จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1393 สันดานยากเกินแก้

 

บทที่ 1393 สันดานยากเกินแก้

เหลียนฟางโจวเผยรอยยิ้มขื่นพลางเอ่ย "ท่านวางใจเถิด เมื่อเรื่องราวของสกุลเหลียงคลี่คลายลง ทุกอย่างจะค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา ขอเพียงท่านหนีไปให้ไกลและไม่กลับมาขัดหูขัดตาสามีข้าอีก เขาย่อมไม่ตามไปจับท่านแน่นอน!"

เหลียงจิ้นแค่นเสียง "อ้อ" อย่างประชดประชัน ก่อนจะเอ่ยว่า "วางใจเถอะ ข้าไม่ไปตอแยสามีเจ้าอีกแล้ว! ข้าตั้งใจจะลอบติดตามขบวนเนรเทศของคนสกุลเหลียงไปยังเหลียวตง จะให้ข้าทนดูพวกเขาลำบากระหว่างทางโดยไม่ทำอะไรเลยได้อย่างไร?"

เหลียนฟางโจวรู้สึกใจหายครู่หนึ่งจึงเตือนว่า "เช่นนั้นท่านก็ระวังตัวด้วย แต่อย่าได้ทำอะไรเกินขอบเขตนับจากนี้ มิเช่นนั้นจะกลายเป็นทำร้ายพวกเขาแทน!"

"ข้ารู้แล้ว!" เหลียงจิ้นยิ้มกริ่มพลางเย้าต่อ "นี่เจ้า... กำลังเป็นห่วงข้าหรือ?"

"ใช่!" เหลียนฟางโจวพยักหน้าให้เขาโดยไม่เสียเวลาคิด นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ข้าเป็นห่วงท่าน! ไม่ว่าท่านจะคิดอย่างไร แต่ในใจข้า... ข้าถือว่าท่านคือมิตรแท้คนหนึ่ง!"

"มิตรแท้รึ?" สีหน้าของเหลียงจิ้นพลันมืดครึ้มลงทันที เขาเกลียดคำนี้ที่สุด! เพราะมันเป็นคำที่ดับสิ้นทุกความเป็นไปได้ลงอย่างราบคาบ แม้รู้ดีว่าเดิมทีมันไม่มีหวัง แต่กระนั้นการปล่อยให้เขามีความหวังลมๆ แล้งๆ เก็บไว้ในใจบ้างก็ยังดีกว่าไม่ใช่หรือ!

"ใช่เจ้าค่ะ" เหลียนฟางโจวถอนใจบาง เอ่ยด้วยวาจาอ่อนโยน "เราสองคนเคยร่วมเป็นร่วมตายกันมา ขนาดนี้แล้วยังไม่คู่ควรกับคำว่าเพื่อนอีกหรือ?"

แววตาของเหลียงจิ้นไหววูบ พลันประกายตาก็สว่างวาบขึ้นมาราวกับกำลังบอกตัวเอง หรือไม่ก็กำลังย้อนถามนาง "พวกเรา... เคยร่วมเป็นร่วมตายกันมา... หึๆ!"

เหลียนฟางโจวงุนงงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาถึงเปลี่ยนท่าทีรวดเร็วเช่นนี้

รอยยิ้มที่มุมปากของเหลียงจิ้นค่อยๆ กว้างขึ้น เขาตบมือพลางหัวเราะร่า "จริงด้วย! จริงด้วยสิ! ข้าลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร! ฮ่าๆ เจ้าพูดถูก เจ้าพูดถูกที่สุด!"

ต่อให้ชาตินี้เขาไม่มีวาสนาได้คู่กับนาง แต่เขาก็ยังมีช่วงเวลาที่ได้ร่วมเป็นร่วมตายกันโดยไม่มีหลี่ฟู่เข้ามาแทรกแซง! ต่อให้เจ้าคนแซ่หลี่นั่นจะโกรธแค้นจนอยากขย้ำเขาให้ตาย ก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงความจริงข้อนี้ได้!

เพียงแค่คิดได้เช่นนี้ เหลียงจิ้นก็รู้สึกสำราญใจยิ่งนัก เขาหัวเราะออกมาอย่างเบิกบานใจกว่าเดิม!

น่าเสียดายเพียงเรื่องเดียว... คือเจ้าหน้าขาวนั่นดันอยู่ในเหตุการณ์ด้วย... ถ้าไม่มีเจ้าหมอนั่นปนอยู่ด้วย ทุกอย่างคงสมบูรณ์แบบกว่านี้แท้ๆ!

เหลียนฟางโจวเห็นเขาประเดี๋ยวโกรธ ประเดี๋ยวก็หัวเราะอย่างวิปลาส ก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ นางพินิจเขาสองสามทีแล้วถามอย่างลังเล "ท่าน... ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"ไม่เป็นไร!" เหลียงจิ้นยิ้มอย่างละมุนพลางเอ่ยเสียงนุ่ม "ฟางโจว... ขอบใจเจ้ามากนะ"

"ข้า..." เหลียนฟางโจวถึงกับน้ำท่วมปาก

"เจ้าออกมานานพอสมควรแล้ว กลับไปเถิด" เหลียงจิ้นยิ้มอีกครั้งพลางสำทับ "ดูแลตัวเองให้ดี! หากวันใดเจ้าใช้ชีวิตอย่างไม่มีความสุข ข้าจะกลับมารับเจ้า! ถึงตอนนั้นเจ้าก็หนีไปกับข้าเสียเถอะ ข้าสัญญาว่าจะดูแลเจ้าให้ดีที่สุด!"

"..." เหลียนฟางโจวพลันรู้สึกจุกในอกอย่างประหลาด นางไม่ได้ขุ่นเคืองหรือโต้กลับวาจาเสียมารยาทของเขาเหมือนทุกทีอย่างที่ควรจะเป็น

"หนทางสู่เหลียวตงนั้นยาวไกล ท่านเองก็ดูแลตัวเองด้วยนะ" นางเอ่ยเสียงแผ่ว "แล้วก็... วันหน้าวันหลัง อย่าทำตัวป่าเถื่อนเอาแต่ใจเช่นนี้อีก"

"อืม ข้าจะดูแลตัวเอง!" เหลียงจิ้นยิ้มรับ ทว่าจงใจเพิกเฉยต่อประโยคสุดท้ายไปเสียสิ้น

เหลียนฟางโจวถอนใจแผ่วเบาแล้วเอ่ย "ข้ากลับล่ะ... ลาก่อน"

"ข้าเองก็ควรไปแล้วเหมือนกัน!" เหลียงจิ้นหัวเราะพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะหยอกล้ออย่างทีเล่นทีจริง "สามีเจ้าเกลียดข้าเข้าไส้ ใครจะรู้ว่าจะแอบวางค่ายกลตาข่ายฟ้าดินไว้จับข้าตอนนี้หรือเปล่า!"

คำพูดนั้นทำให้เหลียนฟางโจวหลุดยิ้มออกมาได้ในที่สุด

เหลียนฟางโจวตัดใจหันหลังกลับในที่สุด นางค่อยๆ เดินมุ่งหน้าไปยังอิ๋งชุนและพั่นเซี่ย

แม้สาวใช้ทั้งสองจะไม่ได้ยินบทสนทนาของคนทั้งคู่ ทว่าดวงตาสี่ข้างกลับจับจ้องไม่วางตา เมื่อเห็นนายสาวเดินกลับมาหาเสียที ทั้งคู่ก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก รีบถลาเข้าไปหาพลางร้องเรียก “ฮูหยิน!” แล้วเข้าประคองซ้ายขวาทันที

“ข้าไม่เป็นไร” เหลียนฟางโจวยิ้มบางๆ พลางเหลียวหลังกลับไปมองโดยสัญชาตญาณ ทว่าเห็นเพียงยอดหญ้าไหวเอนและเสียงใบไม้เสียดสีตามลม แสงแดดสาดส่องทาทับทั่วขุนเขาจนเขียวขจี ทว่ากลับดูอ้างว้างเงียบเหงา... ไร้ซึ่งวี่แววของใครคนนั้นอีกต่อไป

ราวกับว่าที่ตรงนั้นไม่เคยมีใครปรากฏตัวมาก่อน ทุกอย่างเป็นเพียงภาพมายา

“พวกเรากลับกันเถิด” เหลียนฟางโจวถอนใจแผ่ว ในใจพลันรู้สึกวูบโหวงอย่างประหลาด

และนับแต่นั้นเป็นต้นมา... ชั่วชีวิตนี้ นางก็ไม่ได้พบเจอเหลียงจิ้นอีกเลย

เมื่อกลับถึงเมืองหนานไห่และก้าวเข้าสู่จวน อารมณ์ที่เคยหม่นเศร้าของนางจึงค่อยๆ ทุเลาลง

ภายในจวนนั้นหลี่ฟู่ออกไปจัดการราชการที่ศาลาว่าการยังไม่กลับ เหลียนฟางโจวจึงสั่งให้คนนำกระดาษแผ่นนั้นไปส่งให้เขาถึงมือ

การส่งมอบให้ด้วยตนเองย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องพูดถึงเหลียงจิ้น ซึ่งเป็นเรื่องที่น่ากระอักกระอ่วนใจสำหรับคนทั้งคู่ อะไรที่พอจะเลี่ยงได้ นางจึงคิดว่าเลี่ยงเสียจะดีกว่า

ทันทีที่ได้รับของสิ่งนั้น หลี่ฟู่ก็เริ่มเข้าสู่โหมดการทำงานอย่างบ้าคลั่งทันที!

เขาต้องเข้าควบคุมเหมืองเหล็กแห่งที่สาม ต้องจัดระเบียบกองกำลังคุ้มกันเหมืองหลายร้อยนาย รวมถึงคลังแสงที่เก็บทองคำและเหล็กดิบจำนวนมหาศาล เพื่อป้องกันมิให้ราชสำนักเกิดความระแวง หลี่ฟู่จึงไม่ได้เข้าไปตรวจสอบเพียงลำพัง ทว่าเขากลับดึงตัวหูต้าไห่, สวี่ฉุนเหรินจากกรมอาญา รวมถึงเหล่าขุนนางที่ปรึกษาของหนานไห่ร่วมทางไปด้วย

การทำเช่นนี้แม้จะต้องระวังเรื่องการรักษาความลับมากขึ้น แต่ก็ช่วยลดข้อครหาเรื่องการยักยอกทรัพย์สินราชการไปได้อย่างดีที่สุด

ทุกคนรั้งอยู่ที่นั่นนานถึงสองวันครึ่ง เพื่อตรวจสอบบัญชีหลักให้ตรงกับคลังสินค้า เมื่อไม่พบข้อผิดพลาดจึงทำฎีกาให้ทุกคนลงนามร่วมกัน จากนั้นเขาจึงมอบหมายให้หูต้าไห่นำกำลังทหารเฝ้าระวังอย่างเข้มงวด โดยมีสวี่ฉุนเหรินและเหล่าเสมียนช่วยกันตรวจนับจำนวนที่แน่นอนและจำแนกคุณภาพของแร่เหล็ก

วันหนึ่ง เมื่อหลี่ฟู่กลับจากศาลาว่าการมายังเรือนหลัง เหลียนฟางโจวก็เอ่ยยิ้มๆ กับเขาว่า “ใต้เท้าจานฝากข้ามาเตือนท่านเจ้าค่ะ ว่าเรื่องการจัดการกับเจ้าเมืองจ้าวแห่งเมืองหลางฉีและเหล่าขุนนางที่นั่น ท่านควรจะมีมาตรการที่ชัดเจนได้แล้วหรือยัง?”

หลี่ฟู่ตบหน้าผากตัวเองพลางหัวเราะ “ถ้าเจ้าไม่พูดข้าเกือบจะลืมไปแล้ว! มิน่าล่ะ ใต้เท้าจานถึงทำท่าอึกอักเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่พูด ข้าเองก็ไม่มีเวลามานั่งเดาปริศนาธรรมกับเขา เลยไม่ได้ใส่ใจ ใครจะรู้ว่าเขาแอบมาฟ้องเจ้าแทน! เรื่องเจ้าเมืองจ้าวนั้น...”

เขานิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะถอนใจ “กิตติศัพท์ในการทำงานของเขาถือว่าไม่เลว หลายปีมานี้แม้ไม่มีผลงานโดดเด่นแต่ก็ไม่ได้ทำอะไรผิดพลาด แม้ครั้งนี้เขาจะถูกกบฏจับกุมและกักขังจนนับว่าเป็นผู้เสียหายคนหนึ่ง แต่ในฐานะเจ้าเมืองที่ปกป้องดินแดนไม่ได้ ย่อมถือเป็นความผิดมหันต์! การถูกปลดจากตำแหน่งเพื่อไปรับโทษที่เมืองหลวงนั้นเลี่ยงไม่ได้ ข้าจะเขียนฎีกาชี้แจงความจริงแก่ฝ่าบาทอย่างละเอียด อย่างมากฝ่าบาทคงเพียงลดตำแหน่งเขาไปเป็นนายอำเภอในที่ห่างไกล คงไม่ถึงขั้นเอาชีวิตหรอก ส่วนข้าราชการคนอื่นๆ ตราบใดที่ไม่ได้เต็มใจเข้าร่วมกับพวกกบฏ ก็ให้ทำทัณฑ์บนและหักเบี้ยหวัดครึ่งปีเพื่อเป็นการไถ่โทษก็พอ เพราะการจะปกครองเมืองยังต้องอาศัยคนเหล่านี้ หากจับกุมไปหมด เมืองหลางฉีที่เพิ่งจะสงบลงได้ไม่นานคงกลับมาวุ่นวายอีกแน่!”

เหลียนฟางโจวฟังแล้วก็ตบมือหัวเราะ “เดี๋ยวนี้สามีข้าช่างมีสง่าราศีของผู้ว่าการมณฑลเสียจริง! พูดจาเป็นงานเป็นการเชียวเจ้าค่ะ!”

หลี่ฟู่ขำพรืด “นี่เจ้าชมข้าจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย ทำไมข้าฟังแล้วมันรู้สึกแปลกๆ นัก!”

“ใครจะไปคิดเช่นนั้น ท่านน่ะแหละที่คิดมากไปเอง!”

ทั้งคู่สบตากันแล้วหัวเราะออกมา ก่อนที่หลี่ฟู่จะถอนหายใจด้วยความหนักใจ “แต่เมืองหลางฉีนั้นต่างจากที่อื่น ชนเผ่าเหล่านั้นเพิ่งจะถูกข้าข่มขวัญไปหยกๆ ดูภายนอกเหมือนจะยอมสยบ แต่พอนานไป ‘แผลหายก็มักลืมเจ็บ’ จำต้องส่งคนที่มีอำนาจเด็ดขาดและจิตใจเด็ดเดี่ยวไปปกครอง ถึงจะกดความพยศของพวกคนเถื่อนเหล่านั้นเอาไว้ได้โดยไม่ให้เกิดการลุกฮือขึ้นมาอีก ซึ่งคนที่มีคุณสมบัติเช่นนี้...”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1392 พบกันครั้งสุดท้าย

 

บทที่ 1392 พบกันครั้งสุดท้าย

เดินลึกเข้าไปในป่าราวสองสามร้อยเมตร เบื้องหน้าก็ปรากฏพื้นที่โล่งรับแสงแดด เหลียนฟางโจวเหลือบเห็นเหลียงจิ้นยืนรออยู่ก่อนแล้ว เขากำลังทอดสะพานรอยยิ้มมองมาที่นาง

ผมสีดำขลับรวบสูง สวมชุดตัวยาวสีเขียวแขนกว้าง ลมพัดชายเสื้อพริ้วไหวส่งเสียงซ่าๆ แววตาคู่นั้นยังคงเย็นเยียบและเฉียบคมแฝงไปด้วยนัยลึกซึ้งที่ก้ำกึ่งระหว่างการยิ้มและไม่ยิ้ม แม้จะอยู่ไกลกันพอสมควร แต่นางก็ยังมองเห็นใบหน้าเขาได้ชัดแจ้ง

นางรู้สึกได้ทันทีว่าอิ๋งชุนและพั่นเซี่ยที่อยู่ข้างกายพลันตึงเครียดขึ้นมาทันควัน ร่างกายของพวกนางเกร็งเขม็งไปหมด

เหลียนฟางโจวลอบถอนใจในใจ ก่อนจะสั่งการว่า “พวกเจ้าสองคนรออยู่ตรงนี้ ไม่ต้องตามข้าไป”

“ฮูหยินเจ้าคะ!”

“ไม่ได้นะเจ้าคะ!”

อิ๋งชุนและพั่นเซี่ยร้องประสานเสียงขึ้นมาทันที

“นายท่านกำชับหนักหนาว่าห้ามพวกบ่าวละสายตาจากฮูหยินเด็ดขาดเจ้าค่ะ!” อิ๋งชุนรีบเอ่ยด้วยความร้อนรน พั่นเซี่ยเองก็พยักหน้าสนับสนุนเป็นพัลวัน

“พวกเจ้าคอยดูอยู่ตรงนี้!” น้ำเสียงของเหลียนฟางโจวเด็ดขาดจนไม่อาจโต้แย้ง “ข้าจะไม่ไปไหนไกลจากสายตาพวกเจ้าหรอก อีกอย่างด้านนอกยังมีลั่วกว่างและพวกพ้องอยู่ไม่ใช่รึ? ไกลออกไปก็มีเซียวมู่อีก วางใจเถิด!”

อิ๋งชุนและพั่นเซี่ยมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แม้จะไม่เต็มใจแต่ก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง ได้แต่ยืนมองเหลียนฟางโจวเดินมุ่งหน้าไปหาเหลียงจิ้นตาปริบๆ

เหลียงจิ้นมองดูนางเดินเข้ามาหาเขาทีละก้าวด้วยรอยยิ้มพราย แววตาของเขาดูเลื่อนลอยเล็กน้อยแฝงไปด้วยความอาวรณ์ เขาจ้องมองนางไม่วางตา

สำหรับเขาแล้ว... การได้เห็นหน้าครั้งนี้ คือการเห็นที่ยิ่งเหลือน้อยลงทุกที

เขาสลัดความคิดที่ชวนให้หดหู่นั้นทิ้งไป แล้วคลี่ยิ้มกว้างเดินเข้าหาพลางเอ่ยเย้า “โอ้... บุรุษที่บ้านเจ้ายอมปล่อยให้เจ้ามาหาข้าด้วยรึ? วันนั้นตอนข้าพูดคำนี้ไป เขาทำท่าเหมือนอยากจะขย้ำข้ากินทั้งเป็นเลยเชียวล่ะ!”

เหลียนฟางโจวหลุดขำออกมาจนได้ บรรยากาศที่เคยตึงเครียดในใจพลันผ่อนคลายลงไม่น้อย นางค้อนขวับใส่เขาพลางเอ่ย “สามีข้าไม่ได้ตะกละขนาดนั้น เขาไม่ขย้ำใครกินทั้งเป็นหรอกเจ้าค่ะ!”

เหลียงจิ้นแค่นยิ้ม “เจ้าพูดผิดแล้วล่ะ กระเพาะของสามีเจ้าน่ะใหญ่โตมโหฬารนัก! ขนาดสกุลเหลียงทั้งตระกูลเขายังกลืนกินไปจนหมดสิ้น แล้วกะอีแค่ข้าคนเดียวจะเหลือรึ?”

เมื่อเห็นเหลียนฟางโจวอ้าปากจะโต้กลับ เหลียงจิ้นก็โบกมือตัดบทพลางยิ้ม “เรื่องไร้สาระอย่าไปพูดถึงมันเลย! อย่างไรเสียมันก็ต้องมีวันที่ต้องประหัตประหารกันเข้าสักวัน เป็นสกุลเหลียงของข้าที่สะเพร่าเอง จะไปโทษใครได้!”

เหลียนฟางโจวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเบา “ที่ข้ามาพบท่าน ไม่ได้มาเพื่อคุยเรื่องนี้ ท่านเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าเพราะเหตุใด!”

เหลียงจิ้นชะงักไป เขาเผยรอยยิ้มขื่น “เจ้านี่นะ... ยังคงใจดำและเย็นชาไม่เปลี่ยน หัวใจเจ้าทำด้วยหินหรือน้ำแข็งกันแน่? เหตุใดข้าดีต่อเจ้าตั้งเพียงนี้ เจ้ากลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยล่ะ? ดูสิ ตอนนี้เห็นชัดๆ ว่าเจ้าเป็นฝ่ายมาขอร้องข้าแท้ๆ แต่ยังวางท่าพยศอยู่ได้!”

“...” เหลียนฟางโจวมองเหลียงจิ้นเหมือนมองตัวประหลาด นางรู้สึกขำไม่ออกบอกไม่ถูก จึงถอนหายใจยาว “เหลียงจิ้น... ท่านพูดจาให้เหมือนคนปกติหน่อยได้ไหม!”

“ข้าผิดปกติตรงไหน? ทุกคำที่พูดมาล้วนมาจากก้นบึ้งของหัวใจ ปกติที่สุดแล้ว!” เหลียงจิ้นยืนกรานกระต่ายขาเดียว ทันใดนั้นแววตาของเขาก็หม่นแสงลง เขาถอนใจพลางเอ่ย “ฟางโจว... หลังจากนี้เราอาจจะไม่มีวันได้พบกันอีกแล้ว เจ้าจะปั้นหน้าดีๆ กับข้าหน่อย หรือพูดจาดีๆ กับข้าสักกี่ประโยคไม่ได้เชียวรึ?”

เหลียนฟางโจวถึงกับจุกอกจนพูดไม่ออกอีกครั้ง... ดูเหมือนทุกครั้งจะเป็นเขาเองที่เริ่มพูดจาไม่รู้เรื่องก่อนไม่ใช่หรือ? ตัวเองหาเรื่องแท้ๆ แต่กลับมาโทษนางเสียอย่างนั้น!

ทว่าเมื่อเห็นสีหน้าที่ดูน่าเวทนาของเขาในยามนี้ เห็นความอ้างว้างและโดดเดี่ยวที่พาดผ่านลึกเข้าไปในดวงตา เหลียนฟางโจวกลับใจอ่อนจนดุด่าเขาไม่ลงในชั่วขณะนั้น

ยังคงเป็นคำเดิม... แม้บุรุษผู้นี้จะมีข้อเสียร้อยแปดพันประการ แต่สำหรับนางแล้ว เขากลับดีต่อนางเสมอมา

เหลียงจิ้นยิ้มบางๆ เขาไปลากหินก้อนใหญ่มาวางลงแล้วปัดฝุ่นจนสะอาด ก่อนจะผายมือเชิญเหลียนฟางโจว “เจ้ากำลังตั้งครรภ์ ยืนนานๆ ไม่เหนื่อยรึ? มานั่งพักตรงนี้เถิด”

เหลียนฟางโจวชะงักไปเล็กน้อย นางคาดไม่ถึงว่าเขาจะมีมุมที่รู้จักเอาใจใส่ผู้อื่นเช่นนี้ และไม่อยากเสียมารยาทจึงพยักหน้าตอบรับพร้อมรอยยิ้ม “ขอบใจท่านมาก” ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปนั่งลงอย่างระมัดระวัง

เหลียงจิ้นทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นหญ้าฝั่งตรงข้าม ห่างจากนางประมาณหนึ่งหมี่ เขาถามยิ้มๆ “กี่เดือนแล้วล่ะ? อืม... เจ้าดูเจ้าเนื้อขึ้นไม่น้อยเลยนะ”

“สี่เดือนกว่าแล้วเจ้าค่ะ” เหลียนฟางโจวตอบพลางยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองโดยสัญชาตญาณ “ข้าอ้วนขึ้นมากจริงๆ หรือ? เหมือนจะ... ยังไม่ขนาดนั้นมั้ง?”

พวกชุนซิ่งมักบอกว่านางไม่อ้วนเลย แม้แต่หลี่ฟู่เองก็เถอะ ทุกครั้งที่ถามเขาก็มักจะตอบว่า “ไม่อ้วนเลยสักนิด ไม่เห็นจะอ้วนตรงไหน!” วันนี้นางเพิ่งจะได้ยินความจริงก็คราวนี้เอง!

ถึงแม้ความจริงที่ว่านั้นจะระคายหูอยู่บ้างก็เถอะ

เหลียงจิ้นระเบิดเสียงหัวเราะลั่น “เจ้ากำลังจะเป็นแม่คนแล้ว ยังห่วงเรื่องนี้อีกรึ? ช่วงนี้แหละที่ควรจะอ้วน กลัวอะไร! หรือว่าเจ้าแซ่หลี่นั่นเริ่มรังเกียจเจ้าแล้ว? เช่นนั้นเจ้าเลิกตามมันเถิด มาอยู่กับข้าดีกว่า! เจ้าอยากไปที่ใดข้าจะพาไป อยากทำสิ่งใดข้าจะตามใจเจ้าทุกอย่าง เจ้าปรารถนาสิ่งใด... ต่อให้ต้องไปแย่งชิงมาจากใคร ข้าก็จะไปชิงมาให้เจ้า!”

เหลียนฟางโจวพลันลุกพรวดขึ้น สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา นางเอ่ยเสียงเรียบ “คุณชายใหญ่เหลียง!”

“เอาล่ะๆ ข้าไม่พูดแล้ว! ไม่พูดแล้วก็ได้ เจ้าได้รับนั่งลงเถิด!” เหลียงจิ้นเห็นนางเริ่มขุ่นเคือง ในใจเขาก็รู้สึกขมขื่นและฝาดเฝื่อนอย่างบอกไม่ถูก จึงแสร้งทำเป็นยิ้มร่าเหมือนไม่ถือสา แต่เมื่อเห็นนางยังคงจ้องมองด้วยสายตาเย็นเยียบไม่ยอมปริปาก เขาจึงเอ่ยต่อว่า “ทำไม? เจ้าไม่อยากรู้ที่ซ่อนของของพวกนั้นแล้วรึ?”

แววตาของเหลียนฟางโจวไหววูบ นางจ้องมองเขาเขม็ง

เหลียงจิ้นเผยรอยยิ้มขื่นพลางถอนใจ “เจ้านั่งลงเถิด ข้าจะเล่าให้ฟังเดี๋ยวนี้แหละ”

เหลียนฟางโจวปรายตามองเขาอีกครั้ง ก่อนจะยอมค่อยๆ นั่งลงตามเดิม

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เหลียงจิ้นก็เอ่ยขึ้นมาอย่างลอยๆ “ฟางโจว... หากข้าลักพาตัวเจ้าไป เจ้าจะเกลียดข้าหรือไม่?”

“นี่ยังต้องถามอีกหรือ? แน่นอนว่าต้องเกลียด! และท่านไม่ต้องถามถึงกำหนดเวลา เพราะมันไม่มีวันสิ้นสุด! และไม่มีสิ่งใดจะมาเปลี่ยนความรู้สึกนี้ได้!” เหลียนฟางโจวตอบกลับอย่างเฉียบขาดและหนักแน่น

“ดี... ตกลง...” เหลียงจิ้นดูท่าทางเลิ่กลั่กเล็กน้อย เขาหัวเราะเพื่อกลบเกลื่อนความว้าเหว่ในส่วนลึกของดวงตา

จากนั้นเขาจึงหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อพลางโบกไปมาและยิ้มว่า “ในนี้คือสิ่งที่พวกเจ้าต้องการ! รับไปเสียสิ!”

เหลียนฟางโจวมองเขาแวบหนึ่งก่อนจะรับมาคลี่อ่านดู เมื่อเห็นว่าเป็นของจริงนางจึงพับเก็บเข้าในแขนเสื้อแล้วเอ่ยเสียงเบา “ขอบใจท่านมาก! อาเจี่ยนบอกกับข้าแล้ว เรื่องทายาทสกุลเหลียงที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องและไม่ถูกเนรเทศ ท่านวางใจได้ ข้าจะสั่งคนให้คอยดูแลลับๆ ไม่ให้ผู้ใดมารังแกพวกเขาได้! อีกทั้งข้าจะจัดหาคนมาคอยสั่งสอนพวกเขาให้ดี เพื่อไม่ให้พวกเขาเติบโตขึ้นมาเป็นเหมือนบรรพบุรุษหรือรุ่นพ่อของเขา! เรื่องที่จะคิดฟื้นฟูอำนาจตระกูลหรือกอบกู้เกียรติยศชื่อเสียงอะไรนั่น ท่านอย่าได้หวังอีกเลย... เมืองหนานไห่จะไม่ยอมให้มี ‘สกุลเหลียง’ เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง! ดังนั้น ทางที่ดีท่านอย่าได้สอดมือเข้ามาวุ่นวายจะดีกว่า!”

“...” เหลียงจิ้นถึงกับจุกอกจนพูดไม่ออก ริมฝีปากเขาขยับทำท่าจะพูดอยู่หลายครา กว่าจะเค้นรอยยิ้มขื่นออกมาได้ในที่สุด “โอ้! ฟางโจว... เจ้าลองบอกข้าทีซิว่า ข้าควรจะขอบคุณเจ้าดี หรือควรจะเกลียดเจ้าดีล่ะ?”

“ตามใจท่าน!” เหลียนฟางโจวแค่นเสียงหึ “ท่านอยากจะทำอย่างไรก็เชิญ!”

เหลียงจิ้นหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่งพลางถอนใจ “ฟางโจว เหตุใดข้าถึงไม่รู้จักเจ้าให้เร็วกว่านี้สักหน่อยนะ? อย่างน้อยก็น่าจะรู้จักเจ้าก่อนไอ้คนแซ่หลี่นั่น!”

เอาอีกแล้ว! คิ้วของเหลียนฟางโจวขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว นางรีบเปลี่ยนประเด็นทันที “หลังจากนี้ ท่านมีแผนการอย่างไรต่อไป?”

“จะมีแผนการอะไรได้อีกล่ะ?” เหลียงจิ้นทอดถอนใจพลางเอ่ยด้วยท่าทางเกียจคร้าน “เมืองหนานไห่แห่งนี้ คงไม่ใช่ที่ที่ข้าจะอยู่ได้อีกต่อไปแล้ว! อ้อ... ก็ไม่แน่เหมือนกันนะ หากสามีเจ้าจับข้าเข้าคุก ต่อให้ข้าไม่อยากอยู่ก็ต้องอยู่ล่ะ! ส่วนพวกเด็กๆ ในตระกูล เจ้าก็ไม่ยอมให้ข้าเข้ายุ่งเสียอีก เจ้าลองบอกสิว่า ข้ายังจะไปที่ไหนได้อีก?”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1391 ยากจะเอ่ยปาก

 

        บทที่ 1391 ยากจะเอ่ยปาก

เอาเถิด... ความลับไม่มีในโลก! ต่อให้เขาไม่พูดตอนนี้ ไม่ช้าก็นางก็ต้องรู้อยู่ดี

สู้ให้เขาเป็นคนบอกนางเองเสียยังจะดีกว่าให้คนอื่นคาบข่าวมาบอก!

"การปราบกบฏครั้งนี้... ต้องยกความดีความชอบให้เหลียงจิ้น" หลี่ฟู่เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ น้ำคำที่หลุดออกมานั้นแฝงไปด้วยความไม่เต็มใจอย่างถึงที่สุด

"อะไรนะ!" เหลียนฟางโจวตกใจจนตาเบิกกว้าง อุทานอย่างไม่เชื่อหู "ข้า... ข้าหูฝาดไปใช่หรือไม่? ท่านว่าใครนะ? เหลียงจิ้นรึ?"

"ข้าก็หวังให้เจ้าหูฝาดอยู่เหมือนกัน!" หลี่ฟู่เห็นท่าทางของนางแล้วกลับหลุดขำออกมา ก่อนจะเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้นางฟังอย่างรวบรัด

"..." เหลียนฟางโจวฟังจบก็นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ในใจบอกไม่ถูกว่ารู้สึกเช่นไรกันแน่

"คิดไม่ถึงว่าอาเจี่ยนของข้าจะมีวาทศิลป์ถึงเพียงนี้!" นางยิ้มพลางเย้า "สามนิ้วชิวหาพิชิตพันทัพ ข้าเคยนึกว่าเป็นเพียงคำโฆษณาชวนเชื่อ แต่วันนี้ข้าเชื่อสนิทใจแล้วเจ้าค่ะ!"

"ฮูหยินของข้า... อย่าได้กระเซ้าข้าอีกเลย!" หลี่ฟู่ถอนหายใจยาวพลางนวดขมับพิงพนักตั่ง เอ่ยด้วยรอยยิ้มขื่นๆ "นี่มันเรื่องโชคช่วยชัดๆ! ที่ข้าพูดไปตอนนั้นก็แค่กะจะยั่วโมโห ไม่ให้มันลำพองใจเกินไปนัก ใครจะไปคิดว่าผลลัพธ์จะออกมาเกินคาดเช่นนี้!"

เขาเอ่ยต่อว่า "เหลียงจิ้นผู้นี้... หากมองจากแง่นี้ก็นับว่ายังมีมโนธรรมอยู่บ้าง ยังไม่ถึงขั้นเลวทรามจนกู่ไม่กลับ"

เหลียนฟางโจวอยากจะสำทับเหลือเกินว่า 'เขาก็มิได้เป็นคนเลวร้ายมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว' แต่เกรงว่าจะไปสะกิดต่อมหึงของสามีเข้าจึงเงียบไว้ แล้วเอ่ยว่า "ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องดีมิใช่หรือเจ้าคะ? อย่างน้อยเรื่องที่แสนจะยุ่งยากก็คลี่คลายลงได้ด้วยดี แล้วสามีข้ายังกังวลเรื่องใดอยู่อีก? หรือว่า... ลำบากใจเรื่องการตัดสินโทษสกุลเหลียงเจ้าคะ?"

หลี่ฟู่ส่ายหน้า "การตัดสินโทษคนสกุลเหลียงไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ และคงไม่ได้รับผลกระทบเท่าใดนัก อย่างมากก็แค่ละเว้นโทษให้เหลียงจิ้นเพียงคนเดียว ส่วนคนอื่นว่ากันไปตามกฎหมาย! คือข้า... เฮ้อ ข้าจะบอกเจ้า แต่เจ้าต้องรับปากนะว่าอย่าเพิ่งวู่วาม ค่อยๆ คิดหาทางออกกันไป"

เหลียนฟางโจวเริ่มใจคอไม่ดี รีบพยักหน้าเร่งให้เขาเล่ามาเร็วๆ

ทว่าเมื่อได้ฟังจนจบ สีหน้าของนางกลับยังคงราบเรียบ แถมยังดูไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าหลี่ฟู่จะลำบากใจไปทำไม นางยิ้มแล้วเอ่ยว่า "เรื่องแค่นี้เองหรือเจ้าคะ! ในเมื่อเขาพูดเช่นนั้น ข้าก็แค่ไปพบเขาก็สิ้นเรื่อง!"

หลี่ฟู่พลันรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาทันควัน เอ่ยเสียงติดจะประชดประชันเล็กน้อย "ฮูหยินคิดจะไปพบมันจริงๆ รึ? เจ้าไม่กลัวมันจะเล่นตุกติกบ้างหรืออย่างไร? ในยามนี้เจ้าอาจจะเชื่อใจมัน แต่ข้าไม่ได้เชื่อใจมันขนาดนั้น! หากมันจับตัวเจ้าไว้ เจ้าลองบอกซิว่าข้าควรจะทำอย่างไร?"

"ไม่หรอกเจ้าค่ะ" เหลียนฟางโจวส่ายหน้าเบาๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เรื่องดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาจะจับตัวข้าไปเพื่อประโยชน์อันใด? หากเขาคิดจะจับข้าตอนนี้ก็มีเหตุผลเดียว คือเพื่อยั่วโทสะท่านเท่านั้น ซึ่งเขาไม่โง่พอจะทำเช่นนั้นหรอก"

หลี่ฟู่แค่นเสียงหึ "หมาจนตรอกย่อมทำได้ทุกอย่าง! ข้ายังไว้วางใจมันไม่ได้อยู่ดี! ตลอดทางข้าคิดทบทวนดูอย่างถี่ถ้วนแล้ว ฟางโจว... เจ้าแสร้งป่วยเถิด บอกว่าเจ้าล้มป่วยจนไปพบมันไม่ได้ หากมันยืนกรานจะพบให้ได้ ก็ให้มันเป็นฝ่ายมาหาเจ้าที่นี่ ข้าสัญญาว่าจะไม่ลงมือกับมันเด็ดขาด!"

"จะทำให้เรื่องบานปลายไปไยเจ้าคะ?" เหลียนฟางโจวถอนหายใจ เอ่ยอย่างใจเย็น "เรื่องนี้ยิ่งยื้อไว้นานยิ่งไม่ส่งผลดีต่อเรา! ของเหล่านั้นเมื่อได้มาแล้ว ยังต้องใช้เวลาตรวจนับและจัดระเบียบอีกไม่น้อย หากไม่รีบเตรียมการส่งเข้าเมืองหลวง ข้าเกรงว่าคนในเมืองหลวงจะนินทาเอาได้! แม้เราจะไม่ใส่ใจ และฮ่องเต้จะทรงพระปรีชาจนไม่หลงเชื่อคำคนง่ายๆ แต่ในเมื่อเรามือสะอาดขาวบริสุทธิ์ จะยอมให้ใครมาสาดโคลนใส่ทำไมกันเจ้าคะ?"

หลี่ฟู่นิ่งเงียบไป ทว่าสีหน้ายังคงบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด

เหลียนฟางโจวชะงักไปครู่หนึ่งพลางลอบสังเกตสีหน้าอันบึ้งตึงและแววตาที่เต็มไปด้วยความอึดอัดใจของเขา ทันใดนั้นนางก็หลุดหัวเราะ "คิก" ออกมาพลางยกมือขึ้นปิดปาก

นั่นทำให้หลี่ฟู่รู้สึกอับอายปนขัดเขิน ใบหน้าคมเข้มเริ่มขึ้นสีระเรื่อ เขาเอ่ยอย่างแง่งอนว่า "เจ้าหัวเราะอะไร?"

เหลียนฟางโจวกลั้นไม่ไหวจนเปลี่ยนเป็นหัวเราะ "คิกๆ" ออกมาอย่างร่าเริง นางโผเข้ากอดเอวเขาพลางซบหน้ากับอกกว้าง เงยหน้ามองสบตาพลางเอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "อาเจี่ยน... ท่าน... ท่านคงไม่ได้กำลังหึงอยู่หรอกนะ?"

หลี่ฟู่แค่นเสียงหึพลางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น เอ่ยด้วยความหงุดหงิดว่า "จะว่าเช่นนั้นก็ได้! ข้าเป็นสามีเจ้า แต่พอเกิดเรื่องกลับต้องให้ภรรยาออกหน้าไปเจรจาถึงจะคลี่คลายได้ มันน่าภูมิใจนักหรือ? หากข้าปล่อยให้เจ้าไป เหลียงจิ้นไอ้คนสารเลวนั่นต้องหัวเราะเยาะข้าจนตายแน่! หึ... บางทีมันอาจจะวางแผนนี้ไว้เพื่อเยาะเย้ยข้าโดยเฉพาะเลยก็ได้!"

เหลียนฟางโจวถึงกับขำไม่ออกแต่ก็ยังยิ้มได้ "ท่านคิดมากไปแล้วเจ้าค่ะ! อีกอย่าง เขามีเรื่องอะไรให้ต้องหัวเราะเยาะท่านกัน? สามี... ท่านกับข้าคือคนคนเดียวกัน เหตุใดต้องแบ่งแยกให้ชัดเจนถึงเพียงนั้น? ท่านก็รู้ว่าข้ามิใช่สตรีที่ยินดีจะใช้ชีวิตอย่างสงบเสงี่ยมอยู่เพียงในเรือนหลังเพื่อเลี้ยงลูกปรนนิบัติสามีไปวันๆ ข้าปรารถนาจะเป็นผู้ที่มีประโยชน์ต่อท่าน อยากยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับท่านเพื่อเผชิญหน้ากับอุปสรรคทุกอย่างไปด้วยกัน มากกว่าจะหลบอยู่ใต้ปีกที่ท่านกางกั้นไว้เพื่อเป็นเพียงนกน้อยในกรงที่รอวันตายไปวันๆ!"

"รอวันตายงั้นรึ?" หลี่ฟู่ได้ยินคำนี้ก็หลุดขำออกมา "เหลวไหลจริง พูดจาอะไรเสียดูน่าเวทนาเพียงนั้น!"

เหลียนฟางโจวทำปากยื่นพลางเอ่ย "น่าเวทนารึ? ก็ใช่น่ะสิ! ในเมื่อท่านรู้ว่ามันน่าเวทนา แล้วยังจะบีบบังคับให้ข้าเป็นเช่นนั้นอีก!"

"..." หลี่ฟู่รู้สึกว่าเขาไม่ควรจะถกเถียงกับนางเลยจริงๆ เพราะไม่ว่าจะอย่างไรเขาก็ไม่เคยเอาชนะนางได้เลยสักครั้ง!

"สามี... ให้ข้าไปเถิดนะเจ้าคะ" เหลียนฟางโจวเขย่าแขนเขาเบาๆ พลางอ้อนวอน "ท่านไม่เชื่อใจข้ารึ?"

"เปล่าเลย!" หลี่ฟู่ถอนหายใจยาว "เอาเถิด! ในเมื่อเจ้าต้องการเช่นนั้นก็ไปเถิด อีกสองวันข้างหน้าข้าจะให้ลั่วกว่างเป็นคนไปส่งเจ้า"

เขานึกขึ้นได้จึงถามต่อว่า "พวกยาพิษหรือผงพิษที่ลั่วเอ๋อร์เคยให้เจ้าไว้ ยังมีเหลืออยู่บ้างหรือไม่?"

เหลียนฟางโจวกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะพยักหน้า

"พกติดตัวไปให้หมด" หลี่ฟู่กำชับ "คนผู้นั้นอารมณ์แปรปรวนยากแท้หยั่งถึง ใครจะรู้ว่าถึงเวลามันจะเกิดบ้าอะไรขึ้นมาบ้าง? มีของป้องกันตัวไว้ก่อนย่อมไม่เสียหาย!"

เหลียนฟางโจวทราบดีว่าหากนางไม่รับปาก เขาคงไม่มีวันวางใจ และไม่อยากจะถกเถียงกับเขาในเรื่องนี้อีก จึงยิ้มรับคำด้วยดี

ลึกๆ แล้วนางยังคงเชื่อมั่นว่าเหลียงจิ้นไม่ใช่คนประเภทที่จะลงมือต่ำช้าเช่นนั้น

และบางที... นี่อาจจะเป็นการพบกันครั้งสุดท้ายของพวกเขาแล้ว หลังจากนี้ไป ชีวิตของเขากับนางคงจะไม่มีวันโคจรมาพบกันอีกตลอดกาล!

เมื่อถึงวันนัดหมาย ลั่วกว่างนำกำลังองครักษ์ฝีมือดีสิบหกนายปลอมตัวเป็นบ่าวรับใช้คุ้มกันรถม้าของเหลียนฟางโจวออกนอกเมือง โดยมีอิ๋งชุนและพั่นเซี่ยคอยรับใช้ใกล้ชิด

ครั้นถึงชายป่าไผ่ อิ๋งชุนและพั่นเซี่ยประคองนางลงจากรถม้า ลั่วกว่างก้าวเข้ามาก้มตัวประสานมือเอ่ยว่า "ขอให้ฮูหยินโปรดระมัดระวังตัวด้วย หากพบสิ่งผิดปกติขอให้ส่งสัญญาณทันที! พวกบ่าวจะได้รีบเข้าไปช่วยเหลือ ฮูหยินโปรดวางใจ นอกจากพวกพี่น้องสิบกว่าคนนี้แล้ว อีกฟากหนึ่งของภูเขา แม่ทัพเซียวมู่กำลังนำทหารหลายร้อยนายฝึกซ้อมรบอยู่ สามารถยกกำลังมาสมทบได้ทุกเมื่อ! หากเหลียงจิ้นไม่ได้คิดร้ายก็แล้วไป แต่ถ้ามันกล้า... มันไม่มีทางทำสำเร็จแน่นอน!"

เหลียนฟางโจวพยักหน้าพลางยิ้ม "ลำบากหัวหน้าลั่วแล้ว!"

จากนั้นนางก็พาสาวใช้ทั้งสองเดินมุ่งหน้าเข้าไปในป่าไผ่

อิ๋งชุนและพั่นเซี่ยต่างตั้งสมาธิแน่วแน่ คอยเงี่ยหูฟังเสียงรอบทิศและสอดส่องสายตาไปทั่ว ทุกย่างก้าวล้วนเต็มไปด้วยความระมัดระวัง แม้แต่เสียงลมพัดใบไม้ร่วงหล่นดังกว่าปกติเพียงนิดเดียว ก็เพียงพอที่จะทำให้ทั้งสองสะดุ้งสุดตัวด้วยความระแวดระวัง

ความกดดันนี้แผ่ซ่านจนเหลียนฟางโจวรู้สึกได้อย่างชัดเจน นางได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ อย่างนึกระอาใจ

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1390 ไร้สาระสิ้นดี

 

บทที่ 1390 ไร้สาระสิ้นดี

เหลียนฟางโจวยิ้มบางๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “คนที่อยากให้ข้าตายไม่ใช่ท่านเป็นคนแรก ดังนั้นไม่ต้องใช้ถ้อยคำที่เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกหรือน้ำเสียงที่หนักแน่นขนาดนั้นเพื่อสื่อความหมายหรอก ข้าเข้าใจอารมณ์ท่านดี! ทว่าข้านี่สิช่างอยุติธรรมนัก ตัวท่านเป็นพ่อแต่กลับสั่งสอนลูกไม่ดีเองแท้ๆ แต่กลับมาโทษข้า ไม่รู้สึกว่าน่าขำบ้างหรือ? หากข้าเป็นฝ่ายยั่วยวนบุตรชายท่านก็ว่าไปอย่าง แต่นี่ข้าไม่เคยแม้แต่จะปั้นหน้าดีด้วยเลยสักครั้ง! ถึงกระนั้นก็ยังเป็นความผิดของข้าอยู่อีก สกุลเหลียงของพวกท่านช่างเผด็จการเสียจริง! การที่สกุลเหลียงตกต่ำลงถึงเพียงนี้ท่านไม่ต้องไปโทษใครหรอก เพราะมันเป็นสิ่งที่ต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว ลำพังข้ากับสามี อาศัยบารมีราชสำนัก บวกกับวรยุทธ์ของเขาและสติปัญญาของข้า การจะโค่นล้มสกุลเหลียงเพียงตระกูลเดียว... เหอะ ท่านคิดว่ามันยากเย็นนักหรือ? ในสายตาคนอื่นสกุลเหลียงอาจจะดูน่าเกรงขาม แต่ในสายตาข้า พวกท่านไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย!”

“เจ้า!” นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงหอบหายใจด้วยความโกรธแค้น เขาถลึงตาจ้องเหลียนฟางโจวด้วยความอัปยศอดสู

เหลียนฟางโจวเหยียดยิ้มอย่างดูแคลน พลางชี้ไปที่ม่อเว่ยแล้วเอ่ยต่อ “ท่านไม่มีสิทธิ์บีบบังคับให้เขาฆ่าตัวตาย! เพราะเขาไม่ได้ติดค้างอะไรท่านอีกแล้ว! เขาลงมือลอบสังหารข้าไปครั้งหนึ่งแล้ว แต่น่าเสียดายที่ดวงไม่ดีนัก สาวใช้ข้างกายข้าถลาเข้ามาขวางคมกระบี่นั้นไว้แทน! พอเขาลงมืออีกครั้งก็พ่ายแพ้ให้แก่สามีข้า สามีข้าไว้ชีวิตเขา ข้าในฐานะภรรยาก็ควรจะได้รับอานิสงส์เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเขาครึ่งหนึ่งด้วยกระมัง? ลองถามดูซิว่าเขายังมีเหตุผลอะไรที่ต้องลงมือกับข้าอีก?”

“อีกอย่าง!” เหลียนฟางโจวแค่นเสียงหึ “โลกนี้ไม่มีตรรกะเช่นนี้! มีที่ไหนที่ผู้จ้างวานสั่งให้คนอื่นฆ่าตัวตายเพื่อชดใช้ภารกิจ?”

ดวงตาของม่อเว่ยพลันเป็นประกาย เขาอดไม่ได้ที่จะลอบมองเหลียนฟางโจวด้วยความทึ่ง

ทว่านายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงกลับแผดเสียงตะโกนอย่างเดือดดาล “เหตุใดจะไม่ได้! นั่นคือคำมั่นสัญญาที่มันติดค้างข้า! ในเมื่อมันไม่ยินยอมฆ่าเจ้า ก็ให้มันฆ่าตัวเองเสียสิ!”

“หึ!” เหลียนฟางโจวหัวเราะพรวดออกมา เอ่ยอย่างระอาใจว่า “ดูท่าคำพูดก่อนหน้าของข้าท่านคงไม่เข้าหูเลยสินะ เขาเคยสังหารข้าไปแล้วครั้งหนึ่ง ต่อให้หนี้แค้นที่ติดค้างท่านจะยังไม่หมดสิ้น แต่อย่างน้อยก็ชดใช้ไปเกินครึ่งแล้วกระมัง? แม้แต่สามีข้ายังไม่กล้ารับประกันว่าตนจะชนะศึกทุกครั้ง แล้วนับประสาอะไรกับมือสังหาร? จะไม่ให้เขาทำงานพลาดบ้างเลยหรืออย่างไร? ให้เขาฆ่าตัวตายงั้นรึ? ท่านล้อข้าเล่นอยู่หรือ! ข้าไม่เคยได้ยินว่ามือสังหารคนไหนจะรับงานพรรค์นี้มาก่อน! หากเป็นเช่นนั้นจริง อาชีพมือสังหารคงสาบสูญไปจากโลกนานแล้ว! ติดค้างบุญคุณกันแล้วอย่างไร? ต้องเอาชีวิตเข้าแลกเชียวรึ? ท่านก็ประเมินค่าบุญคุณของท่านสูงเกินไปหน่อยมั้ง!”

“เจ้า! เจ้ามันพวกสีข้างเข้าถู!” นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงโกรธจนเส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปน ดวงตาลุกเป็นไฟ

“สีข้างเข้าถู?” เหลียนฟางโจวเริ่มหมดความอดทน “สิ่งที่ข้าพูดคือเหตุผลที่กระจ่างแจ้ง เพียงแต่ท่านไม่ยินยอมรับฟังและไม่ยอมรับมัน ท่านจึงยัดเยียดชื่อนั้นให้สติปัญญาที่เหนือกว่าของข้า! หากท่านไม่ยอมรับ ท่านก็โต้แย้งข้ามาเสียสิ!”

กล้ามเนื้อบนใบหน้านายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงกระตุกอย่างแรง แววตาที่จ้องมองมานั้นเปี่ยมไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย

เหลียนฟางโจวแค่นยิ้มเย็น “ถลึงตาใส่ข้าทำไม? ท่านเกือบจะทำให้สาวใช้ของข้าต้องตาย ข้ายังไม่คิดบัญชีกับท่านเลยนะ!”

“เจ้า!” นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงถึงกับน้ำท่วมปากอีกครั้งเมื่อเจอคำพูดตอกกลับของนาง

เกือบทำสาวใช้ของนางตาย นางเลยมีเหตุผลอันชอบธรรมที่จะมาคิดบัญชีกับเขาอย่างนั้นรึ?

เขาเป็นใคร? และสาวใช้ของนางเป็นใครกัน?

เขาคือนายท่านผู้เฒ่าใหญ่แห่งสกุลเหลียงผู้เกรียงไกร อย่าว่าแต่ ‘เกือบ’ ทำสาวใช้ตายเลย ต่อให้เขาจะสั่งโบยสาวใช้ให้ตายคามือตามความพอใจหรือไม่พอใจ มันก็ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไรเลยสักนิด!

น่าแค้นใจนักที่นางบังอาจใช้ถ้อยคำเช่นนี้มาหยามเกียรติเขาต่อหน้าต่อตา!

“ท่านไม่ต้องทำท่าไม่ยอมรับหรอก!” เหลียนฟางโจวเอ่ยเสียงเย็น “นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงย่อมเข้าใจดีกว่าข้า ว่า ‘นักโทษ’ ไม่มีสิทธิ์มาอวดดีต่อหน้า ‘ผู้ชนะ’! ท่านว่าจ้างมือสังหารมาลอบกัดข้า เกือบทำสาวใช้ข้าตาย ข้ายังไม่ถือสาหาความกับคนในตระกูลเหลียงที่ติดอยู่ในคุกนี้ก็ดีเท่าไหร่แล้ว ท่านควรจะคุกเข่าโขกศีรษะขอบคุณข้าถึงจะถูก! อย่ามาวางท่าต่อหน้าข้าให้เสียเวลาเลย!”

เหลียนฟางโจวกล่าวจบก็เลิกสนใจนายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงที่ใบหน้าพลันขาวซีด นางหันไปเอ่ยกับม่อเว่ยเสียงเย็น “เสียแรงที่เป็นถึงมือสังหาร ข้าละสงสัยนักว่าเจ้าคว้าตำแหน่งยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งหนานเจียงมาได้อย่างไร... ช่างโง่เขลานัก! พวกเรากลับ!”

นางสะบัดหน้าเดินจากไปอย่างไร้สัญญาณเตือนเหมือนตอนที่มา โดยมีลั่วกว่างและคนอื่นๆ ห้อมล้อมติดตามออกไป

เสียงฝีเท้าค่อยๆ แผ่วจางจนเลือนหายไปในที่สุด

นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงและม่อเว่ยต่างจ้องประสานสายตากันอย่างเย็นเยียบเนิ่นนานโดยไม่มีใครเอ่ยคำใด

ผ่านไปครู่ใหญ่ ม่อเว่ยจึงเอ่ยเสียงเรียบ “ข้านี่มัน... โง่เง่าจริงๆ” พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไปเช่นกัน

เดินไปได้ไม่กี่ก้าวเขาก็ชะงักเท้า ทิ้งท้ายโดยไม่หันกลับไปมอง “อย่างไรเสีย ยามนั้นท่านก็เคยยื่นมือเข้าช่วยข้า เอาเป็นว่าเมื่อคำตัดสินโทษลงมา ข้าจะช่วยรักษาทายาทสกุลเหลียงไว้ให้หนึ่งสายเลือด ถือเสียว่าชดใช้ชีวิตคืนให้ท่านแล้ว! ส่วนหลี่ฮูหยิน...”

น้ำเสียงของเขาเด็ดขาดและหนักแน่น “ข้าจะไม่สังหารนางอีกเป็นอันขาด!”

นายท่านผู้เฒ่าใหญ่เหลียงแค่นหัวเราะขื่นๆ ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดอีก ส่วนม่อเว่ยนั้นสาวเท้าจากไปไกลแล้ว

เดิมทีเหลียนฟางโจวคิดว่าม่อเว่ยจะจากจวนสกุลหลี่ไปเสียที ทว่าวันถัดมานางกลับได้รับรายงานว่าเขายังคงสุมหัวกระซิบกระซาบกับนายน้อยอยู่ในสวนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่ไปไหน

นางประหลาดใจไม่น้อย ก่อนจะลอบยิ้มออกมาบางๆ

หงอวี้ซึ่งอาการบาดเจ็บดีขึ้นมากแล้วเริ่มทนอุดอู้อยู่บนเตียงไม่ไหว จึงกลับมาปรนนิบัตินาง เมื่อได้ยินเรื่องนี้ก็อดรนทนไม่ไหวรีบเตือนว่า “ฮูหยินเจ้าคะ คนผู้นั้นอย่างไรเสียก็คือนักฆ่า มิใช่คนดีมีการมีงานทำที่ไหน! ท่านปล่อยให้นายน้อยคลุกคลีกับเขาทุกวันโดยไม่ห้ามปราม หากถูกสอนให้เสียคนจะทำอย่างไร นายน้อยยังเล็กนักนะเจ้าคะ!”

ชุนซิ่งเองก็ร่วมวงหัวเราะอย่างเห็นด้วย “หงอวี้พูดถูกเจ้าค่ะ บ่าวว่าจะเรียนท่านตั้งหลายวันแล้วแต่ก็ลืมไปเสียสนิท ท่านและนายท่านควรจะเข้มงวดเรื่องนี้เสียหน่อยนะเจ้าคะ!”

เหลียนฟางโจวหลุดขำออกมา พลางเอ่ยเย้า “พวกเจ้าหวังดีข้าเข้าใจ แต่ดูเบานายน้อยของพวกเจ้าเกินไปแล้ว! เจ้านั่นน่ะหัวแข็งจะตาย ใครจะมาจูงจมูกเปลี่ยนใจเขาได้ง่ายๆ? วางใจเถิด เขารู้ความเกินกว่าที่พวกเจ้าคิด อีกอย่าง ข้ามองดูแล้วม่อเว่ยไม่ใช่คนประเภทนั้น เขาไม่สอนอะไรเหลวไหลหรอก และที่สำคัญ... นิสัยอย่างนายน้อยน่ะ ต่อให้ข้าสั่งห้ามไม่ให้คบหา เขาก็ไม่ฟังข้าหรอก!”

คำพูดนี้ทำเอาชุนซิ่งและหงอวี้ถึงกับพูดไม่ออกไปตามๆ กัน

จวบจนใกล้เที่ยง หลี่ฟู่ก็นำกองกำลังองครักษ์กลับมาจากเมืองหลางฉี  สภาพของเขาดูอิดโรยและเต็มไปด้วยฝุ่นผงจากการเดินทาง

หลังจากอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดสะอ้านแล้ว เหลียนฟางโจวก็ยกน้ำชามาปรนนิบัติด้วยตนเองพลางยิ้มกล่าว “ยินดีด้วยเจ้าค่ะท่านแม่ทัพที่กำชัยเหนือศัตรู! ครานี้ท่านคงเบาใจได้เสียที ปัญหาเรื่องชนเผ่าต่างๆ ก็ได้รับการสะสางไปพร้อมกันด้วย”

หลี่ฟู่สบตานางอย่างรู้ใจพลางเอ่ยว่า “นั่นสิ ถือเป็นโชคดีที่ไม่ได้คาดคิดไว้ ข้าเองก็คิดไม่ถึงว่าการปราบกบฏครั้งนี้จะราบรื่นเพียงนี้ เดิมทีนึกว่าจะต้องเปลืองแรงเสียมากกว่านี้อีก... เฮ้อ!”

เหลียนฟางโจวหลุดขำออกมาพลางค้อนให้เขาวงหนึ่ง “ราบรื่นน่ะไม่ดีหรืออย่างไร? หรือต้องรอให้เมืองหนานไห่ระส่ำระสาย ราษฎรเดือดร้อนทุกหย่อมหญ้าถึงจะเรียกว่าดี?”

“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น เจ้าคิดไปถึงไหนกัน!” หลี่ฟู่จิบน้ำชาก่อนจะวางลงพลางยิ้ม “สามีของเจ้าไม่จำเป็นต้องใช้ผลงานสงครามครานี้มาประดับบารมีเพิ่มหรอก”

“เช่นนั้นท่านจะทอดถอนใจทำไมกัน?” เหลียนฟางโจวย้อนถามด้วยรอยยิ้ม ทำเอาเขาจุกอกไปทันที

หลี่ฟู่เม้มริมฝีปาก เมื่อมองสบดวงตาสีนิลที่ฉายแววสงสัยของภรรยา ในใจเขาก็พลันบังเกิดความระเหี่ยใจจนต้องลอบถอนหายใจออกมาอีกครา