จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1203 บีบบังคับให้พูดความจริง

 

บทที่ 1203 บีบบังคับให้พูดความจริง

อันที่จริงแล้ว ไม่ว่าการอธิบายของเหลียนฟางโจวจะเป็นอย่างไร หรือคำกล่าวหาของจูอวี้อิ๋งจะหนักหนาเพียงใด ฮูหยินใหญ่ก็ไม่ได้ใส่ใจสิ่งเหล่านั้นเลย สิ่งที่นางพึ่งพาอยู่ มีเพียงแค่ประสบการณ์หลายสิบปีในการแยกแยะผู้คนและตัดสินเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่สั่งสมมาเท่านั้น

ด้วยความรู้สึกอันเฉียบคมที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี นางสามารถบอกได้ว่าผู้หญิงที่กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้านี้ ต้องมีอะไรบางอย่างที่ไม่ธรรมดา

ตัวตนของนางไม่มีทางที่จะเรียบง่ายอย่างที่กล่าวอ้างออกมาแน่นอน!

เหลียงจิ้นนั้นโดยพื้นฐานแล้วเป็นคนที่รอบคอบ แม้จะดูเหมือนคนซื่อ ๆ ทำอะไรอย่างตรงไปตรงมา แต่การตัดสินใจของเขาก็เฉียบแหลมอยู่เสมอ เว้นเสียแต่ว่า... ในครั้งนี้นางกล้ายืนยันได้เลยว่าเขาตัดสินใจพลาดอย่างมหันต์!

หรือบางที เหลียงจิ้นอาจจะตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้เข้าอย่างเต็มเปาแล้วจริง ๆ! และนั่นทำให้ฮูหยินใหญ่ยิ่งต้องระมัดระวังตัวมากกว่าเดิม!

นางเหลือบมองเหลียนฟางโจวเพียงแวบเดียว ก่อนจะเอนกายพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายใจ พลางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่เต็มไปด้วยความเยาะเย้ยอย่างไร้เสียง

หญิงชราที่ชื่อว่า จินหมอมอ (จินฮวา) ขานรับคำสั่งด้วยเสียงเคารพ “เจ้าค่ะ” ก่อนจะหมุนตัวเข้าไปในห้องด้านใน ไม่นานนัก นางก็เดินออกมาพร้อมกับอุปกรณ์ทรมานที่ทำจากแผ่นไม้ไผ่ยาวประมาณหนึ่งฉื่อเรียงต่อกันอย่างเป็นระเบียบ

มันคือเครื่องมือทรมานที่เรียกว่า “จั้น” (拶) ใช้สำหรับบีบกระชับนิ้วมือของผู้ที่ถูกทรมานให้เจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

เมื่อเหลียนฟางโจวเห็นสิ่งนั้น สีหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นขาวซีดราวกับกระดาษ นางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ฮู... ฮูหยินใหญ่!”

ฮูหยินใหญ่เอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขาม “ตอนนี้เจ้ายังมีโอกาสเลือกที่จะพูดความจริงออกมา ถ้าไม่อย่างนั้น ก็อย่ามาโทษข้าแล้วกัน!”

จูอวี้อิ๋งส่งเสียงหัวเราะเยาะอย่างสะใจ นางจ้องมองมาที่มือของเหลียนฟางโจวด้วยสายตาอาฆาต ราวกับหวังให้มันถูกทำลายจนสิ้นซาก

แม้ใบหน้าของเหลียนฟางโจวจะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่เธอก็ยังคงส่ายหน้าอย่างสิ้นหวัง พร้อมกับตอบด้วยเสียงสั่นเทา “บ่าวพูดความจริงทุกอย่างแล้วเจ้าค่ะ ข้าไม่รู้เลยว่าฮูหยินใหญ่ต้องการจะฟังความจริงแบบไหน...”

ฮูหยินใหญ่ปรายตามองนางเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายใจ แล้วพูดอย่างเย็นชา “ลงมือเถอะ!”

หญิงรับใช้อาวุโสอีกคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเหลียนฟางโจว โดยเข้าประจำที่อยู่ด้านซ้าย ส่วนจินหมอมออยู่ด้านขวา ทั้งสองคนทำงานอย่างคล่องแคล่วและประณีต ท่าทางมั่นคงราวกับกำลังทำสิ่งที่เป็นเรื่องธรรมดาอย่างที่สุด การประสานงานของพวกนางเป็นไปอย่างราบรื่นและเต็มไปด้วยความเข้าใจซึ่งกันและกัน

พวกนางจัดการนำปลายนิ้วทั้งสิบของเหลียนฟางโจวใส่เข้าไปในอุปกรณ์ทรมาน “จั้น” (拶) อย่างไร้ความลังเล ไม่มีแม้แต่จะคิดว่าผู้หญิงที่กำลังจะถูกทรมานนั้นอาจจะขัดขืนหรือดิ้นรน

เหลียนฟางโจวเองก็ไม่กล้าแม้แต่จะขัดขืน เพราะสำหรับนางแล้ว การยืนอยู่ต่อหน้าฮูหยินใหญ่ก็คือการที่นางกลายเป็นเพียงมดตัวเล็ก ๆ ที่ไร้ค่า นอนกองอยู่บนพื้นต่ำต้อยที่สุด ฮูหยินใหญ่ไม่จำเป็นต้องยื่นมือออกมาจัดการอะไรด้วยตัวเองเลย แค่สั่งการด้วยคำพูดก็มีคนพร้อมที่จะจัดการทุกอย่างให้อย่างง่ายดาย

แม้ว่านางจะพยายามดิ้นรนไปก็เท่านั้น มีแต่จะทำให้ตัวเองอับอายมากขึ้นกว่าเดิมเสียเปล่า

ดังนั้น เหลียนฟางโจวจึงได้แต่สั่นเทาด้วยความกลัวอย่างรุนแรง แต่ไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย ได้แต่ก้มลงอ้อนวอนฮูหยินใหญ่ให้ปล่อยตัวนางไป

แต่ฮูหยินใหญ่กลับไม่แยแส นางมองดูด้วยสายตาเย็นชา ไม่แสดงความรู้สึกใด ๆ ออกมาแม้แต่น้อย

ส่วนจูอวี้อิ๋งนั้น จ้องมองเหลียนฟางโจวที่ดูน่าสมเพชอย่างสะใจ สายตาของนางเต็มไปด้วยความกระหาย อยากจะเห็นเหลียนฟางโจวถูกทำลายอย่างรวดเร็วที่สุด

เมื่อจินหมอมอและหญิงรับใช้อีกคนจัดการหนีบปลายนิ้วของเหลียนฟางโจวเข้าที่เรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็สบตากันอย่างเข้าใจ ก่อนจะออกแรงบิดอุปกรณ์พร้อมกัน

ความเจ็บปวดที่เจาะลึกถึงกระดูกแผ่กระจายจากปลายนิ้วทั้งสิบไปราวกับสายฟ้าที่พุ่งทะลุไปทั่วทั้งร่าง เหลียนฟางโจวกรีดร้องออกมาด้วยความทรมานอย่างสุดจะทน!

ความเจ็บปวดนั้นยืดเยื้อออกไปเรื่อย ๆ ราวกับไม่มีที่สิ้นสุด เหลียนฟางโจวรู้สึกได้ถึงหัวใจที่บีบรัดตัวเองอย่างรุนแรงทีละนิด ราวกับว่าอากาศในอกของนางถูกดูดออกไปจนหมด และในวินาทีถัดไป นางอาจจะเจ็บปวดจนตายไปจริง ๆ ก็ได้

เหงื่อเม็ดใหญ่ ๆ ผุดขึ้นมาบนหน้าผากและขมับของนาง ก่อนจะไหลลงมาตามกรอบหน้า

เมื่อจินหมอมอและหญิงรับใช้อีกคนหยุดมือ เหลียนฟางโจวรู้สึกว่าร่างของนางสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะทรุดลงไปนอนกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง หอบหายใจอย่างหนักหน่วง

ศีรษะของนางมึนงงจนแทบจะคิดอะไรไม่ออก ปลายนิ้วทั้งสิบเจ็บปวดแสบลามไปถึงกระดูก ความเจ็บปวดที่ยังคงหลงเหลืออยู่นั้นทำให้นางต้องทนทุกข์อย่างแสนสาหัส

การลงทัณฑ์ในยุคโบราณนี้ ช่างโหดร้ายอย่างแท้จริง แล้วใครกันที่จะทนมันได้ไหว?

ฮูหยินใหญ่จ้องมองนางด้วยสายตาเย็นชา ราวกับกำลังมองตุ๊กตาที่ไร้ชีวิต ไร้ค่า และไม่ได้ถูกนับว่าเป็นมนุษย์แม้แต่น้อย “นี่ข้ายังไม่ได้ทำให้เลือดออกเลยนะ ก็แค่ต้องการจะเตือนเจ้าเท่านั้นเอง” ฮูหยินใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและนุ่มนวล แต่กลับเต็มไปด้วยความเย็นเยียบชวนให้ขนลุก “ว่าไงล่ะ เจ้าจะพูดความจริงออกมาหรือจะไม่พูด?”

เหลียนฟางโจวหอบหายใจอย่างหนักหน่วง พยายามเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างยากลำบาก นางเหลือบมองฮูหยินใหญ่ด้วยสายตาที่อ่อนแรงก่อนจะพูดด้วยเสียงแผ่วเบา “บ่าว... ก็พูดไปหมดแล้ว... บ่าวไม่มี... ไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้วเจ้าค่ะ...”

ฮูหยินใหญ่หัวเราะเย็น ๆ ออกมาเล็กน้อย “งั้นก็เตือนสตินางอีกรอบสิ ข้าเชื่อว่าครั้งนี้นางคงจะจำได้ขึ้นมาแน่!”

จินหมอมอและหญิงรับใช้อีกคนขานรับอย่างพร้อมเพรียง ก่อนจะลงมืออีกครั้ง

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเจ็บปวดจากก่อนหน้านี้ที่ยังหลงเหลืออยู่เป็นพื้นฐาน หรือเพราะครั้งนี้พวกนางเพิ่มแรงบีบให้มากขึ้นกว่าเดิม แต่ถ้าครั้งก่อนยังพอทนไหว ครั้งนี้คือความเจ็บปวดที่แท้จริงอย่างไม่อาจปฏิเสธได้

ความเจ็บปวดที่พุ่งทะลุเข้าไปในจิตใจนั้นทำให้สมองของเหลียนฟางโจวปั่นป่วนไปหมด ราวกับมีเสียงระเบิดดังสนั่นในหัว นางเห็นแสงวูบวาบทั้งสีดำและสีขาวสลับกันไป ความเจ็บปวดที่แสนสาหัสนี้ไม่ได้นำพาไปสู่ความชาอย่างที่หวัง แต่กลับพาให้จิตใจจมลงสู่ขุมนรกอันมืดมิดลึกยิ่งขึ้น มันเจ็บปวดเสียจนทำให้รู้สึกอยากตาย แต่กลับไม่อาจตายได้!

“บ่าวบริสุทธิ์! บ่าวบริสุทธิ์จริง ๆ! บ่าวถูกใส่ร้าย! บ่าวไม่ได้ทำอะไรผิด!” เหลียนฟางโจวกรีดร้องขึ้นมาสุดเสียง คำพูดที่หลุดออกมานั้นแทบจะจับต้นชนปลายไม่ถูก เสียงร้องโหยหวนของนางช่างน่าสยดสยองจนทำให้ผู้ที่ได้ยินต้องรู้สึกหวาดหวั่นอย่างถึงที่สุด!

ขมับของเหลียนฟางโจวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ผมรอบ ๆ ขมับติดกันเป็นกระจุก ด้านหลังของนางก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อเหนียวเหนอะหนะ รู้สึกไม่สบายตัวจนทำให้เผลอคิดไปถึงเลือดที่อาจจะไหลออกมาจากบาดแผล อุ่นเหนียวชวนให้รู้สึกขยะแขยง

ปลายนิ้วทั้งสิบที่เคยเรียวงาม ขาวเนียน กลับกลายเป็นบวมแดงจนม่วงคล้ำ มีบางจุดที่เลือดซึมออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน ภาพที่เห็นนั้นช่างน่ากลัวและสะเทือนใจยิ่งนัก

ทันทีที่อุปกรณ์ทรมานถูกปล่อยออก เหลียนฟางโจวก็หอบหายใจอย่างหนักหน่วง ความเจ็บปวดที่ทำให้ร่างกายสั่นสะท้านเริ่มจางหายไปทีละน้อย ๆ แต่ปลายนิ้วทั้งสิบกลับรู้สึกร้อนราวกับถูกไฟแผดเผา ความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วราวกับถูกเข็มนับพันทิ่มแทง นางรู้สึกได้ว่ามือของตนเองแทบจะไม่ตอบสนองอีกต่อไป ราวกับว่ามันไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายแล้ว

“ดูมือคู่นี้สิ กลายเป็นแบบนี้แล้ว ข้ายังรู้สึกสงสารจนแทบไม่อยากมองเลย เจ้าคิดดีแล้วหรือยัง? ยังมีอะไรที่อยากจะพูดอีกไหม?” ฮูหยินใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแฝงความอ่อนโยน ราวกับว่ากำลังสงสารและเวทนาเหลียนฟางโจวอย่างมาก

เหลียนฟางโจวไม่ได้ตอบอะไร นางเพียงแต่หอบหายใจอย่างโลภมาก หวังเพียงจะขจัดความเจ็บปวดอันร้ายกาจนี้ออกไปจากร่างกายให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ฮูหยินใหญ่ไม่ได้คิดจะถามคำถามซ้ำเป็นครั้งที่สอง และคราวนี้ถึงกับไม่จำเป็นต้องออกคำสั่งด้วยซ้ำ นางเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย ก่อนจะส่งสัญญาณให้จินหมอมอและหญิงรับใช้อีกคนด้วยการพยักหน้าเบา ๆ

ความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงกระดูกบุกเข้ามาอีกครั้งหนึ่ง ราวกับคลื่นขนาดมหึมาที่โหมกระหน่ำกลืนกินนางเข้าไปจนหมดสิ้น สมองของเหลียนฟางโจวขาวโพลนจนไม่สามารถคิดอะไรได้อย่างชัดเจน ราวกับจมดิ่งลงไปในความมืดที่ไร้จุดจบ ความเจ็บปวดแผ่กระจายไปทุกทิศทุกทาง บดบังทุกสิ่งจนไม่สามารถคิดหรือแม้แต่จะหายใจได้

นางกรีดร้องออกมาสุดเสียง “ข้ายอมแล้ว! ข้ายอมแล้ว! ข้าคือฮูหยินหลี่! ข้าคือฮูหยินใหญ่แห่งจวนเว่ยหนิงโหว! ใช่ ข้าใช่ ข้าเป็น...”

จูอวี้อิ๋งได้ยินดังนั้นก็เต็มไปด้วยความยินดีจนแทบจะกระโดดโลดเต้น นางรีบพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นพลางหันไปหาฮูหยินใหญ่ “ฮูหยินใหญ่ ได้ยินแล้วหรือไม่เจ้าคะ? นางยอมรับแล้ว! นางยอมรับแล้วจริง ๆ! ข้ารู้แล้วว่านางจะต้องยอมรับแน่! ตอนนี้ฮูหยินใหญ่เชื่อบ่าวแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ?”

แต่เมื่อสายตาเย็นชาของฮูหยินใหญ่จ้องมองมายังนาง จูอวี้อิ๋งก็ชะงักไปทันที สีหน้าที่เปี่ยมด้วยความยินดีเมื่อครู่กลับกลายเป็นความหวาดหวั่น นางไม่กล้าพูดอะไรต่ออีกเลย

เหลียนฟางโจวนอนฟุบอยู่บนพื้นอย่างอ่อนแรง ร่างกายของนางอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง ในขณะที่ปากก็พึมพำซ้ำไปซ้ำมาอย่างเลื่อนลอย “ข้าคือฮูหยินใหญ่แห่งจวนเว่ยหนิงโหว... ข้าคือ...”

“เจ้าบอกว่าตัวเองเป็นฮูหยินใหญ่แห่งจวนเว่ยหนิงโหวอย่างนั้นหรือ?” ฮูหยินใหญ่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ใช่... ใช่ ข้าเป็น...” เหลียนฟางโจวตอบเสียงแผ่วเบา แทบจะเป็นเพียงแค่เสียงกระซิบ นางดูเหมือนจะใกล้หมดแรงเต็มที

“การแอบอ้างว่าเป็นภรรยาผู้มีตำแหน่งแห่งราชสำนัก นั่นถือเป็นโทษประหารเด็ดขาด! คำพูดของเจ้านั่นมันช่างเหลวไหลสิ้นดี! ถ้าเจ้าเป็นฮูหยินใหญ่แห่งจวนเว่ยหนิงโหวจริง ๆ แล้วทำไมเจ้าถึงมาอยู่ที่จวนตระกูลเหลียงของพวกเราได้? เรื่องนี้จะอธิบายอย่างไร? พูดมา!” ฮูหยินใหญ่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ ราวกับคมดาบที่พร้อมจะเฉือนเนื้ออย่างไร้ความปรานี

“เอ๊ะ?” เหลียนฟางโจวส่งเสียงอุทานออกมาอย่างมึนงง นางนิ่งค้างไปครู่หนึ่งก่อนจะพึมพำ “ข้าจะพูด... ข้าจะพูด... ข้ามาที่จวนตระกูลเหลียงได้อย่างไร? ข้ามาได้อย่างไร?”

นางพยายามเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก จ้องมองไปที่จูอวี้อิ๋งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความงุนงง ราวกับกำลังรอให้จูอวี้อิ๋งช่วยตอบคำถามนี้ให้กับนาง และดูเหมือนว่าจะยอมพูดตามที่จูอวี้อิ๋งจะบอกทุกอย่างอย่างไม่ลังเล

จูอวี้อิ๋งถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ความโกรธจะพุ่งขึ้นมา นางตะโกนด้วยความโมโห “เจ้ามองข้าทำไม! เรื่องของตัวเจ้าเอง เจ้ายังไม่รู้ตัวเองหรืออย่างไร?”

ดวงตาของเหลียนฟางโจวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นางจ้องมองไปอย่างเลื่อนลอย ก่อนที่สติของนางจะเริ่มกลับคืนมาเล็กน้อย แต่แล้วนางก็เลือกที่จะก้มหน้าลง ไม่พูดอะไรอีก “เจ้าก็ยังคิดจะโกหกอยู่อีกอย่างนั้นหรือ?” ฮูหยินใหญ่หัวเราะเย็นชา ก่อนจะส่งสายตาไปทางจินหมอมอและหญิงรับใช้อีกคน

จินหมอมอและหญิงรับใช้อีกคนไม่แม้แต่จะชายตามองมือของเหลียนฟางโจวที่ผิวหนังถลอกจนมีเลือดซึมออกมาเป็นจุด ๆ และบวมแดงจนมีสภาพน่ากลัว พวกนางไม่แม้แต่จะลังเล รีบเดินเข้ามาเพื่อจะลงมือทรมานนางอีกครั้งอย่างไร้ความปรานี!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1202 ฮูหยินใหญ่ตระกูลเหลียง

 

บทที่ 1202 ฮูหยินใหญ่ตระกูลเหลียง

ไม่ใช่แค่เหลียนฟางโจวเท่านั้นที่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แม้แต่เสี่ยวเชวี่ยเองก็สังเกตเห็นบรรยากาศที่ไม่ชอบมาพากล สีหน้านางพลันเปลี่ยนไปทันที

เหลียนฟางโจวก้าวเข้าไปข้างหน้า ท่าทีของนางแฝงไปด้วยความหวาดกลัวอย่างไม่อาจปกปิดได้ โดยไม่รู้ตัวนางก็ทรุดเข่าลงกับพื้น ค้อมศีรษะลงต่ำ กล่าวคำนับผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าซึ่งสวมชุดผ้าไหมสีม่วงเข้มลวดลายประณีต บนหน้าผากคาดด้วยผ้าไหมที่ประดับด้วยทับทิมแดงอันงดงาม รัศมีอันสูงศักดิ์และมั่งคั่งทำให้นางดูเป็นผู้มีอำนาจอย่างยิ่ง

“บ่าว... บ่าวขอถวายความเคารพต่อฮูหยินใหญ่ ขอให้ฮูหยินใหญ่มีสุขภาพแข็งแรงยิ่ง ๆ ขึ้นเจ้าค่ะ!” เหลียนฟางโจวกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ดวงตาของฮูหยินใหญ่แสดงแววแปลกใจเล็กน้อย ก่อนที่นางจะพูดขึ้นอย่างช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจ แม้จะไม่ได้แสดงอารมณ์โกรธเคือง แต่กลับทำให้ผู้ฟังรู้สึกเกรงกลัวได้อย่างน่าประหลาด “เจ้าก็คือแม่ม่ายที่อาจิ้นพากลับมาจากเมืองถงหลิงอย่างนั้นหรือ? เงยหน้าขึ้นมาให้ข้าดูหน้าหน่อยสิ” น้ำเสียงของนางเด็ดขาดและมีอำนาจจนทำให้เหลียนฟางโจวยิ่งรู้สึกกดดัน

“เจ้าค่ะ...” เหลียนฟางโจวตอบเสียงสั่น มือไม้ของนางแข็งเกร็งพยายามทำตัวให้ดูสงบ แต่มันชัดเจนมากว่าทุกคนที่อยู่ที่นี่สามารถมองเห็นได้ว่านางกำลังตื่นตระหนกเพียงใด

นางรู้สึกว่าตัวเองประหม่าเสียจนคอแข็งไปหมด กระทั่งจะเงยหน้าขึ้นมองยังทำไม่ได้เลย!

ฮูหยินใหญ่ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงดุดัน “ข้าบอกให้เจ้าเงยหน้าขึ้นมา เจ้าไม่ได้ยินหรืออย่างไร? หรือข้าเป็นเสือที่จะกินเจ้าเข้าไปได้งั้นหรือ!”

“บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ! บ่าวไม่กล้าเลย!” เหลียนฟางโจวตอบอย่างหวาดหวั่น ราวกับตกใจกลัวจนแทบจะตัวสั่น เธอรีบเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว มองตรงไปยังฮูหยินใหญ่ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก แต่เพียงชั่วพริบตาเดียว นางก็รู้ตัวว่าการกระทำเช่นนี้ไม่เหมาะสม จึงรีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็วด้วยความลนลาน

จูอวี้อิ๋งที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นดังนั้นก็โกรธจัด นางหัวเราะเยาะพร้อมกับกล่าวเสียงเย็นชา “เหลียนฟางโจว! ฮูหยินหลี่! เจ้าจะเสแสร้งอะไรอีก! เจ้าคิดว่าทำแบบนี้แล้วจะหลอกฮูหยินใหญ่ได้อย่างนั้นหรือ?”

“หุบปาก!” ฮูหยินใหญ่ส่งเสียงดุดันพร้อมกับเหลือบตามองจูอวี้อิ๋งด้วยสายตาเย็นชา “ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ข้าพูดแล้วเจ้ายังกล้าแทรกขึ้นมาได้?”

จูอวี้อิ๋งชะงักไปทันที ร่างกายแข็งทื่อด้วยความอับอายและหวาดกลัว นางได้แต่กล้ำกลืนความโกรธลงไปและรีบคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกล่าวคำขอโทษ “บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ! บ่าวเพียงแต่เห็นว่านางแสร้งทำท่าทางไร้เดียงสาน่ารำคาญเกินจะทนได้! ฮูหยินใหญ่เจ้าคะ นางคนนี้เป็นพวกเจ้าเล่ห์เพทุบายอย่างมาก โปรดอย่าได้หลงกลนางเชียวนะเจ้าคะ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหลียนฟางโจวอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองจูอวี้อิ๋งด้วยความสงสัยและงุนงง แววตาของนางเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่ได้รับคำตอบ แต่นางก็รีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็วอีกครั้ง

ฮูหยินใหญ่หัวเราะเย็นชา “ข้าต้องให้เจ้ามาสอนข้าด้วยหรือ?” นางไม่ได้บอกให้จูอวี้อิ๋งลุกขึ้น แต่กลับโบกมือพร้อมกับสั่งเสียงเข้มว่า “พวกเจ้าทั้งหมด ออกไปให้หมด!”

ในทันทีนั้น ภายในห้องก็เหลือเพียงฮูหยินใหญ่, จูอวี้อิ๋ง และเหลียนฟางโจว อีกทั้งยังมีหญิงรับใช้ที่เป็นคนสนิทสองคนที่คอยรับใช้ฮูหยินใหญ่ ส่วนคนอื่น ๆ รวมถึงเสี่ยวเชวี่ยต่างก็ถูกไล่ออกไปหมดแล้ว

“ลุกขึ้นเถอะ!” ฮูหยินใหญ่ยิ้มให้เหลียนฟางโจวเล็กน้อย พร้อมกับกล่าวว่า “เจ้าก็เป็นคนที่งดงามดีจริง ๆ เพียงแต่เรื่องราวความเป็นมาของเจ้านั้นช่างแปลกประหลาดเสียเหลือเกิน! อวี้อิ๋ง เจ้าเล่าให้ข้าฟังสิ!”

ในเมื่อจูอวี้อิ๋งได้เริ่มพูดเรื่องนี้ออกมาแล้ว ฮูหยินใหญ่ก็ไม่คิดจะเสียเวลามาต่อรองหรือลองใจอีกต่อไป นางเลือกที่จะเปิดประเด็นออกมาอย่างตรงไปตรงมาแทน

“เจ้าค่ะ” จูอวี้อิ๋งขานรับอย่างรวดเร็ว แต่ก่อนจะเอ่ยปากพูด นางก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังคุกเข่าอยู่กับพื้น ซึ่งทำให้รู้สึกอึดอัดและไม่พอใจอย่างยิ่ง จึงหยุดชะงักไปครู่หนึ่งอย่างลังเล

ฮูหยินใหญ่ขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบไม่เห็น ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ลุกขึ้นแล้วค่อยพูดเถอะ!”

“เจ้าค่ะ!” จูอวี้อิ๋งรีบลุกขึ้นยืน แล้วส่งยิ้มเย้ยหยันไปยังเหลียนฟางโจวพร้อมกล่าวว่า “เหลียนฟางโจว หรือที่แท้จริงก็คือ ฮูหยินใหญ่แห่งจวนเว่ยหนิงโหว ! เจ้ายังคิดจะเสแสร้งอะไรอีก? เมื่อวานตอนที่เราพบกันในสวน เจ้าก็ยอมรับเรื่องนี้ออกมาอย่างชัดเจนดีแล้วมิใช่หรือ? ทำไมล่ะ? ฮูหยินจวนเว่ยหนิงโหวผู้ยิ่งใหญ่ผู้สง่างาม เหตุใดตอนนี้ถึงไม่กล้ายอมรับแม้กระทั่งตัวตนที่แท้จริงของตัวเองแล้ว?”

เหลียนฟางโจวยังคงทำหน้าเหมือนคนงุนงงเต็มไปด้วยความสับสน นางเหลือบมองจูอวี้อิ๋งอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะกัดริมฝีปากแน่นด้วยความลำบากใจ ราวกับกำลังครุ่นคิดหนักอยู่พักใหญ่ “อวี้อี๋เหนียง ข้าก็อดสงสัยไม่ได้จริง ๆ ว่าข้าไปทำอะไรให้เจ้าขุ่นเคืองกันแน่? ทำไมเจ้าถึงต้องจงใจหาเรื่องกับข้าอยู่ตลอดเวลา! เมื่อวานนี้ข้าเองก็ไม่รู้ว่าเจ้าปั่นหัวคุณชายรองยังไงบ้าง แต่เขาก็พาคนกรูกันเข้ามาในเรือนของคุณชายใหญ่ พร้อมกับหมายจะเอาชีวิตข้าให้ได้! ถ้าข้าไม่ได้วิ่งหนีไปยังเรือนหนังสือเพื่อขอความช่วยเหลือ ป่านนี้ข้าก็คงกลายเป็นศพไปแล้ว! ที่ผ่านมาข้าก็คิดว่า หากมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรกัน รอให้คุณชายใหญ่กลับมาแล้วค่อยพูดคุยกันให้ชัดเจนก็คงจะสะสางกันได้ แต่ใครจะคิดว่าเจ้าจะหาเรื่องใหม่ขึ้นมาอีก! อวี้อี๋เหนียง ข้าไปทำอะไรให้เจ้าถึงได้โกรธแค้นข้าขนาดนี้?”

คำพูดของเหลียนฟางโจวฟังดูน่าสงสารและเต็มไปด้วยความคับข้องใจ ทำให้บรรยากาศภายในห้องดูเคร่งเครียดขึ้นทันที

จูอวี้อิ๋งถ่มน้ำลายออกมาอย่างดูแคลน ก่อนจะหัวเราะเยาะแล้วพูดอย่างเย็นชา “เจ้าหยุดพูดจาเหลวไหลได้แล้ว! เมื่อวานเจ้าข่มขู่ข้าว่าไม่ให้พูดเรื่องตัวตนที่แท้จริงของเจ้าออกไป ข้าไม่ยอม เจ้าก็เลยลงมือกับข้า! ฮึ! ถ้าไม่ใช่เพราะหู่เตี๋ยเข้ามาขวาง และข้าหนีออกมาได้เร็ว ป่านนี้ชีวิตข้าคงต้องจบลงในสวนเสียแล้ว! คุณชายรองโกรธแค้นแทนข้าเลยคิดจะออกหน้าช่วย แต่เจ้านั่นแหละที่มาปั่นหัวทุกอย่างให้ยุ่งเหยิง! แล้วตอนนี้เจ้ากลับกล้าพูดกลับตาลปัตร ทำเหมือนคนเลวกำลังร้องหาว่าถูกจับผิด! เหลียนฟางโจว เจ้าช่างฉลาดเกินไปจนกลายเป็นทำร้ายตัวเองเสียแล้ว!”

พูดจบ จูอวี้อิ๋งก็หันไปโค้งคำนับต่อฮูหยินใหญ่ พร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ขอให้ฮูหยินใหญ่โปรดพิจารณาเถิด! ผู้หญิงคนอื่น ๆ หากต้องเผชิญกับสถานการณ์แบบนั้น มีหรือที่จะกล้ามีสติปัญญาและความกล้าพอที่จะหลบหนีจากคุณชายรองได้อย่างง่ายดาย? แล้วยังกล้าพูดจาโต้แย้งอย่างชัดเจนและมีเหตุผลเช่นนี้อีก? นั่นย่อมแสดงให้เห็นว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แม่ม่ายธรรมดา ๆ แน่นอน! นางต้องมีอะไรที่ผิดปกติแน่ ๆ!”

เหลียนฟางโจวโกรธจัดจนพูดออกมาอย่างดุดัน “เมื่ออยู่ในสถานการณ์เป็นตาย ใครบ้างจะยอมยืนรอความตายโดยไม่คิดต่อสู้อย่างสุดความสามารถเล่า? แล้วมันจะแปลกอะไรที่ข้าจะพยายามปกป้องตัวเอง! ทำไมล่ะ? พออยู่ต่อหน้าฮูหยินใหญ่ เจ้ากล่าวหาใส่ร้ายข้าได้ แต่ข้ากลับไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดอธิบายอะไรบ้างเลยอย่างนั้นหรือ?”

จูอวี้อิ๋งโกรธจนหน้าขึ้นสีแดงจัด นางตะโกนออกมาด้วยความโมโห “เจ้าน่ะเจ้าเล่ห์เพทุบายที่สุด! ถ้าเป็นคนอื่นจะทำเรื่องแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด! เหลียนฟางโจว หรือควรจะเรียกว่าฮูหยินหลี่กันแน่! เลิกเสแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเถอะ! ยอมรับความจริงออกมาอย่างตรงไปตรงมาเสียเถอะ บางทีสามีผู้ซื่อสัตย์รักใคร่ของเจ้าอาจจะยอมเสนอเงื่อนไขอะไรบางอย่างเพื่อช่วยเจ้าได้ก็เป็นได้! ฮูหยินใหญ่ บ่าวนั้นปากไม่เก่ง คงโต้เถียงกับนางได้ไม่ดีพอ แต่ว่าบ่าวไม่เคยดูผิดคนแน่! เมื่อวานนี้ที่สวน นางก็ยอมรับออกมาด้วยปากตัวเอง! ฮูหยินใหญ่ได้โปรดคิดให้รอบคอบเถอะเจ้าค่ะ! หากบ่าวไม่ได้มีเหตุผลอะไรมาเกี่ยวข้องกัน แล้วทำไมบ่าวจะต้องมากล่าวหาใส่ร้ายนางด้วย? ฮูหยินใหญ่ ลองคิดดูสิเจ้าคะ ตั้งแต่ฮูหยินหลี่แห่งจวนเว่ยหนิงโหวมาถึงมณฑลหนานไห่แห่งนี้ นางเคยแสดงใบหน้าที่แท้จริงให้ใครเห็นบ้างหรือ? บ่าวกล้ายืนยันว่า ไม่มีใครเคยเห็นใบหน้าที่แท้จริงของนางเลย! แล้วในวันที่ตระกูลเหลียงจัดงานเลี้ยงใหญ่ ฮูหยินหลี่กลับอ้างข้อแก้ตัวไม่มาร่วมงาน นั่นเพราะอะไร? ก็เพราะนางเป็นตัวปลอม! นางไม่มีทางให้ใครเห็นหน้าได้อย่างไรล่ะ!”

เหลียนฟางโจวได้ยินเช่นนั้นก็โกรธจนแทบระเบิด นางตะโกนกลับไปด้วยเสียงกราดเกรี้ยว “อวี้อี๋เหนียง! เจ้าอย่าพูดจาใส่ร้ายป้ายสีข้า!”

“พอได้แล้ว!” ฮูหยินใหญ่ตบมือลงบนโต๊ะน้ำชาเบา ๆ แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่น่าเกรงขาม ดวงตาคมกริบของนางจ้องมองเหลียนฟางโจวด้วยสายตาเย็นชา พลางพูดว่า “ข้าไม่กล้าพูดว่าทุกอย่างเป็นความจริงทั้งหมด แต่ที่อวี้อิงพูดมาก็พอจะมีเหตุผลอยู่บ้าง! เจ้าไม่มีทางเป็นแม่ม่ายธรรมดา ๆ ได้อย่างแน่นอน แม่นางเหมย เจ้าเป็นใครกันแน่? ข้าแนะนำให้พูดความจริงออกมาเสียจะดีกว่า!”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเหลียนฟางโจวเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาคมเย็นชาของฮูหยินใหญ่ที่จ้องมองมาราวกับคมดาบทั้งสองเล่ม ความกดดันและอำนาจที่สะสมจากการควบคุมชีวิตผู้อื่นจำนวนมากทำให้นางรู้สึกถึงความน่ากลัวที่ยากจะอธิบาย

แต่นางจะยอมรับความจริงได้อย่างไรกัน?

เหลียนฟางโจวทำได้เพียงกัดฟันปฏิเสธอย่างเด็ดเดี่ยว

“ฮูหยินใหญ่ คุณชายใหญ่นั้นเป็นคนเช่นไร? จะมีอะไรที่ข้าสามารถปิดบังเขาได้อย่างนั้นหรือ? ข้าก็คือเหมยฟาง เป็นชาวมณฑลเจียงซี ไม่มีคำพูดใดที่เป็นเท็จเลย! เรื่องที่อวี้อี๋เหนียงพูดมา ถึงข้าจะฟังดูก็เห็นว่ามีเหตุผลดีอยู่ แต่สำหรับข้าแล้วมันช่างฟังดูสับสนอย่างยิ่ง ข้าไม่เข้าใจเลยว่ามันหมายความว่าอย่างไร! ฮูหยินหลี่แห่งจวนเว่ยหนิงโหวหรือ? ฮึ ๆ ฮูหยินผู้นั้นเป็นคนจากมณฑลเจียงซี ข้าเองก็เคยได้ยินชื่อเสียงของนางมาก่อนเมื่อตอนที่อยู่บ้าน แต่ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะมีใครมาพูดบ้า ๆ ว่าข้าเป็นนาง ช่างเป็นเรื่องที่น่าขำจนจะหัวเราะตายอยู่แล้ว!”

ฮูหยินใหญ่ส่งเสียงหึในลำคออย่างเย็นชา ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง“ไม่ยอมพูดความจริงหรือ? ก็ไม่เป็นไร... จินฮวา เจ้ามาจัดการให้นางพูดออกมาหน่อยเถอะ ได้ยินมาว่าปลายนิ้วทั้งสิบเชื่อมกับหัวใจ ฮึ ก็เริ่มจากนิ้วทั้งสิบนี้ก่อนก็แล้วกัน!”

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1201 ข่มขู่

 

บทที่ 1201 ข่มขู่

เมื่อเหลียงอี้ได้ยินนางพูดเช่นนั้น ก็ยิ่งโกรธจนควันแทบจะพุ่งออกจากจมูก  จึงกระแทกเสียงตอบอย่างโมโห “อะไรนะ? เจ้ากล้าอ้างว่าพี่ชายข้าปกป้องเจ้า จนทำตัวเย่อหยิ่งไม่เห็นหัวใคร แล้วก็กล้าตบหน้าอวี้เอ๋อร์ (จูอวี้อิ๋ง) อย่างนั้นหรือ? หูเตี๋ยก็เห็นกับตาว่าเจ้าเป็นคนลงมือ เจ้ายังกล้ามาเถียงอีกหรือ? จะบอกให้เจ้ารู้ไว้เลยนะ! ถ้าข้าไม่ได้แก้แค้นให้อวี้เอ๋อร์ ข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไป! การที่เจ้ากล้าตบหน้าอวี้เอ๋อร์ มันก็เท่ากับเจ้าไม่เห็นหัวข้า! เป็นแค่ของเล่นไร้ค่า ต่ำยิ่งกว่าบ่าว ยังกล้าทำเหมือนไม่เห็นข้าอยู่ในสายตา แล้วข้าจะกลืนความอัปยศนี้ลงคอได้ยังไงกัน!”

เหลียนฟางโจวเริ่มเข้าใจสถานการณ์มากขึ้น นางรู้แล้วว่าจูอวี้อิ๋งยอมลงทุนมากเพียงใดเพื่อจะจัดการกับตน

แต่ถึงอย่างนั้น นางก็ไม่ได้คิดจะอธิบาย เพราะถึงจะอธิบายกับคุณชายรองไป ก็ไม่มีทางทำให้เขาเชื่ออยู่ดี

เหลียนฟางโจวจึงเอ่ยเสียงเรียบ “ยังไงข้าก็ไม่ได้ตบนาง ข้าเป็นบ้าไปแล้วหรือถึงจะไปลงมือกับนางโดยไม่มีเหตุผล? จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่ท่าน! ข้าไม่ได้คิดจะหลบซ่อนอยู่ที่นี่ตลอดไปหรอก! คุณชายรอง หากท่านกล้าบีบบังคับข้า ข้าก็จะตายให้ท่านดูตรงนี้เลย! แน่นอน ข้าน่ะมันแค่คนต่ำต้อย ไร้ค่าจนไม่ต้องไปแลกชีวิตกับใคร แต่ขอบอกไว้ก่อนว่า พี่ชายของท่านน่ะ ไม่มีทางที่จะยอมปล่อยอวี๋เหนียงคนโปรดของท่านไปง่าย ๆ หรอกนะ!”

เหลียงอี้สะอึกไปทันทีด้วยความโกรธ ตะโกนออกมาเสียงดัง “เจ้าขู่ข้าอย่างนั้นรึ?”

“ข้าพูดความจริงเท่านั้น!” เหลียนฟางโจวเชิดคางขึ้นเล็กน้อย สายตาเย็นชาเด็ดเดี่ยว “ถ้าไม่เชื่อก็ลองดูได้เลย! ฮึ ๆ ท่านรู้หรือไม่ว่าทำไมจนถึงตอนนี้ข้าถึงยังคงเป็น ‘แม่นางเหมย’ ไม่ใช่ ‘เหมยอี๋เหนียง’ (อนุเหมย)? ก็เพราะข้าไม่ต้องการอย่างไรล่ะ! สามีของข้าพึ่งจะจากไปได้ไม่นาน ข้าไม่ต้องการจะอยู่กับคุณชายใหญ่ในตอนนี้ และคุณชายใหญ่เองก็ไม่ได้บีบบังคับข้า! เพราะเขารู้ดีว่า หากเขาบังคับข้า ข้าก็จะตายให้ดู!”

เหลียงอี้หน้าเปลี่ยนสีไปในทันที ส่วนสององค์รักษ์เฝ้าประตูก็เผยสีหน้าเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา

เหลียงอี้เริ่มเกิดความลังเลขึ้นในใจ พี่ชายของเขาไม่ใช่คนที่จะละเว้นผู้หญิงที่คิดจะฆ่าตัวตายหรือไม่ยอมจำนนมาก่อนเสียหน่อย

เขาจำได้อย่างชัดเจนว่า เมื่อปีที่แล้ว พี่ชายของเขาเคยพบหญิงสาวคนหนึ่งที่ไปไหว้พระที่วัด นางมีใบหน้าที่งดงามจนเขาสนใจ และพานางกลับมายังจวน แต่หญิงคนนั้นกลับร้องไห้อ้อนวอนและขัดขืนอย่างหนัก จนทำให้พี่ชายเขาหงุดหงิด ในที่สุดก็สั่งให้คนจับนางมัด แล้วมอบให้พวกชายฉกรรจ์สามพี่น้องที่ดูแลไร่นาที่เมืองชิงซานจัดการเสีย...

ผู้หญิงคนนี้ก็แค่แม่ม่ายคนหนึ่ง แต่พี่ชายของเขากลับยอมลงโทษไป๋อี๋เหนียง ที่เคยได้รับความโปรดปราน จนถึงขั้นไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในเรือนของพี่ชายอีกเลยจนถึงตอนนี้ ทั้งที่จริงแล้ว พี่ชายเขายังไม่ได้แตะต้องแม่ม่ายคนนี้เลยด้วยซ้ำ...

แน่นอนว่าเหลียงอี้มีความมั่นใจว่า สำหรับพี่ชายแล้ว ตนเองย่อมสำคัญกว่าผู้หญิงคนนี้อยู่แล้ว แต่สำหรับอวี้เอ๋อร์ (จูอวี้อิ๋ง) นั้น เขาไม่อาจมั่นใจได้เลย! กว่าที่เขาจะได้คนที่รู้ใจและว่าง่ายอย่างอวี้เอ๋อร์มา เหลียงอี้ก็อดรู้สึกเสียดายไม่ได้

สององค์รักษ์เฝ้าประตูเห็นสีหน้าของเหลียงอี้ที่เต็มไปด้วยความลังเลและความเกรี้ยวกราดที่ปะปนกัน ก็อดขำอยู่ในใจไม่ได้ ทั้งคู่ต่างคิดว่า: แม่นางเหมยคนนี้ช่างกล้าหาญและชาญฉลาด สมแล้วที่คุณชายใหญ่ติดพันจนไม่อาจห่างได้แม้แต่นิดเดียว! ลองคิดดูสิ ขนาดเรือนหนังสือแห่งนี้ ในอดีตต่อให้บรรดาอี๋เหนียงทั้งหลายจะได้รับความโปรดปรานแค่ไหนก็ยังไม่มีใครได้ก้าวเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว แต่สำหรับผู้หญิงคนนี้ เมื่อใดก็ตามที่คุณชายใหญ่อยู่ที่นี่ นางสามารถเข้าออกได้ราวกับเป็นตลาดสดเสียด้วยซ้ำ...

หนึ่งในองค์รักษ์เฝ้าประตูเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ “คุณชายรอง ขอแนะนำให้ท่านกลับไปก่อนเถิดขอรับ คุณชายใหญ่และคุณชายรองต่างก็มีสายสัมพันธ์พี่น้องที่แน่นแฟ้น ไม่มีทางที่เขาจะยอมแตกคอกันเพราะคนอื่นได้อย่างแน่นอน รอให้คุณชายใหญ่กลับมาแล้ว อย่างไรคุณชายรองจะทำอะไรก็ย่อมได้อยู่แล้วมิใช่หรือขอรับ?”

คำพูดไม่กี่ประโยคนั้นทำให้เหลียงอี้รู้สึกสบายใจขึ้น เขาจึงถือโอกาสคล้อยตามไปอย่างง่ายดาย ก่อนจะหันมาถลึงตาใส่เหลียนฟางโจวอย่างโกรธแค้น“นังหญิงแพศยา เจ้าคอยดูเถอะ! รอให้พี่ชายข้ากลับมาเมื่อไหร่ ข้าจะขอเจ้าไปเป็นสาวใช้ของอวี้เอ๋อร์  ให้คอยปรนนิบัติรับใช้เสียให้เข็ด! ไม่ต้องรีบร้อนหรอก เพราะเจ้าต้องทนทุกข์แน่!”

พูดจบ เขาก็สะบัดแขนเสื้ออย่างเกรี้ยวกราด แล้วหมุนตัวเดินจากไป

เหลียนฟางโจวไม่ได้กังวลกับคำขู่ของเขาเลย นางกลับกังวลว่าเหลียงอี้จะผิดคำพูดเสียมากกว่า เมื่อมองตามแผ่นหลังของเหลียงอี้ที่กำลังจากไป นางก็อดถอนหายใจเบา ๆ ไม่ได้

สององค์รักษ์เฝ้าประตูมองหน้ากัน ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะยิ้มแล้วพูดขึ้น “แม่นาง เชิญกลับไปพักผ่อนเถอะขอรับ! ไม่ต้องกังวลไป เมื่อคุณชายรองพูดเช่นนั้นแล้ว เขาก็คงไม่มากลั่นแกล้งแม่นางอีกแล้ว รอให้คุณชายใหญ่กลับมาก่อน เรื่องทั้งหมดก็จะคลี่คลายได้เองขอรับ!”

อีกคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะพูดเสริมขึ้นมา “เมื่อครู่ที่พวกบ่าวพูดไป... เอ่อ... เนื่องจากต่อหน้าคุณชายรอง พวกบ่าวก็จำเป็นต้องพูดเช่นนั้น หวังว่าแม่นางจะไม่ถือโทษโกรธเคืองนะขอรับ!”

“ข้าไม่กล้าหรอก!” เหลียนฟางโจวยิ้มรีบตอบอย่างเกรงใจ “พวกท่านทั้งสองหวังดีต่อข้า ข้าจะไปโทษพวกท่านได้อย่างไร? แต่... พี่ชายทั้งสองท่าน ขาและเท้าของข้าอ่อนแรงไปหมดแล้ว ไม่ทราบว่าจะพอช่วยให้คนมาส่งข้ากลับเรือนได้หรือไม่?”

จูอวี้อิ๋งมันบ้าไปแล้ว ใครจะรู้ว่าคุณชายรองจะโดนนางยุยงจนคลุ้มคลั่งตามไปด้วยหรือเปล่า? ถ้าหากระหว่างทางกลับถูกพวกเขาดักจับตัวไปจริง ๆ จะร้องให้ใครช่วยก็คงไม่มีทางได้ยิน!

นางรู้ดีว่าคนที่คอยรับใช้อยู่ในเรือนหนังสือนี้ล้วนเป็นยอดฝีมือทั้งสิ้น อีกทั้งยังมีสถานะพิเศษเหนือกว่าคนอื่น ๆ ในจวนตระกูลเหลียง

สององค์รักษ์เฝ้าประตูมองหน้ากัน ก่อนที่คนหนึ่งจะพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “ก็ได้ เช่นนั้นให้ อวี้หลานไปส่งแม่นางกลับเรือนก็แล้วกัน!”

เหลียนฟางโจวดีใจมาก รีบยิ้มพร้อมกับกล่าวคำขอบคุณอย่างนอบน้อม

เมื่อกลับมาถึงเรือนของตัวเอง เสี่ยวเชวี่ยและคนอื่น ๆ ก็กำลังร้อนใจจนแทบจะเป็นบ้า เมื่อเห็นนางกลับมา พวกนางต่างก็มีท่าทีราวกับฟื้นคืนชีวิตอีกครั้ง รีบกรูกันเข้ามาล้อมรอบนาง ต่างถามด้วยความเป็นห่วงไม่หยุด

เหลียนฟางโจวยิ้มแล้วกล่าวว่า “ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว” จากนั้นจึงส่งตัวอวี้หลานกลับไป แล้วก็หันไปพูดกับทุกคนว่า “พวกเจ้าแยกย้ายกันไปเถอะ ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้ว!”

เสี่ยวเชวี่ยทำหน้ามุ่ยพลางบ่นว่า “แม่นาง ท่านยังจะพูดเล่นอีกหรือ? พวกบ่าวตกใจแทบตาย! ไม่รู้เลยว่าท่านวิ่งหนีไปที่ไหนกันแน่ พวกบ่าวก็ไม่กล้าออกไปตามหาอีกด้วย! โชคดีจริง ๆ ที่ท่านปลอดภัยกลับมา! ถ้าท่านเป็นอะไรไป พอคุณชายใหญ่กลับมา พวกบ่าวก็คงมีแต่ทางตายเท่านั้น!”

บ่าวรับใช้คนอื่น ๆ ต่างก็เห็นด้วยกับเสี่ยวเชวี่ย และพากันปรึกษาหารือว่าจะต้องปิดประตูให้แน่นหนากว่าเดิม พร้อมกับขอร้องเหลียนฟางโจวว่าอย่าออกไปข้างนอกอีก และยังพูดอีกว่า ถ้ามีใครคิดจะมาก่อกวนอีกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม พวกนางก็จะยอมสู้ตายเพื่อปกป้องเหลียนฟางโจวให้ได้

เหลียนฟางโจวเข้าใจดีว่าพวกนางส่วนใหญ่ทำไปเพราะกลัวว่าจะโดนลงโทษเมื่อเหลียงจิ้นกลับมา นางจึงยิ้มแล้วพูดว่า “วันนี้เกิดเรื่องขึ้นอย่างกะทันหัน ทุกคนก็คงตกใจกันมาก! มันเป็นเรื่องไม่คาดคิด ไม่มีใครต้องถูกตำหนิอะไรหรอก พวกเจ้ากลับไปพักผ่อนเถอะ ถือว่าเรื่องนี้จบลงแล้ว!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น บ่าวรับใช้ทั้งหลายก็มองหน้ากันไปมา ก่อนจะรู้สึกโล่งใจ พวกนางต่างพากันคำนับและถอยออกไปทีละคน

แต่ใครจะคาดคิดว่า ในเช้าวันรุ่งขึ้น กลับมีคนจากเรือนของฮูหยินใหญ่ส่งมาถึงเรือนของเหลียนฟางโจว โดยแจ้งว่านางต้องไปพบฮูหยินใหญ่ เพราะได้ยินมาว่านางทำขนมเก่ง ฮูหยินใหญ่รู้สึกสนใจมาก และอยากเชิญนางไปสอบถามดูหน่อย

เสี่ยวเชวี่ย, เว่ยต้าเหนียง และคนอื่น ๆ ต่างก็ยินดีกันอย่างมาก ทุกคนพูดอย่างตื่นเต้นว่า “นี่มันเป็นโอกาสดีที่ไม่คาดคิดจากสวรรค์เลยทีเดียว! ขอเพียงแค่ได้รับความโปรดปรานจากฮูหยินใหญ่ ต่อไปหากมีฮูหยินใหญ่คอยคุ้มครองอยู่ ไม่ว่าใครก็จะทำอะไรแม่นางไม่ได้อีกแล้วเจ้าค่ะ!”

ดังนั้น พวกนางจึงพากันจัดแจงแต่งตัวให้เหลียนฟางโจวอย่างดี ต่างตั้งใจให้เธอดูสง่างามโดดเด่น สวยสะดุดตาจนใครเห็นก็ต้องประทับใจ

แต่เหลียนฟางโจวกลับไม่ได้รู้สึกดีใจเช่นเดียวกับพวกนาง เธอกลับรู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างดูผิดปกติอย่างน่าประหลาด เหมือนกับว่ามีบางอย่างเชื่อมโยงกับเหตุการณ์เมื่อวานนี้

นางทำขนมมาตั้งนานแล้ว แต่ก็ไม่เคยได้ยินว่าฮูหยินใหญ่เคยสนใจอะไรเลยสักนิด แล้วทำไมตอนนี้ที่นางหยุดทำไปแล้วถึงได้ส่งคนมาเชิญไปพบเล่า? คิดอย่างไรก็ดูแปลกประหลาดไปหมด

เหลียนฟางโจวจึงไม่ยอมให้พวกนางแต่งตัวให้โดดเด่นเกินไป เธอยิ้มขื่นแล้วพูดว่า “ข้ายังไม่มีสถานะที่แน่นอน ถ้าแต่งตัวให้โดดเด่นเกินไป ฮูหยินใหญ่คงจะไม่พอใจแน่ ควรทำตัวให้เรียบง่ายไว้จะดีกว่า!”

เสี่ยวเชวี่ยและคนอื่น ๆ ชะงักไปเล็กน้อย แต่เมื่อลองคิดดูแล้วก็เห็นว่าที่เหลียนฟางโจวพูดมาก็มีเหตุผล จึงหัวเราะแล้วพูดว่า “อย่างนั้นก็ดีเหมือนกันเจ้าค่ะ! แม่นางน่ะมีรูปโฉมงดงาม ไม่ว่าจะแต่งตัวอย่างไรก็ดูดีอยู่แล้ว! แต่งกายให้ดูเรียบ ๆ แบบนี้ อาจจะทำให้ฮูหยินใหญ่รู้สึกสงสารเห็นใจท่านมากยิ่งขึ้นก็เป็นได้นะเจ้าคะ!”

สงสารเห็นใจอย่างนั้นหรือ? เหลียนฟางโจวอดขำในใจไม่ได้ นางคิดในใจว่า ด้วยสถานะที่นางมีอยู่ในจวนเหลียงนี้ สำหรับฮูหยินใหญ่แล้ว นางคงไม่ต่างอะไรกับบ่าวรับใช้คนหนึ่ง ซึ่งอาจจะมีค่าต่ำกว่าบ่าวคนสนิทของฮูหยินใหญ่เสียด้วยซ้ำ แล้วจะมาพูดถึงเรื่องเห็นใจอะไรได้อีก?

นางจัดการรวบผมเป็นทรงตั้วอัวปิ่น (ทรงผมโบราณที่ปล่อยผมลงมาด้านหนึ่งอย่างอิสระ) อย่างง่าย ๆ แล้วเสียบปิ่นเงินสองเล่มที่ไม่ได้ดูโดดเด่นอะไร จากนั้นก็สวมชุดเสื้อผ้าสีเขียวถั่วลายปักดอกแมกโนเลียสีขาว ที่ขอบเสื้อและกระโปรงล้วนเย็บด้วยเส้นไหมสีเงินอย่างประณีต

เมื่อแต่งตัวเสร็จแล้ว เหลียนฟางโจวก็นำเสี่ยวเชวี่ยติดตามไปด้วย

พอเดินเข้าไปในเรือนของฮูหยินใหญ่ นางก็เห็นจูอวี้อิ๋งกำลังยืนอยู่ข้าง ๆ ฮูหยินใหญ่ โดยมือของนางถือผ้าเช็ดหน้าไว้ สองมือวางไขว้กันอย่างผ่อนคลาย ท่าทีเต็มไปด้วยความออดอ้อนประจบ

หัวใจของเหลียนฟางโจวพลันเต้นแรงขึ้นอย่างประหวั่นพรั่นพรึงทันที