บทที่ 1291 หว่านล้อมสารพัด
ฝูเว่ยถูกหมิงซานพยุงกลับที่พัก ในหัวยังคงนึกถึงเสียงก่นด่าของเหลียนฟางโจวที่ไม่หยุดหย่อน อีกทั้งก็ไม่รู้ว่าผางอวี้หลงกับไห่หม่าจะพูดคุยอะไรกัน และจะหว่านล้อมผางอวี้หลงได้อย่างไร
ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว โดยเฉพาะที่ผางอวี้หลงสั่งต่อหน้าตนกับไห่หม่าให้จิ่วเตาพาเหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีไปขังไว้ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรกันแน่ ทุกอย่างช่างสับสนยุ่งเหยิงไปหมด
หมิงซานเห็นสีหน้าเขาแล้วก็ยิ้มพลางเอ่ย “คุณชายพักก่อนเถอะขอรับ นอนหลับสักตื่น พอตื่นมากระปรี้กระเปร่าขึ้น อาจจะคิดอะไรออกก็ได้ อีกอย่าง รองหัวหน้าไม่มีทางไม่มาหาคุณชายหรอก ถึงเวลานั้น คุณชายแค่ซักถามนิดหน่อย เขาจะไม่บอกหมดก็ให้มันรู้ไป!”
ฝูเว่ยได้ยินแล้วก็รู้สึกมีเหตุผล จึงยอมวางใจชั่วคราว
เมื่อจัดการให้ฝูเว่ยหลับลงเรียบร้อย หมิงซานก็ออกจากเรือนไป เดินทอดน่องไร้จุดหมายอยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจเขา ก็รีบเลี้ยวเข้าซอยเล็กสายหนึ่ง เดินวกวนไปตามทางแคบเลี้ยวซ้ายขวาหลายรอบ ไม่นานก็มาถึงถ้ำหินเปลี่ยวแห่งหนึ่ง
เขาพยักหน้าให้คนรับใช้สองคนในชุดเขียวที่เฝ้าอยู่หน้าถ้ำ จากนั้นก็เร่งฝีเท้าเข้าไปข้างใน
“คุณชายใหญ่! ข้าน้อยขอคารวะคุณชายใหญ่!” หมิงซานจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วคารวะชายหนุ่มผู้หนึ่งในชุดผ้าหยาบสีคราม
ชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมา เผยให้เห็นว่าเขาคือ “เหลียงจิ้น”
หมิงซานดูจะรู้ธรรมชาติของเหลียงจิ้นดีนัก จึงไม่รอให้ฝ่ายนั้นเอ่ยปากถาม รีบร้อนพูดก่อนว่า “คุณชายใหญ่ ฮูหยินหลี่—ไม่สิ! แม่นางเหลียน อยู่ที่นี่จริงๆ! วันนี้...”
ฟังหมิงซานเล่าจบ เหลียงจิ้นก็ได้รู้ว่าเหลียนฟางโจวยังมีชีวิตอยู่ เพียงแต่ถูกจับขังไว้ชั่วคราวโดยไม่มีอันตราย เขาจึงค่อยโล่งอกขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังอดบ่นไม่ได้ “ผู้หญิงคนนี้ดวงจะแย่ไปถึงไหน หนีออกมาได้แล้วยังถูกจับอีก! รีบสืบมาให้ชัดว่าเขาถูกขังไว้ที่ไหน แล้วค่อยกลับมารายงานข้า!”
“ขอรับ!” หมิงซานก้มตัวรับคำ รู้ทันทีว่าคุณชายใหญ่คิดจะช่วยเหลียนฟางโจว
เหลียงจิ้นขมวดคิ้ว ถามต่อ “เมื่อครู่เจ้าบอกว่ามีชายแซ่ชุยอะไรนั่นอยู่กับนาง?”
หมิงซานชะงัก ก่อนรีบพยักหน้า “ใช่ครับ...”
เหลียงจิ้นแค่นหัวเราะเย็นชา “ชายผู้นั้นอายุเท่าไร หน้าตาเป็นอย่างไร? มีความเกี่ยวข้องอะไรกับนาง?”
หมิงซานฟังแล้วรู้สึกไม่ค่อยดีนัก ถึงกับขนลุกวาบ ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แอบชำเลืองมองใบหน้าเหลียงจิ้นก่อนตอบ
เหลียงจิ้นเริ่มหงุดหงิด ตวาดขึ้น “เป็นใบ้ไปแล้วหรือไง? รีบพูด! หรืออยากโดนตบ!”
“ขอรับๆ!” หมิงซานรีบตอบ “ชายคนนั้นดูจะสนิทกับฮูหยินหลี่—เอ่อ...กับแม่นางเหลียนมากทีเดียว เป็นเขาที่ช่วยนางหนีออกจากเรือ เพียงแต่โชคไม่ดี จึงถูกจับอีกครั้ง! เขาน่าจะอายุมากกว่าแม่นางเหลียนสักสามถึงสี่ปี หน้าตา...เอ่อ...หล่อเหลาเลยทีเดียวครับ!”
เห็นสีหน้าเหลียงจิ้นมืดครึ้มลงทันใด หมิงซานก็รีบเสริม “แต่ร่างกายน่ะผอมบางจนน่าสงสาร แขนขาเรียวเล็ก สู้แม้แต่เจ้าฝูเว่ยขี้แพ้ยังไม่ได้เลย! มองยังไงก็เหมือนพวกหยิบโหย่ง ไม่สมกับเป็นบุรุษเอาเสียเลย!”
นัยแฝงชัดเจนว่า — เทียบกับคุณชายใหญ่แล้ว ไม่มีอะไรให้ต้องอิจฉาเลยแม้แต่นิด!
เหลียงจิ้น “ฮึ” ในลำคอหนึ่งที สีหน้าไม่ใคร่เชื่อถ้อยคำที่หมิงซานพูดกลบเกลื่อนนัก แถมยังเริ่มไม่สบอารมณ์ สายตาเย็นชากวาดมามอง “เหลียนฟางโจวสายตาแย่ขนาดนั้นเลยรึ? ถึงกับไปชอบพวกหยิบโหย่ง?”
“...” หมิงซานรู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหลออกมาอยู่รอมร่อ ได้แต่มองเหลียงจิ้นอย่างอึ้งๆ พูดอะไรไม่ออก — เขาจะกล้าไปชมเจ้าคนแซ่ชุยนั่นได้ยังไง? มีหวังตายเร็วขึ้นแน่!
ดีที่เหลียงจิ้นเองก็ดูจะรู้ว่าถามแบบนี้ไร้สาระ จึงโบกมือเปลี่ยนเรื่องไปเสียก่อน “แล้วเจ้าหน้าหวานนั่นล่ะ ถูกขังไว้ที่ไหน? อยู่กับเหลียนฟางโจวรึเปล่า?”
หมิงซานรีบส่ายหัว “เรื่องนี้...ข้ายังไม่แน่ใจเลยขอรับ!”
“ไม่ว่าจะขังไว้ด้วยกันหรือไม่ก็ตาม” เหลียงจิ้นเอ่ยเสียงเรียบเย็น “หาวิธีเก็บมันซะ!”
หลี่ฟู่คนหนึ่งก็น่าหมั่นไส้เกินพอแล้ว ยังจะมีอีกคนหน้าใสแซ่ชุยเข้ามาอีก คิดจะไม่ให้เขาเดือดดาลเลยหรืออย่างไร?
“รับทราบขอรับ คุณชายใหญ่!” หมิงซานรับคำอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย
หลังจากเจ้านายกับข้ารับใช้หารือกันครู่หนึ่ง หมิงซานก็รีบจากไป
เมื่อกลับมาถึงเรือนของฝูเว่ย บังเอิญเขาได้ยินเสียงสนทนาเล็ดลอดออกมาจากข้างในพอดี เป็นเสียงของไห่หม่ากำลังคุยกับฝูเว่ย หมิงซานจึงรีบตั้งใจฟัง
ได้ยินเพียงไห่หมาบ่นระบายความอัดอั้นอย่างคับข้องใจ บอกว่าที่เขาทำไปทั้งหมด ก็เพื่ออนาคตของพี่น้องบนเกาะและทางรอดในวันหน้า แต่หัวหน้ากลับไม่เข้าใจซ้ำยังตำหนิเขาเสียยกใหญ่
จากนั้นก็กล่าวขอโทษฝูเว่ย บอกว่าจากสถานการณ์ตอนนี้ดูจะเป็นไปไม่ได้จริงๆ เพราะท่าทีของหัวหน้าใหญ่แน่วแน่เกินไป หากยังฝืนพูดต่อ อาจทำให้เรื่องแย่ลงกว่าเดิม จึงขอให้ฝูเว่ยอดทน พักอยู่บนเกาะไปก่อน แล้วรอโอกาสค่อยๆ โน้มน้าวหัวหน้าอีกที
“เจ้าก็ได้ยินแล้วไม่ใช่หรือ? แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร?” ฝูเว่ยพูดตัดบทอย่างรำคาญ ก่อนจะถอนใจอย่างหมดอารมณ์ “ข้าเข้าใจทุกอย่างแล้วล่ะ...ฮึ! รองหัวหน้าพรรคนั่นน่ะ ไม่มีอำนาจตัดสินใจอะไรเลย!”
หมิงซานได้ยินก็พลันคิดขึ้นมาในใจ — คุณชายใหญ่คิดจะฆ่าใต้เท้าหลี่ แต่กลับอยากช่วยฮูหยินหลี่ ถ้าเช่นนั้น...เวลานี้ไม่ใช่โอกาสดีหรอกหรือ?
เขาจึงยิ้มพลางเอ่ย “ข้ามีวิธีหนึ่ง ไม่รู้ควรพูดดีหรือไม่ควรพูดดี…”
ฝูเว่ยไม่ได้สนใจคำพูดของเขาสักเท่าไรนัก — ตัวเขาเองคิดแทบตายยังหาทางออกไม่ได้ แล้วไอ้หมอนี่จะมีอะไรดีไปกว่า? จึงเอ่ยตามมารยาท “ว่ามาสิ ข้าฟังเล่นก็ได้!”
หมิงซานยิ้มแล้วกล่าว “ที่หัวหน้าใหญ่ไม่ยอมตกลง จริงๆ แล้วก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก ก็แค่ยังกลัวฝังใจจากเรื่องเมื่อสี่ปีก่อนเท่านั้นเอง! แต่สถานการณ์คราวนี้ มันต่างกันอย่างสิ้นเชิง! เรื่องนี้...พวกเราเข้าใจดี แต่หัวหน้าใหญ่ไม่รู้! ตอนนี้เรามีฮูหยินหลี่อยู่ในมือ — ฮ่าๆ ใต้เท้าหลี่น่ะ รักใคร่เอ็นดูภรรยาคนนี้มากแค่ไหน ใครๆ ก็เห็นเต็มตา! ใช้นางเป็นเหยื่อล่อ รับรองว่าได้ผลแน่นอน!”
“คุณชายลองเสนอให้รองหัวหน้าไปพูดกับหัวหน้าใหญ่ ขออนุญาตให้นำคนของตนเองไปจัดการงานนี้ โดยไม่เกี่ยวข้องกับคนของหัวหน้า หรือพี่น้องคนอื่นบนเกาะ แบบนี้...หัวหน้าใหญ่จะมีเหตุผลอะไรจะคัดค้านอีกล่ะขอรับ?”
