จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1373 รู้สึกปวดใจ

 

บทที่ 1373 รู้สึกปวดใจ

"ใช่เลย! หากฮูหยินยังรู้สึกเสียใจ ก็รอให้นางฟื้นขึ้นมาแล้วค่อยให้รางวัลตอบแทนอย่างงามเถอะเจ้าค่ะ!"

"ฮูหยินไม่คิดเพื่อตัวเอง ก็ต้องคิดเผื่อลูกน้อยในครรภ์ด้วยนะเจ้าคะ!"

คำปลอบของปี้เถาและชุนซิ่งที่ผลัดกันพูดทีละประโยค ทำให้หัวใจอ่อนไหวของเหลียนฟางโจวสั่นไหวเป็นคลื่นซัดสาด นางถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะฝืนยิ้มแล้วเอ่ยว่าิ "พอเถอะ หากต้องให้พวกเจ้ามาเป็นห่วงเพราะข้าอีก ข้าก็ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่ ข้าไม่เป็นไรแล้ว ใจข้าก็โล่งขึ้นมากแล้ว

ถึงตอนนี้ ยังจะทำอะไรได้อีก?

ไปสั่งหมอเถอะ บอกให้พยายามทุกวิถีทาง ต้องช่วยชีวิตหงอวี้ไว้ให้ได้!"

ปี้เถาและชุนซิ่งต่างโล่งอก ยิ้มกล่าวว่า  "พวกบ่าวสั่งหมอไว้แล้วตั้งแต่เมื่อคืนเจ้าค่ะ ฮูหยินวางใจได้เลย!"

หลี่ฟู่ใช้นิ้วแตะเบา ๆ ที่หางตานาง ซับหยดน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา

เสียงเขานุ่มนวล "เจ้าเข้าไปพักหน่อยเถอะ นอนเอนกายพักให้สบาย ข้าขอออกไปจัดการธุระสักครู่ เดี๋ยวจะกลับมาหาเจ้าว่าแต่...ซวี่เอ๋อร์อยู่ที่ไหน?"

เหลียนฟางโจวพยักหน้าเบา ๆ "ไปเถอะ ข้าไม่เป็นไรแล้ว"

พอได้ยินเอ่ยถึงซวี่เอ๋อร์ นางก็ถอนหายใจเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มขมขื่น "ไม่รู้ว่าเด็กนั่นจะตกใจหรือเปล่า แต่เขาก็ใจกล้าดี ไม่เสียแรงที่เป็นลูกของเจ้า เมื่อวานเกิดเรื่องลอบสังหาร เขาเสียใจมากที่ปกป้องข้าไม่ได้ ตอนนี้เลยออกไปฝึกดาบอยู่ข้างนอก"

"เจ้าลูกลิงนั่น!" หลี่ฟู่ส่ายหัวพลางหัวเราะและบ่นเบา ๆ ริมฝีปากคลี่ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

เขากวาดตามอง พบว่าเหล่าสาวใช้คนสนิทอย่างอิ๋งชุนไม่ได้อยู่ข้างกายภรรยา ก็รู้ทันทีว่านางคงสั่งให้ทั้งสี่คนคอยอารักขาซวี่เอ๋อร์ในสวนแล้ว

จึงกล่าวว่า "ทีหลังให้ลั่วกวางคัดเลือกองครักษ์ฝีมือดี ฉลาด ไว้ใจได้สักกลุ่ม มาเฝ้าหน้าลานและตามทางเดินในเรือนนี้ให้แน่นหนา คิดไม่ถึงเลยว่าพวกตระกูลเหลียงจะลงมือได้รวดเร็วขนาดนี้..."

การลงมือครั้งนี้ของพวกมัน ช่าง รวดเร็ว แม่นยำ และร้ายกาจ! ทุกคนต่างรู้ดีว่านางมีความสำคัญต่อเขามากเพียงใด หากนางเกิดอันตราย แม้เขาจะชนะสงครามนี้ ก็ถือว่าแพ้โดยสิ้นเชิง!

“เจ้าอย่ารู้สึกผิดไปเลย” เหลียนฟางโจวกล่าวพลางบีบมือเขาเบา ๆ

น้ำเสียงอ่อนโยน “อย่างไรเสีย คนที่ลงมือก็คือพวกตระกูลเหลียง! ต่อให้เราจะเตรียมพร้อมดีเพียงใด พวกมันก็ย่อมหาช่องโหว่จนได้ มิฉะนั้น ก็ไม่ใช่ตระกูลเหลียงแห่งหนานไห่เสียแล้ว!”

หลี่ฟู่ยิ้มบาง ๆ แต่หัวใจกลับหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม เขาพึมพำเบา ๆ ว่า “เจ้าไปพักก่อนเถอะ”

เขาต้องรีบไปตามหาลั่วกวางกับพ่อบ้านเสี่ยวเฉียน สอบถามให้กระจ่าง เขาเตือนไว้ไม่รู้กี่ครั้งให้ระวังไว้ให้ดี แต่ไม่ทันจะหายหน้าจากบ้านไปสามวัน กลับมีมือสังหารบุกเรือนตอนกลางคืนเช่นนี้

ต่อให้นักฆ่าจะเก่งแค่ไหน แต่นี่คือเหล่าทหารองครักษ์ฝีมือดีที่เขาคัดเลือกอย่างพิถีพิถัน ไหนเลยจะปล่อยให้คนร้ายลอบเข้ามาได้ง่ายดายเช่นนี้?

ถ้าหากพวกเขายังจับต้นชนปลายไม่ได้ว่าเป็นฝีมือของใคร—

อย่างนั้นเขาจะเก็บพวกเขาไว้ทำไมกัน?

หลังจากที่หลี่ฟู่ออกไป

ปี้เถาและชุนซิ่งช่วยกันประคองเหลียนฟางโจวกลับไปเอนกายพักในห้องด้านตะวันออก จากนั้นสั่งให้คนยกยาต้มบำรุงครรภ์ที่ต้มไว้เรียบร้อยมาให้ฮูหยินดื่ม

เหลียนฟางโจวแม้ร่างกายแข็งแรงโดยพื้นฐาน แต่ก็ยังรู้สึกแน่นอกหายใจไม่คล่องอยู่บ้าง แม้จะคาดว่าไม่น่าเป็นอะไรมาก แต่ก็ไม่อาจขัดขืนคำหว่านล้อมทีละประโยคของสองสาวใช้ได้ เพื่อความสงบจึงต้องยอมดื่มยาขมถ้วยนั้นลงไปโดยดี

“ปี้เถาอยู่เฝ้าข้าก็พอแล้ว” เหลียนฟางโจวเอ่ยเบา ๆ “ชุนซิ่ง เจ้าไปดูอาการของหงอวี้ให้ข้าหน่อยเถอะ ให้สาวใช้ที่ไว้วางใจได้สองคนไปดูแลอยู่ที่นั่น หากมีอะไรผิดปกติ รีบกลับมารายงานทันที อีกอย่าง—สั่งสาวใช้ให้ตั้งใจทำหน้าที่ ห้ามอู้งานเข้าใจไหม!”

ชุนซิ่งรับคำพร้อมรอยยิ้ม “ฮูหยินวางใจเถอะเจ้าค่ะ! หงอวี้คือผู้ช่วยชีวิตฮูหยินนะเจ้าคะ ตอนนี้ทั้งเรือนมีใครกล้าละเลยนางบ้าง? เว้นแต่ว่าคนผู้นั้นจะไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว! หากฮูหยินยังไม่วางใจ บ่าวจะไปดูเดี๋ยวนี้ และจะนำคำสั่งฮูหยินไปบอกทุกคนคำต่อคำแน่นอน!”

คำพูดของนางทำให้เหลียนฟางโจวกับปี้เถาพลอยหัวเราะออกมา

ปี้เถาหัวเราะพลางเย้า “เมื่อไรที่ชุนซิ่งพี่สาวเราพูดเก่งขนาดนี้กันนะ!”

—

หลี่ฟู่อีกฝั่งหนึ่ง

หลี่ฟู่ออกไปยังเรือนนอก พบพ่อบ้านเสี่ยวเฉียนและลั่วกวาง ถามไถ่เรื่องมือสังหาร แต่กลับพบว่า ทั้งสองคนล้วนมีสีหน้ากระอักกระอ่วน

ไม่กล้าสบตาเขาด้วยซ้ำ

สำหรับเสี่ยวเฉียนยังพอเข้าใจได้ เพราะเขาไม่ได้มีวิทยายุทธ์ แถมต้องดูแลงานบ้านจุกจิกมากมาย

แต่ลั่วกวางนั้นมีหน้าที่ป้องกันเรือนในอย่างเข้มงวด กลับไม่แม้แต่จะรู้ว่าใครเป็นมือสังหาร!

ลั่วกวางคุกเข่าลง สีหน้าเต็มไปด้วยความละอาย

“ข้าน้อยสมควรตาย! ตอนข้าน้อยมาถึง คนร้ายผู้นั้นฟันพลาดก็หนีไปแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นใคร—แม้แต่เงาก็ยังไม่เห็น ไม่ได้แม้แต่จะประมือขอรับ!”

หลี่ฟู่ขมวดคิ้ว ก่อนโบกมือให้เขาลุกขึ้น น้ำเสียงเขาสงบ “เจ้าลุกขึ้นแล้วว่ามาเถอะ ฟังจากที่ว่า คนผู้นั้นดูเหมือนจะระมัดระวังตัวพอควร เช่นนี้แล้วก็โทษเจ้าไม่ได้เสียทีเดียว พวกทำอาชีพนั้นมักถนัดในการซ่อนตัวอยู่แล้ว แถมยังมาถูกเวลาโดยไม่ให้ใครตั้งตัว…ก็เหมือนกับที่เราบุกโจมตีตระกูลเหลียงนั่นแหละ! ไม่น่าแปลกใจเลย—”

แต่คำพูดของเขากลับยิ่งทำให้ลั่วกวางเจ็บใจ ชายผู้นั้นขบกรามแน่น เอ่ยเสียงขม “ข้าน้อยก็ทำผิดพลาดเช่นเดียวกับพวกตระกูลเหลียง นั่นก็ถือเป็นความผิดร้ายแรงขอรับ หากฮูหยินเป็นอะไรไป แม้ข้าน้อยเอาชีวิตเข้าแลกก็ชดใช้ไม่ได้ขอรับ!”

เขาพูดจบก็กำหมัดแน่น น้ำเสียงหนักแน่น “ขอให้ท่านแม่ทัพวางใจ!

ข้าน้อยจะไม่ทำผิดแบบนี้เป็นครั้งที่สองแน่นอน! หากคนร้ายนั่นคิดว่าสำเร็จแล้วจะเลิกรา ก็แล้วไป

แต่ถ้ากล้ากลับมาอีกครั้ง ข้าน้อยจะไม่มีวันปล่อยให้เขากลับไปเป็นๆ ได้อีก!”

หลี่ฟู่เผยรอยยิ้มบางบนใบหน้า พยักหน้าช้า ๆ พลางเอ่ยอย่างอารมณ์ดี “เจ้าคิดได้เช่นนี้ ข้าก็วางใจแล้ว! คัดเลือกคนฝีมือดี สายตาไว ไหวพริบสูง สักสองสามคน จัดไว้ที่เรือนของฮูหยินด้วย”

“ขอรับ ท่านแม่ทัพ!” ลั่วกวางประสานมือรับคำ ก่อนกล่าวต่อ “แม้ท่านแม่ทัพไม่เอ่ย ข้าก็คิดจะทำเช่นนั้นอยู่แล้ว! วันนี้จะจัดการให้เรียบร้อยขอรับ!”

แต่ความจริงแล้ว แม้ลั่วกวางจะให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ในใจ

แต่หากพูดกันตามตรง เขาก็ยังมิได้เห็นตระกูลเหลียงอยู่ในสายตา

ตระกูลเหลียง ณ ตอนนี้ ก็ไม่ต่างจากสุนัขตกน้ำ

ใครต่อใครต่างรุมกระทืบ เหลืออะไรให้ดิ้นได้อีก?

ทว่า ใครจะคาดคิด—ตระกูลเหลียงพังไม่ทันถึงสามวัน ฮูหยินก็ถูกลอบสังหาร! ทั้งที่พวกเขาผู้ภาคภูมิว่าเฝ้าเรือนแน่นหนาปลอดภัยไร้ช่องโหว่ กลับไม่ทันแม้แต่จะจับชายเสื้อของมือสังหารได้สักผืน!

หากไม่ใช่เพราะสาวใช้ชื่อหงอวี้ผู้ซื่อสัตย์ยอมเอาตัวเข้าขวางดาบแทน ฮูหยินคงมิอาจรอดจากโศกนาฏกรรม—ตายทั้งแม่ทั้งลูกในครรภ์!

หลี่ฟู่กลับมาแล้ว... แล้วตนจะมีหน้าไปพบได้อย่างไร?

ลั่วกวางโกรธตัวเองเสียจนแทบอยากกัดลิ้น เข็ดหลาบไม่กล้าประมาทอีก แม้หลี่ฟู่จะให้สิทธิ์ตนเป็นผู้จัดการเรื่องนี้ เขาไหนเลยจะกล้าตัดสินใจเอาเอง?

จึงรีบเอ่ย “ท่านแม่ทัพ ข้าได้เลือกคนไว้หลายคนแล้ว ขอท่านแม่ทัพโปรดพิจารณา หากเห็นชอบ วันนี้จะให้เข้าประจำหน้าที่ทันทีขอรับ!”

พลางล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ

ยื่นสองมือส่งให้หลี่ฟู่อย่างนอบน้อม

หลี่ฟู่เหลือบตามอง ก่อนรับมา

พออ่านผ่าน ๆ ก็พยักหน้า “เอาตามนี้ เจ้าจัดการเถอะ”

“ขอรับ!” ลั่วกวางขานรับ แล้วรีบลุกออกไปจัดการ

หลี่ฟู่จึงหันไปสั่งความกับพ่อบ้านเสี่ยวเฉียนอีกเล็กน้อย ก่อนจะเดินกลับไปยังเรือนหลัง

เขาคาดว่าเวลานี้ปี้เถาและชุนซิ่งคงกล่อมให้เหลียนฟางโจวเอนกายพักได้แล้ว หากเขาเข้าไปตอนนี้ เกรงว่านางจะฝืนลุกขึ้นมาอีก

คิดได้ดังนั้น เขาจึงเปลี่ยนเส้นทาง

มุ่งหน้าไปยังสวนดอกไม้เพื่อหาบุตรชายของตนแทน

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1372 มือสังหาร

 

บทที่ 1372 มือสังหาร

คนอย่างเขา—

มีประวัติเคยต้องโทษมาก่อน ทั้งยังสุขุมรอบคอบ จึงไม่เคยเห็นการได้รับมอบหมายงานนี้ ว่าเป็นแค่ “งานดี” ที่แสดงถึงความไว้วางใจเพียงอย่างเดียว

ในสายตาเขา—มันเต็มไปด้วยความเสี่ยง!

หากระหว่างทางเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมา พวกเขาย่อมต้องกลายเป็น “ผู้ต้องสงสัยร่วมมือจากภายใน”

ถูกลากเข้าตรวจสอบแน่นอน

เขาเข้าใจ แต่ใช่ว่าทุกคนจะเข้าใจ

โดยเฉพาะไห่หม่า—เกรงว่าไม่ยอมวางมือแน่

ทางด้านสองเหมืองแร่ หูต้าไห่และเสิ่นต้าอี้ยังคงยุ่งอยู่กับการจัดการงานโดยรวม ยังต้องกวาดล้างทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนจะกลับได้

เมื่อรับตัวพวกเขามาได้แล้ว

หลี่ฟู่ก็โล่งอกไปเปลาะหนึ่ง สองกองกำลังรวมเป็นหนึ่ง มีการจัดระเบียบใหม่ แล้วค่อย ๆ มุ่งหน้ากลับ เมืองหนานไห่

บัดนี้ นอกจาก เหลียงจิ้น บุตรชายคนโตของตระกูลเหลียงที่ยังหลบหนี สมาชิกหลักทั้งหมดของตระกูลนี้ ต่างก็ตกอยู่ในการควบคุมของทางการเป็นที่เรียบร้อย

ตระกูลเหลียง—

ผู้เคยเรืองอำนาจในมณฑลหนานไห่

เคยอวดเบ่งเหนือใคร เคยเป็นเสมือนป้อมปราการที่ไม่มีใครโค่นได้

ในที่สุด...ก็ล่มสลาย!

ขั้นตอนต่อไป

คือไต่สวนสมาชิกตระกูลเหลียงตามลำดับ ตั้งข้อหาอย่างเป็นทางการทีละประเด็น ในขณะเดียวกันก็บัญชาให้ขุนนางท้องถิ่นทั่วสารทิศ

ออกตรวจยึดร้านค้า โรงเตี๊ยม ที่นา เรือนพัก และกิจการของตระกูลเหลียงทั่วทุกเมือง

บรรดาผู้ดูแล คนจัดการต่าง ๆ

ล้วนถูกจับกุมสอบสวน

หากผู้ใดมีผู้เสียหายร้องเรียน ก็จะพิจารณาโทษตามกฎหมายแผ่นดินต้าโจว

หากใครบริสุทธิ์ ไม่ข้องเกี่ยว ก็จะได้รับการปล่อยตัวโดยไม่เอาผิด

แน่นอน—คนเหล่านี้ที่อาศัยร่มเงาอันใหญ่โตของตระกูลเหลียง ไม่มีใครกล้ายืนยันว่าตน “สะอาด” จริง

วันอับโชคของพวกเขา...ใกล้เข้ามาแล้ว!

อีกหนึ่งเรื่องสำคัญ ก็คือการ ออกประกาศจับเหลียงจิ้น

แม้เขาเคยช่วยชีวิตเหลียนฟางโจวเอาไว้ หลี่ฟู่เองก็ไม่อยากให้ภรรยาต้องลำบากใจ อีกทั้งเหลียงจิ้นยังเป็นแค่คนเดียวที่หลบหนี และอยู่ในฐานะที่ไม่อาจเผยตัวได้ง่าย

หลี่ฟู่จึงไม่ได้เร่งรัดการตามล่าเขานัก

หลังจากส่งประกาศจับและหมายจับทางน้ำทางบกออกไปแล้ว

เขาก็วางเรื่องนี้ไว้ก่อน รอสะสางทุกเรื่องให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยกลับมาจัดการภายหลังก็ไม่สาย

เมื่อกลับถึงเมืองหนานไห่ หลี่ฟู่สั่งให้ควบคุมนายท่านสามเหลียงและเหล่าสมาชิกตระกูลไว้ด้วยกัน

หลักฐานและของกลางทั้งหมดก็นำมารวมเก็บไว้ที่เดียวกัน

จากนั้น เขาจึงเดินทางไปยังเรือนด้านหลัง เพื่อเยี่ยม เหลียนฟางโจว กับลูกชาย

คำนวณเวลาแล้ว ทั้งไปทั้งกลับกินเวลารวมสามวัน

เขาอดห่วงไม่ได้ว่าแม่ลูกจะเป็นอย่างไรบ้าง

แต่ทันทีที่มาถึงเรือนหลัง หลี่ฟู่ก็สัมผัสได้ทันที—บรรยากาศบางอย่าง...ไม่ชอบมาพากล

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายที่ชื่อว่า “อึมครึม”

“ฮูหยินเป็นอะไรหรือ? แล้วคุณชายตัวน้อยล่ะ?  ปลอดภัยดีไหม?” หลี่ฟู่รู้สึกใจหายวาบ ดวงตาเปล่งแสงคมกริบ จ้องมองบ่าวหญิงที่นำทางมาตรง ๆ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

“นายท่านอย่าเพิ่งมีโทสะเลยเจ้าค่ะ!” บ่าวหญิงคนนั้นไม่เคยเห็นเจ้านายของตนมีท่าทางน่าเกรงขามดุจเทพอสูรเช่นนี้มาก่อน ถึงกับขาสั่นเสียงสั่น รีบยอบกายคำนับกล่าวขออภัย พลางเอ่ยอย่างสั่นเทาว่า “เรียนนายท่าน...ฮูหยิน...ฮูหยินปลอดภัยดีเจ้าค่ะ! ส่วนคุณชายน้อย...ก็ปลอดภัยดีเช่นกันเจ้าค่ะ!”

หลี่ฟู่ได้ยินดังนั้น สีหน้าก็คลายลงทันที กลิ่นอายดุดันรอบตัวพลันสลายหายเงียบ

เขาจึงถามต่อด้วยน้ำเสียงสงบลงว่า “เช่นนั้น ภายในเรือนยังสงบดีอยู่หรือไม่? มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?”

เมื่อแรงกดดันรอบตัวจางหาย บ่าวหญิงก็โล่งใจไม่น้อย คิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงฝืนยิ้มแล้วตอบว่า “เรือนนี้ไม่มีอะไรผิดปกติหรอกเจ้าค่ะ

เพียงแต่แม่นางหงอวี้ที่คอยติดตามฮูหยิน...เมื่อคืนได้รับบาดเจ็บสาหัส บัดนี้ยังนอนซมไม่ได้สติอยู่เลย! ได้ยินว่ามือสังหารนั่น...เดิมทีหมายจะลอบทำร้ายฮูหยิน——”

คำพูดยังไม่ทันจบ ร่างของหลี่ฟู่ก็พลันหายวับไปจากสายตา เขาโฉบผ่านโถงหน้าไปอย่างรวดเร็ว ไม่เห็นแม้แต่เงา

บ่าวหญิงยืนตะลึงอยู่นาน ก่อนจะพึมพำเบา ๆ ว่า

“นายท่านนี่ช่างใจร้อนอะไรปานนั้น! ข้ายังพูดไม่จบเลยแท้ ๆ...” ก่อนจะเดินจากไป

หลี่ฟู่รีบร้อนตรงดิ่งมาที่เรือนพัก

ขณะก้าวขึ้นบันได เขาก็ตะโกนเรียกด้วยความร้อนรน “ฟางโจว! ฟางโจว! ฮูหยิน!”

ม่านผ้าเคลื่อนไหวเบา ๆ

เหลียนฟางโจวก้าวออกมาจากด้านใน พลางฝืนยิ้มกล่าวว่า “ท่านกลับมาแล้วหรือ”

“อืม” หลี่ฟู่พยักหน้าเบา ๆ จ้องมองนางอย่างสำรวจตรวจตรา

เห็นได้ชัดว่า—ใบหน้านางซีดเซียว ดวงตาทั้งสองแดงช้ำ ดูท่าว่าจะร้องไห้มาไม่น้อย

หลี่ฟู่ถอนหายใจเบา ๆ เอื้อมมือจับมือนางไว้ ก่อนตบเบา ๆ อย่างปลอบโยน แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม “คนเจ็บเป็นอย่างไรบ้าง?”

เหลียนฟางโจวร่างสั่นเล็กน้อย

ขอบตาแดงจัด

พลางตอบเสียงแผ่วว่า “ยังไม่ฟื้นเลย แถมยังมีไข้สูง...ไม่รู้ว่า——”

นางเว้นจังหวะ ก่อนเอ่ยต่อด้วยเสียงสะอื้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเศร้า “นางรับดาบเล่มนั้นแทนข้า หากไม่ใช่เพราะนาง ข้าอาจ——

อาเจี่ยน ข้ากลัวเหลือเกิน! หากหงอวี้ไม่ฟื้นขึ้นมาอีกล่ะจะทำอย่างไร! เด็กคนนั้นยังอายุน้อยนัก...น่าสงสารยิ่งนัก!”

“อย่าร้อง อย่าร้องเลย” หลี่ฟู่โอบนางแน่น พยุงให้นั่ง

รีบปลอบเสียงอ่อนว่า “เจ้ากำลังตั้งครรภ์ อย่าโศกเศร้าหนักนัก อารมณ์ก็อย่าให้หวือหวาเกินไป

หากเจ้าเป็นอะไรไป การที่หงอวี้ปกป้องเจ้าก็ไร้ความหมายสิ นางร่างกายแข็งแรงดี จะต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน!”

เหลียนฟางโจวถึงกับสะอื้นไห้ สะอึกสะอื้นพลางเอ่ยว่า “ข้า...ข้า——” ก่อนจะโผซบอกหลี่ฟู่

ร่ำไห้ไม่หยุด

ปี้เถา ชุนซิ่ง และสาวใช้คนอื่น ๆ ยืนอยู่ข้าง ๆ ต่างก็สบตากันด้วยความกังวล ตั้งแต่เมื่อคืนที่หงอวี้ถูกแทงจนหมดสติ อารมณ์ของฮูหยินก็ผิดแปลกไปมาก

ถึงกับปวดท้องอย่างกะทันหัน ทำเอาพวกนางตกใจจนเกือบทำอะไรไม่ถูก

หากไม่ใช่เพราะพวกนางพากันคะยั้นคะยอไว้

เกรงว่าฮูหยินคงจะเฝ้าอยู่หน้าเตียงของหงอวี้ทั้งคืนแล้ว

เช้าวันนี้ พอเห็นใบหน้าหงอวี้แดงจัด ตัวร้อนจัด พร่ำพูดเพ้อเจ้อไม่หยุด

แต่ยังหลับตาแน่นไม่ฟื้น ฮูหยินก็สะเทือนใจขึ้นมาอีก ดีที่ดื่มยาเพื่อรักษาครรภ์ไปแล้วอาการจึงค่อยยังชั่วบ้าง

แต่พอนายท่านกลับมา นางก็สะเทือนใจขึ้นมาอีกระลอก…

ทุกคนอยากเข้าไปปลอบ แต่เบื้องหน้านายท่าน ไหนเลยจะกล้าเอ่ยคำใด ได้แต่ยืนสงบอยู่ด้านข้าง

“อย่าร้องเลย อย่าร้องอีกเลย!” หลี่ฟู่รู้ดีว่า ภรรยาของเขาเป็นคนปกป้องคนรอบข้างยิ่งกว่าสิ่งใด ไม่ว่ากับเขา หรือกับสาวใช้อย่างหงอวี้ ยิ่งเห็นคนที่ตนรักได้รับอันตราย ก็ยิ่งยากจะทน

บัดนี้หงอวี้เป็นตายยังไม่รู้ นางจะรู้สึกดีได้อย่างไร?

หลี่ฟู่รู้สึกทั้งสงสารทั้งรักใคร่

ถอนหายใจเบา ๆ เอ่ยเสียงอ่อนว่า “ฟางโจว หงอวี้ดูท่าจะไม่ใช่คนชะตาสั้น แต่ถ้าเจ้าทำตัวแบบนี้ แล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา เจ้าคิดดูเถอะ หากวันหนึ่งหงอวี้ฟื้นขึ้นมา แล้วรู้ว่าเจ้าล้มป่วยเพราะเรื่องของนาง นางจะรู้สึกผิดเพียงใด? ดาบนั้นที่นางรับไว้แทนเจ้า จะกลายเป็นเสียเปล่าไปหรือไม่?

พูดตามตรง หงอวี้ก็เป็นเพียงสาวใช้ การภักดีต่อเจ้านาย เป็นเรื่องที่ควรจะเป็นอยู่แล้ว แต่กับเจ้ากลับไม่เหมือนกัน

เจ้ามองนางเป็นคนใน แต่เจ้าทำเช่นนี้ กลับเป็นการกดทับให้สาวใช้อย่างนางรับผิดหนักขึ้นอีก เจ้ายิ่งเศร้า นางก็ยิ่งลำบากใจ นี่เท่ากับเจ้าทำร้ายจิตใจนางนะ!”

ปี้เถาและชุนซิ่งสบตากัน รีบพยักหน้าแล้วออกมาช่วยปลอบ

“ฮูหยิน นายท่านพูดถูกที่สุดเจ้าค่ะ!

หงอวี้เป็นคนเดียวที่อยู่ข้างฮูหยินในตอนนั้น หากนางไม่เข้าไปรับดาบแทน จะให้ยืนมองฮูหยินบาดเจ็บอยู่เฉย ๆ หรือเจ้าคะ? อย่างนั้นถึงจะสมควรได้รับเวรกรรมจริง ๆ!”

“ใช่เจ้าค่ะ!

ถ้าตอนนั้นบ่าวอยู่ใกล้ ๆ บ่าวก็จะรีบเข้าไปขวางโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย!

นี่คือหน้าที่ของบ่าวเจ้าค่ะ! ฮูหยินมีเมตตาต่อพวกบ่าวเสมอ พวกบ่าวไม่ใช่หิน ไม่ใช่ไม้

มีหรือจะไม่รู้สึกซาบซึ้ง?

เมื่อเทียบกับข้ารับใช้ในบ้านอื่น

พวกบ่าวถือว่ามีบุญเก่าที่ได้มาอยู่กับฮูหยิน

หากถึงยามคับขันยังจะหันหลังหลบหนี นั่นแหละเจ้าค่ะ ถึงจะเป็นเรื่องน่าอับอายที่สุด!”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1371 หนีรอดเพียงลำพัง

 

บทที่ 1371 หนีรอดเพียงลำพัง

ไม่นานนัก ทางการก็ออกประกาศชี้แจงเหตุผล เพื่อปลอบขวัญประชาชน

ผู้คนต่างพากันปรบมือยินดี

บรรดาผู้ที่เคยถูกตระกูลเหลียงกดขี่ ล้วนพากันแห่มาที่ที่ว่าการเพื่อร้องทุกข์กล่าวโทษ

และสำหรับหมายจับประกาศจับ “คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเหลียง” ที่ยังลอยนวล ก็มีคนไม่น้อยสนใจเรื่องนี้เป็นพิเศษ

คืนทั้งคืน เหลียนฟางโจวไม่ได้หลับตาแม้แต่น้อย จนกระทั่งหลี่ฟู่กลับมาด้วยสภาพปลอดภัยดี จึงได้โล่งใจ และรีบเอ่ยถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง ทุกอย่างราบรื่นหรือไม่?”

หลี่ฟู่พยักหน้ายิ้ม “ทุกอย่างราบรื่นดี ตอนนี้แค่รอฟังข่าวจากฝั่งเหมือง รอพวกเขาส่งคนและหลักฐานเด็ดกลับมา เรื่องนี้ก็จะกลายเป็นหลักฐานตอกตะปูใส่ฝาโลงแน่นหนา”

“เพื่อความมั่นใจมากขึ้น ข้าคิดจะนำคนไปคอยรับด้วยตัวเอง

ตอนนี้เป็นช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ…ไม่มีที่ให้เราผิดพลาดแม้แต่น้อย”

ใจที่เพิ่งคลายกังวลของเหลียนฟางโจวกลับตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง แม้ฝืนยิ้มและพยักหน้า แต่ก็อดกล่าวเสียงเบาไม่ได้ว่า “เดินทางปลอดภัยนะ…เฮ้อ! พูดแล้วก็ชวนกลุ้มใจ ถ้าทุกอย่างไม่ราบรื่น ข้าก็เป็นห่วง แต่พอมันราบรื่นเกินไป ข้าก็กลับไม่สบายใจ รู้สึกว่าไม่น่าจะง่ายดายขนาดนี้

คิดไปก็ขัดแย้งในใจตนเองจริง ๆ!”

หลี่ฟู่สะดุดใจ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ยังไม่พบจุดผิด จึงหัวเราะเบา ๆ แล้วว่า “เจ้าอย่าคิดมากเลย! ที่ราบรื่น ก็เพราะเราวางแผนล่วงหน้าอย่างรัดกุม อีกทั้งตระกูลเหลียงก็ไม่คิดว่าเราจะลงมือจริงหลังจากล้อมจวนสองวันเต็ม เราก็แค่จู่โจมก่อนให้พวกมันตั้งตัวไม่ทันเท่านั้น!”

“ข้าก็คิดเช่นนั้น” เหลียนฟางโจวใจชื้นขึ้นเล็กน้อย

แนบกายซบอกเขาพลางยิ้ม “ตระกูลเหลียงน่ะหรือ จะเป็นคู่มือของสามีข้าได้อย่างไร เห็นที…ข้าคิดมากไปจริง ๆ แล้ว”

คำพูดนั้นทำให้หลี่ฟู่อดขำไม่ได้

บีบแก้มนางเบา ๆ พร้อมหัวเราะ “แม่นางของข้ายิ่งพูดยิ่งหวานล้ำ! ข้าไปเลยตอนนี้ดีกว่า ไม่ควรชักช้า”

จากนั้นเขาก็สีหน้าเคร่งขรึมลง “เหลียงจิ้นยังไม่ถูกจับ” เขากล่าวจริงจัง “แม้ข้าสั่งให้ทางการออกหมายตามตัวแล้ว แต่ตระกูลเหลียงฝังรากลึกในดินแดนหนานไห่ เหลียงจิ้นเจ้าเล่ห์เหลือร้าย ฝีมือก็ไม่ธรรมดา จะหาที่หลบซ่อนย่อมไม่ยาก ข้ากังวลว่า…ช่วงที่ข้าไม่อยู่ เขาอาจจะคิดบุกมาหาเรื่องเจ้าก็ได้!”

“หากเขาติดต่อเจ้ามา ต้องรีบบอก ลั่วกว่าง ห้ามไปพบลับ ๆ เด็ดขาด!

เจ้าอย่าทำอะไรโง่ ๆ นะ!”

“ข้ารู้แล้ว!” เหลียนฟางโจวยิ้มอ่อนโยน “แม้ข้าจะไม่ได้มีฝีมืออะไรมาก แต่เจ้าก็ดูออกไม่ใช่หรือ ว่าข้าไม่ใช่พวกที่ชอบสร้างเรื่องให้สามีต้องตามเก็บกวาดหรอก! เจ้าทำหน้าที่ของเจ้าให้เต็มที่ ไม่ต้องเป็นห่วงข้าเลย!”

"อืม!" หลี่ฟู่ในที่สุดก็เบาใจขึ้นบ้าง เขายิ้มพลางปล่อยมือจากนาง

ซวี่เอ๋อร์ ยังไม่รู้เลยว่านอกจวนกำลังเกิดเรื่องใหญ่สะเทือนฟ้าดิน เขาแค่รู้ว่าตั้งแต่เช้า ยังไม่เห็นหน้าท่านพ่อ แถมช่วงนี้ท่านพ่อก็ไม่ค่อยว่างเล่นกับเขาเลย

ตอนที่เขาไปคำนับพร้อมแม่นม

พอเห็นหลี่ฟู่ เด็กน้อยก็ตาเป็นประกาย ทั้งดีใจทั้งตื่นเต้น พลางร้องเรียกเสียงใสว่า “ท่านพ่อ!” แล้วเดินมาคารวะอย่างนอบน้อม พลางเงยหน้าขึ้นพูดว่า “ท่านพ่อ ไปฝึกกระบี่กับข้าในสวนเถอะนะ! เพลงกระบี่ที่ท่านสอนข้าเมื่อวันก่อน ข้าฝึกคล่องแล้วล่ะ ข้าอยากแสดงให้ท่านพ่อดู!”

หลี่ฟู่ยิ้มน้อย ๆ ย่อตัวลงลูบศีรษะเขา หัวเราะพลางว่า “เจ้าฝึกเองไปก่อนนะ รออีกไม่กี่วัน ท่านพ่อจะฝึกด้วยแน่นอน!”

ซวี่เอ๋อร์หน้าหม่นลงนิดหน่อย “อ้อ…” เขาครางเบา ๆ ด้วยความผิดหวัง แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้หลี่ฟู่อีก

หลี่ฟู่เห็นลูกชายเชื่อฟังขนาดนี้ กลับรู้สึกสงสารอยู่ลึก ๆ เขาตบไหล่เด็กน้อยเบา แล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า

“ท่านพ่อกำลังจะออกไปข้างนอก

ซวี่เอ๋อร์…ท่านพ่อฝากแม่ของเจ้าไว้กับเจ้า เจ้าต้องปกป้องนางให้ดี!”

เด็กน้อยตาเป็นประกายขึ้นมาอีกครั้ง ยืดอกขึ้นอย่างองอาจ ดูสูงขึ้นไปถนัดตา เขาพยักหน้าหนักแน่นว่า

“ขอรับ ท่านพ่อ! ท่านวางใจได้เลย

ข้าจะปกป้องท่านแม่ให้ดีที่สุด!”

“ดี! แบบนี้แหละ ลูกพ่อ!” หลี่ฟู่หัวเราะอย่างปลื้มใจ จากนั้นจึงบอกลาเหลียนฟางโจวแล้วจากไป

ด้านซวี่เอ๋อร์ ก็ทำตามที่พ่อสั่ง

คอยติดตามอยู่ข้างกายเหลียนฟางโจวไม่ห่างกายแม้ก้าวเดียว

เหลียนฟางโจวถึงกับหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เอ่ยอย่างจนใจว่า “เจ้าหนูนี่ เจ้าอายุเท่าไรกันเชียว! ท่านพ่อแค่พูดล้อเล่น เจ้าจะจริงจังทำไม เราอยู่ในบ้านของตัวเอง แม่ปลอดภัยดีอยู่แล้ว

ไปเถอะ ไปเล่นของเจ้าเถอะนะ!”

แต่ซวี่เอ๋อร์ส่ายหน้าดื้อดึง “ข้าให้สัญญากับท่านพ่อไว้แล้ว ข้าจะต้องปกป้องท่านแม่ให้ได้!”

เหลียนฟางโจวจนใจ จำต้องตามใจเขา

เดิมทีนางตั้งใจจะให้ อิ๋งชุน, พ่านเซี่ย, เสวี่ยชิง และ เสวี่ยหลิว แยกออกไปคุ้มกันซวี่เอ๋อร์โดยเฉพาะ ให้อยู่นอกระยะเป้าหมาย เพื่อความปลอดภัย เพราะ เป้าหมายของเหลียงจิ้น มีแต่ตนเท่านั้น

แต่เมื่อลูกชายยืนยันไม่ยอมไป นางก็ทำได้แค่สั่งให้พวกนางเฝ้าระวังอย่างรอบคอบยิ่งขึ้น

 

ส่วนทางด้าน เหลียงจิ้น หลังจากหนีออกจากเมืองได้โดยปลอดภัย

ในใจก็เคยคิดจะย้อนกลับมาบุกจวนอีกครั้ง อย่างน้อย…ต้องจับเหลียนฟางโจวไปให้ได้!

เขาไม่อาจตัดใจจากนางได้เลย

ทั้งชีวิตนี้ ความยึดติดของเขา คือการได้กักขังนางไว้ข้างกาย

ที่สำคัญกว่านั้น—หากเขาจับตัวนางได้ หลี่ฟู่ย่อมต้องเสียการควบคุม ถึงตอนนั้น จะเรียกร้องอะไร

ก็ขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเขาเพียงผู้เดียว!

แต่พอคิดว่านางกำลังตั้งครรภ์

เขาที่ตัดใจลงไปแล้วหลายครั้ง ก็ต้องถอนใจเลิกล้มความคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หากนางไม่ได้ตั้งครรภ์ เขายังพอทนให้นางเกลียด

แล้วบังคับให้เป็นไปตามใจได้

แต่เมื่อมีชีวิตอีกชีวิตอยู่ในครรภ์

เขายังจะกล้าทำอะไรได้อีกเล่า?

หากเผลอทำให้เด็กในครรภ์เป็นอะไรไป พลอยให้นางบาดเจ็บ หรือแม้แต่เสียชีวิต

แล้วเขาจะทำอย่างไร?

เหลียงจิ้นไม่อาจลังเลต่อไปได้อีก

หลังจากกัดฟันเลิกแผนเดิม เขาก็เร่งควบม้าตรงสู่ทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองหลางฉี ที่ซึ่งชาวเผ่าเฮยหลีตั้งถิ่นฐานอยู่

ในเมื่อเมืองหนานไห่นั้นถูกหลี่ฟู่ตะครุบไว้ก่อน

เช่นนั้นก็ไปตัดสินแพ้ชนะที่เมืองหลางฉีเถิด!

เขาไม่เชื่อหรอกว่า ฟ้าจะเข้าข้างหลี่ฟู่ทุกครั้งไป!

ก่อนออกเดินทางไปเมืองหลางฉี

เหลียงจิ้นยังแวะไปยังจวนชานเมืองแห่งหนึ่ง พาชายฉกรรจ์สิบกว่าคนติดตัวไปด้วย พร้อมสั่งให้พ่อบ้านคนสนิท ส่งข่าวด่วนไปยังหัวหน้าร้านสุราของตระกูลเหลียง

ในเมืองใกล้เคียงแห่งหนึ่ง

พ่อบ้านไม่กล้าชักช้า รีบออกเดินทางทันทีในยามดึก

เคาะประตูยามค่ำคืน ส่งสารลับให้อีกฝ่าย พร้อมเล่าเรื่องคร่าว ๆ ว่า เมืองหนานไห่เกิดเหตุการณ์ใดบ้าง

จากนั้นก็รีบหนีเอาตัวรอดเช่นกัน

หลงจู๊ร้านถึงกับหน้าซีดเผือด ไม่คิดไม่ฝันว่า ทั้งนายท่านใหญ่และนายท่านรอง จะถูกโค่นลงได้ง่ายดายถึงเพียงนี้

เขารีบเปิดสารที่เหลียงจิ้นส่งมา

อ่านจบ สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้นทันตา

ก่อนเผากระดาษสารนั้นทิ้งทันที

แล้วก็เร่งจัดสัมภาระ ขึ้นม้าออกเดินทางในยามค่ำคืน

ในขณะเดียวกัน

หลี่ฟู่ก็นำกำลังพล 200 นายที่ฝึกมาอย่างดี กับทหารธรรมดาอีก 100 นาย ควบม้าออกจากเมืองด้วยความเร็วเต็มกำลัง

คืนนั้น พวกเขาก็ไปสมทบกับกองกำลังล่วงหน้า

ที่กำลังคุ้มกันการขนส่งตัวบุคคลสำคัญจากเหมืองแร่เหล็กและทอง

รวมทั้งหลักฐานสำคัญต่าง ๆ

ผู้นำทีมคือ ผางอวี้หลงกับไห่หม่า

เมื่อเห็นหลี่ฟู่ยอมออกมารับด้วยตัวเอง ผางอวี้หลงกับพรรคพวกก็โล่งใจอย่างยิ่ง ในที่สุด...ก็ส่งงานได้เสียที!