วันพุธที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ. 2569

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1490 ตอกกลับ

 

บทที่ 1490 ตอกกลับ

ฝูชุนกงกงชะงักงันไป ชำเลืองสายตาไปยังกวั่งหยวนตี้ตามสัญชาตญาณ

กวั่งหยวนตี้ขมวดพระขนงตรัสเสียงเข้ม “ไม่ได้ยินที่พระสนมกุ้ยเฟยสั่งหรือไร? ไฉนยังไม่รีบไปอีก!”

“พ่ะย่ะค่ะ! บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้!”

“ชิงเอ๋อร์” กวั่งหยวนตี้กุมมือน้อยของนางไว้อย่างไม่สบอารมณ์ ตรัสว่า “ให้นางเข้ามาทำไมกัน? นางบังอาจวางแผนเล่นงานเจ้า เจิ้นยังคิดจะสั่งสอนตักเตือนนางอยู่ทีเดียว มิเช่นนั้นคราวหน้าคงยิ่งได้ใจกำเริบเสิบสาน ใครจะยังมีแก่ใจไปดื่มน้ำแกงของนางกัน!”

เหลียนฟางชิงยิ้มแป้น “ฮ่องเต้ไม่เสวย หม่อมฉันเสวยเองเพคะ! พอดีกำลังกระหายน้ำอยู่เชียว! หม่อมฉันคิดว่า หานเฟยเม่ยเม่ยคงไม่ใจแคบ หวงแหนไม่ยอมแบ่งปันให้หม่อมฉันสักถ้วยสองถ้วยกระมัง!”

กวั่งหยวนตี้ได้ยินนางเอ่ยคำว่า “หม่อมฉัน” คำนั้นคำนี้ประชดประชันอย่างเห็นได้ชัด พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืนก็ทั้งขบขันทั้งระอาใจ ทรงสรวลพลางตรัส “แม่ตัวดีช่างผูกใจเจ็บนัก! เอาเถอะ ตามใจเจ้า! ขอเพียงเจ้าเบิกบานใจก็พอ!”

เหลียนฟางชิงได้ยินเขาว่าตนผูกใจเจ็บ เดิมทีคิดจะโต้เถียงกลับไปสักสองสามประโยค ทว่าพอฟังสองประโยคหลังก็เพียงยิ้มรับ เอ่ยเย้า “ฮ่องเต้จะไม่เสวยจริงๆ หรือเพคะ? เช่นนั้นหม่อมฉันจะไปแล้วนะ!”

“เจิ้นไม่เสวย!” กวั่งหยวนตี้ทำสีหน้ารังเกียจเดียดฉันท์ พลางแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ

เหลียนฟางชิงหัวเราะร่วนคิกคัก เยื้องกรายตรงไปยังตำหนักปีกตะวันตกอย่างสบายอารมณ์

ครั้นได้ยินถ้อยคำที่ฝูชุนกงกงออกมาถ่ายทอด ในใจของหานเฟยพลันลิงโลด มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะปฏิเสธไม่ยอมเข้าไป! นางรีบสั่งให้อิ๋นผิงถือกล่องใส่อาหารไว้ให้มั่น แล้วเดินตามฝูชุนกงกงก้าวเข้าสู่ตำหนักปีกตะวันตกของพระที่นั่งเฉียนชิงกงด้วยความเบิกบานใจ

เมื่อฮ่องเต้ยังมิได้ประทับอยู่ นางย่อมมิกล้าถือวิสาสะนั่งลง จึงยืนกวาดสายตามองสำรวจรอบทิศด้วยความอยากรู้อยากเห็น—นี่นับเป็นครั้งแรกที่นางได้ย่างกรายเข้ามาในพระที่นั่งเฉียนชิงกงแห่งนี้!

แม้จะยังมิอาจก้าวเข้าสู่ห้องทรงพระอักษรทิศทักษิณเพื่อคอยปรนนิบัติฝนหมึกดั่งเช่นชิงกุ้ยเฟย ทว่าหนทางย่อมต้องค่อยๆ ก้าวเดินไปทีละก้าวไม่ใช่หรือ?

วันนี้ก้าวเข้าสู่เฉียนชิงกงได้ ใครจะกล้ารับประกันว่าวันหน้าจะก้าวเข้าห้องทรงพระอักษรเพื่อเขี่ยชิงกุ้ยเฟยให้พ้นทางไม่ได้เล่า?

ไอ้ที่ว่าฮ่องเต้ทรงเคยชินกับการให้ชิงกุ้ยเฟยคอยปรนนิบัติฝนหมึกจึงได้มีรับสั่งเรียกหาทุกเมื่อเชื่อวันนั้น… นางไม่เชื่อถือสักนิด!

เคยชินหรือไม่เคยชิน แท้จริงแล้วก็แค่อยู่ที่ว่าโปรดปรานหรือไม่โปรดปราน และขึ้นอยู่กับพระดำรัสเพียงประโยคเดียวของฮ่องเต้เท่านั้น!

เมื่อแว่วเสียงฝีเท้าดังมาจากทางด้านหลัง หัวใจของหานเฟยพลันเต้นระรัวด้วยความยินดี รอยยิ้มหวานหยดย้อยอ่อนละมุนผลิบานเต็มสองแก้ม ส่งเสียงหวานกังวานเรียก “ฝ่าบาท…” พลางหมุนกายกลับมา ทว่าครั้นสายตาประสานเข้ากับเหลียนฟางชิง รอยยิ้มบนใบหน้าพลันแข็งค้าง ร่างทั้งร่างยืนตะลึงงันอยู่ตรงนั้น

เหลียนฟางชิงเลิกคิ้วขึ้นอย่างเย้ยหยัน แววตาถากถางปิดไม่มิด

นางสาวเท้าเดินผ่านหน้าอีกฝ่ายไปอย่างไม่แยแส ทิ้งตัวลงนั่งบนตั่งยาวฝังมุกที่ปูลาดด้วยเบาะปักลวดลายดอกไม้สีงาช้างตรงตำแหน่งประธาน แย้มยิ้มพลางเอ่ย “หานเฟยคิดจะยืนทื่ออยู่ตรงนั้นไปตลอดเลยรึ?”

หานเฟยทั้งอับอายทั้งเคียดแค้น ใบหน้าซับสีเลือดฝาด พยายามปรับลมหายใจเข้าออกอยู่หลายคราจึงพอจะข่มอารมณ์ให้สงบลงได้ นางหมุนกายก้าวขึ้นหน้าอย่างแช่มช้อย ยอบกายคารวะอย่างสง่างามพร้อมรอยยิ้ม “ถวายบังคมเจี่ยเจียเพคะ!”

“มิต้องมากพิธี นั่งเถิด!” เหลียนฟางชิงยิ้มรับ

หานเฟยหาได้นั่งลงไม่ นางเพียงฉีกยิ้มประจบ “เจี่ยเจียเพคะ ที่นี่คือเฉียนชิงกง ในเมื่อหม่อมฉันมาถึงแล้ว หากมิได้ถวายบังคมฮ่องเต้คงดูไม่งาม ขอเจี่ยเจียโปรดรอสักครู่ รอให้หม่อมฉันเข้าเฝ้าฮ่องเต้เรียบร้อยแล้ว จะกลับมานั่งสนทนาเป็นเพื่อนเจี่ยเจียนะเพคะ!”

แม้จะเป็นเหลียนฟางชิง ก็ยังอดนึกชื่นชมในความหน้าหนาของอีกฝ่ายมิได้

นี่คิดจะ… พลิกบทบาทชิงเป็นเจ้าเรือนเสียเองงั้นรึ?

ทว่าน่าเสียดาย กับคนที่ยังไม่ยอมถอดใจ คิดจะตามตื๊อเกาะติดซ้ำยังชอบเสแสร้งพูดจาสละสลวยเอาตัวรอดเช่นนี้ เหลียนฟางชิงไม่เคยคิดจะไว้หน้า และไม่มีทางรู้สึกเกรงใจเด็ดขาด

นางจึงแค่นยิ้มเอ่ยขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า “หานเฟยมิต้องไปหรอก เพลานี้ฮ่องเต้ไม่มีเวลาว่างมาพบเจ้า! ไหนล่ะน้ำแกงของเจ้า? ทีมีชาดียังอุตส่าห์นึกถึงและส่งไปแบ่งปันให้เปิ่นกง แค่น้ำแกงถ้วยเดียว… คงไม่ถึงกับตระหนี่ถี่เหนียวหวงไว้หรอกนะ?”

หานเฟยพลันจุกแน่นในลำคอจนพูดไม่ออก

น้ำแกงหม้อนี้ นางอุตส่าห์เคี่ยวขึ้นมาเพื่อถวายกวั่งหยวนตี้โดยเฉพาะ ย่อมมิได้อยากยกผลประโยชน์ประเคนให้เหลียนฟางชิงชุบมือเปิบ

ทว่าคำพูดนี้จะเอ่ยออกไปได้อย่างไร? เมื่อวานเพิ่งอ้างว่าจะส่งชาไปแบ่งปันให้พระสนมกุ้ยเฟยจนฮ่องเต้ตรัสชมว่านางเป็นสตรีเปี่ยมคุณธรรม วันนี้พอน้ำแกงถ้วยเดียว กลับไม่ยินยอมแสดงความมีคุณธรรมอีกรอบงั้นรึ?

ซ้ำที่นี่ยังเป็นเขตพระที่นั่งเฉียนชิงกง หากเรื่องถึงพระกรรณ ฮ่องเต้จะทรงคิดเช่นไร?

“เจี่ยเจียไม่รังเกียจ นับเป็นวาสนาของหม่อมฉันเพคะ! หม่อมฉันไหนเลยจะใจแคบถึงเพียงนั้น มีหรือจะไม่ยินยอม! เจี่ยเจียล้อหม่อมฉันเล่นเสียแล้ว!”

หานเฟยแย้มยิ้มอ่อนโยนดั่งสายลมวสันต์ ชวนให้ผู้พบเห็นรู้สึกอบอุ่นหัวใจ นางสั่งให้อิ๋นผิงนำน้ำแกง ถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวเนื้อละเอียด และช้อนเงินออกมาจากกล่องอาหารอย่างระมัดระวัง จากนั้นจึงลงมือตักน้ำแกงและประคองถ้วยเดินเข้าไปถวายให้แก่เหลียนฟางชิงด้วยตนเอง

นางส่งยิ้มอ่อนหวานเอ่ยอย่างนอบน้อม “หากรสชาติยังมิถูกปาก ขอเจี่ยเจียโปรดประทานอภัยด้วยนะเพคะ มีสิ่งใดชี้แนะ คราวหน้าหม่อมฉันจะนำไปปรับปรุงแน่นอน เจี่ยเจียโปรดลองชิมดูเถิดเพคะ!”

ในเมื่อจำต้องทำใจกว้าง ก็สู้ใจกว้างให้ถึงที่สุดไปเลยเสียดีกว่า จะได้ไม่ต้องตกเป็นเป้าให้แม่ตัวดีนั่งหัวเราะเยาะสมน้ำหน้า ซ้ำยังจะกระทบกระเทือนถึงชื่อเสียงของตนเองอีก!

เหลียนฟางชิงเห็นนางกระตือรือร้นเอาอกเอาใจถึงเพียงนี้ ก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง นางรับถ้วยมาพลางยิ้ม “เจ้าเกรงใจเกินไปแล้ว! เรื่องพรรค์นี้ปล่อยให้พวกบ่าวไพร่ทำก็พอ ปล่อยให้ข้ารับใช้ยืนดูเฉยๆ แต่กลับต้องให้เจ้าลงมือด้วยตนเอง หากฮ่องเต้ทรงทราบเข้า จะมาตำหนิว่าเปิ่นกงวางอำนาจบาตรใหญ่เอาได้!”

ในใจลอบคิด: หานเฟยผู้นี้ ไม่ธรรมดาจริงๆ คนที่สามารถควบคุมอารมณ์ความรู้สึกของตนเองได้ดั่งใจนึก ไม่เผยพิรุธความผิดปกติออกมาแม้แต่น้อยนิดเช่นนี้ หาใช่เรื่องที่จะทำกันได้ง่ายๆ!

หานเฟยขุ่นเคืองในอก ก่นด่าในใจว่า ‘ได้เปรียบแล้วยังตีหน้าซื่อทำเป็นไม่รู้เรื่อง!’ นางแสร้งทำทีอกสั่นขวัญแขวนจนวางไม้ขวางมือไม่ถูก เอ่ยตัดพ้ออย่างน่าเวทนา “เจี่ยเจียตรัสหนักเกินไปแล้วเพคะ! หม่อมฉันหาได้มีเจตนาเช่นนั้นไม่! หม่อมฉัน… หม่อมฉันเพียงอยากจะสนิทสนมกับเจี่ยเจียให้มากขึ้น ใครจะรู้… กลับทำให้เจี่ยเจียต้องคิดมากไปเสียได้!”

“รีบนั่งลงเถอะ! ดูสิ ตกอกตกใจไปได้!” เหลียนฟางชิงยิ้มกล่าว “ข้าก็แค่เปรยขึ้นมาเฉยๆ จะมีหรือไม่มีก็หาได้สลักสำคัญอันใด! อืม… น้ำแกงนี้พอดื่มลงคอแล้ว ท้องไส้อบอุ่นสบายตัวยิ่งนัก รสชาติกลมกล่อมสดหวาน หานเฟยช่างใส่ใจจริงๆ!”

 

“เจี่ยเจียทรงโปรดปรานก็ดียิ่งแล้วเพคะ!” หานเฟยนั่งลง ปั้นหน้ายิ้มพลางเอ่ยเสริม “น้ำแกงนี้ต้องดื่มตอนร้อนๆ จึงจะดี ทางฝั่งฮ่องเต้เล่าเพคะ…”

เหลียนฟางชิงส่งเสียง “อ้อ” ขึ้นมาคราหนึ่ง ยิ้มพลางเอ่ย “ฮ่องเต้ตรัสว่าวันนี้ไม่อยากเสวยน้ำแกง เพลานี้กำลังทรงงานยุ่ง ใครจะกล้าเข้าไปรบกวนพระทัย? น้ำแกงที่เหลือเจ้าก็นำกลับไปดื่มเองเถิด หากดื่มไม่หมดก็อย่าเพิ่งเททิ้งล่ะ ประทานให้พวกบ่าวไพร่ไป จะได้ไม่เสียของ!”

เหลียนฟางชิงจิบน้ำแกงต่อไปอีกสองสามคำ ก่อนจะวางถ้วยลง หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับมุมปากอย่างช้าๆ รอยยิ้มยังคงแต้มระบายอยู่บนใบหน้า เอ่ยเนิบนาบ “จริงสิ เมื่อครู่นี้ฮ่องเต้ยังทรงกำชับมาอีกว่า วันหน้าหากมิได้รับสั่งเรียกหา ก็ห้ามส่งสิ่งใดมาอีก และห้ามย่างกรายเข้ามาที่นี่เป็นอันขาด! ฮ่องเต้ตรัสว่า พระที่นั่งเฉียนชิงกงมิเหมือนตำหนักอื่น ฝ่ายในหากไร้รับสั่งห้ามเข้ามาตามอำเภอใจ เห็นแก่ที่หานเฟยเพิ่งทำผิดเป็นครั้งแรก จึงสั่งลงทัณฑ์กักบริเวณในตำหนักเพียงสามวันก็พอ! กลับไปได้แล้ว!”

ขัดขวางไม่ให้นางเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ซ้ำยังแย่งน้ำแกงที่นางอุตส่าห์เคี่ยวมาถวายไปดื่มหน้าตาเฉย พอวางถ้วยลง… กลับสั่งลงทัณฑ์นางเสียดื้อๆ!

โทษกักบริเวณสามวันหาใช่การลงทัณฑ์ใหญ่โตอันใด ทว่าการถูกลงโทษด้วยสาเหตุนี้ ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้… ทั้งเกียรติทั้งหน้าตาล้วนถูกเหยียบย่ำจนป่นปี้ไม่เหลือชิ้นดี! เรื่องนี้จะต้องแพร่สะพัดกลายเป็นที่เย้ยหยันขบขันไปทั่วทั้งหกตำหนักอย่างแน่นอน!

ต่อให้หานเฟยจะมีความอดทนสูงส่งเพียงใด หรือจะต้องการรักษาภาพลักษณ์อันอ่อนโยนเพียบพร้อมเพียงใด ยามนี้ใบหน้าก็พลันเปลี่ยนสี เพลิงโทสะลุกโชนขึ้นมาจนสุดระงับ

“นี่เป็น… พระประสงค์ของฮ่องเต้ หรือเป็นความคิดของพระสนมกุ้ยเฟยกันแน่เพคะ?” นัยน์ตายาวรีของหานเฟยฉายประกายเย็นเยียบ จ้องมองเหลียนฟางชิงเขม็ง มิยอมเอ่ยปากเรียก ‘เจี่ยเจีย’ อีกต่อไป

เหลียนฟางชิงยกยิ้มมุมปาก เอนแผ่นหลังพิงพนักตั่งอย่างเกียจคร้าน เอ่ยเนิบช้า “หานเฟยถามเช่นนี้ มีความหมายอันใดรึ? หากเป็นพระประสงค์ของฮ่องเต้แล้วจะอย่างไร และหากเป็นความประสงค์ของเปิ่นกง… แล้วจะอย่างไรเล่า?”

วันอังคารที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2569

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1489 เบื้องลึก

บทที่ 1489 เบื้องลึก

กวั่งหยวนตี้ทรงพระสรวลหึๆ นิ่งตรึกตรองชั่วครู่จึงตรัสว่า “เจ้ารู้หรือไม่ ชางกั๋วกงบิดาของจางหาน ขุนนางใต้เท้าจางผู้เป็นรองเสนาบดีกรมพระคลังผู้นั้น ดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ลับๆ ล่อๆ พัวพันอยู่กับพรรคพวกของคุณชายสามสกุลจูอยู่บ้าง! ด้วยเหตุนี้ เจิ้นจึงจำต้องรั้งตัวจางหานไว้ชั่วคราว ชิงเอ๋อร์… เจ้าอย่าได้เคืองแค้นเจิ้นเลยนะ ได้หรือไม่?”

เหลียนฟางชิงประหลาดใจยิ่งนัก พลันตกตะลึงไปชั่ววูบ ก่อนจะรู้สึกทั้งขบขันทั้งระอาใจในคราเดียวกัน หัวใจพลันอ่อนยวบลง ช้อนสายตาค้อนเขาเบาๆ พลางตัดพ้อ “ท่านเอ่ยวาจาเพ้อเจ้ออันใดกัน! ข้าเป็นคนใจแคบถึงเพียงนั้นเชียวหรือ มัวแต่จะกินน้ำส้มสายชูหึงหวงจนไม่เห็นแก่การใหญ่บ้านเมืองเสียเมื่อไร! ชางกั๋วกง… ที่แท้ก็เป็นคนของคุณชายสามสกุลจูด้วยรึเนี่ย ช่าง…”

“เจ้ามิได้โกรธ เจิ้นก็เบาใจแล้ว!” กวั่งหยวนตี้ทรงแย้มพระสรวลจนตาหยี ประทับจุมพิตลงบนพวงแก้มของนางฟอดใหญ่สองคราติดๆ กันอย่างเริงร่า

เมื่อเห็นผิวแก้มนวลเนียนขาวผ่องดั่งไข่ปอก จึงอดไม่ได้ที่จะยื่นพระหัตถ์ไปลูบไล้อย่างทะนุถนอม ตรัสเอ่ยอย่างราบเรียบไม่ยี่หระ “หลีอ๋องครองราชย์มาได้อย่างไรก็ปีเศษ ซ้ำภายนอกยังมีหย่งอ๋องและฮั่นหยางอ๋องคอยคุมเชิง บัลลังก์ของมันย่อมไม่เคยมั่นคงอย่างแท้จริง การที่มันจะลอบวางสายสอดแทรกคนไว้ตามจุดต่างๆ เพื่อกุมอำนาจ ย่อมมิใช่เรื่องแปลกอันใด! คนเหล่านั้น ย่อมไม่มีทางเปิดเผยตัวอยู่ในที่แจ้งทั้งหมด ต้องมีอีกมากมายที่ยังไม่เผยพิรุธและคอยหลบซ่อนอยู่ในเงามืดเพื่อรอจังหวะก่อความไม่สงบ เรื่องนี้จะใจร้อนมิได้ ต้องค่อยๆ เดินหมากทีละก้าว!”

เหลียนฟางชิงพยักหน้ารับ ใคร่ครวญชั่วครู่จึงยิ้มพลางเอ่ย “ยามนี้ในวังหลวง นอกเหนือจากกุ้ยเฟยอย่างข้าแล้ว ก็มีหานเฟยนั่นแหละที่ได้รับความโปรดปรานที่สุด หากชางกั๋วกงมีพิรุธจริงๆ เขาย่อมต้องหาทางเชื่อมโยงติดต่อกับหานเฟย เพื่อสั่งให้นางลอบส่งข่าวคราวภายในวังหลวงออกไปแน่! เอาเถิด… วันหน้าหากท่านคิดจะ ‘โปรดปราน’ นางให้มากกว่าเดิมก็ไม่เป็นไรหรอกนะ อยากไปตำหนักจิ่งเหอกงก็เชิญไปได้ตามสบายเลย!”

กวั่งหยวนตี้ทรงหลุดพระสรวล รีบตรัสแก้ต่างทันควัน “เล่นละคร… เล่นละครจัดฉากเท่านั้น! ทั้งหมดนั่นมันของปลอมทั้งเพ! มีเพียงสิ่งที่ปฏิบัติต่อชิงเอ๋อร์ของเจิ้นเท่านั้น ที่เป็นของจริง!”

วาจาหวานหูย่อมไม่มีใครรังเกียจที่จะสดับฟัง มุมปากของเหลียนฟางชิงยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ นางเอนกายซบลงในอ้อมพระอุระของเขาอย่างว่าง่าย พลางเอ่ย “ก่อนหน้านี้ท่านเคยบอกว่า ไม่จำเป็นต้องไปจับตาดูซูไท่เฟยกับหลีอ๋องเฟยเป็นพิเศษ ปล่อยให้พวกนางพำนักอยู่ในตำหนักเป่ยย่วนไปตามระเบียบธรรมเนียม ที่แท้เจ้ากำลังรอคอยให้พวกนางติดต่อกับคนภายนอกอยู่ใช่หรือไม่?”

“ถูกต้อง!” กวั่งหยวนตี้ทรงแค่นเสียงในลำคอ ตรัสว่า “หากพวกนางยอมใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว เจิ้นหาใช่คนไร้ความเมตตา และไม่เคยคิดจะเข่นฆ่าล้างโคตร ทว่าหากยังคิดจะก่อคลื่นลมให้เกิดหายนะ ก็อย่าได้มาโทษเจิ้น! โอรสทั้งสองของหลีอ๋องนับเป็นสินค้าชั้นดีที่ใครๆ ก็อยากฉวยใช้ประโยชน์[1] คุณชายสามสกุลจูอย่างไรก็ไร้ความชอบธรรมในการชิงบัลลังก์ ไม่ช้าก็เร็ว… พวกมันย่อมต้องหาทางกลับมาเมืองหลวงแน่! เจิ้นก็จะปักหลักรอพวกมันอยู่ในเมืองหลวงแห่งนี้นี่แหละ!”

เหลียนฟางชิงพยักหน้าเงียบๆ ยิ้มถาม “แล้วทางฝั่งหานเฟยเล่า มีสิ่งใดต้องการให้ข้าช่วยทำหรือไม่? หรือจะปล่อยปละละเลยไว้ ไม่ต้องไปใส่ใจเช่นเดียวกับพวกซูไท่เฟย?”

“มิต้องไปใส่ใจ!” กวั่งหยวนตี้ทรงแย้มสรวล “ยังมิถึงเวลา!”

 

ทรงชะงักไปนิด ก่อนตรัสกลั้วหัวเราะ “เจ้าเพียงแค่คอยดูแลเอาใจใส่เจิ้นคนเดียวก็พอแล้ว! ทุกๆ วันจงทำตัวเป็นเด็กดี มาปรนนิบัติฝนหมึกที่ตำหนักเฉียนชิงกงให้เจิ้นก็พอ!”

เหลียนฟางชิงปรายตาค้อนเขาด้วยความขัดเขิน ลากเสียงยาว “อ๋อ…” ออกมาคำหนึ่ง ทั้งสองต่างสบตากันแล้วระบายเสียงหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข

รถม้าแล่นตรงเข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นใน และหยุดลงเบื้องหน้าพระที่นั่งเฉียนชิงกง

กวั่งหยวนตี้เสด็จลงจากรถม้า ทรงหมุนพระวรกายกลับมารับมือน้อยของเหลียนฟางชิง แล้วช้อนอุ้มนางลงมาจากรถ ท่วงท่าคล่องแคล่วชำนาญเป็นธรรมชาติประหนึ่งทำมาแล้วนับพันครา

เสี่ยวเลี่ยวจื่อและเหล่านางกำนัลขันทีทั้งหลายต่างเห็นภาพเช่นนี้จนชินตา เปลือกตาไม่แม้แต่จะกระดุกกระดิก

เหลียนฟางชิงกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำลา ทว่ากวั่งหยวนตี้กลับกุมมือนางไว้แน่นพลางตรัสยิ้มๆ “อย่าเพิ่งกลับไปเลย ประเดี๋ยวค่อยกลับไปพร้อมกัน ค่ำนี้เจิ้นจะอยู่กินมื้อเย็นเป็นเพื่อนเจ้า”

เหลียนฟางชิงพยักหน้ายิ้มรับ จึงหันไปสั่งการเสี่ยวเลี่ยวจื่อ “เจ้าจงไปบอกเหอกูกูที่ตำหนักฉางชุนกงที ว่าค่ำนี้ฮ่องเต้จะเสด็จไปเสวยมื้อค่ำ ให้พวกนางเตรียมกับข้าวที่ฮ่องเต้โปรดปรานไว้สักสองสามอย่าง!”

เสี่ยวเลี่ยวจื่อฉีกยิ้มประจบขานรับคำสั่ง แล้วรีบกุลีกุจอจากไปทันที

กวั่งหยวนตี้จูงมือนางก้าวเข้าสู่พระที่นั่งเฉียนชิงกงด้วยกัน ฎีกาบนโต๊ะยังคงกองพะเนินรอการตรวจตราอยู่อีกมากโข!

หลังจากทั้งสองผลัดเปลี่ยนฉลองพระองค์ นั่งพักผ่อนและพูดคุยหยอกล้อกันอยู่ครู่หนึ่ง จึงพากันก้าวเข้าสู่ห้องทรงพระอักษรทิศทักษิณ

ฝูชุนกงกง ขันทีผู้รับหน้าที่ดูแลห้องทรงพระอักษรโดยเฉพาะ รีบประคองกล่องใส่ฎีกาขึ้นมาเปิดออกอย่างนอบน้อม แล้วจัดวางลงบนโต๊ะทรงพระอักษรอย่างเป็นระเบียบ

“ถอยออกไปได้!” กวั่งหยวนตี้ทรงโบกพระหัตถ์

ครั้นฝูชุนกงกงถอยออกไปแล้ว เหลียนฟางชิงจึงก้าวขึ้นหน้าไปช่วยฝนหมึกให้อย่างคุ้นมือ ยิ้มพลางเอ่ย “วันนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยเยอะเท่าไร ท่านตั้งใจตรวจฎีกาเข้าล่ะ รีบตรวจให้เสร็จจะได้รีบไปตำหนักข้าเร็วๆ ดีหรือไม่?”

“ดีสิ!” กวั่งหยวนตี้ทรงยิ้มกริ่ม สายพระเนตรจับจ้องไล้ไปตามเรือนร่างของนาง ลอบคิดในพระทัยว่าหากรีบไปถึงเร็ว ก็จะได้มีเวลาทำเรื่องอื่นเพิ่มขึ้น ไฉนจะไม่ดีเล่า?

พอนึกถึงเมื่อคืนที่ตนตั้งอกตั้งใจไปหา ทว่ากลับต้องกินยาหม้อใหญ่ถูกปิดประตูใส่หน้า เปลวไฟแห่งความอัดอั้นตันใจที่พลุ่งพล่านอยู่ในอกก็แทบจะรอการชดเชยอย่างสาสมในค่ำคืนนี้ไม่ไหวแล้ว!

คนหนึ่งยืนฝนหมึก อีกคนก้มหน้าตั้งอกตั้งใจตรวจฎีกา ภายในห้องทรงพระอักษรพลันเงียบสงบลง อบอวลไปด้วยบรรยากาศอันแสนอบอุ่น ผ่อนคลาย และแฝงความสนิทสนมแนบแน่นอย่างเป็นธรรมชาติ

เหลียนฟางชิงบังเอิญเงยหน้าขึ้น เห็นฝูชุนกงกงกำลังเดินวนเวียนไปมาอยู่หน้าประตูห้องทรงพระอักษร ชะเง้อคอมองเข้ามาเป็นระยะ สีหน้าเต็มไปด้วยความอึดอัดลังเลใจ นางจึงอดไม่ได้ที่จะหลุดขำ “คิก” ออกมา

เมื่อกวั่งหยวนตี้ได้ยินเสียงหัวเราะของนาง จึงทรงเงยพระพักตร์ขึ้น ทอดพระเนตรมองนางก่อนคราหนึ่ง แล้วจึงกวาดสายพระเนตรมองตามออกไปด้านนอก

ฝูชุนกงกงหลบไม่ทัน จำต้องก้มหน้าก้มตาเดินเข้ามาค้อมกายถวายบังคมด้วยรอยยิ้มเจื่อน “ถวายบังคมฮ่องเต้ กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงพ่ะย่ะค่ะ!”

กวั่งหยวนตี้ทรงแค่นเสียงในลำคอ ปรายสายพระเนตรมองด้วยสีหน้าเย็นชา ตรัสตำหนิ “เจ้าทำตัวราวกับขันทีใหม่ไปได้ ปฏิบัติหน้าที่กันอย่างไร!”

ยามอยู่ต่อหน้าเหลียนฟางชิง พระองค์คือสามีผู้แสนดีคอยตามใจทุกสิ่ง ทว่ายามอยู่ต่อหน้าข้าราชบริพารหรือบ่าวไพร่ กลิ่นอายแห่งความสูงศักดิ์และบารมีอันน่าเกรงขามดั่งมังกรที่ติดตัวมาแต่กำเนิดจะแผ่ซ่านออกมาเต็มพิกัด ท่วงท่าวาสนาแห่งประมุขแผ่นดินทำให้ผู้พบเห็นอดที่จะย่อตัวลงด้วยความขยาดกลัวและยำเกรงมิได้

ฝูชุนกงกงส่งเสียง “ฮ่องเต้!” พลางรีบคุกเข่าลงกับพื้นทันที ก้มหน้าเอ่ยเสียงสั่น “ฮ่องเต้โปรดประทานอภัย! บ่าวไหนเลยจะกล้าเข้ามารบกวนฝ่าบาท เพียงแต่… หานเฟยเหนียงเหนียง—”

สายพระเนตรของกวั่งหยวนตี้พลันเย็นเยียบลงในบัดดล พระองค์สบตากับเหลียนฟางชิงที่ใบหน้างามเริ่มสลดลงเล็กน้อย ทว่ากลับตรัสถามด้วยรอยยิ้มเรียบเฉย “หืม? หานเฟยเป็นอะไรไปรึ?”

แม้จะมีรอยยิ้มประดับบนพระพักตร์ ทว่ากลับหาน้ำเสียงแห่งความรื่นรมย์ไม่เจอ และสัมผัสถึงความโกรธเกรี้ยวไม่ได้เช่นกัน

ฝูชุนกงกงรีบกราบทูล “หานเฟยเหนียงเหนียงนำน้ำแกงไก่ดำตุ๋นเห็ดเยื่อไผ่ผสมแปะก๊วยมาถวายฮ่องเต้พ่ะย่ะค่ะ ยามนี้ยังคงปักหลักยืนรออยู่ด้านนอกพระที่นั่งเฉียนชิงกงไม่ยอมเสด็จกลับ พวกบ่าว… พวกบ่าวไม่รู้ว่าจะทำเช่นไรดี…”

“เหลวไหลสิ้นดี!” กวั่งหยวนตี้ทรงขมวดพระขนง ตรัสเสียงเฉียบขาด “ตั้งแต่เมื่อใดกันที่หานเฟยกลายเป็นคนเอาแต่ใจถึงเพียงนี้? พระที่นั่งเฉียนชิงกงแห่งนี้เป็นสถานที่ที่ใครนึกอยากจะมาก็มา นึกอยากจะไม่กลับก็ไม่กลับได้อย่างนั้นหรือ? หากเจิ้นเรียกตัวเหล่าเสนาบดีเข้ามาปรึกษาข้อราชการ ใครมาพบเห็นเข้าจะงามหน้าได้อย่างไร!”

ยังกล้าเอาน้ำแกงมาถวายอีกรึ? ต่อให้เป็นเนื้อพระถังซัมจั๋ง พระองค์ก็ไม่มีทางกลืนลงคอได้เด็ดขาด! เมื่อวานบังอาจหลอกใช้พระองค์ไปเล่นงานชิงเอ๋อร์ บัญชีแค้นนี้พระองค์ยังมิทันได้คิดบัญชีกับนางเลยด้วยซ้ำ!

“ฮ่องเต้เพคะ” ขณะที่กวั่งหยวนตี้กำลังจะอ้าพระโอษฐ์สั่งให้ฝูชุนกงกงไปขับไล่หานเฟยกลับไป เหลียนฟางชิงกลับแย้มยิ้มพลางเอ่ยขึ้น “อย่างไรเสียก็นับเป็นน้ำใจอันบริสุทธิ์ของน้องหานเฟย หากฮ่องเต้ไม่ทรงรับไว้ มิกลายเป็นการทิ้งขว้างให้เสียของหรือเพคะ? น้ำแกงไก่ดำตุ๋นเห็ดเยื่อไผ่ผสมแปะก๊วย… ฟังดูน่าจะรสชาติดียิ่งนัก! เจ้าจงออกไปรับน้ำแกงเข้ามา แล้วบอกให้หานเฟยกลับไปเสียเถิด!”

ฝูชุนกงกงลอบถอนหายใจโล่งอก รีบขานรับคำสั่ง โขกศีรษะลงกับพื้นแล้วตะกายตัวลุกขึ้นยืน

“ช้าก่อน!” เหลียนฟางชิงผลิยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาพราวระยับ ก่อนจะเอ่ยสำทับด้วยรอยยิ้ม “หากหานเฟยดึงดันคิดจะเข้ามาให้ได้… ก็จงนำทางนางไปนั่งรออยู่ที่ตำหนักปีกตะวันตก!”

[1] สินค้าชั้นดีที่ใครๆ ก็อยากฉวยใช้ประโยชน์ (奇货可居 - ฉีฮั่วเข่อจวี): สำนวนจีน หมายถึง การครอบครองสิ่งของหรือบุคคลที่มีค่าหายากไว้เพื่อเก็งกำไร หรือใช้เป็นเครื่องมือต่อรองทางการเมืองในอนาคต


วันจันทร์ที่ 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2569

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1488 ง้องอนคลายโกรธ

บทที่ 1488 ง้องอนคลายโกรธ

“โธ่เอ๋ย! ชิงเอ๋อร์คนดีของข้า!” โจวเหยี่ยนหาได้ใส่ใจแม้แต่น้อยที่นางเดือดดาลจนถึงขั้นเรียกชื่อแซ่ของเขาออกมาตรงๆ ซ้ำยังทำทีสบายอกสบายใจ ชื่นชมท่าทีเอียงอายปนแง่งอนของนางอย่างสำราญใจ ยิ่งขยับพระวรกายเข้าไปใกล้ รู้สึกเพียงว่าสตรีของตนมองมุมใดก็น่ารักน่ามองไปหมด แม้ยามที่กำลังโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง ก็ยังมีเสน่ห์เย้ายวนชวนมองไปอีกแบบ

“ท่านมัน—” เหลียนฟางชิงขัดเคืองจนแทบคลั่ง กระทืบเท้าบิดตัวหนี เอ่ยเหน็บแนมด้วยน้ำเสียงเปรี้ยวปร่า “ท่านน่ะมันคนชั่วช้าตัวจริงเสียงจริง ไร้ข้อกังขา!”

คำสั่งสอนของพี่ใหญ่นางจำได้ขึ้นใจ ทว่าครั้นเห็นท่าทีไม่ยี่หระ ไม่จริงจัง ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นของเขาเช่นนี้ อารมณ์พยศที่ปะทุขึ้นมาจึงไม่อาจสะกดกั้นไว้ได้อีก

“ชิงเอ๋อร์!” กวั่งหยวนตี้ทอดถอนพระทัยแผ่วเบา รวบแขนโอบกอดนางจากทางด้านหลัง ดึงร่างบางเข้าสู่อ้อมพระอุระอย่างนุ่มนวล โน้มลงกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงละมุน “ชิงเอ๋อร์คนดี เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่? เจ้าจะลงทัณฑ์ผู้ใด อย่างน้อยก็ต้องบอกข้อหาให้กระจ่างชัดมิใช่หรือ? เมื่อวานข้าบอกไว้แล้วมิใช่รึ ว่าจะไปนั่งดื่มชาที่ตำหนักจิ่งเหอกงสักครู่แล้วจะข้ามไปหาเจ้า ไฉนเจ้าถึงได้ลงกลอนปิดประตูหน้าต่างเสียมิดชิดเล่า! เมื่อคืนนี้… ใครไปทำให้เจ้าขุ่นเคืองใจกัน?”

ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารินรดอยู่บนผิวกายแถวซอกคอ เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ดังก้องข้างหู พร้อมกับกลิ่นอายอันคุ้นเคยเฉพาะตัวที่โชยเข้ากระทบจมูกเป็นระยะ ทำเอาหัวใจของนางพลันอ่อนยวบลงอย่างไม่อาจห้าม

“ท่านยังกล้าพูดอีกรึ!” เหลียนฟางชิงหมุนตัวกลับมาประจันหน้ากับเขา ฟันขาวสะอาดดั่งไข่มุกขบกลีบปากอิ่มเบาๆ ยู่ปากเอ่ยอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “ท่านจะดื่มชาก็ดื่มไปสิ ไฉนต้อง…”

เมื่อคืนนี้ นางกำนัลคนสนิทข้างกายหานเฟยนามอิ๋นผิง พานางกำนัลน้อยคนหนึ่งนำชามาชงถวายถึงตำหนัก บอกว่าเป็นชาที่หานเฟยเหนียงเหนียงลงมือชงด้วยตนเอง ฮ่องเต้เสวยแล้วทรงชมเปาะไม่ขาดปาก หานเฟยเหนียงเหนียงนึกถึงพระสนมกุ้ยเฟย จึงกราบทูลขอพระบรมราชานุญาตนำมาแบ่งปัน มีของดีเลิศปานนี้ จะลืมกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงได้อย่างไร? ฮ่องเต้สดับฟังแล้วก็ตรัสชมนางว่าช่างเป็นสตรีที่เพียบพร้อมอ่อนโยน หานเฟยเหนียงเหนียงจึงสั่งให้นำชากานี้มาถวาย

เหลียนฟางชิงตัดพ้อด้วยความเคืองแค้น “มีใครเขาหยามน้ำหน้าคนอื่นเช่นนี้บ้างไหม? พวกท่านจะร่ำชาก็ร่ำไปสิ ท่านอยากจะปากหวานเอ่ยชมเปาะนางอย่างไรก็ตามใจท่านสิ แต่ถึงขนาดต้องกระวีกระวาดสั่งให้นางส่งชามาให้ข้าถึงตำหนักเชียวหรือ ตำหนักฉางชุนกงของข้าอัตคัดจนไม่มีชาจะดื่มแล้วหรือไร? มาทำเช่นนี้ จะไม่ให้ข้าเดือดดาลได้อย่างไร!”

พวกเขาสองคนนั่งละเลียดชิมชาสรวลเสเฮฮากัน แล้ว ‘ประทาน’ ชาเหลือมาให้นางกานี้ หมายความว่าอย่างไรกัน?

กวั่งหยวนตี้ฟังยังมิทันจบ พระพักตร์ก็พลันเคร่งขรึมมืดมนลงทันตา ตรัสด้วยความพิโรธ “บังอาจนัก! นังสารเลวหานเฟย กล้าหลอกใช้กระทั่งเจิ้นเชียวรึ! เจิ้นคิดว่านางจะส่งใบชามาให้เจ้า เห็นว่ารสชาติชาก็พอใช้ได้ เจิ้นจึงเอ่ยปากอนุญาตไปตามประสา ใครจะรู้ว่านางแอบขุดหลุมล่อให้เจิ้นตกลงไป! ดี… ช่างใจกล้าบ้าบิ่นสิ้นดี!”

ได้ยินเขาเอ่ยเช่นนี้ ในอกของเหลียนฟางชิงก็พลอยคลายความอัดอั้นลงบ้าง ทว่าก็ยังคงกระทืบเท้าอย่างแง่งอน “ท่านแกล้งโง่หรือโง่จริงๆ กันแน่! ของๆ นางที่เอามาเสนอหน้าโอ้อวดจนได้รับคำชมจากปากท่าน ไม่ว่ามันจะเป็นสิ่งใด พอข้าเห็นแล้วมันก็ต้องขัดหูขัดตาทั้งนั้น ใบชาข้าก็ไม่เอา! ยอมดื่มน้ำเปล่ายังดีกว่ารับของนางมาให้ระคายเคืองใจ!”

กวั่งหยวนตี้ชะงักงันไป ทรงนิ่งอึ้งประหนึ่งตามความคิดไม่ทันชั่วขณะ

เหลียนฟางชิงเองก็พลอยชะงักงันไปด้วย คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าคนทื่อมะลื่อผู้นี้ พอได้ยินคำพูดของนางแล้วจะทำหน้าตาเหลอหลาเช่นนี้ออกมา!

เขา… ไม่เข้าใจเหตุผลธรรมดาๆ เช่นนี้จริงๆ หรือ? ทั้งที่เป็นเรื่องตื้นเขินเพียงแค่นี้แท้ๆ!

คนสองคน สองสายตา ประสานมองกันตาโตปริบๆ ต่างคนต่างยืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น ช่างดูน่าขันยิ่งนัก

“ท่านนี่นะ!” เหลียนฟางชิงทั้งโกรธทั้งร้อนใจจนต้องกระทืบเท้าอีกครา ใบหน้างามสะบัดค้อนด้วยความขุ่นเคือง “ท่าน… ท่านเป็นสามีของข้า ข้าก็ย่อมหวังให้ท่านแบ่งปันทุกสิ่งกับข้าเพียงคนเดียว! มิใช่ต้องมาเป็นพยานรับรู้ว่าท่านกำลังแบ่งปันสิ่งใดกับสตรีอื่น ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอะไรก็ตาม! ข้ารู้ดีว่าฐานะของท่านมีเรื่องบีบคั้นและจำยอมอยู่มากมาย ดังนั้น อะไรที่ตาไม่เห็น ข้าก็ถือเสียว่าใจสะอาด ตราบใดที่ข้าไม่เห็น ข้าก็คิดเสียว่ามันไม่มีอยู่จริง! แต่ท่านจะเอาเรื่องพรรค์นี้มาวางกระแทกตาข้าให้รับรู้โจ่งแจ้งเช่นนี้ไม่ได้! ท่านรู้หรือไม่ว่าเมื่อคืน… ตอนเห็นน้ำชาส่งกลิ่นหอมกรุ่นสีใสกระจ่างกานั้น ข้าอยากจะคว้ามาสาดใส่หน้านางข้ารับใช้คนนั้นให้ท่วมหัวใจแทบขาด!”

การที่ข้าไม่เปิดประตูหน้าต่างต้อนรับท่าน ก็นับว่าข้าข่มอารมณ์อดทนอดกลั้นไว้มากโขแล้ว!

“ชิงเอ๋อร์!” กวั่งหยวนตี้พลันวาดแขนยาวดึงร่างเหลียนฟางชิงเข้าสู่อ้อมกอด โอบรัดร่างบางไว้แน่น พระหนุเกยอยู่บนเรือนผมของนาง ตรัสพึมพำเสียงอู้อี้ “ข้าไม่รู้… ข้าไม่รู้จริงๆ! ก่อนหน้าจะมีเจ้า ข้าไม่เคยมีสตรีอื่นใดมาก่อน นอกจากเสด็จแม่แล้ว ข้าก็ไม่เคยคลุกคลีกับหญิงใด ข้าไม่รู้เรื่องพวกนี้จริงๆ! ชิงเอ๋อร์คนดี เจ้าอย่าโกรธเคืองข้าอีกเลยนะ ได้หรือไม่?”

ความหวานล้ำสายหนึ่งพลันแล่นเข้าเกาะกุมหัวใจของเหลียนฟางชิง เพลิงโทสะและความคับแค้นใจเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างมีความสุข เอ่ยกระเซ้าเสียงหวานละมุน “ข้าย่อมไม่โกรธท่านแล้วล่ะ! วันหน้าหากมีเรื่องอันใดเกิดขึ้นอีก ท่านเพียงแค่ลองเอาใจเขามาใส่ใจเรา ท่านก็จะเข้าใจความรู้สึกของข้าได้เอง!”

กวั่งหยวนตี้ชะงักไป ทรงแอบนึกภาพในพระทัยตาม: หากวันใดชิงเอ๋อร์ไปนั่งจิบชากับชายอื่นแล้วเอ่ยปากชมเปาะ ซ้ำยังอุตส่าห์ส่งชามาชงให้ตนดื่มถ้วยหนึ่ง…

ไม่ได้เด็ดขาด!

ความหึงหวงพลันเดือดพล่านขึ้นมากลางพระอุระของกวั่งหยวนตี้อย่างรุนแรง ชายใดมันบังอาจกินดีหมีหัวใจเสือกล้าทำเช่นนั้น พระองค์จะสั่งลากคอไปตัดหัวเสียให้สิ้นซาก!

“ข้าเข้าใจแล้ว! ข้าเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว!” กวั่งหยวนตี้รีบสลัดภาพหลอนที่ชวนหงุดหงิดในหัวทิ้งไป ตรัสพร้อมรอยยิ้มหวาน “ชิงเอ๋อร์ของข้าใส่ใจในตัวข้าถึงได้เป็นเช่นนี้ มีหรือที่ข้าจะไม่เข้าใจ?”

พระองค์โน้มพระพักตร์ลง ประคองดวงหน้างามไว้ด้วยสองพระหัตถ์ แล้วประทับจุมพิตลงไปอย่างลึกซึ้ง ริมฝีปากและเรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดแนบแน่น ความหวานชื่นหลังพายุฝนพัดผ่านช่างอบอุ่นและตราตรึงใจเป็นพิเศษ ราวกับถูกเคลือบไว้ด้วยน้ำผึ้ง หวานซาบซ่านไปถึงขั้วหัวใจ! กระแสความรักใคร่อันอ่อนโยนแผ่ซ่าน หัวใจของคนทั้งสองประหนึ่งแนบชิดกันยิ่งขึ้นกว่าเดิม!

“ชิงเอ๋อร์ยอดดวงใจ พวกเรากลับวังกันเถิด!” สิ้นสุดจุมพิตอันดูดดื่ม กวั่งหยวนตี้ทรงยกพระหัตถ์ขึ้น ปลายนิ้วลูบไล้ริมฝีปากที่เผยอหอบเบาๆ ของนางอย่างทะนุถนอม ปากคู่นั้นแดงระเรื่อฉ่ำวาวเพราะจุมพิตของเขา ชวนให้พระองค์ปรารถนาจะเชยชมมากกว่านี้จนสุรเสียงเริ่มแหบพร่าและทุ้มต่ำลง

จิตใจของเหลียนฟางชิงไหวระริก ใบหน้าซับสีเลือดฝาด พยักหน้ารับคำ “อืม” เสียงแผ่ว ก่อนจะเอ่ยตาละห้อย “ข้ายังไม่ได้กินมื้อเช้าเลย ตอนนี้หิวจนไส้กิ่วแล้ว มิสู้พวกเรากินข้าวเที่ยงที่เรือนพี่ใหญ่ก่อนแล้วค่อยกลับ ดีหรือไม่?”

“ทำไมถึงไม่ยอมกินมื้อเช้าเล่า? เจ้าจะแง่งอนกับเจิ้นอย่างไร ก็ไม่สมควรเอาสุขภาพตัวเองมาทรมานเช่นนี้นี่! คราวหน้าห้ามทำเช่นนี้อีกเด็ดขาด!” กวั่งหยวนตี้ทรงปวดพระทัยยิ่ง มีหรือจะไม่ตามใจ รีบจูงมือนางเตรียมจะพากันไปกินข้าวทันที

ทว่าคนทั้งสองยังมิทันได้ก้าวพ้นสวน หงอวี้ก็นำพาสาวใช้น้อยอีกสองคนเดินเข้ามาทำความเคารพ ยิ้มพลางกราบทูล “ฮ่องเต้ กุ้ยเฟยเหนียงเหนียง ฮูหยินของพวกเราสั่งให้จัดโต๊ะเสวยไว้เรียบร้อยแล้ว จึงให้บ่าวมาทูลเชิญเสด็จเพคะ! ฮูหยินแจ้งว่าจำเป็นต้องดูแลคุณชายน้อยทั้งสอง จึงมิอาจมาอยู่ร่วมโต๊ะรับเสด็จได้ มีเพียงสำรับกับข้าวในบ้านธรรมดาๆ ขอฮ่องเต้และเหนียงเหนียงโปรดประทานอภัยด้วยเพคะ!”

“พี่ใหญ่เกรงใจเกินไปแล้ว! ประจวบเหมาะกับที่เหนียงเหนียงกำลังหิวพอดี เช่นนั้นพวกเราไปกันเถิด!” กวั่งหยวนตี้แย้มสรวล

หัวใจของเหลียนฟางชิงอบอุ่นขึ้นมาทันใด แย้มยิ้มพลางเอ่ย “สมกับเป็นพี่สาวของข้าจริงๆ!” รู้ใจข้ายิ่งกว่าผู้ใด

หลังเสร็จสิ้นมื้อกลางวันในห้องโถง ทั้งสองก็มิได้ไปรบกวนเหลียนฟางโจวอีก หากแต่มุ่งหน้าเดินทางกลับวังหลวงทันที

เหลียนฟางโจวเองก็มิได้ออกมาส่ง

นางย่อมรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องมีพิธีรีตองใดๆ

ภายในรถม้า กวั่งหยวนตี้ทรงประคองกอดเหลียนฟางชิงให้นั่งลงบนตักของพระองค์ ทรงลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตรัสด้วยสุรเสียงแผ่วต่ำ “ชิงเอ๋อร์ ข้ามีเรื่องหนึ่งจะบอกเจ้า”

ก่อนหน้านี้ไม่กี่อึดใจ ทั้งสองยังส่งสายตาหวานซึ้งเปี่ยมล้นด้วยความรักใคร่ให้แก่กัน ทว่าพริบตาเดียวเขากลับเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึมจริงจัง ทำเอาเหลียนฟางชิงปรับอารมณ์ตามไม่ทันไปชั่วขณะ

นางจึงถามขึ้นด้วยความสงสัยระคนระแวง พลางยิ้มเย้า “เรื่องอันใดหรือ? ไฉนจึงดูจริงจังปานนี้!”


วันอาทิตย์ที่ 15 พฤศจิกายน พ.ศ. 2569

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1487 ปลอบประโลม

บทที่ 1487 ปลอบประโลม

เหลียนฟางโจวยิ่งฟังก็ยิ่งขบขัน หัวเราะร่วนพลางเอ่ย “แค่เรื่องนี้เองรึ? หานเฟยผู้นั้น เจ้าล่วงรู้ได้อย่างไรว่านางมิได้จงใจ? นางจงใจยั่วให้เจ้าตบะแตก จงใจยุแยงตะแคงรั่ว ก็เพื่อให้พวกเจ้าเกิดรอยร้าวขึ้นไม่ใช่หรือ มีเพียงยามที่ช่องว่างระหว่างพวกเจ้าปริแตกเท่านั้น นางจึงจะมีโอกาสสอดแทรกเข้ามาได้!”

เหลียนฟางชิงชะงักงันไป นิ่งอึ้งครู่หนึ่งก่อนเอ่ย “เหตุผลข้อนี้ข้าก็เข้าใจเจ้าค่ะ แต่ว่าในอกมัน… มันยังตัดไม่ลง ปล่อยวางไม่ได้นี่นา!”

นางดึงแขนเสื้อของเหลียนฟางโจวมาเขย่าไปมาด้วยความกลัดกลุ้ม “พี่ใหญ่ ท่านว่าข้าควรทำอย่างไรดีเจ้าคะ!”

“ก็นั่งทำใจไปสิ!” สีหน้าของเหลียนฟางโจวมิได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ปรายตามองนางอย่างเย็นชา

“พี่ใหญ่!” เหลียนฟางชิงยู่ปาก ออดอ้อนกอดรัดท่อนแขนของพี่สาวไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

หัวใจของเหลียนฟางโจวพลันอ่อนยวบ ทั้งเอ็นดูทั้งนึกอยากหัวเราะ

แม่เด็กคนนี้ ยามจะฉลาดก็ปราดเปรื่องเกินใคร ทว่ายามจะดึงดันมุดเข้าซอกเขากวาง[1] ก็รั้นหัวชนฝายิ่งกว่าผู้ใด!

ไม่ว่ายามอยู่ต่อหน้าผู้อื่นนางจะวางท่าเช่นไร ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าตน นางก็ยังคงเป็นเด็กสาวผู้มีจิตใจซื่อตรง ไม่เคยคิดปกปิดซ่อนเร้นความรู้สึกใดๆ เสมอมา

เมื่อมีเรื่องทุกข์ร้อนคับแค้นใจ ก็จะวิ่งมาหาและเทความรู้สึกทั้งหมดออกมาประหนึ่งเทถั่วออกจากกระบอกไม้ไผ่โดยไร้ความยำเกรงเช่นนี้เสมอ

เหลียนฟางโจวกุมมือน้อยของนางไว้ ลูบเบาๆ พลางทอดถอนใจอย่างอ่อนโยน “พวกเจ้ากับข้าและพี่เขยของเจ้านั้นไม่เหมือนกัน! ข้อนี้เจ้าสมควรต้องเข้าใจ! ทว่าในเมื่อคราแรกเริ่มฮ่องเต้เคยให้คำมั่นสัญญาเป็นมั่นเหมาะ และตัวเจ้าเองก็ยอมพยักหน้ารับคำ เช่นนั้นยามนี้ เจ้าก็จงเชื่อมั่นในตัวเขาต่อไปเถิด! วาจาเพียงไม่กี่ประโยคของหานเฟย เจ้าก็คิดเสียว่าเป็นการฝึกปรือจิตใจก็แล้วกัน ฟังบ่อยเข้า มันก็เป็นเพียงเรื่องแค่นั้น ไฉนจึงต้องเก็บมาใส่ใจให้รกสมอง! ฮ่องเต้มีเจ้าอยู่ในพระทัยหรือไม่ ตัวเจ้าเองยังไม่กระจ่างแจ้งอีกหรือ?”

เหลียนฟางชิงมีท่าทีเหม่อลอยไปชั่วขณะ แววตาคู่สวยไหวระริกพร่ามัว เอ่ยพึมพำเสียงแผ่ว “พี่ใหญ่ เมื่อก่อนข้าคงมั่นใจในตัวเองมากเกินไป พอได้ก้าวเข้าไปอยู่ในวังหลวง ข้าถึงได้รู้ว่าสถานที่แห่งนั้นช่างแตกต่างจากที่ข้าเคยจินตนาการไว้ลิบลับ! เมื่อก่อนข้าหลงคิดว่า ตัวเองจะสามารถรับมือกับทุกสิ่งได้อย่างสบายอกสบายใจ คิดว่าต่อให้ฟ้าจะถล่มลงมาก็ยังมีเขาคอยแบกรับไว้ แต่ยามนี้กลับ… ข้ากลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ พี่ใหญ่!”

ความรู้สึกเวทนาและสงสารแล่นริ้วขึ้นมากลางอกของเหลียนฟางโจว นางโอบกอดน้องสาวเข้าสู่อ้อมแขน ลูบหลังเบาๆ พลางปลอบ “พูดจาเหลวไหลอีกแล้ว! ฮ่องเต้มิใช่บุรุษพรรค์นั้นเสียหน่อย ตัวเจ้าน่ะ เพียงแค่ยังไม่คุ้นชินก็เท่านั้น! เวลาเพิ่งผ่านไปแค่สามเดือนสั้นๆ ในวังหลวงกลับมีเหล่าพระสนม เหม่ยเหริน และกุ้ยเหรินหลั่งไหลเข้ามาทีเดียวตั้งมากมายปานนั้น เป็นใครก็ย่อมต้องรู้สึกอึดอัดจนหัวหมุนและแน่นในอกเป็นธรรมดา รอให้เวลาผ่านไปอีกสักพัก ทุกอย่างก็จะเข้าที่เข้าทางเอง! เรื่องอนาคตยิ่งไม่จำเป็นต้องกังวลไปล่วงหน้า! พี่มิได้เคยบอกเจ้าหรอกหรือ? เจ้ายังมีพี่ มีพวกพี่ชายอยู่อีกทั้งคน พวกเราไม่มีวันยอมยืนมองเจ้าทนทุกข์ทรมานเป็นอันขาด! เอ่ยวาจามิสมควรสักคำเถิด ต่อให้วันใดวันหนึ่งเจ้าถูกปลดเข้าไปอยู่ในตำหนักเย็นจริงๆ พี่สาวคนนี้ก็ย่อมต้องหาหนทางพาเจ้าหนีออกมาให้จงได้!”

“จริงหรือเจ้าคะ?” เหลียนฟางชิงคลี่ยิ้มสดใส หัวใจพลันปลอดโปร่งและสว่างไสวขึ้นมาทันตา นางซบกายแนบชิดกับเหลียนฟางโจว กอดแขนพี่สาวไว้พลางหัวเราะคิกคักอย่างออดอ้อน “มีเพียงพี่ใหญ่ของข้าเท่านั้นที่รักและดีต่อข้าที่สุด!”

“แหม!” เหลียนฟางโจวหยิกพวงแก้มขาวเนียนนุ่มของนางเบาๆ ทีหนึ่งอย่างมันเขี้ยว อดหัวเราะไม่ได้ “ดูเอาเถิด มีพี่สาวที่ทั้งเก่งกาจและพึ่งพาได้ขนาดนี้มันดีเพียงใด! กระทั่งตัวข้าเองยังชักจะอิจฉาเจ้าขึ้นมาแล้วนะเนี่ย!”

“พี่ใหญ่!” สองพี่น้องสบตากันแล้วระเบิดเสียงหัวเราะร่วนไปทั้งศาลา

“ฮูหยิน กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงเพคะ ฮ่องเต้เสด็จมาแล้วเพคะ…” จู่ๆ ชิงเหอก็ก้าวเข้ามา หยุดยืนอยู่ด้านนอกศาลาริมน้ำ ก่อนจะเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดังและไม่เบาจนเกินไป

เหลียนฟางชิงส่งเสียง “หึ” ในลำคอเบาๆ ยู่ปากพลางตัดพ้อ “เขายังจะมาทำไมอีก? ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก!”

เหลียนฟางโจวย่อมรู้อยู่แก่ใจแต่แรกว่า เมื่อน้องสาวมาถึง อีกประเดี๋ยวเดียวฮ่องเต้ย่อมต้องเสด็จตามมาอย่างแน่นอน จึงหาได้แปลกใจอันใดไม่

ครั้นได้ยินดังนั้น จึงพยักหน้าส่งยิ้มให้ชิงเหอ โบกมือเป็นสัญญาณให้นางถอยออกไป ก่อนจะหันมาส่งยิ้มปรามเหลียนฟางชิง “ชิงเอ๋อร์ เจ้าดูสิ ในพระทัยฮ่องเต้ยังคงห่วงใยและร้อนรนเรื่องเจ้าถึงเพียงนี้ เจ้าจะแง่งอนเอาแต่ใจก็ต้องรู้จักขอบเขตพอประมาณ อย่าได้ล้ำเส้นจนเกินไปนัก! เจ้าอย่าลืมสิว่า ยามนี้แม้สถานการณ์บ้านเมืองภายนอกจะดูเหมือนสงบราบคาบ ทว่าแท้จริงแล้วเบื้องลึกยังคงมีคลื่นใต้น้ำซัดสาด ฮ่องเต้ทรงปกครองใต้หล้า มีเรื่องให้ต้องทรงปวดพระเศียรและแบกรับภาระหนักหนามากมาย อย่าได้ทำให้พระองค์ต้องมาเหนื่อยล้าทั้งกายใจเพราะเจ้าอีกเลย! ต่อให้เป็นความรักที่ลึกซึ้งเพียงใด ก็มิอาจทนทานต่อการถูกบั่นทอนด้วยความเอาแต่ใจไร้เหตุผลได้ตลอดไปหรอกนะ!”

หัวใจของเหลียนฟางชิงพลันกระตุกวูบ ชำเลืองสบตาเหลียนฟางโจวคราหนึ่งแล้วพยักหน้าลงเบาๆ “พี่ใหญ่ ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

เหลียนฟางโจวยิ้มรับ ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปต้อนรับ

แลเห็นแต่ไกล กวั่งหยวนตี้โจวเหยี่ยนผู้สวมชุดคลุมตัวยาวสีขาวเงินปักลายกล้วยไม้แปดวงสีฟ้าอ่อน รัดเอวด้วยสายรัดหยก บนศีรษะสวมรัดเกล้าหยก กำลังก้าวย่างตรงเข้ามา

เหลียนฟางโจวจึงนำพาชิงเหอและเหล่าสาวใช้ที่คอยปรนนิบัติอยู่ด้านนอกศาลาเดินเข้าไปน้อมรับเสด็จด้วยรอยยิ้ม

นางยอบกายย่อตัวเตรียมจะถวายบังคม ทว่ากวั่งหยวนตี้กลับก้าวเร็วๆ ขึ้นหน้ามาสองก้าว ยื่นพระหัตถ์ประคองแขนนางไว้หลวมๆ ชิงตรัสขึ้นก่อนด้วยรอยยิ้ม “พี่ใหญ่ อย่าได้มากพิธีไปเลย! พวกเราหาใช่คนอื่นคนไกลกันเสียเมื่อไร!”

ถ้อยคำนี้ย่อมเป็นความจริง ยามอยู่ที่เมืองหนานไห่ ทุกคนล้วนสนิทสนมคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี

ทว่าธรรมเนียมราชประเพณีมิอาจละเลยได้ เหลียนฟางโจวไม่ปรารถนาจะทิ้งช่องโหว่ให้ผู้คนนำไปครหานินทา หรือในอนาคตยามที่บารมีของตระกูลหลี่คลายความรุ่งโรจน์ลงแล้วจะถูกขุดคุ้ยเรื่องเก่าขึ้นมาเอาความ นางจึงยังคงยอบกายทำความเคารพจนครบถ้วน ยิ้มพลางทูลตอบ “เพคะ หม่อมฉันขอบพระทัยในพระเมตตาเพคะ”

“พี่ใหญ่!” กวั่งหยวนตี้ทรงแย้มสรวลอย่างจนปัญญา ทรงทราบดีว่านางเป็นคนรอบคอบละเอียดอ่อนยิ่งนัก อย่างน้อยในที่แจ้งจะไม่ยอมเปิดช่องให้ใครจับเป็นข้ออ้างเล่นงานได้ จึงมิได้ตรัสความใดต่อ

เพียงแต่ทรงกดสุรเสียงให้ต่ำลง แล้วตรัสถามเบาๆ “ชิงเอ๋อร์… นางยังทรงมีโทสะอยู่หรือไม่?”

“ทรงกริ้วหรือเพคะ?” เหลียนฟางโจวแสร้งทำเป็นประหลาดใจ ยิ้มทูลตอบ “หามิได้เพคะ! นางปกติดีทุกประการ! บางทีอาจเป็นเพราะยังไม่คุ้นชินกับการใช้ชีวิตในวังหลวงอย่างเต็มที่ จึงแฝงความกระสับกระส่ายอยู่บ้าง ทำให้ฮ่องเต้ต้องทรงเป็นกังวลเสียแล้วเพคะ!”

กวั่งหยวนตี้โบกพระหัตถ์ คล้ายทรงลอบถอนพระทัยโล่งอก ตรัสกลั้วหัวเราะ “นางมิได้โกรธก็ดีแล้ว! พี่ใหญ่วางใจเถิด ในวังมีเจิ้นอยู่ทั้งคน เจิ้นจะดูแลนางเป็นอย่างดี!”

เหลียนฟางโจวยิ้มรับคำ พลางบุ้ยใบ้สายตาไปยังร่างเพรียวระหงในชุดสีเหลืองอ่อนที่จงใจยืนหันหลังทอดสายตามองผืนน้ำ ไม่แยแสสิ่งใดที่เกิดขึ้นเบื้องหลังแม้แต่น้อย ก่อนจะเอ่ยทูลยิ้มๆ “ฮ่องเต้เสด็จเข้าไปเถิดเพคะ หม่อมฉันขอทูลลาไปก่อน”

กวั่งหยวนตี้แย้มสรวลพยักหน้ารับ ทอดพระเนตรมองนางนำพาเหล่าสาวใช้นางกำนัลถอยร่นออกไปจนหมดสิ้น จากนั้นจึงหันกลับมาทอดพระเนตรเงาร่างบอบบางนั้น ทรงยกยิ้มกว้าง ก่อนจะสาวพระบาทก้าวตรงเข้าไปอย่างรวดเร็ว

“หึๆ ชิงเอ๋อร์!” กวั่งหยวนตี้สาวพระบาทเข้าไปหาโดยไม่ลังเลหรือชะงักแม้แต่น้อย ทรงวาดแขนยาวพาดลงบนไหล่บาง โน้มพระวรกายเข้าแนบชิดโอบกอดนางไว้ ตรัสหยอกเย้าอย่างสนิทสนมไร้ช่องว่าง “พี่เหยี่ยนมารับเจ้ากลับวังแล้ว!”

เหลียนฟางชิงสูดปากดัง “ซี๊ด!” ออกมาด้วยความขัดใจ ออกแรงผลักพระอุระของเขาเต็มเหนี่ยวจนร่างเซถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้านวลแดงระเรื่อ ถลึงตาจ้องมองเขา “อย่ามาเรียกขานเช่นนี้ได้หรือไม่ ขนลุกจนร่วงกราวไปทั้งตัวแล้ว!”

กวั่งหยวนตี้ระเบิดเสียงพระสรวลลั่น ทรงทอดพระเนตรจับจ้องเหลียนฟางชิงด้วยสายพระเนตรลึกซึ้งและมีความหมาย สายพระเนตรคู่นั้นทำให้เหลียนฟางชิงรู้สึกราวกับตนเองถูกเขามองทะลุปรุโปร่งไปจนหมดสิ้น นางจึงอดไม่ได้ที่จะถลึงตาค้อนเขาอีกครา

“ชิงเอ๋อร์เอ๋ย” กวั่งหยวนตี้ตรัสกลั้วหัวเราะอย่างบริสุทธิ์ใจ “เห็นๆ อยู่ว่าเป็นเจ้าที่เรียกเจิ้นว่าพี่เหยี่ยนแท้ๆ ไฉนยามนี้กลับมาเขินอายเสียเองเล่า? นอกจากชิงเอ๋อร์ของเจิ้นแล้ว ในใต้หล้านี้ยังมีใครกล้าเรียกขานเจิ้นเช่นนี้อีกรึ!”

“โจวเหยี่ยน!” เหลียนฟางชิงกระทืบเท้าส่งเสียงแง่งอน ใบหน้างามแดงก่ำลามไปจนถึงหางตา สองตากลมโตฉ่ำน้ำดั่งแต่งแต้มด้วยสีสันของกลีบดอกท้อ ขับเน้นให้ดวงหน้านั้นทวีความเย้ายวนและสะคราญโฉมยิ่งขึ้น

คนภายนอกมีหรือจะล่วงรู้? ยามอยู่หลังม่านเตียงนอน โจวเหยี่ยนเคี่ยวเข็ญหยอกเย้านางจนแทบรับมือไม่ไหว มีอยู่คราหนึ่งในยามที่ร้องขอความเมตตา ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางถึงได้หลุดปากร้องเรียก “พี่เหยี่ยน… พี่เหยี่ยน…” ออกมาไม่หยุดปาก

ผลปรากฏว่า แทนที่เขาจะยอมปล่อยนางไป เขากลับยิ่งฮึกเหิมตื่นเต้นและเคี่ยวเข็ญรังแกนางหนักข้อขึ้นกว่าเดิม หลังจากนั้นราวกับเขาติดใจจนถอนตัวไม่ขึ้น ทุกครั้งย่อมต้องบีบคั้นให้นางเอ่ยเรียก “พี่เหยี่ยน” ด้วยน้ำเสียงออดอ้อนหวานหยดย้อย จึงจะยอมรามือ

ด้วยเหตุนี้ คำว่า “พี่เหยี่ยน” หากมิใช่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานที่จนตรอกเช่นนั้น ชาตินี้นางไม่มีวันยอมเอ่ยออกมาเด็ดขาด

ยามนี้ถูกเขาหยิบยกขึ้นมาล้อเลียนในที่แจ้ง มีหรือที่นางจะไม่ทั้งเขินอายทั้งขุ่นเคือง!

[1] มุดเข้าซอกเขากวาง (钻牛角尖 - ซ่วนหนิวเจี่ยวเจียน): สำนวนจีน หมายถึง การหมกมุ่นครุ่นคิดอยู่กับปัญหาที่ตัน ไร้ทางออก หรือคิดวนเวียนอยู่แต่กับจุดเล็กๆ ที่ไม่มีประโยชน์ ดื้อรั้นไม่ยอมปล่อยวาง