จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1384 นัดพบ

 

บทที่ 1384 นัดพบ

เหลียงจิ้นหัวเราะร่าพลางกล่าวว่า "ใต้เท้าหลี่มิใช่พึ่งจะออกหมายจับและตั้งรางวัลนำจับข้าหรอกรึ? ไฉนเล่ายามนี้ข้ามายืนอยู่ตรงหน้าท่านแบบตัวเป็นๆ ท่านกลับไม่กล้าลงมือจับกุมเสียล่ะ?"

"เจ้าประเมินค่าตัวเองสูงเกินไปแล้ว!" หลี่ฟู่หัวเราะหึอย่างเย็นเยียบ "ในเมื่อเจ้ากล้ามา ก็อย่าหวังว่าจะได้กลับไป!"

"ข้าก็ไม่ได้กะจะหนีไปไหน!" เหลียงจิ้นปรายตามองเขาแล้วยิ้มตอบ "นอกจากไม่คิดจะหนีแล้ว ข้ายังตั้งใจจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้ใต้เท้าด้วย เชื่อว่าท่านต้องสนใจมันแน่!"

"เจ้าจะหวังดีถึงเพียงนั้นเชียวรึ?" แววตาหลี่ฟู่คมปลาบขึ้นทันที "เงื่อนไขคืออะไร... ว่ามา!"

"ตรงไปตรงมาดี!" เหลียงจิ้นหัวเราะ "ข้าต้องการให้ใต้เท้าออกหน้าสยบข่าวลือ ยืนยันว่าข้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการกบฏของพวกเผ่าเฮยหลีและไป๋อี๋"

หลี่ฟู่ตาเป็นประกายวูบ ในใจพลันตระหนักว่าจดหมายฉบับนั้นนอกจากเหลียงจิ้นจะได้รับแล้ว ยังส่งผลกระทบต่อเขาอย่างรุนแรง คนผู้นี้ต่อให้โอหังเพียงใดก็ยังต้องห่วงพะวงถึงตระกูลเหลียง นับว่าเป็นคนที่มีความรับผิดชอบอยู่บ้าง

"ใต้เท้าหลี่" เหลียงจิ้นยิ้มพลางกล่าวต่อ "ท่านอย่าลืมว่าฮูหยินของท่านกับข้ามีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน หากตระกูลเหลียงถูกตราหน้าว่ากบฏ ย่อมส่งผลเสียต่อตัวท่านด้วยเช่นกัน ข้าเชื่อว่าในราชสำนักคงมีคนรอจ้องจับผิดท่านอยู่ไม่น้อย? อะไรที่เกี่ยวกับคดีกบฏมักจะแก้ตัวได้ยาก และองค์เหนือหัวย่อมทรงยึดหลัก ‘ยอมฆ่าผิดตัวดีกว่าปล่อยให้หลุดมือ’ เรื่องง่ายๆ แค่นี้ข้ายังเข้าใจ มีหรือท่านจะไม่รู้?"

หลี่ฟู่เอ่ยเสียงเย็น "เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องให้เจ้าเตือน! เจ้ากับพวกคนเถื่อนเหล่านั้นมีความสัมพันธ์กันจริงย่อมเป็นสัจธรรมที่มิอาจลบเลือนด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ ทว่าการมีความสัมพันธ์มิได้หมายความว่าต้องสมรู้ร่วมคิดก่อกบฏ สถานการณ์ในหนานไห่ซับซ้อนนัก ฝ่าบาททรงทราบดีอยู่แล้ว ข้าจะเขียนฎีการายงานอย่างรอบคอบเอง... ข้อเสนอนี้ข้าตกลง! แต่จากนี้ไป ฟางโจวไม่ติดค้างเจ้าอีก!"

อนาคตของคนทั้งตระกูลเหลียง เมื่อเทียบกับชีวิตที่เขาเคยช่วยนางไว้สองครั้ง... ย่อมถือว่าหักล้างกันไปจนสิ้น

เหลียงจิ้นรู้สึกปวดใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ เขาหัวเราะหึๆ พลางพยักหน้า "ย่อมเป็นเช่นนั้น! การช่วยนางข้าทำด้วยความเต็มใจ ที่ข้าเคยพูดไปก็แค่หยอกนางเล่น มิได้หวังสิ่งตอบแทนจริงๆ และไม่เคยคิดจะใช้เรื่องนี้มาบีบคั้นนางเลยสักครั้ง... เรื่องนี้ท่านวางใจได้!"

หลี่ฟู่เห็นเหลียงจิ้นยามเอ่ยถึงภรรยาของตนกลับแสดงความโหยหาและอ่อนโยนอย่างปิดไม่มิด แววตาก็ดูเลื่อนลอยคล้ายตกอยู่ในภวังค์รัก ทำให้หลี่ฟู่เกิดโทสะจนอยากจะซัดกำปั้นใส่หน้าอีกฝ่ายให้ยับเยินนัก

เขาแค่นเสียงเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง "ข้าย่อมวางใจ! เจ้าคิดเช่นนี้ก็ดีแล้ว นางเป็นคนหนักแน่นในความรักและกตัญญู ยามปกติอาจไม่กล้าคิดตัดรอน แต่ในเมื่อเจ้าพูดออกมาอย่างชัดเจนเช่นนี้ ย่อมเป็นการดีที่สุด!"

เหลียงจิ้นฟังออกถึงความหึงหวงที่เจืออยู่ในน้ำเสียงนั้น เขาอดไม่ได้ที่จะระเบิดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง อารมณ์กลับมาปลอดโปร่งขึ้นถนัดตา "นี่แหละคือเหตุผลที่ข้ารักนาง! นางเป็นคนจริงใจและกตัญญู กล้าหาญเด็ดเดี่ยว แต่ก็โหดเหี้ยมและไร้เยื่อใยได้ในคราวเดียวกัน! โลกนี้ไม่มีผู้หญิงคนไหนดีไปกว่านางอีกแล้ว... หลี่ฟู่ ความรักที่ข้ามีให้นางมิได้น้อยไปกว่าท่านเลย หากนางได้พบข้าก่อน—"

"หุบปาก!" หลี่ฟู่ตวาดกร้าวด้วยโทสะที่ถึงขีดสุด กระบี่ในมือพุ่งออกจากฝักดังเคร้ง! เขาทิ่มแทงเข้าใส่เหลียงจิ้นกระบวนท่าแล้วกระบวนท่าเล่าอย่างอำมหิตไร้ความปรานี

เหลียงจิ้นโยกหลบซ้ายขวาก่อนจะทะยานร่างถอยห่างออกไปพลางหัวเราะอย่างเสียกิริยา "หลี่ฟู่ ท่านช่างใจแคบนกกระจอกเสียจริง! ต่อให้ท่านฆ่าข้าแล้วอย่างไร? ต่อให้ข้าตาย ความรักที่ข้ามีต่อนางก็จะไม่เปลี่ยนแปลงแม้เพียงนิดเดียว!"

หลี่ฟู่พลันเก็บกระบี่เข้าฝักแล้วแค่นยิ้มเย็น กล่าวอย่างไม่สะทกสะท้านว่า "เจ้าพูดถูก ข้าจะถือสาหาความกับเจ้าไปไย? เจ้าจะรู้สึกอย่างไรต่อนางมันก็เรื่องของเจ้า ต่อให้ใจเจ้าไม่เปลี่ยน แต่นางก็ไม่มีวันมีเจ้าอยู่ในใจ! อย่าว่าแต่ชาติหน้าเลย ต่อให้ชาติหน้าของชาติหน้า นางก็ไม่มีวันเลือกเจ้า!"

"เจ้า!" เหลียงจิ้นถูกแทงใจดำจนเถียงไม่ออก เขาถลึงตาใส่หลี่ฟู่อย่างเคียดแค้น แต่เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ที่มาจึงฝืนข่มใจลง

เขาสูดลมหายใจลึกเพื่อสงบสติอารมณ์แล้วกล่าวเรียบๆ "พรุ่งนี้ท่านนำทัพบุกจู่โจมเมืองหลางฉีได้เลย ข้าลอบสังหารหัวหน้าเผ่าไปหลายคนและวางแผนไว้บ้างแล้ว ยามนี้พวกมันต่างระแวงแค่นฆ่ากันเองจนแตกกระจัดกระจายดั่งทรายร่วน ไม่มีทางต้านทานทัพท่านได้แน่! นอกจากนี้ข้ายังจัดคนไว้คอยเปิดประตูเมืองรับพวกท่านอีกด้วย"

หลี่ฟู่สะท้านในใจ จ้องมองเหลียงจิ้นอย่างไม่เชื่อสายตา

เหลียงจิ้นยิ้มหยัน "ของขวัญชิ้นนี้ ท่านพอใจหรือไม่? หากไม่มีของกำนัลที่หนักแน่นพอ ข้าก็ไม่มั่นใจว่าท่านจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้หรือไม่!"

หลี่ฟู่พยักหน้า "ตกลง ข้าจะเชื่อเจ้าสักครั้ง... ไปเสียเถอะ!"

เหลียงจิ้นชะงัก ถามอย่างประหลาดใจ "ท่านไม่จับข้าหรือ?"

หลี่ฟู่ตอบ "ข้าไม่มีนิสัยเช่นนั้น! เจ้าหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เปลี่ยนชื่อแซ่เสีย แล้วอย่าปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนอีก! และอย่าได้คิดจะช่วยครอบครัวเจ้า ข้าบอกตามตรง... บิดาเจ้าในฐานะประมุขตระกูล รวมถึงอาสองอาสามที่เป็นตัวหลักย่อมไม่มีทางรอดชีวิต ส่วนคนอื่นๆ จะถูกโบยแล้วเนรเทศไปเหลียวตง หากเจ้ากล้าลงมือชิงตัวระหว่างทาง ข้าจะไม่ไว้หน้าเด็ดขาด!"

เหลียงจิ้นยิ้มเยาะอย่างหดหู่ "ตระกูลเหลียงล่มสลายแล้ว ข้าจะมีปัญญาที่ไหนไปลงมือ? ต่อให้ข้าอยากทำ ก็คงไร้กำลัง..."

เนรเทศไปเหลียวตง...

หัวใจเหลียงจิ้นขมขื่นยิ่งนัก คนในตระกูลล้วนเคยชินกับชีวิตสุขสบายมีคนรับใช้รายล้อม ยามต้องตกเป็นนักโทษ ถูกโบย และต้องเดินทางไกลไปยังเหลียวตง เกรงว่ายังไม่ทันถึงที่หมายก็คงสิ้นใจกันไปเกือบหมด!

ต่อให้ถึงเหลียวตง ที่นั่นหนาวเหน็บเสียดกระดูก ต่างกับหนานไห่ราวฟ้ากับเหว ใครจะปรับตัวไหว? ตระกูลเหลียงครานี้ ต่อให้ไม่ถูกถอนรากถอนโคน ก็คงไม่ต่างกันนัก!

ในเมื่อหลี่ฟู่เตือนเขาแล้ว ย่อมต้องมีแผนรับมือที่รัดกุม ต่อให้เขาอยากลงมือระหว่างทางก็ต้องคิดให้หนัก มิหนำซ้ำต่อให้ช่วยออกมาได้ จะหนีไปได้ไกลแค่ไหน และจะซ่อนตัวได้นานเท่าไร?

"ข้าขอทำข้อตกลงกับท่านอีกเรื่อง ใต้เท้าหลี่" เหลียงจิ้นกล่าวช้าๆ "ตระกูลเหลียงถึงคราวซวยตกอยู่ในมือท่าน ข้ายอมรับชะตากรรม! แต่เด็กตัวเล็กๆ นั้นบริสุทธิ์ ข้าหวังว่าใต้เท้าจะเมตตาเด็กที่อายุต่ำกว่าสิบขวบ ให้พวกเขาได้อยู่ที่หนานไห่เถิด! แค่เด็กเพียงไม่กี่คน ต่อให้เติบใหญ่ก็ต้องใช้เวลาอีกนับสิบปี ถึงตอนนั้นหลายสิ่งย่อมแปรเปลี่ยน ใต้เท้าเห็นควรว่าอย่างไร?"

หลี่ฟู่ปรายตามองพลางถามเสียงเย็น "โอ้? แล้วเจ้ามีไพ่ตายอะไรในมือที่จะมาทำข้อตกลงกับข้าอีกล่ะ?"

เหลียงจิ้นยิ้มอย่างมั่นใจ "ที่ตั้งของเหมืองเหล็กแห่งที่สอง ข้อมูลโดยละเอียดของบ่อเหมืองทั้งสามแห่ง รวมถึงคลังเก็บทองคำและเหล็กดิบ... ใต้เท้าคิดว่าพอหรือไม่?"

หลี่ฟู่พลันใจเต้นแรงด้วยความสนใจทันที

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1383 เสียใจภายหลัง

 

บทที่ 1383 เสียใจภายหลัง

เมื่อกลับถึงที่พักและมองออกไปนอกหน้าต่าง แม้ต้นไม้ในลานบ้านยังคงเขียวขจี ทว่าในดินแดนที่มีอากาศอบอุ่นอย่างหนานไห่ ก็มิอาจหลีกหนีวัฏจักรแห่งธรรมชาติและการผลัดเปลี่ยนของฤดูกาลไปได้! ความเขียวชอุ่มเหล่านั้นเริ่มแฝงไปด้วยความสลดหดหู่ของสิ่งที่กำลังจะสิ้นสุด รอเพียงลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่าน ใบไม้ทั้งหลายก็คงจะร่วงหล่นโปรยปราย

อารมณ์ของเหลียงจิ้นในยามนี้ก็หดหู่ไม่ต่างกัน เขาไม่เพียงโศกเศร้า แต่ยังรู้สึกมืดแปดด้าน ไร้ทิศทาง และว่างเปล่าจนเหมือนร่างทั้งร่างเบาโหวงอย่างบอกไม่ถูก

เขาไม่เหลือบ้าน ไม่เหลือญาติมิตรอีกแล้ว! เหลือเพียงตัวเขาที่หนีตายหัวซุกหัวซุนอยู่เพียงลำพัง

และเป็นจริงดังที่หลี่ฟู่กล่าวไว้ในจดหมาย เพราะเขาเพียงคนเดียว ตระกูลเหลียงจึงต้องแบกรับตราบาปว่าเป็นกบฏไปชั่วลูกชั่วหลาน ไม่มีวันได้ลืมตาอ้าปาก

คำว่าชั่วกัลปาวสานอาจจะไกลไป แต่ภายในห้าชั่วอายุคนย่อมไม่มีทางฟื้นตัวแน่

ห้าชั่วอายุคน... อย่างน้อยก็หนึ่งร้อยปี! ไม่เคยมีตระกูลใดที่ถูกเหยียบย่ำกดขี่นานนับร้อยปีแล้วจะกลับมารุ่งโรจน์ได้อีก ถึงตอนนั้นไม่ต้องรอให้ราชสำนักลืมเลือน ตระกูลเหลียงก็คงจะกลมกลืนหายไปกับฝูงชน กลายเป็นเพียงสามัญชนที่ต่ำต้อยและโง่เขลา ไหนเลยจะยังจดจำความรุ่งโรจน์ของบรรพบุรุษได้!

เหลียงจิ้น... ชายผู้ที่ไม่เคยเสียใจในสิ่งที่ทำลงไป กลับรู้สึกเสียใจอย่างลึกซึ้งเป็นครั้งแรก

เขาคือคนบาปของตระกูลเหลียง!

เขาไม่ควรปล่อยให้ความแค้นเข้าตาจนหน้ามืดตามัว ไม่ควรเลือกมาพึ่งพิงเผ่าเฮยหลี แต่ควรจะหลบซ่อนตัวอยู่วงนอกอย่างใจเย็นเพื่อเฝ้าหาจังหวะลงมือ!

ช่างน่าขันนัก... ยามที่เขาหนีออกจากบ้าน เขาเคยสำคัญผิดว่าพวกเผ่าเฮยหลีและชนเผ่าอื่นๆ จะเป็นดั่งดาบอันคมกริบในมือที่เขาบงการได้ กำลังอันดุดันเหล่านี้จะเป็นแรงส่งให้เขาได้แก้แค้นอย่างสาสม!

แต่ความจริงแล้ว เขาประเมินพวกคนเถื่อนที่โง่เขลาและป่าเถื่อนเหล่านี้ต่ำเกินไป

กับคนพวกนี้ไม่มีเหตุผลใดให้คุยกันได้ เพราะระดับความรู้และความคิดนั้นอยู่กันคนละโลก คำพูดของเขาพวกนั้นไม่มีวันเข้าใจ และคนพวกนี้ก็หยิ่งผยองพองขนจนเป็นนิสัย สิ่งใดที่ทึ่มทื่อเกินกว่าจะเข้าใจ พวกเขาก็จะไม่พยายามทำความเข้าใจ และไม่มีวันเก็บเอาไปขบคิดให้ลึกซึ้ง

พวกมันรู้เพียงแต่จะทำตามใจตนเอง! ถูกผลประโยชน์ตรงหน้าบังตาจนมืดบอด แล้วก็หลงระเริงลำพองใจ ทวีความโอหังขึ้นไปอีก!

ตามแผนเดิมของเขา เขาไม่คิดจะบุกโจมตีเมืองหลางฉีเสียด้วยซ้ำ แค่ต้องการหลอกล่อเจ้าเมืองเจ้าเมืองจ้าวมากักขังไว้เพื่อบีบให้หลี่ฟู่เร่งรุดมาหา

จากนั้นค่อยชูธงก่อกบฏในป่าลึกอันเป็นถิ่นฐานของเผ่าเฮยหลี ล่อให้หลี่ฟู่นำทัพเข้าล้อมปราบ

ในป่าลึก... คนป่าพวกนี้ย่อมได้เปรียบเหมือนปลาได้น้ำ ชัยภูมิซับซ้อนและเทือกเขาที่สลับซับซ้อนจะเป็นกับดักและการพรางตัวที่ดีที่สุด ต่อให้หลี่ฟู่ขนทัพมานับหมื่นนับแสนนายก็ไม่มีทางแผ่กำลังออกมาได้ อย่าว่าแต่จะรบกันซึ่งหน้าเลย!

หลี่ฟู่และกองกำลังของเขาจะต้องถูกตัดแยกออกเป็นส่วนเล็กส่วนน้อย แล้วถูกพวกคนป่าลอบสังหารไปทีละนิดจนสิ้นซาก!

ทว่า... ไม่รู้ว่าใครเป็นคนออกอุบายตื้นๆ ถึงขั้นกล้าบุกยึดเมืองเมืองหลางฉี!

คนพวกนี้ถูกชัยชนะทำให้หน้ามืดตามัว เลือดขึ้นหน้าด้วยความฮึกเหิมจนขาดสติ ถึงกับบุกยึดอำเภอเฮ้อและฟู่ฉือตามมาติดๆ! ความได้เปรียบทั้งหลายสูญสิ้นไปหมด... ช่างโง่เง่าจนเกินเยียวยา!

ยิ่งกว่านั้น บางคนยังฝันกลางวันถึงขั้นจะบุกยึดเมืองหนานไห่ ตั้งตนเป็นเจ้าปกครองทั้งมณฑล แล้วกรีฑาทัพเข้าสู่ภาคกลางไปเสวยสุขบนบัลลังก์ที่เมืองหลวง! เหลียงจิ้นเห็นแล้วแทบจะหลุดหัวเราะออกมาด้วยความสมเพช

หากไม่ใช่เพราะเขาพยายามยับยั้งไว้อย่างสุดกำลัง ป่านนี้เมืองรอบข้างคงถูกตีแตกไปอีกสักสองสามแห่งแล้ว ทว่าการยึดเมืองเหล่านี้จะมีประโยชน์อันใด? ในเมื่อพวกคนป่าเหล่านี้ นอกจากปล้นชิงทรัพย์สินและฉุดคร่าสตรีแล้วก็ทำอย่างอื่นไม่เป็น คนกลุ่มหนึ่งที่รวมตัวกันอย่างไร้ระเบียบเช่นนี้ยังริอ่านจะริเป็นฮ่องเต้ ไม่ใช่แค่โง่เขลา... แต่หาที่ตายโดยแท้!

หมิงซานเห็นนายน้อยนิ่งเงียบด้วยสีหน้าเย็นชาอยู่นาน จึงก้าวเข้าไปกระซิบแนะนำ "คุณชายใหญ่ ข้าดูแล้วคนพวกนี้ไม่มีทางทำการใหญ่สำเร็จ มีแต่พวกวิสัยทัศน์สั้น โง่เง่าเต่าตุ่น! ท่านจะยอมให้คนพวกนี้ถ่วงขาอยู่ทำไม? ข้าว่าเราแอบลอบเข้าเมืองหนานไห่ไปแหกคุก ช่วยนายท่านใหญ่กับคนอื่นๆ ออกมา แล้วจับตัวคนสำคัญในเมืองไว้เป็นตัวประกันถอยร่นไปยังท่าเรือเฉวียนโจว จากนั้นเราค่อยล่องเรือหนีออกสู่ทะเลใต้หรือทะเลตะวันออกไปเสียเลย! ด้วยความสามารถของท่านและนายท่านใหญ่ ต่อให้ต้องไปเริ่มต้นใหม่ในต่างแดนก็คงไม่ยากเย็น ดีกว่าต้องมาทนรองมือรองตีนคนพวกนี้!"

เหลียงจิ้นยกมุมปากยิ้มหยัน "แหกคุกรึ? เจ้ามองเรื่องนี้ง่ายเกินไปแล้ว!"

หมิงซานไม่ยอมแพ้ "ใช่ว่าจะทำไม่ได้นี่ขอรับ! ตอนนี้หลี่ฟู่นำทัพมาอยู่ที่เซวียนถง ในเมืองหนานไห่จะเหลือคนสักกี่มากน้อย? นี่คือโอกาสทองชัดๆ!"

"ถ้าเป็นคนอื่นก็นับว่าเป็นโอกาสทองจริงๆ นั่นแหละ" เหลียงจิ้นส่ายหน้า "ทว่าคนผู้นั้นคือหลี่ฟู่! หึ... ข้าเคยหลงนึกว่าตนเองฉลาดล้ำเลิศ ควบคุมทุกอย่างไว้ในกำมือได้ แต่หลี่ฟู่นั้น—"

เขาถอนหายใจยาวพลางกล่าวอย่างหดหู่ "ข้าสู้เขาไม่ได้จริงๆ! มิน่าเล่า..." มิน่าเล่าฟางโจวถึงรักเขาจนหมดหัวใจ มิน่าเล่าไม่ว่าเขาจะพยายามเพียงใด ในใจนางก็มีเพียงหลี่ฟู่ผู้เดียวเสมอมา!

"คุณชายใหญ่..." หมิงซานเห็นนายน้อยที่เคยผยองและทรนงตน กลับแสดงท่าทีท้อแท้เศร้าหมองเช่นนี้ก็รู้สึกเวทนาใจยิ่งนัก "ท่านอย่าเพิ่งประเมินตนต่ำไปจนเป็นการเพิ่มขวัญกำลังใจให้ผู้อื่นเลยขอรับ! ข้าไม่เชื่อหรอกว่าหลี่ฟู่จะเก่งกาจถึงเพียงนั้น เอาอย่างนี้ดีไหม ท่านไปรอที่ท่าเรือเฉวียนโจวก่อน แล้วข้าจะพาพี่น้องลอบเข้าเมืองหนานไห่เอง"

"ไม่ได้!" เหลียงจิ้นสะดุ้งตื่นจากภวังค์ แววตาคมปลาบจับจ้องลูกน้องพลางขู่เสียงเย็น "อย่าริอ่านทำอะไรโดยพลการ มิเช่นนั้นเจ้าก็รู้ว่าข้าจะจัดการอย่างไร! ถอยไปเสีย ข้าอยากอยู่เงียบๆ คนเดียว หากไม่มีคำสั่งข้า ห้ามขยับเขยื้อนเด็ดขาด!"

การกบฏที่เมืองเมืองหลางฉีครั้งนี้เกิดขึ้นอย่างฉับพลัน และมอดดับลงอย่างกะทันหันเช่นกัน

เพียงชั่วข้ามคืน หัวหน้าเผ่าทั้งเจ็ดกลับตายตกไปอย่างปริศนาถึงสี่คน เกิดการระแวงและแค่นฆ่ากันเองภายในจนวุ่นวายยับเยิน ทั้งที่หลี่ฟู่ยังไม่ทันได้ลงมือเสียด้วยซ้ำ!

ขณะที่ชนเผ่าต่างๆ กำลังตีกันนัวเนีย กลับไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าเหลียงจิ้นได้พากองกำลังของเขาหายลับไปจากเมืองเมืองหลางฉีอย่างไร้ร่องรอย

ยามดึก ณ ค่ายทหารชานเมืองเซวียนถง หลี่ฟู่กำลังหารือราชการอยู่ใต้แสงโคม ทันใดนั้นทหารเสือคนสนิทก็นำจดหมายฉบับหนึ่งมาส่งให้

หลี่ฟู่คลี่ออกอ่าน แววตาไหววูบเพียงวูบเดียว ก่อนจะขยำจดหมายนั้นโยนเข้ากองไฟเผาจนเป็นจุณ แล้วหันไปกล่าวกับทุกคน "วันนี้พอแค่นี้ก่อน พวกเจ้าออกไปให้หมด!"

เหล่าขุนพลมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แม้ไม่รู้ว่าในจดหมายเขียนว่าอย่างไร แต่ก็เดาได้ว่าต้องเป็นเรื่องสำคัญยิ่งยวด จึงรับคำและทยอยเดินออกจากกระโจมไป

หลี่ฟู่หยิบกระบี่คู่กาย เดินออกจากค่ายทหารเพียงลำพัง มุ่งหน้าไปยังพื้นที่โล่งทางทิศซ้าย

เดินไปได้ไม่ไกลนักเขาก็หยุดฝีเท้าลง จ้องเขม็งไปยังเงาไม้ดำมืดเบื้องหน้า

ร่างหนึ่งค่อยๆ ก้าวออกมาจากหลังพุ่มไม้อย่างสง่าผ่าเผย พร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก "ใต้เท้าหลี่ เราได้พบกันอีกแล้วนะ!"

หัวคิ้วของหลี่ฟู่กระตุกเบาๆ เขาจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเรียบเฉยพลางกล่าวว่า "คุณชายใหญ่เหลียงช่างใจกล้านักที่บังอาจมาปรากฏตัวถึงที่นี่!"

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1382 จดหมาย

 

บทที่ 1382 จดหมาย

“อย่างไร?” หลี่ฟู่เลิกคิ้วเย้ยหยัน “ให้เจ้าไป เจ้ากลับขวัญอ่อนไม่กล้าไปงั้นรึ? ใต้เท้าหลัว... เจ้าไม่ห่วงลูกเมียแล้วหรืออย่างไร?”

หลัวจวี่เซิ่งมิอาจหยั่งรู้แผนการในใจของหลี่ฟู่ ทำได้เพียงก้มหน้าเงียบไม่กล้าปริปาก ทว่าบนหน้าผากกลับมีเหงื่อกาฬผุดซึมไม่ขาดสาย

หลี่ฟู่ไม่มีเวลาว่างมาตอแยกับคนผู้นี้นัก เขาโบกมือครั้งเดียว ทหารเสือสีหน้าเรียบเฉยสองนายก็ก้าวเข้ามาแก้เชือกให้หลัวจวี่เซิ่งโดยไร้เสียง แล้วคุมตัวเขาออกไปทันที

เมื่อพ้นจากค่ายทหาร ปรากฏว่ามีคนจูงม้ามารออยู่ก่อนแล้ว ครั้นเห็นพวกเขามาถึง คนผู้นั้นก็ส่งสายบังเหียนให้หลัวจวี่เซิ่ง

หัวใจของหลัวจวี่เซิ่งเต้นโครมครามจนแทบกระดอนออกมานอกอก สองขาอ่อนแรงด้วยความประหม่า พยายามปีนขึ้นหลังม้าอยู่หลายครากว่าจะสำเร็จ เรียกเสียงหัวเราะเยาะจากเหล่าทหารเสือที่มาส่ง

เขามิอาจมัวพะวงเรื่องเกียรติยศ เร่งหวดแสวลงบนหลังม้าจนควบตะบึงหายวับไปในชั่วพริบตา

ทหารเสือนายหนึ่งถ่มน้ำลายไล่หลังอย่างดูแคลน “ถุย! กลับไป!” ก่อนจะหันหลังกลับไปรายงานหลี่ฟู่

หูต้าไห่ไม่เข้าใจการกระทำนี้แม้แต่น้อย จึงอดถามไม่ได้ “ใต้เท้า ท่านปล่อยมันไปเฉยๆ เช่นนี้จริงหรือขอรับ? คนผู้นี้น่ารังเกียจนรชนัก กล้าดีอย่างไรมาเป็นไส้ศึก!”

หลี่ฟู่หัวเราะเบาๆ “ตัวตลกกระโดดโลดเต้นเช่นนี้ เก็บไว้จะมีประโยชน์อันใด? เจ้าคิดว่าหากมันกลับไปเช่นนี้ พวกเหลียงจิ้นจะยังเชื่อใจมันอยู่อีกรึ? ผลไม้รสขมที่มันเป็นคนปลูก ก็ให้มันกลับไปลิ้มรสเอาเองเถิด!”

หูต้าไห่พยักหน้าเข้าใจ แล้วไม่เอ่ยถามสิ่งใดอีก

ส่วนนกพิราบสื่อสารตัวนั้น หลี่ฟู่ได้เขียนจดหมายฉบับใหม่ขึ้นแทนที่ เป็นจดหมายที่จงใจส่งถึงเหลียงจิ้นโดยเฉพาะ เนื้อความระบุว่า เขารู้ความจริงหมดแล้วว่าการก่อกบฏของพวกเฮยหลีและไป๋อี๋ล้วนถูกเหลียงจิ้นเป่าหู ดังนั้นไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนตัวอีกต่อไป ทั้งยังย้ำว่าคนในตระกูลเหลียงทั้งหมดยังถูกขังอยู่ในคุกเมืองหนานไห่ การกระทำของเหลียงจิ้นมีแต่จะทำให้ความผิดของคนเหล่านั้นหนักหนาสาหัสขึ้น ตัวเขานี่แหละคือ ‘ตัวซวย’ ของตระกูลเหลียงที่จะทำให้ลูกหลานต้องแบกรับชื่อเสียงกบฏไปชั่วลูกชั่วหลานจนไม่มีวันได้ลืมตาอ้าปาก!

มิหนำซ้ำยังถากถางว่าเหลียงจิ้นช่างปลิ้นปล้อนอำมหิต เพราะหวังจะหลบอยู่หลังพวกคนเถื่อนเพื่อให้พวกนั้นรับชื่อเสียงมลทินจากการก่อกบฏไปฝ่ายเดียว ส่วนตัวเองจะได้ลอยตัวเหนือปัญหา หากการศึกล้มเหลว คนที่ถูกบั่นคอก็คือพวกคนเถื่อน หาใช่ตัวเขาไม่! ทิ้งท้ายด้วยประโยคเจ็บแสบว่า ในเมื่อเหลียงจิ้นรักใคร่ผู้ช่วยเจ้าเมืองหลัวนัก เขาก็จะส่งตัวหลัวจวี่เซิ่งกลับไปให้ หวังว่าเหลียงจิ้นจะใช้งานให้สมกับความลำบากตรากตรำที่เขาส่งไปให้ถึงที่!

นกพิราบสื่อสารบินกลับไปถึงหลางฉีก่อนที่หลัวจวี่เซิ่งจะเดินทางไปถึง

เมื่อเหลียงจิ้นและพวกเห็นนกพิราบสื่อสารบินกลับมา ต่างก็มีสีหน้ากระปรี้กระเปร่า รีบปลดจดหมายออกมาอ่านทันที

บรรดาหัวหน้าเผ่าเฮยหลีและไป๋อี๋ส่วนใหญ่ล้วนอ่านหนังสือไม่ออก พวกเขาย่อมไม่ยอมก้มหัวให้เหลียงจิ้นบงการอยู่ฝ่ายเดียว จึงคะยั้นคะยอให้หัวหน้าเผ่าตนเองสั่งให้คนนำจดหมายข่าวสำคัญออกมาอ่านให้ฟังต่อหน้าฝูงชน โดยใช้ครูสอนหนังสือที่ถูกจับตัวมาเป็นผู้อ่าน

ทุกคนต่างเฝ้ารอฟังข่าวดีที่หลัวจวี่เซิ่งจะส่งกลับมา ทว่าสิ่งที่ถูกอ่านออกมากลับเป็นข้อความแสบทรวงเช่นนี้!

ผู้คนโดยรอบถึงกับอึ้งตะลึงไปตามๆ กัน

เหลียงจิ้นเองก็สะท้านในใจอย่างรุนแรง เขาคิดไม่ถึงว่าหลี่ฟู่จะมองแผนการของหลัวจวี่เซิ่งออกรวดเร็วเพียงนี้ และเมื่อเห็นสายตาที่เปี่ยมด้วยโทสะและท่าทีเป็นศัตรูของเหล่าหัวหน้าเผ่าที่มองมายังตน เขาก็ยิ่งแค้นหลี่ฟู่จนแทบจะบดเคี้ยวฟัน

ไม่ว่าเขาจะพยายามอธิบายอย่างไร ว่าที่ต้องซ่อนตัวในเงามืดก็เพื่อลอบโจมตีหลี่ฟู่ให้ไม่ทันตั้งตัว ทว่านอกจากหัวหน้าเผ่าเฮยหลีเพียงคนสองคนที่ยอมเชื่อแล้ว หัวหน้าเผ่าคนอื่นๆ กลับไม่ยอมรับ และยืนกรานให้เขาเปิดเผยตัวตนประกาศศักดาเสียเดี๋ยวนี้! มิเช่นนั้นก็ให้เขาไสหัวไป พวกเขาไม่ต้องการคนมาชี้นิ้วสั่งการ เพราะลำพังพวกตนก็สามารถสยบทหารทางการและจับตัวผู้ว่าการมณฑลมาเป็นเชลยเพื่อครองอำนาจในหนานไห่ได้เองอยู่แล้ว!

เรื่องหลบในเงามืดเพื่อลอบกัดหลี่ฟู่นั้น... ช่างน่าขำนัก! ด้วยกำลังพันธมิตรของชนเผ่าที่มีนักรบผู้กล้ามากมายเพียงนี้ ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากันซึ่งหน้า ก็สามารถตีทัพหลี่ฟู่จนแตกพ่ายร้องหาบิดามารดาได้อยู่แล้ว ไยต้องใช้วิธีลอบกัดให้เสียเกียรติ!

เหลียงจิ้นโมโหจนตัวสั่น สุดท้ายได้ ‘อาหมู่’ หัวหน้าเผ่าเฮยหลีมาช่วยไกล่เกลี่ย โดยบอกว่าค่อยหารือเรื่องนี้กันใหม่ในภายหลัง สถานการณ์จึงชะงักลงชั่วคราว

ทว่า... แม้ต่อหน้าทุกคนจะรับคำอย่างดิบดี แต่รุ่งเช้าวันต่อมา พวกเขากลับละเมิดคำสั่งของอาหมู่และเหลียงจิ้น ปล่อยข่าวเรื่องกบฏออกไปอย่างเอิกเกริก! กว่าเหลียงจิ้นจะรู้ตัว ข่าวก็แพร่สะพัดไปไกลเกินเยียวยา เขาโกรธจัดจนแทบกระอัก

แต่น่าแค้นยิ่งกว่าคือสิ่งที่ตามมา

เช้าวันนั้น หลัวจวี่เซิ่งที่ควบม้าข้ามคืนก็กลับถึงหลางฉีในที่สุด เขาบังเอิญไปประจันหน้ากับหัวหน้าเผ่าตงซานเข้าพอดี ซึ่งถูกถามเพียงคำเดียวว่า: “เจ้ากลับมาได้อย่างไร?”

หลัวจวี่เซิ่งไหนเลยจะกล้าบอกว่าหลี่ฟู่ปล่อยตัวมา? จึงกุเรื่องน้ำขุ่นๆ ว่าตนไหวตัวทัน ไม่กล้าอยู่ต่อ จึงอาศัยช่วงดึกขโมยม้าควบหนีออกมา!

สิ้นคำนั้น หัวหน้าเผ่าตงซานก็สั่งให้จับกุมมัดตัวหลัวจวี่เซิ่งโยนเข้าคุกทันที!

หลัวจวี่เซิ่งแผดร้องโวยวายว่าถูกปรักปรำ ทั้งโกรธทั้งกลัวพลางร้องเรียกจะพบคุณชายใหญ่ตระกูลเหลียงให้ได้ เขาหารู้ไม่ว่าจดหมายของหลี่ฟู่ส่งมาถึงก่อนตัวเขานานนัก ความจริงถูกเปิดเผยไปหมดแล้ว!

หัวหน้าเผ่าตงซานยังคงติดใจคำพูดในจดหมายของหลี่ฟู่ บวกกับเดิมทีก็ไม่พอใจเหลียงจิ้นอยู่แล้ว เมื่อได้ยินหลัวจวี่เซิ่งร้องเรียกจะหาแต่คุณชายเหลียง ก็ยิ่งรู้สึกว่าตนถูกข้ามหัวไป! โทสะจึงพลุ่งพล่าน เขาชักกระบี่ออกมากระซวกสังหารหลัวจวี่เซิ่งในดาบเดียว มิหนำซ้ำยังสั่งให้แขวนประจานศพไว้ที่ประตูเมือง เพื่อให้ทุกคนได้เห็นจุดจบของ ‘คนทรยศ’!

เขาคิดตรรกะง่ายๆ ว่า หากหลัวจวี่เซิ่งไม่ได้ขายความลับให้ศัตรู มีหรือที่หลี่ฟู่จะยอมปล่อยไส้ศึกคนสำคัญกลับมาง่ายดายเช่นนี้? การปล่อยคนย่อมมีแผนชั่วแอบแฝง ส่วนข้อความในจดหมายนั้นเขามองว่าเป็นเพียงอุบายยืมมือฆ่าคน!

กว่าข่าวจะถึงหูเหลียงจิ้น หลัวจวี่เซิ่งก็กลายเป็นศพเฝ้ากำแพงเมืองไปเสียแล้ว!

เหลียงจิ้นโกรธสุดขีด เขารุดไปหาหัวหน้าเผ่าเฮยหลี ขอให้ช่วยออกหน้าไปเจรจากับหัวหน้าเผ่าตงซาน ว่าในเมื่อคนก็ตายไปแล้วก็ให้จบกันไป อย่าได้ทำตัวหยาบช้าดูหมิ่นศพเช่นนี้ มิเช่นนั้นจะทำให้คนทำงานเสียขวัญ

หัวหน้าเผ่าเฮยหลีแม้จะเป็นคนซื่อ แต่เมื่อถูกบรรดาลูกน้องเป่าหูบ่อยเข้าก็เริ่มมีทิฐิ ยามเห็นเหลียงจิ้นมาพูดเช่นนี้ ใจเขาก็เกิดความระแวงขึ้นมาทันที: ‘เรื่องง่ายๆ แค่นี้ ทำไมคุณชายเหลียงไม่ไปคุยกับเผ่าตงซานเอง กลับมาใช้ให้ข้าไปทำ? อ๋อ... เขาคงกลัวจะไปผิดใจกับเผ่าตงซานน่ะสิ เลยโยนเรื่องน่าปวดหัวนี่มาให้ข้า!’

เขาไม่รู้เลยว่า ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับหัวหน้าเผ่าตงซานนั้นแน่นแฟ้นเพียงใด เหลียงจิ้นที่ขอร้องเช่นนั้นก็เพราะเห็นแก่หน้าเขาแท้ๆ!

หัวหน้าเผ่าเฮยหลีปฏิเสธเสียงแข็ง เหลียงจิ้นซึ่งไม่รู้ความนัยในใจอีกฝ่ายยังคงเพียรพยายามหว่านล้อมไม่หยุด จนหัวหน้าเผ่าเฮยหลีรำคาญจัด หลุดปากพูดความในใจออกมาครึ่งคำ... ทำเอาเหลียงจิ้นถึงกับอึ้งตะลึงงันไป

หัวหน้าเผ่าเฮยหลีลอบระบายลมหายใจ ยิ่งเห็นสีหน้าซีดเผือดของเหลียงจิ้นเขาก็ยิ่งมั่นใจ: ‘ข้าพูดแทงใจดำล่ะสิ ถึงได้ทำหน้าไม่ถูกเช่นนั้น!’

เหลียงจิ้นตระหนักได้ทันทีว่า พูดต่อไปก็ไร้ประโยชน์ มีแต่จะทำให้รอยร้าวลึกขึ้น เขาได้แต่ข่มขื่นยิ้มแห้งๆ กล่าวแก้เกี้ยวไปสองสามประโยคแล้วล่าถอยกลับไปแต่โดยดี

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1381 ไส้ศึก

 

        บทที่ 1381 ไส้ศึก

เหลียนฟางโจวยิ้มบางพลางรับคำ "ได้" สั้นๆ

คืนนั้นผ่านไปอย่างเงียบสงบ รุ่งเช้าหลี่ฟู่ก็กรีฑาทัพหนึ่งหมื่นนายมุ่งหน้าสู่เมืองเซวียนถงซึ่งอยู่ใกล้กับหลางฉีที่สุด เมืองนี้มีด่านเซวียนถงที่แข็งแกร่ง พอจะใช้สกัดกั้นทัพกบฏมิให้รุกขึ้นเหนือได้

เหล่าขุนนางบริหารต่างระงับงานส่วนตัวทั้งหมด หันมาทุ่มเทให้กับการประสานงานคลังเสบียงและยารักษาโรคเพื่อสนับสนุนแนวหน้า

อีกด้านหนึ่งก็ออกประกาศปลอบขวัญราษฎรและเพิ่มเวรยามลาดตระเวน เพราะตราบใดที่เมืองหนานไห่ยังสงบ หัวเมืองอื่นย่อมไม่กล้าก่อจลาจล!

เหลียนฟางโจวเองก็มิได้นิ่งเฉย นางส่งคนไปแจ้งผู้อาวุโสตระกูลเล่อเจิ้ง ขอให้ท่านในฐานะประธานสมาคมการค้าหนานไห่เรียกประชุมเหล่าพ่อค้า เพื่อกำชับให้ประกอบอาชีพโดยสุจริตในยามหน้าสิ่วหน้าขวาน ห้ามฉวยโอกาสกักตุนสินค้าหรือปล่อยข่าวลือให้ชาวบ้านแตกตื่นเด็ดขาด

เมื่อทุกฝ่ายร่วมแรงร่วมใจ เมืองหนานไห่จึงสงบนิ่งไร้ความวุ่นวาย ผู้คนยังคงใช้ชีวิตตามปกติ ส่วนข่าวการกบฏที่หลางฉีนั้น กลายเป็นเพียงหัวข้อสนทนาฆ่าเวลาในโรงน้ำชาเท่านั้น

ทางด้านเหลียนฟางโจวและหลี่ฟู่คาดการณ์ไม่ผิด การก่อจลาจลครั้งนี้เกี่ยวพันกับเหลียงจิ้นอย่างลึกซึ้ง

 

ย้อนกลับไปในคืนที่เหลียงจิ้นหนีเอาตัวรอดมาเพียงลำพัง เขาพุ่งตรงไปยังเผ่าเฮยหลีที่หลางฉีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด

เดิมทีเผ่าเฮยหลีและเผ่าพันธมิตรเตรียมจะยกพวกก่อกบฏในอีกสามวันให้หลัง เพื่อล่อหลี่ฟู่มาสังหารล้างแค้น

แต่เมื่อเหลียงจิ้นมาถึง เขาได้เกลี้ยกล่อมให้พวกนั้นยับยั้งชั่งใจไว้ก่อน เพื่อวางแผนให้รอบคอบและรัดกุมยิ่งขึ้นก่อนจะเริ่มลงมือ

เขาคาดไม่ถึงเลยว่า หลี่ฟู่จะอาศัย "ส่วนต่างของเวลา" เพียงสามวันนั้น พลิกชะตากรรมของตระกูลเหลียงไปอย่างสิ้นเชิง!

หากหลี่ฟู่ไม่ได้ลงมือกับตระกูลเหลียงอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ พอข่าวการกบฏที่หลางฉีแพร่มาถึงหนานไห่ หลี่ฟู่ย่อมต้องพะว้าพะวังกับการศึกจนไม่มีสมาธิมาจัดการตระกูลเหลียง และเมื่อนั้นตระกูลเหลียงต่างหากที่จะเป็นฝ่ายรุมกินโต๊ะเขา!

เพราะเหตุนี้ นายท่านใหญ่ตระกูลเหลียงจึงปักใจเชื่อว่าทางการจะล้อมบ้านไว้ได้ไม่กี่วันก็ต้องถอยไปเอง พวกเขาจึงชะล่าใจจนถูกจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวจนหมดทางสู้!

มิเช่นนั้น ด้วยกำลังของตระกูลเหลียงที่คัดเลือกและฝึกฝนเหล่ายอดฝีมือมาอย่างดี ซึ่งมีเขี้ยวเล็บเหนือกว่าพวกมือปราบทั่วไปหลายขุม (หรือแทบจะทัดเทียมกับทหารเสือของหลี่ฟู่ด้วยซ้ำ) หากเกิดการปะทะกันขึ้นจริงๆ อย่างน้อยก็น่าจะถ่วงเวลาได้นานพอที่คนในตระกูลจะไม่ต้องพ่ายแพ้ยับเยินเช่นนี้...

 

เมื่อคิดถึงจุดนี้ เหลียงจิ้นก็แค้นจัดจนแทบกระอักเลือด

ทั้งบิดา ท่านอา และตัวเขา... ล้วนแต่พลาดท่าเพราะความประมาท!

หลี่ฟู่จะส่งคนมาล้อมตระกูลเหลียงโดยไม่มีเหตุผลได้อย่างไร? ตอนนั้นเขาควรจะเฉลียวใจให้เร็วกว่านี้!

ทว่า... มาตีโพยตีพายเอาตอนนี้จะมีประโยชน์อันใด? เขาทำได้เพียงเฝ้ารอให้หลี่ฟู่เร่งรุดมาที่หลางฉีเพื่อพบจุดจบ!

ยามนี้ที่หลางฉีมิได้มีเพียงนักรบเผ่าเฮยหลีและไป๋อี๋ที่บ้าดีเดือดรอต้อนรับหลี่ฟู่เท่านั้น แต่ยังมีกองกำลังยอดฝีมืออีกหกร้อยนายที่เขาดึงตัวมาจากเหมืองเหล็กอีกแห่งหนึ่งด้วย...

ทัพของหลี่ฟู่ควบตะบึงทั้งวันคืน หยุดเพียงชั่วครู่เพื่อดื่มน้ำและกินเสบียงกรังเท่านั้น หลังผ่านไปหนึ่งคืนกับสองวัน ในที่สุดก็มาถึงเมืองเซวียนถง

กองทัพตั้งค่ายอยู่นอกเมือง หลี่ฟู่สั่งการวางกำลังป้องกันเสร็จสรรพ จึงนำเหล่าขุนพลและหลัวจวี่เซิ่งเข้าเมือง โดยมีนายอำเภอเซวียนถงนามว่าจางยงนำเหล่าบริวารออกมาต้อนรับ

เรือนหลังของที่ว่าการถูกจัดเตรียมไว้เป็นที่พักของหลี่ฟู่ หลังจากชำระล้างร่างกายและผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าพลางจิบชาร้อนเพียงครู่เดียว เขาก็เรียกนายอำเภอจางเข้าพบเพื่อรายงานสถานการณ์ศึก

นายอำเภอจางเมื่อเห็นใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลพากองหนุนมาด้วยตนเอง ภูเขาที่หนักอึ้งอยู่ในอกก็ยกออกไปจนหมดสิ้น รู้สึกตัวเบาหวิวราวกับกระดูกลดน้ำหนักไปหลายชั่ง!

เมื่อถูกถาม เขาจึงรีบประสานมือตอบ "เรียนใต้เท้า ตั้งแต่พวกกบฏยึดอำเภอเฮ้อได้ก็สงบเสงี่ยมลงมาก ข้าน้อยส่งคนไปสืบข่าวดู ดูเหมือนพวกมันกำลังหยุดทัพพักผ่อนอยู่กับที่ขอรับ! ยามนี้เมื่อพวกมันรู้ว่าใต้เท้านำทัพมาเอง เกรงว่าคงขวัญหนีดีฝ่อจนไม่กล้ารุกคืบมามากกว่านี้แล้ว!"

หลี่ฟู่หาได้ใส่ใจในคำเยินยอ เขาซักถามถึงสภาพการณ์ในเมือง ทั้งเรื่องขวัญกำลังใจของราษฎร ความซื่อสัตย์ของเหล่าพ่อค้า รวมถึงการจัดการผู้อพยพที่หนีมาจากอำเภอเฮ้อและฟู่ฉือ เพียงไม่กี่ประโยคนายอำเภอจางก็เริ่มเหงื่อตก

สีหน้าของหลี่ฟู่พลันมืดครึ้ม เขาโบกมือปัดอย่างรำคาญแล้วกล่าวเรียบๆ "กบฏเผ่าคนเถื่อนที่เป็นเพียงเศษเดนรวมตัวกันจะสลักสำคัญอะไรนัก? เจ้าที่เป็นข้าราชการพ่อเมืองกลับลนลานจนเสียกิริยา แม้แต่งานในหน้าที่ตนเองยังหลงลืมว่าควรทำอย่างไร! เรื่องทัพเจ้าไม่ต้องยุ่งอีก ไปจัดการปลอบขวัญราษฎรและดูแลผู้อพยพให้ดี... ถอยไป!"

นายอำเภอจางราวกับยกภูเขาออกจากอก ไม่กล้าเอ่ยปากมากความ รีบรับคำแล้วล่าถอยไปทันที

หลี่ฟู่เร่งกลับไปยังค่ายทหาร นำตัวผู้นำทางสองคนที่หามาเป็นพิเศษมาปรึกษาหารือกับหูต้าไห่และหลัวจวี่เซิ่ง พร้อมทั้งส่งหน่วยสอดแนมออกไปสืบข่าวนอกเมือง ทุกอย่างดำเนินไปท่ามกลางความตึงเครียด

กลางดึกคืนนั้น บนเส้นทางลับสายหนึ่งใกล้ค่ายทหาร เงาร่างหนึ่งย่องแฝงกายมาด้วยท่าทีระแวดระวัง มันมองซ้ายแลขวาอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะหยิบนกพิราบสื่อสารที่คลุมด้วยผ้าดำออกมาจากแขนเสื้อกว้างแล้วโยนขึ้นฟ้า นกพิราบกระพือปีกเตรียมโผบินสู่ที่สูง

ทันใดนั้น นกพิราบตัวดังกล่าวกลับคล้ายชนเข้ากับบางอย่างจนส่งเสียงร้องด้วยความตื่นตระหนก เมื่อเพ่งมองดูจึงเห็นตาข่ายขนาดใหญ่ติดลูกตุ้มเหล็กพุ่งมาจากที่ใดมิอาจทราบได้ เข้าคลุมร่างนกพิราบไว้อย่างหนาแน่น!

น้ำหนักของลูกตุ้มเหล็กดึงตาข่ายจมลง เพียงพริบตาเดียวนกพิราบตัวนั้นก็ถูกลากตกลงสู่พื้น ดิ้นรนกระพือปีกส่งเสียงร้องอย่างสิ้นหวัง

หลัวจวี่เซิ่งอุทานแผ่วเบาด้วยความตกใจ หน้าถอดสีจนเป็นสีขาวซีด เมื่อรู้ตัวว่าต้องรีบหนีก็ไม่ทันการเสียแล้ว

ภายในกระโจมแม่ทัพ หลัวจวี่เซิ่งถูกมัดมือไพล่หลังไว้อย่างแน่นหนา เขานอนคุกเข่าต่อหน้าหลี่ฟู่ด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก

หลี่ฟู่อ่านข้อความในกระดาษที่ผูกติดขาพิราบอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะแค่นยิ้มเย็นให้หลัวจวี่เซิ่ง "ท่านผู้ช่วยเจ้าเมือง... ท่านยังมีอะไรจะกล่าวอีกหรือไม่?"

หลัวจวี่เซิ่งสั่นสะท้านไปทั้งร่างพลางละล่ำละลัก "ใต้เท้า! ผู้น้อยถูกใส่ร้ายนะขอรับ! ลูกเมียของผู้น้อยถูกพวกมันจับตัวไว้ หากผู้น้อยไม่ทำตาม พวกเขาก็ต้องตาย! ผู้น้อย... ผู้น้อยจำใจจริงๆ ขอรับ!"

"เช่นนั้นรึ!" หลี่ฟู่แค่นหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน "เจ้าคิดว่าข้าเป็นเด็กอมมือที่หลอกได้ง่ายๆ งั้นรึ? เหตุผลนี้ช่างดูดีเหลือเกิน! หากข้าไม่เห็นใจเจ้า ก็ดูเหมือนข้าจะเป็นคนไร้น้ำใจสินะ?"

หลัวจวี่เซิ่งใจสั่นวาบ ก้มหน้าลงต่ำ "ผู้น้อย... มิกล้าขอรับ!"

หลี่ฟู่พ่นลมหายใจเบาๆ พลางเลิกคิ้ว "ปากบอกมิกล้า แต่ในใจคงมิได้คิดเช่นนั้น! เอาเถอะ! ในเมื่อเจ้าลำบากใจถึงเพียงนี้ อย่างไรเสียเราก็เคยเป็นเพื่อนข้าราชการด้วยกัน ข้าคงใจจืดใจดำเกินไปไม่ได้! ข้าจะปล่อยเจ้าไปเดี๋ยวนี้ กลับไปที่หลางฉีเพื่อพบหน้าครอบครัวเจ้าเสียเถอะ! ทหาร... แก้มัดให้เขา จัดม้าให้หนึ่งตัว แล้วให้เขาไปได้!"

หลัวจวี่เซิ่งชะงักไป เขาถามอย่างไม่เชื่อหู "ใต้เท้า... นี่ ท่าน—"

เดิมทีเขาคิดว่าเมื่ออยู่ในเงื้อมมือหลี่ฟู่ หากไม่ตายก็คงถูกทรมานเจียนตาย แต่คิดไม่ถึงว่าหลี่ฟู่จะไม่ลงอาญา ซ้ำยังยอมปล่อยตัวไปอีก! เขาไม่เชื่อว่าตนเองจะมีโชคดีถึงเพียงนี้!