จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1208 ความสงบใจ

 

บทที่ 1208 ความสงบใจ

ที่เรือนหลังแห่งนี้ เป็นที่รู้กันดีว่าเต็มไปด้วยสายลับหลากหลายประเภท ไม่ว่าจะเป็นพวกที่ซ่อนตัวอย่างตื้นเขิน หรือพวกที่ซ่อนตัวอย่างลึกล้ำ ทั้งหมดล้วนแฝงตัวอยู่โดยรอบ ไม่ต้องให้ใครบอกก็รู้ได้เอง

ก่อนหน้านี้เมื่อเหลียนฟางโจวยังไม่ได้กลับมา พวกบ่าวไพร่ที่อยู่ที่นี่เหมือนกับฝูงมังกรที่ไร้หัว ต่างคนต่างไม่กล้าตัดสินใจทำอะไรที่เสี่ยง พวกเขาทำได้แค่พักการใช้งานบ่าวรับใช้ที่เป็นคนพื้นเมือง และพยายามใช้งานพวกเขาให้น้อยที่สุด รวมถึงไม่กล้าทำอะไรเกินจำเป็น

แต่ตอนนี้ เหลียนฟางโจวกลับมาแล้ว ทุกคนล้วนรู้สึกเหมือนได้รับพลังใจกลับมาใหม่ ทุกคนต่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพร้อมที่จะลงมือจัดการกับปัญหาที่ค้างคามานาน

เหตุการณ์ที่พวกบ่าวไพร่พื้นเมืองสร้างปัญหาไว้ ทำให้พวกเขารู้สึกโกรธและอยากแก้แค้นไม่น้อย

จากสิ่งที่หลินหมอมอและปี้เถาเล่าให้ฟัง เหลียนฟางโจวจึงได้รู้ว่า บ่าวไพร่ที่เป็นคนท้องถิ่นนั้นหยาบคายและทำตัวเกินขอบเขตมากเกินไปจริง ๆ

ไม่นานมานี้ ยังมีคนอ้างว่ามีเรื่องด่วนต้องแจ้งกับฮูหยิน แล้วพยายามบุกเข้ามาในเขตเรือนชั้นในโดยไม่ได้รับอนุญาต ซึ่งเกือบจะทำให้ปี้เถาถูกพบเห็นตัวจริงของนางเข้าแล้ว

นอกจากนี้ ยังมีบางคนที่เมื่อทำธุระเสร็จแล้วก็ไม่ยอมออกไปทันที แต่กลับใช้วิธีอ้อมไปอ้อมมา และหาทางแอบเข้าไปหาซู่เอ๋อร์ โดยแสร้งทำเป็นยิ้มแย้มเข้ามาเล่นกับเขา ทำให้พวกแม่นมและบ่าวรับใช้ที่คอยดูแลซู่เอ๋อร์แทบจะเป็นลมด้วยความตกใจ

พฤติกรรมเหล่านี้แสดงให้เห็นชัดเจนว่า คนเหล่านั้นจงใจหาทางสร้างปัญหา และอาจจะคิดร้ายต่อพวกเขาได้ทุกเมื่อ...

ที่ร้ายกาจยิ่งไปกว่านั้นก็คือ พ่อบ้านหลัวอาวุโสที่ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าบ่าวใหญ่ กลับสั่งให้คนจับบ่าวชายสองคนที่ติดตามมาจากเมืองหลวงมัดไว้ แล้วเตรียมจะลงโทษเฆี่ยนตีอย่างรุนแรงและไล่ออกจากจวน โดยอ้างว่าพวกเขาทำงานซุ่มซ่ามจนทำข้าวของที่มีค่าเสียหาย

ถึงแม้ว่าทุกคนจะรู้ดีว่าบ่าวทั้งสองถูกใส่ร้ายและจัดฉากให้ดูเหมือนเป็นความผิดของพวกเขา แต่หลักฐานทุกอย่างก็ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดี รวมทั้งพยานและสิ่งของที่พังเสียหาย การจะให้เจ้านายอย่างพวกเขาลงมือตัดสินใจช่วยเหลือแบบเข้าข้างโดยไม่มีหลักฐานก็จะเป็นการสร้างเรื่องให้คนอื่นพูดไม่ดีได้

ปี้เถาจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องยอมทำตามคำสั่งของพ่อบ้านหลัวอาวุโสด้วยการจับบ่าวทั้งสองมามัดไว้ และส่งตัวไปให้หลี่ฟู่พิจารณาลงโทษ

หลี่ฟู่เองก็ไม่อาจปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้ เขาจึงสั่งให้บ่าวทั้งสองไปทำงานหนักเป็นการลงโทษ เพื่อไม่ให้เรื่องนี้กลายเป็นประเด็นที่พูดกันไปทั่ว แต่แน่นอนว่าหลี่ฟู่ได้เตรียมการชดเชยให้พวกเขาอย่างลับ ๆ เพื่อไม่ให้พวกเขาต้องเสียความรู้สึก

เหลียนฟางโจวซึ่งเป็นคนที่ชอบปกป้องคนของตนเองอยู่แล้ว ได้ยินเรื่องราวต่าง ๆ เหล่านี้ก็กัดฟันด้วยความโกรธ จนคิ้วเรียวขมวดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ ใบหน้าของนางเคร่งเครียดจนแทบจะเหมือนน้ำแข็ง นางหัวเราะเย็นชาออกมาและพูดอย่างเดือดดาลว่า “ดีมาก! ดีจริง ๆ! แค่พวกบ่าวกระจอกไม่กี่คน ถึงแม้ว่าพวกมันจะเป็นพวกอันธพาลที่ครองพื้นที่อยู่ ก็ใช่ว่าจะทำอะไรเราได้! ข้าไม่เชื่อหรอกว่าบ่าวของพวกอันธพาลพวกนี้จะกล้ามาเหยียบหัวเจ้านายอย่างพวกเราจริง ๆ!”

ดวงตาของเหลียนฟางโจวเปล่งประกายด้วยความมุ่งมั่นและโกรธแค้นอย่างยิ่ง นางตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านไปง่าย ๆ แน่นอน!

ปี้เถาฟังแล้วรู้สึกสะใจเป็นอย่างมาก นางพูดออกมาอย่างเคียดแค้น

“ฮูหยิน! ข้าเองก็รำคาญพวกมันมานานแล้วเจ้าค่ะ คนพวกนั้นแต่ละคน สายตาเจ้าเล่ห์แฝงด้วยความร้ายกาจ เห็นแล้วอยากจะควักลูกตาพวกมันออกมาทิ้งเสีย! ท่านบอกมาเลยว่าจะให้พวกเราทำยังไง ข้าอยากจัดการพวกมันให้สิ้นซากจริง ๆ!”

ชุนซิ่ง หงอวี้ หลินหมอมอ และคนอื่น ๆ ต่างก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างแข็งขัน พวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและอยากจะจัดการกับพวกบ่าวรับใช้พื้นเมืองที่ก่อปัญหามาโดยตลอด

เหลียนฟางโจวคลี่ยิ้มเย็น ก่อนเอ่ยอย่างแน่วแน่ “แน่นอนว่าต้องจัดการพวกมันให้สิ้นซาก ถ้าไม่กำจัดพวกมันให้หมดไป พวกเราก็คงอยู่ที่นี่อย่างไม่เป็นสุข

ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป พวกเจ้าไม่ต้องระมัดระวังหรือคอยหลบซ่อนอะไรอีกแล้ว แจ้งพวกเราทุกคนว่าให้ผ่อนคลายด้านนอก แต่ต้องเข้มงวดด้านใน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือให้ปกป้องตัวเอง ไม่ให้พวกมันใส่ร้ายหรือดึงพวกเราไปพัวพันด้วย ส่วนพวกมันจะทำอะไรก็ปล่อยให้ทำไป

สำหรับพวกที่พวกเจ้าคิดว่ามีปัญหา ให้จับตาดูพวกมันให้ดี อย่าให้คลาดสายตาเด็ดขาด! แต่สิ่งที่สำคัญที่สุด คือความปลอดภัยของนายน้อย ต้องไม่ประมาทเป็นอันขาด!

อย่างไรก็ตาม ในเมื่อพวกมันอยากจะแสดงละคร ก็ปล่อยให้พวกมันแสดงไปให้เต็มที่ ถ้ามันอยากจะเข้าหานายน้อย ก็ปล่อยให้พวกมันเข้ามา แต่พวกเราจะต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิด และห้ามให้นายน้อยรับประทานอะไรที่พวกมันนำมาให้โดยเด็ดขาด เพียงเท่านี้ก็พอแล้ว!”

ทุกคนต่างชะงักไปครู่หนึ่ง มองหน้ากันอย่างงุนงง เหมือนกับไม่ค่อยเข้าใจแผนการของเหลียนฟางโจว แต่ก็รับรู้ได้ว่ามันคงไม่ใช่แผนการธรรมดาแน่นอน...

“ฮูหยิน! แบบนี้จะได้ยังไงกันเจ้าคะ?” หงอวี้รีบพูดออกมาด้วยความร้อนรน “พวกมันเคยชินกับการทำตัวเหลวไหล ไม่เกรงกลัวอะไรเลย แถมยังมีจำนวนมากอีกด้วย ใครจะรู้ว่าพวกมันจะทำเรื่องเลวร้ายอะไรออกมาอีกบ้าง!”

“ใช่แล้ว! ใช่แล้ว!” ปี้เถาก็รีบสนับสนุนด้วยน้ำเสียงร้อนรนไม่แพ้กัน “ฮูหยินคิดจะใช้วิธีปล่อยให้มันได้ใจแล้วค่อยจัดการทีหลังใช่ไหมเจ้าคะ? แต่ข้าว่ามันไม่น่าจะได้ผลนะ! เพราะคนพวกนี้ไม่เหมือนกับพวกที่อยู่ในเมืองหลวง พวกนี้มันไร้กฎเกณฑ์ ไร้มารยาท และใจกล้าหน้าด้านอย่างไม่น่าเชื่อ ถ้าให้โอกาสเมื่อไหร่ พวกมันก็กล้าทำเรื่องชั่วช้าโดยไม่คิดหน้าคิดหลังเลย!”

ชุนซิ่งดูลังเลเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้นอย่างระมัดระวัง “ฮูหยินเจ้าคะ ท่านคิดจะให้พวกเราทำอะไรเพิ่มเติมหรือไม่? หากมีแผนการอะไรเพิ่มเติมก็โปรดบอกพวกเราตรง ๆ เถอะเจ้าค่ะ”

เมื่อได้ยินชุนซิ่งพูดเช่นนั้น ทุกคนก็พากันมองไปที่เหลียนฟางโจวเป็นตาเดียว แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง รอคอยให้นางอธิบายแผนการที่แท้จริงออกมา

เหลียนฟางโจวมองสีหน้าของทุกคนที่เต็มไปด้วยความกังวล นางยิ้มเล็กน้อย ดวงตาเปล่งประกายด้วยความมั่นใจอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน...

เหลียนฟางโจวยิ้มให้กับชุนซิ่ง แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ“สำหรับตอนนี้ ข้าก็ยังคิดอะไรเพิ่มเติมไม่ออกหรอก ถ้าเมื่อนึกอะไรออกแล้ว ข้าจะบอกพวกเจ้าอีกที! สำหรับสิ่งที่ข้าบอกไปเมื่อกี้นี้ พวกเจ้าจงจำไว้แล้วทำตามก็พอ! พวกมันอยากจะทำเรื่องชั่วร้ายงั้นหรือ? ข้าเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า พวกมันจะกล้าทำเรื่องเลวร้ายได้ถึงขนาดไหนกันแน่!”

แม้ว่าทุกคนจะยังไม่เข้าใจเจตนาที่แท้จริงของเหลียนฟางโจว แต่สิ่งที่นางพูดเมื่อครู่ก็ชัดเจนพอที่พวกเขาจะต้องยอมรับคำสั่งและทำตามอย่างเคร่งครัด

พวกเขาพยักหน้าตอบรับอย่างพร้อมเพรียง แม้จะยังมีความสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็พร้อมที่จะทำตามแผนการของนาง

เหลียนฟางโจวอดไม่ได้ที่จะหันไปมองทางประตูโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะถามขึ้นด้วยความสงสัย “ตอนนี้มันเป็นเวลาอะไรแล้ว? ท่านโหวยังยุ่งอยู่ที่ห้องหนังสืออีกหรือ?”

เมื่อได้ยินคำถามนี้ บ่าวรับใช้ทุกคนต่างก็หันมามองหน้ากัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แฝงความนัยผุดขึ้นบนใบหน้าของพวกเขาอย่างพร้อมเพรียง สายตาที่ส่งถึงกันนั้นเต็มไปด้วยความเข้าอกเข้าใจโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใด ๆ...

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต่างรู้ดีว่าเหลียนฟางโจวคิดถึงหลี่ฟู่ และกำลังรอคอยที่จะไปพบเขา...

“ท่านโหว ปกติก็ไม่ได้ยุ่งอะไรขนาดนี้ บางทีอาจจะกำลังจะกลับมาแล้วก็ได้เจ้าค่ะ! ฮูหยิน ข้าขอตัวไปก่อนนะเจ้าคะ!” หลินหมอมอยิ้มพร้อมกับลุกขึ้นยืนพูดด้วยน้ำเสียงขี้เล่น

ปี้เถาเองก็รีบลุกขึ้นพร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้ม “ฮูหยิน ข้าก็จะกลับไปเหมือนกันเจ้าค่ะ! เฮ้อ คืนนี้ในที่สุดก็ได้กลับไปนอนในห้องของตัวเองอย่างสบายใจซะที ฮูหยินกลับมาแล้ว ดีจริง ๆ เลย!”

ชุนซิ่งและคนอื่น ๆ ต่างก็พากันหัวเราะขบขันไปตาม ๆ กัน

หงอวี้เห็นดังนั้นจึงสั่งให้ชิงเหอไปดูว่าท่านโหวกลับมาหรือยัง

เมื่อได้ยินพวกบ่าวรับใช้พูดหยอกล้อกันเช่นนี้ เหลียนฟางโจวก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเขินอายเล็กน้อย ใบหน้าของนางร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว นางพูดพลางทำเป็นบ่นเบา ๆ ด้วยความขวยเขิน “พอแล้ว ๆ พวกเจ้าเลิกเล่นกันเสียที! ท่านโหวคงมีธุระสำคัญให้จัดการถึงได้ยุ่งอยู่ ข้าแค่ถามไปเฉย ๆ เอง ไม่ต้องให้ใครไปตามหรือรบกวนเขาหรอก! ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ข้าจะไปนอนก่อน พวกเจ้าก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนได้แล้ว!”

พูดจบ เหลียนฟางโจวก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง ในใจของนางยังคงรู้สึกอายและเขินกับคำหยอกล้อของบ่าวรับใช้ที่ต่างพากันยิ้ม ๆ อย่างเข้าอกเข้าใจ...

ชุนซิ่งและคนอื่น ๆ ต่างแอบหัวเราะคิกคัก ก่อนที่ชุนซิ่งจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงยิ้มแย้ม “ถ้าปี้เถากับหลินหมอมอจะกลับไปก่อนก็เชิญเถอะ พวกเราจะอยู่ที่นี่คอยเป็นเพื่อนฮูหยินเอง! ฮูหยินนอนหลับไปทั้งวันแล้ว คงจะยังไม่ง่วงเร็วขนาดนั้นหรอก ไม่ต้องกังวลไปนะเจ้าคะ ชิงเหอก็แค่ไปสืบดูเฉย ๆ ว่าท่านโหวกลับมาหรือยัง ไม่มีทางที่จะไปกวนใจท่านโหวหรอกเจ้าค่ะ!”

“ใช่แล้ว ๆ! พวกเราอยู่เป็นเพื่อนคุยกับฮูหยินแบบนี้ก็ดีไม่ใช่หรือเจ้าคะ?” หงอวี้พูดสนับสนุนพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ “อ้อ จริงสิเจ้าค่ะ บ่าวยังให้ห้องครัวเล็กเตรียมข้าวต้มเป๋าฮื้อที่ต้มจากข้าวหอมกรุ่น ๆ พร้อมกับกับข้าวอีกสามสี่อย่างไว้ด้วยนะเจ้าคะ รอให้ท่านโหวกลับมา แล้วฮูหยินจะได้อยู่เป็นเพื่อนทานอาหารมื้อดึกด้วยกันไงเจ้าคะ!”

เหลียนฟางโจวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขำกับความช่างคิดช่างพูดของพวกเขา นางหยอกล้อกลับไปอย่างอารมณ์ดี “พวกเจ้านี่ ดูเหมือนจะฉลาดขึ้นทุกวันเลยนะ!”

กลุ่มบ่าวรับใช้ต่างพูดคุยหยอกล้อกันไปอย่างสนุกสนานและผ่อนคลาย

แต่ใครจะรู้ได้ว่าหลังจากเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม พระจันทร์ค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าหลี่ฟู่จะกลับมา...

บรรยากาศที่สนุกสนานเริ่มเงียบลงเล็กน้อย และในใจของเหลียนฟางโจวก็เริ่มรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว...

เหลียนฟางโจวรู้ดีว่า พวกบ่าวรับใช้เหล่านี้ทั้งต้องทำงานอย่างเต็มที่ในตอนกลางวัน ทั้งต้องคอยระมัดระวังไม่ให้ถูกคนอื่นเล่นงานหรือวางแผนเล่นงานได้ พวกเขาต้องเหน็ดเหนื่อยกันทั้งวันแล้ว จะให้มาอดหลับอดนอนรออีกคงไม่ไหว

นางเองก็รู้ดีว่า หากตนเองไม่ไปนอนพักเสียที พวกเขาก็จะไม่มีทางยอมกลับไปพักผ่อนอย่างแน่นอน ดังนั้น เหลียนฟางโจวจึงสั่งให้พวกเขาจัดเตรียมอาหารมื้อดึกให้พร้อม แล้วพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ให้เด็กสาวคนหนึ่งเฝ้าประตูไว้ก็พอ ที่เหลือพวกเจ้าก็ไปพักผ่อนกันเถอะ พรุ่งนี้ยังต้องตื่นเช้ามาทำงานอีก อย่ามัวแต่รอข้าอยู่เลย! ข้าจะไปที่ห้องหนังสือเพื่ออยู่เป็นเพื่อนท่านโหวสักหน่อย”

เมื่อชุนซิ่งและคนอื่น ๆ เห็นว่าเหลียนฟางโจวพาเด็กสาวตัวเล็กไปด้วย ก็เลยไม่พูดอะไรอีก ต่างคนก็ต่างกลับเข้าไปพักผ่อนกันตามปกติ

เหลียนฟางโจวเดินไปยังลานเล็ก ๆ ซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องหนังสือ โดยไม่คิดอะไรมาก นางเดินตรงไปอย่างสบายใจ แต่ใครจะรู้ว่ากลับถูกทหารคุ้มกันสองคนที่ยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูขวางเอาไว้ทันที

พวกเขายืนขวางทางอย่างเคร่งครัด สายตาที่จ้องมองมาดูจริงจังและแน่วแน่ เหมือนกับไม่ยอมให้ใครผ่านเข้าไปได้ง่าย ๆ

เหลียนฟางโจวชะงักไปเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะมองพวกเขาด้วยความสงสัย...

ทหารคุ้มกันคนนั้นยิ้มอย่างสุภาพและพูดขึ้น “ฮูหยิน ท่านโหวได้สั่งไว้ว่า ทุกคนที่ต้องการเข้าออกจะต้องแจ้งให้ทราบก่อน ขอฮูหยินรอสักครู่ขอรับ”

เหลียนฟางโจวได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจเล็กน้อย แต่จากนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างขบขัน “เช่นนั้นก็ไปบอกเขาเถอะ!”

ไม่นานนัก ทหารที่ไปแจ้งข่าวก็กลับมา พร้อมกับยิ้มแล้วกล่าวว่า “ท่านโหวเชิญฮูหยินเข้าไปได้แล้วขอรับ”

เหลียนฟางโจวจึงเดินเข้าไปในห้องหนังสือ เมื่อเข้าไปถึงก็พบว่าหลี่ฟู่กำลังยุ่งอยู่กับเอกสารและงานต่าง ๆ นางจึงคุยกับเขาอย่างผ่อนคลายเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ แล้วดึงเขาให้ไปนั่งพักที่ม้านั่งข้าง ๆ พร้อมกับตักข้าวต้มที่เตรียมมาให้เขากิน

หลี่ฟู่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนแล้วก็กินอาหารที่นางเตรียมมาให้โดยไม่ปฏิเสธ หลังจากผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม ทั้งสองคนจึงเดินกลับไปยังห้องนอนด้วยกัน เพื่อพักผ่อนอย่างสงบสุข

เช้าวันต่อมา เมื่อเหลียนฟางโจวตื่นขึ้นมา ก็พบว่าหลี่ฟู่ออกไปข้างนอกแล้ว นางไม่ได้พบเขาแม้กระทั่งตอนมื้อเที่ยงด้วยซ้ำ บ่าวรับใช้บอกว่าวันนี้หลี่ฟู่ไปทานอาหารที่โรงเตี๊ยมในเมือง และหลังจากนั้นก็ตรงไปตรวจสอบกองทัพกับผู้บัญชาการหู เพื่อหารือเรื่องสำคัญบางอย่าง...

เหลียนฟางโจวนั่งคิดอยู่ในใจว่าช่วงนี้หลี่ฟู่คงจะงานยุ่งมากจริง ๆ แต่นางก็ไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดอะไร เพราะรู้ดีว่าสิ่งที่เขาทำก็เพื่อพวกเขาทั้งหมด...

เหลียนฟางโจวรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย นางถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความรู้สึกอ้างว้าง

ชุนซิ่งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นท่าทีเช่นนั้นก็รีบพูดปลอบใจด้วยรอยยิ้ม “ท่านโหวเพิ่งมาถึงที่นี่ได้ไม่นาน เรื่องราวต่าง ๆ มากมายก็ต้องลงมือจัดการด้วยตัวเอง มันก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ เจ้าค่ะ!”

เหลียนฟางโจวยิ้มพยักหน้าเห็นด้วย ถึงแม้จะรู้สึกเหงาอยู่บ้าง แต่นางก็เข้าใจดีว่าหลี่ฟู่กำลังทำสิ่งที่สำคัญ

แต่ใครจะคาดคิดได้ว่า ขณะที่นางกำลังนอนพักตอนกลางวันอยู่นั้น กลับได้ยินเสียงของปี้เถาดังมาจากด้านนอก น้ำเสียงของนางฟังดูโกรธเกรี้ยวและหงุดหงิดอย่างมาก และยังได้ยินเสียงชุนซิ่งพยายามพูดเตือนอย่างเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงกังวล “พูดเบา ๆ หน่อยสิ! อย่าทำเสียงดังเกินไป!”

เหลียนฟางโจวขมวดคิ้วด้วยความสงสัยและเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ นางคิดว่าคงต้องรีบออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1207 ในที่สุดก็กลับบ้าน

 

บทที่ 1207 ในที่สุดก็กลับบ้าน

คำพูดของหลี่ฟู่แม้จะฟังดูเหมือนชมเชย แต่เมื่อฟังอย่างตั้งใจแล้วกลับรู้สึกว่ามันมีความหมายแฝงอยู่ เหลียนฟางโจวจึงอดยิ้มขื่นไม่ได้

เขาโกรธจริง ๆ สินะ! สามีของนางโกรธนางจริง ๆ แล้ว! ความรู้สึกผิดค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจของเหลียนฟางโจว นางรู้ดีว่าช่วงเวลาที่ผ่านมานั้น หลี่ฟู่ต้องทนทุกข์ทรมานใจมากเพียงใด และต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดก็มาจากตัวนางเอง...

แต่นางก็อดน้อยใจไม่ได้เช่นกัน เพราะในสถานการณ์เช่นนั้น ใครจะคิดว่าจะสามารถหลุดรอดออกมาได้อย่างปลอดภัย? หลี่ฟู่ไม่เข้าใจนางก็ไม่เป็นไร แต่ทำไมเขาถึงต้องตำหนินางด้วยเล่า?

“อาเจี่ยน!” เหลียนฟางโจวทนไม่ไหว จึงยกมือขึ้นหมายจะจับมือหลี่ฟู่ เพื่ออธิบายและปลอบโยนเขา

“อย่าขยับ” หลี่ฟู่เอ่ยเสียงเบาแต่หนักแน่น ดวงตามองมาที่นางขมวดคิ้วมุ่น “ยังพันแผลไม่เสร็จ อย่าขยับไปมา”

เหลียนฟางโจวที่อ้าปากหมายจะพูดอะไรบางอย่างก็ได้แต่กลืนคำพูดกลับลงไป นางได้แต่ตอบกลับเสียงแผ่ว “อืม...” แล้วก็นั่งนิ่งอย่างเชื่อฟัง ปล่อยให้หลี่ฟู่ค่อย ๆ ทำแผลให้อย่างช้า ๆ และตั้งใจ

เขายังคงทำแผลอย่างระมัดระวังและอ่อนโยน แม้ว่าคำพูดของเขาจะแฝงความโกรธอยู่ก็ตาม...

หลังจากผ่านไปพักใหญ่ หลี่ฟู่ก็ทำแผลและพันแผลให้กับทั้งสองมือของเหลียนฟางโจวจนเสร็จเรียบร้อย

เหลียนฟางโจวกุมมือชายหนุ่มไว้แน่น พลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและรู้สึกผิด “อาเจี่ยน ท่านอาจจะพูดว่าไม่โกรธข้า แต่ในใจท่านยังโกรธข้าอยู่ใช่ไหม?”

หลี่ฟู่เงยหน้าขึ้นมองนางอย่างอ่อนโยน มือเขาลูบลงบนมือที่ถูกพันแผลหนาจนดูเหมือนอุ้งเท้าหมีของนางอย่างระมัดระวัง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ “ข้าไม่ได้โกรธเจ้า ข้าโกรธตัวข้าเองต่างหาก ข้ามาที่นี่ด้วยความมั่นใจ คิดว่าทุกอย่างจะสามารถควบคุมไว้ได้ในกำมือข้า แต่ข้ากลับปล่อยให้เจ้าต้องประสบกับสถานการณ์ที่เลวร้ายถึงเพียงนี้!

ข้าเป็นผู้ชาย แต่กลับปกป้องภรรยาของตัวเองไม่ได้ เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้สึกเสียใจบ้างหรือ?”

เหลียนฟางโจวรีบพูดขึ้นมาทันทีด้วยความร้อนใจ “ท่านอย่าพูดแบบนั้นสิ เรื่องนี้มันเป็นความผิดของข้า! ความผิดทั้งหมดเป็นของข้าเอง! ถ้าไม่ใช่เพราะข้า... แต่... แต่ว่า... ข้า...”

“แต่ว่าอะไร?” หลี่ฟู่พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีความโกรธเจืออยู่ “เจ้ากลัวข้าจะช่วยเจ้าไม่ได้อย่างนั้นหรือ? ทั้งที่ยังไม่ถึงทางตัน เจ้าก็คิดแต่จะหาทางตายหนีปัญหา? ถึงแม้ว่าจะไม่ได้นึกถึงข้า ก็ยังมีซู่เอ๋อร์อยู่ด้วยไม่ใช่หรือ? เจ้าคิดจะทิ้งลูกของเจ้าไปจริง ๆ หรือ? ข้าจะบอกเจ้าให้รู้ไว้นะ! ถ้าซู่เอ๋อร์ไม่มีแม่ ข้าจะหาผู้หญิงคนใหม่มาเป็นแม่เลี้ยงให้เขาทันที!”

คำพูดสุดท้ายของหลี่ฟู่ทำให้เหลียนฟางโจวถึงกับชะงักค้าง ใบหน้านางซีดเผือดราวกับเลือดในร่างกายหยุดไหล นางจ้องมองเขาอย่างตกตะลึงและเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด...

"ไม่ได้!" เหลียนฟางโจวตอบกลับทันทีโดยไม่ทันได้คิด ก่อนจะรู้สึกตัวว่า ตัวเองกำลังทำอะไรที่ดูไม่สมเหตุสมผลอยู่เหมือนกัน

นางอึ้งไปชั่วครู่ และอดไม่ได้ที่จะคิดขึ้นมาในใจว่า ทำไมกันนะ? ทั้งที่สิ่งที่ข้าทำไปทั้งหมดก็เพื่อเขา เป็นการเสียสละที่ยิ่งใหญ่และเต็มไปด้วยความปรารถนาดี แต่ทำไมเมื่อพูดออกมาจากปากของเขามันกลับกลายเป็นความผิดร้ายแรงไปได้ล่ะ?

เมื่อคิดเช่นนั้น ความรู้สึกน้อยใจและอัดอั้นก็เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ นางเอ่ยเสียงเบากึ่งอ้อนวอนหน่อยๆ "อาเจี่ยน ท่านอย่าตำหนิข้าอีกเลยได้ไหม? ข้าก็ทำไปเพื่อท่านทั้งนั้น... จากนี้ไปข้าจะไม่ทำอะไรแบบนั้นอีกแล้ว ตกลงไหม?" เมื่อเห็นสายตาที่เขาจ้องมองมาราวกับไม่พอใจ เหลียนฟางโจวจึงรีบพูดแก้คำพูดของตัวเองอย่างรู้ตัว

หลี่ฟู่เห็นดวงตาของนางที่ยังคงบวมแดงจากการร้องไห้ และคลอด้วยน้ำตา  ก็อดใจอ่อนขึ้นมาไม่ได้

เขาดึงนางเข้ามากอด พร้อมกับก้มหน้าซุกซอกคอนาง พลางถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยล้า “ที่รัก... เจ้ารู้ไหมว่าตลอดที่ผ่านมา ข้ากินไม่ได้ นอนไม่หลับเลยสักวันเดียว? ส่วนซู่เอ๋อร์เองก็ดีกว่าข้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น! ข้าเคยคิดว่า ถ้าเจ้าต้องเป็นอะไรไปจริง ๆ ข้าก็จะไม่มัวมาเล่นอ้อมคอมกับพวกคนชั่วพวกนั้นอีกต่อไป แต่จะส่งซู่เอ๋อร์ไปในที่ปลอดภัยก่อน แล้วข้าจะกลับมาสู้ตายกับพวกมันให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!”

คำพูดของหลี่ฟู่ทำให้เหลียนฟางโจวรู้สึกถึงความรัก ความห่วงใย และความเจ็บปวดที่เขาต้องเผชิญมาตลอดเวลาที่ผ่านมา นางสัมผัสได้ว่าความโกรธของเขานั้นไม่ได้เกิดจากการตำหนินางจริง ๆ แต่มาจากความกลัวที่จะสูญเสียนางไปต่างหาก...

เหลียนฟางโจวรู้สึกเย็นวาบไปทั้งใจ นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเบาๆ “ขอโทษ... ข้าขอโทษ...”

หลี่ฟู่ไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเพียงแค่กอดนางไว้แน่นในอ้อมแขน ทั้งสองคนโอบกอดกันและกัน ร่างกายของพวกเขาแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆซึ่งพันเกี่ยวกันไปมา ความรู้สึกสับสนและหวาดกลัวที่เคยมีเริ่มคลายลง  ขณะที่จิตใจคนทั้งสองค่อย ๆ สงบลงอย่างช้า ๆ

หลี่ฟู่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ที่ผ่านมา เจ้าต้องทนลำบากมากจริง ๆ ตอนนี้เจ้ากลับมาแล้ว ก็พักผ่อนให้เต็มที่เถอะ เรื่องนี้เราจะเก็บมันไว้ก่อน แล้วข้าจะไปทวงคืนทั้งต้นทั้งดอกแทนเจ้าเอง!”

เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับใด ๆ จากนาง หลี่ฟู่ค่อย ๆ เอนตัวออกเล็กน้อยเพื่อมองดูนาง

เขามองใบหน้าเหลียนฟางโจวอย่างอ่อนโยน แต่เมื่อเห็นว่าดวงตานางปิดสนิท พร้อมใบหน้าที่ซีดเซียวอ่อนล้า ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้พร้อมกับส่ายหัวเบา ๆ

แต่เมื่อได้มองดูใบหน้าที่อิดโรยและทรุดโทรมของนาง หัวใจของหลี่ฟู่ก็เจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง นางต้องทนทุกข์ทรมานและหวาดกลัวมาโดยตลอดระยะเวลาที่พวกเขาแยกจากกัน ไม่ได้ต่างจากที่เขารู้สึกเลย

ชายหนุ่มค่อย ๆ อุ้มนางขึ้นอย่างเบามือ และวางนางลงบนเตียงอย่างเบามือ ราวกับกลัวว่าจะทำให้นางได้รับบาดเจ็บอีกครั้ง

หลี่ฟู่ค่อย ๆ นั่งลงที่ขอบเตียง มองดูนางอยู่ชั่วครู่ด้วยความห่วงใยและอ่อนโยน ก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ...

เหลียนฟางโจวนอนหลับอย่างสงบสุขสบายใจ ในที่สุดนางก็สามารถผ่อนคลายได้อย่างแท้จริง นางหลับลึกจนแทบไม่รับรู้สิ่งใดเลย และนอนหลับยาวไปจนถึงตอนเที่ยงโดยไม่ได้ตื่นขึ้นมากินอาหารกลางวันเลยด้วยซ้ำ

ชุนซิ่งเดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบ ๆ และเมื่อเห็นว่าเหลียนฟางโจวยังคงหลับสนิท จึงไม่กล้าปลุกเรียก และปล่อยให้นางนอนหลับต่อไป

เมื่อซู่เอ๋อร์ตื่นขึ้นมาและไม่เห็นมารดาอยู่ใกล้ ๆ ใบหน้าเล็ก ๆ พลันซีดเผือด ปากเล็ก ๆ เริ่มเบะและทำท่าจะร้องไห้โฮทันที

แม่นมและบ่าวรับใช้ต่างพากันรีบเข้ามาปลอบโยนเขาอย่างลนลาน ต่างพูดปลอบประโลมกันเสียงเจื้อยแจ้ว พร้อมกับสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าแม่ของเขายังอยู่ที่นี่ ไม่ได้ไปไหนเลย

แต่ซู่เอ๋อร์ที่ยังคงหวาดกลัวและไม่เชื่อใจใคร ก็ยังคงไม่ยอมเชื่อสิ่งที่พวกเขาพูด จนกระทั่งแม่นมต้องอุ้มเขาไปดูด้วยตาตัวเองในห้องของเหลียนฟางโจว

เมื่อเห็นมารดากำลังหลับอยู่บนเตียงอย่างสงบ เขาจึงยอมเช็ดน้ำตาออกไปเอง แล้วก็ยอมไปเล่นอย่างว่าง่าย

ปี้เถาที่คอยดูแลอยู่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในที่สุดนางก็ไม่ต้องแสร้งทำเป็นป่วยอีกต่อไป แถมพวกบ่าวรับใช้ที่เคยอยู่ที่นี่ก็ถูกกำจัดออกไปจนหมดสิ้น!

เพื่อความปลอดภัย ปี้เถากับเซียวมู่ตัดสินใจว่าจะไม่ไปหาที่พักที่อื่นอีกแล้ว และเลือกที่จะอาศัยอยู่ในเรือนฝั่งตะวันตกของจวนผู้ว่าการมณฑล

พวกเขาคิดว่าเมื่อเหลียนฟางโจวตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่ ก็ค่อยจัดการเก็บข้าวของแล้วไปอยู่ด้วยกันอย่างเป็นทางการ...

เมื่อเหลียนฟางโจวตื่นขึ้นมา ก็พบว่าเวลานั้นเป็นยามค่ำคืนไปแล้ว นางมองไปยังแสงไฟที่ส่องสว่างเพียงเล็กน้อย และสำรวจดูรอบ ๆ ห้องที่ดูแปลกตา

ความรู้สึกตกใจพุ่งขึ้นมาอย่างฉับพลัน นางสะดุ้งตื่นขึ้นมานั่งตัวตรงอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อนางระลึกได้ว่านี่คือจวนที่ทำการผู้ว่าการมณฑล และเมื่อนึกถึงว่าเมื่อตอนสายวันนี้ นางยังได้พบกับหลี่ฟู่ด้วยตัวเอง ความตึงเครียดในใจก็เริ่มคลายลงอย่างช้า ๆ

เหลียนฟางโจวถอนหายใจอย่างโล่งอก นางลุกขึ้นจากเตียงและสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินออกไปด้านนอก

ที่ด้านนอกนั้น หงอวี้และชิงเหอกำลังนั่งคุยกันด้วยเสียงเบา ๆ และหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แต่เมื่อเห็นเหลียนฟางโจวเดินออกมา ทั้งคู่ก็รีบลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและยิ้มเข้ามาต้อนรับนาง

“ฮูหยิน! ท่านนอนเต็มอิ่มแล้วใช่ไหมเจ้าคะ! ท่านไม่ได้ทานอะไรเลยมาตลอดทั้งวัน คงจะหิวมากแล้วใช่ไหมเจ้าคะ? ตอนนี้ที่ห้องครัวเล็กได้เตรียมอาหารเอาไว้แล้วเจ้าค่ะ ล้วนแต่เป็นอาหารที่ฮูหยินชอบทั้งนั้น! ท่านไปล้างหน้าล้างตาก่อน แล้วก็ดื่มน้ำชาร้อน ๆ เพื่อให้รู้สึกสดชื่นขึ้นนะเจ้าคะ บ่าวจะไปบอกห้องครัวให้เตรียมอาหารมาให้เดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ!”

เหลียนฟางโจวยิ้มพลางพยักหน้าอย่างพอใจ “อยู่ที่บ้านตัวเองนี่มันดีจริง ๆ! หงอวี้ เจ้าชักจะเก่งขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ!”

คำชมของนางทำให้หงอวี้ยิ้มออกมาอย่างปลื้มปิติ นางรีบทำความเคารพพร้อมกับพูดว่า “ขอบคุณฮูหยินเจ้าค่ะ! บ่าวจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้!”

หงอวี้ยิ้มเล็กน้อยแล้วส่งชิงเหอไปเตรียมน้ำร้อนสำหรับล้างหน้า ในขณะที่นางเองก็รินชาใส่ถ้วยแล้วยื่นให้เหลียนฟางโจว

“ท่านโหวกับนายน้อยล่ะ? ทั้งสองได้ทานอะไรกันแล้วหรือยัง?” เหลียนฟางโจวถามขึ้นขณะยกถ้วยชาขึ้นดื่ม

ชาที่นางดื่มคือ “หวงซานหยุนอู่” ซึ่งเป็นชาที่นางโปรดปราน รสชาติของมันช่างนุ่มนวลและหอมละมุนอย่างเป็นเอกลักษณ์ เมื่อดื่มเข้าไป รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่กระจายไปทั่วทั้งร่างกาย ทำให้รู้สึกสบายอย่างยิ่ง

ตอนนี้เองที่เหลียนฟางโจวเริ่มมีอารมณ์ที่จะมองสำรวจรอบ ๆ ตัว ถึงแม้ว่าที่นี่จะไม่ใช่บ้านที่คุ้นเคยในเมืองหลวง แต่นางก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความปลอดภัย เพราะมีคนที่คุ้นเคยอยู่รอบตัว นั่นทำให้ความรู้สึกของ “บ้าน” เกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ

หงอวี้ยิ้มและพูดขึ้น “ท่านโหวกำลังทำงานอยู่ที่ห้องหนังสือเจ้าค่ะ คิดว่าตอนนี้ก็น่าจะยังอยู่ที่นั่น ส่วนนายน้อยได้ทานกุ้งนึ่งกับเนื้อไก่ผัดเห็ดหอมอ่อน ๆ แล้วก็ดื่มน้ำแกงนกพิราบไปเล็กน้อยเจ้าค่ะ”

เสียงของหงอวี้ฟังดูแจ่มใสและมีความสุข เห็นได้ชัดว่าทุกคนต่างโล่งใจและดีใจที่ฮูหยินของพวกเขากลับมาอย่างปลอดภัย...

เมื่อเห็นเหลียนฟางโจวมองสำรวจรอบ ๆ ห้อง หงอวี้ก็รีบยิ้มและพูดขึ้นอย่างกระตือรือร้น “การจัดตกแต่งในห้องนี้ ตอนที่พวกเรามาถึงเป็นอย่างไร ตอนนี้ก็ยังคงเป็นอย่างนั้นเจ้าค่ะ ไม่มีใครกล้าไปเปลี่ยนแปลงอะไรเลย เพราะพวกเรารอให้ฮูหยินกลับมาเพื่อจัดห้องใหม่ด้วยตัวเอง! เฮ้อ... ฮูหยินกลับมาได้ก็ดีแล้วเจ้าค่ะ! ท่านคงไม่รู้ว่าช่วงเวลาที่ท่านไม่อยู่ บ่าวทั้งหลายรู้สึกเหมือนหัวใจมันว่างเปล่าไปหมด ทำอะไรก็เหมือนกับไม่มีหลัก ไม่มีที่พึ่งพาเลยเจ้าค่ะ!” น้ำเสียงของหงอวี้เต็มไปด้วยความรู้สึกซาบซึ้งและโล่งอก

เหลียนฟางโจวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างเบิกบานใจ นางพูดติดตลกพร้อมรอยยิ้ม “ดูสิ! ตอนนี้ปากของเจ้านี่พูดจาเก่งขึ้นกว่าแต่ก่อนมากเลยนะ รู้จักพูดให้ข้ารู้สึกดีอยู่เสมอ! จริง ๆ แล้วนะ ในโลกนี้ ใครจะขาดใครไปไม่ได้กันล่ะ...”

คำพูดประโยคสุดท้ายของเหลียนฟางโจวนั้นเบาและคลุมเครือจนฟังแทบไม่ออก หงอวี้พยายามตั้งใจฟังแต่ก็จับใจความไม่ได้ นางจึงตัดสินใจไม่ใส่ใจต่อและไม่พูดถึงอีก

ในขณะนั้นเอง ชิงเหอก็ถืออ่างน้ำร้อนเข้ามาในห้อง นางจึงรีบเข้าไปช่วยรับและเตรียมตัวปรนิบัติอย่างแข็งขัน

บรรยากาศภายในห้องค่อย ๆ กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เหมือนกับว่าความสงบสุขได้คืนกลับมาสู่ทุกคนในจวนแล้ว...

หลังจากที่จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว อาหารที่อุ่นไว้ในห้องครัวเล็กก็ถูกนำมาจัดวางบนโต๊ะเล็ก ๆ เหลียนฟางโจวนั่งลงที่โต๊ะและเริ่มรับประทานอาหาร ขณะเดียวกันก็ฟังหงอวี้และชุนซิ่งเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับสถานการณ์ในเรือนหลังของจวนนี้อย่างตั้งใจ

เมื่อรับประทานอาหารเสร็จแล้ว ปี้เถาก็เดินเข้ามาหานาง เหลียนฟางโจวจึงสั่งให้คนไปตามหลินหมอมอให้เข้ามาด้วย

นางนั่งลงพร้อมกับบ่าวรับใช้ทั้งหมดในห้องเล็ก ๆ ที่อยู่ด้านข้าง จากนั้นพวกเขาก็เริ่มสนทนากันอย่างจริงจัง...

บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและผ่อนคลาย เหมือนกับการรวมตัวกันของคนในครอบครัวที่ห่างหายไปนาน...