บทที่ 1371 หนีรอดเพียงลำพัง
ไม่นานนัก ทางการก็ออกประกาศชี้แจงเหตุผล เพื่อปลอบขวัญประชาชน
ผู้คนต่างพากันปรบมือยินดี
บรรดาผู้ที่เคยถูกตระกูลเหลียงกดขี่
ล้วนพากันแห่มาที่ที่ว่าการเพื่อร้องทุกข์กล่าวโทษ
และสำหรับหมายจับประกาศจับ “คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเหลียง” ที่ยังลอยนวล
ก็มีคนไม่น้อยสนใจเรื่องนี้เป็นพิเศษ
คืนทั้งคืน เหลียนฟางโจวไม่ได้หลับตาแม้แต่น้อย
จนกระทั่งหลี่ฟู่กลับมาด้วยสภาพปลอดภัยดี จึงได้โล่งใจ และรีบเอ่ยถามว่า
“เป็นอย่างไรบ้าง ทุกอย่างราบรื่นหรือไม่?”
หลี่ฟู่พยักหน้ายิ้ม “ทุกอย่างราบรื่นดี
ตอนนี้แค่รอฟังข่าวจากฝั่งเหมือง รอพวกเขาส่งคนและหลักฐานเด็ดกลับมา
เรื่องนี้ก็จะกลายเป็นหลักฐานตอกตะปูใส่ฝาโลงแน่นหนา”
“เพื่อความมั่นใจมากขึ้น
ข้าคิดจะนำคนไปคอยรับด้วยตัวเอง
ตอนนี้เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ…ไม่มีที่ให้เราผิดพลาดแม้แต่น้อย”
ใจที่เพิ่งคลายกังวลของเหลียนฟางโจวกลับตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง
แม้ฝืนยิ้มและพยักหน้า แต่ก็อดกล่าวเสียงเบาไม่ได้ว่า “เดินทางปลอดภัยนะ…เฮ้อ!
พูดแล้วก็ชวนกลุ้มใจ ถ้าทุกอย่างไม่ราบรื่น ข้าก็เป็นห่วง แต่พอมันราบรื่นเกินไป
ข้าก็กลับไม่สบายใจ รู้สึกว่าไม่น่าจะง่ายดายขนาดนี้
คิดไปก็ขัดแย้งในใจตนเองจริง ๆ!”
หลี่ฟู่สะดุดใจ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ยังไม่พบจุดผิด จึงหัวเราะเบา
ๆ แล้วว่า “เจ้าอย่าคิดมากเลย! ที่ราบรื่น ก็เพราะเราวางแผนล่วงหน้าอย่างรัดกุม
อีกทั้งตระกูลเหลียงก็ไม่คิดว่าเราจะลงมือจริงหลังจากล้อมจวนสองวันเต็ม
เราก็แค่จู่โจมก่อนให้พวกมันตั้งตัวไม่ทันเท่านั้น!”
“ข้าก็คิดเช่นนั้น” เหลียนฟางโจวใจชื้นขึ้นเล็กน้อย
แนบกายซบอกเขาพลางยิ้ม “ตระกูลเหลียงน่ะหรือ
จะเป็นคู่มือของสามีข้าได้อย่างไร เห็นที…ข้าคิดมากไปจริง ๆ แล้ว”
คำพูดนั้นทำให้หลี่ฟู่อดขำไม่ได้
บีบแก้มนางเบา ๆ พร้อมหัวเราะ “แม่นางของข้ายิ่งพูดยิ่งหวานล้ำ!
ข้าไปเลยตอนนี้ดีกว่า ไม่ควรชักช้า”
จากนั้นเขาก็สีหน้าเคร่งขรึมลง “เหลียงจิ้นยังไม่ถูกจับ”
เขากล่าวจริงจัง “แม้ข้าสั่งให้ทางการออกหมายตามตัวแล้ว
แต่ตระกูลเหลียงฝังรากลึกในดินแดนหนานไห่ เหลียงจิ้นเจ้าเล่ห์เหลือร้าย
ฝีมือก็ไม่ธรรมดา จะหาที่หลบซ่อนย่อมไม่ยาก ข้ากังวลว่า…ช่วงที่ข้าไม่อยู่ เขาอาจจะคิดบุกมาหาเรื่องเจ้าก็ได้!”
“หากเขาติดต่อเจ้ามา ต้องรีบบอก ลั่วกว่าง ห้ามไปพบลับ
ๆ เด็ดขาด!
เจ้าอย่าทำอะไรโง่ ๆ นะ!”
“ข้ารู้แล้ว!” เหลียนฟางโจวยิ้มอ่อนโยน
“แม้ข้าจะไม่ได้มีฝีมืออะไรมาก แต่เจ้าก็ดูออกไม่ใช่หรือ
ว่าข้าไม่ใช่พวกที่ชอบสร้างเรื่องให้สามีต้องตามเก็บกวาดหรอก!
เจ้าทำหน้าที่ของเจ้าให้เต็มที่ ไม่ต้องเป็นห่วงข้าเลย!”
"อืม!" หลี่ฟู่ในที่สุดก็เบาใจขึ้นบ้าง
เขายิ้มพลางปล่อยมือจากนาง
ซวี่เอ๋อร์ ยังไม่รู้เลยว่านอกจวนกำลังเกิดเรื่องใหญ่สะเทือนฟ้าดิน
เขาแค่รู้ว่าตั้งแต่เช้า ยังไม่เห็นหน้าท่านพ่อ
แถมช่วงนี้ท่านพ่อก็ไม่ค่อยว่างเล่นกับเขาเลย
ตอนที่เขาไปคำนับพร้อมแม่นม
พอเห็นหลี่ฟู่ เด็กน้อยก็ตาเป็นประกาย ทั้งดีใจทั้งตื่นเต้น
พลางร้องเรียกเสียงใสว่า “ท่านพ่อ!” แล้วเดินมาคารวะอย่างนอบน้อม
พลางเงยหน้าขึ้นพูดว่า “ท่านพ่อ ไปฝึกกระบี่กับข้าในสวนเถอะนะ!
เพลงกระบี่ที่ท่านสอนข้าเมื่อวันก่อน ข้าฝึกคล่องแล้วล่ะ ข้าอยากแสดงให้ท่านพ่อดู!”
หลี่ฟู่ยิ้มน้อย ๆ ย่อตัวลงลูบศีรษะเขา หัวเราะพลางว่า “เจ้าฝึกเองไปก่อนนะ
รออีกไม่กี่วัน ท่านพ่อจะฝึกด้วยแน่นอน!”
ซวี่เอ๋อร์หน้าหม่นลงนิดหน่อย “อ้อ…” เขาครางเบา ๆ ด้วยความผิดหวัง
แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้หลี่ฟู่อีก
หลี่ฟู่เห็นลูกชายเชื่อฟังขนาดนี้ กลับรู้สึกสงสารอยู่ลึก ๆ
เขาตบไหล่เด็กน้อยเบา แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า
“ท่านพ่อกำลังจะออกไปข้างนอก
ซวี่เอ๋อร์…ท่านพ่อฝากแม่ของเจ้าไว้กับเจ้า เจ้าต้องปกป้องนางให้ดี!”
เด็กน้อยตาเป็นประกายขึ้นมาอีกครั้ง ยืดอกขึ้นอย่างองอาจ
ดูสูงขึ้นไปถนัดตา เขาพยักหน้าหนักแน่นว่า
“ขอรับ ท่านพ่อ! ท่านวางใจได้เลย
ข้าจะปกป้องท่านแม่ให้ดีที่สุด!”
“ดี! แบบนี้แหละ ลูกพ่อ!” หลี่ฟู่หัวเราะอย่างปลื้มใจ
จากนั้นจึงบอกลาเหลียนฟางโจวแล้วจากไป
ด้านซวี่เอ๋อร์ ก็ทำตามที่พ่อสั่ง
คอยติดตามอยู่ข้างกายเหลียนฟางโจวไม่ห่างกายแม้ก้าวเดียว
เหลียนฟางโจวถึงกับหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เอ่ยอย่างจนใจว่า
“เจ้าหนูนี่ เจ้าอายุเท่าไรกันเชียว! ท่านพ่อแค่พูดล้อเล่น เจ้าจะจริงจังทำไม
เราอยู่ในบ้านของตัวเอง แม่ปลอดภัยดีอยู่แล้ว
ไปเถอะ ไปเล่นของเจ้าเถอะนะ!”
แต่ซวี่เอ๋อร์ส่ายหน้าดื้อดึง “ข้าให้สัญญากับท่านพ่อไว้แล้ว
ข้าจะต้องปกป้องท่านแม่ให้ได้!”
เหลียนฟางโจวจนใจ จำต้องตามใจเขา
เดิมทีนางตั้งใจจะให้ อิ๋งชุน, พ่านเซี่ย, เสวี่ยชิง และ เสวี่ยหลิว
แยกออกไปคุ้มกันซวี่เอ๋อร์โดยเฉพาะ ให้อยู่นอกระยะเป้าหมาย เพื่อความปลอดภัย เพราะ
เป้าหมายของเหลียงจิ้น มีแต่ตนเท่านั้น
แต่เมื่อลูกชายยืนยันไม่ยอมไป
นางก็ทำได้แค่สั่งให้พวกนางเฝ้าระวังอย่างรอบคอบยิ่งขึ้น
ส่วนทางด้าน เหลียงจิ้น หลังจากหนีออกจากเมืองได้โดยปลอดภัย
ในใจก็เคยคิดจะย้อนกลับมาบุกจวนอีกครั้ง
อย่างน้อย…ต้องจับเหลียนฟางโจวไปให้ได้!
เขาไม่อาจตัดใจจากนางได้เลย
ทั้งชีวิตนี้ ความยึดติดของเขา คือการได้กักขังนางไว้ข้างกาย
ที่สำคัญกว่านั้น—หากเขาจับตัวนางได้ หลี่ฟู่ย่อมต้องเสียการควบคุม
ถึงตอนนั้น จะเรียกร้องอะไร
ก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเขาเพียงผู้เดียว!
แต่พอคิดว่านางกำลังตั้งครรภ์
เขาที่ตัดใจลงไปแล้วหลายครั้ง
ก็ต้องถอนใจเลิกล้มความคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หากนางไม่ได้ตั้งครรภ์ เขายังพอทนให้นางเกลียด
แล้วบังคับให้เป็นไปตามใจได้
แต่เมื่อมีชีวิตอีกชีวิตอยู่ในครรภ์
เขายังจะกล้าทำอะไรได้อีกเล่า?
หากเผลอทำให้เด็กในครรภ์เป็นอะไรไป พลอยให้นางบาดเจ็บ
หรือแม้แต่เสียชีวิต
แล้วเขาจะทำอย่างไร?
เหลียงจิ้นไม่อาจลังเลต่อไปได้อีก
หลังจากกัดฟันเลิกแผนเดิม
เขาก็เร่งควบม้าตรงสู่ทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองหลางฉี
ที่ซึ่งชาวเผ่าเฮยหลีตั้งถิ่นฐานอยู่
ในเมื่อเมืองหนานไห่นั้นถูกหลี่ฟู่ตะครุบไว้ก่อน
เช่นนั้นก็ไปตัดสินแพ้ชนะที่เมืองหลางฉีเถิด!
เขาไม่เชื่อหรอกว่า ฟ้าจะเข้าข้างหลี่ฟู่ทุกครั้งไป!
ก่อนออกเดินทางไปเมืองหลางฉี
เหลียงจิ้นยังแวะไปยังจวนชานเมืองแห่งหนึ่ง
พาชายฉกรรจ์สิบกว่าคนติดตัวไปด้วย พร้อมสั่งให้พ่อบ้านคนสนิท
ส่งข่าวด่วนไปยังหัวหน้าร้านสุราของตระกูลเหลียง
ในเมืองใกล้เคียงแห่งหนึ่ง
พ่อบ้านไม่กล้าชักช้า รีบออกเดินทางทันทีในยามดึก
เคาะประตูยามค่ำคืน ส่งสารลับให้อีกฝ่าย พร้อมเล่าเรื่องคร่าว ๆ ว่า
เมืองหนานไห่เกิดเหตุการณ์ใดบ้าง
จากนั้นก็รีบหนีเอาตัวรอดเช่นกัน
หลงจู๊ร้านถึงกับหน้าซีดเผือด ไม่คิดไม่ฝันว่า
ทั้งนายท่านใหญ่และนายท่านรอง จะถูกโค่นลงได้ง่ายดายถึงเพียงนี้
เขารีบเปิดสารที่เหลียงจิ้นส่งมา
อ่านจบ สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้นทันตา
ก่อนเผากระดาษสารนั้นทิ้งทันที
แล้วก็เร่งจัดสัมภาระ ขึ้นม้าออกเดินทางในยามค่ำคืน
ในขณะเดียวกัน
หลี่ฟู่ก็นำกำลังพล 200 นายที่ฝึกมาอย่างดี กับทหารธรรมดาอีก 100 นาย
ควบม้าออกจากเมืองด้วยความเร็วเต็มกำลัง
คืนนั้น พวกเขาก็ไปสมทบกับกองกำลังล่วงหน้า
ที่กำลังคุ้มกันการขนส่งตัวบุคคลสำคัญจากเหมืองแร่เหล็กและทอง
รวมทั้งหลักฐานสำคัญต่าง ๆ
ผู้นำทีมคือ ผางอวี้หลงกับไห่หม่า
เมื่อเห็นหลี่ฟู่ยอมออกมารับด้วยตัวเอง
ผางอวี้หลงกับพรรคพวกก็โล่งใจอย่างยิ่ง ในที่สุด...ก็ส่งงานได้เสียที!
