จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1358 เทศกาลอวี้หลานเผิน

บทที่ 1358 เทศกาลอวี้หลานเผิน

    พูดให้เข้าใจง่ายก็คือ เธอ "ยึด" เอาอ้อยของคนอื่นมาช่วยหีบน้ำตาลให้ เจ้าของอ้อยไม่เพียงไม่ขาดทุน แต่ยังประหยัดแรงไปได้มาก ส่วนเธอนั้นเป็นผู้ลงทุนทั้งอุปกรณ์ เทคโนโลยี และแรงงาน แต่กลับได้น้ำตาลมาฟรี ๆ ถึงสองเท่า

    เดิมทีเธอตั้งใจว่าจะสั่งให้คนตระกูลฝูแอบลงมือทำอะไรบางอย่าง เพื่อให้ตระกูลเติ้งล้มละลายภายในปีนี้แน่นอน แต่คิดไม่ถึงว่าเติ้งเมิ่งหานจะถูกจูอวี้อิ๋งล่อลวงจนทำเรื่องบ้าบอพวกนั้นลงไป ซึ่งเป็นการทำให้เธอและหลี่ฟู่โกรธจัดจนถึงที่สุด จึงไม่จำเป็นต้องรอให้ถึงสิ้นปีเพื่อลงมืออีกต่อไป

    ตอนนี้ตระกูลเติ้งพังพินาศไปแล้ว แผนการที่เตรียมไว้จึงไม่ได้ใช้งาน

     เหลียนฟางโจวพิจารณาไตร่ตรองดูแล้ว จึงตัดสินใจที่จะเปิดเผยเทคโนโลยีนี้สู่สาธารณะ เพื่อเป็นประโยชน์แก่ราษฎรและเป็นการสร้างชื่อเสียงสะสมบารมีให้กับหลี่ฟู่ ซึ่งก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดี

     ไม่ว่าจะเป็นเทคโนโลยีประเภทไหน โดยเฉพาะเทคโนโลยีที่เกี่ยวข้องกับปากท้องของประชาชนเช่นนี้ ย่อมไม่มีทางเก็บเป็นความลับได้นานอยู่แล้ว! ในเมื่อเธอเองก็ไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินทอง ทำไมไม่ใช้โอกาสนี้สร้างบุญคุณเสียเลยล่ะ? รายได้ในอนาคตอาจจะมากกว่าเงินที่เสียไปในตอนนี้เสียอีก! อีกทั้งในเวลานี้ มันยังช่วยเบี่ยงเบนความสนใจจากเรื่องอื่นได้ด้วย

    เผลอแป๊บเดียว หลี่ฟู่ก็จากไปได้แปดวันแล้ว แม้ว่าเหลียนฟางโจวจะดูสงบนิ่งและใช้ชีวิตตามปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจจะไม่มีความกังวลได้อย่างไร

    ที่นี่ไม่ใช่ที่ไหนอื่น แต่คือเขตหนานไห่ เทือกเขาสลับซับซ้อน ป่าลึกรกชัฏ และภูมิประเทศที่ยุ่งยาก ด้วยแผนที่ที่ระบุตำแหน่งเพียงคร่าว ๆ หลี่ฟู่จะหาตำแหน่งที่แน่นอนเจอจริง ๆ หรือ? ถึงหาเจอ จะหาเจอในเวลาอันสั้นขนาดนี้ได้หรือเปล่า?

    เขาไม่สามารถจากเมืองหนานไห่ไปได้นานเกินไป มิฉะนั้นจะถูกผู้คนสังเกตเห็น และหากคนตระกูลเหลียงรู้เข้า แผนการปกปิดของเธอก็จะสูญเปล่าทันที! และแผนการที่เขาอุตสาหะวางไว้ก็จะพังทลายลงด้วย!

    ในวันนั้น ท่านชานเจิ้ง (ผู้ช่วยบริหาร) ก็นำเทียบเชิญมาส่งให้กะทันหัน เป็นเทียบเชิญจากเจ้าเมืองหลางฉีที่เชิญให้ใต้เท้าหลี่ไปร่วมงานเทศกาลอวี้หลานเผิน (เทศกาลสารทจีน หรือวันประตูนรกเปิด)

    เหลียนฟางโจวรู้ดีว่าเทศกาลนี้ชาวบ้านมักเรียกว่า "วันปล่อยผี" ประกอบกับเธอกำลังตั้งครรภ์ จึงมีความถือสาอยู่บ้าง เมื่อเห็นเทียบเชิญจึงขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ

    ท่านชานเจิ้งคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าเหลียนฟางโจวจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้ จึงรีบอธิบายด้วยรอยยิ้มประจบว่า: "ฮูหยินอาจยังไม่ทราบ! เมืองหลางฉีตั้งอยู่หัวมุมทิศตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลหนานไห่ เป็นที่ห่างไกลและล้าหลัง มีชนพื้นเมืองหลายเผ่าพันธุ์อาศัยอยู่มาก นิสัยดุร้ายและโหดเหี้ยม มักมีการทะเลาะวิวาทต่อสู้กันเองบ่อยที่สุด เรื่องเล็กน้อยมีนับไม่ถ้วน เรื่องใหญ่ ๆ ก็มีไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง ถือเป็นที่ที่ปกครองยากที่สุดในหนานไห่! เจ้าเมืองหนานไห่รุ่นก่อน ๆ จึงมีธรรมเนียมปฏิบัติที่รู้กันว่า หากทางนั้นส่งเทียบเชิญงานเทศกาลอวี้หลานเผินมา ก็จะถือโอกาสไปร่วมงานเพื่อร่วมเซ่นไหว้กับราษฎร และใช้โอกาสนี้รวบรวมเหล่าหัวหน้าเผ่ามาสั่งสอนเพื่อสั่งห้ามการทะเลาะวิวาท แต่ทั้งหมดนี้เป็นวิธีที่เจ้าเมืองคนก่อน ๆ ทำกันมา ผู้น้อยไม่ทราบเจตนาของใต้เท้าหลี่ จึงไม่กล้าตอบแทน เพราะนี่ไม่ใช่ระเบียบข้อบังคับทางการว่าต้องไป ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของใต้เท้าหลี่ขอรับ!"

    เหลียนฟางโจวคิดทบทวนดูแล้วจึงยิ้มและถอนหายใจ: "ในเมื่อเป็นธรรมเนียมที่ปฏิบัติสืบต่อกันมา หากใต้เท้าหลี่ไม่ไปก็คงไม่ดี ท่านไปแจ้งคนส่งเทียบเชิญเถิดว่า ถึงเวลาแล้วใต้เท้าหลี่จะไปแน่นอน!"

    "ขอรับ ฮูหยิน!" ท่านชานเจิ้งรีบกุมมือค้อมตัวรับคำแล้วถอยออกไป

    เหลียนฟางโจวจึงสั่งให้หงอวี้ไปตามพ่อบ้านเสี่ยวเฉียนมา เล่าสิ่งที่ท่านชานเจิ้งพูดให้ฟังคร่าว ๆ แล้วสั่งการว่า: "ส่งคนที่ไว้ใจได้สองคนไปสืบดูอย่างละเอียด ว่าเรื่องเป็นอย่างที่เขาพูดจริงหรือไม่!"

    ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ คนที่เหลียนฟางโจวเชื่อใจมีเพียงคนสนิทที่ติดตามมาจากเมืองหลวงเท่านั้น

    พ่อบ้านเสี่ยวเฉียนรับคำสั่ง

   จนกระทั่งถึงวันที่สิบสาม ในที่สุดหลี่ฟู่ก็กลับมา

    เหลียนฟางโจวรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก เธอพาสวี่เอ๋อร์ออกไปรับเขาเข้ามาด้วยรอยยิ้ม

    เมื่อสามี ภรรยา และลูกได้พบหน้ากัน บรรยากาศก็เต็มไปด้วยความครื้นเครงและอบอุ่น

    ในยามค่ำคืนเมื่อเข้ามาในห้องนอน หลังจากแสดงความรักและพูดคุยเรื่องความพึงพอใจต่อกัน หลี่ฟู่จึงบอกกับเหลียนฟางโจวด้วยรอยยิ้มว่า: "เรื่องสำเร็จแล้ว ข้าหาตำแหน่งเหมืองเหล็กทั้งสองแห่งเจอแล้ว เท่านี้ก็เพียงพอ! ข้าตัดสินใจว่าจะวางกำลังทั้งหมดให้เสร็จสิ้นก่อนเทศกาลไหว้พระจันทร์เพื่อลงมือกับตระกูลเหลียง! เรื่องนี้จะได้จบลงโดยเร็ว พวกเราจะได้ฉลองเทศกาลพร้อมหน้าพร้อมตากันอย่างอุ่นใจเสียที!"

    การแอบทำเหมืองเหล็กถือเป็นความผิดฐานกบฏ ขอเพียงบุกจับคนตระกูลเหลียงให้ได้คาหนังคาเขา และส่งคนไปควบคุมตัวคนในบ้านตระกูลเหลียงที่เมืองหนานไห่พร้อมกับตรวจค้น หลักฐานก็จะมัดตัวแน่นหนาราวภูเขา! ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถหาข้ออ้างมาตำหนิราชสำนักได้

    เหลียนฟางโจวพยักหน้า รับคำ "อืม" เบา ๆ แล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยน: "ตระกูลเหลียงเป็นจ้าวถิ่นในหนานไห่ ยิ่งถึงช่วงเวลาสำคัญท่านยิ่งต้องระวัง! ข้ากับสวี่เอ๋อร์จะไม่ยอมออกจากจวน ดังนั้นท่านไม่ต้องกังวลเรื่องพวกเรา!"

    หลี่ฟู่กุมมือเธอไว้แล้วกล่าวอย่างนุ่มนวล: "วางใจเถอะ เรื่องที่ข้าสัญญากับเจ้าข้าไม่ลืมหรอก! ข้าจะไว้ชีวิตเหลียงจิ้น!"

     "..." เหลียนฟางโจวรู้สึกขมขื่นในปากและหนักอึ้งในใจ

     เธอไม่เคยเห็นว่าวรยุทธ์ของเหลียงจิ้นดีแค่ไหน แต่เธอรู้ว่าเขาต้องไม่ธรรมดา! เมื่อถึงเวลาตัดสินกันจริง ๆ การที่หลี่ฟู่จะจับเป็นเขานั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย!

    ชายคนนั้นเจ้าเล่ห์นัก หากเขามองออกว่าหลี่ฟู่ไม่ยอมลงมือฆ่า เขาต้องเดาเหตุผลได้แน่ และเมื่อถึงตอนนั้น หลี่ฟู่ก็จะ—

    เหลียนฟางโจวใจคอปั่นป่วนราวกับน้ำเดือดพล่าน ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว เธอพึมพำว่า: "อาจี่ยน ข้า... ข้า—"

    "แม่นางผู้โง่เขลา!" หลี่ฟู่ยกมือขึ้นปิดริมฝีปากของเหลียนฟางโจวเบา ๆ แล้วหัวเราะ: "เจ้ากังวลเรื่องอะไร? สามีของเจ้าอ่อนแอขนาดนั้นเชียวหรือ? วางใจเถอะ! แค่เหลียงจิ้นคนเดียว ข้าไม่เห็นอยู่ในสายตาหรอก!"

    "ท่านก็ชอบพูดให้ข้าสบายใจเรื่อยเลย!" เหลียนฟางโจวยิ้มทั้งน้ำตาที่เกือบจะไหลออกมา แต่ในใจก็ผ่อนคลายลงบ้าง

    เธอถอนหายใจเบา ๆ : "อาจี่ยน ใครใช้ให้ท่านเป็นสามีของข้าล่ะ? มันช่วยไม่ได้จริง ๆ ! ทางที่ดีที่สุด ท่านอย่าไปดวลกับเขาเลย หาวิธีจับตัวเขาให้ได้ก็พอ!"

     หลี่ฟู่หัวเราะ: "ตกลง ข้าจะดูตามสถานการณ์!"

    การจะวางแผนจับเหลียงจิ้นนั้นคงไม่ง่าย ศึกครั้งนี้อาจจะเลี่ยงการปะทะได้ยาก

    เหลียนฟางโจวมองเขาแล้วกล่าวต่อว่า: "ถ้า... ถ้าหากถึงที่สุดแล้วจริง ๆ ... อาจี่ยน ท่านสำคัญที่สุด หากจำเป็นจริง ๆ ก็ฆ่าเขาเสียเถอะ! พวกเราค่อยดูแลลูกชายลูกสาวของเขาให้ปลอดภัย ถือว่าเป็นการทดแทนคุณให้เขาแล้ว!"

    สิ่งที่ติดค้างเขา ให้เธอเป็นคนติดค้างเองเถอะ! ต่อให้ต้องรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต มันก็ไม่มีทางเลือกอื่น เธอเป็นผู้หญิงที่เห็นแก่ตัว ในยุคสมัยที่แปลกแยกนี้ มีเพียงชายคนนี้ที่ยอมรับเธออย่างไม่มีขีดจำกัด ตามใจเธอ และปกป้องเธอทุกอย่าง หากไม่มีเขาแล้ว เธอไม่รู้เลยว่าการมีชีวิตอยู่ที่นี่จะมีความหมายอะไร!

    และเธอยังไม่อยากตาย

    "ตกลง ข้าสัญญา ข้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างดี!" หลี่ฟู่ยิ้มและลูบผมสลวยของเธอเบา ๆ

    ความสับสน ความเจ็บปวด และความขัดแย้งในดวงตาของเธอ เขาเห็นมันอย่างชัดเจน เขาเคยบอกแล้วว่าเขาไม่อยากให้เธอติดค้างอะไรเหลียงจิ้น คำพูดนั้นยังคงเป็นจริงเสมอ

    ดังนั้น เขาจะไม่เอาชีวิตเหลียงจิ้นเด็ดขาด!

    แต่เมื่อได้ยินเธอพูดเช่นนี้ ในใจเขากลับรู้สึกยินดีนัก เพราะมันแสดงให้เห็นว่าในใจของเธอ เขาเป็นคนที่สำคัญที่สุดเสมอ

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1357 เบี่ยงเบนความสนใจ

 

บทที่ 1357 เบี่ยงเบนความสนใจ

คืนนั้นเอง หลี่ฟู่ก็ได้รับข่าวจากไล่จื่อ

เขารายงานว่า—ได้ทดลองหยั่งเชิงจนล้วงข้อมูลออกมาเรียบร้อย

ปรากฏว่าหลังจากคุณชายใหญ่แห่งตระกูลเหลียงกลับจากเขาเหยาซาน ก็พาคนกลุ่มหนึ่งไปยังเหมืองแร่ และเมื่อไม่กี่วันก่อน เด็กรับใช้คนสนิทของเขาก็เพิ่งกลับมา แล้วบังเอิญเผลอหลุดปากพูดอะไรบางอย่าง ทำให้เขาจับพิรุธได้

ไล่จื่อจึงแกล้งชวนดื่ม จนอีกฝ่ายเมาเละ แล้วค่อยล้วงข้อมูลออกมาจากปาก

แม้จะยังไม่แน่ชัดว่าคุณชายใหญ่ไปที่เหมืองทำอะไร—แต่ยืนยันได้ว่า “ไม่ใช่” การตรวจสอบตามปกติแน่นอน เพราะตระกูลเหลียงมีตารางการตรวจเหมืองประจำปีชัดเจน ไม่เคยได้ยินว่าจะเปลี่ยนแปลงมาก่อน!

ที่น่าสงสัยยิ่งกว่า...คือหลังจากเขาออกจากเหมืองแล้วก็ยังไม่กลับมา และยังพาบ่าวฝีมือเยี่ยมสองสามคนหายตัวไปอีก ดูเหมือนจะไป “เยี่ยมใครบางคน”...

หลี่ฟู่ไต่ถามย้ำหลายรอบ จนมั่นใจว่าเรื่องนี้เป็นความจริง พลันรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที

พฤติกรรมผิดปกติของเหลียงจิ้น ทำให้เขารู้สึกว่าคงมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นในไม่ช้า

คืนนั้น หลี่ฟู่กลับถึงเรือนด้านในก็ล่วงเข้าเวลาค่ำลึกแล้ว

เนื่องจากเหลียนฟางโจวกำลังตั้งครรภ์ ไม่ควรอดนอนนาน ชุนซิ่งกับหงอวี้จึงคะยั้นคะยอให้นางเข้านอนก่อนแล้ว

เมื่อหลี่ฟู่กลับเข้าห้อง นางเพิ่งตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ลืมตาเบา ๆ ก่อนจะยิ้มถามว่า

“เหตุใดกลับช้านัก? ข้าก็ว่าเจ้าจะเกินไปแล้วนะ แผนที่ก็ได้มาแล้ว เรื่องอื่นไว้พรุ่งนี้ค่อยพูดก็ไม่สาย!”

หลี่ฟู่หัวเราะเบา ๆ ถอดเสื้อคลุมขึ้นเตียง แล้วโอบนางไว้แน่น ยังลังเลจะพูดดีหรือไม่

“ข้ารบกวนเจ้าตื่นหรือเปล่า? หลับต่อเถิด”

เหลียนฟางโจวจ้องเขาไม่วางตา

“เจ้ามีเรื่องอยากพูดอะไรอยู่แล้ว ทำไมต้องลำบากใจ?”

หลี่ฟู่ยิ้มขื่น “เจ้าหนีข้าไม่เคยพ้นจริง ๆ ฟางโจว… สถานการณ์เปลี่ยนแล้ว ข้าจะต้องออกเดินทางพรุ่งนี้เลย! ต่อหน้าคนอื่นจะบอกแค่ว่าข้าไปตรวจค่ายทหารนอกเมือง ต้องใช้เวลาครึ่งเดือน เรื่องราชการ มีใต้เท้าชานเจิ้งกับใต้เท้าชานอี้ดูแลแทน ข้าสั่งไว้แล้ว หากตัดสินใจไม่ได้นัก ก็ให้มาถามเจ้า

เจ้าดูแลตัวเองให้ดี เรื่องความปลอดภัยปล่อยให้ลั่วกว่างจัดการเถอะ ส่วนเรื่องสมาคม ให้ท่านผู้เฒ่าเล่อเจิ้งรับผิดชอบ เจ้ากำลังตั้งครรภ์ ควรพักผ่อนอยู่ในเรือนจะดีกว่า”

“เร็วจัง...” เหลียนฟางโจวรู้สึกใจหายอย่างประหลาด ความว่างเปล่าเกาะกุมในอก ทุกครั้งที่ต้องจากกัน นางก็รู้สึกเช่นนี้ และครั้งนี้...ยิ่งรุนแรงกว่าเดิม

“ก็ได้ รีบไปรีบกลับก็เหมือนกัน!”

นางพยักหน้ายิ้ม

“ไปเถิด ข้าอยู่ที่หนานไห่ก็ปลอดภัยดี

เจ้านั่นแหละ ต้องระวังตัวให้มาก!”

หลี่ฟู่ยกคิ้ว มือใหญ่ลูบแก้มนางเบา ๆ ถอนใจ

“ข้าไม่เคยใส่ใจพวกนั้นสักนิด สิ่งเดียวที่ข้าห่วง...คือเจ้ากับซวี่เอ๋อร์เท่านั้น...”

หลี่ฟู่ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเล่าเรื่องที่ไล่จื่อสืบมาได้ให้เหลียนฟางโจวฟังอย่างละเอียด

“ฟางโจว ข้ารู้ว่าเหลียงจิ้นเคยช่วยชีวิตเจ้า เจ้าคงยากจะมองเขาเป็นคนเลวได้เต็มตา แต่เจ้าคนนั้น…มันก็เป็นพวกโหดเหี้ยมเด็ดขาดจริง ๆ! ตอนนี้ดูท่าตระกูลเหลียงจะเริ่มลงมือแล้ว หากเหลียงจิ้นติดต่อเจ้าลับ ๆ ขอพบหน้า หรือร้องขออะไร เจ้าต้องสัญญากับข้าว่า ‘ห้าม’ ไปพบเขาเด็ดขาด! ห้ามรับปากเขาอะไรทั้งสิ้น!”

“ข้า...” เหลียนฟางโจวรู้สึกอัดอั้นในใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน เหลียงจิ้น...

“ข้าสัญญา!” นางพยักหน้าอย่างหนักแน่น เอ่ยเสียงจริงจัง

“อาเจี่ยน ข้าสัญญา! เจ้าสบายใจได้ แม้ว่าเขาจะหาว่าข้าลืมบุญคุณ ข้าก็ไม่มีวันไปพบเขาลับหลังเจ้า หรือรับปากสิ่งใด

อาเจี่ยน...ในใจของข้า คนของข้าคือเจ้า กับลูกของเรา ต่อให้ข้าจะหลงผิด ก็ไม่มีทางถึงขั้น...ลืมสิ่งสำคัญนี้ได้หรอก!”

หลี่ฟู่โล่งใจในที่สุด

“ดีแล้ว ดีมาก!” เขากุมใบหน้านางไว้แล้วจูบเบา ๆ ที่ริมฝีปาก “หลับเถอะคนดี…”

เหลียนฟางโจวยิ้ม แล้วเอนตัวซบอกเขาอย่างเงียบ ๆ

เช้าวันต่อมา

เมื่อเหลียนฟางโจวลืมตาตื่น...ข้างกายก็ว่างเปล่าเสียแล้ว

มือเอื้อมไปสัมผัส ความว่างเปล่านั้นทำให้ใจพลันว่างเปล่าตาม นางนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจเบา ๆ แล้วเรียกสาวใช้ให้เข้ามาช่วยแต่งตัว

หลี่ฟู่จากไปแล้ว—นางรู้ว่าตนต้องทำอะไรสักอย่าง เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของผู้อื่น ไม่ให้จ้องจับผิดหลี่ฟู่จนเกินไป

คิดอยู่หลายตลบ จึงสั่งให้ปล่อยข่าวออกไปอีกระลอก

ในไม่ช้า เมืองหนานไห่ก็สะเทือนอีกครั้ง—ข่าวลือใหม่แพร่สะพัด: ท่านผู้ว่าการมณฑล และภรรยาของเขา ได้คิดค้นเทคโนโลยีและเครื่องมือหีบน้ำตาลรุ่นใหม่

สามารถหีบน้ำตาลได้มากกว่าเครื่องมือเก่า ถึงสามเท่า!

ชื่อเสียงของเหลียนฟางโจวในเมืองหนานไห่นั้น แทบจะกลายเป็นตำนาน เมื่อข่าวแพร่กระจายออกไป ก็ทำให้เมืองทั้งเมืองแทบแตกตื่น!

หากเป็นความจริง—หากของเดิมหีบน้ำตาลได้ 1 ชั่ง ของใหม่นี้ได้ถึง 3 ชั่ง จะเพิ่มมูลค่ากำไรมากเพียงใด?!

เมื่อทุกคนได้รับการยืนยันจากปากเหลียนฟางโจวโดยตรง ทั้งเมืองยิ่งปั่นป่วน คนมากหน้าหลายตาต่างพากันถามไถ่เรื่อง “เทคโนโลยีใหม่” และ “อุปกรณ์ใหม่” ที่ว่านี้อย่างไม่ขาดสาย

ในชั่วพริบตา เรื่องหีบน้ำตาลนี้ก็กลายเป็นหัวข้อที่ร้อนแรงที่สุด แซงหน้าเรื่องสมาคมการค้าไปอย่างราบคาบ!

เมื่อพูดถึงเทคโนโลยีและเครื่องหีบน้ำตาลใหม่ เหลียนฟางโจวกลับมิได้รีบร้อนเปิดเผยข้อมูลต่อ เธอเพียงกล่าวว่า อุปกรณ์ยังอยู่ต่างเมือง ยังไม่ได้ขนส่งมา ช่างฝีมือก็ยังมาไม่ถึง

จากนั้นก็ปล่อยข่าวอีกระลอก ว่า—เมื่อสามารถหีบน้ำตาลได้มากขึ้น เช่นนี้แล้ว บรรดาพ่อค้าควรจะ “ขึ้นราคารับซื้ออ้อย” จากชาวไร่ไม่ใช่หรือ? หากไม่ทำเช่นนั้น ก็คงไม่ยุติธรรมกระมัง?

คราวนี้ พวกชาวไร่อ้อยที่เคยได้แต่ “อิจฉาแต่ไม่อาจทำอะไร” กลับลุกฮือขึ้นด้วยความยินดี ต่างก็พากันสรรเสริญความเมตตาของท่านผู้ว่าการมณฑล และปัญญาของฮูหยินใต้เท้าหลี่

บรรดาพ่อค้าเมื่อคิดตามแล้วก็เห็นด้วย

ต่อให้เพิ่มราคาซื้ออ้อยเป็น “สองเท่า” กำไรสุดท้ายยังคงมากกว่าที่เคยถึง “เท่าตัว”! ทั่วแผ่นดินต้าโจวกว้างใหญ่ไพศาล แหล่งผลิตน้ำตาลที่แท้จริงมีเพียงเมืองหนานไห่ ไม่ต้องกลัวเรื่องการขายเลยแม้แต่น้อย!

แต่แล้วคำถามก็เริ่มผุดขึ้นในใจพ่อค้าทั้งหลาย

เทคโนโลยีใหม่ กับอุปกรณ์ใหม่ที่ว่านี้—ใต้เท้าหลี่กับภรรยาจะ “สอน” ให้พวกเขาอย่างไร?

หากไม่สามารถเรียนรู้เทคโนโลยีนี้ หากไม่มีเครื่องหีบน้ำตาลใหม่ ต่อให้รู้เรื่องนี้ก็ไม่มีประโยชน์อันใด!

คิดเช่นนี้แล้ว ใจของทุกคนก็ร้อนรุ่มขึ้นมา ต่างพากันสอบถามสืบเสาะอย่างกระตือรือร้น

ทว่า...เหลียนฟางโจวกลับ “เงียบสนิท” ไม่เอ่ยสิ่งใดอีก มีเพียงข่าวเล็ดลอดออกมาจากเรือนด้านในของที่ว่าการผู้ว่าการมณฑลว่า: “ฮูหยินช่วงนี้ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง กำลังพักผ่อนบำรุงครรภ์ จำต้องอยู่อย่างสงบ”

เหล่าผู้คนที่รู้กาลเทศะ ต่างก็ไม่กล้าส่งภรรยาหรือสะใภ้ไปเยี่ยมอีก ได้แต่รออย่างเงียบ ๆ

แม้ไม่มีใครกล้ารุกล้ำตรง ๆ แต่เบื้องหลังก็ยังคงเต็มไปด้วยการคาดเดา สอบถาม และถกเถียงอย่างคึกคัก

นี่เอง—คือ “ผลลัพธ์” ที่เหลียนฟางโจวต้องการ!

นางตั้งใจให้ “ทุกสายตา” หันไปจับจ้องที่เรื่องเครื่องหีบน้ำตาล เพื่อเบี่ยงความสนใจจากหลี่ฟู่

แม้แต่ตระกูลเหลียงเอง ก็คงคิดว่า—ใต้เท้าหลี่ในตอนนี้ “จดจ่อ” กับเรื่องงานบ้านงานเมือง ไม่มีความระแวงใดเลย

เอาแต่เร่งสร้างผลงาน สะสมชื่อเสียง...

แต่แท้จริงแล้ว—ข้อมูลสำคัญจะไม่มีวันเปิดเผย จนกว่าหลี่ฟู่จะกลับมาโดยปลอดภัย

เดิมที เหลียนฟางโจวไม่เคยคิดจะเปิดเผยเทคโนโลยีเครื่องหีบน้ำตาลนี้ต่อสาธารณะ ของสิ่งนี้—ถูกเตรียมไว้ “จัดการกับตระกูลเติ้ง” โดยเฉพาะ

ก่อนหน้านี้ นางจงใจปล่อยข่าวลวงให้ตระกูลเติ้งเข้าใจผิด แข่งกันกักตุนอ้อย เพื่อรอช่วงเวลาปะทะสุดท้าย!

ตอนนั้น แม้นางจะมีอ้อยน้อยกว่าตระกูลเติ้ง แต่ด้วยเทคโนโลยีหีบน้ำตาลใหม่ที่หีบได้มากกว่าสามเท่า นางก็สามารถ “ควบคุมตลาด” และ “ถล่ม” ตระกูลเติ้งได้อย่างง่ายดาย!

ส่วนพ่อค้ารายอื่น—เมื่อถึงเวลา ก็อาจใช้ตำแหน่งผู้ว่าการมณฑลของหลี่ฟู่เป็น “อำนาจ” ประกาศยึดอ้อยชั่วคราวเพื่อประโยชน์ส่วนรวม

แน่นอน...จะไม่ยึดไปเปล่า ๆ หลังจากหีบน้ำตาลแล้ว ก็จะคืนผลผลิตที่ได้ตามระบบหีบน้ำตาลเดิมให้กับเจ้าของอย่างยุติธรรม

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1356 ตัดสินใจเด็ดขาด

 

บทที่ 1356 ตัดสินใจเด็ดขาด

ท่านปู่เล่อเจิ้งอดไม่ได้ที่จะสะท้านเย็นวาบขึ้นมา—ตระกูลเล่อเจิ้ง...จะมาพินาศในมือเขาไม่ได้เด็ดขาด!

เขาตัดสินใจเด็ดขาดในทันที สั่งเรียกตัวสมาชิกหลักที่กระจายอยู่ตามที่ต่าง ๆ ให้กลับบ้านโดยลับ เขาต้องจัดวางแผนใหม่ทั้งหมด

อีกทั้งทางภรรยาใต้เท้าหลี่...ต้องให้หลานสะใภ้คนที่สามไปเยี่ยมเยียนอย่างเป็นทางการสักครั้ง

ตระกูลเล่อเจิ้งพลาดจังหวะไปแล้ว หากจะรักษาสถานะในมณฑลหนานไห่ไว้ได้ ก็ต้องมอบของกำนัลที่มี “น้ำหนัก” พอสมควรให้กับใต้เท้าหลี่!

เล่อเจิ้งซั่นฉ่างและคนอื่น ๆ ต่างประหลาดใจกับคำสั่งของท่านปู่อย่างมาก ทว่าด้วยบารมีของเขา ไม่มีใครกล้าตั้งคำถามต่อเมื่อท่านเอ่ยปากเด็ดขาดแล้ว

บางคนกล้า ๆ กลัว ๆ เอ่ยปากถามเหตุผล ท่านปู่กลับตอบเพียงเรียบ ๆ ว่า “ทำตามก็พอ อีกไม่นานพวกเจ้าก็จะเข้าใจเอง” แล้วไม่มีใครกล้าเอ่ยอะไรอีก

หลังจากนั้น ท่านปู่ก็เรียกเล่อเจิ้งซั่นฉ่างให้อยู่ต่อ มอบของสิ่งหนึ่งให้เขาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม กำชับว่า

“ต้องเก็บเป็นความลับ เรื่องนี้ห้ามให้ใครรู้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้น หากตระกูลเราถูกลูกหลง ข้าคงไม่ต้องอธิบายให้เจ้าฟัง!

ออกจากที่นี่แล้ว จงทำตัวตามปกติ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เจ้าคือผู้นำตระกูลในอนาคต ข้ามอบหมายอะไรมากหน่อยก็ไม่แปลก ไม่มีใครคิดสงสัย

เอาของไปให้ภรรยาเจ้า แล้วให้นางส่งต่อถึงมือฮูหยินหลี่ จำไว้ ต้องทำให้ดูเป็นเรื่องธรรมดาที่สุด ห้ามเผยพิรุธแม้แต่น้อย!

ส่งมอบเสร็จแล้ว ก็อย่าได้ถามหรือวุ่นวายอะไรอีก จงทำเหมือนทุกอย่างปกติ! เรื่องนี้สำคัญที่สุดตรงที่ 'ต้องไม่ให้ใครรู้'!”

เล่อเจิ้งซั่นฉ่างมองปู่ของเขานิ่ง ๆ ก่อนพยักหน้า “ขอให้ท่านปู่วางใจ ข้ารู้ว่าต้องทำอย่างไร”

ท่านปู่เล่อเจิ้งพยักหน้าพอใจ “เรื่องงานข้าไม่เคยต้องกังวลกับเจ้า ภรรยาเจ้าก็เป็นคนสุขุมรู้กาลเทศะ ไปเถิด!”

เล่อเจิ้งซั่นฉ่างรับคำ ค้อมตัวรับคำสั่งก่อนเก็บของใส่ในอกเสื้อแล้วจากไป

วันถัดมา ของนั้นก็ไปถึงมือเหลียนฟางโจวเรียบร้อย

เมื่อหลี่ฟู่กลับจากที่ว่าการ เหลียนฟางโจวไล่บ่าวไพร่ออกไป แล้วหยิบซองจดหมายที่ปิดผนึกไว้แน่นหนาออกมา ยื่นไปตรงหน้าหลี่ฟู่ พร้อมรอยยิ้ม

“นี่คือสิ่งที่ท่านปู่เล่อเจิ้งฝากมาให้ท่าน เปิดดูสิว่าเป็นอะไร”

หลี่ฟู่หยิบซองขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะหัวเราะแล้วว่า

“ของข้า ก็ย่อมเป็นของเจ้าเช่นกัน ทำไมไม่เปิดดูล่ะ”

“ข้าไม่อยากรู้ขนาดนั้นหรอก” เหลียนฟางโจวหัวเราะเบา ๆ “แม้น้องฮุ่ยจะทำทีว่าไม่ใส่ใจ แต่ก็ย้ำแล้วย้ำอีกว่า 'ต้องส่งถึงมือท่านโดยตรง'”

หลี่ฟู่ยิ้มขึ้นทันที “ได้ยินเช่นนี้ ข้าก็ยิ่งอยากรู้แล้วว่า ในนี้มีอะไร!”

เขาจึงฉีกซองอย่างไม่รีรอ แล้วหยิบกระดาษจดหมายด้านในออกมา

สีของกระดาษซีดเหลือง ชัดเจนว่าเป็นของเก่า ไม่ใช่จดหมายที่เพิ่งเขียนขึ้นใหม่ หลี่ฟู่พลันรู้สึกประหลาดใจ

พอคลี่อ่าน ดวงตาของหลี่ฟู่ก็สว่างวาบ สีหน้าปรากฏความยินดีถึงขีดสุด จนกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่—เขาตบโต๊ะแล้วหัวเราะเสียงดัง

“ดี! ดีมาก! ยอดเยี่ยมที่สุด!”

“ของล้ำค่าอะไรหรือ ถึงทำให้ท่านหัวเราะออกมาขนาดนี้?” เหลียนฟางโจวอดสงสัยไม่ได้ รีบชะโงกหน้าเข้าไปดู

บนกระดาษไม่มีแม้แต่ตัวอักษรเดียว แต่กลับเป็นภาพคล้ายแผนที่ วาดด้วยสัญลักษณ์ต่าง ๆ—ทั้งดิน หิน ภูเขา ป่าไม้ แม่น้ำลำธาร

แม้จะมีสัญลักษณ์ครบถ้วน แต่ก็เป็นเพียงภาพร่างหยาบ ๆ เพียงไม่กี่เส้น ดูเรียบง่ายคลุมเครืออย่างยิ่ง

หลี่ฟู่เก็บแผนที่ใบนั้นไว้อย่างระมัดระวัง สอดใส่ไว้ในอกเสื้อ จากนั้นก็ยกแขนโอบเหลียนฟางโจวเข้ามานั่งบนตัก ก้มลงจูบใบหน้านางแรง ๆ หลายที แล้วยิ้มกระซิบข้างแก้มว่า

“ที่รัก หากข้าเดาไม่ผิด นี่ต้องเป็นแผนที่ของเหมืองแร่สามแห่งของสกุลเหลียงแน่นอน!

แม้จะระบุตำแหน่งเพียงคร่าว ๆ แต่มันก็เพียงพอแล้ว!”

หัวใจของเหลียนฟางโจวพลันเต้นระรัว อุทานออกมา “จริงหรือ?!”

หลี่ฟู่พยักหน้า คิ้วยกสูง “ไม่ผิดแน่!”

“เช่นนั้นก็วิเศษที่สุด!” เหลียนฟางโจวพลันยิ้ม

“นี่เรียกว่าฟ้าประทานโดยไม่ต้องเสียแรง!

ว่าไปแล้ว ถึงแม้ตระกูลเล่อเจิ้งจะวางตัวเป็นกลางเพียงใด แต่จะให้เมินเฉยไม่สนใจเรื่องภายนอกเลย คงเป็นไปไม่ได้

เกรงว่าพวกเขาคงแอบสืบเรื่องเหมืองแร่ของสกุลเหลียงมานานแล้ว

เพียงแต่ว่าตระกูลเหลียงก็ป้องกันแน่นหนาไม่น้อย จึงยังไม่อาจสืบจนเจาะจงได้ชัด”

“แน่นอนอยู่แล้ว” หลี่ฟู่หัวเราะเบา ๆ

“ยิ่งเข้าใกล้ พวกมันยิ่งตั้งจุดเฝ้ายามแน่นหนา ใครจะมีโอกาสเข้าไปได้?

ตระกูลเล่อเจิ้งก็แค่ต้องการรู้ไว้เป็นข้อมูล มิได้มีเจตนาแสดงออก

ย่อมไม่คิดเสี่ยงให้สกุลเหลียงรู้ตัว แล้วสร้างศัตรูโดยใช่เหตุ”

“ท่านปู่เล่อเจิ้งยอมมอบสิ่งนี้ให้เรา ข้าก็นึกไม่ถึงจริง ๆ” เหลียนฟางโจวเอ่ยอย่างประหลาดใจ

“เขาก็มองออกเสียทีว่ากระแสกำลังเปลี่ยน” หลี่ฟู่ยิ้ม

“ดีแล้ว ตระกูลใหญ่ทั้งสี่ ข้าคงไม่จำเป็นต้องกวาดล้างจนหมด

ควรเหลือไว้สักสอง เพื่อรักษาสมดุล

สกุลเล่อเจิ้งเป็นตระกูลเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงมาหลายร้อยปี อยู่มาอย่างมั่นคง หากให้พวกเขาอยู่ต่อ จะช่วยปลอบขวัญผู้คนได้มาก”

“ฟางโจว...” หลี่ฟู่จับไหล่ของเหลียนฟางโจวไว้แน่น เสียงแผ่วลง

“เมื่อมีสิ่งนี้ ข้าเกรงว่าอีกไม่นานคงต้องออกเดินทาง

ข้าจะทิ้งลั่วกว่างกับทหารกล้าสามร้อยนายไว้คอยปกป้องเจ้า

ระหว่างที่ข้าไม่อยู่ ห้ามเจ้าออกจากจวนง่าย ๆ

หากจำเป็นต้องออกไปจริง ๆ ก็ต้องพาลั่วกว่างติดตัวไปด้วย ห้ามอยู่คนเดียวเด็ดขาด!

เจ้าต้องดูแลตัวเองให้ดี—ข้าจะไม่ยอมสูญเสียเจ้าไปอีกครั้ง!”

“วางใจเถอะ” เหลียนฟางโจวพยักหน้า กล่าวเสียงอ่อนโยน

“ข้าจะอยู่ในจวนเงียบ ๆ อย่างสงบ บำรุงครรภ์ให้ดี ดูแลซวี่เอ๋อร์ ไม่ไปที่ไหนแน่นอน

ข้ากับลูก...จะรอเจ้ากลับมา!”

นางยิ้มแล้วพูดต่อ

“ทหารกล้าสามร้อยนายก็เป็นคนของเราที่พามาจากเมืองหลวง

แต่ละคนกล้าหาญชำนาญศึก แถมยังจงรักภักดีต่อเจ้าสุดหัวใจ

เจ้าจะทิ้งพวกเขาไว้กับข้าได้อย่างไร?

ที่ทำการผู้ว่าการมณฑลก็ยังมีทหารยามอีกมาก

ไม่อย่างนั้นก็ไปเรียกกำลังจากค่ายแม่ทัพหูนอกเมืองมาช่วยก็ได้

เจ้าควรพาคนเหล่านี้ไปด้วยจะดีกว่า!”

“ให้เจ้าเถอะ!” หลี่ฟู่ยิ้ม แล้วโน้มตัวกระซิบข้างหูนาง

“ที่เห็นว่าเรานำทหารกล้าลงใต้แค่สามร้อย จริง ๆ แล้วข้าได้ทยอยส่งคนแฝงตัวมาเพิ่มอีกหนึ่งพัน ตอนนี้ข้ามีกำลังเพียงพอแล้ว!

ทหารกล้าสามร้อยที่ทิ้งไว้ให้เจ้า บวกกับยามของที่ว่าการ และกำลังจากค่ายนอกเมือง

แค่นี้ก็เพียงพอจะควบคุมสถานการณ์ในเมืองหนานไห่ทั้งหมดแล้ว

ต่อให้ตระกูลเหลียงถึงคราวจนตรอก คิดฮึดขึ้นมา เจ้ากับซวี่เอ๋อร์ก็ยังปลอดภัย!”

เหลียนฟางโจวค่อยคลายใจลง ยิ้มพลางพยักหน้า

“ถ้า...ถ้ามันเป็นอย่างที่เจ้าพูดจริง ข้าก็วางใจแล้ว!

แต่หากเจ้าหลอกข้าล่ะก็ กลับมาเมื่อไร ข้าไม่ปล่อยเจ้าแน่!”

“จะหลอกเจ้าได้อย่างไร?” หลี่ฟู่อิงนางไว้ในอ้อมแขน ยิ้มพลางว่า

“ข้ารู้ตัวดี...ตอนนี้ข้ามีเจ้า มีซวี่เอ๋อร์ ข้ายิ่งต้องหวงแหนชีวิตนี้มากกว่าเดิมหลายเท่า!

ข้าไม่มีวันยอมเสียพวกเจ้าไปเด็ดขาด!”

คำพูดนั้นทำให้ใจของเหลียนฟางโจวสั่นไหว นางฝืนยิ้มพลางถาม

“เจ้าคราวนี้จะออกจากเมืองหนานไห่แบบเปิดเผย หรือจะหลบเร้นเงียบ ๆ?”

“หลบเงียบไปก่อน” หลี่ฟู่ตอบ

“ข้าต้องพาคนไปสืบให้แน่ใจก่อน

แผนที่นั่นระบุแค่ตำแหน่งคร่าว ๆ ต้องยืนยันจุดให้ชัดก่อนจะเคลื่อนไหว

ไม่เช่นนั้น หากขนคนไปเยอะแล้วหาไม่เจอ จะยิ่งไปกระตุ้นให้พวกมันระวังตัว!”

เหลียนฟางโจวพยักหน้าอย่างเข้าใจ

“ข้าจะช่วยเบี่ยงเบนความสนใจให้ เจ้าสบายใจได้...ไปเถิด!”