จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1403 แขกผู้มิได้รับเชิญ

 

บทที่ 1403 แขกผู้มิได้รับเชิญ

ราษฎรต่างพากันซาบซึ้งในพระคุณเพิ่มพูนขึ้นทุกวัน

ทว่าเรื่องราวบริหารจัดการเหล่านี้หลี่ฟู่มิได้เชี่ยวชาญนัก เขาจึงมอบหมายให้ 'เฝิงชวี่จี๋' ผู้ช่วยเจ้าเมืองคนใหม่เป็นผู้จัดการทั้งหมด

เดิมทีเฝิงชวี่จี๋ผู้นี้เป็นเพียงนายอำเภอตัวเล็กๆ ในเมืองห่างไกล ทว่ากลับเข้าตาหลี่ฟู่ด้วยความบังเอิญจนได้รับความดีความชอบ เขาเป็นผู้รอบรู้ในศาสตร์ทั้งหก (หกศิลปวิทยา) แตกฉานในคัมภีร์ร้อยสำนัก ทั้งยังมีวิสัยทัศน์และมาตรการในการจัดการกิจการบ้านเมืองที่ยอดเยี่ยม แม้หลี่ฟู่จะมิสันทัดในสายงานนี้ แต่ก็พอดูออกว่าเฝิงชวี่จี๋เปี่ยมด้วยความสามารถ จึงดึงตัวมายังเมืองหนานไห่ ให้ดำรงตำแหน่งรักษาราชการแทนผู้ช่วยเจ้าเมือง รอเพียงให้สร้างผลงานเชิงประจักษ์ก็จะแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งอย่างเป็นทางการทันที

เมื่อภาระหนักอึ้งถูกยกออกจากอก ชีวิตของหลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวก็ผ่อนคลายลงมาก จนบางครากลับรู้สึกว่างเปล่าในใจขึ้นมาบ้าง

ทางด้าน 'ม่อเว่ย' ยังคงพักอาศัยอยู่ในจวนมิได้มีทีท่าว่าจะจากไป เมื่อเขาไม่เอ่ยปาก หลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวก็ย่อมมิคิดจะขับไล่

บุรุษผู้นี้ก็น่าสนใจนัก พำนักอยู่ในจวนหลี่แท้ๆ แต่กลับมิใคร่จะเสวนากับหลี่ฟู่และเหลียนฟางโจว วันทั้งวันเอาแต่ขลุกอยู่กับ 'ซวี่เอ๋อร์' คอยดูเจ้าตัวน้อยฝึกยุทธ์ บ่อยครั้งก็ช่วยสอนวิชาตัวเบาหรือกระบวนท่าต่างๆ ให้ พอซวี่เอ๋อร์ไปเรียนหนังสือ เขาก็กลับไปนอน

บางคราเขานั่งร่ำสุรา ซวี่เอ๋อร์ก็คอยนั่งเคียงข้าง กินถั่วลิสงเป็นเพื่อน ฟังเขาพรรณนาวาจาที่เจ้าตัวน้อยมิอาจเข้าใจได้เลยแม้แต่น้อย

หลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวทำราวกับมองมิเห็นเรื่องเหล่านี้ และมิเคยเข้าไปก้าวก่าย

จะมีก็เพียงหงอวี้ที่ยังจดจำความโหดเหี้ยมของดาบนั้นได้มิลืมเลือน เมื่อเห็นนายท่านและฮูหยินนิ่งเฉย นางก็มิกล้าเอ่ยปากสอด แต่มักจะหาเวลาแวบไปยังสวนดอกไม้เพื่อดูนายน้อยอยู่บ่อยครั้ง พลางลอบมองม่อเว่ยด้วยสายตาระแวดระวังและเปี่ยมด้วยความเป็นอริ

ม่อเว่ยเห็นแล้วก็ได้แต่เหยียดหยามในใจ: หากเขาคิดจะลงมือจริงๆ ลำพังแม่นางตัวน้อยผู้นี้จะขวางอันใดเขาได้?

ฝ่ายเหลียนฟางโจวเริ่มวางแผนการอย่างกระตือรือร้น นางตั้งใจว่าปีหน้าจะเที่ยวชมมณฑลหนานไห่ให้ทั่วทุกซอกทุกมุม ดินแดนหนานไห่นี้กว้างขวางนัก อุดมไปด้วยผลไม้และอาหารพื้นเมืองเลิศรสที่หาไม่ได้ในแถบจงหยวน(ภาคกลาง) อีกทั้งภูมิประเทศและขนบธรรมเนียมที่แตกต่างกันในแต่ละท้องที่ ล้วนควรค่าแก่การไปเยือนยิ่ง! นอกจากนี้ยังอยากไปเยือนภูเขาเหยาอีกสักครา เพราะเรื่องการค้าขายสมุนไพรยังมิได้ข้อสรุปที่แน่นอนเสียทีเดียว!

พลันใจนึกอยากสนุก นางจึงเซ้าซี้หลี่ฟู่ด้วยความตื่นเต้นว่า ปีหน้าอยากจะลองติดสอยห้อยตามเรือสำเภาของสกุลฝูออกทะเลดูบ้าง

หลี่ฟู่ได้ยินเข้าถึงกับหน้าถอดสี ปฏิเสธทันควันโดยมิเสียเวลาคิด “ไม่ได้! เด็ดขาดก็ไม่ได้! ทะเลนั้นอันตรายเพียงใด? ข้ามิอาจตามไปดูแลเจ้าได้เพราะต้องรั้งอยู่หนานไห่ หากเกิดเหตุอันใดขึ้นแม้แต่โอกาสจะแก้ไขก็ยังไม่มี แล้วข้าจะไปช่วยเจ้าได้อย่างไร! เรื่องนี้เจ้าจงเลิกคิดเสียเถิด!”

เท้ามิได้เหยียบแผ่นดินดินแน่น จะมิให้คนเป็นห่วงได้อย่างไร?

เหลียนฟางโจวถูกสาดน้ำเย็นเข้าใส่ยามกำลังฮึกเหิมก็นึกเคืองยิ่งนัก ใบหน้าพริ้มเพราพลันบึ้งตึงพลางแค่นเสียงฮึ “มันจะอันตรายอย่างที่ท่านว่าเชียวรึ? เรือสำเภาของสกุลฝูออกเดินเรือทุกปีก็เห็นราบรื่นดี ผู้อื่นไปได้ไฉนข้าจะไปมิได้? อีกอย่าง ข้ามิได้ไปเพียงเพื่อเที่ยวเล่น แต่อาจจะนำพาการค้าต่างแดนจำนวนมหาศาลหรือนำของแปลกใหม่กลับมาได้ด้วยนะเจ้าคะ!”

ยามนี้เกาะหุยเฟิงกำลังก่อสร้างประภาคารและปรับปรุงพื้นที่เพื่อใช้เป็นฐานทัพเรือ รวมถึงขยายท่าเรือเดิมให้กว้างขวางขึ้นเพื่อรองรับเรือพาณิชย์ให้แวะพักเติมเสบียง อีกทั้งภัยคุกคามจากโจรสลัดชายฝั่งก็ถูกกวาดล้างไปสิ้นแล้ว

“ก็มีสกุลฝูอยู่แล้วมิใช่หรือ เรื่องพวกนี้เหตุใดต้องให้เจ้าลำบาก?” หลี่ฟู่ยังคงยืนกรานคำเดิม ทว่าเมื่อเห็นสีหน้านางไม่สู้ดีก็เริ่มเสียใจที่ตนใช้น้ำเสียงแข็งกร้าวเกินไป เขาจึงดึงนางเข้ามากอดพลางเอ่ยอย่างนุ่มนวล “เจ้าอยากได้สิ่งใด ก็เพียงสั่งให้คนสกุลฝูนำกลับมาให้ก็สิ้นเรื่อง! ยอดรัก เราเพิ่งจะได้ใช้ชีวิตสงบสุขกันเพียงมิต้องกี่วัน เจ้าคงมิใจร้ายพอที่จะให้พี่ต้องคอยเป็นห่วงและใจหายใจคว่ำเพราะเจ้าหรอกนะ? พี่สัญญา ปีหน้าจะพาน้องไปเที่ยวชมหนานไห่ให้ทั่วจนสำราญใจเลยดีไหม?”

เหลียนฟางโจวแค่นเสียงฮึเบาๆ เบือนหน้าหนีมิยอมพูดจา

ในยามคับขัน หลี่ฟู่พลันเกิดหัวใสคิดหาข้ออ้างในการปฏิเสธที่ยอดเยี่ยมขึ้นมาได้ เขาส่งสายตาไปยังหน้าท้องที่นูนเด่นของนาง พลางยิ้มอย่างพึงใจ “เอาละยอดรัก อย่าดื้อดึงไปเลย! ต้นปีหน้าเจ้าก็จะคลอดแล้ว ลูกคนที่สองของเรายังเล็กนัก เจ้าทำใจทิ้งเขาไปออกทะเลได้ลงคอรึ? อีกอย่าง ร่างกายเจ้าก็ต้องได้รับการบำรุงและดูแลอยู่อีกพักใหญ่มิใช่หรือ?”

“...” เหลียนฟางโจวชะงักงันไปในพริบตา จริงด้วย! นางตื่นเต้นจนลืมเลือน "ก้อนเนื้อ" ในท้องไปเสียสนิท!

ทว่ารอยยิ้มของตาบ้าผู้นี้ช่างขัดตานัก!

เหลียนฟางโจวถลึงตาใส่เขาด้วยความเคือง “ข้าไปมิได้แล้ว ท่านดูจะพึงพอใจเหลือเกินนะเจ้าคะ?”

“...” หลี่ฟู่ลูบจมูกพลางหัวเราะแก้เก้อ “หามิได้! พี่เพียงแต่... เป็นห่วงเจ้าจึงกล่าวเช่นนั้น จะเกี่ยวอันใดกับความพึงพอใจเล่า?”

เหลียนฟางโจวเลิกคิ้วมองอย่างจับผิด “จริงรึ?”

“จริงสิ!”

“ข้ามิเชื่อ!” นางเม้มปาก “นอกจากท่านจะสัญญาว่าวันหน้าท่านจะพาข้าไปด้วยตนเอง ข้าจึงจะเชื่อท่าน!”

หลี่ฟู่ตรองดูแล้วเห็นว่าควรรับปากเพื่อผ่านพ้นสถานการณ์ตรงหน้านี้ไปก่อน ส่วนเรื่อง "วันหน้า" นั้นก็ให้เป็นเรื่องของวันหน้า ค่อยว่ากันยามนั้นเถิด!

การจะมาขัดแย้งกับคนตรงหน้าเพื่อเรื่องที่ไม่แน่นอนในอนาคต ช่างเป็นเรื่องที่โง่เขลานัก

“ได้! พี่จะพาเจ้าไป!” หลี่ฟู่พยักหน้าตกลงโดยมิลังเล

เหลียนฟางโจวจึงเริ่มอารมณ์ดีขึ้นบ้าง นางยิ้มกล่าว “ท่านเป็นผู้ว่าการมณฑลหนานไห่ครบวาระนี้ องค์จักรพรรดิคงจะเรียกตัวท่านกลับเมืองหลวงเป็นแน่ ยามนี้ก็หามิมีศึกสงครามอันใด ท่านก็ถือโอกาสพักผ่อนยาวๆ เสียเถิดเจ้าค่ะ!”

โดยปกติขุนนางจะมีวาระสามปีต่อหนึ่งรอบ จากนั้นกรมขุนนางจะทำการประเมินผลงานของนายอำเภอขึ้นไปทั่วแผ่นดิน เพื่อใช้เป็นเกณฑ์ในการเลื่อนขั้นหรือลดตำแหน่ง

ทว่าขุนนางที่มีภารกิจพิเศษเช่นหลี่ฟู่ เมื่อเสร็จสิ้นวาระย่อมต้องถูกเรียกตัวกลับเข้าสู่เมืองหลวงอย่างแน่นอน

“ได้ พี่จะเชื่อฟังเจ้ายอดรักทุกอย่าง!” หลี่ฟู่พยักหน้ายิ้มรับ ทว่าในใจกลับคิดว่า: มิแน่ว่าถึงตอนนั้นในท้องของเจ้าอาจจะมีเจ้าตัวเล็กอีกคนแล้วก็ได้...

วันเวลาผันผ่านจนพ้นปีใหม่และเทศกาลหยวนเซียว เมืองหนานไห่ซึ่งมีภูมิอากาศอบอุ่นก็เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิที่มวลบุปผาเริ่มผลิบาน ทั่วทุกแห่งหนเปี่ยมไปด้วยไออุ่นแห่งชีวิต

ในฐานะบุคคลสำคัญที่มีชื่อเสียงที่สุดในหนานไห่ ช่วงเดือนแรกของปีหลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวต่างยุ่งจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน

เหลียนฟางโจวนึกขอบคุณครรภ์ที่โตขึ้นทุกวันที่ช่วยให้นางเลี่ยงภาระการต้อนรับขับสู้ไปได้มาก

ในวันที่สิบแปดเดือนหนึ่ง จวนหลี่ก็ได้ต้อนรับแขกผู้มิได้รับเชิญ... นั่นคือ 'ชุยเส้าซี'

เมื่อเทียบกับคราวที่แล้ว ใบหน้าของชุยเส้าซีดูซีดเซียวลงไปบ้าง ท่าทางดูอ่อนล้า เห็นได้ชัดว่ารีบเร่งเดินทางจนมิได้หยุดพักผ่อนให้เพียงพอ

เหลียนฟางโจวอดมิได้ที่จะยิ้มทักทาย “มิเห็นมีใครกำหนดเส้นตายให้เสียหน่อย เหตุใดจึงต้องรีบร้อนปานนั้น! ดูสิ สภาพช่างดูมิได้เลย เอาละ มิไม่ต้องพูดสิ่งใดแล้ว รีบไปพักผ่อนเสีย ข้าจะสั่งคนเตรียมน้ำร้อนและอาหารส่งไปให้ คราวนี้ก็อยู่พักให้นานหน่อยเถิด!”

ชุยเส้าซีหัวเราะกล่าว “ข้าเพียงอยากจะมาให้ทันร่วมงานฉลองครบเดือนของหลานตัวน้อยน่ะสิ พอดีลืมไปว่าเจ้าจะคลอดเมื่อใด คิดเพียงว่ามาถึงก่อนย่อมดีกว่า จึงรีบเร่งเดินทางมาเช่นนี้แหละ!”

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1402 พัฒนาเมืองหลางฉี

 

บทที่ 1402 พัฒนาเมืองหลางฉี

หลังจากส่งแขกเหรื่อกลับไปจนสิ้น เหลียนฟางโจวก็กลับเข้าห้องเพื่อพักผ่อน โดยมอบหมายให้ปี้เถาและชุนซิ่งคอยกำกับดูแลบ่าวไพร่ให้เก็บกวาดสถานที่ให้เรียบร้อย

เหลียนฟางโจวสั่งให้คนแกะห่อของขวัญที่ฮูหยินใหญ่สกุลเล่อเจิ้งและคนอื่นๆ นำมามอบให้ ภายในมีทั้งปะการังแดงสูงกว่าสองฉื่อ กิ่งก้านสมมาตรสีสันแดงสดสวยงาม ไข่มุกเม็ดเขื่องขนาดเท่าตาพญามังกรที่กลมมนแวววาวเต็มกล่อง ทั้งยังมีไม้จันทน์หอมเกรดดีเยี่ยมบรรจุมาในกล่องไม้สีแดงเขียนลายทองฝังมุกจนเต็ม

เหลียนฟางโจวอดมิได้ที่จะยิ้มทอดถอนใจ “สมกับเป็นตระกูลอันดับหนึ่งแห่งเมืองหนานไห่ ทรัพย์สมบัติช่างมหาศาลนัก ของล้ำค่าเหล่านี้ใช่ว่ามีเงินแล้วจะหาซื้อมาครอบครองได้ง่ายๆ”

เดิมทีนางคิดจะเรียกหงอวี้มาซักถามเรื่องที่เกิดขึ้นให้เร็วหน่อย ทว่าเกรงจะเป็นที่สังเกตเกินไปจึงยับยั้งชั่งใจไว้

มินานหงอวี้ก็เข้ามาสบโอกาสรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นให้นางฟังอย่างละเอียด

เหลียนฟางโจวฟังจบก็พยักหน้าพลางถอนใจด้วยความยินดี “ครานี้คู่แม่ลูกคู่นั้นคงมิมีสิ่งใดติดค้างในใจอีกแล้ว พอนึกถึงเรื่องของพวกนางก็น่าเวทนาจริงๆ เฮ่อ!”

หงอวี้ิยิ้มกล่าว “นับเป็นวาสนาที่ได้พบฮูหยินผู้เมตตาเจ้าค่ะ หากมิใช่เพราะท่านมีน้ำใจช่วยเหลือ พวกนางจะมีโอกาสได้พบกันหรือ? คงทำได้เพียงฝันกลางวันเท่านั้นแหละเจ้าค่ะ!”

เหลียนฟางโจวหัวเราะเบาๆ พลางดุอย่างมิจริงจัง “คำพูดนี้เจ้าเอ่ยต่อหน้าข้า ข้าจะถือเสียว่าเป็นเรื่องล้อเล่น แต่หากไปกล่าวต่อหน้าผู้อื่น เขาจะหัวเราะเยาะเอาได้ รีบหุบปากเสีย!”

หงอวี้ิหัวเราะร่าพลางทำเสียงฮึดฮัดในลำคอ “ใครจะกล้าหัวเราะเยาะเจ้าคะ? บ่าวจะไปโต้เถียงด้วยเหตุผลให้ดู! ทุกคำที่บ่าวกล่าวมาล้วนเป็นความจริงแท้ๆ!”

เหลียนฟางโจวส่ายหน้าอย่างอ่อนใจพลางยิ้มละไม แล้วสั่งให้นางออกไปปฏิบัติหน้าที่ต่อ

ผ่านไปมินาน ใต้เท้าจานและผางอวี้หลงก็นำพาครอบครัวและเหล่านายทหารเดินทางไปรับตำแหน่งที่เมืองหลางฉีอย่างยิ่งใหญ่ โดยหลี่ฟู่นั้นมิได้ตามไปด้วย

จ้าวซือโจว (เจ้าเมืองจ้าว) นับตั้งแต่ถูกกองทัพของหลี่ฟู่บุกมาช่วยเหลือ ก็รู้ตัวดีว่าวันนี้ต้องมาถึง

เมื่อเห็นเอกสารราชการที่ใต้เท้าจานนำมาแสดง เขาจึงส่งมอบงานให้ทันทีโดยมิอิดออด เพื่อหวังจะผ่อนหนักเป็นเบาให้หลี่ฟู่ช่วยกล่าวคำดีๆ ให้ตนบ้าง ในช่วงเวลาที่ผ่านมาจ้าวซือโจวจึงมิได้หย่อนยาน กลับขยันขันแข็งยิ่งกว่าเดิม จัดการภารกิจในที่ทำการเมืองจนเป็นระเบียบเรียบร้อย

ยามส่งมอบงาน เขายังให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี สิ่งใดที่ควรชี้แจงก็บอกเล่าอย่างละเอียดถี่ถ้วน กระทั่งเรื่องลับๆ บางอย่างที่ยากจะเอ่ยปากเขาก็ยังกระซิบเตือนไว้อย่างครบถ้วน

ความร่วมมือนี้ช่วยให้ใต้เท้าจานและผางอวี้หลงที่ตอนแรกยังคลำทางมิถูก ประหยัดแรงไปได้มาก ทั้งสองเริ่มรู้สึกนิยมชมชอบในตัวจ้าวซือโจวผู้นี้ขึ้นมาบ้างแล้ว

เมื่อส่งตัวจ้าวซือโจวจากไป ภารกิจพัฒนาเมืองหลางฉีก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเต็มรูปแบบ

ก่อนหน้านี้ทั้งใต้เท้าจานและผางอวี้หลงได้รับคำสั่งจากหลี่ฟู่มาว่า การปกครองของจ้าวซือโจวเดิมนั้นเน้นความสงบสุขทว่าหย่อนยานเกินไป พวกเขาต้องพลิกสถานการณ์นี้เสียใหม่! ต้องอาศัยจังหวะที่เหล่าชนเผ่าต่างๆ บนเกาะกำลังเสียขวัญ รวบรวมกำลังใจสยบพวกเขาให้ราบคาบในคราเดียว!

ผางอวี้หลงรับหน้าที่ใช้กำลังทหารข่มขวัญและควบคุมให้กฎหมายมีผลบังคับใช้อย่างเคร่งครัด ส่วนใต้เท้าจานดูแลการบริหารจัดการบ้านเมือง

สิ่งแรกที่พวกเขาทำคือการส่งคนจากทุกเผ่ามาเรียนรู้กฎหมายของราชวงศ์ต้าโจวตามแผนของหลี่ฟู่ ผางอวี้หลงยังได้รับคำสั่งให้จับตาเรื่องการทะเลาะวิวาทระหว่างเผ่าเป็นพิเศษ เขาจับกุมพวกหัวแข็งที่กล้าท้าทายกฎหมายเข้าคุกไปหลายราย จนขจัดต้นตอความวุ่นวายที่ทำท่าจะปะทุขึ้นได้สำเร็จ

ส่วนใต้เท้าจานเริ่มดำเนินการตัดถนน ขุดอ่างเก็บน้ำ และวางรากฐานส่งเสริมการบุกเบิกที่ดินทำกิน

ซึ่งโครงการเหล่านี้ล้วนได้รับคำแนะนำมาจากเหลียนฟางโจวทั้งสิ้น

นางมองว่าความห่างไกลและการคมนาคมที่ยากลำบาก คือต้นเหตุที่ทำให้ชนเผ่าเหล่านี้แปลกแยกจากโลกภายนอก หากถนนหนทางสะดวก มีการแลกเปลี่ยนค้าขายมากขึ้น ปัญหานี้จะคลี่คลายลงเอง

ส่วนการขุดอ่างเก็บน้ำและบุกเบิกที่ดิน จะช่วยเปลี่ยนวิถีชีวิตจากการทำไร่เลื่อนลอยมาเป็นการเกษตรที่ยั่งยืน มิเพียงช่วยรักษาป่าไม้ให้ลูกหลาน แต่ยังยกระดับคุณภาพชีวิตของพวกเขาให้ดีขึ้น ลดการพึ่งพิงธรรมชาติเพียงอย่างเดียว

ทว่าการตัดถนนผ่านขุนเขาและภูมิประเทศอันสลับซับซ้อนมิใช่เรื่องง่าย โชคดีที่มีแรงงานจากเจ็ดชนเผ่าที่ถูกลงโทษให้ใช้แรงงาน และกลุ่มคุ้มกันอ่างเก็บน้ำอีกหลายร้อยคน รวมถึงการเกณฑ์ชาวบ้านมาช่วยเสริม นอกจากนี้แม่ทัพเสิ่นต้าอี้ยังได้รับสั่งให้จัดเวรยามเหล่าทหารในค่าย หมุนเวียนกันไปทำงานครั้งละสองร้อยคนเป็นเวลาหนึ่งเดือน เพื่อเป็นการฝึกฝนทหารมิให้ปล่อยเวลาว่างทิ้งไปโดยเปล่าประโยชน์

เมืองและอำเภอใกล้เคียงเมื่อเห็นเช่นนั้นต่างก็พากันเอาอย่าง เริ่มปรับปรุงและขยายถนนในเขตของตน จนทั่วทั้งเมืองหนานไห่เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งการพัฒนาอันคึกคัก

ในช่วงฤดูกาลที่อ้อยสุกงอม เทคโนโลยีการผลิตน้ำตาลแบบใหม่ก็แพร่หลายไปทั่วหนานไห่ราวกระแสลมพัด โรงน้ำตาลเกือบทั้งหมดหันมาใช้เครื่องมือและกรรมวิธีใหม่

จะมีเพียงส่วนน้อยที่ยังยึดติดกับของเดิม เพราะเสียดายเงินที่จะต้องเปลี่ยนเครื่องจักรบ้าง หรือทะนงในฝีมือเดิมของตนบ้าง

ทว่าผลลัพธ์ที่แตกต่างกลับปรากฏให้เห็นในมิช้า

เมื่อเห็นน้ำตาลทรายขาวที่เคี่ยวด้วยกรรมวิธีใหม่มีสีขาวบริสุทธิ์ สิ่งเจือปนน้อยลง และที่สำคัญคือปริมาณน้ำตาลที่ได้นั้นมากกว่าเดิมถึงสองเท่าตัว! แม้ผู้ที่มีฝีมือมิช่ำชองก็ยังได้ผลผลิตเพิ่มขึ้นอย่างน้อยหนึ่งเท่า

เหล่าผู้ประกอบการในสายงานนี้ต่างปรีดาปราโมทย์กันทุกครัวเรือน!

ความเลื่อมใสและความขอบคุณต่อใต้เท้าบุรุษและฮูหยินของเขา พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดใหม่

เหลียนฟางโจวจึงปรึกษากับหลี่ฟู่ ให้เขาส่งหนังสือราชการไปยังทุกเมืองและอำเภอ เพื่อประกาศกระจายข่าวสารเป็นทอดๆ โดยกำหนดวันในแต่ละเดือนที่จะเปิดให้ชาวบ้านเข้ามาเรียนรู้เคล็ดลับการปลูกพืช การดูแลจัดการไร่นา รวมถึงการเลี้ยงไก่ เป็ด และสุกร ณ ตัวเมือง

เหลียนฟางโจวยังจัดพิมพ์เอกสารข้อมูลแจกจ่ายไปยังทุกแห่ง และส่งเจ้าหน้าที่ที่ผ่านการอบรมลงพื้นที่ไปบรรยายความรู้ เพื่อให้กระจายถึงหูชาวบ้านในวงกว้างและรวดเร็วที่สุด

ด้วยรากฐานความเชื่อมั่นจากผลงานที่ผ่านมา เมื่อชาวบ้านรู้ว่าเรื่องนี้ริเริ่มโดยท่านผู้ว่าการมณฑลและฮูหยิน ต่างก็เชื่อถืออย่างสนิทใจและให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

ช่วงเวลานี้เหลียนฟางโจวมีความสุขยิ่งนัก ในดินแดนที่ห่างไกลและเปรียบเสมือนอาณาจักรอันสันโดษแห่งนี้ นางปรารถนาจะทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อความเป็นอยู่ที่ดีของราษฎร

จนกระทั่งสิ้นเดือนสิบ การประมูลเส้นทางการค้าทั้งหมดก็เสร็จสิ้นลง ด้วยความรู้ใจบางอย่างที่แม้แต่เหลียนฟางโจวก็มิอาจอธิบายได้ เหล่าพ่อค้าต่างพร้อมใจกันสละเส้นทางการค้าเดิมสามเส้นทางไว้ให้นางโดยไม่มีใครเข้าร่วมประมูลแข่งขัน เมื่อเหลียนฟางโจวรับรู้ถึงเจตนานั้น นางจึงรับไว้ด้วยความยินดี

แน่นอนว่านางยังคงชำระเงินในราคาที่มิได้ต่ำไปกว่าผู้อื่น เมื่อเหล่าพ่อค้าเห็นเช่นนั้นต่างก็เลื่อมใสศรัทธา แม้แต่ผู้ที่เคยมีความขุ่นเคืองเล็กน้อยหรือมิกล้าเข้าแข่งขัน ก็กลับมารู้สึกสบายใจขึ้นมาก

หลังจากการขับเคี่ยวอันดุเดือดตลอดทั้งวัน เหล่าพ่อค้าได้จัดสรรเส้นทางการค้ากันอย่างลงตัว ฝ่ายราชการเองก็ได้รับรายได้เข้าคลังอย่างเป็นกอบเป็นกำ

ยิ่งไปกว่านั้น นับจากนี้ไปจะมิมีการหนีภาษีจากสี่ตระกูลใหญ่และพ่อค้าที่อยู่ภายใต้อิทธิพลของพวกเขาอีก ภาษีของเมืองหนานไห่จึงมั่งคั่งขึ้นทันตาเห็น

นอกเหนือจากการใช้จ่ายในราชการปกติ หลี่ฟู่ยังจัดสรรงบประมาณไปยังเมืองและอำเภอต่างๆ เพื่อใช้ในการตัดถนนขุดอ่างเก็บน้ำ รวมถึงงบประมาณซ่อมแซมสำนักศึกษาและโรงเรียน เพื่อส่งเสริมการศึกษาให้รุ่งเรืองต่อไป

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1401 สองแม่ลูกพบหน้า

 

บทที่ 1401 สองแม่ลูกพบหน้า

หงอวี้อดมิได้ที่จะรู้สึกเวทนานาง จึงรีบกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ฮูหยินสาม ดูท่าทางท่านจะไม่สู้ดีนัก ให้บ่าวพาท่านไปหาที่พักผ่อนสักครู่เถิดเจ้าค่ะ”

“ข้า...” ฮูหยินสามสกุลเล่อเจิ้งเข้าใจความหมายของหงอวี้ทันที นางพยายามข่มความตระหนกและหัวใจที่เต้นรัวราวกระหน่ำกลอง ก่อนจะพยักหน้าตอบเบาๆ “ตกลง...”

หงอวี้เข้าไปประคองนางพลางกวักมือเรียกเซี่ยหมอมอ

แม้เซี่ยหมอมอจะมิได้ยินบทสนทนา แต่เห็นอาการของนายตนก็อดกังวลมิได้ นางรีบปรี่เข้ามาประคองแขนอีกข้างพลางถามด้วยความห่วงใย “ฮูหยินสาม... ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ?” นางปรายตาไปทางหงอวี้ด้วยแววตาไม่พอใจ หากมิใช่เพราะอยู่ในจวนสกุลหลี่ นางคงเอ่ยปากซักไซ้ไปแล้ว

“ข้ามิเป็นไร” ฮูหยินสามส่ายหน้าด้วยอาการสั่นเทา น้ำเสียงสั่นพร่าทว่าดวงตากลับเป็นประกายเจิดจ้า ลมหายใจติดขัดกระชั้นชี่ บนใบหน้าที่ซีดขาวปรากฏริ้วแดงระเรื่ออย่างผิดปกติ เห็นได้ชัดว่าอารมณ์กำลังพลุ่งพล่านอย่างหนัก

เซี่ยหมอมอใจหายวาบ นางข่มโทสะพลางเอ่ยถามหงอวี้ด้วยเสียงเย็นชา “แม่นาง ท่านกล่าววาจาใดกับฮูหยินของเรากันแน่?”

“เซี่ยหมอมอ!” ฮูหยินสามรีบขัดขึ้นก่อนหงอวี้จะทันตอบ นางส่งยิ้มอ่อนแรงให้เซี่ยหมอมอ “ข้ามิเป็นไร เพียงแต่จู่ๆ ก็รู้สึกใจคอไม่ดี หายใจติดขัดเล็กน้อย ขอพักสักครู่แล้วค่อยไป มิเกี่ยวกับแม่นางผู้นี้หรอก”

“เจ้าค่ะ ฮูหยิน” แม้จะเคลือบแคลงใจ แต่เมื่อนายหญิงยืนยันเช่นนั้น เซี่ยหมอมอก็มิอาจซักไซ้ต่อ

“ฮูหยินสาม เชิญทางนี้เจ้าค่ะ” หงอวี้พานางไปยังหอเล็กๆ ที่ค่อนข้างลับตาคน เมื่อจัดแจงให้นางนั่งเรียบร้อยแล้วก็ยิ้มกล่าว “ท่านรออยู่ที่นี่สักครู่ บ่าวจะไปเตรียมน้ำชาร้อนๆ มาให้เจ้าค่ะ”

“ลำบากเจ้าแล้ว” ฮูหยินสามพยักหน้าเน้นย้ำ ในใจปรารถนาให้หงอวี้รีบไปเสียเดี๋ยวนี้

ครู่ต่อมา เมื่อได้ยินเสียงผลักประตูเปิดออก ฮูหยินสามก็เงยหน้าขึ้นทันที พลันจ้องมองสตรีในชุดแดงปักลวดลายเกล้าผมอย่างสตรีที่ออกเรือนแล้วซึ่งปรากฏกายเบื้องหน้า ริมฝีปากของนางสั่นระริก ลำคอตีบตัน ในอกราวกับถูกไฟแผดเผา ทว่ากลับมิอาจเค้นวาจาออกมาได้แม้แต่คำเดียว!

น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มในพริบตา...

ผ่านไปเกือบสองเค่อ เสียงเคาะประตูที่ดังกังวานทำให้สองแม่ลูกสะดุ้งสุดตัว ชูเอ๋อร์ได้สติจึงฝืนยิ้มกล่าว “ท่านแม่... ข้า... ข้าคงต้องไปแล้วเจ้าค่ะ”

“ชูเอ๋อร์!” น้ำตาของฮูหยินสามหลั่งรินออกมาอีกครั้ง มือที่ผอมบางดั่งกิ่งไม้แห้งกำมือชูเอ๋อร์ไว้แน่น มิยอมปล่อยวาง

“ท่านแม่! ท่านอย่าทำเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ” ชูเอ๋อร์ขอบตาแดงก่ำ นางพยายามกะพริบตาขับไล่น้ำตาพลางฝืนยิ้ม “ท่านแม่ ท่านกลับไปต้องดูแลรักษาสุขภาพให้ดี วันหน้าเราย่อมต้องได้พบกันอีกแน่นอน!”

ฮูหยินสามส่ายหน้าพลางทอดถอนใจด้วยความเศร้า “มันง่ายดายเช่นนั้นที่ไหนกัน... ให้แม่ได้มองเจ้าให้เต็มตาอีกสักนิดเถิด”

“ฮูหยินสาม ฮูหยินผาง” หงอวี้แง้มประตูเข้ามากล่าว “เวลาล่วงเลยมามากแล้ว ฮูหยินสามควรกลับได้แล้วเจ้าค่ะ”

ฮูหยินสามยิ่งอาลัยอาวรณ์ มิยอมคลายมือจากชูเอ๋อร์ แววตาที่เจ็บปวดร้าวรานนั้นยากจะทนมองได้

ชูเอ๋อร์เองก็อาลัยมิแพ้กัน เมื่อเห็นมารดาเป็นเช่นนั้นก็รู้สึกราวกับถูกมีดกรีดใจ นางโผเข้ากอดมารดาแน่นพลางสะอื้นเบาๆ “ท่านแม่! เป็นลูกที่ไม่ดีเอง ลูกไม่ควรจากไปเช่นนั้น ลูกไม่ควรหลอกลวงท่านเลย!”

ฮูหยินสามกอดบุตรสาวไว้แนบอก แต่เมื่อได้ยินคำนั้นนางกลับชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะผละออกมองใบหน้าบุตรสาว ส่ายหน้าแล้วกล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ “ไม่! ลูกรัก เรื่องนี้เจ้ามิผิด เจ้าทำได้ดีแล้ว แม่เห็นเจ้ามีชีวิตความเป็นอยู่เช่นนี้ในใจก็เปี่ยมด้วยความยินดียิ่งนัก ยินดีจริงๆ!”

นางค่อยๆ คลายมือจากชูเอ๋อร์พลางฝืนยิ้ม “แม่เลอะเลือนไปเอง! ยามนี้แม่รู้แล้วว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่และอยู่อย่างสุขสบาย แม่ก็วางใจแล้ว เจ้าไปเถิด... รีบไปเสียเถิด แม่เองก็ควร... กลับเสียที!”

ชูเอ๋อร์ขอบตาแดงก่ำ เม้มปากพยักหน้า ส่วนเซี่ยหมอมอที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ปาดน้ำตาพลางช่วยเกลี้ยกล่อม

หงอวี้เห็นดังนั้นจึงอดมิได้ที่จะเอ่ยขึ้น “ฮูหยินสาม ฮูหยินผาง อย่าได้โศกเศร้าไปเลยเจ้าค่ะ ในเมื่อฮูหยินสามฝักใฝ่ในธรรม หากย้ายไปบำเพ็ญเพลที่อารามชีเพื่อสวดมนต์ให้สกุลเล่อเจิ้ง มิยิ่งแสดงถึงความศรัทธาหรอกหรือเจ้าคะ?”

หากพ้นจากจวนเล่อเจิ้งไปได้ และหาอารามที่อยู่ใกล้กับเมืองหลางฉีเพื่อบำเพ็ญเพียร ย่อมหาโอกาสพบกันได้ไม่ยาก อย่างน้อยปีละครั้งสองครั้งก็ยังดีมิใช่หรือ?

“นั่นสินะ!”

“จริงด้วย! วิเศษแท้!”

ดวงตาของฮูหยินสามและชูเอ๋อร์เป็นประกายด้วยความประหลาดใจและยินดี เห็นได้ชัดว่าพวกนางเข้าใจความหมายที่หงอวี้สื่อสารแล้ว

ความโศกเศร้ายามจากลาพลันจางหายไป ทั้งสองพูดคุยกันต่ออีกมี่กี่ประโยคก่อนจะรีบอำลา หงอวี้หยิบแป้งมาช่วยผลัดผัดหน้าให้ฮูหยินสามเพื่อพรางรอยบวมแดงที่ดวงตาและคราบน้ำตา

ฮูหยินสามยิ้มกล่าว “มิเป็นไรหรอก ปกติข้ามิค่อยพบปะผู้ใด กลับไปก็อยู่แต่ในห้องตนเอง ไม่มีใครสังเกตเห็นแน่ แม่นางหงอวี้ ขอบใจเจ้ามากนะ!”

หงอวี้ิยิ้มตอบ “บ่าวเป็นเพียงคนรับใช้ มิกล้ารับคำขอบคุณนี้หรอกเจ้าค่ะ ฮูหยินสามโปรดขอบคุณนายหญิงของข้าเถิด”

คำกล่าวนั้นทำเอาฮูหยินสามและเซี่ยหมอมอพากันยิ้มออกมา ฮูหยินสามพยักหน้าซ้ำๆ “แน่นอน! ย่อมต้องขอบคุณแน่นอน! หากมิใช่เพราะฮูหยินหลี่ เกรงว่าชาตินี้ข้าคงต้องลงโลงไปพร้อมความเสียใจเป็นแน่ ฝากบอกฮูหยินหลี่ด้วยว่าบุญคุณอันยิ่งใหญ่นี้ข้ามิอาจทดแทนได้หมด ทำได้เพียงสวดมนต์ขอพรให้พระโพธิสัตว์คุ้มครองให้นางมีอายุยืนยาวร้อยปี!”

“ท่านมิได้ต้องเกรงใจถึงเพียงนั้นเจ้าค่ะ” หงอวี้ิยิ้ม “นายหญิงของข้าเอ็นดูฮูหยินผางมาก การช่วยเหลือนางก็นับเป็นเรื่องธรรมดาเจ้าค่ะ”

ฮูหยินสามทอดถอนใจปนรอยยิ้ม “นี่คือวาสนาของชูเอ๋อร์ และเป็นวาสนาของข้าด้วย!”

จนกระทั่งหลังมื้อเที่ยงที่ขบวนเดินทางจากไป เหลียนฟางโจวมิได้กล่าวสิ่งใดกับฮูหยินใหญ่สกุลเล่อเจิ้งมากนัก ฮูหยินใหญ่แอบสังเกตอยู่นาน สุดท้ายก็เชื่อว่าเหลียนฟางโจวเพียงต้องการผูกมิตรกับคนสกุลเล่อเจิ้งจึงเชิญเหล่าสตรีมาเป็นแขกเท่านั้น นางจึงเลิกติดใจสงสัย

ก่อนมื้อเที่ยง ทุกคนเพิ่งทราบว่าฮูหยินสามรู้สึกไม่สบายจึงขอตัวกลับไปก่อน ฮูหยินใหญ่และฮูหยินรองต่างรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ รีบเอ่ยปากขอโทษแทนฮูหยินสามต่อเหลียนฟางโจว

เหลียนฟางโจวกลับใจกว้าง เพียงยิ้มรับมิได้ว่ากระไร ฮูหยินใหญ่จึงเบาใจและมิคิดสืบหาความจริงต่อ

เมื่อทานมื้อเที่ยงและสนทนากันครู่หนึ่ง ทุกคนก็ขอตัวลากลับ เหลียนฟางโจวมอบของขวัญแรกพบให้แก่เหล่าคุณหนู ส่วนบรรดาอนุและสาวใช้ก็ได้รับรางวัลกันถ้วนหน้า นอกจากนี้ยังมีของกำนัลมากมายเตรียมไว้ให้เหล่าฮูหยินรุ่นสะใภ้และฮูหยินทั้งสามคน รวมถึงของฝากสำหรับฮูหยินผู้เฒ่าที่ฝากฮูหยินใหญ่กลับไป

ของขวัญแต่ละคนถูกบรรจุในกล่องอย่างดี ปิดผนึกไว้อย่างแน่นหนา ฮูหยินสามก็ได้รับหนึ่งส่วนเช่นกัน โดยฮูหยินใหญ่เป็นผู้รับฝากกลับไป

ทว่าของขวัญในส่วนของฮูหยินสามนั้นต่างจากผู้อื่น ของข้างในมิได้เตรียมโดยเหลียนฟางโจว แต่เป็นสิ่งที่ชูเอ๋อร์เตรียมไว้ให้เองกับมือ ผู้อื่นอาจมองไม่ออกถึงความนัย แต่เหลียนฟางโจวมั่นใจว่า ทันทีที่ฮูหยินสามเปิดออกดู ย่อมต้องรู้ความหมายในทันที

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1400 ลาจากโดยมิบอกกล่าว

 

บทที่ 1400 ลาจากโดยมิบอกกล่าว

“ไม่ต้อง!” ฮูหยินสามเล่อเจิ้งเอ่ยเสียงเรียบ “วันนี้ข้าเพียงมาปรากฏตัวให้เห็นพอเป็นพิธี พี่สะใภ้ใหญ่เองก็ทราบดี ยังต้องพูดอะไรอีก?”

เซี่ยหมอมอไม่กล้าทัดทานต่อ ได้แต่รับคำเบาๆ และช่วยประคองนางเดินออกไป

ครั้นเดินพ้นเขตสวนหย่อมมาได้ไม่ไกล ประจวบเหมาะกับที่หงอวี้กำลังนำสาวใช้กลุ่มหนึ่งยกถาดผลไม้และของว่างเดินสวนมาพอดี เมื่อเห็นฮูหยินสามเล่อเจิ้งนางก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบก้าวเข้าไปย่อกายคารวะพลางส่งยิ้มประจบ “นี่มิใช่ฮูหยินสามเล่อเจิ้งหรอกหรือเจ้าคะ? ท่านกำลังจะ—”

การที่เหลียนฟางโจวจะทำให้แผนการนี้สำเร็จย่อมไม่อาจทำเพียงลำพังได้ สุดท้ายนางจึงตัดสินใจบอกความลับนี้แก่ชุนซิ่งและหงอวี้อย่างระมัดระวัง เพื่อให้ทั้งสองคอยเป็นลูกมือและประสานงานตามสถานการณ์

หงอวี้ในยามนี้เมื่อเห็นฮูหยินสามเดินออกจากสวนมาเพียงลำพัง มีหรือจะไม่ตกใจ!

“ไม่ต้องมากพิธี!” ฮูหยินสามยกมือขึ้นปรามพลางยิ้มบางๆ “ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบายตัวกะทันหัน เลยตั้งใจจะขอตัวกลับก่อนน่ะ!”

“เอ่อ—” หงอวี้ละล่ำละลักพลางฝืนยิ้ม “ฮูหยินของเรา... ทราบเรื่องนี้หรือยังเจ้าคะ?”

ฮูหยินสามมองหงอวี้ด้วยแววตาประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มตอบ “พูดไปแล้วก็นับว่าข้าเสียมารยาทนัก เพียงแต่เห็นฮูหยินหลี่กำลังสนทนาอยู่กับเหล่าฮูหยินท่านอื่น ข้าจึงไม่อยากเข้าไปขัดจังหวะ รบกวนแม่นางช่วยหาจังหวะบอกฮูหยินหลี่ให้ข้าด้วยนะ! ลาก่อน”

นางพยักหน้าให้เล็กน้อยแล้วประคองเซี่ยหมอมอเดินจากไป

หงอวี้ได้แต่อ้าปากค้าง นางรีบซอยเท้าตามไปไม่กี่ก้าวแต่ก็หยุดชะงัก พลันเปลี่ยนทิศทางวิ่งไปยังระเบียงทางเดินใกล้ๆ ดักหน้าม่อเว่ย แล้วกระซิบสั่งเสียงรัว “เจ้าวิชาตัวเบาสูงส่งไม่ใช่รึ? รบกวนไปที่ศาลาอบเชยเดี๋ยวนี้ ไปหาพี่ชุนซิ่ง บอกนางว่าฮูหยินสามเล่อเจิ้งกำลังจะกลับแล้ว! ไหว้ล่ะ... เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้นะ!”

ม่อเว่ยที่กำลังจะไปหาซวี่เอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็ปรายตาขึ้นมองหงอวี้ด้วยสายตาประหลาดๆ แวบหนึ่ง โดยไม่ปริปากพูดสักคำ เขาก็ขยับกายวูบเดียว หงอวี้เพียงแค่กะพริบตา ร่างของเขาก็อันตรธานหายไปต่อหน้าต่อตา

“คนผู้นี้! นึกว่าเก่งนักหรือไง!” หงอวี้กระทืบเท้าด้วยความขัดใจ นางเองก็ไม่แน่ใจว่าม่อเว่ยรับคำหรือเปล่า

นางรีบหันไปสั่งสาวใช้คนอื่นๆ ให้รีบยกของไปส่งในสวน ส่วนตัวนางเองรีบวิ่งกะหืดกะหอบไปดักฮูหยินสามเล่อเจิ้งไว้อีกครั้ง

ไม่ว่าจะอย่างไร จะปล่อยให้นางกลับไปตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

หากนางกลับไปเสียตอนนี้ จะไปหาโอกาสเชิญมาอีกครั้งได้จากที่ไหน?

ฮูหยินสามสุขภาพไม่สู้ดี ทั้งยังไม่ได้เดินเหินไกลๆ เช่นนี้มานาน โดยเฉพาะท่ามกลางแสงแดด แม้จะเป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงที่อากาศเริ่มเย็นลง แต่แสงแดดที่สาดส่องลงมาก็ยังแรงพอที่จะทำให้หน้ามืดตาลายได้ นางจึงเดินได้ช้ามาก เพียงครู่เดียวหงอวี้ที่วิ่งหอบซี่โครงบานก็สามารถตามมาดักหน้าไว้ได้ทันก่อนที่นางจะพ้นประตูชั้นใน

“ฮู... ฮูหยินสามเจ้าคะ!” หงอวี้ยืนหอบพลางส่งยิ้มแห้งๆ ให้ฮูหยินสาม

ฮูหยินสามเห็นสาวใช้ผู้นี้วิ่งตามมาอีกรอบก็ขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ นางเอ่ยปนหัวเราะขื่นอย่างจนใจว่า “แม่นางน้อย ข้ารู้สึกไม่สบายจริงๆ หรือว่าการมาเป็นแขกที่จวนสกุลหลี่แห่งนี้ ถึงอย่างไรก็ไม่อนุญาตให้แขกขอตัวกลับก่อนเชียวรึ?”

“ไม่... ไม่ใช่เช่นนั้นเจ้าค่ะ! ฮูหยินสามเข้าใจผิดแล้ว!” หงอวี้ที่ร่างกายยังไม่ฟื้นตัวดีต้องใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะหายใจคล่อง นางรีบใช้ปฏิภาณไหวพริบเอ่ยประจบว่า “ในเมื่อฮูหยินสามไม่สบาย เช่นนั้นมิสู้เข้าไปนั่งพักเหนื่อยสักครู่ก่อนเถิดเจ้าคะ? หากท่านกลับไปในสภาพเช่นนี้แล้วฮูหยินของเราทราบเข้า ย่อมต้องตำหนิพวกบ่าวว่ารับรองแขกไม่ดีเป็นแน่! ขอฮูหยินสามโปรดเห็นใจพวกบ่าวด้วยเถิดเจ้าค่ะ พักให้หายเหนื่อยจนดีขึ้นแล้ว เดี๋ยวบ่าวจะเป็นคนเดินไปส่งท่านที่หน้าประตูเองนะเจ้าคะ ท่านเห็นว่าดีไหมเจ้าคะ?”

นัยน์ตาของฮูหยินสามเล่อเจิ้งหม่นแสงลงเล็กน้อย นางจ้องมองหงอวี้ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวขึ้นกะทันหัน “เซี่ยหมอมอ เจ้าถอยไปก่อน”

“...” เซี่ยหมอมอเหลือบมองนางทีหนึ่งแล้วหันไปมองหงอวี้ ก่อนจะรับคำ “เจ้าค่ะ” แล้วถอยออกไปยืนในระยะที่มั่นใจว่าจะไม่ได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่

ฮูหยินสามเล่อเจิ้งพินิจหงอวี้แวบหนึ่งพลางยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยเรียบๆ ว่า “ดูจากการแต่งกายของแม่นางแล้ว คงจะเป็นคนสนิทที่ฮูหยินหลี่ไว้เนื้อเชื่อใจกระมัง? เช่นนั้นแม่นางก็พูดมาตามตรงเถิด ที่พยายามดึงดันให้ข้าอยู่ต่อเช่นนี้ แท้จริงแล้วเป็นเพราะเหตุใด? ข้าเป็นคนนิสัยตรงไปตรงมา ชิงชังการพูดจาอ้อมค้อม หากแม่นางไม่บอกความจริง ข้าคงต้องขอตัวลา และหวังว่าแม่นางจะไม่เข้ามาขัดขวางอีก!”

“บ่าว—” หงอวี้เผยรอยยิ้มขื่น “ฮูหยินของพวกเรามีเรื่องสำคัญจะปรึกษากับท่านจริงๆ เจ้าค่ะ ฮูหยินสามโปรดวางใจ มิใช่เรื่องร้ายแรงอันใด และฮูหยินของพวกเราก็มิเคยทำเรื่องบีบบังคับจิตใจผู้ใด! เพียงแต่... ต้องขอประทานอภัยจากฮูหยินสามด้วยที่บ่าวยังมิอาจพูดออกมาได้ในยามนี้! บ่าวทราบดีว่าฮูหยินสามมิเกรงกลัวสิ่งใด ทว่าหากท่านทำให้เรื่องนี้พังพินาศลงไป หากภายหลังท่านได้รับรู้ความจริง... เกรงว่าท่านจะเสียใจจนแทบกระอักทีเดียวเจ้าค่ะ!”

“โอ้?” ฮูหยินสามเล่อเจิ้งหลุดหัวเราะหึๆ ในลำคอ แววตาแฝงความเย้ยหยันพลางกล่าวอย่างดูแคลน “ฮูหยินของพวกเจ้านี่... มักจะทะนงตนเช่นนี้เสมอเลยรึ?”

เสียใจจนแทบกระอักงั้นหรือ? ฮูหยินสามเล่อเจิ้งไม่มีทางเชื่อ! บนโลกใบนี้ ยังจะมีเรื่องใดที่พลาดไปแล้วจะทำให้นางต้องเสียใจได้อีก? ไม่มี! ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!

นางรู้สึกเพียงว่ามันช่างน่าขำสิ้นดี ไม่รู้ว่าฮูหยินหลี่ผู้นี้ หรือแม้แต่สาวใช้คนสนิทข้างกายของนาง ไปเอาความมั่นใจมหาศาลเช่นนี้มาจากไหนกัน!

หงอวี้มิได้ขุ่นเคืองกับคำพูดนั้น นางยังคงยิ้มและกล่าวตอบว่า “ฮูหยินสามเข้าใจผิดแล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินของพวกเรามิได้ทะนงตนแม้แต่น้อย อีกทั้งยังเป็นคนระมัดระวังรอบคอบอย่างยิ่ง แต่หากจะว่ากันตามเนื้อผ้าแล้ว ฮูหยินของพวกเรามี ‘ต้นทุน’ มากพอที่จะทะนงตนได้จริงๆ เจ้าค่ะ!”

“เจ้า—” ฮูหยินสามเล่อเจิ้งแววตาเย็นวาบ

ยามที่นางกำลังจะสะบัดหน้าจากไป พลันเห็นสาวใช้ตัวน้อยนามว่าหลิ่วเอ๋อร์วิ่งกระหืดกระหอบมาจากทิศทางของสวนหย่อมพลางร้องเรียก “พี่หงอวี้เจ้าคะ!” ฮูหยินสามเล่อเจิ้งพลันสงบนิ่งลงทันใด นางแค่นยิ้มเย็นในใจ: ข้าอยากจะรู้นักว่าฮูหยินหลี่ผู้นี้จะเล่นแง่อะไรอีก!

หงอวี้เองก็ลอบถอนใจอย่างโล่งอก คาดว่าหลิ่วเอ๋อร์คงได้รับคำสั่งจากฮูหยินให้เร่งรุดมาที่นี่ แต่เด็กน้อยเพียงเท่านี้จะรั้งฮูหยินสามเล่อเจิ้งไว้ได้อย่างไร? เหตุใดพี่ชุนซิ่งถึงไม่มาด้วยตนเองหนอ?

ทว่าพอนึกดูอีกที หากพี่ชุนซิ่งมาด้วยตนเองในขณะที่นางก็อยู่ที่นี่ มันจะดูเหมือนเป็นเรื่องใหญ่โตจนเกินไปและสะดุดตาผู้อื่นมากเกินไป

อา... ต้องเป็นเช่นนั้นแน่!

ฮูหยินยังคงรอบคอบที่สุด...

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ฮูหยินย่อมต้องสั่งความบางอย่างผ่านหลิ่วเอ๋อร์มาแน่ นางจึงเบาใจลง

หลิ่วเอ๋อร์เดินเข้ามาทำความเคารพฮูหยินสามเล่อเจิ้ง ก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อส่งให้หงอวี้พลางยิ้มกล่าว “ช่างประจวบเหมาะที่มาเจอพี่สาวที่นี่ นี่คือสิ่งที่ฮูหยินสั่งให้บ่าวนำมามอบให้พี่เจ้าค่ะ!”

หงอวี้ยิ้มรับและพยักหน้า “เอาละ เจ้าไปทำงานต่อเถิด!”

“เจ้าค่ะ บ่าวขอตัวก่อนนะเจ้าคะ พี่สาวเชิญทำงานต่อเถิด!” หลิ่วเอ๋อร์ยิ้มร่าเริง ย่อตัวคำนับแล้วหมุนตัวจากไป

รอจนหลิ่วเอ๋อร์เดินลับตา หงอวี้จึงคลี่กระดาษแผ่นนั้นออกดูแล้วก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

ฮูหยินสามเล่อเจิ้งแค่นยิ้มเย็นพลางถาม “แม่นางน้อย ไม่ทราบว่ายังมีเรื่องใดจะกล่าวอีกหรือไม่?”

หงอวี้เงยหน้าขึ้นสบตานางตรงๆ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนางพลางเอ่ยทีละคำอย่างจริงจัง “ฮูหยินสามเจ้าคะ บ่าวจะไม่ปิดบังท่าน ฮูหยินของพวกเรามีคำพูดประโยคหนึ่งอยากจะบอกท่าน ความจริงมิใช่ฮูหยินของพวกเราที่อยากจะรั้งท่านไว้ แต่มีฮูหยินน้อยท่านหนึ่งปรารถนาจะพบฮูหยินสามสักครั้ง จึงได้ไหว้วานฮูหยินของพวกเราให้ช่วยเป็นสื่อกลางทำบุญคุณในครั้งนี้! ฮูหยินน้อยท่านนี้มีนามว่าชูเอ๋อร์ ได้ยินมาว่านางมีความสัมพันธ์อันเก่าแก่กับฮูหยินสาม น่าเสียดายที่เกิดเหตุ... เพลิงไหม้ ครั้งใหญ่—”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ!” ฮูหยินสามเล่อเจิ้งสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ใบหน้าที่เดิมทีก็ขาวซีดจนเกือบโปร่งแสงอยู่แล้ว ยิ่งกลับกลายเป็นขาวราวกับไร้หยดเลือด

นางกำมือทั้งสองข้างแน่นจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาว เส้นเลือดปูดโปนออกมา ทว่าก็ยังไม่อาจควบคุมร่างกายที่สั่นเทารุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ได้ ดวงตาของนางจับจ้องอยู่ที่หงอวี้เขม็งราวกับจะตรึงไว้ พลางเอ่ยถามด้วยเสียงอันสั่นเครือ “เจ้าพูดถึงใครนะ? ชู... ชูเอ๋อร์? เหตุ... เพลิงไหม้ รึ?”