บทที่ 1304 — แผนในใจของเหลียงจิ้น
เหลียงจิ้นปรายตามองชุยเส้าซีอย่างรังเกียจ แล้วก็แค่นเสียงเบาอย่างดูแคลน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก
ชูเอ๋อร์มองพวกเขาทั้งสาม แล้วก็ยิ้มกล่าวขึ้น “ในเมื่อตกลงกันได้แล้ว คุณชายเหลียงก็พักค้างที่นี่สักคืนเถอะเจ้าค่ะ! เจินจู ไปเตรียมอาหารน้ำดื่ม เตรียมให้พร้อม!”
เหลียนฟางโจวและคนอื่นกล่าวขอบคุณ ส่วนเหลียงจิ้นแน่นอนว่าไม่คิดจะจากไป — ถ้าทำเช่นนั้นก็เหมือนเปิดโอกาสให้เจ้าหน้าขาวนั่นใกล้ชิดฟางโจวมากขึ้นโดยไม่ขัดขวาง!
ขณะกำลังจะออกจากเรือนของชูเอ๋อร์พร้อมกัน เหลียงจิ้นพลันหยุดเท้า แววตากระพริบวาบแล้วสว่างขึ้นอย่างฉับพลัน เขาจ้องมองชูเอ๋อร์ ก่อนจะอุทานอย่างตกตะลึง “อา! ข้านึกออกแล้ว! เจ้า… เจ้าเป็น——”
“คุณชายเหลียง!!” ชูเอ๋อร์ตกใจจนจิตแทบหลุดจากร่าง นางเห็นชัดว่าเขาจำตนได้ และกำลังจะเอ่ยออกมาต่อหน้าเหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซี นางจึงร้องห้ามเสียงดังโดยไม่ทันคิดใดๆ
ทุกคนสะดุ้งสุดตัว ต่างหันมามองหน้ากันอย่างตกตะลึง ต้องรู้ไว้ก่อนว่า ภาพลักษณ์ของชูเอ๋อร์ในสายตาทุกคน คือสตรีอ่อนหวาน เรียบร้อย แต่เสียงดุดันร้อนรนเช่นนี้ กลับแตกต่างจากตัวตนของนางอย่างสิ้นเชิง!
ภายในใจของชูเอ๋อร์ได้แต่หัวเราะอย่างขมขื่น นางฝืนยิ้มออกมา พยายามกลบเกลื่อน แล้วกล่าวเสียงเบา “คุณ… คุณชายเหลียงคงเหนื่อยแล้ว…เชิญ… เชิญไปพักด้านในก่อนเถิด…”
“……” เหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีแทบล้มทั้งยืน เปลี่ยนเรื่องแบบห้วนๆ อย่างนี้มัน…ชัดเจนเกินไปแล้ว!
ทั้งสองต่างยิ่งรู้สึกสงสัยในตัวตนของชูเอ๋อร์มากขึ้น แต่ก็พอมองออกว่านางไม่อยากเปิดเผยชาติกำเนิดของตน เหลียนฟางโจวไม่ใช่คนช่างซักไซ้ แม้ในใจจะอยากรู้เพียงใด แต่เมื่อรู้ว่านางไม่อยากพูด ก็ละทิ้งความคิดจะสืบเรื่องนั้นไป
ในเมื่อเรื่องนี้ไม่ขัดกับจุดประสงค์ของพวกตน และไม่ทำให้ใครเดือดร้อน นั่นก็เพียงพอแล้ว!
ทว่า… คนที่เหลียงจิ้นรู้จัก จะเป็นหญิงธรรมดาได้อย่างไร? “ฮูหยินผาง” ผู้นี้…เกรงว่าอาจจะมีภูมิหลังไม่ธรรมดา อาจมาจากหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ แม้จะไม่ใช่ตระกูลเหลียง…ไม่ใช่ตระกูลฝู…งั้นก็อาจเป็น ตระกูลเติ้ง… หรือ ตระกูลเล่อเจิ้ง…
เหลียนฟางโจวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ พลางส่ายหน้าอย่างขบขัน สองตระกูลนั้น…ก็ดูเหมือนจะใช่ แต่ก็เหมือนไม่ใช่ทั้งคู่! นางไม่เชื่อว่าตระกูลเติ้งจะอบรมหญิงเช่นชูเอ๋อร์ขึ้นมาได้ — ดูแค่เติ้งเมิ่งหานก็พอจะเข้าใจแล้ว ส่วนตระกูลเล่อเจิ้งที่เคร่งครัดกับหลักการ ยึดถือความเรียบร้อยเป็นที่ตั้งของโลกีย์วิสัย ยิ่งไม่น่าเป็นไปได้เลยที่จะมีลูกสาวที่กล้าขัดขืนธรรมเนียม จนหนีมากับโจรสลัด!
เหลียงจิ้นเห็นว่าชูเอ๋อร์ไม่อยากเปิดเผยตัวตนต่อหน้าคนอื่น เขาก็เพียงยิ้มแล้วกลืนคำลงคอ พยักหน้ายิ้มบาง “ข้าก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อยแล้ว ขอบคุณฮูหยินผาง!”
แล้วเขาก็เดินออกไปพร้อมกับเหลียนฟางโจวและชุยเส้าซี
แต่ในใจของเขากลับหัวเราะอย่างสะใจ — นี่มันฟ้าประทานชัดๆ! ใครจะคิดว่า “ฮูหยินผาง” ที่อาศัยอยู่บนเกาะเงียบๆ แห่งนี้ แท้จริงแล้วคือ ธิดาเอกแห่งสายสามของตระกูลเล่อเจิ้ง! หญิงสาวที่ยังไม่ทันออกเรือนก็ต้อง “เป็นม่ายรอสามี” เพราะคู่หมั้นตายก่อนแต่ง
ได้ยินมาว่า...ไฟป่าครั้งใหญ่เคยเผาเรือนเล็กๆ ที่นางพักจนมอดไหม้
ฮูหยินสามแห่งตระกูลเล่อเจิ้ง ถึงกับล้มป่วยหนัก ย้ายเข้าไปถือศีลในห้องพระ
และไม่ยอมพบหน้าสามีอีกเลย ใครจะรู้…นางที่ใครๆ คิดว่าตายไปแล้ว กลับใช้การ “แสร้งตาย” หลบหนีออกมา
มาซ่อนตัวใช้ชีวิตอิสระอยู่บนเกาะหุยเฟิงแบบนี้!
หากตระกูลเล่อเจิ้งล่วงรู้…ฉากหน้าที่เกิดขึ้นต่อไป คงต้องสนุกแน่!
แผนการพาตัวชูเอ๋อร์ออกจากเกาะที่เหลียงจิ้นเคยลังเล—บัดนี้กลับยิ่งมั่นใจมากขึ้นไปอีก!
เมื่อทั้งสามเดินออกมานอกเรือน สายตาของเหลียงจิ้นกับชุยเส้าซีก็ปะทะกันกลางอากาศ บรรยากาศไร้เสียง แต่เต็มไปด้วยควันปืนแห่งศึก!
เหลียงจิ้นมองเจ้าหน้าขาวตัวเล็กแขนขาเรียวยาวนั่น ยังกล้าจ้องเขาตาต่อตาอย่างไม่ยอมแพ้ ก็ถึงกับหงุดหงิดจนแทบทนไม่ไหว เขาเอ่ยเย็นชา “มองหน้าข้าทำไม? อยากมีเรื่องรึไง?”
ชุยเส้าซีสะบัดเสียงใส่ “นอกจากแรงมากกว่าข้าไม่กี่สิบจั้ง เจ้าคิดว่าตัวเองเก่งอะไรนักหรือ!”
เหลียงจิ้นหัวเราะเหอะๆ ไม่ปิดบังแม้แต่น้อย สายตามองชุยเส้าซีอย่างหยามเหยียด
“แรงไม่กี่สิบจั้งของข้า ก็เป็นสิ่งที่เจ้าสู้ไม่ได้อยู่ดี! และก็พอจะใช้พรากชีวิตเจ้าได้สบายๆ!”
“คุณชายเหลียง!”
เหลียนฟางโจวถึงกับปวดหัวจนต้องขมวดคิ้ว น้ำเสียงขุ่นเคืองอย่างห้ามไม่อยู่ “เส้าซีกับท่านไม่มีเรื่องบาดหมางใดๆ ท่านจะหาเรื่องเขาทำไมกัน? หากท่านกล้าแตะต้องเขา ข้าไม่มีวันปล่อยท่านไว้แน่!”
เหลียงจิ้นรู้สึกเหมือนถูกกระชากหน้าให้เสียเกียรติ โดยเฉพาะเมื่อถูกเหลียนฟางโจวตำหนิอย่างตรงไปตรงมาต่อหน้าเจ้าหน้าขาวนี่ ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนเสียศักดิ์ศรีไปหมด!
ถ้าไม่มีชุยเส้าซีอยู่ตรงนี้ เขาคงโต้กลับทันทีแน่ แต่หากโวยวายไปตอนนี้ ก็เท่ากับตอกย้ำให้เห็นว่า เหลียนฟางโจวห่วงใยอีกฝ่ายมากกว่าตนเอง…
เหลียงจิ้นจึงฝืนกลืนโทสะลงไปอย่างยากเย็น ในใจแอบจดบัญชีแค้นเพิ่มให้อีกหนึ่ง เขาฝืนยิ้มกว้างอย่างไม่ใส่ใจ แล้วหันไปทางเหลียนฟางโจว “ข้าแค่ล้อเล่นกับคุณชายชุยน่ะ! ก็พูดกันไปตามน้ำ ไม่ได้คิดอะไรจริงจัง ฟางโจว เจ้าพูดซะจริงจังขนาดนี้ ใครได้ยินเข้าคงคิดว่าพวกเราทะเลาะกันจริงๆ ในเมื่อเราต้องร่วมเดินทางด้วยกันสักพัก แค่ล้อกันเล่นก็ไม่น่ามีปัญหาใช่ไหมล่ะ…คุณชายชุย?”
ชุยเส้าซีแค่นเสียงในลำคอ ก่อนจะยิ้มบางๆ “ใช่—แค่คำพูดลอยๆ น่ะ ใครจริงจังก็โง่เต็มที”
เหลียงจิ้นหรี่ตามองเขาเย็นๆ แต่ชุยเส้าซีก็เพียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไม่พูดแม้แต่คำเดียว
เหลียนฟางโจวได้แต่นึกขำปนหงุดหงิดกับสองคนนี้ จะทำอะไรก็คิดถึงสถานการณ์บ้างได้ไหมนะ! นางจึงกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้ม และกล่าวว่า “แค่นี้ก็ดีแล้ว! แต่ถึงจะล้อกันเล่น ก็ควรมีขอบเขตบ้าง สถานการณ์ตอนนี้อ่อนไหวนัก ไม่มีอะไรจะสำคัญไปกว่าการรักษาความสงบไว้!”
ทั้งสองคนได้แต่ตอบรับพร้อมกัน แม้ในใจต่างฝ่ายจะยังฟาดฟันกันอยู่เงียบๆ ก็ตาม...
เหลียงจิ้นหันไปยิ้มให้เหลียนฟางโจว “พรุ่งนี้เช้า ขึ้นเรือเมื่อไรคงพักผ่อนให้สบายไม่ได้อีก ต่อให้เรือเร็วแค่ไหน ก็ต้องถึงท่าเรือเฉวียนโจวตอนค่ำ เจ้ากลับไปพักก่อนเถอะ! ส่วนคุณชายชุย... เจ้าไม่รังเกียจหรอกนะ ถ้าข้าจะพักห้องเดียวกับเจ้า?”
เขาย่อมไม่อาจปล่อยให้ชุยเส้าซีไปหาเหลียนฟางโจวตามลำพัง ต้องคอยจับตาดูให้ดี และถือโอกาสขุดคุ้ยดูพื้นเพของชายผู้นี้เสียหน่อย
พอดีกับที่ชุยเส้าซีเองก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะไปยุ่งกับเหลียนฟางโจวลับหลัง พอได้ยินเช่นนั้นก็ดีใจอยู่ในใจ จึงยิ้มแสยะตอบกลับด้วยน้ำเสียงไร้ความจริงใจ “คุณชายเหลียงพูดเกินไปแล้ว ข้าน่ะถือว่าโชคดีเสียอีก — เชิญเลย!”
“เชิญ!”
ทั้งสองเอ่ยคำสุภาพ แต่สีหน้าและแววตานั้นเหมือนดาบที่จ่อคอกันอยู่ตลอดเวลา แล้วก็เดินจากไปด้วยกันเช่นนั้น
ทิ้งให้เหลียนฟางโจวยืนอึ้งอยู่เพียงลำพัง นางอดไม่ได้ที่จะหัวเราะขื่นๆ ออกมาเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าห้องไปช้าๆ
ค่ำคืนนั้น ผางอวี้หลงเดินทางมาหาชูเอ๋อร์ นางออกมาต้อนรับเขาด้วยรอยยิ้ม หลังจากรับประทานอาหารร่วมกันเสร็จ ทั้งสองก็นั่งพูดคุยอย่างเป็นกันเอง
ชูเอ๋อร์เล่าถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงกลางวันให้เขาฟังอย่างเรียบง่าย แน่นอน—นางละเว้นเรื่องที่เหลียงจิ้นเคยคิดจะแก้แค้นให้เหลียนฟางโจว พูดเพียงว่าเขาแค่เข้ามาค้นหาตัวนางโดยบังเอิญเท่านั้น
ผางอวี้หลงฟังจบก็หัวเราะออกมา “ไม่อยากเชื่อเลยว่า คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเหลียง จะกล้าเสี่ยงชีวิตเพียงเพื่อผู้หญิงคนหนึ่ง ถึงขั้นบุกเกาะหุยเฟิงของเรา! นับว่าโชคดีที่วันนี้เขามาในจังหวะเหมาะ ถ้าเป็นวันอื่น ข้าไม่มีทางปล่อยเขากลับไปง่ายๆ แน่!”
ชูเอ๋อร์ยิ้มพลางกล่าว “เจ้าจะไม่โกรธข้าหรอกนะ ที่ตัดสินใจให้พวกเขาจากไปเอง?”
ผางอวี้หลงส่ายหน้า “ปล่อยพวกเขาไปก็ดี แสดงให้เห็นว่าเรามีความจริงใจ หากขัดขวางไว้ จะดูไม่งดงามเสียมากกว่า”
ชูเอ๋อร์ยิ้ม “ข้าเองก็ไม่ได้คิดลึกขนาดนั้นหรอก เพียงแต่เชื่อมั่นว่าฮูหยินหลี่คงไม่คิดทรยศเรา แต่เมื่อได้ยินเจ้าพูดเช่นนี้…ก็รู้สึกโล่งใจว่า ที่ข้าทำไปก็ไม่ผิดอะไร”
“เจ้ายังใจอ่อนเหมือนเดิมเลยนะ” ผางอวี้หลงกล่าว พร้อมกับรอยยิ้มที่ผุดขึ้นพร้อมกันของทั้งสอง
ใครจะคิดว่า—ยามดึกสงัด ขณะที่ทั้งคู่เพิ่งเอนกายหลับไปได้ไม่นาน กลับต้องสะดุ้งตื่นด้วยเสียงเอะอะวุ่นวายดังมาจากด้านนอก
เสียงฝีเท้าเร่งรีบ เสียงตะโกนสั่งการปะปนกับเสียงดาบกระทบกัน ดังแว่วเข้ามาเป็นระลอก
ผางอวี้หลงสะดุ้งเฮือก ลุกพรวดขึ้นจากเตียง รีบสวมเสื้อผ้าในพริบตา
เมื่อหันกลับมา ก็เห็นชูเอ๋อร์นั่งตัวตรงอยู่บนเตียงแล้วเช่นกัน ผ้าห่มยังคลุมอยู่บนไหล่ นางเอ่ยเสียงตื่น “ข้างนอก... เกิดอะไรขึ้นกันแน่? มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?”
ตั้งแต่พำนักอยู่บนเกาะมา ก็ไม่เคยเกิดเรื่องเช่นนี้มาก่อน หัวใจของชูเอ๋อร์เต้นแรงอย่างไม่อาจควบคุม รู้สึกทั้งหวาดหวั่น ทั้งไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก
