บทที่ 1354 เหลียงจิ้นหายไปไหน
ด้วยวิธีนี้
เมื่อถึงเวลาที่จัดการกับเรื่องวุ่นวายตรงหน้าจนจบสิ้นแล้ว
หากคิดจะติดต่อประสานงานกับพวกเขาเพื่อเจรจาธุรกิจสมุนไพรต่อ
ทุกอย่างก็จะราบรื่นขึ้นมาก
สมุนไพรบนเขาเหยาซานเหล่านั้นล้วนเป็นของดีที่หาได้ยากยิ่ง
หากจัดการอย่างถูกวิธีจะสามารถสร้างมูลค่าได้อย่างมหาศาล
ทั้งยังเป็นโชคดีของเหล่าหมอและผู้ป่วยอีกด้วย หากปล่อยให้สูญเปล่าไปเฉยๆ
ก็นับว่าเป็นการเสียของอย่างยิ่ง!
เมื่อเหลียนฟางโจวอารมณ์ดี
นางจึงเอ่ยชมเชยพ่อบ้านเสี่ยวเฉียนอีกยกใหญ่
พ่อบ้านเสี่ยวเฉียนยิ้มจนตาหยีเป็นขีดเดียว
พลางถ่อมตัวอย่างนอบน้อมด้วยความเบิกบานใจ
"อ้อ จริงด้วยขอรับฮูหยิน!"
พ่อบ้านเสี่ยวเฉียนที่กำลังรื่นเริงสุดขีดพลันนึกขึ้นได้
เขาล้วงจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ
ลุกขึ้นยืนแล้วประคองส่งให้เหลียนฟางโจวด้วยสองมือพลางยิ้มประจบ "ฮูหยิน
นี่คือจดหมายที่ท่านผู้เฒ่าชูอูกำชับบ่าวว่าต้องส่งถึงมือฮูหยินด้วยตนเองให้ได้
บ่าวก็มัวแต่ดีใจจนเกือบจะลืมไปเสียสนิทเลยขอรับ!"
"หืม?" เหลียนฟางโจวเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะรับมาด้วยรอยยิ้ม
เมื่อนางคลี่จดหมายออกอ่าน ในตอนแรกมุมปากยังมีรอยยิ้มประดับอยู่
ทว่าในตอนท้ายคิ้วเรียวกลับเริ่มขมวดเข้าหากัน
หัวใจของพ่อบ้านเสี่ยวเฉียนเต้นไม่เป็นจังหวะตามสีหน้าของนาง
เมื่อเห็นเหลียนฟางโจวเงยหน้าขึ้นมองตน เขาก็ใจหายวาบ รีบเอ่ยตะกุกตะกัก
"ฮูหยิน... ใน... ในจดหมายนั่น..."
"ดีจริงๆ นะเจ้าเฉียนถง!"
เหลียนฟางโจวตบโต๊ะเบาๆ พลางถลึงตาใส่
"ข้าว่าเจ้าคงดีใจจนเลอะเลือนไปแล้วจริงๆ! ในเมื่อมีจดหมาย
เหตุใดจึงไม่รีบนำออกมาแต่แรก!"
"บ่าวสมควรตาย! บ่าวสมควรตาย! บ่าว...
บ่าวไม่ได้ทำให้งานใหญ่ของฮูหยินเสียเรื่องใช่ไหมขอรับ?" พ่อบ้านเสี่ยวเฉียนตกใจจนหน้าถอดสี
เหลียนฟางโจวหลุดขำออกมา "พรืด" หนึ่ง
ก่อนจะโบกมือพลางหัวเราะ "ข้าล้อเจ้าเล่นน่ะ!
วันหน้าหากมีการฝากฝังจดหมายมาจำไว้ว่าต้องส่งให้ข้าทันที ห้ามชักช้า!
หากข้าได้เห็นจดหมายนี้เร็วกว่านี้ ข้าก็คงไม่ต้องซักไซ้เจ้าเสียมากมาย
และเจ้าเองก็ไม่ต้องเปลืองน้ำลายเล่าความยาวสาวความยืดขนาดนั้นด้วย!"
"..." พ่อบ้านเสี่ยวเฉียนเบิกตาโตด้วยความงุนงง
สงสัยว่าตนเองพลาดอะไรไป และไม่เข้าใจความหมายของนางแม้แต่น้อย
เหลียนฟางโจวไม่มีเจตนาจะอธิบายให้เขาฟัง นางโบกมือยิ้มๆ
"จำคำที่ข้าพูดไว้ก็พอ ไม่มีธุระอะไรของเจ้าแล้ว ไปพักผ่อนเถิด!"
เมื่อเห็นเขายังทำท่าอึกอักลังเล
เหลียนฟางโจวก็เสริมด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง "วางใจเถอะ
ในจดหมายน่ะมีแต่เรื่องดีๆ ทั้งนั้น!"
พอพ่อบ้านเสี่ยวเฉียนได้ยินว่าตนไม่ได้ทำให้เสียเรื่อง
เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบรับคำ "ขอรับ"
ด้วยความดีใจแล้วถอยออกไปอย่างสำรวม
เหลียนฟางโจวเก็บจดหมายฉบับนั้นไว้อย่างดี
นางรู้สึกว่าอารมณ์ปลอดโปร่งและรื่นรมย์เป็นพิเศษ
นางนึกไม่ถึงเลยว่า เจตนาที่ท่านผู้เฒ่าชูอูเผยออกมาในจดหมายนั้น
คือการที่เขาสนใจจะร่วมมือทำธุรกิจกับนาง! นี่มันลาภลอยชัดๆ
นึกไม่ถึงเลยว่าวันหนึ่งนางจะมีโชคก้อนโตหล่นทับเช่นนี้!
ชาวไป๋เหยานั้นซื่อตรงและเรียบง่าย
หากพวกเขาปักใจเชื่อมั่นในตัวใครแล้ว
ต่อให้คนอื่นจะมาพูดจาหว่านล้อมให้สวยหรูดั่งดอกไม้บานเพียงใด
พวกเขาก็ไม่มีวันสั่นคลอน
หลี่ฟู่ประคองกล่องไม้จันทน์ขนาดเล็กที่บรรจุหญ้าสีม่วงน้ำตาลแห้งกรังสองต้นนั้นไว้
แม้จะมองไม่ออกว่าเป็นรูปทรงใดและดูไม่สะดุดตาเอาเสียเลย
ทว่าชีวิตขององค์รัชทายาทกลับฝากไว้กับเจ้าหญ้าต้นเล็กๆ เหล่านี้
เขาปิดฝากล่องไม้ลงอย่างทะนุถนอม
วางไว้ด้านหนึ่งอย่างระมัดระวังก่อนจะสั่งการ “ยามกลับไป
เจ้าจงหาคนที่ไว้ใจได้สักสองสามคน ปลอมตัวเป็นพ่อค้าธรรมดา
ควบม้าเร็วเข้าเมืองหลวงด่วนที่สุด นำสิ่งนี้ไปมอบให้ถึงมือ อวิ๋นลั่วเอ๋อร์
หรือ หมอเทวดาเซว จำไว้ว่าต้องส่งให้ถึงมือเขาทั้งสองคนเท่านั้น!
ห้ามเอ่ยเรื่องนี้กับผู้ใดเด็ดขาด เมื่อส่งของเสร็จแล้วให้รีบเดินทางกลับทันที
ห้ามไปพบปะผู้ใด ทั้งครอบครัว ญาติ หรือมิตรสหาย หากผู้ใดฝ่าฝืน
จะลงโทษตามกฎอัยการศึก!”
“ขอรับ ท่านแม่ทัพโปรดวางใจ
ผู้น้อยจะจัดการให้เรียบร้อยที่สุด!” ลั่วกว่างประสานมือรับคำ
เขารายงานต่อ “ท่านแม่ทัพ เหลียงจิ้นมิได้ไปที่เขาเหยาซานขอรับ
ผู้น้อยได้ลองสืบข่าวและสำรวจดูแล้ว มิพบร่องรอยใดๆ เลย เขาคงมิได้ไปที่นั่นจริงๆ”
หลี่ฟู่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวช้าๆ
“ข้ามิเคยละเลยการเฝ้าระวังตระกูลเหลียง และติดต่อกับพวกไล่จื่ออย่างลับๆ มาตลอด
ก็มิได้ข่าวว่าตระกูลเหลียงมีเรื่องสำคัญอันใดเกิดขึ้น
หากเหลียงจิ้นมิได้ไปเขาเหยาซาน แล้วเขาจะรีบร้อนออกจากเมืองหนานไห่ไปที่ใดกัน?”
ลั่วกว่างส่ายหน้า “ผู้น้อยเองก็มิอาจทราบได้ ท่านแม่ทัพ...
จะให้ผู้น้อยไปสืบดูหรือไม่ขอรับ?”
หลี่ฟู่พยักหน้า “ควรสืบอย่างยิ่ง!
เจ้าจงวางงานทุกอย่างในมือลงชั่วคราว และมุ่งเน้นสืบเรื่องนี้เพียงเรื่องเดียว!
มิต้องเสียดายวิธีการหรือขุมกำลังใดๆ ต้องสืบหาที่อยู่ของเหลียงจิ้นให้พบให้ได้!”
พริบตาเดียวเวลาผ่านไปสิบวัน
หลังจากใช้เวลาถกเถียงและต่อรองกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าถึงสามวัน
ในที่สุดเรื่องนี้ก็จบลงอย่างสงบราบรื่น
หลี่ฟู่รับปากว่า ในการประมูลเส้นทางการค้าช่วงสิ้นปี จะพิจารณาพวกเขาเป็นอันดับแรก
หากราคาเท่ากันจะขายให้พวกเขาก่อน นอกจากนี้เขายังระบุเส้นทางการค้าอีก 4 สาย ไม่ว่าบ้านใดจะได้ไป จะอนุญาตให้พ่อค้ากลุ่มนี้
(ประมาณ 10 กว่าคน)
เข้าแข่งขันแบ่งส่วนแบ่งในแต่ละสายได้คนละ 1 ใน 3 อีกทั้งฮูหยินจะบริจาคเส้นทางการค้า 3 สายของนางออกมาโดยไม่คิดมูลค่า
และอนุญาตให้พวกเขาแข่งขันแบ่งส่วนแบ่งได้สายละ 1 ใน 2
ซึ่งสิทธิพิเศษนี้จะมีผลต่อเนื่องเป็นเวลา 2 ปี
ในขณะเดียวกัน
ทางการจะกำหนดราคาตามระยะทางและความสำคัญของเส้นทางการค้าที่พวกเขาส่งคืน
โดยจะให้เงินชดเชยจำนวนหนึ่ง คนที่ได้น้อยที่สุดจะได้ 20,000 ตำลึง ส่วนคนที่ได้มากที่สุด
(ไม่นับตระกูลเติ้ง) จะได้ 80,000 ตำลึง
ส่วนตระกูลเติ้งนั้น ได้รับเงินชดเชยรวมทั้งสิ้น 1,200,000 ตำลึง!
และหากในการประมูลปีนี้
บ้านใดเกิดพลาดหวังมิได้เส้นทางการค้าเลยแม้แต่สายเดียว ทางการจะชดเชยปลอบใจให้อีก
30,000 ตำลึง
เมื่อได้ฟังข้อเสนอ พ่อค้าทั้งหลายต่างตรึกตรองดูแล้วพบว่า
แม้ยามที่เส้นทางการค้ายังอยู่ในมือ รายได้ต่อปีก็มิได้มากมายนัก
ยิ่งภายใต้การกดขี่ของตระกูลเติ้ง บ่อยครั้งพวกเขามิอาจทำกำไรได้ถึงระดับนี้เสียด้วยซ้ำ
อีกทั้งยามนี้ไม่ต้องเหนื่อยแรงแบกความเสี่ยงเองก็นับว่าคุ้มค่ากว่ามาก!
ดังนั้น ทุกคนจึงลงนามในสัญญาแต่โดยดี
หลี่ฟู่สั่งให้ใต้เท้าชานเจิ้งทำสัญญากับทุกคน
ส่วนใต้เท้าชานอี้ก็นำคนมามอบตั๋วเงินให้ ณ ที่นั้นทันที เป็นอันว่า
"ยื่นหมูยื่นแมว" กันอย่างสมบูรณ์
ตระกูลอื่นน่ะช่างเถิด แต่ตระกูลเติ้งนั้นได้รับถึง 1,200,000 ตำลึง! แม้จะเป็นสี่ตระกูลใหญ่
การจะหยิบเงินสดจำนวนมหาศาลขนาดนี้ออกมาในคราวเดียวมิใช่เรื่องง่ายเลย
ทว่าศาลาว่าการผู้ว่าการมณฑลกลับทำได้โดยมิสะทกสะท้าน!
ในขณะที่ทุกคนอิจฉาปึกตั๋วเงินในมือนายท่านเติ้ง
พวกเขาก็เกิดความยำเกรงต่อหลี่ฟู่ขึ้นมาในใจอย่างลึกซึ้ง
ครานี้ ใต้เท้าหลี่มีอิทธิพลและขุมกำลังมากเพียงใด
เหล่าพ่อค้าก็มิกล้าแม้แต่จะคาดเดาอีกต่อไป!
เติ้งไป๋อวี๋และเติ้งไป๋ทงเมื่อเห็นเงินล้านกว่าตำลึงลอยมาหาเฉยๆ
ก็รู้สึกประหลาดใจและยินดีอย่างยิ่ง
ความรู้สึกเกลียดชังที่มีต่อหลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวพลันมลายหายไปไม่น้อย
นายท่านเติ้งเห็นดังนั้นก็รู้สึกขมขื่นในใจ มิต้องสงสัยเลยว่า
แผนการนี้ย่อมต้องมาจากสมองของฮูหยินหลี่แน่นอน!
คนทำธุรกิจย่อมยอมสยบให้แก่ผู้ที่มีความสามารถเหนือกว่าในการหาเงิน
ยามที่เงินสดขาวโพลนมาวางตรงหน้า ความเคารพยำเกรงย่อมเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ
ใครเงินหนากว่า คนนั้นคือผู้ชนะ
ครานี้เมื่อเงินถึงมือ และเป็นการชดเชยที่ยุติธรรมเช่นนี้
พ่อค้าเหล่านี้จึงเกิดความยำเกรงในใจโดยสัญชาตญาณ
ประกอบกับเมื่อสัญญาเสร็จสิ้นและจ่ายเงินครบถ้วน
ย่อมมิเหลือช่องว่างให้เจรจาหรือถอยหลังกลับได้อีก ทุกคนจึงเลิกคิดฟุ้งซ่าน
และย่อมมิเกิดเหตุการณ์พลิกผันใดๆ ขึ้นในภายหลัง...
ฮูหยินหลี่ทำงานได้แม่นยำและมั่นคงยิ่งนัก
มิเคยเหลือปัญหาไว้ให้กังวลภายหลังเลยจริงๆ!
