จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1439 การหลบซ่อนของสวีอี้หยุน

 

บทที่ 1439 การหลบซ่อนของสวีอี้หยุน

แรงกายของสตรีเพียงสามคนย่อมมีจำกัด อีกทั้งยังต้องทำอย่างลับๆ ล่อๆ หลบเลี่ยงสายตาผู้คน อุโมงค์แห่งนี้จึงขุดได้ไม่กว้างนัก ยาวเพียงเมตรเศษ แต่ลึกเกือบสองเมตร

สวีอี้หยุนคุดคู้ตัวอยู่เบื้องล่าง นางไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้เพียงนิด ทำได้เพียงหลับตาตั้งสมาธิ ปล่อยให้วันเวลาไหลผ่านไปอย่างเงียบเชียบ

ในที่สุด ไอร้อนที่แผ่ลงมาจากเบื้องบนก็เริ่มจางหาย เสียงขื่อคานถล่มและเสียงเพลิงเผาไหม้ค่อยๆ สงบลง นางเงี่ยหูฟัง... เสียงอื้ออึงของผู้คนและสรรพสำเนียงที่ยากจะบรรยายในตอนแรกดูเหมือนจะเลือนหายไปจนสิ้น โลกทั้งใบกลับสู่ความสงัดงัน

ทว่านางยังไม่กล้าออกไป

ใช่ว่าทุกคนจะปักใจเชื่อว่านางตายแล้ว พวกเขาต้องย้อนกลับมาค้นหาอีกแน่ อย่างน้อยต้องรอให้ผ่านไปสักสองสามวัน จนกว่าจวนหลังนี้จะเงียบสนิทจริงๆ

หากนางคาดไม่ผิด ก่อนที่คนตระกูลเหลียนจะกลับมา จวนแห่งนี้จะต้องถูกทางการสั่งปิดตาย

เมื่อถึงเวลานั้น นางจึงจะปลอดภัยอย่างแท้จริง

สวีอี้หยุนคาดการณ์ไม่ผิด คุณชายสามตระกูลจูยังคงระแวงว่านางอาจจะยังไม่ตายและซ่อนตัวอยู่ในจวนแห่งนี้ ในวันที่สามหลังเกิดเหตุเพลิงไหม้ เขาจึงนำคนลอบเข้ามาตรวจค้นทุกตารางนิ้วอย่างละเอียดลออ!

สวีอี้หยุนที่หลบอยู่ใต้ดินพลันได้ยินเสียงฝีเท้าและบทสนทนา นางตระหนกจนแขนขาอ่อนแรง หัวใจเต้นระรัวดั่งกลองรบ เหงื่อกาฬไหลซึมทั่วร่าง โชคดีนักที่นางยังไม่ออกไปในตอนนั้น

นางอาศัยเพียงเศษเสบียงและน้ำดื่มประทังชีวิตอยู่ในหลุมแคบๆ จนล่วงเข้าสู่วันที่สี่ รุ่งสางวันนั้นนางจึงฝืนเรี่ยวแรงผลักฝาปิดด้านบนออก แล้วตะเกียกตะกายปีนขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้าแทบขาดใจ

สภาพภายในจวนยับเยินจนดูไม่ได้ นางยิ้มขื่นพลางมองหาเรือนที่ลับตาคนเพื่อใช้พักพิงชั่วคราว ก่อนจะไปขนฟืนและอาหารจากในครัวมาเตรียมไว้

นางใช้เวลาเกือบทั้งวันจึงจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น

เมื่อรัตติกาลมาเยือน นางทานอาหารเพียงเล็กน้อยแล้วล้มตัวลงนอนบนตั่งด้วยความเพลียจัด ทว่าในใจกลับสงบนิ่งอย่างประหลาด

ในที่สุดนางก็รอดพ้นคราวเคราะห์นี้มาได้! ต่อให้พวกเขาจะสงสัยว่านางยังไม่ตายแล้วอย่างไร? ยามนี้จวนเหลียนถูกทางการปิดตายไปแล้ว คงไม่มีใครย้อนกลับมาค้นหาเป็นครั้งที่สอง

สถานที่ที่อันตรายที่สุดคือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด ใครจะคาดคิดว่านางยังกล้าหลบซ่อนอยู่ที่นี่!

นางไม่รู้ว่าโลกภายนอกยามนี้เป็นเช่นไร แต่สำหรับนางแล้ว ไม่ว่าหลีอ๋องจะครองบัลลังก์ได้มั่นคง หรือเซี่ยนอ๋องจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้อีกครา ผลลัพธ์ก็คงไม่ต่างกัน

นางไม่อาจไปหาพระชายาหลิวจวิ้นอ๋องได้ เพราะรอบจวนอ๋องต้องมีหูตาคอยเฝ้าอยู่แน่ และนางก็ไม่อาจหนีออกนอกเมืองได้ นางตัวคนเดียว ไร้ประสบการณ์เดินทางไกล หากปราศจากสาวใช้และบ่าวไพร่คอยปรนนิบัติ นางย่อมมืดแปดด้านว่าควรทำสิ่งใด

นางทำได้เพียงรอ... อย่างน้อยก็สักหนึ่งเดือน รอจนเรื่องซาลงค่อยแอบออกไปสืบข่าวเพื่อวางแผนขั้นต่อไป

นางมีเวลาเหลือเฟือ และมีความทรงจำอันแสนสุขไว้คอยปลอบประโลมใจ เพียงนึกว่าสามีและลูกชายหนีพ้นไปได้อย่างปลอดภัย ในอกก็พลันรู้สึกอิ่มเอมและผ่อนคลายยิ่งนัก...

เรื่องราวเหล่านี้ เหลียนเจ๋อและเหลียนเช่อย่อมไม่อาจล่วงรู้ สิ่งที่พวกเขารับทราบมีเพียงว่านางรั้งอยู่เมืองหลวงเพื่อเผชิญหน้ากับโทสะของหลีอ๋องและเซี่ยนอ๋องเพียงลำพัง!

เมื่อเหลียนเจ๋อเล่าจบ เหลียนฟางโจวก็ได้แต่ทอดถอนใจ นางนึกไม่ถึงว่าสวีอี้หยุนจะเด็ดเดี่ยวได้ถึงเพียงนี้ ทว่าพอลองตรองดู หากเป็นตัวนางเอง นางก็คงเลือกทำเช่นเดียวกัน เพราะบุรุษหนีไปได้จึงจะมีกำลังกลับมาทวงแค้น ส่วนสตรีนั้นความสามารถในโลกเช่นนี้ย่อมมีจำกัด การตัดสินใจเช่นนี้จึงเป็นการชั่งน้ำหนักที่ชัดเจนที่สุดแล้ว

"เจ้าตั้งใจจะทำอย่างไรต่อไป?" เหลียนฟางโจวมิได้เอ่ยคำปลอบประโลมหรือชื่นชมสวีอี้หยุน นางเพียงจ้องมองเหลียนเจ๋อพลางถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

สายตาและท่าทีนั้นบ่งบอกทุกอย่าง: ไม่ว่าน้องชายจะตัดสินใจอย่างไร พี่สาวคนนี้พร้อมจะสนับสนุนเสมอ!

"พี่ใหญ่!" เหลียนเจ๋อเข้าใจความหมายนั้นดี ในใจพลันรู้สึกอุ่นซ่านและมั่นคงอย่างยิ่ง แม้ยามนี้เขาจะครอบครองทรัพย์สินมหาศาลจนไม่มีใครในใต้หล้ากล้าหมิ่นเกียรติ ทว่าต่อหน้าพี่สาว เขาก็ยังคงเป็นเด็กหนุ่มที่ต้องการพึ่งพานางไม่เปลี่ยน

ความรู้สึกมั่นคงนี้ไม่เกี่ยวกับทรัพย์ศฤงคาร ความสามารถ หรืออายุ แต่มันคือความผูกพันและเชื่อใจที่สลักลึกอยู่ในจิตวิญญาณ

"พี่ใหญ่และพี่เขยย่อมดูแลอี้เอ๋อร์ได้เป็นอย่างดี ข้าจึงไม่มีสิ่งใดให้ต้องกังวล... ข้าอยากกลับเมืองหลวงไปตามหานาง" น้ำเสียงของเหลียนเจ๋อราบเรียบ ทว่าหนักแน่น

นี่เป็นเรื่องภายในของตระกูลเหลียนและพัวพันถึงความเป็นตาย หลี่ฟู่จึงไม่อาจสอดคำได้ เขาเพียงแต่หันไปมองเหลียนฟางโจว

"รออีกสักหน่อยเถิด" เหลียนฟางโจวครุ่นคิดครู่หนึ่ง "ข้ากับพี่เขยจะส่งคนเข้าเมืองหลวงทันทีเพื่อติดต่อกับสายข่าวที่มีอยู่ และแวะไปสืบข่าวที่จวนหลิวจวิ้นอ๋องด้วย เจ้าอยู่ดูแลอี้เอ๋อร์ที่นี่เถิด อาเจ๋อ... พวกเจ้าอุตส่าห์หนีรอดออกมาได้ หากเจ้าดึงดันจะกลับไปแล้วเกิดเรื่องขึ้นมา อย่าว่าแต่พี่เลย ต่อให้เป็นอี้หยุน เจ้าก็เท่ากับทำให้สิ่งที่นางเสียสละต้องสูญเปล่า! อีกอย่าง พวกเจ้าออกมานานเพียงนี้ เรื่องที่ควรเกิดก็คงเกิดไปหมดแล้ว เรื่องที่ไม่เกิดก็คงไม่เกิดอีก เจ้าจะรีบร้อนกลับไปยามนี้ทำไมกัน?"

เมื่อนึกถึงสวีอี้หยุน เหลียนเจ๋อก็ยิ่งรู้สึกขมขื่น เขาพยายามส่ายหน้าเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงต่ำ "พี่ใหญ่ ข้าเข้าใจสิ่งที่ท่านพูดดี เหตุผลมันก็เป็นอย่างนั้น... แต่ข้าไม่อาจทนรออยู่ที่นี่เฉยๆ ได้ ข้าต้องกลับไปตามหานางด้วยตนเองจึงจะนอนตาหลับ พี่ใหญ่วางใจเถิด พวกมันไม่มีทางคิดว่าข้าจะกล้าย้อนกลับไป และข้าจะระวังตัวให้ถึงที่สุด ไม่ให้ใครพบตัวได้แน่ หากโชคร้ายต้องตกอยู่ในมือหลีอ๋อง พี่ใหญ่และพี่เขยก็ไม่ต้องเป็นห่วงข้า และอย่าได้ลำบากใจเพราะข้าเป็นอันขาด!"

"พูดเหลวไหลอะไรอย่างนั้น!" เหลียนฟางโจวหน้าเปลี่ยนสีพลางตวาดด้วยความโกรธ "ข้าเป็นพี่สาวเจ้า จะไม่ให้เป็นห่วงได้อย่างไร? ไม่ว่าเมื่อไหร่ เจ้าก็ห้ามทำเรื่องโง่ๆ เด็ดขาด! ในเมื่อเจ้ายืนกรานจะกลับไป... ก็ตามใจ ข้าไม่ห้ามเจ้าแล้ว!"

"ขอบพระคุณพี่ใหญ่!" เหลียนเจ๋อดีใจรีบกล่าวขอบคุณ "ข้าจะออกเดินทางวันพรุ่งนี้ เมื่อถึงเมืองหลวงแล้วจะรีบติดต่อกลับมาทันที!"

เหลียนฟางโจวพยักหน้า "เจ้าไปพักผ่อนให้เต็มที่เถิด พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่"

เหลียนเจ๋อรับคำแล้วขอตัวลาไป

เหลียนฟางโจวหันไปสบตากับหลี่ฟู่ หลี่ฟู่ยิ้มพลางเอ่ย "ปล่อยเขาไปเถอะ การเป็นห่วงภรรยานั้นเป็นเรื่องธรรมดาของบุรุษ หากเป็นข้า ข้าก็คงทำไม่ต่างกัน พวกเราแค่ต้องวางแผนให้รัดกุม ซ่อนเร้นร่องรอยตลอดทาง หากเกิดเหตุคับขันก็ให้ถอนตัวออกมาได้ทันที เรื่องนี้ไม่น่ายากเกินไปนัก"

เหลียนฟางโจวพยักหน้าเบาๆ พลางครุ่นคิด "ข้าอยากให้ลั่วกว่างพาคนที่ไว้ใจได้ติดตามเขาไปด้วย เสียดายนักที่ม่อเว่ยไม่ใช่คนของเรา... เฮ้อ!"

หลี่ฟู่หัวเราะ "ลั่วกว่างฝีมือไม่ด้อยไปกว่าม่อเว่ยหรอก ม่อเว่ยน่ะเก่งแต่ฉายเดี่ยว จะให้เขาไปดูแลคนอื่น... อย่าไปหวังเลยดีกว่า"

คำพูดนั้นทำให้เหลียนฟางโจวอดหัวเราะออกมาไม่ได้

ยามค่ำคืน เมื่อทุกคนทราบการตัดสินใจของเหลียนเจ๋อ ต่างก็รู้สึกตื้นตันและเห็นใจยิ่งนัก

หลู่หมอมอน้ำตารื้น ทั้งร้องไห้และยิ้มในเวลาเดียวกัน ในใจนางสับสนยิ่งกว่าใคร! นายท่านสองช่างรักใคร่ฮูหยินสองเหลือเกิน แต่นางก็อดกังวลไม่ได้ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นเช่นไร ใครจะรู้ว่าสิ่งใดรออยู่เบื้องหน้า... หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมาจริงๆ จะทำเช่นไร!

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1438 หรงเฟยอวี่เข้าคุก

 

บทที่ 1438 หรงเฟยอวี่เข้าคุก

เซี่ยนอ๋องนัยน์ตาไหววูบ เขาครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า "ยังมีบางอย่างไม่ถูกต้อง หากสองพี่น้องตระกูลเหลียนพาบุตรชายและคนตระกูลหลี่หนีไปหมด การที่สวีอี้หยุนรั้งอยู่เมืองหลวงก็ไม่ต่างอะไรกับการรอความตาย นางจะยินยอมรึ?"

หรงเฟยอวี่รู้สึกหน้าม้านยิ่งนัก เขาอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะโพล่งว่า "สวีอี้หยุนเป็นเพียงสตรีจะไปรู้อะไรพ่ะย่ะค่ะ? คงถูกเหลียนเจ๋อใช้เล่ห์กลลวงล่อให้เชื่อเป็นแน่!"

เซี่ยนอ๋องแค่นเสียงหึ ไม่ใส่ใจคำพูดของหรงเฟยอวี่ ทว่ากลับพึมพำกับตนเองว่า "หรือว่า... สวีอี้หยุนจะเต็มใจ? นางยอมสละตนเองเผชิญหน้ากับโทสะของหลีอ๋องหรือเปิ่นหวาง เพื่อถ่วงเวลาให้พวกเหลียนเจ๋อหนีไป? หากเป็นเช่นนั้นจริง... รีบไปตามหานาง! เปิ่นหวางไม่เชื่อว่านางจะตายจริง! จงระดมคนทั้งหมดที่เหลืออยู่ไปตามหาเสีย จวนสวีกั๋วกงก็อย่าได้ละเว้น! นางต้องรู้เส้นทางการหนีของพวกมันแน่ ขอเพียงจับนางไว้ได้ หงส์หรือมังกรก็หนีไปไม่พ้นเงื้อมมือเปิ่นหวางหรอก! ที่แท้... นี่ก็คือแผนลวงตาของนาง!"

"พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องปรีชายิ่ง! กระหม่อมจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้!" หรงเฟยอวี่รีบประสานมือรับคำ

ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวเท้าออกไป คนสนิทก็รนรานวิ่งเข้ามา "ท่านอ๋อง แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! หลิวจวิ้นอ๋องและพระชายาบุกไปฟ้องศาลซุ่นเทียน ยืนกรานให้จับกุมหรงซื่อจื่อมารับโทษ โดยอ้างว่าต้องถามเอาตัวคนตระกูลเหลียนคืนจากหรงซื่อจื่อให้ได้พ่ะย่ะค่ะ!"

"เหลวไหล!" หรงเฟยอวี่ตวาดกร้าว "คนตระกูลเหลียนหนีไปเอง เกี่ยวอะไรกับข้า!"

"เจ้าพูดไปใครเขาจะเชื่อ?" เซี่ยนอ๋องขมวดคิ้ว สีหน้ายิ่งบึ้งตึง

หรงเฟยอวี่เริ่มโง่เขลาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? เหตุใดทำงานการถึงได้หละหลวมเพียงนี้!

พระชายาหลิวจวิ้นอ๋องเป็นถึงองค์หญิงแห่งแคว้นเป่ย ไม่ว่าเขาหรือหลีอ๋องก็ต้องไว้หน้าบ้าง ยามนี้ข่าวลือเรื่องคนตระกูลเหลียนหายตัวไปพัวพันกับหรงเฟยอวี่หนาหูขึ้นทุกที แถมองครักษ์นับสิบคนที่ถูกกรมป้องกันเมืองจับได้ก็ยืนยันว่าเป็นคนของจวนโหว แล้วเขาจะปัดความรับผิดชอบพ้นได้อย่างไร...

"เฟยอวี่ เห็นทีคราวนี้เจ้าคงต้องยอมลำบากไปที่ศาลซุ่นเทียนสักเที่ยวแล้ว!" เซี่ยนอ๋องชั่งน้ำหนักในใจ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยออกมา

"ท่านอ๋อง!" หรงเฟยอวี่ตกใจสุดขีด ใบหน้าซีดเผือด "ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ! หากกระหม่อมเข้าศาลซุ่นเทียนไป ยามนี้จะมีชีวิตรอดออกมาได้รึ!"

เขาเลินเล่ออีกแล้ว! น่าตายนัก! พระชายาหลิวจวิ้นอ๋องผู้นั้นเป็นสตรีหัวรั้นและดุดัน เป็นแก้วตาดวงใจของฮ่องเต้แคว้นเป่ย มิหนำซ้ำยังคบหาเป็นสหายสนิทกับเหลียนฟางโจว เมื่อนางได้ยินข่าวลือย่อมปักใจเชื่อว่าเขาเป็นคนลักพาตัวคนตระกูลเหลียนและหลี่ไปแน่ นางไม่มีวันรามือแน่ๆ!

หากตกอยู่ในมือนาง เขาจะมีชีวิตรอดรึ?

หรงเฟยอวี่รู้สึกคลุ้มคลั่งขึ้นมาทันที: เหตุใดชะตาชีวิตเขามันถึงได้ขื่นขมเพียงนี้!

เซี่ยนอ๋องย่อมไม่อยากผิดใจกับหลิวจวิ้นอ๋องในช่วงเวลาเช่นนี้ให้เสียเรื่อง เขาจึงแบมือพลางเอ่ยอย่างจนใจ "เฟยอวี่ เจ้าลองคิดดู หากไม่ถึงที่สุดจริงๆ ศาลซุ่นเทียนจะกล้าสอดมือยุ่งเรื่องนี้รึ? เจ้าไปเองยังพอรักษาหน้าไว้ได้บ้าง มิเช่นนั้นหากพระชายาหลิวจวิ้นอ๋องลงมือเอง สั่งให้อองครักษ์จวนอ๋องมาลากตัวเจ้าไป เจ้าจะยิ่งเสียหน้ามากกว่านี้เสียอีก"

หรงเฟยอวี่ถึงกับสะอึก เขาจำใจกระทืบเท้าด้วยความแค้น "ก็ได้! ในเมื่อข้าไม่ได้ทำเสียอย่าง ข้าก็จะไปพูดให้รู้ความที่ศาลซุ่นเทียน! ท่านอ๋อง... หากพระชายาหลิวจวิ้นอ๋องคิดจะใช้กำลังบังคับให้ข้ารับผิด ท่านอ๋องต้องช่วยกระหม่อมนะพ่ะย่ะค่ะ!"

เพียงนึกถึงภาพที่ต้องเผชิญหน้ากับสตรีไร้เหตุผลเช่นนั้น เขาก็ปวดหัวจนแทบระเบิด!

"ย่อมเป็นเช่นนั้น!" เซี่ยนอ๋องพยักหน้า "หลิวจวิ้นอ๋องและภรรยายังต้องอยู่ในเมืองหลวงต่อไป ย่อมไม่ทำเรื่องให้ถึงขั้นแตกหักหรอก"

หรงเฟยอวี่รู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง เขาจึงทำใจกล้าก้าวออกจากจวนไป

เจ้าหน้าที่ศาลซุ่นเทียนที่รออยู่ข้างนอก เมื่อรู้ว่าผู้ต้องสงสัยคือซื่อจื่อแห่งจวนซิ่นหยางโหวและมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเซี่ยนอ๋อง จึงไม่กล้าเสียมารยาท ได้แต่เชิญเขาไปอย่างนอบน้อม

ทว่าพระชายาหลิวจวิ้นอ๋องได้ฝากคำขาดไว้แก่ศาลซุ่นเทียนว่า หากภายในสามวันยังสืบหาที่อยู่ของคนตระกูลเหลียนและหลี่ไม่ได้ นางจะพาทหารไปรื้อศาลทิ้งเสีย! แล้วให้พวกขุนนางไปนั่งทำงานกลางถนนแทน!

เจ้าเมืองซุ่นเทียนได้ยินดังนั้นแทบจะเป็นลมล้มพับไป

ทางฝั่งเซี่ยนอ๋องก็ส่งคนมาส่งข่าวเป็นนัยว่า ห้ามทรมานหรงเฟยอวี่เด็ดขาด ส่วนทางตระกูลจู (ฝ่ายหลีอ๋อง) ก็ส่งคนมาเร่งรัดให้ใช้ทุกวิถีทางบีบเค้นเอาความจริงเรื่องที่ซ่อนตัวของสองตระกูลมาให้ได้!

เจ้าเมืองซุ่นเทียนถูกบีบคั้นจากทั้งสามฝ่ายจนมึนหัวไปหมด ใจนึกอยากจะผูกคอตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด!

ทว่าสวรรค์ยังมีตา...

ยังไม่ทันครบสามวัน ฮองเฮาก็เสด็จออกมาเป็นคนกลางไกล่เกลี่ยความขัดแย้งระหว่างเซี่ยนอ๋องและหลีอ๋อง เซี่ยนอ๋องจำต้องถอนกำลังออกจากเมืองหลวงในคืนนั้น และก่อนไปเขาก็ถือโอกาสชิงตัวหรงเฟยอวี่ออกจากคุกศาลซุ่นเทียนไปพร้อมกัน

เจ้าเมืองซุ่นเทียนเมื่อทราบข่าว แทบอยากจะจุดพลุฉลอง ในที่สุดเขาก็ได้นอนหลับเต็มอิ่มเสียที

เช้าวันถัดมา พระชายาหลิวจวิ้นอ๋องเสด็จมาอาละวาดที่ศาล สั่งให้คนพังโถงว่าราชการเพื่อระบายอารมณ์ ก่อนจะเสด็จกลับไปด้วยท่าทางขัดใจ

เมื่อกลับถึงจวนหลิวจวิ้นอ๋อง นางกลับระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างร่าเริงและพอใจยิ่งนัก!

ในเมื่อพ่อบ้านเหลียน ปิงเหมย และปิงลู่ ต่างหลบซ่อนอยู่ในจวนของนาง มีหรือที่นางจะไม่รู้ว่าพวกเหลียนเจ๋อหนีพ้นไปนานแล้ว? ที่นางทำไปทั้งหมดก็แค่การตีฆ้องร้องป่าว สร้างเรื่องหลอกตาผู้คนก็เท่านั้น!

ปิงเหมยและปิงลู่ที่ได้ฟังนางเล่าเรื่องอาละวาดที่ศาลอย่างออกรสต่างก็อดขำไม่ได้

ทว่าเมื่อขำไปได้สักพัก จิตใจของทั้งคู่กลับหม่นหมองลงเรื่อยๆ

เมื่อนึกถึงสวีอี้หยุนที่ยังไม่รู้เป็นตายร้ายดี ทั้งคู่ต่างก็สะท้อนใจ

พระชายาหลิวจวิ้นอ๋องทอดถอนใจ "ความจริงนางน่าจะมาหลบอยู่ที่นี่กับข้า เหตุใดต้อง— เฮ้อ!"

ปิงลู่น้ำตารื้นพลางเอ่ย "ฮูหยินสองกล่าวว่า เรื่องนี้จะให้ท่านและจวนหลิวจวิ้นอ๋อง รวมถึงแคว้นเป่ยมาพัวพันด้วยไม่ได้! พวกบ่าวนั้นไม่เท่าไหร่ จะไปรับใช้ใครที่ไหนคนภายนอกย่อมมองว่าเป็นเรื่องธรรมดา แต่ฮูหยินสองบอกว่านางมาไม่ได้ หากนางมา จะนำพายมาสู่จวนอ๋องอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเพคะ!"

ปิงเหมยเสริมด้วยเสียงสะอื้น "เดิมทีพวกบ่าวก็ไม่อยากมา แต่ฮูหยินสองบอกว่า ท่านและนายหญิงใหญ่ของพวกเราผูกพันประดุจพี่น้องแท้ๆ ในยามวิกฤตเช่นนี้หากไม่พึ่งพาท่านจะพึ่งพาใคร? มิเช่นนั้นหากท่านรู้เรื่องภายหลังย่อมต้องโกรธจัดแน่! อีกประการ... การที่พวกบ่าวมาอยู่ที่นี่ นางจะได้เบาใจเจ้าค่ะ"

พระชายาหลิวจวิ้นอ๋องได้แต่ถอนหายใจยาว "นางช่างรู้จักข้าดีจริงๆ! เฮ้อ... อย่างไรก็ตาม ขอให้นางปลอดภัยเถิด มิเช่นนั้นเมื่อพี่สาวกลับเมืองหลวง ข้าจะไปสู้หน้านางได้อย่างไร!"

ปิงลู่และปิงเหมยต่างมีสีหน้าเศร้าสร้อย ปิดหน้าร้องไห้เงียบๆ

แม้สวีอี้หยุนจะย้ำนักย้ำหนาว่าไม่เป็นไร ทว่าท่ามกลางกองเพลิงโหมกระหน่ำเพียงนั้น จะไม่เป็นไรได้จริงๆ หรือ? ตราบใดที่ยังไม่เห็นนางกลับมายืนอยู่ตรงหน้าอย่างปลอดภัย... ก็ไม่มีใครกล้ามั่นใจได้เลย!

ส่วนทางด้านสวีอี้หยุนนั้น... หลังจากเพลิงเริ่มโหมกระพือและนางแผดร้องเรียกชื่อหรงเฟยอวี่ออกไปแล้ว นางก็รีบใช้ผ้าชุบน้ำปิดจมูกและมุดลงไปซ่อนตัวอยู่ใน "อุโมงค์ใต้ดิน" ที่นางแอบขุดร่วมกับปิงเหมยและปิงลู่อย่างเร่งด่วนตลอดหลายวันที่ผ่านมา

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1437 ความเสียดาย

 

บทที่ 1437 ความเสียดาย

"ท่านมือปราบมาได้จังหวะพอดีเจ้าค่ะ!" ชาวบ้านกรูเข้าไปหา พลางแย่งกันบอกเล่าเหตุการณ์โกลาหล

หรงเฟยอวี่ทนต่อไปไม่ไหว เขาตัดสินใจพุ่งฝ่าวงล้อมออกไปอย่างไม่คิดชีวิต

ทว่ากลับประจันหน้าเข้ากับรองเจ้ากรมป้องกันเมืองที่เป็นหัวหน้าชุดลาดตระเวนพอดี แสงไฟจากคบเพลิงสาดส่องจนเห็นใบหน้าของกันและกันได้อย่างชัดแจ้ง!

รองเจ้ากรมผู้นั้นจำได้ทันทีว่าชายตรงหน้าคือใคร ถึงกับชะงักกึกพลางหลุดอุทาน "อา!" เพียงชั่วพริบตาเดียว หรงเฟยอวี่ก็ฉวยโอกาสมุดหนีหายไปทางประตูใหญ่เสียแล้ว!

"คนนั้นแหละที่เป็นคนสั่งการ! เขาเป็นหัวหน้าโจรร้าย!"

"อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้!"

"จับตัวมันไว้!"

ฝูงชนกู่ร้องอื้ออึง รองเจ้ากรมไม่มีทางเลือก จึงสะบัดมือสั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาหกเจ็ดคนไล่ตามไป ส่วนที่เหลือให้เข้าควบคุมตัวเหล่าองครักษ์และบ่าวรับใช้ที่เหลือ พร้อมกับเร่งช่วยกันดับไฟ...

ครั้นถึงวันถัดมา เรื่องนี้ก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวง!

ข่าวลือระบุว่า ฮูหยินสองตระกูลเหลียนจบชีวิตอย่างอนาถในกองเพลิง ส่วนคนอื่นๆ ในตระกูลเหลียนต่างหายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย!

แม้หรงเฟยอวี่จะไม่ถูกจับกุมในที่เกิดเหตุ แต่ข่าววงในจากกรมป้องกันเมืองก็เล็ดลอดออกมาว่า เขาคือผู้นำกลุ่มชายชุดดำในคืนนั้น! ความตายของฮูหยินสองตระกูลเหลียนย่อมไม่อาจสลัดพ้นเงื้อมมือของเขาไปได้

หรงเฟยอวี่ทั้งโกรธทั้งร้อนรน ได้แต่เก็บตัวอยู่แต่ในจวน ไม่กล้าย่างกรายออกไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว

ขณะเดียวกัน หลีอ๋องและเซี่ยนอ๋องที่กำลังคุมเชิงแย่งชิงอำนาจกันอยู่ ต่างก็ใจหายวาบเมื่อทราบเรื่อง: มัวแต่ชิงดีชิงเด่นกันเอง จนลืมเรื่องหลี่ฟู่ไปเสียสนิท!

ทั้งสองฝ่ายต่างรีบส่งคนไปยังจวนตระกูลเหลียนและจวนเก่าตระกูลหลี่ทันที หวังจะควบคุมตัวคนทั้งสองตระกูลไว้เป็นตัวประกัน!

ทว่า... ทั้งสองแห่งกลับเหลือเพียงบ้านว่างที่ไร้เงาผู้คน

เมื่อเป็นเช่นนั้น ทั้งคู่จึงสั่งระดมพลออกค้นหาทั่วทั้งในและนอกเมืองอย่างเร่งด่วน

ในฐานะที่เป็นคนสุดท้ายที่ปรากฏตัวในจวนเหลียน หรงเฟยอวี่จึงกลายเป็น "เนื้อหอม" ที่ใครๆ ก็ต้องการตัว

อย่างไรก็ตาม ข่าวจากกรมป้องกันเมืองเป็นเพียงข่าวโคมลอยที่ไร้หลักฐานมัดตัว และในเมื่อวันนั้นจับกุมเขาไม่ได้ ยามนี้จะไปลากตัวเขามาก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเสียแล้ว

ทางด้านคุณชายสามตระกูลจู (ฝ่ายหลีอ๋อง) ก็เสียดายจนแทบคลั่ง เขามัวแต่ยุ่งกับการช่วยหลีอ๋องงัดข้อกับเซี่ยนอ๋องเพื่อแย่งชิงพระศพฮ่องเต้พระองค์ก่อนมาทำพิธี จนลืมเรื่องตระกูลเหลียนและตระกูลหลี่ไปเสียสนิท! ช่างเป็นความผิดพลาดที่มหันต์นัก!

คุณชายสามจูรีบส่งเทียบเชิญให้หรงเฟยอวี่มาพบที่จวนเพื่อ "สังสรรค์" แต่ในความเป็นจริงมันคือการข่มขู่คุกคามดีๆ นี่เอง

ทว่าเขาก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง เพราะเซี่ยนอ๋องเพียงเอ่ยคำเดียว ก็เรียกตัวหรงเฟยอวี่ไปพบได้ก่อนแล้ว

"เจ้าจงบอกความจริงแก่เปิ่นหวางมาเสียดีๆ ว่าเจ้าเป็นคนวางเพลิงฆ่าสวีอี้หยุนจริงหรือไม่? แล้วคนตระกูลเหลียนเจ้าเอาไปซ่อนไว้ที่ใด!" นั่นคือประโยคแรกที่เซี่ยนอ๋องโพล่งถามทันทีที่เห็นหน้า

คำถามนี้ทำให้หรงเฟยอวี่ใจหายวาบและโกรธจนแทบจะหน้ามืดสลบลงตรงนั้น!

อุตส่าห์ยอมเป็นวัวเป็นควายรับใช้เซี่ยนอ๋องมานานปี สุดท้ายเขากลับไม่ได้รับความไว้วางใจแม้แต่น้อย!

"ท่านอ๋อง คนตระกูลเหลียนไม่ได้อยู่ในมือกระหม่อม กระหม่อมเองก็ไม่รู้ว่าพวกมันหายหัวไปที่ใด!" หรงเฟยอวี่กล่าวด้วยท่าทีที่แทบจะสติแตก

"จริงรึ?" เซี่ยนอ๋องยังคงแค่นเสียงถามด้วยความระแวง "ถ้าเช่นนั้น คืนนั้นเหตุใดเจ้าจึงพาคนบุกไปที่จวนเหลียน? เจ้าไปทำอะไรที่นั่น? อย่าบอกนะว่าสวีอี้หยุนนัดเจ้าไปเพื่อรำลึกความหลังกัน!"

คำประชดประชันนั้นเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

เดิมทีเซี่ยนอ๋องเป็นคนสั่งให้เขาไปหว่านล้อมสวีอี้หยุน เพื่อใช้ความสัมพันธ์เก่าก่อนดึงนางมาเป็นพวกและฮุบทรัพย์สมบัติของตระกูลเหลียน ใครจะนึกว่าไอ้คนไร้ค่านี่นอกจากจะเอาชนะใจนางไม่ได้ ยังถูกตระกูลเหลียนและเหลียนฟางโจวบีบให้ต้องแกล้งตายเป็นผักปลามานานหลายปี!

หากจะบอกว่าสวีอี้หยุนยังมีเยื่อใยให้เขาอยู่ล่ะก็... ไปหลอกผีเถอะ!

หรงเฟยอวี่หน้าเสียทันที เขาได้แต่ยิ้มขื่น "ท่านอ๋องอย่าได้เหน็บแนมกระหม่อมเลยพ่ะย่ะค่ะ จิตใจสตรีนั้นโลเล รักใหม่ลืมเก่าเป็นเรื่องธรรมดา เรื่องรักแท้หรือเยื่อใยเก่าก่อน อย่าได้เอ่ยถึงให้เสียเวลาเลย!"

เซี่ยนอ๋องเองก็รู้สึกว่าการฉีกหน้าลูกน้องต่อหน้านั้นดูไม่ค่อยงามนัก จึงกระแอมแก้เก้อและวกกลับมาที่เรื่องเดิม "เจ้ายังไม่ได้ตอบคำถามของเปิ่นหวาง"

หรงเฟยอวี่รู้ดีว่ายามนี้ไม่อาจปิดบังอะไรได้อีก จึงจำต้องเล่าเรื่องราวทั้งหมดออกมา

ทว่าเขาฉลาดพอที่จะไม่บอกว่าทำไปเพื่อระบายความแค้นส่วนตัว แต่กลับอ้างว่าทำไปเพื่อประโยชน์ของเซี่ยนอ๋อง โดยฉวยโอกาสในช่วงที่สถานการณ์ยังไม่มั่นคง บีบบังคับเอาเงินจากตระกูลเหลียนมาเป็นทุนรอนให้แก่เซี่ยนอ๋องแทน

เมื่อฟังจบ เซี่ยนอ๋องก็โกรธจนเดินพล่านไปมาทั่วห้อง กัดฟันกรอดพลางขยำมือด้วยความหงุดหงิดจนแทบคลั่ง หลายครั้งที่เขาเงื้อมือหมายจะฟาดกะโหลกหรงเฟยอวี่สักสองทีแต่ก็ยั้งมือไว้ได้ทัน

"เจ้า! เจ้านี่มัน! ดี... ดีเหลือเกิน! หรงเฟยอวี่ เจ้านี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ!" เซี่ยนอ๋องเดินวนอยู่นานจึงพ่นคำประชดออกมาได้เพียงเท่านี้

"ท่านอ๋อง... กระหม่อมทำผิดประการใดพ่ะย่ะค่ะ? ตระกูลเหลียนไม่รู้จักกาลเทศะ กระหม่อมทำไปก็เพื่อท่านอ๋องทั้งสิ้น!" หรงเฟยอวี่รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจนัก เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดเซี่ยนอ๋องต้องแสดงท่าทีรุนแรงขนาดนี้ ในเมื่อท่านอ๋องเองก็จ้องจะฮุบทรัพย์สมบัติของตระกูลเหลียนมาตลอดไม่ใช่หรือ? การที่เขาลงมือทำ แม้จะพลการไปบ้างแต่มันก็เพื่อท่านอ๋องนะ! สาบานให้ฟ้าผ่าเถอะ เรื่องแก้แค้นน่ะมันแค่ผลพลอยได้เท่านั้นเอง!

"เปิ่นหวางไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น! สิ่งที่เปิ่นหวางจะสื่อก็คือ—" เซี่ยนอ๋องกระทืบเท้าด้วยความโกรธจัด สะบัดแขนเสื้อแล้วตวาด "หรงเฟยอวี่ เจ้ามันโง่เขลานัก!"

"ในเมื่อเจ้านึกถึงตระกูลเหลียนได้ตั้งนานแล้ว เหตุใดจึงไม่รายงานเปิ่นหวาง? เปิ่นหวางมัวแต่ยุ่งกับการชิงอำนาจกับเจ้าพี่รองจนหลงลืมตระกูลเหลียนกับตระกูลหลี่ไปเสียสนิท! ในเมื่อเจ้านึกออก เหตุใดจึงไม่บอก! หึ หากเปิ่นหวางเป็นคนออกคำสั่งเอง มีหรือที่พวกเหลียนเจ๋อจะหนีไปได้? เจ้านะเจ้า... เจ้าทำเสียเรื่องใหญ่ของเปิ่นหวางหมดแล้ว!"

"..." หรงเฟยอวี่ถึงกับอึ้งไป ยามนี้เขาเพิ่งเข้าใจว่าเซี่ยนอ๋องไม่ได้โกรธที่เขาไปแตะต้องตระกูลเหลียน แต่โกรธที่เขาไม่ยอมบอกให้ท่านอ๋องรู้ก่อนต่างหาก

หรงเฟยอวี่อ้าปากค้าง ไม่รู้จะสรรหาคำใดมาพูดดี!

ขณะที่เขารู้สึกโล่งอกในระดับหนึ่ง เขาก็แอบเจ็บใจและนึกเสียดายอยู่ไม่น้อย! ใช่แล้ว... เหตุใดเขาถึงโง่เขลาเช่นนี้? เขาควรจะบอกเซี่ยนอ๋องเสียตั้งแต่แรก เพราะเซี่ยนอ๋องย่อมต้องการตระกูลเหลียนมากกว่าเขาเสียอีก หากมีตระกูลเหลียนและตระกูลหลี่อยู่ในมือ มีหรือจะต้องเกรงกลัวเหลียนฟางโจวและหลี่ฟู่? สองคนนั้นที่ชอบวางอำนาจจองหองนักหนา!

เมื่อนึกถึงว่าตนถูกสวีอี้หยุนปั่นหัวครั้งแล้วครั้งเล่า หรงเฟยอวี่ก็ยิ่งแค้นใจ และรู้สึกอับอายขายหน้าต่อเซี่ยนอ๋องยิ่งนัก: นังสวีอี้หยุนบ่ายเบี่ยงผัดวันประกันพรุ่งอยู่หลายครา เหตุใดเขาถึงไม่เฉลียวใจเลยนะ? ช่างน่าตายนัก!

"ท่านอ๋อง!" หรงเฟยอวี่สีหน้าเปลี่ยนไปทันทีพลางรีบกล่าว "ตั้งแต่กระหม่อมเริ่มติดต่อกับตระกูลเหลียน มีเพียงสวีอี้หยุนเท่านั้นที่ออกหน้า สองพี่น้องเหลียนเจ๋อและเหลียนเช่อไม่เคยโผล่หน้ามาให้เห็นเลย... ท่านอ๋องคิดว่า เป็นไปได้หรือไม่ว่าพวกมันสองคนพี่น้อง... อาจจะหนีไปนานแล้ว?"

เซี่ยนอ๋องใจกระตุกวูบ หากพวกมันมีใจจะหนีจริงๆ หลายวันที่ผ่านมานี้ ไม่รู้ว่าพวกมันจะหนีไปไกลเพียงใดแล้ว! หากจะตามล่า จะไปตามที่ไหน? แล้วยามนี้มันยังจะทันการณ์อยู่อีกหรือ?

"เป็นไปได้อย่างไร..." เซี่ยนอ๋องมิใช่ไม่เชื่อ ทว่าเขา "ไม่อยากจะเชื่อ" เสียมากกว่า จึงแย้งว่า "เหลียนเจ๋อ... มิใช่รักใคร่นังสวีอี้หยุนนั่นมากหรอกรึ? ยามนั้นถึงกับยอมสละชีวิตเพื่อช่วยนาง แล้วเขาจะทิ้งนางไว้ที่นี่เพื่อหนีไปคนเดียวได้อย่างไร?"

หรงเฟยอวี่แค่นยิ้มเย็นด้วยความสะใจลึกๆ "อดีตก็คืออดีตพ่ะย่ะค่ะ ยามนี้ได้ตัวนางมาครองแล้ว ย่อมไม่เห็นค่าเป็นธรรมดา สวีอี้หยุนก็มิใช่โฉมสะคราญที่หาไม่ได้ในใต้หล้า... หึ ยามนั้นเหลียนเจ๋อก็แค่แสร้งทำเป็นชายผู้รักมั่นจนน่าขำเท่านั้นเองพ่ะย่ะค่ะ!"

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1436 เพลิงผลาญ

 

บทที่ 1436 เพลิงผลาญ

เมื่อบ่าวรับใช้คนสุดท้ายก้าวพ้นธรณีประตูจวนเหลียน คฤหาสน์อันกว้างขวางหลังนี้ก็เหลือเพียงสวีอี้หยุน ปิงเหมย ปิงลู่ และพ่อบ้านเหลียนเท่านั้น

สวีอี้หยุนกวาดสายตามองไปรอบๆ นับตั้งแต่สามีและบุตรชายจากไป นางก็รู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บที่กัดกินลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ ท่ามกลางความเงียบงันราวกับบ้านร้างหลังนี้ได้ตายจากไปแล้วจริงๆ

"ฮูหยินสอง... สวรรค์ย่อมเมตตาคนดี ตระกูลเหลียนต้องผ่านพ้นคราวเคราะห์นี้ไปได้แน่เจ้าค่ะ! เมื่อนายท่านสองและคุณชายน้อยกลับมา จวนหลังนี้ก็จะกลับมาครึกครื้นดังเดิม ท่านอย่าได้เศร้าโศกไปเลย" พ่อบ้านเหลียนเอ่ยปลอบใจด้วยความเวทนา

ปิงเหมยและปิงลู่ต่างฝืนยิ้มรับคำ ทว่าในใจกลับรู้สึกเย็นเยียบและอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก

สวีอี้หยุนพยายามฝืนยิ้มพลางพยักหน้า "นั่นสินะ... พวกเขาต้องกลับมา และพวกเราก็จะปลอดภัย พ่อบ้าน... ถึงเวลาท่านต้องพาปิงเหมยและปิงลู่ไปหลบภัยที่จวนพระชายาหลิวจวิ้นอ๋องแล้วนะ ดูแลตัวเองให้ดี รอจนนายท่านกลับมา ทุกอย่างจะจบลงด้วยดี"

ทั้งสามพยักหน้าพลางฝืนยิ้มทั้งน้ำตา พ่อบ้านเหลียนกล่าวสำทับว่า "ฮูหยิน ท่านเองก็ต้องถนอมตัวนะขอรับ! บ่าวดูออกว่านายท่านสองรักท่านเพียงใด นายท่านขาดท่านไม่ได้ และคุณชายน้อยก็ขาดมารดาไม่ได้เช่นกัน!"

สวีอี้หยุนรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ นางได้แต่พยักหน้าซ้ำๆ จนไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาได้อีก

ยามค่ำคืน เมื่อหรงเฟยอวี่พาเหล่าผู้ติดตามและองครักษ์เกือบยี่สิบชีวิตมุ่งหน้ามายังจวนเหลียนภายใต้ความมืด ในที่สุดเขาก็พบความผิดปกติ

แม้หน้าจวนจะยังแขวนโคมไฟสว่างไสว ทว่าบรรยากาศกลับเงียบงันผิดแผกไปจากเดิม

เขาสั่งให้คนไปเคาะประตู ทว่ากลับพบว่าประตูมิได้ลงกลอนไว้ เพียงแค่ผลักเบาๆ ก็เปิดออก!

หรงเฟยอวี่ใจหายวาบ เขาพาสมุนบุกเข้าไปข้างในทันทีโดยไม่เสียเวลาคิด!

เมื่อเข้ามาถึงด้านในจึงได้รู้ว่า ทั่วทั้งจวนที่ประดับประดาด้วยโคมไฟสว่างไสวนั้น กลับไร้เงาผู้คนแม้เพียงครึ่งคน!

เขาสั่งให้คนตะโกนเรียกอยู่พักใหญ่ แต่ก็มีเพียงความเงียบงันตอบกลับมา

หรงเฟยอวี่เดือดดาลจนตัวสั่น ก่นด่าออกมาด้วยความแค้น "ริอ่านเล่นกลเมืองร้างกับข้ารึ! ไอ้บัดซบ! กล้าลองดีกับข้านักนะ! ไป! บุกเข้าไปให้หมด! ข้าอยากจะรู้นักว่าพวกมันขนของในคลังหนีไปหมดแล้วหรือยัง!"

เป็นที่รู้กันดีว่าตระกูลเหลียนมั่งคั่งเพียงใด คำพูดของหรงเฟยอวี่เท่ากับการอนุญาตให้คนของตนปล้นสะดมได้ตามใจชอบ เหล่าองครักษ์และข้าทาสต่างลิงโลด รีบกรูเข้าสู่เขตเรือนในด้วยความละโมบ

เป้าหมายแรกคือเรือนใหญ่ที่โอ่โถงและหรูหราที่สุด

ภายในห้องยังคงประดับประดาด้วยเครื่องเรือนล้ำค่า บนชั้นวางและโต๊ะตั่งเต็มไปด้วยของมีค่าที่ดูเหมือนจะกวักมือเรียกพวกมันอยู่

ฝูงชนแตกฮือ ต่างแย่งชิงข้าวของกันอย่างอลหม่าน บางคนรี่เข้าไปยังห้องนอนเพื่อกวาดทรัพย์สินชิ้นเล็กแต่มีค่าอย่างเครื่องประดับทองหยองมุกหยก

คนที่ตอนแรกคว้าแจกันใบใหญ่หรือหยกแกะสลักหนักอึ้งไว้ ก็เริ่มสำนึกได้ว่าได้ไม่คุ้มเสีย จึงจำใจทิ้งของเหล่านั้นแล้วกรูเข้าไปแย่งชิงในห้องนอนแทน

คนเกือบยี่สิบชีวิต ทั้งแย่ง ทั้งค้น ทั้งรื้อ พริบตาเดียวห้องนอนที่เคยงดงามเรียบหรู ก็กลายเป็นกองขยะที่เละเทะยับเยิน!

เมื่อเห็นคนของตนกระเป๋าตุงไปด้วยทรัพย์สิน หรงเฟยอวี่ก็หัวเราะร่าด้วยความสาแก่ใจ!

หนีรึ? หนีไปได้แต่คนแต่จวนยังอยู่! เขาอยากรู้นักว่าพวกมันจะมุดหัวอยู่ได้นานแค่ไหน!

"ไปที่คลังสมบัติ!" หรงเฟยอวี่เห็นว่ากวาดต้อนของในห้องจนพอใจแล้วจึงสั่งหยุด พลางกวาดสายตามองทุกคนด้วยความเย็นชา "ฟังให้ดี! เมื่อถึงคลังสมบัติ ของมีค่าทุกชิ้นต้องเอามากองไว้ให้ข้าตรวจนับ ใครกล้ายักยอกไว้เอง อย่าหาว่าข้าไร้ความปราณี!"

แม้ทุกคนจะโลภเพียงใด แต่ก็ยังรักชีวิต ซื่อจื่อผู้นี้มิใช่คนใจดี ใครจะกล้าขัดคำสั่ง? ทุกคนจึงขานรับอย่างพร้อมเพรียง

ขบวนคนภายใต้การนำของหรงเฟยอวี่มุ่งหน้าสู่คลังสมบัติอย่างเหิมเกริม

ทว่าทันใดนั้นเอง! แสงเพลิงเจิดจ้าก็พวยพุ่งขึ้นจากเรือนหน้า พร้อมเสียงระเบิดดังสนั่นเป็นระยะ ลมแรงโหมกระพือไฟให้ลุกโชนจนท้องฟ้าแดงฉานไปครึ่งแถบ!

หรงเฟยอวี่และพวกถึงกับยืนเซ่อ มองกองเพลิงที่ลุกโหมด้วยความตกตะลึง

"ไฟไหม้ได้อย่างไร! รีบไปดูเร็ว!" หรงเฟยอวี่ใจคอไม่ดี สัญชาตญาณบอกเขาว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ยามนั้น ชาวบ้านระแวกใกล้เคียงรวมถึงทหารลาดตระเวนที่ได้รับแจ้งเหตุต่างพากันรี่มายังจวนเหลียน และประจวบเหมาะเข้ากับกลุ่มของหรงเฟยอวี่พอดี

ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ท่ามกลางทะเลเพลิงที่โหมกระหน่ำ กลับมีเสียงกรีดร้องโหยหวนของสตรีดังขึ้น:

"หรงเฟยอวี่! ต่อให้ข้าต้องกลายเป็นผีร้าย ข้าก็จะไม่ปล่อยเจ้าไป!"

ทุกคนที่ได้ยินต่างหน้าถอดสี สายตาขุ่นเคืองและหวาดระแวงจ้องเขม็งไปยังกลุ่มของหรงเฟยอวี่ทันที

"เอ๊ะ! พวกเจ้าไม่ใช่คนตระกูลเหลียนนี่! พวกเจ้าเป็นใคร!"

"ที่แท้พวกมันนั่นเองที่เป็นคนวางเพลิง!"

"ต้องแค้นเคืองกันขนาดไหนกัน! ตระกูลเหลียนเป็นคนดีปานนั้น พวกเจ้ายังลงมือได้ลงคอ!"

"อุกอาจเกินไปแล้ว! ช่างป่าเถื่อนนัก!"

เมื่อเผชิญกับสายตาที่เต็มไปด้วยความชิงชัง หรงเฟยอวี่ใจสั่นสะท้าน เขาตวาดกลับเสียงแข็ง "ใครพูดจาเหลวไหล! ไฟไหม้นี่มันเกี่ยวอะไรกับพวกข้า!"

"ไม่เกี่ยวรึ? แล้วพวกเจ้าพากันมาบ้านคนอื่นมากมายขนาดนี้ตอนดึกๆ ทำไม! เสียงตะโกนสาปแช่งในกองเพลิงนั่นพวกเราได้ยินกันหมด! อ้อ... ที่แท้เจ้านั่นเองคือ 'หรงเฟยอวี่'!"

ไม่รู้ว่าใครตะโกนนำขึ้นมา ผู้คนส่วนหนึ่งแยกไปช่วยกันดับไฟ แต่อีกส่วนกลับล้อมกรอบคนของหรงเฟยอวี่ไว้แน่น ไม่ยอมให้หนีไปได้แม้แต่ก้าวเดียว

หรงเฟยอวี่ทั้งโกรธ ทั้งร้อนรน ทั้งแค้นเคือง ยามนี้เขาเพิ่งตระหนักว่าตนถูกเหลียนเจ๋อและสวีอี้หยุนซ้อนแผนเล่นงานเข้าให้แล้ว! สวีอี้หยุน นังแพศยานั่น... ถึงกับยอมแลกชีวิตเพื่อลากเขาลงนรกไปพร้อมกัน! ดี... ดีมาก!

ทหารจากกรมป้องกันเมืองกำลังจะมาถึงในไม่ช้า เขาจะให้ใครเห็นหน้าไม่ได้เด็ดขาด เพราะที่นั่นย่อมมีคนรู้จักเขา! หากคนล่วงรู้ว่าซื่อจื่อแห่งจวนซิ่นหยางโหวทำเรื่องเช่นนี้ เขาและตระกูลจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?

เผลอๆ คนพวกนี้จะป้ายความผิดเรื่องที่คนตระกูลเหลียนหายตัวไปมาลงที่เขาด้วย!

หรงเฟยอวี่ตัดสินใจเด็ดขาด เขาส่งสัญญาณให้คนของตนพลางกระซิบสั่งเสียงเข้ม "ไม่ต้องสนใจอะไรทั้งนั้น บุกออกไปให้ได้!"

เหล่าองครักษ์และบ่าวรับขานรับพลางแผดเสียงตะโกน พยายามคุ้มกันหรงเฟยอวี่ฝ่าฝูงชนออกไปทางประตูใหญ่

ชาวบ้านที่ไม่ทันตั้งตัวถูกกลุ่มคนจากจวนโหวพุ่งชนจนล้มระเนระนาด เสียงร้องโหยหวนดังระงม

ทว่าแรงปะทะนั้นกลับยิ่งจุดชนวนโทสะของผู้คน ทุกคนต่างกู่ร้อง ด่าทอ และเข้าตะลุมบอนกับฝ่ายหรงเฟยอวี่อย่างไม่คิดชีวิต ฝั่งหนึ่งมีวิทยายุทธ แต่อีกฝั่งมีพวกมาก สองฝ่ายจึงปะทะกันอย่างสูสี!

ในระหว่างที่ชุลมุน สิ่งของที่คนของหรงเฟยอวี่ซุกซ่อนไว้ ทั้งปิ่นปักผม เครื่องประดับมุกหยกต่างร่วงหล่นลงพื้นเกลื่อนกลาด ผู้คนเมื่อเห็นดังนั้นก็ยิ่งเดือดดาล "ฆ่าพวกโจรร้ายนี่เสีย!" "ปล้นฆ่ากลางเมือง! จับพวกมันไว้!" ทุกคนต่างฮึดสู้ ยื้อยุดฉุดกระชากไม่ยอมปล่อย

หรงเฟยอวี่ร้อนรนจนแทบคลั่ง เขาแอบถอยร่นหลบเข้าไปในเงามืด ค่อยๆ แฝงตัวท่ามกลางฝูงชนเพื่อหนีออกทางประตูใหญ่

แต่ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าและแสงไฟโชติช่วงจากคบเพลิงก็สว่างจ้าขึ้นที่หน้าประตู พร้อมเสียงตะโกนก้อง:

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น! ใครกล้ามาก่อความวุ่นวายที่นี่!"