จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1469 ลอบเข้าเฝ้า

 

บทที่ 1469 ลอบเข้าเฝ้า

เพื่อไม่ให้เหลียนเจ๋อหรือเหลียนเช่อเป็นห่วง เหลียนฟางชิงจึงตัดสินใจเลือกไม่แพร่งพรายเรื่องที่นางลอบเดินทางมายังเมืองหลวงให้ทั้งสองล่วงรู้

ยามที่หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าได้พบโจวเหยี่ยนโดยไม่คาดฝัน ความตื่นตระหนกพลันแปรเปลี่ยนเป็นความยินดีล้นพ้น ชายชราโผเข้าสวมกอดหลานชาย น้ำตาคลอเบ้า พลางพร่ำเอ่ยซ้ำๆ ว่าดียิ่งนัก

ครั้นโจวเหยี่ยนเอ่ยปากขอให้ช่วยหาทางลอบเข้าวังเพื่อไปเข้าเฝ้าเสด็จปู่ หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าก็เห็นพ้องด้วย จึงรับปากว่าจะช่วยจัดการให้

ทว่าพอวกกลับมาพูดถึงเพลิงผลาญตำหนักบูรพา โจวเหยี่ยนก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความเคียดแค้นสุดระงับ

เหลียนฟางชิงเห็นดังนั้นจึงอดรั้งสติเขาไม่ได้ “โจวเหยี่ยน อยู่ที่นี่เจ้าจะก่นด่าอย่างไรย่อมได้ แต่เมื่อก้าวเข้าวังไปแล้ว จงระวังตัวให้จงหนัก หากบังเอิญพบหน้าหลีอ๋องเข้า อย่าได้วู่วามเด็ดขาด!”

หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าเหลือบมองทั้งสองแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยถามเรียบๆ “เจ้าปักใจเชื่อว่าเป็นฝีมือหลีอ๋องรึ?”

“นอกจากมันแล้วจะยังเป็นใครได้อีก!” โจวเหยี่ยนแค่นเสียงกราดเกรี้ยว “ทั่วหล้าต่างรู้ดีว่าหลีอ๋องมีสันดานมักใหญ่ใฝ่สูง คิดหาทางใส่ร้ายเสด็จพ่อของข้าไม่เว้นแต่ละวัน เพื่อบัลลังก์นั่น มันมีสิ่งใดบ้างที่ทำไม่ลง! ยามนี้เสด็จปู่ประชวรหนักจนลุกไม่ขึ้น มันย่อมร้อนรนในอก กลัวว่าหากไม่ลงมือตอนนี้คงหมดโอกาสกระมัง ถึงได้… หึ! ข้าไม่มีวันปล่อยมันไปแน่ ไม่มีวัน!”

เหลียนฟางชิงมีสติกว่า จึงจับเค้าความบางอย่างในน้ำเสียงนั้นได้ นางรีบคลี่ยิ้มประจบพลางเอ่ยถามหมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่า “หรือท่านอ๋องเฒ่าจะมีความคิดเห็นเป็นอื่นเพคะ? ลองบอกกล่าวให้พวกผู้น้อยได้เปิดหูเปิดตาบ้างเถิด”

“ที่เจ้าพูดมา ก็นับว่ามีเหตุผลอยู่บ้าง” หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่ายิ้มให้เหลียนฟางชิงบางๆ ก่อนจะหันไปกล่าวกับโจวเหยี่ยน “แต่ตราบใดที่ยังไร้พยานหลักฐานแน่ชัด เรื่องนี้ก็ยังด่วนสรุปไม่ได้!”

โจวเหยี่ยนส่งเสียงฮึดฮัด “นอกจากมันแล้วยังจะมีใครได้อีกเล่า เพลิงไหม้ครานั้นไม่มีทางเป็นอุบัติเหตุไปได้! คนที่มีทั้งแรงจูงใจและกำลังพอจะลงมือ ย่อมมีเพียงมันคนเดียว!”

หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าทอดถอนใจ “คำพูดนี้ความจริงข้าไม่ควรเอ่ย แต่เจ้าลองตรองดูให้ดีเถิด นอกจากหลีอ๋องแล้ว เสด็จพ่อของเจ้ายังมีอนุชาอย่างเซี่ยนอ๋องประทับอยู่ในเมืองหลวงอีกคนมิใช่รึ!”

ทั้งโจวเหยี่ยนและเหลียนฟางชิงต่างสะท้านวาบในอกพร้อมกัน เบิกตากว้างมองหมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าอย่างไม่อยากเชื่อหู

หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าทั้งขบขันทั้งระอาใจ จึงแสร้งทำหน้าซื่อตาใส “พวกเจ้าจ้องข้าเช่นนี้ด้วยเหตุใดกัน? คำที่ข้าพูดมีสิ่งใดผิดเพี้ยนไปหรือ? ข้าก็แค่ชี้ความจริงให้เห็น ส่วนเบื้องลึกจะเป็นเช่นไร พวกเจ้าจงนำไปคิดเอาเองเถอะ!”

ยิ่งขบคิด ในใจของโจวเหยี่ยนก็ยิ่งรู้สึกไม่ชอบมาพากล

เซี่ยนอ๋อง… เสด็จอาสาม…

จู่ๆ เขาก็พลันนึกถึงการตายของอวี้อ๋องขึ้นมาได้ ยามที่อวี้อ๋องสิ้น เสด็จปู่ตรอมพระทัยอย่างหนัก ทว่ากลับมิได้ลงทัณฑ์หลีอ๋องที่ทุกคนต่างชี้หน้าว่าเป็นฆาตกรเลยแม้แต่น้อย…

หรือว่า… เสด็จปู่เองก็ทรงระแวงเซี่ยนอ๋องอยู่เช่นกัน—

ชั่วพริบตานั้น จิตใจของโจวเหยี่ยนพลันสับสนวุ่นวาย ความรู้สึกหดหู่ท้อแท้แล่นริ้วขึ้นมาเกาะกุมจิตใจ หรือเพื่อบัลลังก์มังกรตัวนั้นแล้ว มนุษย์เราจะยอมละทิ้งสายเลือดร่วมอุทรได้ลงคอเชียวหรือ!

หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าแอบทอดถอนใจ มองดูเด็กหนุ่มผู้แหลกสลายด้วยความเวทนา จิตใจพลันอ่อนยวบลงอย่างไม่อาจห้าม ภาพความหลังครั้งเก่าผุดพรายขึ้นมาในห้วงคำนึงไม่ขาดสาย

เขาตบบ่าโจวเหยี่ยนเบาๆ พลางเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อย่าเพิ่งคิดฟุ้งซ่านไปเลย บางทีตาแก่อย่างข้าอาจจะคิดมากไปเองก็ได้ แต่ในเมื่อสถานการณ์ยังคลุมเครือ ซ้ำตำหนักบูรพายังเกิดเคราะห์กรรมเช่นนั้น เจ้าจงระวังตัวให้จงหนักเป็นดีที่สุด! วางใจเถอะ ข้าจะรีบจัดแจงพาเจ้าเข้าวังไปพบเสด็จปู่โดยเร็ว”

“พ่ะย่ะค่ะ หลานขอบพระทัยเสด็จปู่ทวด!” โจวเหยี่ยนน้ำตาคลอเบ้า ค้อมกายคารวะ

ในวันนั้น หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าลอบพาโจวเหยี่ยนมุ่งหน้าเข้าสู่วังหลวง ในที่สุดเขาก็ได้เข้าเฝ้าเสด็จปู่ผู้ประชวรหนักอยู่บนแท่นบรรทม

นับแต่จักรพรรดิเฒ่าทรงทราบข่าวว่าตำหนักบูรพาต้องเผชิญวิบัติดับสูญ ครอบครัวขององค์รัชทายาทสิ้นชีพวอดวายไร้ผู้รอด ก็ทรงกระอักพระโลหิตและหมดสติไปทันที พระอาการทรุดหนักลงวันแล้ววันเล่า จนทั้งในและนอกวังหลวงต่างตกอยู่ในความหวาดหวั่นพรั่นพรึง

ครั้นได้เห็นโจวเหยี่ยนมายืนอยู่เบื้องหน้าอย่างกะทันหัน อารมณ์ที่พลุ่งพล่านอย่างรุนแรง ทั้งโศกศัลย์ทั้งยินดีระคนกัน เกือบทำให้จักรพรรดิเฒ่าหมดสติไปอีกครา พระหัตถ์สั่นเทากุมมือโจวเหยี่ยนไว้แน่น มิยอมปล่อยวาง

เวลาเหลือน้อยเต็มทน จักรพรรดิเฒ่าไม่อาจเสียเวลาสั่งเสียยืดยาว มีรับสั่งให้หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าเป็นผู้จรดพู่กันแทนพระองค์ ตราพระราชโองการขึ้นสองฉบับ ประทับตราหยกหลวงเรียบร้อย ฉบับหนึ่งคือราชโองการสืบราชบัลลังก์มอบไว้ในมือโจวเหยี่ยน ส่วนอีกฉบับส่งถึงหลี่ฟู่ บัญชาให้เขายกย่องโจวเหยี่ยนเป็นนายเหนือหัว ร่วมกับหมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าและติงไท่ฟู่คอยค้ำจุนยุวกษัตริย์ ทั้งยังพระราชทานป้ายทองแก่หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่า บัญชาให้ส่งคนไว้ใจได้นำป้ายทองไปถ่ายทอดกระแสรับสั่งแก่ติงไท่ฟู่

“เสด็จอา… เจิ้น… ไม่ไหวแล้วจริงๆ เด็กคนนี้เป็นหลานสายตรง เป็นสายเลือดแท้ๆ ของรัชทายาท เจิ้นขอฝากฝังไว้กับท่านแล้ว! สิ้นปีพ้นไปเมื่อใด จงหาข้ออ้างพากันออกจากเมืองหลวงโดยเร็ว แล้วมุ่งหน้าไปมณฑลหนานไห่เพื่อตามหาหลี่ฟู่! หลี่ฟู่ผู้นั้น… เจิ้นไว้ใจเขาได้!” สิ้นรับสั่ง พระพักตร์ของจักรพรรดิเฒ่าก็ซีดเผือดดั่งกระดาษ หายใจหอบถี่จนแทบขาดห้วง

“เสด็จปู่!” โจวเหยี่ยนพึมพำเสียงสั่น รีบถลาเข้าไปประคองพระวรกาย ในหัวพลันว่างเปล่าจนมึนงง เผือกร้อนลวกมือชิ้นนี้ ไฉนจึงตกมาอยู่ในมือเขาได้เล่า?

เขาไม่เคยคิดฝันแม้เพียงนิด ว่าวันหนึ่งตนเองจะต้องขึ้นเป็นองค์รัชทายาท หรือก้าวขึ้นเป็นฮ่องเต้!

ตั้งแต่จำความได้ เขาก็รู้มาตลอดว่าพี่ใหญ่ผู้สุขุมลุ่มลึกและโดดเด่นสง่างามเฉกเช่นเสด็จพ่อ ย่อมเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ต่อจากบิดาอย่างมิต้องสงสัย ไม่คาดคิดเลยว่าโชคชะตาจะพลิกผัน จนแผ่นดินทั้งผืนต้องถูกโยนลงมาบนบ่าของเขาเช่นนี้

ฮ่องเต้ชราฝืนแย้มพระสรวลอย่างยากเย็น สายพระเนตรจับจ้องหมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าเขม็ง “เสด็จอา ท่านต้องรับปากเจิ้น!”

หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าอดรู้สึกรันทดใจมิได้ เขาพยักหน้าพลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย! เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงการสืบทอดแผ่นดินต้าโจวและความสงบสุขของไพร่ฟ้าทั่วหล้า กระหม่อมขอให้คำสัตย์ จะส่งองค์ชายพระนัดดาสู่มณฑลหนานไห่อย่างปลอดภัยให้จงได้พ่ะย่ะค่ะ!”

“ลำบากเสด็จอาแล้ว!” เมื่อได้ยินคำมั่นอันหนักแน่น ฮ่องเต้ชราจึงทรงลอบถอนพระทัยโล่งอก

เขาย่อมรู้ดีว่า แม้เสด็จอาผู้นี้จะมีอุปนิสัยไม่ยึดติดธรรมเนียม ทำตัวสำมะเลเทเมาเพียงใด แต่หากเรื่องใดที่ยอมเอ่ยปากรับคำแล้ว ย่อมทุ่มเทกายใจทำจนสุดกำลังเสมอ

“จริงสิ…” ฮ่องเต้ชราตรัสขึ้นทั้งที่ยังหายใจหอบเหนื่อย “หลี่ฟู่มีน้องสาวภรรยาคนเล็กอยู่คนหนึ่ง เหยี่ยนเอ๋อร์… เจิ้นจำได้ว่าเจ้าเคยบอก… เจ้าชอบนางใช่หรือไม่?”

หัวใจของโจวเหยี่ยนพลันกระตุกเต้นระรัว รีบพยักหน้ารับ “พ่ะย่ะค่ะ เสด็จปู่…”

“อืม!” ฮ่องเต้ชราผงกศีรษะเบาๆ ตรัสขัดขึ้นอย่างอ่อนล้า “ชอบพอก็รับนางเข้าวังเสียเถอะ! ถือเสียว่าผูกใจสองสามีภรรยาตระกูลหลี่ไปในตัว! ทว่า… เจ้าต้องจำไว้ให้มั่น แม่หนูคนนั้น… ไม่อาจแต่งตั้งขึ้นเป็นฮองเฮาอย่างเด็ดขาด!”

“เสด็จปู่!” โจวเหยี่ยนสีหน้าเปลี่ยนไปในทันใด

ทว่าฮ่องเต้ชรามิได้ปรายตามองเขาแม้แต่น้อย สายพระเนตรพลันลุกวาวขึ้นมาอย่างเฉียบขาด จ้องมองหมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าเขม็ง “เสด็จอา… ข้าฝากท่านคอยดูแลด้วย!”

นี่คือบัญชาให้หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าทำหน้าที่จับตาและควบคุมเรื่องนี้

ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ มีหรือที่หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่ากับโจวเหยี่ยนจะกล้าทัดทาน

หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าลอบถอนใจลึก พยักหน้ารับคำเสียงเบา “ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย กระหม่อมเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

“ดี! ดียิ่ง!” บนพระพักตร์ซีดเซียวพลันปรากฏรอยยิ้มโล่งอกอย่างแท้จริง พลันเรี่ยวแรงทั้งมวลมลายหาย ทรงเอนพระวรกายทอดลงบนแท่นบรรทมอย่างอ่อนแรง

พระหัตถ์อันผ่ายผอมโบกไปมาอย่างไร้เรี่ยวแรง ตรัสขาดห้วงด้วยสุรเสียงสั่นเครือ “ไป… รีบไปเสีย! ระ…วังตัวด้วย! แล้วก็… ตอนนี้อย่าเพิ่ง… ไปแก่งแย่งกับพวกมัน! ออกไป… จงหนีออกจากเมืองหลวงเสีย!”

“เสด็จปู่!” โจวเหยี่ยนสะอื้นไห้ เข่าทั้งสองข้างทรุดฮวบลงกับพื้นหน้าแท่นบรรทม โขกศีรษะลงคำนับทั้งน้ำตา

หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าถอนหายใจยาว ประสานมือก้มคำนับกระซิบเสียงต่ำ “ขอฝ่าบาททรงถนอมพระวรกาย กระหม่อมขอทูลลาพ่ะย่ะค่ะ!” จากนั้นจึงดึงตัวโจวเหยี่ยนพาออกจากตำหนักไป

เมื่อพ้นออกมาจากเขตพระราชฐานจนขึ้นมานั่งบนรถม้า ทั้งสองต่างนิ่งงันด้วยความรู้สึกอันหลากหลายที่แล่นริ้วจุกแน่นอยู่ในอก

หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าปรายตามองโจวเหยี่ยน ก่อนเอ่ยปลอบอย่างอ่อนโยน “เจ้าเป็นเด็กหัวไว อย่าได้ทำให้ความเหนื่อยยากและเจตนาอันลึกซึ้งของเสด็จปู่เจ้าต้องสูญเปล่าล่ะ”

โจวเหยี่ยนนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างแน่วแน่ “หลานเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ เสด็จปู่ทวด! ข้ายังต้องชำระหนี้แค้นนี้ให้ได้ บัลลังก์ตำแหน่งนั้น มีหรือจะปล่อยให้ตกไปอยู่ในมือมันง่ายๆ!”

หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าพยักหน้าช้าๆ สีหน้าพลันผ่อนคลายลงในที่สุดอยในที่สุด

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1468 กลับสู่เมืองหลวง

 

บทที่ 1468 กลับสู่เมืองหลวง

"องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ!" เสี่ยวเลี่ยวจื่อละล่ำละลักด้วยน้ำเสียงปนสะอื้น ตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก

"โจวเหยี่ยน" เหลียนฟางชิงเห็นสภาพเขาแล้วในใจก็ปวดร้าวนัก นางเอ่ยปลอบอย่างนุ่มนวล "ท่านอย่าเป็นเช่นนี้เลย! โจวเหยี่ยน ไฟนี้ลุกไหม้ชอบกลนัก เป็นไปได้อย่างไรที่จะ..."

"ใช่ ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!" โจวเหยี่ยนผุดลุกขึ้นจากพื้นทันควันพลางเอ่ย "ข้าจะกลับไปเดี๋ยวนี้! ต่อให้ตำหนักบูรพาเกิดเพลิงไหม้ ก็ไม่มีทางมอดไหม้ถึงขั้นนั้นได้ ต้องเป็นข่าวลือมั่วซั่วแน่!"

เหลียนฟางชิงลอบถอนหายใจ รู้ดีว่ายามนี้พูดอะไรไปเขาก็คงฟังไม่เข้าหู นางยังคงกุมมือเขาแน่นพร้อมลุกขึ้นยืนตาม "ข้าจะกลับไปกับท่านด้วย! พวกเราต้องระวังตัวให้มาก ประจวบเหมาะกับช่วงที่ฝ่าบาททรงพระประชวรหนักกลับมาเกิดเรื่องพรรค์นี้เข้า หากว่า..."

เหลียนฟางชิงไม่ได้เอ่ยต่อจนจบ

ทว่าใบหน้าของโจวเหยี่ยนพลันซีดเผือด แววตากลับสว่างวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน ช่างประจวบเหมาะเกินไปแล้ว!

"หรือว่าจะเป็นมัน!" โจวเหยี่ยนเค้นเสียงรอดไรฟันด้วยความเคียดแค้น "หากเป็นมันจริง ข้ากับมันอยู่ร่วมฟ้าเดียวกันไม่ได้!"

เหลียนฟางชิงลอบโล่งอก รู้ว่าเขาพอจะดึงสติกลับมาได้บ้างแล้ว

ทว่าเคราะห์ร้ายประดุจสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ เช่นนี้ มีหรือที่ใครเจอเข้าแล้วจะยังใจเย็นอยู่ได้จริง!

นางจึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "พวกเราออกเดินทางกันตอนนี้เถิด ข้าว่าพอผ่านตัวตำบล ลองแวะสืบข่าวดูก่อน ดีหรือไม่?"

จิตใจของโจวเหยี่ยนสับสนวุ่นวาย หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นส่ำ ความคิดประดามีตีกันยุ่งจนไม่กล้าคิดและไม่อยากจะคิด เขาได้แต่มองเหลียนฟางชิงตาค้าง ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างกระสับกระส่าย

ยามที่ทั้งสามก้าวออกจากตัวตำบล ใบหน้าของโจวเหยี่ยนก็ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ หลงเหลืออยู่อีกแล้ว

สีหน้าขาวซีดไร้สีเลือดกับแววตาเหม่อลอยนั้นทำให้เหลียนฟางชิงอดกังวลลึกๆ ไม่ได้ จะเอ่ยเตือนก็ไม่กล้าและไม่ตัดใจพอ ได้แต่ก้าวตามเขาอย่างตื่นตัว พลางจับจ้องเขาตาไม่กะพริบ

นางถึงกับไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่า มือของตนกุมมือเขาไว้แน่นไม่เคยปล่อย!

ฝ่ายเสี่ยวเลี่ยวจื่อก็ร่ำไห้น้ำตานองหน้าไม่หยุด จนกระทั่งโดนเหลียนฟางชิงเอ็ดเสียงเข้มไปหลายคำ ถึงได้ค่อยๆ สงบปากสงบคำลงได้บ้าง

เมื่อเข้าสู่ตัวเมือง ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาสืบความใดๆ ข่าวนี้ก็แพร่สะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอยในเมืองหลวงแล้ว ราวกับน้ำมันเดือดพล่านในกระทะทองแดง!

โจวเหยี่ยนคิดจะบุกกลับตำหนักบูรพาไปดูให้เห็นกับตาโดยไม่สนใจสิ่งใด ทว่าถูกเหลียนฟางชิงเอาชีวิตตนเองเข้าขู่ ถึงยอมหยุดฝีเท้าลงได้อย่างหวุดหวิด

ทั้งสามคนจึงหาโรงเตี๊ยมซอมซ่อไร้ผู้คนสนใจเพื่อหลบพักชั่วคราว

เหลียนฟางชิงรินน้ำชาส่งให้เขาเงียบๆ มองดูเขานั่งเหม่อลอยดั่งรูปปั้นอยู่นานสองนาน จนกระทั่งเขาเริ่มดึงสติกลับมา นางจึงช้อนสายตาขึ้นแล้วเอ่ยเสียงแผ่วเบา "โจวเหยี่ยน..."

เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกและความอ่อนโยนที่เปี่ยมด้วยความห่วงใยระคนสงสารของนาง ในอกของโจวเหยี่ยนก็พลันปวดแสบปวดร้อน ความรู้สึกขมปร่ารวดร้าวแล่นพล่านตีตื้นขึ้นมากลางอก

เขาดึงนางเข้ามากอดแนบกายไว้แน่นโอบรัดด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลแทบจะหลอมรวมนางเข้าไปในร่าง

"ชิงเอ๋อร์ ชิงเอ๋อร์ ข้ายังเหลือเจ้าอยู่ ใช่หรือไม่? ข้ายังเหลือเจ้าอยู่อีกคน!"

เขาพร่ำกระซิบข้างหูนางซ้ำๆ ราวกับคนละเมอ ฟังแล้วชวนให้หัวใจแหลกสลายยิ่งนัก

ปลายจมูกของเหลียนฟางชิงพลันแสบร้อน ขอบตารื้น หัวใจพลอยเจ็บแปลบตามไปด้วย ตลอดชีวิตที่ผ่านมา นางเพิ่งเคยสัมผัสกับความรู้สึกที่แจ่มชัดถึงเพียงนี้เป็นครั้งแรก

"ใช่ ท่านยังมีข้า ข้าจะอยู่เคียงข้างท่าน คอยอยู่เป็นเพื่อนท่านตลอดไป เว้นเสียแต่ว่าท่านจะรังเกียจข้า..."

"ไม่มีวัน!" โจวเหยี่ยนยกมือขึ้นแตะปิดริมฝีปากนางไว้ พลางเอ่ยเสียงเบา "ไม่มีวันนั้นตลอดกาล!"

เหลียนฟางชิงพยักหน้ารับเบาๆ แล้วทอดตัวซบอกเขาอย่างเงียบสงบ

เนิ่นนานผ่านไป โจวเหยี่ยนจึงเอ่ยขึ้นว่า "อย่างไรข้าก็ต้องกลับไปดูให้เห็นกับตา! หากไม่ได้ไป ใจข้าไม่อาจสงบได้!"

"ข้าไปด้วย!" เหลียนฟางชิงผงกศีรษะขึ้นจากอกเขา จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขาด้วยท่าทีจริงจังอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น "อย่าคิดจะสลัดข้าทิ้งแล้วแอบไปคนเดียวเชียว หากท่านกล้าทำเช่นนั้น ข้ารับรองว่าท่านจะไม่ได้เห็นหน้าข้าอีกตลอดชีวิต! ไปถึงที่นั่นแล้วท่านต้องควบคุมอารมณ์ตัวเองให้ได้ และยามที่ข้าบอกให้ถอย ท่านห้ามขัดใจเป็นอันขาด!"

โจวเหยี่ยนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะหึๆ ในลำคอ เอ่ยเย้าว่า "ช่างเป็นแม่บ้านแม่เรือนเสียจริง เจ้ากี้เจ้าการปานนี้ เผด็จการเหลือเกิน!"

ใบหน้าของเหลียนฟางชิงซับสีเรื่อเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตัดบท "สรุปคือท่านต้องฟังข้า!"

อารมณ์ของเขาในยามนี้เปราะบางยิ่งนัก มีหรือที่นางจะวางใจลงได้?

ตำหนักบูรพาถูกเปลวเพลิงผลาญวอด สภาพที่หลงเหลืออยู่อย่างไรก็คงดูไม่จืด สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าหากเขาไปเห็นเข้าแล้วจะสติหลุดหรือไม่?

หากพลั้งเผลอทำเรื่องวู่วามจนบานปลาย หรือดึงดูดผู้ไม่หวังดีเข้ามา จะมิมิแย่หรอกหรือ?

"ได้ ข้าเชื่อฟังเจ้า" รอยยิ้มจางๆ ผุดพรายขึ้นบนใบหน้าซีดเซียวของโจวเหยี่ยน เขายิ้มพลางพยักหน้ารับคำ

เหลียนฟางชิงจึงคลายใจลงบ้าง นางบีบมือเขาแน่น เอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว "พวกเราต้องระวังตัวให้จงหนัก หากดูท่าไม่ดี ก็อย่าเข้าไปเลยนะ ดีหรือไม่? พวกเรายังต้องเก็บชีวิตไว้ล้างแค้นอีก!"

น้ำเสียงของนาง ราวกับได้หลอมรวมตนเองเป็นคนในครอบครัวเดียวกับเขาไปแล้ว

หัวใจของโจวเหยี่ยนพลันอุ่นซ่าน ความว้าวุ่นกระวนกระวายในอกสงบลงไปหลายส่วน เขาพยักหน้าเบาๆ พลางเอ่ยอย่างอ่อนโยน "ได้ ข้าบอกแล้วอย่างไรเล่า ว่าล้วนตามใจเจ้าทั้งสิ้น!"

ไม่ว่าเขาจะยินยอมหรือไม่ ยอมรับความจริงได้หรือไม่ ต่อให้ในใจยามนี้จะยังคงเคว้งคว้างราวกับมีช่องว่างขนาดใหญ่ที่คอยทิ่มแทงให้ปวดแปลบอยู่ตลอดเวลา เขาก็ตระหนักดีว่า เรื่องจริงก็คือเรื่องจริง สิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว ไม่อาจย้อนคืนกลับมาได้อีก!

บางที ผู้ที่ลงมือนั้นอาจปักใจเชื่อไปแล้วว่าเขาเองก็สิ้นชีพไปพร้อมกองเพลิง เช่นนั้นเขาก็แสร้งทำเป็น 'ตาย' ไปเสียก็ดีเหมือนกัน!

ต้องมีสักวัน ที่เขาจะปรากฏตัวขึ้นตรงหน้ามันอย่างมีลมหายใจ เพื่อลากคอมันมาชดใช้กรรมที่ก่อไว้อย่างสาสม!

นางกล่าวได้ถูกต้อง เขายังต้องรักษาชีวิตไว้ล้างแค้น!

ครั้นราตรีมาเยือน คนทั้งสองก็ลอบออกจากโรงเตี๊ยม หลบเลี่ยงกองทหารลาดตระเวนบนท้องถนนอันเงียบเชียบ ค่อยๆ ลอบเข้าใกล้ทิศทางของตำหนักบูรพา

ทว่าพื้นที่ห่างจากประตูวังไปไกลลิบ ล้วนถูกวางกำลังปิดล้อมห้ามผู้ใดผ่านเข้าออกอย่างเข้มงวด

กลิ่นไหม้เกรียมยังคงลอยคละคลุ้งในอากาศ หัวใจของโจวเหยี่ยนพลันบีบรัดเจ็บปวดรวดร้าวขึ้นมาอีกคำรบ ได้แต่ทอดสายตามองไปยังทิศทางของตำหนักบูรพาอย่างเหม่อลอย

เหลียนฟางชิงชำเลืองมองเขาด้วยความกระวนกระวาย พลางคอยสอดส่องความเคลื่อนไหวรอบกายอย่างระแวดระวัง

ครู่หนึ่งต่อมา นางจึงกระซิบเตือนเบาๆ "พวกเราไปกันเถิด!"

รั้งอยู่ต่อไปก็มองไม่เห็นสิ่งใด สู้รอหาจังหวะเหมาะๆ สืบความกระจ่างในภายหลังจะดีกว่า

โจวเหยี่ยนเหวี่ยงหมัดกระแทกกำแพงอย่างรุนแรง แค่นเสียงเคียดแค้น "ข้ากับมันอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้! หลีอ๋อง... เหอะ หลีอ๋อง!"

หยาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาไม่อาจสะกดกลั้นได้ ไหลรินอาบสองแก้ม ทว่าเขาก็รีบปาดมันทิ้งไปอย่างรวดเร็ว

นั่นมันบ้านของเขานะ! ถึงแม้เสด็จพ่อจะก่นด่ารังเกียจเขาสารพัด แต่ลึกๆ ก็ยังเปี่ยมด้วยความห่วงใย พระมารดายิ่งไม่ต้องพูดถึง ต้องกลัดกลุ้มใจเพราะเขามานับครั้งไม่ถ้วน!

ยังมีเสด็จพี่อีกเล่า พวกเขาเป็นพี่น้องร่วมอุทรสายเลือดเดียวกัน ไม่เคยมีความบาดหมางแคลงใจต่อกันแม้แต่น้อย!

เสด็จพี่ดีต่อเขาถึงเพียงนั้น ทะนุถนอมเขาประหนึ่งน้องชายแท้ๆ จากใจจริง

ทว่าเพียงเพราะเพลิงไหม้ปริศนาเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา ทุกสิ่งทุกอย่างกลับมลายหายไปสิ้น!

เขารู้สึกเลื่อนลอย ราวกับกำลังตกอยู่ในความฝันอันโหดร้าย บางที พอตื่นจากฝันแล้ว พวกเขาก็คงจะกลับมาอยู่กันพร้อมหน้ากระมัง...

"ไปเถอะ!" เหลียนฟางชิงกัดฟันแน่น ออกแรงดึงรั้งตัวเขาให้จากมาจนได้

พวกเขาจะกบดานอยู่ที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้ตลอดไปไม่ได้

เหลียนฟางชิงจึงเสนอว่าในวันพรุ่งนี้ให้ไปที่จวนสกุลเหลียนเพื่อขอความช่วยเหลือจากพี่สองของนาง เชื่อว่าพี่สองย่อมต้องยื่นมือเข้าช่วยอย่างแน่นอน

ทว่าโจวเหยี่ยนกลับมีแผนการอื่นในใจ

เขาต้องหาทางลอบเข้าวังหลวงเพื่อไปเข้าเฝ้าเสด็จปู่ให้จงได้ เรื่องคอขาดบาดตายเช่นนี้ เหลียนเจ๋อย่อมไม่อาจยื่นมือเข้าช่วยได้เป็นแน่

เขาตัดสินใจจะไปหา 'หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่า' พระญาติผู้ใหญ่รุ่นพระปัยกา ผู้ซึ่งดูภายนอกเลอะเลือนเหลวไหล ทว่าแท้จริงแล้วสายตากลับเฉียบคมและรู้แจ้งเห็นจริงยิ่งกว่าผู้ใด

เหลียนฟางชิงใคร่ครวญดูแล้วเห็นว่าแผนการนี้เข้าที จึงยอมคล้อยตามเขา เพียงแต่ยืนกรานว่าจะต้องติดตามไปด้วยให้ได้

โจวเหยี่ยนมิอาจขัดใจนางได้ จึงจำต้องยินยอมแต่โดยดี

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1467 เคราะห์ร้ายจากฟากฟ้า

 

บทที่ 1467 เคราะห์ร้ายจากฟากฟ้า

เขาพูดพลางหัวเราะพลางวิ่งไล่ตามนางไป

เสียงหัวเราะของทั้งสองดั่งท่วงทำนองที่ร่าเริง ดั่งเสียงสายน้ำใสไหลรินจากภูผา ก้องกังวานอยู่เหนือหุบเขา

โลกใบนี้ช่างเรียบง่าย ความสุข...ก็ช่างเรียบง่ายเช่นกัน!

ดูราวกับว่าความสุขเช่นนี้อยู่ใกล้แค่เอื้อม และจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงไป!

หลังจากทั้งสองเล่นสนุกกันอยู่พักหนึ่ง กินอาหารที่นำมาตามลำดับจนหมดเกลี้ยงร่วมกับเจ้าเสี่ยวฮุย เมื่อเห็นว่าเลยเที่ยงไปแล้ว ควรกลับเข้าเมืองได้แล้ว โจวเหยี่ยนจึงหันไปยิ้มพูดกับเหลียนฟางชิงว่า “ตอนนี้ก็ปาเข้าไปบ่ายแล้ว เจ้าก็อย่าอยู่ทนหนาวในชนบทอีกเลย รีบกลับไปหาพี่ชายเจ้าเถอะ! สองสามวันนี้ข้าคงยุ่งมาก...หลังปีใหม่—เจ้าอย่าเพิ่งรีบออกจากเมืองหลวง ข้าจะหาโอกาสไปหาเจ้าอีก”

เหลียนฟางชิงใบหน้าแดงระเรื่อ พยักหน้าเบา ๆ “อืม”

ตั้งแต่พบกันครั้งแรก โจวเหยี่ยนก็ถูกเสี่ยวฮุยที่นางออกคำสั่งอย่างดุดันไล่ตามจนหนีหัวซุกหัวซุน แต่ละครั้งที่พบกันก็มีแต่นางที่ออกคำสั่งนั่นนี่ ยุให้เขาทำเรื่องบ้า ๆ บอ ๆ

วันนี้นางกลับเผยท่าทีขวยเขินแบบเด็กสาว อารมณ์ของโจวเหยี่ยนพลันพุ่งสูง ใจเต้นแรงจนแทบระงับไม่อยู่ อยากจะโอบนางไว้ในอ้อมแขนไม่ปล่อยอีกเลย เขาจ้องนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งมองยิ่งรู้สึกไม่เพียงพอ พลันพูดขึ้นเพื่อหาเรื่องคุยต่อ “เจ้าห้ามหนีออกจากเมืองหลวงเชียวนะ! หากเจ้ากล้าหายไปโดยไม่บอก ข้าจะตามไปถึงหมู่บ้านต้าฟางที่เมืองยู่เหอ! ไม่สนแล้วว่าจะเกิดผลอะไรตามมา!”

“รู้แล้วน่า!” เหลียนฟางชิงช้อนตาขึ้นมองเขาอย่างเคือง ๆ แล้วว่า “เจ้าพูดมากจริง! รีบกลับไปได้แล้ว! ฮิ ๆ ไม่รู้ว่าเสี่ยวซงจื่อจะทำผิดพลาดหรือเปล่านะ ถ้าเกิดแผนถูกเปิดโปงขึ้นมา มารดาเจ้าคงลงโทษเจ้าแน่!”

โจวเหยี่ยนแสร้งทำหน้าขึงขัง สีหน้าเต็มไปด้วยความเคืองขุ่น มองนางอย่างตัดพ้อ แล้วดัดเสียงออดอ้อนเอ่ยว่า “ใจร้ายจริง ๆ ข้าทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อเจ้านะ เจ้ากลับภาวนาให้ข้าโดนลงโทษ ใจข้าแตกสลายหมดแล้ว!”

เหลียนฟางชิงถึงกับตัวสั่นสะท้านอย่างอดไม่อยู่ มองเขาตาเขียวแล้วว่า “พูดให้มันดี ๆ หน่อยได้ไหม? ต่อให้ดัดเสียงยังไง เจ้าก็ไม่กลายเป็นสาวงามหรอกนะ!”

โจวเหยี่ยนกลั้นหัวเราะไม่อยู่ หลุดขำออกมาดังลั่น จากนั้นก็แกล้งทำหน้าทะเล้น ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วว่า “ก็ใครให้เจ้าทำข้าเสียใจนี่นา! ถ้าข้าโดนเสด็จแม่ลงโทษ เจ้าจะไม่สงสารข้าบ้างเลยหรือ? ไหนบอกว่าชอบข้ามาก ใส่ใจข้ามากไงล่ะ!”

เหลียนฟางชิงหัวเราะคิกคัก เอามือปิดปากหัวเราะสองสามที พลันยกเท้าขึ้นเตะใส่เขา โจวเหยี่ยนหลบได้อย่างคล่องแคล่ว นางจึงหัวเราะด่ากึ่งล้อว่า “เฮ้! หลบอะไรของเจ้า! ไม่รู้หรือไงว่า ‘ตีคือรัก ด่าคือห่วง’!”

โจวเหยี่ยนยิ้ม ก่อนเอาหน้าเข้าไปใกล้แล้วว่า “งั้นเปลี่ยนจากเท้าเจ้า เป็นปากเจ้าดีไหม?”

เหลียนฟางชิงใบหน้าแดงซ่าน ดวงตาขุ่นเคืองแต่แฝงความขัดเขิน เตรียมจะเอ่ยอะไรสักอย่าง โจวเหยี่ยนเห็นว่าวันนี้นางดูเขินอายเป็นพิเศษ กลัวว่านางจะโกรธจริง จึงรีบเก็บมุกหยอกล้อ ก่อนหัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าวอย่างอ่อนโยน “เวลาไม่เช้าแล้ว เจ้าส่งข้ากลับหน่อย ได้ไหม?”

พอได้ยินเขาพูดเช่นนั้น หัวใจของเหลียนฟางชิงก็พลันรู้สึกอาลัยอาวรณ์ขึ้นมาเล็กน้อย นางพยักหน้าเบา ๆ “อืม” แล้วกล่าวยิ้มละไม “เช่นนั้นเราไปกันเถอะ!”

พูดพลางก็ไล่ให้เสี่ยวฮุยกลับไป เสี่ยวเลี่ยวจื่อเดินตามหลังมาในระยะพอเหมาะ

โจวเหยี่ยนอดพูดขึ้นอีกไม่ได้ “หรือเจ้าจะเข้าเมืองไปพร้อมกับข้าเสียเลยวันนี้ดีไหม?”

เหลียนฟางชิงก็เริ่มลังเล แต่สุดท้ายก็ส่ายหน้าแล้วยิ้มว่า “เจ้ากลับไปเองเถอะ ข้ายังไม่อยากให้ใครเห็นเราสองคนอยู่ด้วยกัน หากมีใครเอาไปพูดคงไม่ค่อยดีนัก”

โจวเหยี่ยนได้ฟังก็ถอนหายใจ “เจ้าพูดก็ถูก! จะคุมฟ้าคุมดินอย่างไร ก็ห้ามปากคนไม่ได้ ข้าก็คร้านจะฟังคำซุบซิบนินทานัก!”

เหลียนฟางชิงเดินไปส่งเขาถึงทางเข้าหมู่บ้าน กำลังจะกล่าวลา ก็พอดีสะใภ้อาเฉียวแห่งบ้านที่นางพักอยู่เดินกลับมาจากข้างนอกพอดี

สะใภ้อาเฉียวนั้นชื่อเหมือนคน ปากคอจัดจ้าน ชอบพูดชอบฟังเรื่องชาวบ้าน ไม่นานนักก็สนิทสนมกับเหลียนฟางชิงเป็นอย่างดี

พอเห็นนางก็ยิ้มแป้นร้องเรียก “ชิงเอ๋อร์!” จากนั้นก็ร้อนรนพูดออกมาทันที “เจ้ารู้หรือไม่! เมื่อคืนในเมืองหลวงเกิดเรื่องใหญ่โตขึ้นเรื่องหนึ่ง!  โอ๊ยตายแล้ว เรื่องใหญ่มากจริง ๆ รับรองว่าเจ้าจะเดายังไงก็ไม่มีทางเดาถูก!” พูดจบก็ทำหน้าท่าทางภูมิใจนักหนา จ้องนางตาเป็นมันเหมือนรอให้ถาม

เหลียนฟางชิงแอบหัวเราะในใจ รู้ว่าโรคเดิมของสะใภ้อาเฉียวกำเริบอีกแล้ว นางจึงถือโอกาสนี้ชวนคุยให้โจวเหยี่ยนไปได้เสียที จะได้ไม่มามัวอ้อยอิ่งอยู่แบบนี้ ไม่รู้เมื่อไหร่จะลากตัวเองกลับไปได้

หญิงสาวจึงเออออตามคำพูดของอาเฉียว ก่อนหัวเราะถามอย่างไม่ใส่ใจนัก “อ๋อ? เรื่องใหญ่ที่ว่านั่นคืออะไรหรือ?”

สะใภ้อาเฉียวหัวเราะคิกคัก ก่อนแสร้งทำหน้าลึกลับ ลดเสียงลงแล้วกระซิบว่า “ตำหนักบูรพาเกิดไฟไหม้น่ะสิ! เพลิงโหมขนาดหนัก เผามอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน ได้ยินว่าข้างในไม่มีใครหนีรอดออกมาได้เลยสักคน!”

“อะไรนะ!”

เหลียนฟางชิงกับโจวเหยี่ยนต่างก็หน้าถอดสี ร้องอุทานขึ้นพร้อมกัน สีหน้าของเสี่ยวเลี่ยวจื่อซีดเผือดจนแทบทรุดลงกับพื้น

“เจ้าพูดเหลวไหลอะไรน่ะ!” โจวเหยี่ยนตวัดสายตามองด้วยโทสะ

เหลียนฟางชิงรีบคว้าแขนเขาไว้ แล้วหันไปถามสะใภ้อาเฉียวด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ “ตะ...ตำหนักบูรพา? ตำหนักบูรพาไหน?”

สะใภ้อาเฉียวตบอกเบา ๆ เพื่อสงบสติอารมณ์แล้วตอบ “ก็จะตำหนักไหนเสียล่ะ ก็ตำหนักบูรพาที่องค์รัชทายาทประทับอยู่น่ะสิ!”

พูดจบก็เหล่มองโจวเหยี่ยนทีหนึ่ง ก่อนจะส่งเสียงหึแล้วกล่าว “เจ้าคนนี้นี่ไม่รู้อะไรบ้างเลย! ข้าพูดผิดตรงไหน? ข้าสะใภ้อาเฉียวน่ะหรือจะเป็นคนพูดจากเหลวไหล? ไม่ใช่ข้าคนเดียวนะที่พูดเรื่องนี้ ข้าได้ยินมาจากโรงน้ำชาที่ตัวเมือง เขาเล่าลือกันให้ทั่วแล้ว!”

ยังไม่ทันฟังนางพูดจบ โจวเหยี่ยนก็พุ่งตัวออกไปทันที เสี่ยวเลี่ยวจื่อกับเหลียนฟางชิงเห็นเข้าก็ร้องเรียกแล้วรีบตามเขาไป

สะใภ้อาเฉียว “นี่ นี่!” เรียกสองเสียงแต่เหลียนฟางชิงกลับไม่หันกลับมา ซ้ำยังยิ่งวิ่งยิ่งเร็ว นางได้แต่บ่นพึมพำอย่างงงงวย พลางยังไม่วายพูดด้วยความคับข้องใจ “ข้าสะใภ้อาเฉียวน่ะ ไม่ใช่พวกพูดจาเหลวไหลนะ เจ้าต่างหากที่พูดจาเหลวไหล! วิ่งกันไปเร็วขนาดนั้นเชียว? จะไปถามที่เมืองก็สู้ถามข้าไม่ได้หรอก!”

นางบ่นพึมพำพลางเดินกลับเข้าหมู่บ้านไปด้วย จิตใจครุ่นคิดว่า ข่าวนี้เกรงว่ายังไม่แพร่ถึงที่นี่ ตนคงเป็นคนแรกที่รู้เข้า จึงพลันรู้สึกตื่นเต้นดีใจ รีบเร่งฝีเท้ากลับไป เพื่อจะได้บอกข่าวนี้ให้คนอื่นฟัง

“โจวเหยี่ยน! โจวเหยี่ยน! รอข้าด้วย! เจ้ารอข้าก่อนสิ!” เหลียนฟางชิงร้องเรียกพลางวิ่งตามไป แต่โจวเหยี่ยนกลับไม่หยุด ร่างของเขายิ่งวิ่งยิ่งไกลออกไปทุกที

เหลียนฟางชิงร้อง “โอ๊ย!” แล้วล้มลงกับพื้น

ร่างที่วิ่งอยู่ข้างหน้าพลันชะงัก หันกลับมามอง เหม่อมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะวิ่งย้อนกลับมาคุกเข่าลงประคองนาง “ชิงเอ๋อร์!”

พอเห็นว่าเหลียนฟางชิงไม่ได้บาดเจ็บแม้แต่น้อย ที่แท้นางเพียงแกล้งล้มเพื่อให้เขาหันกลับมา ใบหน้าของโจวเหยี่ยนพลันหม่นลง เขาปล่อยมือจากนางตั้งท่าจะลุกขึ้น

แต่ข้อมือกลับถูกเหลียนฟางชิงจับไว้แน่น

“ใจเย็นก่อน โจวเหยี่ยน!” เหลียนฟางชิงรั้งมือเขาไว้แน่น กลัวว่าเขาจะวิ่งหนีอีก น้ำเสียงอ่อนโยนทว่าจริงจัง “ได้โปรดใจเย็นก่อน!”

โจวเหยี่ยนร้องขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือ “ข้าจะเย็นได้อย่างไร! ที่นั่นคือบ้านของข้า ที่นั่นมีคนที่ข้ารักที่สุด! ข้าต้องกลับไปเดี๋ยวนี้! ข้าต้องดูให้เห็นกับตา ว่ามันเกิดอะไรขึ้น! ไม่…ไม่ใช่เรื่องจริงแน่ ๆ นางโกหกแน่ ๆ ต้องเป็นนางที่โกหก!”

ร่างของโจวเหยี่ยนสั่นเทิ้ม ควบคุมตัวเองไม่ได้ หัวเข่าทรุดฮวบลง นั่งทรุดอยู่บนพื้นทั้งร่างเย็นเยียบราวตกสู่หลุมน้ำแข็ง

เขาเพียงแอบหนีออกมาเพียงคืนเดียวเท่านั้นเอง เพียงคืนเดียว…เหตุใดจึงอาจเกิดเรื่องโหดร้ายถึงเพียงนี้ ช่วงชิงทุกสิ่งไปจากเขาได้อย่างนั้นหรือ!

ท่านพ่อ…ท่านแม่…พี่ใหญ่…

เมื่อวานยังหัวเราะพูดคุยกันอยู่แท้ ๆ แต่วันนี้กลับ—กลับไม่มีพวกเขาอีกแล้ว…

หน้าอกของโจวเหยี่ยนพลันปวดร้าว เขายกมือกุมอก เผลอครางต่ำออกมาด้วยความเจ็บปวด