จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1363 เคาะภูเขาเขย่าเสือ

 

     บทที่ 1363 เคาะภูเขาเขย่าเสือ

    วาจาที่เอ่ยออกมานั้นหาได้เป็นสำเนียงทางการที่มาตรฐานไม่ ซ้ำร้ายน้ำเสียงยังเจือแววเย้ยหยันถากถาง ฟังดูพิกลพิการน่าขัน ยิ่งเป็นการตอกย้ำถึงความดูแคลนที่มีให้อย่างเปี่ยมล้น

     เรียกเสียงหัวร่อขบขันจากฝูงชนที่มุงดูรอบข้างจนดังระงม

    เจ้าเมืองจ้าวตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก คิ้วขมวดมุ่น พลางส่งสายตาอ้อนวอนไปยัง หัวหน้าเผ่าเฮยหลี ทว่าอีกฝ่ายกลับทำทีเป็นมองไม่เห็นสายตานั้นเสีย

    หลี่ฟู่หัวร่อร่าพลางสืบเท้าไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ท่วงท่าองอาจประดุจขุนเขา ลำตัวตั้งตรงราวกับสนเขียว ข่มขวัญผู้คนด้วยแววตาเฉียบคมดั่งพญาอินทรี เขากวาดสายตามองหัวหน้าเผ่าเฮยหลีปราดหนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า:

“ที่แท้ท่านก็คือหัวหน้าเผ่าเฮยหลี เล่าลือกันว่าชาวเฮยหลีนั้นนิสัยใจคอเปิดเผย ตรงไปตรงมา สมคำร่ำลือโดยแท้!”

    หัวหน้าเผ่าเฮยหลีมิคาดว่าอีกฝ่ายจะเอ่ยเช่นนี้ ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแสยะยิ้มตอบด้วยน้ำเสียงกะล่อนว่า:

“ย่อมแน่นอน! ชาวเฮยหลีของข้าล้วนเป็นยอดนักรบผู้กล้าหาญมิกลัวความตาย! หามีผู้ใดเทียมทานไม่!”

    พูดจบก็ปรายตามองรูปร่างของหลี่ฟู่ด้วยสายตาดูหมิ่นเหยียดหยาม

    หลี่ฟู่หาได้ใส่ใจไม่ เขายังคงประดับรอยยิ้ม ทว่าฉับพลันนั้นสีหน้ากลับเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เอ่ยเสียงหนักแน่นว่า:

“เมื่อคืนวาน ทหารคนสนิทของข้ารายงานว่า ได้มีเรื่องกระทบกระทั่งกับคนของเผ่าเฮยหลีที่หอซุ่ยเฟิง เรื่องนี้ท่านหัวหน้าเผ่าทราบความหรือไม่?”

    หัวหน้าเผ่าเฮยหลีแปลกใจอยู่บ้างที่หลี่ฟู่ “บังอาจ” ยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดต่อหน้าเขา ทว่าเขาก็หาได้แยแสไม่ กลับเชิดหน้าขึ้นอย่างทระนงพลางแค่นเสียงฮึ:

“ทราบแล้วจะทำไม? พ่ายแพ้แก่ผู้อื่นย่อมหมายความว่าวิชาฝีมือยังอ่อนด้อย! หากเป็นนักรบในเผ่าข้า ป่านนี้คงละอายใจจนฆ่าตัวตายไปแล้ว! ทหารของท่านกลับวิ่งโร่ไปฟ้องเจ้านายรึ? เหอๆ ท่านผู้ว่าการมณฑลเอ่ยเช่นนี้ คิดจะล้างแค้นแทนลูกน้องอย่างนั้นหรือ?”

    “อาหมู่ อย่าเสียมารยาท!” เจ้าเมืองจ้าวรู้สึกใจสั่นระรัวดั่งกลองรบ ขาสองข้างอ่อนเปลี้ย จนมิอาจกลั้นใจตะคอกปรามออกมาได้

    เหล่าจีนมุงทั้งหลายต่างตาเป็นประกาย จ้องมองหลี่ฟู่เขม็งด้วยใจระทึก รอคอยดูว่าเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

    หลี่ฟู่ยกมือห้ามเจ้าเมืองจ้าว ก่อนจะยิ้มให้หัวหน้าเผ่าเฮยหลี:

“พ่ายแพ้ ย่อมหมายถึงฝีมือสู้ไม่ได้! ต่อให้อีกฝ่ายจะลอบกัด ใช้กลอุบายสกปรก หรือฝ่ายข้าจะออมมือเพื่อมิให้เรื่องลุกลาม... แพ้ก็คือแพ้ มิมีสิ่งใดต้องแก้ตัว การที่พวกเขามารายงานข้า มิใช่การฟ้องร้อง แต่เพราะกฎระเบียบทัพนั้นเข้มงวด ก่อเรื่องภายนอกย่อมต้องรายงานผู้บังคับบัญชา!”

    “อ้อ—” หัวหน้าเผ่าเฮยหลีเลิกตาขึ้นสูง ลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ท่านมาบอกข้าเพื่อกระไร? ดูท่าท่านคงไม่ยินยอมสินะ! ข้ามันคนปากตรงกับใจ ฟังออกหรอกว่าท่านกำลังอ้อมค้อมด่าว่านักรบเฮยหลีของข้าทำตัวไม่สง่างาม! เหอๆ ท่านนี่ช่างวาทศิลป์ล้ำเลิศนัก หากพูดเช่นนี้แล้วทำให้ท่านรู้สึกดีขึ้น หรือกอบกู้หน้ากลับมาได้บ้าง ก็เชิญท่านพ่นออกมาให้พอใจเถิด!”

    “หัวหน้าอาหมู่ ท่านโอหังเกินไปแล้ว!” เจ้าเมืองจ้าวตวาดเสียงเย็น “ท่านรู้หรือไม่ว่าท่านผู้ว่าการมณฑล ผู้นี้ไต่เต้ามาจากกองทัพ ทรงเป็นแม่ทัพใหญ่ที่ทำให้พวกหูและหนี่เจินขวัญหนีดีฝ่อ เป็นถึงเว่ยหนิงโหวที่องค์จักรพรรดิแต่งตั้ง! ท่านคิดว่าทหารคนสนิทของท่านโหวจะเป็นพวกกระจอกรึ?”

    ผู้คนโดยรอบต่างใจหายวาบ ลอบสบตากันอย่างมีความหมาย หากเป็นขุนนางขั้นนี้คนอื่น เมื่อทหารในสังกัดถูกชาวเฮยหลีรังแกย่อมได้แต่กล้ำกลืนฝืนทน แต่นายท่านผู้นี้กลับเผชิญหน้าอย่างสุขุมนุ่มลึก สีหน้าไม่เปลี่ยนสีแม้แต่น้อย!

    ทว่า... วาจาที่ท่านผู้ว่าการมณฑลกล่าวมานั้น แฝงความนัยอันใดกันแน่?

    หัวหน้าเผ่าเฮยหลีระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “อย่างนั้นรึ? ถ้าเช่นนั้นพวกชาวหูหรือหนี่เจินที่ว่า ก็คงเป็นพวกขี้ขลาดตาขาวน่ะสิ! แม้แต่ฮ่องเต้อะไรนั่น ขุนนางในสังกัดคงจะทำงานกันง่ายดายเกินไปแล้ว!”

    “เจ้า!” เจ้าเมืองจ้าวหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ จ้องอีกฝ่ายตาถลน

    หลี่ฟู่ดึงแขนเสื้อเขาเบาๆ เป็นสัญญาณให้ถอยไป ก่อนจะยิ้มบางๆ เอ่ยว่า: “ชาวเฮยหลีวรยุทธ์ไร้เทียมทาน ข้านับถือยิ่ง! เรื่องเมื่อคืน ผ่านไปแล้วก็ให้ผ่านไป ข้ามิใช่คนใจแคบ และมิคิดจะเอาความอีก เพียงแต่ว่า—”

    ฉับพลันนั้น แววตาของหลี่ฟู่เย็นเหยียบดุจน้ำแข็ง สีหน้าเคร่งขรึม ตวาดก้องด้วยไอสังหาร:

“ข้าขอถามเจ้า เมื่อวานคนของเจ้าพูดว่า ‘คนใกล้ตายยังกล้าอวดดี!’ และ ‘คนกำลังจะตายยังสะเออะออกมาเพ่นพ่าน!’ ความหมายนี้คืออะไร? พูดมา!”

    เสียงตวาดลั่นนั้นแฝงไปด้วยพลังกดดันที่ผ่านการอาบเลือดจากสมรภูมิมานับไม่ถ้วน ไอสังหารแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ประดุจเทพสงครามผู้มิอาจล่วงละเมิด ผู้คนโดยรอบถึงกับขาอ่อนแรง ไหล่ห่อหลังค่อมถอยกรูดไปตามสัญชาตญาณ ใจเต้นระทึกจนแทบกระดอนออกมาจากอก

    ขาของเจ้าเมืองจ้าวสั่นระริก ความหนาวเยือกแล่นปราดจากกระดูกสันหลังขึ้นสู่สมอง!

    ท่านข้าหลวงผู้นี้ ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!

    ชั่วขณะนั้น บรรยากาศเงียบสงัดประดุจป่าช้า ทุกคนยืนบื้อใบ้ราวไก่ไม้ มิมีใครกล้าปริปาก

    หัวหน้าเผ่าเฮยหลีเองก็สะดุ้งสุดตัว เขาคิดไม่ถึงว่าขุนนางที่ดูใจดีพูดง่ายผู้นี้ เมื่อยามพิโรธจะน่ากลัวถึงเพียงนี้ ไอสังหารที่แผ่ออกมาทำให้เขาหนาวไปถึงขั้วหัวใจ

    ทว่าด้วยนิสัยสันดานที่โหดเหี้ยมและดื้อรั้นเป็นทุนเดิม ความกลัวจึงแปรเปลี่ยนเป็นความไม่สยบให้ เขาถลึงตาจ้องหน้าหลี่ฟู่โดยไม่เอ่ยคำ

    หลี่ฟู่ตาเบิกกว้างจ้องประสานนิ่ง มิได้ถอยรั้งแม้ครึ่งก้าว กลับรุกไล่ด้วยสายตาพลางแค่นยิ้มเย็น: “กลัวแล้วรึ? ถึงไม่กล้าพูด?”

    “ใครจะกลัวเจ้า!” หัวหน้าอาหมู่คำรามลั่นด้วยความแค้น หน้าแดงเดือดดาล จ้องเขม็งจนตาแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ แทบอยากจะขย้ำหลี่ฟู่ทั้งเป็น

    หลี่ฟู่แค่นหัวเราะติดต่อกัน เอ่ยเสียงเย็นชา: “ไม่กลัว? เช่นนั้นเหตุใดจึงไม่กล้าตอบคำถามข้า วาจานั้นหมายความว่าอย่างไร? พวกเจ้าชาวเฮยหลี คิดจะก่อกบฏอย่างนั้นรึ!”

   คำว่า “กบฏ” หลุดออกมา ทุกคนถึงกับหน้าถอดสี เสียงสูดลมหายใจดังขึ้นรอบทิศ

    เจ้าเมืองจ้าวย่อมรู้ซึ้งถึงน้ำหนักของคำนี้ดียิ่งกว่าใคร ใบหน้าเขาขาวซีดราวกับกระดาษ

    ฉากนี้ทิ่มแทงใจหัวหน้าเผ่าเฮยหลีอย่างรุนแรง ใบหน้าเขาเปลี่ยนสีสลับแดงขาวด้วยโทสะ ก่อนจะแผดเสียงตะโกนอย่างบ้าคลั่ง:

“กบฏแล้วจะทำไม! ข้าจะกบฏแล้วอย่างไร! ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย! แล้วเจ้าจะทำอะไรข้าได้!”

    “ตูม!” ฝูงชนฮือฮาประดุจน้ำเดือดพล่าน ต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ด้วยความตระหนก!

    เหนือความคาดหมายยิ่งนัก! เรื่องราวกลับตาลปัตรถึงเพียงนี้ได้อย่างไร!

    “หัวหน้าอาหมู่ อย่าได้พูดจาส่งเดช!” เจ้าเมืองจ้าวตวาดปรามเสียงหลง

    หลี่ฟู่จ้องเขาตาไม่กะพริบ หน้าเคร่งขรึมดั่งน้ำค้างแข็ง เอ่ยเสียงเย็น: “ที่เจ้าพูดมา เป็นความจริงรึ? เจ้าจะฆ่าข้า? ฮ่าๆ! หากเจ้ามีความสามารถนั้น ก็จงไสหัวเข้ามา!”

    “หัวหน้าอาหมู่—”

    หัวหน้าเผ่าเฮยหลีมีหรือจะทนรับการยั่วยุเช่นนี้ได้ เขาเบิกตาโพลง แผดเสียงร้อง “อ๊าก!” พลางเงื้อหมัดอันมหึมาพุ่งเข้าใส่หลี่ฟู่ทันที

    ทว่าการจู่โจมที่ใช้เพียงพละกำลังเยี่ยงคนเถื่อน ปราศจากชั้นเชิงวิชาเช่นนี้ มีหรือจะอยู่ในสายตาของหลี่ฟู่?

    ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจของฝูงชน หลี่ฟู่เพียงยิ้มเย็น ขณะที่หมัดนั้นพุ่งตรงเข้าหาใบหน้า เขาเพียงเบี่ยงกายเล็กน้อย ผู้คนต่างตาพร่าเลือน เมื่อรู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าหลี่ฟู่ยังคงยืนหยัดอย่างสงบเยือกเย็น ส่วนหัวหน้าอาหมู่ชกหมัดออกไปราวกับพายุพัดกระหน่ำ รุกไล่ต่อเนื่องกว่าสิบหมัดในชั่วพริบตา ทว่ากลับมิอาจแตะต้องแม้แต่ชายเสื้อของหลี่ฟู่ได้เลย!

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1362 การสืบหาที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

 

บทที่ 1362 การสืบหาที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

หมิงเจี่ยกับพวกต่างลอบถอนหายใจโล่งอก พอได้ฟังคำพูดของใต้เท้าจาน ก็พอเบาใจได้บ้าง อย่างน้อยท่านหลี่ฟู่คงเห็นใจพวกเขาบ้าง ต่อให้ถูกลงโทษภายหลัง ก็คงไม่ถึงกับหนักนัก

หลี่ฟู่พยักหน้าเบา ๆ แล้วถอนหายใจ

“ไม่นึกเลยจริง ๆ ว่าเรื่องมันจะบังเอิญถึงเพียงนี้! พวกเจ้าพวกไม่เอาไหน ดันไปเจอเอาจอมพยศอันดับหนึ่งของหลางฉีเข้า!

ดีที่เหตุการณ์ครั้งนี้ยังไม่ถึงขั้นกู่ไม่กลับ ข้าจะถือว่าครั้งนี้ให้อภัย! เอาล่ะ พวกเจ้ากลับไปเถอะ!”

หมิงเจี่ยกับพวกดีใจจนแทบกระโดดโลดเต้น ต่างพากันคุกเข่ากระแทกหัวขอบคุณแล้วรีบลุกขึ้นพากันกลับไปอย่างลนลาน

ที่พวกเขามาหาท่านหลี่ฟู่คืนนี้ หาใช่มาร้องเรียนขอความเป็นธรรมไม่ หากแต่มีบางคนในกลุ่มได้รับบาดเจ็บ ซึ่งไม่มีทางปิดบังจากหลี่ฟู่ได้แน่ หากรอให้เขาเป็นฝ่ายพบเข้าในวันพรุ่งนี้ แล้วถูกข้อหาปกปิดเหตุทะเลาะวิวาท ถึงตอนนั้นโดนโทษเฆี่ยนด้วยไม้ทหารอย่างน้อยยี่สิบทีก็ไม่แปลก เพราะเหตุนี้จึงจำใจต้องมาเคาะประตูด้วยหัวใจหนักอึ้ง

แม้จะถูกด่าว่าเสียยกใหญ่ แต่พอไม่ต้องรับโทษตามกฎทหาร ก็ถือว่าโชคดีเกินคาด ใครยังมัวลีลาไม่รีบไปให้ไกล ก็ช่างโง่สิ้นดี!

หลี่ฟู่หันไปสั่ง

“ใต้เท้าจาน ท่านอยู่ก่อน ข้ามีบางเรื่องจะถาม”

“ขอรับ ท่าน” จานทงรับคำ ยกมือคารวะ พอเห็นพวกทหารออกไปหมดแล้วก็ตั้งท่าจะปิดประตู

“ไม่ต้องปิด ปล่อยไว้แบบนั้น”

หลี่ฟู่โบกมือสั่ง

การปิดประตูยิ่งอาจทำให้ถูกดักฟังง่าย สู้เปิดไว้เสียจะปลอดภัยกว่า

เรื่องที่เขาจะถาม...ห้ามมีผู้ใดล่วงรู้เด็ดขาด

ใต้เท้าจานอยู่กับหลี่ฟู่จนกระทั่งแสงจันทร์คล้อยตะวันตก ถึงได้เงียบ ๆ กลับไปยังเรือนของตน ใบหน้าเคร่งเครียด เต็มไปด้วยความกังวล ถอนหายใจเฮือกใหญ่

รุ่งเช้า ข่าวก็แพร่ออกไปทั่วว่า—ใต้เท้าจานล้มป่วยเพราะหวัด ไม่อาจลุกจากเตียงได้

หลี่ฟู่จึงจัดทหารติดตามสองนายให้คอยดูแล และสั่งบ่าวในเรือนให้ไปรายงานท่านเจ้าเมืองจ้าว ขอให้ช่วยจัดหมอดี ๆ มารักษา

เจ้าเมืองจ้าวได้ฟังเข้าก็ตกใจยิ่งนัก

“ใต้เท้าจานอ่อนแอถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”

รีบสั่งให้หัวหน้าคนรับใช้ไปเชิญหมอด้วยตนเอง แล้วตนเองก็ละทิ้งมื้อเช้า รีบสวมอาภรณ์เต็มยศไปเยี่ยมทันที

หลี่ฟู่เห็นเขาเป็นห่วงถึงเพียงนี้ ก็อดยิ้มไม่ได้ ก่อนจะกล่าวว่า

“ไม่เป็นไร ท่านจ้าวไม่ต้องกังวล

ความจริงแล้วใต้เท้าจานมีอาการไม่สบายมาหลายวัน ข้านึกว่าเขาหายดีแล้วจึงเรียกมา ใครจะคิดว่าเขายังไม่ฟื้นดี พอเดินทางกระทันหัน ก็เลยอาการทรุดลงอีกครั้ง!

ถือเป็นความผิดของข้าเอง”

หลี่ฟู่กล่าวพลางถอนหายใจเบา ๆ

เจ้าเมืองจ้าวรีบยิ้มกล่าวอย่างอ่อนน้อม

“ท่านไม่ต้องรู้สึกผิดเลยขอรับ ใต้เท้าจานอุทิศตนเพื่อราชการ ข้าน้อยนับถืออย่างยิ่ง ที่เกิดเรื่องก็หาใช่ความผิดของท่านไม่!”

หลี่ฟู่ยิ้มน้อย ๆ ตอบว่า

“แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ข้าก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี ไหน ๆ ท่านจ้าวก็มาถึงแล้ว ก็แวะไปเยี่ยมเขาสักหน่อยเถอะ!”

เจ้าเมืองจ้าวยกมือคารวะรับคำ แล้วทั้งสองก็พากันมายังเรือนของใต้เท้าจาน

ใต้เท้าจานใบหน้าอิดโรย เหลืองซีดไร้ชีวิตชีวา หน้าผากยังโปะผ้าขาวเย็นไว้ พอเห็นหลี่ฟู่กับเจ้าเมืองจ้าวเข้ามา ก็พยายามยันตัวลุกขึ้น กล่าวเสียงแผ่ว

“ใต้เท้า! ท่านเจ้าเมือง!”

หลี่ฟู่เร่งก้าวเข้ามาหยุดเขาไว้ ยกมือปราม

“ใต้เท้าจานไม่ต้องมากพิธี ตอนนี้สุขภาพสำคัญที่สุด”

เจ้าเมืองจ้าวก็รีบเอ่ยเห็นพ้อง

“ใช่แล้ว!”

ทั้งสองกล่าวถามไถ่อาการกันอยู่ครู่หนึ่ง ใต้เท้าจานก็ถอนหายใจยาว เอ่ยด้วยความละอาย

“เดิมทีข้าน้อยมากับท่าน หวังว่าจะช่วยแบ่งเบาภาระให้บ้าง ไม่นึกเลยว่าจะกลายเป็นตัวถ่วง ลำบากท่านไปเสียได้ ข้าน้อยละอายยิ่งนัก!”

หลี่ฟู่หัวเราะเบา ๆ

“ใต้เท้าจานพูดเช่นนี้ทำไม นี่ก็แค่เหตุไม่คาดฝันเท่านั้น ท่านพักรักษาตัวให้หายดีเป็นพอ!”

“ขอรับ ข้าน้อยขอบพระคุณท่านที่เมตตา!”

ใต้เท้าจานพยายามขยับตัวขึ้นพิงหัวเตียง แล้วค้อมมือด้วยสีหน้าจริงจัง

“ใต้เท้า ข้าน้อยมีเรื่องไม่เหมาะจะเอ่ย แต่ก็ขอกราบเรียนตรง ๆ หวังว่าท่านจะเมตตาอนุญาต!”

“โอ้?” หลี่ฟู่นิ่งไปเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า

“ว่ามาเถอะ หากพอจะทำได้ ข้าย่อมไม่ขัด”

“ขอบคุณใต้เท้า!”

ใต้เท้าจานก็กล่าวอย่างจริงจัง

“ข้าน้อยอยู่ที่นี่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ มิหนำซ้ำยังต้องให้คนคอยดูแล หาหมอหายา หากอาการทรุดลงอีกก็คงยิ่งลำบากกว่าเดิม ข้าเองก็พอรู้สภาพร่างกายตน ยังพอมีเรี่ยวแรงอยู่บ้าง อยากจะขอกลับเมืองหนานไห่เสียตั้งแต่ตอนนี้ จะได้ไม่เป็นภาระ ท่านเจ้าคะ โปรดเมตตาอนุญาตด้วยขอรับ!”

หลี่ฟู่มีสีหน้าลังเล

“แต่เส้นทางก็ไม่ใกล้นัก ไยไม่พักรักษาตัวให้หายดีก่อนเล่า?”

“ใช่แล้ว ใต้เท้าจาน”

เจ้าเมืองจ้าวรีบกล่าวเสริมด้วยรอยยิ้ม

“เราทุกคนต่างเป็นขุนนางใต้ธงเดียวกัน ถือเป็นคนกันเอง ใต้เท้าจานอยากได้สิ่งใดก็เพียงเอ่ยปากเถอะ ที่นี่ก็เหมือนบ้านของท่าน ไม่มีผู้ใดกล้าละเลยแน่นอน!”

“ใต้เท้า ท่านเจ้าเมือง ข้าน้อยซาบซึ้งในน้ำใจของทั้งสองท่านแล้ว!”

ใต้เท้าจานยิ้มเจื่อน ส่ายศีรษะพลางกล่าว

“เพียงแต่ข้าน้อยคุ้นเคยกับการรักษาที่สำนักแพทย์ในเมืองหนานไห่ พอเปลี่ยนหมอกระทันหันก็ดูอึดอัดใจนัก

หากเป็นที่ห่างไกลก็ว่าไปอย่าง แต่เมืองหนานไห่ก็ไม่ได้ไกลนัก ข้าน้อยคิดว่ายังดีกว่าหากจะกลับไปเสียตอนนี้

พักระหว่างทางหนึ่งคืน พรุ่งนี้บ่ายก็ถึงเมืองแล้ว!”

หลี่ฟู่กับเจ้าเมืองจ้าวสบตากัน ต่างก็ลำบากใจ

แต่ไม่ว่าทั้งสองจะเกลี้ยกล่อมอย่างไร ใต้เท้าจานก็ยืนกรานจะกลับเมืองหนานไห่ให้ได้

หลี่ฟู่จนใจ สุดท้ายได้แต่ถอนหายใจยอมตามคำ ขอเพียงให้เขาสบายใจ

พร้อมสั่งทหารติดตามสองนายให้คุ้มกันไปส่ง

เจ้าเมืองจ้าวก็รู้จังหวะ รีบสั่งคนไปเตรียมรถม้า จัดยาและของจำเป็นระหว่างทางจากสำนักแพทย์ให้พร้อม

หลี่ฟู่ยกมือคารวะขอบคุณด้วยใจจริง

ไม่นาน ใต้เท้าจานก็ขึ้นรถม้า พร้อมทหารสองนาย เดินทางออกจากเมืองหลางฉี มุ่งตรงสู่เมืองหนานไห่

สายใกล้เที่ยง หัวหน้าเผ่าและหัวหน้าชนเผ่าต่าง ๆ ก็เริ่มทยอยมาถึงที่ว่าการเมืองหลางฉี เพื่อร่วมงานเลี้ยง

ลานฝั่งตะวันออกและตะวันตกของที่ว่าการได้ถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าอย่างเรียบร้อย

มีคนรับใช้คอยดูแลรับรอง เหมาะแก่การให้แขกผู้มาเยือนพักผ่อนชั่วคราว

หลี่ฟู่กล่าวว่าจะไปทักทายพวกหัวหน้าเหล่านั้นล่วงหน้า

อย่างน้อยได้เจอหน้าไว้ก่อน พอเจอกันในงานเลี้ยงจะได้ไม่อึดอัด

แม้ขุนนางตำแหน่งก่อนหน้าจะไม่เคยทำเช่นนี้ แต่เมื่อหลี่ฟู่ต้องการ เจ้าเมืองจ้าวก็ย่อมไม่มีเหตุผลจะขัด

จึงยิ้มรับและพาเขาไปด้วยตนเอง

เหล่าหัวหน้าเผ่ามากันไม่น้อย ต่างยืนพูดคุยกันเสียงดัง หัวเราะเฮฮากันอย่างครึกครื้น

ครั้นเห็นเจ้าเมืองจ้าวเดินมาพร้อมชายผู้หนึ่ง ได้ยินว่าเป็นผู้ว่าการมณฑลคนใหม่ “ใต้เท้าหลี่” ที่เพิ่งมารับตำแหน่ง ก็พากันมองอย่างอยากรู้ ใครเป็นใครกันแน่

หลี่ฟู่ยิ้มทักทายกับทุกคน พลางกวาดตามองรอบหนึ่ง

แล้วเลิกคิ้ว ถามว่า

“หัวหน้าเผ่าเฮยหลีมาหรือยัง? เป็นท่านไหน?”

สายตาทุกคนพากันหันไปมองบุรุษผู้หนึ่ง

หลี่ฟู่มองตามไป ก็เห็นชายร่างสูงใหญ่ อายุราวสี่สิบกว่า ผิวดำคล้ำ จมูกงุ้มเป็นตะขอ ปากกว้าง ดวงตาเรียวแหลมสีขาวมากกว่าดำ

เพียงเหลือบตามองก็ชวนให้รู้สึกเย็นยะเยือก

ยิ่งเมื่อประกอบกับเสื้อผ้าแปลกตาหลากสี เสื้อทรงประหลาด ผมยาวรุงรังเงาดำ และหนวดเคราหนาทั่วคาง ยิ่งดูน่าเกรงขาม

แค่ยืนเฉย ๆ ก็ให้ความรู้สึกว่า—อย่าได้ลองดีเป็นอันขาด!

หัวหน้าเฮยหลีสบตากับหลี่ฟู่

สายตาทั้งคู่ปะทะกันในความเงียบ ราวกับเป็นการประลองพลังกลาย ๆ

เขาหัวเราะเย็น ๆ พลางตบอกดังป้าบ ๆ

สาวเท้าก้าวออกมาอย่างองอาจ เอ่ยด้วยน้ำเสียงห้าวลึกว่า

“ข้าคือหัวหน้าเฮยหลีเอง แล้วเจ้าล่ะ—เจ้าคือผู้ว่าการมณฑลคนใหม่ใช่ไหม?

มีธุระอะไรกับข้า—ว่ามา!”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1361 ถึงคราวตาย?

 

     บทที่ 1361 ถึงคราวตาย?

    “ใต้เท้า พวกข้าน้อยถูกใส่ร้าย!”

    “พวกผู้ติดตามอย่างข้าน้อยไม่ได้เพิ่งติดตามใต้เท้าเป็นวันแรก จะกล้าละเมิดข้อห้ามของใต้เท้าได้อย่างไร!”

    “ใช่แล้วๆ ต่อให้เอาความกล้ามาให้สิบเท่าก็ไม่กล้าหรอกขอรับ!”

    “มีคนมารังแกพวกเราก่อนต่างหาก!”

    ทุกคนต่างคุกเข่าลงพร้อมกัน ส่งเสียงร้องเรียนความลำบากและปฏิเสธกันระงม

    หลี่ฟู่ฟังด้วยความรำคาญใจ สะบัดมือตัดบทเสียงอันวุ่นวายนั้น จ้องไปที่หมิงเจี่ยแล้วกล่าวเสียงเย็นว่า “เกิดอะไรขึ้น เล่ามาให้ชัดเจน หากมีคำลวงแม้เพียงครึ่งคำ เจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นคนอย่างไร!”

    “ขอรับ ข้าน้อยมิกล้าปิดบังใต้เท้า!” หมิงเจี่ยรีบโขกศีรษะแล้วกล่าวว่า “เรียนใต้เท้า หลังจากทานมื้อค่ำเสร็จยังหัวค่ำอยู่นัก พี่น้องนอนไม่ค่อยหลับ เลย... เลยชวนกันออกไปเดินเล่น หาที่ดื่มสุรา ใต้เท้าโปรดพิจารณา พวกเรามิกล้าก่อเรื่อง เพราะรู้ว่านี่ไม่ใช่ถิ่นของเรา และไม่ได้ไปที่อื่นไกล ไปเพียงเหลาอาหารปกติในย่านชุมชนที่ไม่ไกลจากที่ทำการนัก ชื่อว่าเหลาจุ้ยเฟิงขอรับ”

    หลี่ฟู่หน้าคล้ำลง กล่าวอย่างเย็นชา “แล้วอย่างไร? ดื่มมากไปจนไปลงไม้ลงมือกับคนอื่นงั้นรึ?”

    “พวกข้าน้อยจะกล้าได้อย่างไร!” หมิงเจี่ยรีบกล่าว คนอื่นๆ ก็รีบพยักหน้ายืนยัน หมิงเจี่ยจึงเล่าต่อ “พวกข้าน้อยกำลังดื่มกันอย่างสำราญ ไม่นานนักก็มีพวกคนเถื่อนประมาณสิบกว่าคนเข้ามา ผิวคล้ำ ร่างเตี้ยกำยำ แต่งกายประหลาด ท่าทางดุร้ายดูไม่ใช่คนดีเลย ใครจะรู้ว่าพวกคนเถื่อนเหล่านั้นกลับเดินอาดๆ เข้ามาสั่งให้พี่น้องเราสละโต๊ะให้ พวกพี่น้องกำลังดื่มกันอยู่ดีๆ และไม่ได้ไปยั่วยุพวกเขา ย่อมไม่ยินยอมจะสละให้ จากนั้น... จากนั้นเมื่อพูดจาไม่เข้าหูเลยเกิดการปะทะกันขึ้น...”

    หมิงเจี่ยกล่าวอย่างไม่ยอมแพ้อีกว่า “หากไม่ใช่เพราะตอนนั้นพี่น้องเราไปกันแค่หกคน และหากไม่ใช่เพราะพวกมันลอบกัดลงมือก่อน อีกทั้งพวกเรายังมีความเกรงใจและยั้งมือไว้บ้าง มีหรือที่พวกเราจะพ่ายแพ้พวกลูกสุนัขพวกนั้น? ความอัปยศครั้งนี้มันช่างน่าเหลืออดจริงๆ!”

    “หุบปาก! เจ้ายังกล้าพูดอีก!” หลี่ฟู่โมโหยิ่งนัก ตวาดเสียงเย็น “พวกเจ้าไม่รู้หรือว่าเรามาที่เมืองหลางฉีเพื่ออะไร? ไม่ต้องถามก็รู้ว่าคนที่พวกเจ้าเจอต้องเป็นคนจากเผ่าใดเผ่าหนึ่งที่มาร่วมงานเลี้ยงในคืนพรุ่งนี้แน่! พวกเจ้าไม่รู้จักผ่อนหนักผ่อนเบา กลับไปโต้เถียงจนถึงขั้นลงไม้ลงมือ! สำหรับข้าแล้ว เคราะห์ดีที่พวกเจ้าเป็นฝ่ายเสียเปรียบ จะได้จำใส่กะลาหัวไว้ หากพวกเจ้าไปตีคนอื่นจนบาดเจ็บสาหัส พรุ่งนี้มิต้องให้ข้าส่งตัวพวกเจ้าไปขอขมาเขาหรอกรึ!”

    คำพูดนี้ทำให้หมิงเจี่ยและคนอื่นๆ เงียบกริบ ก้มหน้าลงไม่กล้าส่งเสียง

    จริงอย่างที่หลี่ฟู่ว่า เขาเป็นถึงปูเจิ้งสื่อ เป็นผู้ปกครองมณฑล ต่อหน้าคนหมู่มากเช่นนี้ ย่อมไม่มีทางเข้าข้างผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างออกนอกหน้าได้

    ช่วงเวลาเกือบหนึ่งปีที่มาอยู่ที่มณฑลหนานไห่ พวกเขาพอจะเข้าใจคนแถวนี้อยู่บ้าง ว่าเป็นพวกไร้เหตุผลและดุร้ายอย่างยิ่ง!

    หากคืนนี้ฝ่ายพวกเขาเป็นฝ่ายได้เปรียบ คนพวกนั้นคงไม่สนเรื่องกาลเทศะหรือหน้าตา พรุ่งนี้คงวิ่งโร่มาฟ้องร้องขอความเป็นธรรมต่อหน้าหลี่ฟู่แน่ และมีความเป็นไปได้สูงว่าจะฟ้องต่อหน้าทุกคนในงาน

    ถึงตอนนั้น นอกจากส่งตัวพวกเขาออกไปแล้ว หลี่ฟู่จะทำอย่างไรได้อีก?

    แล้วคนพวกนั้นจะปรานีใครที่ไหนเล่า? หากตกไปอยู่ในมือพวกมัน ไม่ตายก็ต้องปางตาย!

    เมื่อหมิงเจี่ยและคนอื่นๆ คิดได้ดังนี้ ก็เหงื่อกาฬไหลพราก นึกกลัวย้อนหลังและนึกโชคดีอยู่ในใจ

    “ใต้เท้า” หมิงเจี่ยยิ้มขื่นแล้วกล่าวต่อ “ท่านเข้าใจพวกข้าน้อยผิดแล้ว! ราษฎรหนานไห่นั้นดุร้าย ท่านและแม่ทัพเซียว แม่ทัพเสิ่น ต่างกำชับพวกเราเสียดิบดี พวกเราจะกล้าลืมได้อย่างไร? พวกเราไม่มีเจตนาจะหาเรื่องเลยแม้แต่นิดเดียว แต่คนพวกนั้นมารังแกถึงหัว พวกพี่น้องจึงอดรั้นไว้ไม่ไหวชั่วขณะ ตอนแรกก็ไม่ได้คิดจะทำอะไร เห็นพวกมันพูดจาสุนัขไม่รับประทาน จึงสำแดงตัวตนออกไปเพื่อให้พวกมันถอยไปเสีย หรือหุบปากให้สำรวมบ้าง ใครจะรู้ว่านอกจากจะไม่ถอย พอระบุฐานะไปแล้ว พวกนั้นกลับหัวเราะเยาะอย่างยโส พ่นคำสามหาวออกมามากกว่าเดิม อาศัยจังหวะที่พี่น้องไม่ทันระวังลงมือก่อน แถมยังบอกว่าพวกเราถึงคราวตายแล้วยังจะมาทำยโสอีก!”

    เว่ยเฟิง หลิวซู่ และคนอื่นๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้น ต่างก็ตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง ช่วยกันพ่นคำเรียกร้องความเป็นธรรมระงม

    “ใต้เท้า หมิงเจี่ยพูดถูกขอรับ เป็นเช่นนั้นจริงๆ!”

    “ไอ้พวกหมาหมู่นั่น ไม่รู้ใครให้ความกล้าสุนัขๆ กับพวกมัน! ไม่เพียงแต่ด่าพวกพี่น้อง แม้แต่ใต้เท้าท่านพวกมันก็ด่า!”

    “ใช่ขอรับ ใต้เท้าไม่ได้เห็นกับตา หากท่านเห็นเข้าท่านต้องโกรธแน่! พวกสารเลวนั่น! ถึงกับด่าว่าพี่น้องเราถึงคราวตายแล้วยังปากแข็งบ้างละ หาที่ตายบ้างละ ส่งตัวเองมาตายบ้างละ พูดจาดูถูกเหยียดหยามสุดจะบรรยาย!”

    “เพราะเหตุนี้ พี่น้องเราถึงได้ทนไม่ไหวชั่วขณะ...”

     เมื่อฟังเสียงตัดพ้อด้วยความโกรธแค้นของทุกคน ในใจของหลี่ฟู่พลันวูบไหว ราวกับมีบางสิ่งแล่นผ่านเข้ามา แต่ชั่วขณะนั้นเขายังไม่สามารถคว้าจับมันไว้ได้

    เขาขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า “ถึงกระนั้น พวกเจ้าก็ควรหลีกเลี่ยงเสีย การมาลงไม้ลงมือกับคนที่เมืองหลางฉีแห่งนี้ ไม่ว่าแพ้หรือชนะก็ไม่ใช่เรื่องที่มีหน้ามีตาอะไร พวกเขาไม่ใช่พวกหู หรือพวกหนี่เจิน (แมนจู) พวกเจ้าไม่เข้าใจหลักการตื้นๆ แค่นี้รึ?”

    พูดจบเขาก็โบกมือหยุดเสียงเซ็งแซ่ของทุกคน แล้วหันไปทางประตูสั่งว่า “ไปเชิญใต้เท้าจานมาพบข้าเดี๋ยวนี้!”

    ทหารนายหนึ่งรับคำสั่งแล้ววิ่งเหยาะๆ ออกไปทันที

    ใต้เท้าจานที่หลับสนิทจนเข้าสู่ห้วงนิทรา เมื่อถูกปลุกให้ตื่นตอนแรกก็รู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย แต่เมื่อได้ยินว่าใต้เท้าหลี่เชิญพบ ก็นึกว่าเกิดเรื่องร้ายแรงอันใดขึ้น ความง่วงพลันหายเป็นปลิดทิ้ง รีบลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าแล้วตามทหารคนสนิทมา

    หลี่ฟู่พยักหน้าให้เขาและเชิญให้นั่งลง พลางยิ้มกล่าวว่า “รบกวนฝันหวานของใต้เท้าจานเสียแล้ว! เป็นเพราะเจ้าพวกไม่เอาถ่านพวกนี้แท้ๆ ที่ก่อเรื่องให้ข้า!”

    จากนั้นเขาก็เล่าเรื่องราวคร่าวๆ แล้วกล่าวแก่ใต้เท้าจานว่า “ใต้เท้าจานรู้จักเผ่าต่างๆ ในหนานไห่ดีกว่าข้า พอจะสันนิษฐานได้หรือไม่ว่าคนพวกนั้นคือใครกันแน่?”

    ใต้เท้าจานตกใจเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าคืนแรกที่มาถึงจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น เมื่อเห็นสีหน้าของทุกคนดูไม่ค่อยดี จึงรู้ว่าคงถูกใต้เท้าหลี่ตำหนิมาอย่างหนัก

    เขาพยักหน้าแล้วประสานมือยิ้มให้หลี่ฟู่ “ให้หมิงเจี่ยและคนอื่นๆ อธิบายลักษณะให้ละเอียดหน่อย บางทีผู้น้อยอาจจะเดาออกบ้าง! แต่ก็ไม่รับประกันนะขอรับ! เพราะเผ่าใหญ่น้อยในหนานไห่มีมากเกินไป ผู้น้อยเองก็ไม่กล้าการันตีว่าจะรู้จักทั้งหมด! อีกอย่างหนึ่งผู้น้อยขออนุญาตพูดสอดสอดหน่อยนะขอรับใต้เท้า คนพวกนั้นส่วนใหญ่ป่าเถื่อนไร้เหตุผล จริงๆ แล้วไม่อาจโทษพวกหมิงเจี่ยได้หรอกขอรับ ขอใต้เท้าอย่าได้ตำหนิพวกเขาอีกเลย!”

    หมิงเจี่ยและคนอื่นๆ ต่างมองเขาด้วยความซาบซึ้ง

    หลี่ฟู่เลิกคิ้วขึ้นแล้วกล่าวว่า “ตีกันไปแล้ว ตอนนี้มาสืบสาวราวเรื่องจะมีประโยชน์อันใด? เรื่องนั้นช่างมันก่อน! พวกนั้นมีลักษณะเด่นอย่างไร พวกเจ้ายังไม่รีบบอกมาอีก!”

    ทุกคนรีบรับคำและช่วยกันพรรณนาคนละประโยคสองประโยค โดยมีใต้เท้าจานตั้งใจฟังอย่างละเอียด

    ฟังอยู่ครู่หนึ่ง ใต้เท้าจานก็บอกให้ทุกคนหยุด แล้วกล่าวว่า “ใต้เท้า ผู้น้อยเข้าใจแล้ว คนที่พวกหมิงเจี่ยเจอนั้น ส่วนใหญ่น่าจะเป็นคนจากเผ่าที่เรียกว่า ‘เฮยหลี’ (หลีดำ) ขอรับ”

    เขาพยักหน้าพลางยิ้มขื่น “จะว่าไปก็ช่างบังเอิญนัก เผ่าเฮยหลีนี้เป็นเผ่าใหญ่อันดับสามของเมืองหลางฉี แต่กลับป่าเถื่อนดุร้ายและบ้าดีเดือดที่สุด! แม้ขนาดของเผ่าจะอยู่อันดับสาม แต่หากพูดถึงเรื่องความมุทะลุและชอบใช้กำลังละก็ ไม่มีใครเทียบได้ และไม่มีใครกล้าตอแยด้วย! เรียกได้ว่าเป็นอันดับหนึ่งในเรื่องนักเลงเจ้าถิ่นของเกาะหลางฉีเลยทีเดียว หากใต้เท้าไม่เชื่อลองถามใต้เท้าจ้าวดูได้ขอรับ สิ่งที่ใต้เท้าจ้าวปวดหัวที่สุดก็คือพวกเขานี่แหละ!”