เหลียนฟางโจวแทบจะระเบิดอารมณ์ออกมา นางกำหมัดแน่นจนฝ่ามือสั่นสะท้านไปหมด นางรู้สึกโกรธเสียจนอยากจะฆ่าชายตรงหน้าทิ้งเสียให้รู้แล้วรู้รอด! นางต้องอดทน! แต่จะทนได้นานแค่ไหนกัน?