บทที่ 1295 หนี
สีหน้าของฝูเว่ยพลันซีดเผือด เขารีบกระชากคอเสื้อของโล่ลั่วที่มารายงานด้วยความร้อนรน ตะคอกเสียงดังลั่น “พวกเจ้าทำอะไรกันอยู่! คนแค่สองคน ถูกขังอยู่ในคุก แถมยังไม่มีแรงแม้แต่จะจับไก่ ทำไมถึงปล่อยให้หนีไปได้! หนีไปนานเท่าไรแล้ว? หนีไปทางไหน!”
โล่ลั่วถึงกับตกตะลึง ยืนแข็งทื่อพูดไม่ออก
ไห่หม่าเห็นแล้วก็พุ่งเข้ามา ตวาดเสียงดัง “เป็นใบ้รึไง! รีบพูดมา!”
ใบหน้าของผางอวี้หลงในขณะนั้นกลับเย็นเยียบลงในพริบตา —ที่นี่คือเกาะหุยเฟิงของเขา ไม่ใช่คฤหาสน์สกุลฝู! และคนเหล่านี้ก็เป็นลูกน้องของเขา ไม่ใช่ทาสของคุณชายฝูเว่ย!
“เจ้าปล่อยเขาก่อน มีอะไรก็ค่อยๆ พูด” เสียงของผางอวี้หลงเย็นเรียบ “เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ตะคอกไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร! ถ้าคนสองคนนั้นเป็นแค่พวกไร้ฝีมือ เจ้าคงไม่ได้มีโอกาสมาถึงเกาะของข้าหรอก!”
ฝูเว่ยสะดุ้งเฮือก รู้ทันทีว่าตนล้ำเส้นไป เขารีบปล่อยมือจากคอเสื้อโล่ลั่ว หน้าร้อนวูบขึ้นมาด้วยความอาย รีบยิ้มประจบ “หัวหน้าใหญ่พูดถูก ข้า...ข้าเพียงแค่ร้อนใจไปหน่อยเท่านั้น ขอหัวหน้าใหญ่อย่าถือสาเลย!”
ไห่หม่ากลับไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดเลย กลับตะโกนเสียงดัง “พี่ใหญ่! เจ้าหนุ่มฝูพูดถูกแล้ว คนพวกนี้มันไร้ค่าชะมัด! สมควรถูกลากออกไปประหารให้หมด! ยังไม่รีบพูดอีกเรอะ!”
โล่ลั่วพูดตะกุกตะกัก “ขะ...ข้าน้อยก็ไม่รู้เหมือนกันขอรับ! ตอนเช้าไปตรวจตามปกติ ก็พบว่าทั้งสองคนหายไปแล้ว! พวกข้าไม่กล้าชักช้า รีบมารายงานสองนายท่านทันที!”
“พูดออกมาได้ก็แต่เรื่องไร้สาระ!” ไห่หม่าก่นด่าเสียงกร้าว ก่อนจะเตะโล่ลั่วจนกลิ้งไปกับพื้น
ไม่มีฮูหยินหลี่ — แล้วจะใช้ใครเป็นเหยื่อล่อได้อีกเล่า!?
“พอได้แล้ว!” ผางอวี้หลงคำรามเสียงต่ำเย็นยะเยือก “ไปตรวจดูที่คุกก่อน!”
พูดจบก็ไม่แม้แต่จะมองไห่หม่าอีกที สั่งให้โล่ลั่วนำทาง แล้วพาคนทั้งหมดเร่งมุ่งหน้าไปทางคุกใต้ดินทันที
ฝูเว่ยรีบเรียกตาม “พี่ไห่หม่า ไปเถอะ เราไปดูกัน!”
ไห่หม่าพ่นลมหายใจแรงอย่างขุ่นเคือง แต่ก็ยังจำใจเดินตามไปอย่างหงุดหงิด
ระหว่างทาง เขาทนไม่ได้จนต้องบ่นเสียงต่ำ “หัวหน้าใหญ่เป็นอะไรของเขากันแน่? ทำไมถึงเข้าข้างไอ้พวกทำเรื่องพลาดนั้นได้! ยังมาว่าข้าเสียงแข็งอีก!”
ฝูเว่ยยิ้มฝืนๆ เขาเองก็รู้ดีว่าเรื่องทั้งหมดเกิดจากอะไร — ก็เพราะตนเผลอพูดจาเกินหน้าเกินตาเมื่อครู่ ทำให้ผางอวี้หลงไม่พอใจ แล้วไห่หม่าก็ดันพูดเข้าข้างตนอีก จึงพาลโดนหางเลขไปด้วย
แน่นอน เขาไม่มีวันพูดความจริงนั้นให้ไห่หม่าฟัง จึงเพียงยิ้มกลบเกลื่อน “คงเพราะหัวหน้าใหญ่ได้ข่าวว่าทั้งสองหนีไป เลยอารมณ์เสียก็เท่านั้นเอง! ว่ากันตามจริง เรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับพี่ไห่หม่านี่นา หัวหน้าใหญ่ก็ไม่ควรจะมาลงกับพี่แบบนั้นหรอก!”
ไห่หม่าฮึดฮัดในลำคอเบาๆ แต่สีหน้าดูดีขึ้นเล็กน้อย “ข้าไม่ถือสาหรอก หัวหน้าใหญ่อารมณ์ไม่ดี จะว่าเราบ้างก็ไม่เห็นเป็นไร!”
ฝูเว่ยที่ตั้งใจจะลองแหย่ให้แตกคอกัน ได้ยินเช่นนั้นก็รีบยิ้มกลบเกลื่อน “นั่นสิ! ใครไม่รู้บ้างว่าไห่หม่าพี่นับถือหัวหน้าใหญ่เพียงใด ทำทุกอย่างก็เพื่อเขาทั้งนั้น! หัวหน้าใหญ่ถ้าอารมณ์เสีย ไม่ลงกับพี่ แล้วจะไปลงกับใครได้เล่า?”
ไห่หม่าหัวเราะเสียงดัง “ฮะฮะฮะ!” พลางตบเข่าอย่างอารมณ์ดี แต่หัวเราะไปได้ไม่นาน เขากลับรู้สึกคล้ายคำพูดนั้น... มีบางอย่างแปลกๆ อยู่ในที ยังไม่ทันจะได้คิดต่อ พวกเขาก็มาถึงคุกเสียก่อน
ไห่หม่าก้าวเข้าไปข้างในทันที เห็นภาพตรงหน้าก็ถึงกับขมวดคิ้วแน่น
ประตูเหล็กยังคงถูกล่ามด้วยโซ่แน่นหนา แต่ไม้ลูกกรงข้างหนึ่งกลับหักไปสองซี่ พอจะให้คนหนึ่งคนลอดผ่านได้พอดี!
ไห่หม่าเห็นดังนั้นก็กัดฟันกรอด เสียงต่ำลอดออกมาอย่างเกรี้ยวกราด “ลูกกรงนี่ใช้เอ็นวัวแท้ผูกไว้ แค่มีดธรรมดายังฟันไม่เข้า! พวกมันจะตัดออกได้ยังไงกัน! หรือว่า... มีใครแอบช่วยพวกมัน? คนบนเกาะนี้มีใครอยากเป็นสุนัขรับใช้ของทางการถึงขนาดขายพวกเราเลยรึไง!”
“เจ้า!” เสียงผางอวี้หลงดังขึ้นต่ำและเย็นยะเยือก ใบหน้าเคร่งขรึมฉายแววไม่พอใจ “เวลานี้ยังจะพูดเรื่องพรรคนั้นอีกหรือ! มัวแต่กล่าวโทษไปก็เท่านั้น — รีบสั่งคนออกตามหาก่อนเถอะ ข้าว่าพวกเขายังไปได้ไม่ไกล!”
“จริงด้วย!” ไห่หม่าตบหน้าผากเสียงดัง พลางหัวเราะแห้งๆ “หัวหน้าใหญ่พูดถูก ข้านี่มัวแต่โมโหจนลืมสติไป! เดี๋ยวข้าจะรีบส่งคนออกค้นหา! ฮึ! เกาะหุยเฟิงแค่นี้เอง ข้าไม่เชื่อว่าคนเป็นๆ สองคนจะหายตัวได้!”
พูดจบ เขารีบค้อมมือให้ผางอวี้หลงก่อนหมุนตัววิ่งออกไปทันที
ฝูเว่ยเห็นท่า จึงรีบยิ้มประจบ “ข้าขอตามไปช่วยดูด้วยนะ หัวหน้าใหญ่!”
พูดจบก็เร่งฝีเท้าตามไห่หม่าไปอย่างไม่รอคำตอบ
ผางอวี้หลงยืนนิ่งอยู่ชั่วครู่ ดวงตาเขามืดลึกไม่แสดงอารมณ์ ก่อนจะหันหลังก้าวจากไปอย่างเงียบๆ
…
ชูเอ๋อร์เป็นคนรักความสงบ ที่พำนักของนางจึงอยู่ค่อนข้างห่างจากบริเวณอื่น รอบเรือนมีเพียงสาวใช้สองคน และหญิงวัยกลางคนอีกสองที่คอยทำงานหยาบ —ลานเรือนสองชั้นขนาดเล็กนั้นเงียบสงบ ไม่ค่อยมีใครสัญจรผ่าน
ในเวลากลางวัน หากไม่มีเหตุจำเป็น ผางอวี้หลงก็มักไม่กลับมาที่นี่เลย...
เมื่อเห็นผางอวี้หลงก้าวเข้ามาในห้อง หัวใจของชูเอ๋อร์ก็พลันหดแน่นโดยไม่รู้ตัว
“ออกไปให้หมด!” ผางอวี้หลงสั่งเสียงเย็น สาวใช้สองคนรีบถอยออกจากห้องอย่างหวาดหวั่น
ภายในเหลือเพียงสองสามีภรรยา —สายตาคมลึกของผางอวี้หลงจับจ้องอยู่บนใบหน้าของนางไม่วางตา สีหน้าเคร่งขรึมเย็นชาแทบอ่านไม่ออกอารมณ์ใด
ชูเอ๋อร์พยายามข่มความหวั่นไหวในใจ พูดเสียงเรียบแต่แฝงความกังวล
“เจ้ามีเรื่องอะไรหรือ?”
“คนสองคนนั้น...” ผางอวี้หลงพูดช้าๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ “เจ้าปล่อยพวกเขาใช่ไหม?”
“อะไรนะ?” ชูเอ๋อร์แกล้งทำเสียงตกใจ แต่เขาไม่หลงเชื่อแม้แต่น้อย
“อย่าเสแสร้งเลย” เขาพูดเสียงเรียบแต่แฝงแรงกดดัน “เจ้าปิดบังข้าไม่เก่งหรอก ข้ารู้จักเจ้าดี... เมื่อคืนเจ้าทำตัวแปลกนัก ไม่เอ่ยอะไรสักคำ ก็เพราะในใจเจ้าตัดสินใจไว้แล้วใช่ไหม? เจ้าคิดจะปล่อยพวกเขาตั้งแต่แรก—พวกเขาอยู่ที่ไหน! เจ้าซ่อนพวกเขาไว้ที่ไหน!”
เสียงสุดท้ายแปรเปลี่ยนเป็นคำตะคอก แข็งกร้าวดุจคมดาบ
ชูเอ๋อร์สะดุ้งเฮือกทั้งร่าง ตัวสั่นราวใบไม้ไหว แต่ไม่นานนัก นางก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ใบหน้าเรียวสวยงามซีดขาวราวกระดาษ แววตาแน่วนิ่งไม่หลบ
“ใช่ ข้าเป็นคนปล่อยพวกเขาเอง เป็นข้าที่พาพวกเขาไปซ่อน...แต่จะซ่อนไว้ที่ไหน ข้าจะไม่บอก!”
ริมฝีปากของนางเม้มแน่น แววตาอ่อนโยนในวันวานบัดนี้กลับกลายเป็นดวงไฟแห่งความเด็ดเดี่ยว “ถ้าเจ้ามีฝีมือ ก็จงไปหาด้วยตัวเองเถิด!”
“เจ้า...!” ผางอวี้หลงกำหมัดแน่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยโทสะ เขายกมือขึ้นสูง—แต่กลับชะงักกลางอากาศ
ฝ่ามือที่ยกขึ้นนั้นหนักอึ้งราวพันชั่ง สุดท้ายก็ร่วงลงอย่างหมดเรี่ยวแรง
“ทำไม...” เสียงเขาแตกพร่า ดวงตาฉายแววเจ็บปวด “ทำไมเจ้าต้องทำแบบนี้...”
“ทำไมรึ?” ชูเอ๋อร์หัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นทั้งเศร้าและเย้ยหยัน “เจ้าคิดว่าเพราะอะไรล่ะ? หรือเจ้าจะบอกว่าตัวเองไม่รู้จริงๆ?”
ผางอวี้หลงนิ่งงัน ใบหน้าสีเลือดลดหายไปชั่วขณะ เขาหันหน้าหนี เหมือนไม่กล้ามองดวงตาของนาง “พูดไปพูดมาก็เพราะเจ้าไม่เชื่อข้าอีกแล้วสินะ! ข้าเคยพูดแล้วมิใช่หรือ — พอเรื่องนี้จบ ข้าจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย!”
“ข้ายังจะเชื่อเจ้าได้อีกหรือ?” ชูเอ๋อร์แค่นเสียงเย้ย รอยยิ้มบนริมฝีปากเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “เมื่อครู่เจ้าก็ยังรับปากข้าอย่างดี แต่พออีกชั่วอึดใจเดียว เจ้ากลับกลับคำ! ข้าเคยหลงเชื่อเจ้ามาครั้งหนึ่งแล้ว จะให้ข้าเชื่ออีกหรือ? เจ้ามองพวกพ้องสำคัญกว่าภรรยาและลูกในครรภ์ — ถ้าเช่นนั้นก็ตามใจเจ้าเถิด! แต่ข้าก็ต้องคิดหาทางเพื่อปกป้องลูกของข้าเอง!”
ผางอวี้หลงถูกคำของนางแทงเข้าใจจนพูดไม่ออก ทั้งโกรธทั้งขมขื่น เขาแค่นหัวเราะเย็น “ฮึ! เจ้าคิดได้ดีจริง! คงหวังจะใช้บุญคุณนี้ไถ่โทษกับทางการสินะ? ข้าว่าฮูหยินหลี่นั่นคงไม่ใจดำหรอก อย่างน้อยก็คงยกโทษให้เจ้าด้วยกระมัง?”
“เจ้าพูด...อะไรของเจ้าน่ะ!” ชูเอ๋อร์เสียงสั่นเทา ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา “ผางอวี้หลง เจ้ารู้ไหมว่าตอนนี้ข้าไม่มีทางหวนกลับอีกแล้ว! ตั้งแต่วันที่ข้ารู้ความจริงว่าเจ้าเป็นใคร — ตั้งแต่วันที่ข้าเหยียบขึ้นเกาะแห่งนี้ ก็ไม่มี ‘เล่อเจิ้งชูเหยียน’ คนเดิมเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว!”
น้ำตาหยดหนึ่งไหลอาบแก้ม ก่อนนางจะฝืนยิ้มเศร้า “วางใจเถอะ หากเจ้าต้องตาย ข้าก็จะตายตามเจ้าไปด้วย จะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องอยู่คนเดียวหรอก... อย่างน้อย ข้าจะไม่ให้เจ้าขาดทุนในชาตินี้แน่!”
