จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1267 นัดเขาพบหน้า

 

บทที่ 1267 นัดเขาพบหน้า

ทางด้านฮูหยินเติ้งเองก็โกรธจัดจนกินไม่ได้นอนไม่หลับมาหลายวัน แค้นเก่าเก่ายังไม่ทันชำระ แค้นใหม่ก็ถาโถมเข้ามาซ้ำ! นางอดไม่ได้ที่จะยุยงให้นายท่านเติ้งใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรก เช่น ติดสินบนคนให้ลอบเข้าไปเผาโกดังสินค้าของเหลียนฟางโจว หรือจัดฉากใส่ร้ายสร้างความวุ่นวายต่างๆ นานา จนถูกนายท่านเติ้งปั้นหน้ายักษ์ดุด่าเข้าให้ พร้อมคำสั่งประกาศิตห้ามไม่ให้นางเข้ามายุ่งเกี่ยวกับธุรกิจการค้าของตระกูล!

มิเช่นนั้น นางจะได้เห็นดีแน่!

ช่างคิดออกมาได้! เขาไม่อยากทำงั้นหรือ? เขาไม่เคยคิดงั้นหรือ? แต่มันต้องดูด้วยว่าทำได้จริงไหม!

ฝ่ายนั้นมีทางการหนุนหลัง เป็นถึงผู้สูงสุดของมณฑลหนานไห่! ลูกน้องอาจจะไม่เยอะในแง่ปริมาณแต่ "คนของทางการ" น่ะมีล้นหลาม!

หากเกิดความผิดพลาด "ขโมยไก่ไม่สำเร็จแถมยังเสียข้าวสาร" (ทำไม่สำเร็จแถมยังซวยซ้ำ) คนที่ส่งไปดันตกอยู่ในมือนาง นั่นมิเท่ากับยื่นด้ามดาบให้เขามาจ่อคอตัวเองหรือไง?

ในขณะที่ฝั่งหนึ่งตกอยู่ในบรรยากาศมืดครึ้ม แต่อีกฝั่งอย่างเหลียนฟางโจวกลับเต็มไปด้วยความรื่นเริง

เหลียนฟางโจวแกว่งสมุดบัญชีในมือไปมา นี่คือสมุดรวบรวมรายการของป่าทั้งหมดที่รับซื้อมาได้ พร้อมประเมินมูลค่าตามราคาตลาด หลังจากหักต้นทุนทุกอย่าง ทั้งค่าขนส่ง ค่ารถม้า และค่าเสื่อมสภาพต่างๆ แล้ว นี่คือผลกำไรสุทธิที่ได้มา

“การค้านี้ทำกำไรได้ดีจริงๆ ขนาดเราลงทุนจัดหนักและวุ่นวายกันขนาดนี้ หักลบกลบหนี้แล้วยังเหลือกำไรเน้นๆ อย่างน้อยหนึ่งแสนตำลึงเงินเชียวนะ! พอถึงปีหน้า ต้นทุนคงที่หลายอย่างก็ตัดทิ้งไปได้ แถมถ้าชื่อเสียงเราติดตลาดแล้ว แหล่งสินค้าเพิ่มขึ้นอีกสักหนึ่งหรือสองส่วน กำไรก็จะยิ่งมหาศาลกว่านี้! ฮิๆ คราวนี้นายท่านเติ้งคงเต้นผางด้วยความโกรธแน่ๆ!”

เหลียนฟางโจวแค่จินตนาการก็นึกสะใจอย่างยิ่ง!

ในใจนึกด่าว่า สมน้ำหน้า! ใครใช้ให้ลูกสาวเจ้าไร้ยางอายมาหมายปองผู้ชายของข้ากันล่ะ!

จะว่าไป แม้ภายนอกนางจะทำเป็นไม่แยแสและไม่ใส่ใจ แต่ลึกๆ ในใจนางยังคงจดจำความแค้นนี้ไว้เสมอ ยิ่งบวกกับการกระทำต่างๆ ของตระกูลเติ้งในภายหลัง มันยิ่งทำให้นางหมายหัวตระกูลนี้ไว้ในบัญชีดำอย่างถาวร!

เงินหนึ่งแสนกว่าตำลึงไม่ใช่จำนวนน้อยๆ มันสามารถนำไปต่อยอดทำอะไรได้อีกมากมาย

ทว่าหลี่ฟู่นั้นชินชาเสียแล้วกับการเห็นภรรยาหาเงินเข้าบ้านราวกับสายน้ำไหล โดยเฉพาะตอนที่พัฒนาอสังหาริมทรัพย์ในเมืองหลวง เงินเข้ากระเป๋าถล่มทลายราวกับไปถอนหัวไชเท้าในสวน ดังนั้นพอได้ยินตัวเลขหนึ่งแสนตำลึงนี้ เขาจึงไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรนัก แต่กลับสนใจประโยคหลังของนางมากกว่า

“ตระกูลเติ้งคราวนี้ถือว่าพลาดท่าเสียทีครั้งใหญ่เลยล่ะ! หึๆ เจ้าว่าหลังจากนี้เขาจะทำอย่างไรต่อไป? ตระกูลเล่อเจิ้ง ตระกูลเหลียง หรือตระกูลหลัว ตระกูลไป๋ พวกเขาจะยื่นมือมาช่วยไหม?” หลี่ฟู่ถาม

ส่วนตระกูลฝูนั้น หลี่ฟู่ได้ตัดออกจากการพิจารณาโดยสิ้นเชิงอย่างไม่ต้องสงสัย

“ข้าเองก็คิดเช่นนั้นค่ะ!” เหลียนฟางโจวถอนหายใจเบาๆ พลางเป่าสมุดบัญชีในมือ แล้วหันไปยิ้มให้หลี่ฟู่ “สี่ตระกูลใหญ่ลงเรือลำเดียวกัน แม้แต่ตระกูลที่ยึดทางสายกลางอย่างเล่อเจิ้ง หากนายท่านเติ้งไปร้องขอถึงที่ มีหรือพวกเขาจะไม่ยื่นมือเข้าช่วย!”

หลี่ฟู่ขมวดคิ้ว “แต่เรื่องพวกนี้ทางการกลับเข้าไปแทรกแซงไม่ได้เนี่ยสิ น่าปวดหัวชะมัด!”

ถ้าเป็นการรบ ต่อให้สถานการณ์เสียเปรียบแค่ไหน เขาก็ยังพอจะหาลู่ทางพลิกแพลงได้ แม้ไม่กล้าการันตีว่าจะมีแผนการที่สมบูรณ์แบบ แต่รับรองว่าไม่มีทางพ่ายแพ้ยับเยินแน่ ทว่าพอเป็นเรื่อง "สงครามการค้า" หรือ "เล่ห์เหลี่ยมทางการเมือง" หลี่ฟู่กลับรู้สึกจนปัญญาจริงๆ

“น้องหญิง” หลี่ฟู่อดไม่ได้ที่จะกุมมือภรรยา จ้องมองนางด้วยสายตาเปี่ยมรักและเอ่ยเสียงนุ่ม “เจ้าต้องช่วยสามีนะ ไม่ว่าตระกูลไหนก็ห้ามให้พวกเขาช่วยตระกูลเติ้งเด็ดขาด เราจะยอมเห็นพวกเขารวมตัวกันเป็นปึกแผ่นเพราะเรื่องนี้ไม่ได้!”

เหลียนฟางโจวยกมุมปากยิ้ม หัวเราะคิกคักอย่างร่าเริง “วางใจเถอะ! ในเมื่อลงมือกับตระกูลเติ้งแล้ว ย่อมไม่เปิดโอกาสให้พวกเขาพลิกกระดานแน่! การจะไปขอร้องคนอื่นน่ะ มันไม่ใช่เรื่องที่จะพูดออกมาได้ง่ายๆ หรอกนะ โดยเฉพาะคนอย่างนายท่านเติ้ง! ปกติชินแต่กับการอยู่เหนือผู้อื่น มีแต่คนต้องมาอ้อนวอนเขา เมื่อไหร่กันที่เขาต้องไปก้มหัวขอร้องคนอื่น? อีกอย่างตระกูลเติ้งในบรรดาสี่ตระกูลใหญ่น่ะรากฐานตื้นที่สุด ที่รวยขึ้นมาได้ก็เพราะมาทีหลัง นายท่านเติ้งคนนี้จึงรักศักดิ์ศรีและหน้าตามากกว่าตระกูลอื่นเสียอีก เหมือนกับว่าถ้าต้องไปขอร้องใครเข้า เขาจะดูด้อยกว่าคนอื่นทันที! เพราะฉะนั้น... รอดูฝีมือข้าก็แล้วกัน!”

หลี่ฟู่เลิกคิ้วกึ่งเชื่อกึ่งสงสัยพลางยิ้ม “คนเราพอถึงทางตันก็อาจไม่สนเรื่องหน้าตาก็ได้นะ ยังไงเขาก็เป็นพ่อค้า คงไม่โง่จนชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสียไม่เป็น หรือไม่รู้ว่าควรจะก้มหัวตอนไหน น้องหญิงดูมั่นอกมั่นใจขนาดนี้ มีแผนดีๆ อะไรเล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ จะได้เปิดหูเปิดตาบ้าง!”

เหลียนฟางโจวถูกเขาแหย่จนหัวเราะร่วน “จริงๆ ก็ไม่ใช่แผนเด็ดอะไรหรอก ข้าแค่ตัดสินใจว่า จะขายของป่าและสมุนไพรทั้งหมดที่รับซื้อมาได้... ให้เขาเอง! แน่นอนว่าเรื่องราคา เขาจะให้ข้าขาดทุนไม่ได้เด็ดขาด!”

ไม่ใช่แค่ไม่ขาดทุน แต่นางจะฟันกำไรก้อนโตเลยล่ะ! คราวนี้ต้องดูว่านายท่านเติ้งจะยอม "เลือดซิบ" หรือไม่! แต่ถึงตอนนั้น ต่อให้ไม่ยอมก็คงเลือกไม่ได้!

หลี่ฟู่ตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเสียงดังและถอนหายใจอย่างยอมใจ “เอาเถอะน้องหญิง! ข้าที่เป็นผู้ว่าการมณฑลนับจากนี้ขออยู่เฉยๆ ดูความสำเร็จอย่างเดียว เรื่องใหญ่ๆ รบกวนน้องหญิงตัดสินใจได้เลย แผนแบบนี้มีแต่เจ้าเท่านั้นที่คิดออก!”

คำพูดของเขาทำให้เหลียนฟางโจวพลอยหัวเราะไปด้วย

วันต่อมา เหลียนฟางโจวนัดนายท่านเติ้งพบกันที่โรงน้ำชา

ฮูหยินเติ้งด่าทอด้วยความแค้นเคืองว่าเหลียนฟางโจวต้องมีเจตนาร้ายแน่ๆ นางห้ามไม่ให้สามีไปเพื่อจะได้ไม่ตกหลุมพราง

นายท่านเติ้งจะยอมกลืนความโกรธนี้ลงคอได้อย่างไร? เขาแค่นเสียงเย็น “นางเจตนาร้ายอยู่แล้ว! คงตั้งใจจะมาโอ้อวดต่อหน้าข้าน่ะสิ! หึ ทำไมจะไม่ไปล่ะ? ยังไงก็ต้องไป! ข้าจะทำให้นางเห็นว่าข้าไม่ได้ใส่ใจ ตระกูลเติ้งของเราน่ะ ‘แพ้เป็น’! ข้าอยากรู้เจริงๆ ว่าถึงตอนนั้นนางจะมีหน้ามาดีใจอะไรอีก!”

นายท่านเติ้งวางแผนไว้พร้อมสรรพ ยอมทุ่มเงินชดเชยสักแสนกว่าตำลึงเพื่อปลอบโยนลูกค้าเก่า อย่างน้อยก็รักษาความสัมพันธ์และการค้าในระยะยาวไว้ก่อน! เงินแสนกว่าตำลึงแม้จะไม่ใช่จำนวนน้อย แต่สำหรับตระกูลเติ้งแล้วยังพอแบกรับไหว

ส่วนความอัดอั้นตันใจในครั้งนี้ ก็แค่จดบัญชีแค้นไว้ก่อน

หนทางยังอีกยาวไกล ความพ่ายแพ้ชั่วคราวจะนับเป็นอะไรได้? ครั้งนี้เขาแค่ประมาทไป ครั้งหน้าเหลียนฟางโจวอย่าหวังว่าจะมาโจมตีเขาตอนเผลอได้อีก! เขายังเชื่อมั่นเสมอว่าตระกูลเติ้งมีพละกำลัง และชื่อเสียงของตระกูลก็แข็งแกร่งกว่าเหลียนฟางโจวมากนัก ขอเพียงตระกูลเติ้งออกโรงสู้กันตรงๆ เหลียนฟางโจวไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้แน่นอน!

ส่วนเรื่องที่เหลียนฟางโจวและหลี่ฟู่กังวลว่าเขาจะไปขอความช่วยเหลือจากตระกูลอื่นนั้น นายท่านเติ้งไม่เคยคิดอยู่ในหัวเลยสักนิด!

เรียกได้ว่า เหลียนฟางโจวและหลี่ฟู่ประเมินความใจกว้างและความดื้อรั้นที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของเขา "สูงเกินไป" จริงๆ!

เพื่อแสดงให้เหลียนฟางโจวเห็นว่าเรื่องนี้ไม่มีผลกระทบต่อตนเลยแม้แต่น้อย และเพื่อโอ้อวดบารมีของตระกูลเติ้ง นายท่านเติ้งจึงแต่งกายจัดเต็มเป็นพิเศษ เขาสวมเสื้อคลุมยาวสีน้ำเงินเข้มทอลายทองขัดเงา รวบผมด้วยปิ่นทองฝังทับทิมและไพลิน ที่เอวแขวนหยกขาวมันแพะแกะสลักลายปลากระโดดข้ามประตูมังกร ปลายเชือกห้อยมุกเม็ดโตเท่าตาไก่ที่เปล่งประกายแวววาว ที่นิ้วหัวแม่มือสวมแหวนหยกมรกตเนื้อดี (ปันจื่อ) สีเขียวสดใสมีราคามหาศาล

รองเท้าเป็นรองเท้าหุ้มข้อผ้าแพรพื้นหนา มูลค่ากว่าร้อยตำลึง เสียดายเพียงแต่เขาไม่ใช่สตรี มิฉะนั้นคงฝังมุกประดับหยกบนรองเท้า และประดับปิ่นปักผมให้มากกว่านี้ไปแล้ว

ถึงกระนั้น สำหรับคนที่ปกติแต่งกายตามสบายอย่างเขา การแต่งตัวแบบนี้ถือว่าเป็นการ "ถอดกะลาเปลี่ยนร่าง" ไปเลยทีเดียว!

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1266 กลยุทธ์ลับลอบผ่านด่านเฉินชาง

 

บทที่ 1266 กลยุทธ์ลับลอบผ่านด่านเฉินชาง

ทุกปีในสองเดือนนี้ ตระกูลเติ้งกวาดกำไรไม่น้อยกว่าสองถึงสามแสนตำลึงเงิน

ต้องรู้ไว้ว่า สมุนไพรล้ำค่าหายากทั้งหลาย รวมถึงของป่าที่แท้จริงจากภูเขา เมื่อนำไปขายนอกมณฑล ก็ล้วนทำเงินได้ในราคาสูงทั้งสิ้น!

แต่ปีนี้ เหลียนฟางโจวกลับออกมาท้าชนกับตระกูลเติ้งโดยตรง นางก็ทำท่าทางเอาการเอางาน ส่งคนลงไปตามเมืองเล็กเมืองน้อย ค้นหาพ่อค้าและร้านค้าที่ร่วมมือกัน แล้วตั้งป้ายใหญ่หน้าร้าน รับซื้อของป่าและของขึ้นชื่อทั้งหลาย

เมื่อข่าวส่งถึงหูนายท่านเติ้ง เขากำลังหมกมุ่นอยู่กับการคัดลอกกฎหมายต้าโจวสองม้วนสุดท้าย เขาเพียงแค่นเสียงเย็นชาและดูแคลนอย่างที่สุด พร้อมส่งคำสั่งกลับไปหาลูกน้องว่า: “ไม่ต้องไปสนใจ! จัดการงานของเราให้ดีก็พอ แต่ให้ระวังพวกมันลอบกัดด้วย!”

“ฝีมือแค่หางอึ่ง กล้าริอ่านมาหัดรับซื้อของป่าแข่งกับคนอื่นเชียวหรือ?” นายท่านเติ้งนึกเหยียดหยามอยู่ในใจ

ตระกูลเติ้งมีร้านค้าตั้งอยู่ในทุกหัวเมืองของมณฑลหนานไห่ ชาวบ้านและชาวไร่ชาวนาต่างคุ้นเคยกับการนำของดีๆ มาขายที่ร้านของพวกเขามาเนิ่นนาน นี่คือแต้มต่อที่ไม่มีใครเทียบได้ ต่อให้นางจะเป็นถึงฮูหยินผู้ว่าการมณฑลแล้วจะอย่างไร?

 

แค่ไปหาร้านค้าสุ่มสี่สุ่มห้ามาขอยืมชื่อแขวนป้ายรับซื้อของ? ช่างคิดออกมาได้!

นางเห็นว่าธุรกิจของป่าเป็นอะไร? เห็นเป็นธัญพืชหรือไงที่รับซื้อมาแล้วโยนเข้าโกดังก็จบเรื่อง?

ไร้สาระ!

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการคัดแยกประเภทอย่างละเอียด แม้แต่ของชนิดเดียวกันก็ยังต้องแบ่งเป็นลำดับขั้นต่างๆ ถึงเก้าชั้น! หากเอาของชั้นดีเยี่ยมไปปนกับของทั่วไป นั่นคือการทำลายมูลค่าของดีให้เสียของชัดๆ!

นอกจากนี้ ของป่าที่ชาวบ้านนำมาขายบางอย่างยังตากไม่แห้งสนิทหรือยังไม่ได้แปรรูปอย่างถูกต้อง จำเป็นต้องใช้คนงานที่เจนโลกและมีดวงตาเฉียบคมในการคัดเลือกและจัดการ

นางคิดว่าธุรกิจนี้มันทำกันง่ายๆ หรือไง? หากไม่เป็นเช่นนั้น มีหรือที่ตระกูลเติ้งจะครองส่วนแบ่งเกือบทั้งหมดในมณฑลหนานไห่ได้? การใช้เพียงเล่ห์เหลี่ยมขัดขวางพ่อค้าคนอื่นน่ะไม่พอหรอก สิ่งสำคัญกว่าคือรากฐานและฝีมือที่แท้จริงต่างหาก!

“ฮูหยินผู้ว่าการมณฑลคนนั้นคิดว่ามีเส้นทางการค้าสามสายในมือแล้วจะวางอำนาจบาทใหญ่ได้งั้นหรือ? ช่างไร้เดียงสานัก!”

ทว่าสิ่งที่นายท่านเติ้งคาดไม่ถึงแม้แต่ในฝันก็คือ ฮูหยินที่เขาตราหน้าว่าไร้เดียงสา กลับเล่นละครตบตาเขาอย่างเจ็บแสบ! กว่าเขาจะรู้ตัว ทุกอย่างก็สายเกินแก้เสียแล้ว!

เมื่อเข้าสู่ช่วงกลางเดือนยี่ บรรดาหลงจู๊ (ผู้จัดการร้าน) จากเขตเมืองต่างๆ ทยอยเดินทางมายังเมืองหนานไห่เพื่อรายงานข่าวร้ายว่า ปีนี้ยอดรับซื้อของป่ามีเพียงแค่สามในสิบส่วนของปีก่อนๆ เท่านั้น และคุณภาพสินค้ายังแย่กว่าปีที่แล้วมาก! สินค้าชั้นดีระดับเลอเลิศแทบไม่ปรากฏให้เห็นเลย...

หากมีหลงจู๊เพียงคนเดียวที่พูดแบบนี้ นายท่านเติ้งคงคิดว่าเป็นกรณีเฉพาะและหัวเราะผ่านไป แต่เมื่อหลงจู๊หลายคนพูดตรงกัน เขาจึงมิอาจนิ่งนอนใจได้อีกต่อไป

“แล้วร้านที่แขวนป้ายรับซื้อพวกนั้นล่ะ? กิจการเป็นอย่างไรบ้าง?” นายท่านเติ้งเอ่ยถาม

คำว่า "พวกแขวนป้าย" คือคำเรียกที่พวกเขาใช้เรียกเหล่าร้านค้าที่เหลียนฟางโจวไปจ้างวานไว้ลับๆ หลงจู๊หลายคนได้ยินคำถามก็มองหน้ากันแล้วยิ้มออกมา คนหนึ่งส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า: “ก็ไม่ดีเช่นกันขอรับ!”

อีกคนรีบเสริมทันที: “ไม่ใช่แค่ไม่ดีนะขอรับ แต่เรียกว่าแย่มาก! ข้าส่งคนไปสืบดูอย่างละเอียดมาแล้ว พวกเขาแย่ยิ่งกว่าเราเสียอีก ฮูหยินหลี่คนนั้นไม่รู้ทำยังไง พอให้ร้านเหล่านั้นแขวนป้ายเสร็จก็ไม่มีใครไปดูแลหรือสนใจอีกเลย!”

หลงจู๊อีกคนแค่นเสียงเย้ยหยัน: “มันจะแปลกอะไรล่ะ? ฮูหยินหลี่เป็นเพียงสตรีในจวน จัดการเรื่องในบ้านก็ว่าไปอย่าง จะไปเข้าใจเรื่องการทำธุรกิจได้อย่างไร? ข้าว่าพวกลูกน้องคงอาศัยโอกาสนี้แอบอู้กันมากกว่า!”

นายท่านเติ้งฟังแล้วก็คิดว่าน่าจะเป็นเช่นนั้น

 

เขาจึงถามต่อ: “แล้วพ่อค้าเจ้าอื่นล่ะ? มีใครแอบลงมือทำอะไรลับหลังหรือเปล่า?”

เหล่าหลงจู๊ต่างส่ายหน้าเป็นเสียงเดียวกัน: “ไม่มีขอรับ!” ไม่มีเจ้าไหนมีการเคลื่อนไหวใหญ่โตเลย หากมีจริง ย่อมไม่อาจรอดพ้นสายตาของพวกเขาไปได้แน่ๆ

“แปลกจริง!” นายท่านเติ้งขมวดคิ้ว พึมพำกับตัวเอง “ปีที่แล้วก็ไม่มีเหตุการณ์อะไรที่ส่งผลกระทบ สภาพอากาศก็ปกติ ตามหลักแล้วสถานการณ์ควรจะเหมือนปีก่อนสิ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้—พวกเจ้ากลับไปตรวจสอบใหม่! ตรวจสอบให้ละเอียดถี่ถ้วนว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”

บรรดาหลงจู๊ต่างพยักหน้ารับคำสั่ง เพราะในตอนนี้ไม่มีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้แล้ว!

ทว่าเมื่อตรวจสอบเข้าจริงๆ พวกเขาก็พบความจริง แต่ในตอนนั้น... พวกเขาก็ไร้กำลังจะพลิกสถานการณ์กลับมาได้แล้ว!

ความจริงก็คือ การที่เหลียนฟางโจวให้ร้านค้าแขวนป้ายประกาศรับซื้อนั้นเป็นเพียง “ฉากบังหน้า” นางได้สั่งการให้หลงจู๊ผู้รับผิดชอบสองคนรับสมัครคนงานที่ชำนาญพื้นที่และคล่องแคล่วในมณฑลหนานไห่หลายสิบคนตั้งแต่ก่อนสิ้นปี พอร้านค้าเริ่มแขวนป้าย คนกลุ่มนี้ก็ถูกสั่งให้กระจายตัวออกไปตามเขตและตำบลต่างๆ ราวกับเหวี่ยงแห พวกเขาเดินเท้าเข้าถึงหมู่บ้าน บ้านใครบ้านมันเพื่อรับซื้อถึงที่ หรือไม่ก็ประสานงานผ่านหัวหน้าหมู่บ้าน (หลี่เจิ้ง) ในท้องถิ่นนั้นๆ โดยตรง! ค่าตอบแทนที่เหลียนฟางโจวให้ก็สูงล้ำ อีกทั้งคนเหล่านี้ยังถูกคัดเลือกและฝึกมาเป็นพิเศษ ความสามารถในการแยกแยะของป่าก็ไม่ผิดพลาดง่าย ๆ ทั้งยังขยัน อดทน รับซื้อในราคายุติธรรมอย่างยิ่ง เช่นนี้แล้วผลลัพธ์จะไม่งดงามได้อย่างไร?

เหลียนฟางโจวยังสั่งกำชับหลงจู๊ที่ควบคุมงานนี้ให้เน้นย้ำอยู่เสมอ ต้องทำงานอย่างเงียบเชียบ ระมัดระวังเก็บความลับให้ดี ผลก็คือพวกหลงจู๊และลูกน้องของตระกูลเติ้งจึงไม่รู้ข่าวสักนิด!

ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจ เพราะในยุคสมัยนี้ "ผู้ซื้อ" มักเป็นฝ่ายกุมอำนาจ แม้จะมีการแบ่งชนชั้นเป็น ปราชญ์ เกษตรกร ช่างฝีมือ และพ่อค้า โดยที่พ่อค้าอยู่ลำดับสุดท้าย แต่เกษตรกรก็จำเป็นต้องขายผลผลิตพื้นเมืองเพื่อแลกกับสิ่งของจำเป็นในชีวิตประจำวัน เมื่อมีของในมือ พวกเขามักจะเป็นฝ่ายแบกของเข้าเมืองไปขายเองมากกว่าจะนั่งรอคนมาซื้อถึงที่บ้าน

หากไม่ขายล่ะ? แล้วจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อน้ำมัน เกลือ ซีอิ๊ว น้ำส้มสายชู เสื้อผ้าเครื่องนุ่งห่ม หรือเครื่องมือทำกิน? ใครเป็นฝ่ายง้อใครนั้นเห็นได้ชัดเจนอยู่แล้ว

เมื่อเทียบกับพ่อค้าที่หาเงินได้ง่ายกว่ามาก เกษตรกรย่อมรู้สึกเป็นรองและไร้อำนาจต่อรองโดยสิ้นเชิง!

แต่เรื่องที่ทุกคนมองว่าเป็น "ธรรมเนียมปกติ" กลับถูกเหลียนฟางโจวทำลายทิ้งจนหมดสิ้น

ในช่วงต้นวสันตฤดู ครอบครัวเกษตรกรจะง่วนอยู่กับงานไร่งานนามากที่สุด ในเมื่อมีคนมาขอซื้อถึงประตูบ้านแถมให้ราคาเป็นธรรม ถ้าไม่ขายก็คงจะโง่เต็มที คงไม่มีใครบ้าเก็บของไว้แล้วถ่อสังขารเข้าเมืองไปเองให้ลำบาก

ดังนั้น บรรดาหลงจู๊และลูกน้องในร้านค้าของตระกูลเติ้งที่มัวแต่นั่งรอปลาน้ำลึกอยู่ในร้าน จึงต้องพบกับ "กลลวงเมืองร้าง" เข้าอย่างจัง!

กว่าความจริงจะปรากฏและข่าวส่งไปถึงหูนายท่านเติ้ง ก็ล่วงเลยเข้าสู่เดือนสามเสียแล้ว! การรับซื้อของป่าระลอกแรกของปีนี้ได้เข้าสู่ช่วงสุดท้ายแล้ว จะเหลืออะไรตกถึงท้องเขาอีกล่ะ?

นายท่านเติ้งโกรธจัดจนตัวสั่น เขาขว้างถ้วยน้ำชาแตกกระจายไปสองใบ พร้อมด่าทอเหลียนฟางโจวอยู่ที่บ้านว่า "นังผู้หญิงเจ้าเล่ห์!"

เมื่อเห็นขบวนรถม้าที่บรรทุกของป่ามาเต็มพิกัดแล่นจากเขตต่างๆ เข้าสู่เมืองหนานไห่อย่างเอิกเกริก มุ่งตรงไปยังโกดังสินค้าของเหลียนฟางโจว นายท่านเติ้งก็แทบอยากจะควักลูกตาตัวเองทิ้งด้วยความแค้นใจ!

นอกจากนี้ เรื่องนี้ย่อมกลายเป็นเรื่องตลกในหมู่ตระกูลใหญ่และวงการค้าขายของมณฑลหนานไห่อย่างแน่นอน! นายท่านเติ้งผู้ทำการค้ามาหลายสิบปีไม่เคยเสียท่าหรือพ่ายแพ้ให้ใคร บัดนี้กลายเป็นตัวตลกไปเสียแล้ว!

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อรับซื้อของป่าไม่ได้ แล้วจะเอาอะไรไปส่งให้ "ขาประจำ" ที่ทำการค้ากันมาหลายปี? จะบอกเหตุผลที่แท้จริงได้หรือ? แล้วเขาจะเอาหน้าแก่ๆ นี้ไปไว้ที่ไหน!

ในอนาคต คนพวกนั้นยังจะเชื่อถือและรอสั่งของจากเขาอยู่อีกหรือ? หากครั้งนี้ส่งสินค้าไม่ได้ เขาต้องสูญเสียลูกค้ากลุ่มใหญ่ไปอย่างแน่นอน

ในการทำการค้า สิ่งที่น่ากลัวและเป็นข้อห้ามที่สุดก็คือเรื่องนี้! เมื่อเส้นสายและฐานลูกค้าได้รับความเสียหาย การจะกอบกู้กลับคืนมานั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย!

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1265 แผนการของฟางโจว

 

บทที่ 1265 แผนการของฟางโจว

หลี่ฟู่พยักหน้าพลางยิ้ม “หากทำสำเร็จล่ะก็ ในมณฑลหนานไห่นี้คงมีเจ้าคนเดียวที่ทำได้!”

เหลียนฟางโจวยิ้มละไมแล้วกล่าวว่า “แต่คราวนี้ข้าไม่ได้คิดจะรวยคนเดียว! พอถึงเวลาที่ทุกคนเห็นผลลัพธ์แล้ว ข้าจะใช้ชื่อของท่านในฐานะใต้เท้าผู้ว่าการมณฑล เผยแพร่เคล็ดลับนี้ไปทั่วทั้งมณฑลหนานไห่! นอกจากนี้ข้าจะรวบรวมความรู้และเคล็ดลับเกี่ยวกับการปลูกพืช การจัดการ และการป้องกันโรคแมลงศัตรูพืชอีกหลายชนิด แล้วถือโอกาสนี้ถ่ายทอดวิชาออกไปในนามของท่านพี่พร้อมกันเลย!”

ดวงตาของหลี่ฟู่เป็นประกายขึ้นมาทันที หากเป็นเช่นนี้ ใจของราษฎรจะมิหันเข้าหาทางการหรอกหรือ? ต่อให้สี่ตระกูลใหญ่จะเก่งกาจเพียงใด ก็เป็นเพียงแค่ไม่กี่ตระกูลเท่านั้น หากสูญเสียศรัทธาจากประชาชนไปแล้ว พวกเขาจะทำอะไรได้อีก?

อีกอย่าง เมื่อถึงตอนนั้นตระกูลเหล่านั้นเองก็ย่อมได้รับผลประโยชน์ หากยังคิดจะมาต่อต้านทางการอีก ก็คงหนีไม่พ้นการถูกผู้คนดูแคลน!

ในเมื่อทำอะไรไม่ชอบธรรม ไร้ซึ่งความโปร่งใสแล้ว จะเติบโตต่อไปได้อย่างไร?

หลี่ฟู่ดีใจจนเนื้อเต้น เขาโผเข้าอุ้มเหลียนฟางโจวแล้วหมุนไปรอบๆ หลายรอบ พอวางนางลงก็หอมแก้มฟอดใหญ่พร้อมหัวเราะร่วน “น้องหญิงคนดี! ความคิดนี้ดีจริงๆ ดีเหลือเกิน!”

เหลียนฟางโจวหัวเราะคิกคักพลางเลิกคิ้วขึ้น ดวงตาคู่งามฉายแววเจ้าเล่ห์เล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า “ภรรยาของท่านน่ะไม่เคยทำเรื่องที่ตัวเองเสียเปรียบหรอกนะ! ถึงเวลานั้น ไม่ว่าคนของข้าจะลงไปรับซื้อผลผลิตอะไร ขอเพียงราคาเป็นธรรมและไม่ต่ำกว่าเจ้าอื่น ท่านพี่คิดว่าชาวบ้านจะพิจารณาขายให้ข้าเป็นลำดับแรกไหมล่ะ?”

หลี่ฟู่ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะเสียงดังพลางส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ “เอาเถอะ! เรื่องการบริหารงานทั่วไปข้าสู้เจ้าไม่ได้จริงๆ ตระกูลเติ้งช่างน่ารังเกียจ ถึงตอนนั้นคงมีเรื่องให้พวกเขาต้องร้องไห้กันระงมแน่!”

เหลียนฟางโจวแค่นเสียงเย็นชา “ทำไมต้องรอถึงตอนนั้นเล่า? ปีนี้แหละข้าจะทำให้ตระกูลเติ้งสูญเสียพลังจนบอบช้ำสาหัสและไม่มีวันลุกขึ้นมาได้อีก! เมื่อถึงเวลานั้น หึ... มันจะเป็นวันสิ้นโลกของตระกูลเติ้ง!”

"กำแพงล้มทุกคนรุมผลัก" (เมื่อคนล้มก็มีคนรอซ้ำเติม) ยิ่งตระกูลเติ้งกุมอำนาจเส้นทางการค้ามาหลายปี ทำเรื่องโหดร้ายไร้ความเมตตาไว้ไม่น้อย ศัตรูที่พวกเขาสร้างไว้ก็มีมหาศาล

หากตระกูลเติ้งดวงกุดเมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าจะมีคนกี่มากน้อยที่รุมกระโจนเข้าใส่เพื่อฉีกทึ้ง! แค่คนละคำสองคำก็คงจะกัดจนตระกูลเติ้งตายสนิทแล้ว! ไม่จำเป็นต้องให้นางลงมือซ้ำด้วยซ้ำ!

เมื่อหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่จะหายไปอย่างกะทันหันเช่นนี้ หลี่ฟู่ย่อมเห็นพ้องด้วย เขาเพียงกำชับยิ้มๆ ว่า “ระวังพวกมันจะหมาจนตรอกทำอะไรบ้าๆ ด้วยล่ะ เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี!”

“ข้าไม่กลัวหรอก!” เหลียนฟางโจวยิ้มหวาน “ก็ข้ามีท่านคอยหนุนหลังอยู่นี่นา!”

ทั้งคู่สบตากันแล้วหัวเราะออกมาพร้อมกัน

กล่าวถึงตอนที่หลี่ฟู่เดินทางออกจากเมืองหนานไห่ไปพร้อมกับมือปราบหลีและสองพ่อลูกตระกูลฝู เช้าวันที่สอง เหลียนฟางโจวก็ให้เซียวมู่คัดเลือกชายหนุ่มที่วรยุทธ์ดีและเฉลียวฉลาดสองคนมุ่งหน้าไปยังบ้านตระกูลเติ้งทันที โดยอ้างว่าต้องมาเฝ้าดูใต้เท้าเติ้งคัดลอก "กฎหมายต้าโจว" เพราะใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลกำลังรอตรวจอยู่!

ใต้เท้าเติ้งโกรธจนแทบคลั่ง เขาปั้นหน้ายักษ์กล่าวอย่างเย็นชาว่า “ต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนั้น คำมั่นที่ข้าให้ไว้ว่าจะรับโทษข้าจะบิดพริ้วได้อย่างไร? ใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลหมายความว่าอย่างไรกันแน่? ไว้ข้าคัดเสร็จแล้วจะให้คนส่งไปเอง พวกเจ้ากลับไปเถอะ! ตระกูลเติ้งบ้านช่องคับแคบ ไม่กล้าต้อนรับพวกเจ้าทั้งสองคน!”

ชายทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนที่คนหนึ่งจะกล่าวด้วยรอยยิ้มยียวนว่า “ใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลหวังดีแท้ๆ จะได้ช่วยประหยัดแรงคนรับใช้ในบ้านท่านเติ้งไม่ต้องเดินเท้าไปส่ง ใต้เท้าเติ้งพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงกันขอรับเนี่ย? สงสัยจะมองใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลในแง่ร้ายเกินไปหน่อยมั้งขอรับ!”

ชายอีกคนหัวเราะพลางกล่าวเสริม: “ในเมื่อใต้เท้าเติ้งไม่ต้อนรับให้พวกเราอยู่ต่อ พวกเราพี่น้องก็คงไม่หน้าด้านอยู่ให้รำคาญใจหรอกจริงไหม? เอาเถอะ! ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พวกเราไปก็ได้!”

ใต้เท้าเติ้งแค่นเสียงเย็นในใจ ทว่าลมหายใจของเขายังไม่ทันได้ผ่อนคลายลงจนสุด ก็ได้ยินชายคนเดิมพูดกลั้วหัวเราะต่อไปว่า: “พวกเราจะไปยืนรอที่หน้าประตูจวนตระกูลเติ้งแทนก็แล้วกัน! ใต้เท้าเติ้งขอรับ ถัดจากหน้าประตูจวนไปสักสามศอก คงไม่ใช่เขตที่ดินของตระกูลเติ้งแล้วกระมัง พวกเราพี่น้องยืนตรงนั้นคงไม่เกะกะสายตา หรือทำให้ท่านรำคาญใจหรอกนะ?”

“พวกเจ้า!” ใต้เท้าเติ้งแผดเสียงด่า: “รังแกกันเกินไปแล้ว!”

ชายสองคนนี้สวมชุดเครื่องแบบขุนนางเต็มยศ ที่เอวคาดดาบประจำตำแหน่ง หากทั้งคู่ไปยืนตระหง่านอยู่หน้าประตูจวนตระกูลเติ้ง คอยจ้องมองคนเข้าออกตาไม่กะพริบ ชาวบ้านที่ผ่านไปมาจะคิดอย่างไร?

เรื่องที่เขาถูกใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลสั่งลงโทษให้คัดกฎหมายต้าโจวมิประกาศให้รู้กันทั่วเมืองหรอกหรือ?

นั่นมันเรื่องตลกขายหน้าครั้งใหญ่เชียวนะ!

เมื่อเห็นใต้เท้าเติ้งน้ำท่วมปาก ทหารคนสนิททั้งสองก็ยังคงยิ้มแย้มท่าทางใจดี ทั้งคู่แสร้งปรึกษากันแล้วทำท่าจะประสานมือคำนับลาเพื่อจากไป

ใต้เท้าเติ้งไม่มีทางเลือก ได้แต่ปั้นหน้าขรึมสั่งเสียงเย็น: “ช้าก่อน!”

เขาพยายามสะกดกลั้นความเดือดดาลในอก เค้นเสียงพูดออกมาทีละคำ: “พวกเจ้าสองคน... อยู่ต่อเถอะ! ใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลหวังดีเช่นนี้ ผู้น้อยมิกล้าทำให้เสียน้ำใจ!”

ทหารทั้งสองหัวเราะร่วน คนหนึ่งพูดว่า: “ตกลง! นี่ใต้เท้าเติ้งเป็นคนพูดเองนะ ถึงตอนนั้นอย่ามาบ่นรำคาญพวกเราก็แล้วกัน!”

“ใช่แล้วๆ!” อีกคนเสริม “ถ้าท่านรำคาญพวกเรา บอกคำเดียวพวกเราจะไปทันที ไม่โอ้เอ้แม้แต่เสี้ยวนาทีเดียว!”

ใต้เท้าเติ้งแค่นเสียงฮึ สะบัดชายเสื้อเดินหนีไป

ใครจะรู้ว่า ชายสองคนนี้ไม่เพียงแต่เดินตามมาเท่านั้น แต่ยังทำตัวเป็นเงาตามตัวก้าวต่อก้าว! แบบนี้เขาจะทนได้อย่างไร?

จะเชิญไปจิบชาที่ห้องโถงหรือ? เสียใจด้วย พวกเขาไม่ดื่ม แต่ทำท่าจะเดินไปยืนเฝ้าที่ประตูบ้านแทน!

ใต้เท้าเติ้งแทบจะสติแตก หลังจากต่อรองกันอยู่พักใหญ่ ทั้งสองจึงยอมถอยมายืนเฝ้าอยู่ที่หน้าห้องหนังสือแทน ทำหน้าที่เป็น "เทพทวารบาล" (ทวารบาล) ประจำประตู

ใต้เท้าเติ้งไม่ได้รู้สึกยินดีกับเทพทวารบาลสององค์นี้เลยแม้แต่นิดเดียว เพราะมีพวกเขาอยู่ เรื่องธุรกิจการค้าหลายอย่างเขาจึงไม่สามารถจัดการได้ถนัดมือ!

ยิ่งมองไปที่กองกฎหมายต้าโจวพะเนินเทินทึก เขาก็ยิ่งรู้สึกหนังหัวชาหนึบ!

แม้จะสั่งให้พวกหลงจู๊และพ่อบ้านช่วยคัดแยกไปส่วนใหญ่แล้ว แต่ที่เหลืออยู่ก็ยังนับว่ามหาศาล ไหนจะต้องเจียดเวลาไปจัดการธุระที่ค้างคาในแต่ละวันอีก ดูทรงแล้วเขาคงต้องใช้เวลาคัดไม่ต่ำกว่ายี่สิบวันถึงจะเสร็จสิ้น!

ทว่าเขาหารู้ไม่ว่า ในช่วงเวลาสิบวันนี้ คนของเหลียนฟางโจวได้เดินทางไปทั่วทั้งสามสิบหัวเมืองของมณฑลหนานไห่ และได้วางแผนเตรียมการทุกอย่างไว้พร้อมสรรพเพื่อรอจัดการเขาโดยเฉพาะ!

สภาพอากาศทางใต้เริ่มอบอุ่นเร็วขึ้น ในช่วงตรุษจีนต้นไม้ใบหญ้าก็เริ่มแตกยอดอ่อน มองไปไกลๆ เห็นเงาสีเขียวจางๆ จากต้นหลิวริมน้ำ

พอผ่านพ้นเทศกาลหยวนเซียว ตามขุนเขาที่โดนแดด ดอกกุหลาบพันปี ดอกสาลี่ ดอกไหน่ และดอกท้อ ต่างก็พากันบานสะพรั่งชูช่ออย่างละลานตา ยามเดินทางผ่านขุนเขาจะเห็นท่ามกลางความเขียวขจีนั้นมีกลุ่มดอกไม้สีขาวราวหิมะ สีแดงดั่งไฟ และสีเหลืองทองอร่ามดูงดงามจับตายิ่งนัก

พอเข้าสู่ปลายเดือนอ้าย โลกทั้งใบที่มองเห็นก็เต็มไปด้วยบรรยากาศอันรุ่งโรจน์ของฤดูวสันต์!

ท่ามกลางแสงแดดอันอบอุ่น ทุกสิ่งดูมีชีวิตชีวาและเปี่ยมด้วยพลัง เกษตรกรเริ่มลงมือเพาะปลูก ที่ดินและภูเขาผืนใหญ่ถูกพลิกหน้าดินเพื่อรอการหว่านไถในช่วงปลายเดือนยี่ถึงต้นเดือนสาม กลิ่นหอมของดินอบอวลไปทั่วชั้นบรรยากาศ

ทุกปีในช่วงเดือนยี่และเดือนสาม เป็นช่วงแรกของการเก็บเกี่ยว "ของป่า" ในมณฑลหนานไห่ ทั้งสมุนไพรที่เก็บสะสมมาตลอดฤดูหนาวอย่าง โพเรีย (ฝูหลิง), โสมคน (ไท่จื่อเซิน), เห็ดหูหนูขาว, ถั่งเช่าสีทอง (สือหู), โหงวบี่จี (อู่เว่ยจื่อ), เทียนชี, เทียนหม่า, เห็ดหลินจือ รวมถึงของป่าที่เริ่มงอกในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิอย่างเห็ดนานาชนิด หูหนู และหน่อไม้แห้ง ซึ่งล้วนเป็นสินค้าที่ตลาดมีความต้องการสูงมาก

ในปีก่อนๆ ส่วนแบ่งผลประโยชน์ชิ้นใหญ่ย่อมถูกตระกูลเติ้งกว้านซื้อ โดยรับซื้อต่อเป็นทอดๆ จากตลาดตามหมู่บ้านและตำบลเล็กๆ จากนั้นจึงนำมาคัดแยก บรรจุลงหีบห่อ และขนส่งออกนอกมณฑลหนานไห่ทางกองเรือหรือขบวนม้า เพื่อนำไปขายตามเมืองต่างๆ ในอาณาจักรต้าโจวเพื่อเก็งกำไรจากส่วนต่างราคา

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1264 ชี้ทางรอด

 

บทที่ 1264 ชี้ทางรอด

“ดี!” เสียงหัวเราะร่วนดังมาจากหลังฉากกั้นอีกครั้ง ก่อนที่น้ำเสียงจะกดต่ำลงและกล่าวอย่างเด็ดขาดว่า: “เวลานี้ เจ้าไม่ควรอยู่ในเมืองเฉวียนโจวต่อไป แต่เจ้าควรออกทะเล”

“ออกทะเล?” ฝูเว่ยชะงักไป

“ใช่!” เสียงนั้นกล่าวต่อ “ไปที่เกาะหุยเฟิง ตามหาผังอวี้หลง! ขอเพียงเจ้าเสนอผลประโยชน์ให้มากพอ เขาต้องยอมให้เจ้าใช้งานแน่! หากแม้แต่ผังอวี้หลงคนเดียวเจ้ายังโน้มน้าวไม่ได้ ก็จงกระโดดทะเลตายไปเสียเถอะ อย่าได้เพ้อฝันเรื่องล้างแค้นอีกเลย!”

ฝูเว่ยสะอึก นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยถาม: “ท่าน... เป็นใครกันแน่? เหตุใดท่านถึงรู้... ถึงรู้เรื่องนี้—”

เกาะหุยเฟิงเป็นเกาะที่ตั้งอยู่ห่างจากท่าเรือเฉวียนโจวไปราว 50 ไมล์ทะเล ตัวเกาะมีขนาดค่อนข้างใหญ่ มีเทือกเขาสลับซับซ้อน ภูมิประเทศยากแก่การเข้าถึง มีทั้งป่าลึกทึบ หน้าผาสูงชัน ขุนเขา และหุบเขา

ที่วิเศษที่สุดคือสามด้านของเกาะล้วนเป็นหน้าผาชัน มีเพียงด้านเดียวที่ติดทะเล จึงง่ายต่อการป้องกันและยากต่อการโจมตี

บนเกาะนั้นเป็นที่ซ่องสุมของกลุ่มโจรสลัดหลายร้อยคน ซึ่งมักจะปล้นชิงเรือสินค้าที่แล่นผ่านไปมา ทางการมณฑลหนานไห่เคยส่งทหารไปปราบปรามหลายครั้ง ทว่าล้วนจบลงด้วยความพ่ายแพ้

การปราบปรามครั้งล่าสุดเกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อน หลังจากนั้นก็ไม่มีใครหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดถึงอีกเลย

โจรสลัดเหล่านี้มีชีวิตที่มั่งคั่งจากการปล้นเรือสินค้า และปกติจะไม่ค่อยขึ้นบกมาปล้นสะดมตามหัวเมืองชายฝั่ง จึงถือว่าต่างคนต่างอยู่สืบต่อกันมา

ส่วนเรือสินค้าที่ถูกปล้น ก็ได้แต่ต้องยอมรับคราวซวยของตนเองไป!

ฝูเจียเยว่เคยผูกมิตรกับผังอวี้หลงและไห่หม่า สองหัวหน้าใหญ่แห่งเกาะหุยเฟิง โดยส่งส่วยเป็นเงินทอง ข้าวของ และหญิงงามนับสิบคนให้ทุกปี เพื่อแลกกับการรับรองความปลอดภัยให้กองเรือของตระกูลฝู

เรื่องนี้ถือเป็นความลับสุดยอดของตระกูลฝู นอกจากฝูเว่ยและอนุเจิ้งแล้ว ก็มีเพียงหลงจู๊อาวุโสที่ไว้ใจได้เพียงสองสามคนเท่านั้นที่ล่วงรู้

ทว่าในตอนนี้ หลงจู๊อาวุโสเหล่านั้นได้กลายเป็นวิญญาณใต้คมดาบของฝูลี่ไปหมดแล้ว จึงเหลือเพียงฝูเว่ยเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้

ในนาทีนี้ เมื่อได้ยินชื่อที่คุ้นเคยหลุดออกมาจากปากคนแปลกหน้าอย่างชัดถ้อยชัดคำ ฝูเว่ยจะไม่ตกใจได้อย่างไร?

คนหลังฉากกั้นแค่นเสียงเย็นชา: “นั่นไม่ใช่เรื่องที่เจ้าต้องยุ่ง และไม่จำเป็นต้องถามมากความ! เจ้ารีบไปหาเขาเสียจะดีกว่า!”

ที่ฝูเว่ยถามออกไปก็เพราะความตื่นตระหนกจนลืมตัว เขาหยั่งรู้อยู่แล้วว่าในเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมแม้แต่จะปรากฏตัวให้เห็นหน้า มีหรือจะยอมอธิบายเรื่องนี้ให้เขาฟัง?

เขาจึงไม่ถือสาท่าทางของคนผู้นั้น ได้แต่ยิ้มขื่นแล้วกล่าวว่า: “การหนีออกจากเมืองเฉวียนโจวนั้นข้าพอจะทำได้ แต่ออกทะเล—”

เขาทอดถอนใจ: “มันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น! ตอนนี้ข้าไม่มีทั้งเรือ ไม่มีทั้งคน! จะออกทะเลได้อย่างไร!”

“ส่งพระก็ต้องส่งให้ถึงประจิม (ช่วยแล้วต้องช่วยให้ถึงที่สุด)” คนหลังฉากกั้นกล่าว “ทั้งเรือและคน ข้ามีเตรียมไว้หมดแล้ว! ข้าจะส่งคนให้เจ้าอีกสองคน เจ้าจงเรียกใช้พวกเขาได้ตามสบาย! เรื่องนี้มิควรล่าช้า ข้าเห็นว่าส่งเจ้าไปคืนนี้เลยเป็นอย่างไร?”

ในเมื่อมีเป้าหมายแล้ว ฝูเว่ยเองก็ปรารถนาจะหนีไปจากเมืองเฉวียนโจวโดยเร็วที่สุด เขาพยักหน้าทันทีโดยไม่ลังเล: “ทุกอย่างสุดแท้แต่ท่านจะจัดการ!”

คนผู้นั้นหัวเราะร่วน เสียงฝีเท้าเดินห่างออกไปเรื่อยๆ จนกระทั่งจากไป

จากนั้นมีชายวัยประมาณ 24-25 ปี หน้าตาธรรมดาสองคน สวมชุดสีฟ้าทะมัดทะแมงเดินออกมาจากหลังฉากกั้น พวกเขาโค้งกายประสานมือให้ฝูเว่ยแล้วกล่าวว่า: “ผู้น้อย หมิงซาน (หมิงอู่) คารวะนายน้อย เชิญนายน้อยตามพวกเรามา!”

ฝูเว่ยรู้ได้ทันทีว่าชายสองคนนี้คือคนที่คนผู้นั้นมอบให้ตนไว้ใช้งาน เขานึกอยากจะถามถึงที่มาที่ไปของทั้งคู่ แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ... จะถามไปทำไมเล่า? หากคนผู้นั้นคิดจะทำร้ายเขา คงไม่ลำบากทำเรื่องยุ่งยากขนาดนี้!

เขาพยักหน้าแล้วลุกขึ้นจากพื้น เดินตามชายทั้งสองคนนั้นไป...

ภายในห้องหรูหราลึกเข้าไปในเรือนหลังที่สอง ชายคนหนึ่งนั่งพิงตั่งอยู่อย่างเกียจคร้าน หลังจากฟังลูกน้องรายงานการจัดแจงเรียบร้อยแล้ว เขาก็ยิ้มเย็นพลางโบกมือสั่งการ: “จัดการตามนี้แหละ! เรื่องทางนี้จบเร็วก็ดี ข้าจะได้กลับเมืองหนานไห่เสียที! ฮ่าๆ น่าสนใจจริงๆ นึกไม่ถึงเลยว่าในเมืองเฉวียนโจวจะมีงิ้วฉากใหญ่ให้ชมเช่นนี้!”

ชายผู้นี้คือเหลียงจิ้นนั่นเอง

ความจริงแล้ว เขาไม่ได้รู้หรอกว่าการกลับมาของฝูลี่เกี่ยวข้องกับหลี่ฟู่หรือไม่ ที่เขาปั้นน้ำเป็นตัวบอกฝูเว่ยไปแบบนั้น ก็เพื่อจงใจป้ายสี เพราะอยากจะสร้างศัตรูเพิ่มให้หลี่ฟู่อีกสักคน!

หากฝูเว่ยสามารถโน้มน้าวผังอวี้หลงและไห่หม่า กลุ่มโจรสลัดที่โหดเหี้ยมพวกนั้นได้สำเร็จ ในอนาคตยามที่เขาต้องจัดการกับหลี่ฟู่ เขาก็จะมีขุมกำลังเพิ่มขึ้นอีกแรง มีแต่ได้กับได้!

ต่อให้ฝูเว่ยพ่ายแพ้ เขาก็ไม่มีอะไรจะเสีย!

อีกอย่าง ฝูลี่เจ้าบ้านคนใหม่ของตระกูลฝูมีนิสัยใจคออย่างไรก็ยังมองไม่ออกในช่วงเวลาอันสั้น การเก็บฝูเว่ยไว้เผื่อว่าในอนาคตจะมีประโยชน์ก็ไม่เลว หากไร้ประโยชน์เมื่อไหร่ จะกำจัดทิ้งทีหลังก็ไม่ใช่เรื่องยาก!

สรุปสั้นๆ คือ เหลียงจิ้นคนนี้ไม่มีทางยอมขาดทุนเด็ดขาด!

ทางด้าน หลี่ฟู่ เมื่อกลับถึงเมืองหนานไห่ ก็นำโฉนดที่ดินฉบับหนึ่งมอบให้กับ เหลียนฟางโจว พร้อมรอยยิ้ม: “น้องหญิงจะเริ่มทำนาทำไร่อีกแล้วหรือ? ไม่รู้ว่าคราวนี้อยากจะปลูกอะไร? ตลอดทางที่ข้าไปมา เห็นในมณฑลหนานไห่มีหลายแห่งปลูกฝ้ายกันไม่น้อย น้องหญิงสนใจเรื่องนี้ด้วยหรือเปล่า?”

“ไม่ใช่สักหน่อย! ข้าจะไปแย่งกิจการของอาเจ๋อได้ยังไงกัน!” เหลียนฟางโจวส่ายหน้าพลางแย้มยิ้มขณะคลี่โฉนดที่ดินในมือออก ก่อนจะอุทานด้วยความตกใจ: “ตำบลเฟินเจี้ย เมืองฝูโจว? เนื้อที่หกพันหมู่! ทำไมมันเยอะขนาดนี้!”

คราวก่อนนางเล็งที่ดินผืนหนึ่งในจางโจวไว้ ขนาดประมาณพันสามพันสี่ร้อยหมู่ แต่พอสืบทราบว่าเป็นของตระกูลฝู จึงต้องตัดใจไปอย่างน่าเสียดาย

พอตระกูลฝูเปลี่ยนมือมาเป็นของฝูลี่ นางก็เริ่มมีความคิดอยากจะลองถามซื้อที่ดินผืนนั้นดู

ใครจะรู้ว่าฝูลี่กลับมอบที่ดินในฝูโจวให้ แถมยังผืนใหญ่ขนาดนี้

หลี่ฟู่หัวเราะ: “ฝูลี่คนนี้น่าสนใจทีเดียว เขาบอกว่าในเมื่อฮูหยินใช้เส้นทางการค้าสายฝูโจวอยู่แล้ว หากเอาที่ดินในจางโจวจะดูไกลไปนิด พอดีตระกูลฝูมีที่ดินอยู่ที่ตำบลเฟินเจี้ย ห่างจากตัวเมืองฝูโจวไม่ถึงยี่สิบลี้ เลยยกให้ฮูหยินเสียเลย! ข้าส่งคนไปดูมาแล้ว เป็นที่ราบลุ่มผืนสวยเชียวล่ะ สะดวกกว่าที่จางโจวจริงๆ”

เหลียนฟางโจวยิ้มออกมาด้วยความซาบซึ้ง: “มิน่าล่ะ ใครๆ ถึงอยากเป็นขุนนาง! นึกถึงตอนที่เรายังอยู่หมู่บ้านต้าฟาง กว่าจะบุกเบิกที่ดินรกร้างได้สักนิดต้องลำบากแทบแย่ แต่ตอนนี้ดีเหลือเกิน แค่ขยับปาก ที่ดินชั้นดีหลายพันมู่ก็ตกมาอยู่ในมืออย่างได้เปล่าเสียแล้ว!”

คำพูดของนางทำให้หลี่ฟู่หัวเราะตามไปด้วย ก่อนจะเย้าต่อ: “ในเมื่อเขาให้มา เจ้าก็รับไว้เถอะ! ที่ดินไม่กี่พันหมู่ราคาแค่ไม่กี่หมื่นตำลึงเงิน สำหรับตระกูลฝูแล้ว กำไรจากการเดินเรือแค่เที่ยวเดียวก็มากกว่านี้แล้ว ไม่นับเป็นอะไรได้!” เขาถามต่ออย่างขำๆ: “อืม พูดถึงเรื่องบุกเบิกที่ดิน น้องหญิงยังอยากทำอยู่อีกไหม? ในมณฑลหนานไห่มีภูเขาและที่ดินรกร้างไร้เจ้าของตั้งมากมาย สามีของเจ้าก็มีทหารในสังกัดล้นหลาม เจ้าอยากจะบุกเบิกเท่าไหร่ก็สั่งได้เลย!”

“ไม่เอาหรอก!” เหลียนฟางโจวส่ายหน้า ทำท่าทางจริงจัง: “ตอนนี้ข้าไม่มีความสนใจเรื่องบุกเบิกที่ดินรกร้างแม้แต่นิดเดียว จะลำบากไปทำไม? ในเมื่ออยากได้ที่ดิน แค่ขยับปากนิดเดียวก็ได้มาแล้วนี่นา!”

พูดจบทั้งสองคนก็หัวเราะร่วนออกมาพร้อมกัน!

หลังจากหยอกล้อกันครู่หนึ่ง เหลียนฟางโจวก็ปรับสีหน้าเป็นจริงจัง: “ที่ดินหกพันหมู่นี้ ข้ากะจะปลูก อ้อย มณฑลหนานไห่ที่ดินกว้างขวางแต่ประชากรเบาบาง ที่ดินเยอะขนาดนี้ เห็นทีข้าต้องรีบสั่งคนให้รับสมัครคนงานเป็นการด่วนเสียแล้ว เดี๋ยวจะถึงเวลาปลูกไม่ทันการ”

“ปลูกอ้อย? มีประโยชน์อะไรหรือ?” หลี่ฟู่อุทาน “อ้อ” คำหนึ่งก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“...” เหลียนฟางโจวมองหน้าหลี่ฟู่ที่ดูงุนงงจริงๆ จนต้องยอมรับชะตากรรมอธิบายให้ฟัง: “ก็เอาไปทำน้ำตาลไงคะ ขนมหวานที่เรากินกันทุกวันนี้ นอกจากน้ำผึ้งกับน้ำตาลมอลต์แล้ว พื้นฐานก็หนีไม่พ้นน้ำตาลทรายจากอ้อยทั้งนั้น! ข้าให้คนไปสืบดูแล้ว ระดับการทำน้ำตาลของที่นี่ถือว่ายังล้าหลังมาก ข้าส่งข้อมูลที่เกี่ยวข้องพร้อมข้อเสนอแนะในการปรับปรุงให้คนขี่ม้าเร็วไปส่งให้พ่อบ้านซูแล้ว เชื่อว่าพ่อบ้านซูจะสามารถปรับปรุงกระบวนการผลิตได้ทัน พอถึงเดือนเก้าเดือนสิบที่อ้อยแก่จัด ก็จะสามารถใช้งานได้ทันที!”