จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1263 ฝูเว่ยหายตัวไป

 

บทที่ 1263 ฝูเว่ยหายตัวไป

“ฝูเว่ยคนนั้นหายตัวไปแล้ว!” ซินสือซานเหนียงกล่าวด้วยน้ำเสียงร้อนรนและโกรธจัด “หลู่ซานกับหลู่อู่ที่เราส่งไปสะกดรอยตามเขาถูกคนตีจนสลบอยู่ในตรอก ฝูเว่ยหนีไปได้แล้ว!”

“อะไรนะ!” ครั้งนี้ฝูลี่ตกใจสุดขีดจริงๆ เขารีบถามว่า “ส่งคนออกไปตามหาหรือยัง?”

ซินสือซานเหนียงถลึงตาใส่เขาพลางว่า “เรื่องนี้ยังต้องให้บอกอีกหรือ! พอหลู่ซานกับหลู่อู่กลับมารายงาน ข้าก็รู้ว่าเรื่องไม่ชอบมาพากล รีบส่งคนออกไปค้นหาทั่วเมืองทันที! แต่จนถึงป่านนี้ก็ยังไม่มีวี่แวว!”

นางบ่นออกมาอย่างอดไม่ได้ว่า “ข้าบอกแล้วไงว่าตัดหญ้าต้องถอนรากถอนโคน เมื่อคืนควรจะส่งคนไปปลิดชีพมันเสียให้สิ้นเรื่องสิ้นราว เห็นไหมล่ะ! เจ้านี่มันเจ้าเล่ห์นัก เผลอแป๊บเดียวก็ปล่อยให้มันหนีไปได้!”

ฝูลี่ส่ายหน้ายิ้มขื่น พลางทอดถอนใจ “เจ้าคิดว่าข้าไม่อยากฆ่ามันให้จบๆ ไปหรือ? แต่นี่คือเมืองเฉวียนโจว หากมันตายที่นี่ พวกเราย่อมเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง แล้วพวกคนรับใช้ในบ้าน เหล่าหลงจู๊ หุ้นส่วนในตระกูล หรือคนอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับตระกูลฝูจะมองพวกเราอย่างไร? ตอนนี้รากฐานพวกเรายังไม่มั่นคง ทนรับความวุ่นวายไม่ได้ การสร้างปัญหาเพิ่มขึ้นมาอาจไม่ใช่เรื่องดี!”

ซินสือซานเหนียงโบกมืออย่างรำคาญ คิ้วขมวดมุ่น “ฟังแล้วปวดหัวชะมัด! เรื่องหยุมหยิมพวกนี้มันน่ารำคาญที่สุด นั่นก็ไม่ได้นี่ก็ไม่ได้ ไม่เห็นจะสะใจเหมือนตอนอยู่บนเขาเลย! เอาเถอะ ในเมื่อเจ้าบอกว่าไม่ได้ก็คงมีเหตุผลของเจ้า ข้าก็แค่บ่นไปอย่างนั้นเอง แล้วตอนนี้เจ้าคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไป?”

“ไม่ต้องรีบร้อน” ฝูลี่หัวเราะเย็นชา กล่าวอย่างไม่สะทกสะท้าน “สองพ่อลูกตระกูลฝูบริหารงานในเฉวียนโจวมาตั้งยี่สิบกว่าปี จะไม่มีไพ่ตายในมือเลยหรือ? ข้าไม่เชื่อหรอกว่าคนเป็นๆ ทั้งคนจะหายวับไปกับตาได้! สั่งให้คนของเราค้นหาอย่างละเอียด ต้องหาเจอแน่! หากในเมืองเฉวียนโจวหาไม่เจอ ก็ให้ไปสืบตามเมืองรอบๆ ข้าไม่เชื่อว่าในช่วงเวลาสั้นๆ แบบนี้มันจะหนีไปซ่อนตัวที่ไหนได้ไกล!”

ซินสือซานเหนียงยิ้มออกมาได้ในที่สุด “ก็แค่ไอ้เด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่ง จะมีปัญญาพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้เชียวหรือ! ถ้าหาไม่เจอจริงๆ ก็ช่างมันเถอะ!”

“แม้จะพูดเช่นนั้น แต่การเหลือภัยความมั่นคงไว้ก็ไม่ดีอยู่ดี ต้องให้คนกำชับให้รอบคอบกว่านี้!” ฝูลี่ฝืนยิ้ม

“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว!” ซินสือซานเหนียงยิ้มตอบ

ฝูลี่ไม่ได้กล่าวอะไรต่อ แต่ในใจกลับรู้สึกไม่สงบ: ไอ้สุนัขรับใช้ฝูเว่ยเอ๋ย ข้าดูแคลนเจ้าเกินไปจริงๆ!

เมื่อนึกถึงคำเตือนของหลี่ฟู่ เขาก็ยิ่งรู้สึกเจ็บใจ แม้ตอนนั้นเขาจะระวังตัวขึ้นมาบ้าง แต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจอย่างจริงจัง มิฉะนั้นคงไม่ส่งคนไปสะกดรอยตามแค่สองคนหรอก

ถึงแม้หลู่ซานกับหลู่อู่จะฉลาดหลักแหลม มีไหวพริบ และมีฝีมือในการสะกดรอยตามที่ยอดเยี่ยมก็ตาม...

เขาลังเลใจอยู่ครู่หนึ่งว่าจะบอกเรื่องนี้กับหลี่ฟู่ดีหรือไม่? หลังจากสู้กับความรู้สึกภายในใจ เขาก็ตัดสินใจว่า “ยังไม่บอกจะดีกว่า”

หากเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยังจัดการไม่ได้ ใต้เท้าหลี่จะมองเขาอย่างไร?

ดังนั้นตอนนี้ ไม่ว่าจะต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจหรือจ่ายค่าตอบแทนเท่าไหร่ เขาต้องลากตัวฝูเว่ยกลับมาให้ได้!

ความจริงแล้ว ฝูลี่ไม่ได้ดูถูกฝูเว่ยเสียทีเดียว ฝูเว่ยเป็นลูกเศรษฐีที่เติบโตมาบนกองเงินกองทอง ไม่เคยผ่านการเคี่ยวกรำด้วยตัวคนเดียวจริงๆ หากเทียบกับพ่อของเขาแล้ว ฝีมือยังห่างชั้นกันอยู่มาก

แม้ฝูเจียเยว่จะมีมิตรสหายที่ตายแทนกันได้อยู่บ้าง แต่ฝูเว่ยที่คิดว่าตนเองมองทะลุถึงธาตุแท้และความเย็นชาของมนุษย์แล้ว มีหรือจะไปขอความช่วยเหลือจากคนพวกนั้น?

หลังจากส่งแม่และภรรยาไปแล้ว เขาก็มีเป้าหมายเดียว: ฆ่าฝูลี่เพื่อล้างแค้น!

ส่วนพ่อที่อยู่ในคุก เขาไม่ได้คิดถึงเลย เพราะเขานึกไม่ออกว่าจะทำอย่างไรได้! ส่วนท่านย่า ยิ่งไม่ต้องพูดถึง!

เขาต้องการเพียงแก้แค้น ขอแค่ได้ฆ่าฝูลี่ ต่อให้เขาต้องตายเขาก็ถือว่ากำไรแล้ว! การต้องอยู่อย่างต่ำต้อยและสูญเสียทุกอย่าง สู้ตายไปเสียยังดีกว่า!

ใครจะรู้ว่า วันนี้ขณะเดินอยู่ในตรอก กลับถูกจู่โจมกะทันหัน ท้ายทอยถูกฟาดอย่างแรงจนไม่รู้เรื่องรู้ราวแล้วสลบพับไป!

เมื่อฝูเว่ยฟื้นขึ้นมา เขาพบว่าตนเองอยู่ในห้องที่แปลกตา ห้องนั้นสะอาดสะอ้าน ตกแต่งอย่างเป็นระเบียบ มีม่านพริ้วไหว เบื้องหน้าคือฉากกั้นไม้ดำขนาดใหญ่แกะสลักรูปเสือโคร่งลงจากเขา

“ฟื้นแล้วหรือ?” ขณะที่เขาพยายามยันกายลุกขึ้นจากพรมสีแดงเข้ม เสียงทุ้มแหบพร่าก็ดังมาจากหลังฉากกั้น

“แกเป็นใคร! ต้องการอะไร!” ฝูเว่ยจ้องเขม็งไปยังเงาร่างที่เลือนรางหลังฉากกั้นพลางตวาด “แกเป็นคนของไอ้โจรชั่วฝูลี่ส่งมาใช่ไหม! ในเมื่อตกอยู่ในมือพวกแกแล้ว จะฆ่าจะแกงก็ตามใจ แต่อย่ามาเล่นแง่ทำเป็นภูตผีปีศาจกับข้า!”

เสียงหัวเราะทุ้มกังวานดังรอดออกมาจากหลังฉากกั้น ชายผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันว่า “มิน่าล่ะ ถึงได้ถูกคนที่หายสาบสูญไปยี่สิบปีสยบจนพ่ายแพ้ยับเยินเพียงกระบวนท่าเดียว อย่างเจ้าน่ะหรือจะล้างแค้น หึๆ ช่างฝันเฟื่องนัก! แม้แต่ถูกคนสะกดรอยตามจับตาดูทุกฝีก้าวอยู่ข้างหลังยังไม่รู้ตัวเลย! ถ้าข้าเป็นเจ้า สู้รีบตายไปเสียให้พ้นๆ ยังจะดูดีกว่า!”

“แก!” ฝูเว่ยทั้งตกใจทั้งโกรธ เมื่อได้ยินว่าถูกสะกดรอยตามมาตลอด เขาก็อดไม่ได้ที่จะเหงื่อกาฬไหลซึมด้วยความหนาวสั่น

เขาพยายามสะกดกลั้นความตื่นตระหนกและความโกรธเคืองในใจ ก่อนจะเอ่ยถามว่า: “ท่าน... เป็นใคร?”

“คนที่จะชี้ทางสว่างให้เจ้า”

ฝูเว่ยแค่นเสียงเหอะ แสดงออกถึงความดูแคลน

ทว่าชายผู้นั้นกลับไม่ถือสา และกล่าวต่อว่า: “หากเจ้าคิดจะหาโอกาสลอบสังหารฝูลี่เพื่อตายตกไปตามกัน ข้าขอเตือนให้เจ้าเลิกหวังเสียเถอะ! ด้วยสภาพของเจ้าในตอนนี้ อย่าว่าแต่จะลงมือเลย แม้แต่จะเข้าใกล้ตัวฝูลี่เจ้ายังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ!”

เขาเว้นจังหวะแล้วหัวเราะหยัน: “เจ้าคิดว่า ฝูลี่ส่งคนตามสะกดรอยเจ้าเพราะเขาว่างงานนักหรือไง? เจ้าคิดว่ามีแค่เจ้าคนเดียวหรือที่อยากเอาชีวิตเขา!”

ฝูเว่ยใจหายวาบ จนเผลออุทานออกมาเบาๆ ใบหน้าพลันซีดเผือดลงทันที

เสียงที่อยู่หลังฉากกั้นยังคงเอ่ยต่อไปอย่างเนิบนาบ: “หลักการตัดหญ้าต้องถอนรากถอนโคนน่ะ เขารู้ซึ้งดียิ่งกว่าท่านย่าหรือท่านพ่อของเจ้าเสียอีก! หึ ในเมื่อตอนนั้นเขาคือปลาที่หลุดรอดมาจากเงื้อมมือท่านย่าของเจ้าไปได้ แล้วเขาจะปล่อยเจ้าไปง่ายๆ ได้อย่างไร?”

ฝูเว่ยแค่นเสียงคำรามด้วยความแค้น พร้อมกับทุบหมัดลงบนพื้น

เสียงหลังฉากกั้นยังคงกล่าวต่ออย่างไม่รีบร้อน: “ข้าสามารถช่วยเจ้าได้ จะชี้ทางเดินที่รุ่งโรจน์ให้เจ้าสักสาย เจ้าเต็มใจจะลองฟังดูหรือไม่?”

ฝูเว่ยเริ่มสงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง เขาพลิกตัวเปลี่ยนมาอยู่ในท่าคุกเข่าตัวตรงแน่วอยู่หน้าฉากกั้น พร้อมกับก้มศีรษะคำนับและกล่าวว่า: “ขอท่านผู้สูงส่งโปรดชี้แนะด้วย! ขอเพียงแค่ได้ล้างแค้น ไม่ว่าต้องให้ทำอะไรข้าก็ยินดี!”

“โอ้?” เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังมาจากหลังฉากกั้น: “เจ้าจะไม่ถามหน่อยหรือว่าเพราะอะไร?”

ฝูเว่ยลังเลไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าและกล่าวอย่างเด็ดขาด: “ไม่ถาม! ข้าต้องการเพียงแค่แก้แค้นเท่านั้น!”

คนหลังฉากกั้นหัวเราะร่วนพลางกล่าวว่า: “เจ้าไม่ถาม ข้าก็ต้องบอก เพราะเรามีศัตรูคนเดียวกัน การช่วยเจ้าก็เท่ากับช่วยตัวข้าเอง! ที่ฝูลี่สามารถโค่นพวกเจ้าสองพ่อลูกลงได้ ก็เพราะมีคนหนุนหลัง และคนคนนั้นก็คือ หลี่ฟู่ ผู้ว่าการมณฑลคนใหม่แห่งมณฑลหนานไห่! ในเมื่อมีเขาคอยช่วยเหลืออยู่อย่างลับๆ พวกเจ้าสองพ่อลูกจะมีปัญญาไปสู้ฝูลี่ได้อย่างไร?”

“ใต้เท้าหลี่หรือ?” ฝูเว่ยชะงักไป ดูเหมือนเขาจะยังไม่ค่อยเชื่อถือนัก

ทว่าคนหลังฉากกั้นกลับไม่เสียเวลาถกเถียงในประเด็นนี้ เขาแค่นเสียงกล่าวว่า: “เจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ช่าง! ข้ากับหลี่ฟู่มีหนี้แค้นต่อกัน เจ้าแค่จำไว้ว่า เมื่อวันที่เจ้าชิงตระกูลฝูกลับคืนมาได้ เจ้าจะต้องติดค้างบุญคุณข้าหนึ่งครั้ง! ในภายภาคหน้าหากข้าต้องการให้เจ้าทำสิ่งใด เจ้าห้ามปฏิเสธ!”

“ตกลง!” เดิมทีฝูเว่ยยังมีความระแวงสงสัยอยู่บ้าง เพราะคนคนนี้ประหลาดเกินไป อยู่ๆ ก็มาช่วยเขา—จะใจดีขนาดนั้นเชียวหรือ?

แต่ในเมื่อฝ่ายนั้นบอกว่ามีเรื่องที่จะขอให้เขาทำในภายหลัง ความสงสัยเหล่านั้นก็มลายหายไปทันที!

ฝูเว่ยกล่าวออกมาโดยไม่ลังเล: “ข้าฝูเว่ย ขอสาบานต่อฟ้าดินในวันนี้ หากข้าสามารถชิงตระกูลฝูกลับคืนมาและฆ่าฝูลี่ล้างแค้นได้สำเร็จ ไม่ว่าผู้มีพระคุณจะสั่งการสิ่งใด ข้ายินดีปฏิบัติตามทุกประการ!”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1262 การแก้แค้นต่อเจิ้งอี๋เหนียง

 

บทที่ 1262 การแก้แค้นต่อเจิ้งอี๋เหนียง

 

หลับใหลไปทั้งที่ยังเวียนหัว ทั้งทุกข์ทั้งสุขปะปนในใจไม่รู้ตัว ครั้นลืมตาตื่นอีกที ก็เป็นยามเซินในยามบ่ายแล้ว

เขาค่อย ๆ ลืมตา ขยี้หน้าผากพลางกวาดตามองทุกสิ่งในห้อง แววตาของฝูลี่ค่อย ๆ สว่างสดใสขึ้น ริมฝีปากก็เผลอแย้มยิ้มโดยไม่รู้ตัว

ทุกสิ่งเหล่านี้…เป็นความจริง! มิใช่ความฝัน!

พลันนึกถึงเจิ้งอี๋เหนียง หญิงแพศยาผู้เคยก่อแค้นฝังใจจนถึงกระดูก ฝูลี่สะดุ้งวาบในใจ จึงสั่งคนจัดรถ รีบรุดตรงไปยังวัดประจำตระกูล

เขาต้องเห็นกับตาตนเอง—สภาพอันอัปรีย์ของนางผู้นั้น! หญิงชั่วที่เกือบทำให้เขาตายไปพร้อมตราบาปติดตัวไปชั่วชีวิต!

เช้าตรู่วันหนึ่ง เจิ้งอี๋เหนียงถูกปล่อยตัวออกจากคุกใหญ่ แล้วถูกส่งตัวมาขังอยู่ที่เรือนเล็กอันเงียบเหงาในวัดประจำตระกูล

นางถูกพามาเพื่อชดใช้บาป บ้านที่อยู่ย่อมไม่อาจสะดวกสบายได้

ก้าวเข้าสู่เรือนอันเย็นชื้นและทรุดโทรม ฝูลี่เห็นสตรีชราผมขาวหม่นไร้ประกาย นั่งเหม่อบนเก้าอี้ ใบหน้าซูบซีด สายตาไร้ชีวิตชีวา สวมเพียงอาภรณ์กว้างสีครามหม่นที่เก่าโทรม ภาพนั้นทำให้เขาอดหวนคิดถึงความเอาใจใส่ห่วงใยในอดีตของนางไม่ได้

ทว่ายามนี้เมื่อนึกย้อนกลับไป ความอ่อนโยนเอื้ออาทรในวันวานก็ไม่ต่างอะไรจากน้ำผึ้งเคลือบยาพิษ! ใจของนางไม่รู้ว่าซ่อนความอาฆาตร้ายแรงเพียงใด!

ความรู้สึกปั่นป่วนเพียงเล็กน้อยพลันกลับกลายเป็นโกรธแค้นเกลียดชัง ฝูลี่หัวเราะเย็นยะเยือก

เจิ้งอี๋เหนียงได้ยินเสียง กายสะท้านเล็กน้อย ค่อย ๆ หันศีรษะมา มองชัดว่าเป็นฝูลี่ ดวงตาเหม่อลอยพลันเปล่งประกายคมกริบ นางหัวเราะเยาะเสียงแหลมเฉียบว่า

“เจ้ามาดูข้าว่าเป็นคนขี้ขลาดน่าสมเพชงั้นหรือ? ผิดหวังแล้วล่ะสิ?”

นางเชิดหน้าขึ้น สีหน้าดุจน้ำแข็ง สายตาเย็นชา ยินยอมตายดีกว่าปล่อยให้เขาเห็นความตกต่ำและอนาถาของตน!

ใบหน้าที่เมื่อไม่กี่วันก่อนยังดูแลรักษาเป็นอย่างดี ขาวนวลแดงระเรื่อ เปี่ยมด้วยชีวิตชีวา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยริ้วรอย ผิวเหลืองหม่นซูบซีด ไร้ซึ่งความงามเจิดจรัสแม้เพียงเศษเสี้ยวในอดีต

ฝูลี่รู้สึกสะใจยิ่งนัก หัวเราะลั่นกล่าวว่า “ผิดหวังหรือ? บัดนี้ข้าได้สิ่งที่เป็นของข้ากลับคืนทั้งหมดแล้ว เหตุใดจะต้องผิดหวัง? ข้าไม่เพียงไม่ผิดหวัง หากยังชื่นอกชื่นใจนัก! ไหน ๆ ก็มาแล้ว ข้ายังมีข่าวดีสองสามเรื่องมาบอกให้อี๋เหนียงได้ยิน จะได้ร่วมยินดีไปกับข้าด้วย!”

เจิ้งอี๋เหนียงถ่มน้ำลายซ้ำแล้วซ้ำเล่า สบถด่ากลับว่า “ข่าวดี? ข้าไม่ฟัง! ไม่อยากฟังแม้แต่คำเดียว! ไสหัวไป! ไสหัวไปให้พ้น! ที่แท้เมื่อครั้งนั้นข้าเผลอไปเพียงชั่วครู่ ถึงปล่อยให้เจ้าตัวอัปรีย์มีชีวิตรอดมาได้ แต่ถึงอย่างไร ข้าก็เสวยสุขล้นฟ้ามายี่สิบกว่าปี มิใช่ขาดทุนอะไร! ฮ่า ฮ่า! ข้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไป ดูซิว่าเจ้าจะตกอับอย่างไร! เวรกรรมย่อมตามสนอง! เจ้าหนีไม่พ้นดอก!”

ฝูลี่จ้องนางด้วยแววตาเย็นเยียบ เอ่ยเสียงเฉียบขาดว่า “ถูกต้อง เวรกรรมย่อมมีจริง! ข้าเองก็คิดเช่นนั้นมาตลอด ใช้คำนี้คอยปลอบใจ คอยกระตุ้นให้ข้าต้องดิ้นรนมีชีวิตอยู่ต่อไป! และแล้ว—ข้าก็รอถึงวันที่วันนี้! แต่เจ้าผู้เป็นคนต้องรับผลกรรม…กลับไม่มีสิทธิ์เอ่ยถ้อยคำเหล่านั้น! ว่าอย่างไร? ข้าอุตส่าห์มีน้ำใจ นำข่าวของบุตรชายหลานชายเจ้ามาให้ฟัง เจ้าไม่อยากได้ยินจริงหรือ?”

ดวงตาของเจิ้งอี๋เหนียงเบิกกว้าง รูม่านตาหดแคบลงทันที นางจ้องฝูลี่เขม็งตะคอกเสียงแข็งว่า

“เจ้าทำอะไรพวกเขา! มีปัญหาก็มาลงที่ข้าสิ!”

ฝูลี่หัวเราะเย็น “ข้ามิได้มุ่งมาที่เจ้ามาตลอดหรือไร? การได้ฟังเรื่องของพวกเขา นั่นแหละคืออาวุธที่ดีที่สุดในการเอาคืนเจ้า ข้าจะปล่อยไปได้อย่างไร?”

“เจ้า…” เจิ้งอี๋เหนียงพูดไม่ออก โทสะแล่นพล่าน หัวใจเริ่มปั่นป่วน นางมองฝูลี่เขม็งราวจะพ่นไฟออกมา

ฝูลี่รู้สึกสะใจนัก เอ่ยเสียงราบเรียบว่า “บุตรชายและหลานชายของเจ้า—ตอนนี้ไม่มีอะไรเหลือแล้ว! ถูกท่านเจ้าเมืองไป๋ ใต้เท้าไป๋ต้าหยางสั่งให้มือปราบจับไปตัวจากเมืองหนานไห่ ล่ามโซ่ตรวนกลับมา ไม่ทันได้เหยียบแม้แต่ธรณีประตูสกุลฝู ก็ตรงเข้าคุกหลวงทันที!”

สีหน้าของเจิ้งอี๋เหนียงพลันแปรเปลี่ยนทีละน้อย ๆ จนขาวซีดทั่วทั้งใบหน้า ร่างกายสั่นเทิ้มอย่างไม่อาจห้ามได้ หัวใจบีบแน่นราวถูกกดทับจนแทบขาดลมหายใจ

“แล้วอย่างไรเล่า? แล้วหลังจากนั้นเป็นอย่างไร?”

นางอยากรู้…แต่ก็หวาดกลัวที่จะรู้!

ทว่า ไม่ว่านางจะอยากหรือไม่อยาก จะถามหรือไม่ถาม เรื่องนี้ก็หาใช่นางเป็นผู้กำหนดได้!

ฝูลี่หัวเราะเย็น กล่าวอย่างช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ “ใต้เท้าไป๋ต้าหยางเฉียบแหลมยิ่งนัก ช่วยข้าทวงความยุติธรรมแทนเจ้า—บุตรชายของเจ้าถูกขังทันที วันนี้แต่เช้าถูกโบยแปดสิบไม้ อีกสิบวันก็จะถูกเนรเทศไปเหลียวตง ชั่วชีวิตนี้ เขาไม่มีวันกลับมาให้เจ้าพบอีก! ส่วนจะรอดไปถึงเหลียวตงได้หรือไม่ ก็สุดแล้วแต่โชคชะตาของเขาเอง!”

เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ ฝูลี่ก็กลั้นไม่อยู่ หัวเราะเสียงดังลั่น

เจิ้งอี๋เหนียงกลับกรีดร้องออกมาเสียงหนึ่ง “อ๊า!” มือกดอกแน่น ร่างแทบทรุดลงกับเก้าอี้ ดวงใจปวดร้าวดั่งถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ริมฝีปากสั่นระริก พูดออกมาด้วยเสียงสั่นเครือว่า

“เจ้าช่างโหดร้าย…โหดร้ายเหลือเกิน…”

ฝูลี่หัวเราะเย็นอีกครั้ง

“ข้าเพียงแค่เอาคืน ต่าต่อตาฟันต่อฟัน ยังไม่ได้ทวงดอกเบี้ยสักนิดด้วยซ้ำ! ที่จริงแล้วเจ้ายังควรจะขอบคุณข้าเสียด้วยซ้ำ หากมิใช่ข้าที่ออกปากขอไว้ เจ้าหลานรักของเจ้าที่ตะโกนก้าวร้าวในศาล ทำเอาท่านผู้ใหญ่ทั้งหลายขายหน้าต่อหน้าสาธารณชน ป่านนี้เขาคงมิได้แค่ถูกโบยไม่กี่ไม้แล้วปล่อยแน่!”

ได้ยินว่าหลานชายสุดรักที่เคยเสวยสุขในเรือนทองต้องถูกเฆี่ยนในศาลาว่าการเมือง เจิ้งอี๋เหนียงก็ร้อง “อ๊า!” ออกมาอีกครั้ง ใจบีบแน่นร้าวรานแทบขาด

นางจ้องฝูลี่เขม็งด้วยความเคียดแค้น “เจ้าใจดีถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”

ฝูลี่หัวเราะเย็น สีหน้าโหดเหี้ยมเย็นชา “แน่นอนว่าไม่! ข้าไม่ต้องการให้เขาตาย—ข้าต้องการให้เขามีชีวิต…มีชีวิตอยู่เพื่อทนทุกข์ทรมาน! เหมือนกับเจ้า! ตอนนี้เขาไม่ใช่ลูกหลานสกุลฝูอีกต่อไปแล้ว ตระกูลได้ลบชื่อเขากับพ่อเขาออกจากทะเบียนแล้ว…อ้อ รวมทั้งเจ้าด้วย! ข้าจะส่งคนจับตาเขาอยู่ เห็นเขาเสื้อผ้าขาดวิ่น อดอยากหิวโหย เห็นเขากลายเป็นขอทานเร่ร่อนริมถนน เห็นเขาถูกผู้คนหัวเราะเยาะเหยียดหยาม ถูกย่ำยีดูถูก เห็นเขาค่อย ๆ ตกต่ำจนไม่ต่างจากสุนัขต่ำต้อยตัวหนึ่ง!”

“ไม่! ไม่! อย่า!” เจิ้งอี๋เหนียงปวดใจแทบขาด นางเอามือปิดหูส่ายหัวสุดแรงกรีดร้องเสียงหลง ร่างล้มทรุดลงกับพื้นอ้อนวอนฝูลี่อย่างสิ้นหวัง “เจ้ามาลงที่ข้าสิ! มาลงที่ข้าสิ! เขาเป็นผู้บริสุทธิ์ เขาไม่เกี่ยวกับเรื่องในอดีตแม้แต่น้อย เขาไม่เคยทำผิดต่อเจ้า เขาเป็นผู้บริสุทธิ์นะ…”

แววตาของฝูลี่เย็นเฉียบปราศจากความเมตตา เอ่ยเสียงเย็นจัดว่า “หากเขาไม่เกี่ยวข้องเลยสักนิด เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยชีวิตเขาไว้หรือ? จะโทษก็โทษได้เพียงว่าโชคชะตาของเขาลำเค็ญ—ใครใช้ให้เขาเป็นหลานเจ้า เป็นลูกชายของลูกชายเจ้าเล่า? หนี้พ่อให้ลูกใช้ นี่คือสัจธรรม!”

ฝูลี่หัวเราะอย่างสะใจ แต่เสียงหัวเราะนั้นกลับแฝงความเศร้าลึก ๆ เขากล่าวเสียงต่ำเต็มไปด้วยความเคียดแค้น “วางใจเถิด ข้าบอกแล้วว่าจะไม่ให้เขาตายง่าย ๆ! ข้าจะเอาข่าวของเขามาให้เจ้าฟังเป็นระยะ ๆเอง…อ้อ ยังมีสะใภ้ของเจ้ากับหลานสะใภ้ของเจ้าอีก เจ้าคิดว่า ควรขายเข้าหอโคมแดงในเมืองเฉวียนโจวดีหรือ ควรขายไปนอกเมืองเสียเลยดี? เจ้าควรจะดีใจเสียด้วยซ้ำที่เจ้าแก่แล้ว!”

ฝูลี่เหลือบมองเจิ้งอี๋เหนียงที่แข็งค้างอยู่ตรงนั้น หัวเราะลั่นอีกครั้ง ก่อนหมุนกายก้าวออกไปอย่างองอาจ

เบื้องหลังตามมาด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนฉีกหัวใจและเสียงร่ำไห้เยียบเย็นประหนึ่งผีคร่ำครวญ ฝูลี่กำหมัดแน่นขึ้นอีกหน หัวเราะเย็นแล้วก้าวเดินจากไป

ไม่คาดว่ายามฝูลี่เพิ่งก้าวเข้าสู่จวน ซินสิบสามเหนียงก็รีบร้อนตรงเข้ามาเอ่ยว่า “ท่านกลับมาแล้วหรือ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”

ฝูลี่สะดุ้งในใจ รีบจับมือนางไว้พลางดึงให้นั่งลง “อย่าเพิ่งร้อนใจ ค่อย ๆ พูด!”

เบื้องหลังเขายังมีใต้เท้าผู้ว่าการมณฑลผู้ยิ่งใหญ่ดุจต้นไม้ใหญ่เป็นที่พึ่งพิง ความสามารถของหลี่ฟู่นั้น ฝูลี่มิอาจหยั่งถึงขอบเขต แต่ด้วยเหตุนี้เองเขาจึงวางใจและมั่นใจยิ่งนัก—ในมณฑลหนานไห่แห่งนี้ ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา เขาก็มิได้หวาดหวั่น!

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1261 การอยู่หรือไปของสองแม่ลูกตระกูลฝูและฝูเว่ย

 

บทที่ 1261 การอยู่หรือไปของสองแม่ลูกตระกูลฝูและฝูเว่ย

“เจ้าเข้าใจก็ดีแล้ว!” หลี่ฟู่หัวเราะร่วน เขาปรึกษาหารือกับอีกฝ่ายครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าดึกมากแล้วจึงสั่งให้เขากลับไป

ก่อนจาก หลี่ฟู่ยังกล่าวสำทับว่า: “ความแค้นระหว่างเจ้ากับสองแม่ลูกฝูเจียเยว่นั้นเป็นเรื่องส่วนตัวของพวกเจ้า เจ้าจะแก้แค้นอย่างไรเปิ่นกวน (ข้า) จะไม่เข้าไปก้าวก่าย! เพียงแต่ฝูเว่ยผู้นั้นนิสัยมุทะลุ อีกทั้งไม่มีความผิดให้ต้องโทษจึงไม่ได้อยู่ในคุก พวกเขาสองพ่อลูกทำมาหากินในเฉวียนโจวมาอย่างน้อยก็ยี่สิบกว่าปี เจ้าต้องระวังตัวให้ดี อย่าได้พลาดท่าเสียทีให้กับเขา!”

ฝูลี่พลันนึกถึงสายตาที่อาฆาตแค้นราวกับงูพิษของฝูเว่ยที่ศาลาว่าการเมือง หัวใจของเขาพลันกระตุกวูบ รีบประสานมือกล่าวว่า: “ขอรับ ผู้น้อยจดจำใส่ใจแล้ว!”

ตีงูต้องตีให้ตาย มิฉะนั้นจะเกิดภัยในภายหลัง!

ความผิดพลาดที่สองแม่ลูกฝูเจียเยว่เคยทำไว้ เขาจะไม่ยอมทำซ้ำเป็นครั้งที่สอง!

ฝูเว่ย... ต้องตาย!

เมื่อฝูลี่กลับถึงบ้าน แม้จะเป็นเวลาค่อนคืนแล้ว ทว่าประสบการณ์ที่ผ่านมามันฝังรากลึกจนยากจะลืมเลือน เมื่อนึกถึงคำเตือนของหลี่ฟู่ เขาจะข่มตาหลับลงได้อย่างไร?

เขาเรียกสมุนคนสนิทมาทันที สั่งการให้ตามหาตัวฝูเว่ย และให้จับตาดูราวกับเงาตามตัวตั้งแต่วินาทีนี้ หากฝูเว่ยออกจากเมืองเฉวียนโจวเมื่อไหร่ ให้หาโอกาสกำจัดทิ้งทันที!

วันรุ่งขึ้น ฝูลี่จัดเลี้ยงต้อนรับหลี่ฟู่, เจ้าเมืองไป๋ และเหล่าขุนนางผู้มีตำแหน่งในที่ว่าการเมืองเฉวียนโจว ณ ภัตตาคารเซิ่งเฟิงที่หรูหราที่สุดในเมือง

ในเมื่อหลี่ฟู่คือผู้กุมอำนาจสูงสุดในแวดวงขุนนางของมณฑลหนานไห่ และฝูลี่คือผู้นำตระกูลฝูคนใหม่ การที่เขาจะประจบเอาใจหลี่ฟู่จึงเป็นเรื่องที่ใครๆ ก็เข้าใจได้และเป็นสิ่งที่ควรทำ

แน่นอนว่าหลี่ฟู่ไม่ได้ปฏิเสธความปรารถนาดีนี้ แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีสนิทสนมจนเกินงาม เขายังคงรักษาท่าทีที่สุภาพและมีระยะห่างอย่างเหมาะสม

วันต่อมา หลี่ฟู่ก็เดินทางออกจากเมืองเฉวียนโจวเพื่อกลับไปยังเมืองหนานไห่

ทางด้านเจ้าเมืองไป๋ก็ดำเนินการอย่างรวดเร็ว ในวันนั้นฝูเจียเยว่ถูกลงโทษโบยแปดสิบไม้ และอนุญาตให้รักษาตัวสิบวันก่อนจะเริ่มออกเดินทางถูกเนรเทศไปยังเหลียวตง

ส่วนถังซื่อ (นางถัง) และหลิวซื่อ (นางหลิว) ซึ่งเป็นสตรีได้รับการปล่อยตัวเนื่องจากไม่มีความผิด ทว่าพวกนางก็แทบไม่มีทางรอดเหลืออยู่แล้ว

เมื่อถังซื่อได้ยินจุดจบของสามีก็นิ่งอึ้งจนเป็นลมล้มพับไป พอฟื้นขึ้นมาก็พาหลิวซื่อไปอาละวาดที่บ้านตระกูลฝูด้วยความโกรธแค้น แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวข้ามธรณีประตูก็ถูกคนไล่ตะเพิดออกมา

หลิวซื่อนั้นมีสติมากกว่านางรีบอ้อนวอนคนเฝ้าประตูให้เข้าไปแจ้งเจ้าบ้าน ขออนุญาตเข้าไปเก็บข้าวของสัมภาระ

ซินสือซานเหนียงซึ่งตอนนี้เป็นผู้ดูแลฝ่ายใน มีหรือจะอยากพบหน้าสตรีทั้งสองคนนี้—นางกลัวว่าหากเห็นหน้าแล้วจะระงับโทสะไม่อยู่จนเผลอพลั้งมือตีคนตาย จึงสั่งคนให้ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย

พวกนางไม่ใช่คนของตระกูลฝูแล้ว ยังกล้ามาเก็บสัมภาระอะไรที่นี่อีก? สัมภาระที่ไหนกัน?

หลิวซื่อไม่มีทางเลือกจึงต้องถอยก้าวหนึ่ง ขอคืนสินเดิมของตนเองและของถังซื่อ

ครั้งนี้ซินสือซานเหนียงไม่ได้ปฏิเสธ เพียงแต่ให้แม่นมของนางเข้าไปตรวจสอบรายการสินเดิมและขนของออกไปวางกองไว้ที่หน้าประตู

หลิวซื่อรีบให้แม่นมไปเช่ารถม้า แล้วฝืนลากถังซื่อที่เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญจากไป เพื่อไปพักชั่วคราวที่โรงเตี๊ยม

ไม่นานนัก ฝูเว่ยเดินกะโผลกกะเผลกเข้ามาด้วยใบหน้ามืดมน เมื่อถังซื่อเห็นลูกชายที่เคยสง่างามและเจ้าสำราญตกอยู่ในสภาพเวทนาเช่นนี้ หัวใจของนางก็เจ็บปวดราวกับถูกกรีด นางโผเข้ากอดลูกชายร้องไห้ปานจะขาดใจ พร้อมกับด่าทอฝูลี่ขอให้มันตายไม่ดี

หลิวซื่อถอนหายใจเงียบๆ รีบเข้าไปปลอบโยน ตอนนี้สถานการณ์เป็นรอง พูดไปจะมีประโยชน์อะไร? หากคำพูดหลุดไปถึงหูคนพวกนั้นจะหาเรื่องใส่ตัวเปล่าๆ! สู้รีบออกจากเมืองเฉวียนโจวไปก่อนแล้วค่อยวางแผนระยะยาวดีกว่า!

ยังพูดไม่ทันขาดคำ ใบหน้าของหลิวซื่อก็ถูกถังซื่อตบเข้าอย่างแรง ถังซื่อชี้หน้านางพลางกัดฟันด่า: "นังแพศยา! แกกล้าพูดช่วยไอ้โจรชั่วคนนั้นเหรอ แกคิดอะไรอยู่! ถึงได้เข้าข้างศัตรู! บอกมา! เป็นแกใช่ไหมที่ร่วมมือกับไอ้ลูกหมาป่านั่นทำลายตระกูลฝูของเรา!"

ถังซื่อที่โศกเศร้าจนเสียสติ เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมาก็ยิ่งระแวงมากขึ้นเรื่อยๆ นางเข้าไปกระชากตัวหลิวซื่อแล้วทุบตีอย่างบ้าคลั่งพร้อมกรีดร้อง: "บอกมา! บอกมาเดี๋ยวนี้! ใช่ไหม! ใช่แกไหม! นังแพศยา! พูดมา!"

หลิวซื่อไหนเลยจะกล้าลงมือตอบโต้แม่สามี? ทั้งโกรธ ทั้งรีบ ทั้งเจ็บ ได้แต่พยายามหลบเลี่ยงและร้องไห้ปฏิเสธ

ฝูเว่ยเห็นแล้วรำคาญใจ เขาตบโต๊ะดังปัง! พร้อมตวาดเสียงกร้าว: "หยุดทะเลาะกันได้แล้ว!"

เสียงด่าทอและเสียงร้องไห้ของสตรีทั้งสองหยุดกึกทันที

หลิวซื่อไม่กล้าทำอะไรต่อ ส่วนถังซื่อเรียก "เว่ยเอ๋อร์!" พร้อมน้ำตาที่ไหลพราก ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าเวทนา: "ลูกแม่ ลูกพูดกับแม่แบบนี้ได้ยังไง? แม่เป็นแม่แท้ๆ ของเจ้านะ! เจ้าทำแบบนี้ หัวใจแม่จะทนได้อย่างไร!"

แววตาของฝูเว่ยฉายแววเหี้ยมเกรียม เขาขัดจังหวะนางอย่างไม่สบอารมณ์: "นี่ยังวุ่นวายไม่พออีกหรือ? ท่านแม่ยังจะมาเพิ่มความวุ่นวายอีกทำไม? ท่านกับหลิวซื่อรีบออกจากเมืองเฉวียนโจวเดี๋ยวนี้ ไปหาบ้านท่านตาซะ! เห็นแก่สินเดิมที่ติดตัวไป บ้านท่านตาก็คงไม่ใจดำถึงขนาดไม่รับพวกท่านไว้หรอก!"

ถังซื่อสะอื้นไห้: "เจ้าพูดอะไรแบบนั้น! ท่านตาของเจ้ารักเจ้าจะตายไป ข้าก็เป็นลูกสาวแท้ๆ มีหรือเขาจะไม่รับพวกเรา?"

ฝูเว่ยเพียงแต่หัวเราะเย็นชา ไม่ตอบคำ เดิมทีท่านตารักเขานั้นเป็นเรื่องจริง! แต่ก็นั่นแหละ เมื่อก่อนเขาเป็นลูกชายคนโตเพียงคนเดียวที่จะสืบทอดตระกูลฝู จะไม่รักได้อย่างไร?

แต่ตอนนี้ หึๆ... มันพูดยากแล้ว!

โลกมนุษย์นั้นเย็นชา ความสัมพันธ์ขึ้นอยู่กับผลประโยชน์ สองสามวันมานี้เขาเห็นมามากพอแล้ว! หากไม่มีฐานะนายน้อยตระกูลฝู เขาก็ไม่ใช่ตัวอะไรเลย!

หลิวซื่ออยากจะพูดอะไรบางอย่าง ขยับปากแล้วแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกไป เพียงแต่ถามเบาๆ ว่า: "ท่านพี่ ท่านให้พวกเราไปบ้านท่านตา แล้วท่านล่ะ? ท่าน... ไม่ไปด้วยกันหรือ?"

ถังซื่อพลันจ้องหน้าฝูเว่ย: "อะไรนะ? เจ้าไม่ไปพร้อมกันเหรอ? ไม่ได้! เจ้าต้องไปกับพวกเรา! พวกเราหนีไปจากที่นี่ก่อน แล้วค่อยหาทางช่วยพ่อของเจ้า! หึ ส่วนวันข้างหน้า ข้าไม่เชื่อหรอกว่าไอ้คนเนรคุณนั่นจะครองอำนาจไปได้ตลอด! สักวันเราจะแย่งชิงทุกอย่างที่เป็นของเรากลับคืนมา!"

ฝูเว่ยขมวดคิ้วจ้องมองภรรยาคล้ายตำหนิที่หาเรื่องใส่ตัว ก่อนจะแสร้งยิ้มให้ถังซื่อแล้วกล่าวว่า: "ท่านแม่ พวกท่านไปก่อนเถิด เดี๋ยวข้าตามไป! ท่านพ่อยังอยู่ในคุกที่ว่าการเมือง ข้าอยู่ที่นี่ต่ออีกหน่อย จะได้คอยสืบข่าวและดูแลท่านพ่อได้!"

เมื่อถังซื่อคิดถึงสามีที่ตอนนี้ไม่รู้ว่าต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใด น้ำตาก็ไหลพรากลงมาอีกครั้ง นางพยักหน้าทั้งน้ำตาพร้อมสะอื้นไห้: “เอาเถอะ เอาเถอะ! เจ้าก็อยู่ที่นี่คอยสืบข่าวข่าวคราว! เว่ยเอ๋อร์ เจ้าต้องหาทางช่วยพ่อเจ้าให้ได้นะ!”

ฝูเว่ยพยักหน้าส่งๆ: “วางใจเถอะ!”

หลิวซื่ออดไม่ได้ที่จะเหลือบมองถังซื่อและฝูเว่ย ในใจรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมาวูบหนึ่ง... จำได้แต่ท่านพ่อตา แล้วท่านย่า (ฮูหยินผู้เฒ่า) ล่ะ? ยามปกติเห็นกตัญญูนักหนา แต่พอถึงนาทีนี้กลับไม่มีใครนึกถึงนางเลยแม้แต่คนเดียว ราวกับว่าในโลกนี้ไม่เคยมีคนชื่อนี้ดำรงอยู่...

ขนาดท่านย่ายังโดนเช่นนี้ แล้วตัวนางล่ะ? หากวันหนึ่งต้องมีใครถูกสังเวย นางคงเป็นคนแรกที่ถูกทอดทิ้งอย่างแน่นอน!

นางเองก็คงต้อง... เริ่มวางแผนเผื่อตัวเองไว้บ้างแล้ว...

ถังซื่อทิ้งเงินก้นถุงไว้ให้ฝูเว่ยสามพันตำลึง พร้อมกล่องเครื่องประดับล้ำค่าอีกหนึ่งกล่อง ก่อนจะออกจากเมืองเฉวียนโจวไปพร้อมกับหลิวซื่อทั้งน้ำตา

ฝูเว่ยจ้องมองรถม้าของพวกนางที่ค่อยๆ รับตาออกไป แววตาที่เหี้ยมเกรียมค่อยๆ ทวีความเข้มข้นขึ้นทุกที

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1260 เหยียบลงสู่ธุลีดิน

 

บทที่ 1260 เหยียบลงสู่ธุลีดิน

ฝูเว่ยสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย ในอกเต็มไปด้วยความอาดูรและคั่งแค้นจนอยากจักแผดร้อง "ไม่เอา! ไม่ใช่เช่นนี้!" ทว่ากลับต้องกล้ำกลืนฝืนทนมิอาจเอ่ยคำใดออกมาได้แม้แต่ครึ่งคำ

ใต้เท้าไป๋กระแอมไอทีหนึ่ง พลันปรับน้ำเสียงให้เข้มงวดและเย็นชา "ฝูเเจียเยว่... เจ้าจักยอมรับผิดหรือไม่?"

ฝูเเจียเยว่หัวเราะ "หึๆ" ในลำคอ ก่อนจะเอ่ยอย่างเด็ดขาด "ใต้เท้า... ผู้น้อย... ยอมรับผิด!"

"ท่านพ่อ!" ฝูเว่ยตระหนกสุดขีด จ้องมองบิดาด้วยสายตาที่สิ้นหวัง

แม้จะแจ้งแก่ใจว่าสถานการณ์บีบคั้นเพียงใด ทว่าหากมิถึงที่สุดแล้วใครเล่าจะยอมจำนนโดยง่าย? คำว่า "ยอมรับผิด" จากปากบิดานั้น คือการตัดรอนทุกความหวังและจินตนาการอันน้อยนิดของเขาลงจนหมดสิ้น!

จากคุณชายใหญ่ตระกูลฝูผู้เสวยสุขและเป็นที่อิจฉาของคนทั้งเมือง บัดนี้เขากลับกลายเป็นคนอนาถาไร้สมบัติ!

ทุกอย่างมลายหายไปสิ้น!

ทว่าเรื่องราวเหล่านี้เกี่ยวข้องอันใดกับเขา? เหตุใดเขาต้องมารับกรรมเช่นนี้!

ไม่ยุติธรรม! เรื่องนี้ไม่ยุติธรรมต่อเขาแม้เพียงนิด!

"ใต้เท้า..." ฝูเเจียเยว่ทำราวกับมิได้ยินเสียงของบุตรชาย เขาเงยหน้ามองใต้เท้าไป๋พลางกล่าวช้าๆ "ยามเมื่อเกิดเรื่องเหล่านั้น เว่ยเอ๋อร์ยังมิได้ลืมตาดูโลก ทุกสิ่งอย่างมิมีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา! เขา... ยังคงเป็นลูกหลานตระกูลฝู!"

"จริงสิ... ข้าเกือบลืมบอกเจ้าไป!" ใต้เท้าไป๋ทำทีเป็นนึกขึ้นได้ ทอดสายตามองเขาด้วยความเวทนาอาทร "เนื่องด้วยการกระทำอันโฉดช้าของเจ้าและมารดา หัวหน้าตระกูลและเหล่าอาวุโสจึงมีมติเอกฉันท์ ให้คัดชื่อพวกเจ้าออกจากผังตระกูล พวกเจ้ามิใช่คนของตระกูลฝูอีกต่อไป แน่นอนว่าฝูเว่ยย่อมมิต่างกัน! ยามนี้... เขามิมีความเกี่ยวข้องอันใดกับตระกูลฝูแม้แต่น้อย!"

"เป็นไปไม่ได้!" ฝูเว่ยถลึงตาจ้องฝูลี่พลางคำรามเสียงพร่า "เจ้าคิดจะฆ่าแกงกันให้สิ้นซากเชียวหรือ! เหตุใดจึงใจแคบต่อพวกเราพ่อลูกถึงเพียงนี้! ยามนี้ทุกอย่างในตระกูลฝูตกอยู่ในมือของเจ้าแล้ว เหตุใดจึงต้องเหยียบย่ำศักดิ์ศรีกันถึงเพียงนี้ด้วย!"

ฝูเเจียเยว่หลับตาลงด้วยความปวดร้าว มิได้ห้ามปรามคำพูดของบุตรชายอีกต่อไป

เดิมทีที่เขาอดทนอดกลั้นและมิยอมให้บุตรชายสอดมือเข้ามา ก็เพื่อรักษาที่ทางของบุตรชายในตระกูลฝูเอาไว้

ด้วยเห็นว่าฝูลี่จากตระกูลไปนานปี ส่วนบุตรชายติดตามเขาดูแลกิจการตระกูลมาเนิ่นนาน หากยังรักษาสถานะไว้ได้ วันหน้าใครจะอยู่ใครจะไปก็ยังมิแน่!

ทว่ามิคาดคิดว่าฝูลี่จะอำมหิตไร้น้ำใจถึงเพียงนี้ แผนการครานี้ช่างร้ายกาจยิ่งกว่าการถอนรากถอนโคนเสียอีก!

"สวรรค์บัญชา! สวรรค์บัญชาแท้ๆ!" ฝูเเจียเยว่ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น เป็นเสียงหัวเราะที่โหยหวนและเปี่ยมด้วยความอัดอั้น จนผู้ที่ได้ยินต่างรู้สึกสะท้านใจยิ่งนัก

ฝ่ายฝูลี่สีหน้ามิเปลี่ยนแปร แววตาเรียบเฉยจ้องมองอีกฝ่ายพลางกล่าวสืบไป "ตาข่ายฟ้ากว้างขวางทว่าหละหลวมมิมิดชิด คำนี้จริงแท้แน่นอน! ทุกสิ่งที่พวกเจ้าเคยเสพสุข เดิมทีก็มิใช่ของพวกเจ้าแต่ต้น... พวกเจ้ามิขาดทุนหรอก!"

"แต่พวกเราคือคนตระกูลฝู!" ฝูเว่ยดวงตาแดงฉานดุจอาบโลหิต จ้องมองฝูลี่ด้วยความอาฆาต "เจ้าจงตายอย่างอนาถ! พวกเจ้าทุกคนจงตายอย่างอนาถ! พวกขุนนางกังฉินหน้าเลือดพวกนี้ด้วย รับลาภผลจากตระกูลฝูไปมิตั้งเท่าไหร่ กลับมาร่วมวงลงหินทุ่มใส่เท้าพวกเรา! พวกเจ้ามันสุนัขลืมเจ้าของ! ฮ่าๆ... ที่แท้ใครให้ประโยขน์ก็ไปสอพลอผู้นั้น พวกเจ้ามัน—"

"หุบปาก! ลากมันออกไปขึงพืดแล้วโบยให้หนัก!" ใต้เท้าไป๋คำรามลั่นด้วยความขุ่นเคืองรันทดใจ

ฝูเเจียเยว่ตระหนกวูบ คิดจักอ้อนวอนขอความเมตตาทว่ากลับสะกดกลั้นไว้ ยามนี้เขาจะเอาศักดิ์ศรีอันใดไปวอนขอ? ต่อให้ขอไปจะมีประโยชน์อันใด!

เหล่าขุนนางโดยรอบต่างหน้าถอดสี อับอายขายหน้าจนดูไม่จืด บางคนที่เคยนึกเวทนา ตั้งใจว่าลับหลังจักส่งเงินทองให้ฝูเว่ยพามารดาและภรรยาหนีไปให้ไกลเมืองเฉวียนโจว ยามนี้ต่างพากันถอนใจสลัดความคิดทิ้งสิ้น ลอบด่าทอฝูเว่ยในใจว่า "ช่างมิเจียมตัว!"

เสียงไม้โบยกระทบเนื้อ "ปัง ปัง" ดังแว่วมาจากลานกว้าง พร้อมเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดของฝูเว่ย

ฝูเเจียเยว่สุดจักกลั้น โขกศีรษะวอนขอ "ใต้เท้า เว่ยเอ๋อร์ยังเยาว์นักมิเคยลำบาก ตลอดชีวิตราบรื่นมาโดยตลอด ยามนี้ขาดสติจึงปากพล่อยจาบจ้วง ขอใต้เท้าโปรดเมตตาละเว้นโทษเขาด้วยเถิด!"

ฝ่ายฝูลี่กลับหัวเราะเบาๆ เอ่ยกับใต้เท้าไป๋ด้วยท่าทีผ่อนคลาย "ใต้เท้า เด็กน้อยมิประสาหยั่งรู้ความ! คนหนุ่มมักมีจิตใจสุดโต่ง ยามประสบเคราะห์กลับมิรู้จักพิจารณาตน เอาแต่พาลพาโลโทษผู้อื่น ช่างน่าขันทิ้งยิ่งนัก! จักไปถือสาหาความกับเขาก็ใช่ที่!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างลอบระบายลมหายใจยาว พยักหน้าเห็นพ้องโดยพร้อมเพรียง

ใต้เท้าไป๋สีหน้าผ่อนคลายลงมิใช่น้อย พยักหน้ากล่าวว่า "เอาเถิด ข้าเห็นแก่ที่เขายังหนุ่มแน่นใจร้อนและเพิ่งกระทำผิดเป็นคราแรก จักละเว้นโทษตายให้สักครั้ง!"

กล่าวจบก็หันไปสั่งกุนซือ "ออกไปบอกให้พวกเขาหยุดมือ! แล้วโยนเขาออกไปนอกศาลาว่าการ! กำชับเขาว่าครานี้ข้าจักมิเอาความ ทว่าหากวันหน้ายังกล้าเที่ยวไปพูดจาเหลวไหลหมิ่นประมาทขุนนางราชสำนัก ข้าจับตัวได้เมื่อใด จักมิมีทางละเว้นเด็ดขาด!"

กุนซือรับคำแล้วรุดออกไปสั่งการทันที

ใต้เท้าไป๋สั่งให้ฝูเเจียเยว่ประทับลายนิ้วมือรับสารภาพก่อนจะสั่งคุมตัวเข้าคุกหลวง ฝูงชนจึงแยกย้ายกันไป ฝูลี่เองก็กล่าวลาปลีกตัวออกมา

ถึงยามนี้ เรื่องราวที่เคยสั่นสะเทือนเมืองเฉวียนโจวก็ได้ปิดม่านลงอย่างเป็นทางการ

สองพ่อลูกตระกูลฝูที่เคยเรืองอำนาจขจรขจาย กลับกลายเป็นคนสิ้นเนื้อประดาตัวและนักโทษในพริบตา!

แม้ตระกูลฝูยังคงชื่อเดิม ป้ายทองคำยังคงอยู่ ทว่าไส้ในกลับผลัดเปลี่ยนโดยสิ้นเชิง!

สี่ตระกูลใหญ่ที่เคยเป็นประดุจแผ่นเหล็กอันแข็งแกร่ง บัดนี้กลับปริร้าวสูญเสียไปหนึ่งส่วนเสียแล้ว!

เมื่อฝูลี่ก้าวพ้นประตูศาลาว่าการ เขาอาศัยความมืดพรางกายเร้นลับเข้าไปในตรอกอันเงียบสงบแห่งหนึ่ง

บ้านพักขนาดกลางแห่งนี้คือจุดนัดพบระหว่างเขากับคนของหลี่ฟู่

เขาได้รับแจ้งว่าหลี่ฟู่มาถึงที่นี่แล้ว และต้องการพบเขาเป็นการส่วนตัวในคืนนี้

ครั้นเข้าสู่ห้องโถงพบหน้าหลี่ฟู่ ฝูลี่รีบคุกเข่าข้างเดียวประสานมือคำนับ "ผู้น้อยฝูลี่ คารวะใต้เท้าหลี่!"

"วันหน้ายังต้องพบกันอีกมาก มิต้องมากพิธีทุกคราไป ลุกขึ้นเถิด!" หลี่ฟู่ยิ้มบางๆ พลางโบกมือให้ลุกขึ้น

เมื่อเชิญให้นั่งลงแล้ว หลี่ฟู่จึงถามว่า "ยามนี้ตระกูลฝูตกอยู่ในกำมือเจ้าโดยสมบูรณ์แล้วใช่หรือไม่?"

ฝูลี่พยักหน้าโดยมิลังเล "ผู้น้อยมิกล้าโอ้อวดต่อหน้าใต้เท้า ทว่ายามนี้ตระกูลฝูอยู่ในความควบคุมของผู้น้อยโดยสิ้นเชิงแล้ว! มิตราบว่าใต้เท้ามีสิ่งใดจะสั่งการ?"

หลี่ฟู่ส่ายหน้าพลางหัวเราะ "เจ้ามิต้องระแวงถึงเพียงนั้น ตระกูลฝูคือตระกูลฝูของเจ้า มิใช่ของข้า ข้ามิเคยคิดจะใช้อำนาจควบคุมตระกูลฝูผ่านมือเจ้า ข้อนี้เจ้าจงแจ้งแก่ใจไว้! เจ้าเป็นคนหนุ่มแห่งมณฑลหนานไห่ ย่อมรู้ดีว่าข้าปรารถนาสิ่งใด! มณฑลหนานไห่คือส่วนหนึ่งของแคว้นต้าโจว การมิสวามิภักดิ์ต่อราชสำนักและคิดทำตัวเป็นเจ้าถิ่นผู้ยิ่งใหญ่นั้น เป็นสิ่งที่ราชสำนักและองค์เหนือหัวมิอาจยอมรับได้! ส่วนการค้าขายโดยสุจริต ทางการย่อมมิเข้าไปก้าวก่าย!"

ฝูลี่ซาบซึ้งใจยิ่งนัก รีบกล่าวว่า "ผู้น้อยเข้าใจความหมายของใต้เท้าแล้ว วางใจเถิด ตระกูลฝูยินดีสวามิภักดิ์ต่อราชสำนัก มิกล้ามีความคิดกำเริบเสิบสาน ภาษีอากรในปีนี้จะส่งมอบมิให้ขาดแม้แต่แดงเดียว! อีกทั้งตระกูลฝูมิกล้าเป็นปฏิปักษ์กับทางการเด็ดขาดขอรับ!"

"ยามนี้ยังมิจำเป็นต้องทำถึงเพียงนั้น" หลี่ฟู่ส่ายหน้าพลางยิ้ม "หากเจ้าทำเช่นนั้น ตระกูลที่เหลือจะละเว้นเจ้าหรือ? จงนิ่งสงบรอคอยคำสั่งก็พอ! เมื่อเจ้าจัดการธุระในมือเสร็จสิ้น ก็ควรไปผูกสัมพันธ์กับตระกูลอื่นๆ เสียบ้าง... อย่างไรก็ตาม ฮูหยินของข้าอยากจะลองทำการค้าเล็กๆ น้อยๆ ดูเล่นๆ เจ้าคงรู้ใช่หรือไม่ว่าควรจักจัดการเช่นไร?"

ฝูลี่ยิ้มอย่างรู้ความ "หากฮูหยินมีคำสั่ง ผู้น้อยมิกล้าขัดขืน! ผู้น้อยมิเหมือนฝูเเจียเยว่ รากฐานของผู้น้อยยังอ่อนด้อย มิกล้าล่วงเกินผู้ใด ยิ่งเป็นคำขอของฮูหยิน ผู้น้อยย่อมมิกล้าปฏิเสธแน่นอน!"