จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1289 พาไปพบหัวหน้าใหญ่

 

บทที่ 1289  พาไปพบหัวหน้าใหญ่

ตระกูลฝูทำการค้าทางทะเลมาตลอด เพื่อป้องกันตัว ฝูเว่ยกับบิดาต่างก็ฝึกฝนเพลงหมัดมาบ้าง แม้จะไม่ถึงขั้นยอดฝีมือ แต่หากต้องรับมือกับ “มือสมัครเล่น” อย่างชุยเส้าซีก็ถือว่าเกินพอแล้ว

เหลียนฟางโจวเคยชินกับการเห็นหลี่ฟู่กับเหลียนเจ๋อฝึกวรยุทธ์ แค่เห็นท่วงท่าของฝูเว่ยก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายผ่านการฝึกมาโดยเฉพาะ นางกลัวว่าชุยเส้าซีจะเสียเปรียบ จึงร้อนใจขึ้นมา

นางสบถเสียงเบา แล้วรีบก้มลงคว้าก้อนหินใหญ่ที่พื้น ยกขึ้นแล้วทุ่มใส่หลังเท้าของฝูเว่ยอย่างแรง!

ฝูเว่ยมัวแต่มั่นใจ เหวี่ยงหมัดใส่ ไม่มีทางคิดได้เลยว่า ภรรยาขุนนางใหญ่อย่างฮูหยินหลี่จะกล้าทำตัวห้าวหาญเช่นนี้!

กว่าที่เขาจะรู้ตัว หลังเท้าก็โดนหินทุ่มเข้าเต็มแรงเสียแล้ว เขากรีดร้องเสียงดัง “อ๊ากกก!” เจ็บจนต้องยกเท้าเต้นอยู่กับที่ โซเซไปมา

บ่าวรับใช้ “หมิงซาน” ตกใจสุดขีด ร้องลั่น “คุณชาย!” แล้วรีบพุ่งเข้าไปพยุงไว้ทันที

ชุยเส้าซีถึงกับตบมือหัวเราะลั่น รีบวิ่งมาข้างเหลียนฟางโจว ยกนิ้วโป้งให้นางอย่างชื่นชม หัวเราะร่า “ฟางโจว! เจ้ายังเก่งไม่เปลี่ยนเลยจริง ๆ!”

พวกลูกน้องของไห่หม่าที่อยู่รอบ ๆ เห็นท่าทางของฝูเว่ยแล้วก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่ แอบขำกันคิกคัก จนกระทั่งถูกไห่หม่าจ้องเขม็งใส่ ถึงได้รีบหุบหัวเราะกันถ้วนหน้า

ฝูเว่ยโกรธจนหน้าแดงก่ำ พอหายใจได้หน่อยก็จ้องเหลียนฟางโจวเขม็ง ตาแทบจะพ่นไฟ คำรามว่า “นังสารเลว! ถึงกับใช้วิธีต่ำช้าแบบนี้รึ! เจ้ายังกล้าทำได้ลงคอ!”

เหลียนฟางโจวหัวเราะ “ต่ำช้าอย่างนั้นหรือ? เจ้าไม่มีตาหรือไร? ข้าลงมืออย่างเปิดเผยต่อหน้า หากจะพูดถึงเล่ห์กลต่ำช้า—ใครจะเทียบเจ้ากับพ่อเจ้าได้? ใส่ร้ายป้ายสี พรากชีวิตผู้คน วางแผนฮุบกิจการ ยึดสมบัติของผู้อื่นไปเสวยสุขอยู่หลายสิบปี พอคนเจ้าของที่แท้จริงมาเอาคืนกลับทำเป็นโกรธ หน้าด้านยิ่งนัก!”

“เจ้า!” ฝูเว่ยหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธ พลันหันขวับไปตะโกนใส่ไห่หม่า “พี่หม่า! จับนังสารเลวนี่ที! จับตัวมันไว้ให้ได้!”

ไห่หม่ามองเหลียนฟางโจว แล้วยิ้มเย็น “ปากคมไม่เบาเลยนะฮูหยินหลี่
แต่เสียดาย... ต่อหน้าเรามันใช้ไม่ได้ผลหรอก! ขออภัยด้วยแล้วกัน!”

เหลียนฟางโจวเชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเหยียด “ในเมื่อข้าตกอยู่ในมือพวกเจ้าแล้ว ข้าก็ไม่ได้โง่ถึงขั้นจะคิดว่าพูดไม่กี่คำแล้วพวกเจ้าจะปล่อยข้า ไม่ต้องยุ่งยาก ข้าเดินเองก็ได้!”

พูดจบ นางก็พาชุยเส้าซีเดินไปข้างหน้าแต่โดยดี

ชุยเส้าซีได้แต่ทอดถอนใจในใจ ยามนี้ไม่มีทางเลือกอื่นใด ได้แต่เดินตามไปอย่างเงียบ ๆ อยู่ข้างกายนาง

ไห่หม่าหัวเราะเยาะอีกครั้ง ไม่ได้ขัดขืนอะไร เพียงสั่งให้ลูกน้องตามประกบทั้งสองไว้

มีเพียงฝูเว่ยเท่านั้นที่ยังแค้นเคืองไม่หาย แววตาแทบจะกินเลือดกินเนื้อ อยากเข้าไปเอาคืนให้หายแค้นเต็มที แต่ไม่รู้หมิงซานกระซิบอะไรกับเขาเบา ๆ เขาจึงกัดฟันทนกลืนโทสะลงไป

เหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีเพิ่งถูกไห่หม่านำกลับมา ก็เห็น “จิ่วเตา” มือขวาคนสนิทของหัวหน้าใหญ่ “ผางอวี้หลง” รออยู่ตรงทางเข้าแล้ว เมื่อเห็นพวกเขาเดินมา จิ่วเตาก็รีบก้าวออกมาต้อนรับ ยกมือคารวะพลางยิ้มแย้ม “ท่านผู้นี้คงเป็นฮูหยินหลี่กระมัง? รองหัวหน้าใหญ่, คุณชายฝู—เชิญพร้อมกันเลย หัวหน้าใหญ่รออยู่แล้ว!”

ไห่หม่าหัวเราะรับคำทันที พลางแลสายตากับฝูเว่ยอย่างรวดเร็ว ทั้งคู่ต่างก็แปลกใจ—หัวหน้าใหญ่รู้ข่าวเร็วขนาดนี้ได้อย่างไรกัน?

ภายในโถงใหญ่ปูพื้นด้วยหนังฉลาม ตกแต่งหยาบกระด้างไม่พิถีพิถัน
ผางอวี้หลง หัวหน้าใหญ่ของเกาะ นั่งตระหง่านอยู่บนเก้าอี้ยาวตรงกลางอย่างสง่างาม โดยรอบยืนรายล้อมด้วยสาวใช้นุ่งน้อยห่มน้อย และเหล่าลูกน้องในชุดฉูดฉาดไม่เป็นระเบียบ

ไห่หม่ารีบเร่งเดินขึ้นหน้า ก้มตัวคารวะพลางยกมือขึ้นยิ้มประจบ “ขอแสดงความยินดีพี่ใหญ่! โชคหล่นทับเราจริง ๆ! ดูนี่เถิด—ฮูหยินหลี่อยู่ตรงนี้แล้ว ที่แท้นางถูกไอ้หนุ่มคนนี้ช่วยหนีไป หาใช่พวกคนของเราทำหล่นของขึ้นเรือไม่ครบอย่างที่คิด!”

ผางอวี้หลงมองเหลียนฟางโจวแวบหนึ่ง แต่สายตากลับหันไปจับจ้องฝูเว่ยที่เดินตามไห่หม่าเข้ามา พลางยิ้มเยาะ “น้องฝูเว่ย เจ้าไปโดนอะไรมา? ทำไมถึงเดินกระเผลก?”

ฝูเว่ยหน้าแดง อึกอักตอบ “เอ่อ... เมื่อกี้ ข้าพลั้งเผลอ... ข้อเท้าพลิกนิดหน่อย”

“โอ้?” ผางอวี้หลงขานรับเบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก แต่ยังไม่ทันพูดอะไรต่อ เหลียนฟางโจวก็หัวเราะเยาะขึ้นเสียงหนึ่ง “ฮึ! คุณชายฝู ช่างกล้าโกหกหน้าตาเฉย เจ้าถูกข้าขว้างหินใส่เท้าต่างหาก ยังจะกล้าอ้างว่าแค่พลิกข้อเท้าอีกเรอะ?”

“เจ้า!” ฝูเว่ยถูกนางแฉกลางที่ประชุมถึงกับหน้าแดงก่ำ พูดไม่ออกด้วยความอับอายและโกรธแค้นสุดขีด

ชุยเส้าซีก็หัวเราะลั่นตามไปด้วย “นั่นสิ! อย่างเจ้านี่ยังเป็นบุรุษอยู่อีกหรือ? กล้าทำแต่ไม่กล้ารับ!”

ฝูเว่ยได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างแค้นใจ ไม่กล้าโต้เถียงต่อหน้าผางอวี้หลง

ผางอวี้หลงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะแย้มยิ้มบาง ไม่ได้ใส่ใจนัก

ทว่าในใจของไห่หม่า กลับรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาในบัดดล เขารู้ดีว่า หัวหน้าใหญ่ผู้นี้เป็นคนที่ใฝ่ในอำนาจ คุมทุกอย่างอยู่มือ คำพูดของฝูเว่ยแม้ดูไม่มีอะไร—ก็แค่ชายคนหนึ่งถูกหญิงสาวใช้เล่ห์กลทุบเท้าเข้าให้ ใครเล่าจะกล้ายอมรับต่อหน้าผู้คน?

หัวหน้าใหญ่ก็คงไม่ถือโทษที่เขาปิดบังความอัปยศเล็กน้อยเช่นนี้

แต่ทว่า...นางผู้นี้กลับเปิดโปงกลางที่ประชุมเช่นนี้ หากมองอีกมุม มันก็คือการกล่าวหาฝูเว่ยว่ากล้าโกหกใส่หน้าหัวหน้าใหญ่โดยตรง!

แล้วใจของผางอวี้หลงจะไม่ติดขัดได้อย่างไร?

ไห่หม่าจึงรีบยิ้มประจบ ยกมือคารวะพลางก้าวขึ้นหน้า โน้มตัวเข้าไปกระซิบอธิบายความจริงอย่างละเอียดให้ผางอวี้หลงฟัง

ผางอวี้หลงได้ฟังจบก็หัวเราะลั่น โบกมือสั่งให้คนจัดที่นั่งให้ไห่หม่าและฝูเว่ยทันที

จากนั้นเขาจึงหันไปจ้องมองเหลียนฟางโจว เอ่ยเสียงหัวเราะพลางถาม “เจ้าก็คือฮูหยินหลี่นั่นหรือ? ไม่แปลกใจเลยที่ว่ากันว่าใต้เท้าหลี่กลัวเมีย หญิงเช่นเจ้าดูท่าก็มีเขี้ยวเล็บใช่เล่น! ในเมื่อเจ้าตกอยู่ในมือข้าแล้ว คิดบ้างหรือไม่ว่าจะมีชะตาเช่นไร?”

เหลียนฟางโจวลอบสำรวจผางอวี้หลงหลายครั้งแล้ว เมื่อได้ฟังน้ำเสียงไม่เร่งรีบ ไม่แสดงอารมณ์ ในใจก็รู้สึกสับสนขึ้นมา “ชายผู้นี้...คิดจะเล่นไม้อะไรกันแน่?”

“ปัง!” หมัดใหญ่ของไห่หม่าทุบลงบนโต๊ะน้ำชาดังสนั่น ตะโกนเสียงกร้าว “หัวหน้าใหญ่ถามอยู่ ไม่ได้ยินหรือไง? ตอบเร็วเข้า!”

ผางอวี้หลงเพียงปรายตามองไห่หม่านิ่ง ๆ ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม สีหน้ายังคงเรียบเฉยดั่งเดิม

เหลียนฟางโจงจึงเงยหน้าขึ้น ยิ้มตอบ “คำพูดของหัวหน้าใหญ่ ช่างแปลกดีนัก! เรื่องเช่นนี้ ข้าไม่ใช่ผู้มีสิทธิ์ตัดสินใจ จะเกิดอะไรขึ้นก็คงต้องรอฟังคำบัญชาเท่านั้น!”

“หัวหน้าใหญ่!” ไห่หม่าพูดเสียงขุ่น “นางผู้นี้ปากกล้าจนน่าหงุดหงิดเหลือเกิน! ข้าว่าปล่อยให้ข้าพาไป ‘อบรม’ สักหน่อยเถิด เดี๋ยวก็คงเชื่องขึ้นเอง!”

ผางอวี้หลงกลับไม่แสดงท่าทีเห็นด้วยหรือขัดข้อง เพียงหันไปมองเหลียนฟางโจวด้วยรอยยิ้มคล้ายยิ้มไม่ยิ้ม เอ่ยอย่างเยือกเย็นว่า “ฮูหยินหลี่ ได้ยินแล้วหรือไม่? เจ้าจะเลือกพูดดี ๆ อย่างเชื่อฟัง หรือจะรอให้รองหัวหน้าสั่งสอนเสียก่อนค่อยยอมพูดดี ๆ กันเล่า?”

ใจของเหลียนฟางโจวเต้นแรงดั่งกลอง เหงื่อเย็นซึมเต็มฝ่ามือ

นางตอบเสียงเรียบเย็น “ข้าย่อมไม่มีสิทธิ์เลือกแต่แรกอยู่แล้ว อย่างไรก็ขึ้นอยู่กับคำของหัวหน้าใหญ่ท่านเท่านั้น!”

ไห่หม่าพลันลุกพรวดขึ้น ก้าวเร็ว ๆ มาหาเหลียนฟางโจว ก่อนจะผลักชุยเส้าซีที่พยายามจะเข้ามาขวางจนล้มกระแทกพื้น

แล้วก็มีลูกน้องสองคนตรงเข้ามาจับแขนของชุยเส้าซีไว้ ลากออกไปด้านข้างโดยไม่ปรานี

ชุยเส้าซีตกใจสุดขีด ร้องลั่น “ฟางโจว! ฟางโจว!”

ไห่หม่าหัวเราะอย่างเหี้ยมเกรียม คว้าต้นแขนของเหลียนฟางโจวไว้แน่น ก้มหน้าลงมากระซิบเสียงเย็นยะเยือก “เดี๋ยวพ่อจะ ‘จัดให้’ จนเจ้าหมดแรงแม้แต่จะร้อง ค่อยดูสิ ยังจะกล้าทำท่าทางทรนงเยี่ยงนี้อยู่อีกไหม! ถึงตอนนั้น ข้าจะยอมคารวะเจ้าเลยก็ได้ ฮ่าๆๆ!”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1288 — ถูกพบตัว

 

บทที่ 1288 — ถูกพบตัว

เหลียนฟางโจวโกรธจนตัวสั่น กำมือแน่น ฟันริมฝีปากอย่างเงียบงัน พร้อมหัวเราะเย็นในใจ

ชุยเส้าซีเห็นนางโมโหจนแทบจะหลุดปากพูดอะไรออกมา รีบเอื้อมมือดึงแขนนางเบา ๆ เป็นสัญญาณให้อดทนไว้ก่อน

เหลียนฟางโจวยิ้มบาง ๆ ตอบกลับอย่างฝืนใจ

ฝ่ายไห่หม่า เมื่อได้ฟังข้อเสนอของฝูเว่ย ก็เริ่มรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาไม่น้อย
ไฟในอกเริ่มลุกโชน กระสันอยากลงมือ

ลองคิดดูเถิด—หากสามารถฆ่าขุนนางใหญ่แห่งมณฑลหนานไห่นั่นได้
แล้วยังควบคุมประมุขตระกูลฝูไว้ในมือ แถมยังได้ทรัพย์สินของตระกูลฝูมาอีกครึ่งหนึ่ง เกาะหุยเฟิงจะรุ่งเรืองถึงเพียงไหน? ทั่วผืนน้ำทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้ ยังจะมีใครกล้าท้าทายอีกเล่า? ถึงตอนนั้น เกาะหุยเฟิงย่อมกลายเป็นเจ้าแห่งท้องทะเลโดยแท้!

“ดี!” ไห่หม่าตัดใจในที่สุด กล่าวเสียงหนักแน่น “ข้าจะไปพูดกับท่านหัวหน้าใหญ่อีกครั้ง อธิบายให้ชัดถึงผลได้ผลเสีย!”

ฝูเว่ยยินดีอย่างยิ่ง รีบยิ้มขอบคุณ พูดจาสรรเสริญเยินยอไห่หม่าไม่หยุด จนอีกฝ่ายหัวเราะอารมณ์ดี เดินจากไปพร้อมเสียงสนทนาเบิกบาน

ข้างนอกเงียบลงอีกครั้ง

ผ่านไปพักใหญ่ ชุยเส้าซีจึงค่อย ๆ โผล่ศีรษะออกไปดู ไม่พบสิ่งผิดปกติใด จึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยิ้มพลางว่า “ไม่มีอะไรแล้ว! คราวนี้พวกมันไปจริง ๆ”

“เจ้าฝูนั่น… เลวระยำจริง ๆ!” เหลียนฟางโจวโมโหจนต้องเดินออกมานอกถ้ำ เตะหินก้อนเล็กใกล้เท้าให้กระเด็นออกไป

“ระวังหน่อย! เดี๋ยวจะเตะเจ็บเท้าเอา!” ชุยเส้าซีรีบเตือน มองหน้านางทีหนึ่ง ในอกอดรู้สึกเจ็บหนึบไม่ได้

เห็นนางขมวดคิ้ว ใบหน้านวลเนียนบึ้งตึง เขาจึงเอ่ยปลอบ “เจ้ากำลังกังวลเรื่องอาเจี่ยนสินะ? วางใจเถอะ เขาไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่าย ๆ พวกมันไม่ไปหาก็ดีไป แต่หากไปจริง ๆ... ก็คือเดินเข้าสู่ความตาย! ว่าไปแล้ว เจ้าควรเป็นห่วงสถานการณ์ของพวกเราตอนนี้มากกว่าเถอะ!”

เหลียนฟางโจวถอนหายใจ กล่าวเสียงแผ่วอย่างหดหู่ “เจ้าพูดถูก… แค่รักษาตัวเองให้รอดได้ตอนนี้ก็นับว่าดีแล้ว ถึงข้าจะห่วงเขาสักเพียงใด…แต่ในความเป็นจริง ข้าก็ทำอะไรไม่ได้เลย…เพียงแต่ว่า…”

เพียงแต่ว่า—ในยามนี้นางหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เขาจะไม่กระวนกระวายได้อย่างไร?

หากเรื่องบังเอิญจริง ๆ พวกฝูเว่ยดันเลือกลงมือในเวลานี้พอดี ผลที่ตามมา... ไม่อาจคาดเดาได้เลย

หากไม่รู้อะไรเลย ก็คงยังพอวางใจได้ แต่ในเมื่อรู้แล้ว—นางจะทำใจปล่อยวางได้อย่างไร?

เหตุผลเป็นเรื่องหนึ่ง ความรู้สึกเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

“แค่ห่วงมากเกินไปก็จะทำให้สับสนเสียเปล่า ๆ” ชุยเส้าซีถอนใจ พลางยิ้มอ่อนเอ่ยเบา ๆ “อย่าเก็บไว้คนเดียว ถ้าอยากพูดอะไร ก็พูดให้ข้าฟังเถิด ถึงพูดแล้วทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ก็ยังดีกว่าเก็บไว้แล้วทรมานใจ”

คำพูดนั้นทำให้เหลียนฟางโจวอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ “ดูเจ้าพูดสิ! ข้าจะอ่อนแอขนาดนั้นเชียวหรือ! อ๊ะ—เจ้าจะทำอะไรน่ะ!”

น้ำเสียงยังไม่ทันจบ ชุยเส้าซีก็กระชากแขนของนางอย่างแรงจะดึงกลับไป จนเหลียนฟางโจวเสียหลักเกือบล้ม ร้องตกใจออกมา

แต่จังหวะที่เสียงร้องยังไม่ทันสิ้น ทันใดก็มีเสียงกังวานแหลมเฉียบตวาดขึ้นมาเสียงหนึ่งว่า “พวกเจ้าคือใคร! ทำไมถึงมาที่นี่ได้!”

ชุยเส้าซีมือแข็งค้าง ครั้นรู้สึกอีกทีก็ต้องปล่อยแขนเหลียนฟางโจวออก—สายเกินไปแล้ว

เมื่อครู่เขาเห็นชายิวเสื้อสีขาวพลิ้วผ่านสันเขา ถูกลมพัดมา เพียงแวบเดียวก็รู้แจ้งว่ามีคนนั้นกลับมา จึงตกใจจะพาเหลียนฟางโจวหลบ แต่สุดท้ายก็หลีกไม่พ้น

เหลียนฟางโจวเองก็ใจสั่น หันไปมองด้วยความตระหนก สีหน้าเย็นวาบในอก—ฝูเว่ย ไอ้คนเลว นี่มันเจ้าเล่ห์เกินไป จะไปแล้วก็ยังย้อนกลับมาได้อย่างไร!

ทั้งสองไม่รู้ว่าที่ฝูเว่ยหวนกลับมานั้นไม่ใช่เพราะรู้ล่วงหน้า หรือได้กลิ่นอะไรหรอก—เขาทำของตก หยกพกที่คาดไว้หลุดหาย เขาย้อนกลับมาหยิบมันต่างหาก!

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!” ฝูเว่ยหัวเราะสะใจ เงยหน้าหัวเราะลั่น ตาเย็นเป็นไฟจ้องเหลียนฟางโจว รุ่มร้อนประกอบด้วยความโกรธกัดฟันเปล่งทีละคำอย่างเย็นชาว่า “ฮูหยินหลี่ของเรา ได้พบกันอีกแล้ว!”

ชุยเส้าซีรีบดึงตัวเหลียนฟางโจวไว้ข้างหลังทันที คิ้วขมวดแน่น

ฝูเว่ยเอียงคอมองชุยเส้าซี พลางเหยาะยิ้มเอ่ยว่า “คนผู้นี้... ทำไมดูคุ้น ๆ นะ เราเคยพบกันหรือไม่?”

ชุยเส้าซียิ้มขื่น รู้สึกว่าฝูเว่ยคงสายตาตกไปจากหัวแล้ว ถึงไม่รู้จักตนเอง

“ข้าแซ่ชุย เมื่อก่อนเคยไปลงเรือกับนายน้อยฝูที่ทะเลใต้ พี่ฝูลืมไปแล้วหรือ?” ชุยเส้าซีพูดอย่างไม่เกรงกลัว

“อ้อ เป็นเจ้าเอง!” ฝูเว่ยพลันฉุกคิดแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ข้าให้โอกาสเจ้าหนึ่งครั้ง จงเอานางผู้นี้มามอบให้ข้า แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า มิฉะนั้น—ฮึ!”

ชุยเส้าซีตอบอย่างเย็นชาว่า “มีข้าอยู่ตรงนี้ หากเจ้าจะทำร้ายนาง อย่าได้แม้แต่จะคิด”

ฝูเว่ยหัวเราะฮ่าๆอย่างทะนงตน พลางกล่าวเยาะเย้ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า “ข้าก็คิดอยู่แล้วล่ะ! ข้าสงสัยอยู่ว่า หลังเรือมีการขนของเสร็จ ทำไมถึงไม่เห็นฮูหยินหลี่อยู่ จนตอนแรกพวกเรายังนึกว่าบังเอิญหีบไม้ยังไม่ได้ถูกยกขึ้นเรือ ซวยที่หัวหน้าพวกนั้นโมโหเลยสังหารพวกลูกหาบไปสองคนเสีย พอย้อนคิดดูแล้ว แท้จริงแล้วนางได้หนีไปแล้ว! ผู้หญิงคนเดียวคงทำอะไรไม่ได้หรอก ส่วนใหญ่ต้องเป็นฝีมือของเจ้าช่วยกันจัดการแน่ ๆ ใช่ไหม?”

ชุยเส้าซีแค่นเสียงขึ้นเบา ๆ แต่ไม่ตอบคำใด

เมื่อเห็นมีเพียงฝูเว่ยกับบ่าวอีกคนสองคนอยู่ตรงนั้น ชุยเส้าซีจึงยืนกระซิบกับเหลียนฟางโจวอย่างรวดเร็วว่า “พอข้าสกัดพวกมันไว้ เจ้าก็รีบหนีไปเลยนะ!”

เหลียนฟางโจวกำลังจะเปิดปาก แต่ก็มีเงาร่างคนกระโดดลงมาจากสันเขามาอีกหลายคน  “น้องฝู กลับมาทำไมอีกล่ะ? มีอะไรหรือ? พวกเจ้า—เป็นใครกันแน่!”

ชุยเส้าซีและเหลียนฟางโจวจึงสบตากัน ยิ้มขมปนสิ้นหวัง — ครั้งนี้ ไม่มีใครหนีรอดได้อีกแล้ว

“ไห่หม่า!” ฝูเว่ยรีบยิ้มแย้มเข้ามาอธิบายทันทีว่า “ข้าทำหยกพกตกไว้เลยย้อนกลับมาหา ใครจะคิดว่าจะเจอสองคนนั้นที่นี่! ฮ่า ๆ โชคดีจริง ๆ ไห่หม่า เจ้าน่าจะยังไม่รู้ใช่ไหม? หญิงคนนี้แหละคือภริยาของผู้ว่าการมณฑล—ฮูหยินหลี่ที่เราตามหาไงเล่า!”

ไห่หม่าตกใจคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าใจขึ้นมาทันที สายตาจับจ้องไปที่เหลียนฟางโจว หัวเราะฮ่าๆออกมา แล้วตบไหล่ฝูเว่ยเสียงดังว่า “ดี! ดี! ช่างโชคดีจริง เจ้าช่างเป็นเทพประจำเกาะเราจริง ๆ!”

“ฮูหยินหลี่งั้นหรือ? ฮ่า เห็นแล้วไม่ธรรมดาจริง ๆ ยืนหยัดได้แข็งแกร่งเหลือเกิน!” ไห่หม่าดูท่าจะอารมณ์ดีนัก ลอบมองเหลียนฟางโจวไปมาแล้วยิ้มชอบใจ

เมื่อเขาส่งสัญญาณ โดยโบกมือข้างหนึ่ง พวกพี่น้องหลายคนก็โผล่ออกมาเงียบ ๆ จากมุมต่าง ๆ ปิดล้อมไม่ให้เหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีมีทางหนี

เหลียนฟางโจวเหยียดยิ้มเล็กน้อย พลางกล่าวอย่างเย็นชา “ในเมื่อตกอยู่ในกำมือพวกท่านแล้ว ก็น่าสงสัยว่ารองหัวหน้าจะปล่อยข้าไปง่าย ๆ ได้หรือ? รองหัวหน้าดูชอบป่าวประกาศความกล้าหาญเป็นนักหนา นับว่าเป็นคนมีความเป็นชายชาตรี แต่ดันไปคบค้ากับคนต่ำช้าผู้หนึ่งเช่นนี้ กลับจะทำให้ชื่อเสียงของรองหัวหน้าเสื่อมเสียโดยไม่จำเป็น!”

พูดจบ หญิงสาวก็ชูมือขาวผ่องชี้ไปยังฝูเว่ยโดยไม่เกรงกลัว

ฝูเว่ยโมโหจนแทบระเบิด พลางตะคอกเสียงกร้าว “นังสารเลว! หุบปากไปเสีย! อย่ามาทำเป็นยุแยงให้คนผิดใจกัน! เจ้ากำลังจะตายอยู่แล้วยังกล้าพูดจาเหลวไหล!”

เหลียนฟางโจวเลิกคิ้วขึ้น ยิ้มเยาะ “ข้าทำให้เจ้าเจ็บใจจนหน้าแดงเพราะพูดแทงใจดำเข้าแล้วสินะ? ก็ไม่แปลกอะไร เพราะเจ้าก็เป็นคนแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ?”

“หุบปาก!!” ฝูเว่ยโกรธจนหน้าดำก้าวพรวดเข้าไปหมายจะฟาดหน้านาง

ชุยเส้าซีจะปล่อยให้เขาทำร้ายเหลียนฟางโจวต่อหน้าได้อย่างไร รีบพุ่งเข้ามาขวางไว้ ร้องว่า “หยุดนะ!” พร้อมยื่นแขนกันตัวนางไว้

“หาเรื่องตายรึ!” ฝูเว่ยกัดฟันหัวเราะเย็น ก่อนจะเหวี่ยงหมัดซัดใส่ชุยเส้าซีเต็มแรง!

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1287 ความไม่ยอมแพ้ของคนสกุลฝู

 

บทที่ 1287 ความไม่ยอมแพ้ของคนสกุลฝู

ชุยเส้าซีตกใจจนใจแทบหลุดจากอก รีบคว้าแขนเหลียนฟางโจวหมายจะพาหลบหนีออกไปให้พ้น แต่ยังไม่ทันก้าวเท้า ก็ได้ยินเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยดังใกล้เข้ามา ทำได้เพียงหยุดนิ่งอยู่กับที่ ขบฟันแน่นอย่างเจ็บใจ พลางสบถต่ำ ๆ ว่า “สวรรค์ช่างเล่นตลกนัก!”

ใครจะคิดว่าโชคของพวกเขาจะอับโชคถึงเพียงนี้—ดันมาพบพวกโจรออกมาล่าสัตว์เสียได้!

เหลียนฟางโจวเองก็รู้สึกขมขื่นในใจ แต่เมื่อหลีกไม่ได้ ก็ทำได้เพียงซ่อนตัวอยู่ในถ้ำกับเขาอย่างเงียบงัน นางกระซิบเบา ๆ “พวกเขามาล่าสัตว์ เมื่อได้ของที่ต้องการแล้วก็คงจะไป เราอย่าตื่นตระหนกเกินไปเลย”

ชุยเส้าซีพยักหน้า ยิ้มบางปลอบใจนาง

ไม่นาน เสียงฝีเท้าและเสียงพูดหัวเราะก็ชัดเจนขึ้นทุกขณะ จากเสียงที่ได้ยิน น่าจะมีไม่ต่ำกว่าหรือเจ็ดถึงแปดคน

“ฮ่า ๆ ๆ ท่านรองหัวหน้าช่างยิงธนูได้แม่นยำยิ่งนัก! ยอดเยี่ยมจริง ๆ!”

“ไม่หรอก แค่ฝีมือหยาบ ๆ เท่านั้น! หากเทียบกับท่านหัวหน้าใหญ่ของพวกเราแล้ว ยังห่างไกลนัก! ท่านหัวหน้าใหญ่ของเราน่ะสิ—ยิงธนูแต่ละที ไม่เคยพลาดเป้า! คำว่า ‘ร้อยก้าวทะลุหยาง’ ยังถือว่าน้อยไปเสียอีก!”

“ฮ่า ๆ ๆ สองท่านหัวหน้าช่างเป็นยอดฝีมือแท้! เก่งกล้าน่าชื่นชมยิ่งนัก!
ข้าเองมันก็แค่กบในกะลา แต่ก่อนยังหลงคิดว่าพวกองครักษ์ของตระกูลฝูเรานับว่าเก่งแล้ว จนได้มาเห็นฝีมือของสองท่านหัวหน้าและเหล่าพี่น้องบนเกาะนี้
จึงได้รู้ว่าฟ้ายังมีฟ้า คนยังมีกว่าคน—นี่แหละของจริง!”

“ฮ่า ๆ น้องชายฝูพูดเกินไปแล้ว! พวกเรามันก็แค่พวกหยาบกระด้าง อาศัยเพียงหาที่พึ่งพิงเท่านั้น จะไปเทียบได้กับตระกูลฝูที่ร่ำรวยใหญ่โตเช่นพวกท่านเล่า!”

เสียงหัวเราะดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า บรรยากาศภายนอกดูผ่อนคลาย
แต่ภายในถ้ำ — เหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีกลับรู้สึกหัวใจจมดิ่ง

ทั้งคู่สบตากันเงียบ ๆ — สีหน้าหนักอึ้ง ชื่อ “สกุลฝู” ที่ได้ยินจากปากพวกนั้น...ทำให้ความไม่สบายใจในอกยิ่งทวีคูณขึ้นกว่าเดิม

จู่ ๆ ชุยเส้าซีก็นึกขึ้นได้ทันที—เสียงของชายหนุ่มผู้นั้น… ไม่ใช่เสียงของคุณชายใหญ่แห่งตระกูลฝู “ฝูเว่ย” หรอกหรือ?

ตนเองเคยร่วมเดินทางออกทะเลไปกับเรือเดินสมุทรของตระกูลฝู กับคุณชายใหญ่นี้ก็พอรู้จักกันอยู่บ้าง เพียงแต่ว่า… ฝูเว่ยผู้นี้เป็นคนถือดี มองใครไม่ค่อยอยู่ในสายตา ทั้งสองนับว่าเคยรู้จัก แต่ก็ห่างไกลจากคำว่า “สนิทสนม”

ภายหลัง เมื่อได้ยินข่าวตระกูลฝูเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เขาก็ได้แต่ถอนหายใจอยู่สองสามครั้ง มิได้รู้สึกอะไรมากไปกว่านั้น

ทว่า—ไม่คาดคิดเลยจริง ๆ ว่าคุณชายใหญ่ของตระกูลฝูผู้นั้น จะหนีรอดจากเงื้อมมือของประมุขคนใหม่แห่งสกุลฝูมาได้ แถมยังมีความกล้าพอจะหนีมาถึงเกาะหุยเฟิงอันเป็นรังโจร!

สติปัญญากับความบ้าบิ่นเช่นนี้…ก็ต้องยอมรับว่าน่าชื่นชมอยู่บ้าง!

ต้องรู้ไว้ว่าตระกูลฝูทำการค้าทางทะเล แต่เกาะหุยเฟิงกลับเป็นแหล่งซ่องสุมของโจรสลัด หากชายผู้นี้คิดร้ายต่อสกุลฝูจริง การค้าทางทะเลของพวกเขานับจากนี้ คงลำบากไม่น้อย…

เหลียนฟางโจวเองก็จำได้ว่าเสียงที่ได้ยินคือเสียงของ “ฝูเว่ย” แม้จะเคยพบหน้ากันเพียงไม่กี่ครั้งในนครหนานไห่ แต่เมื่อได้ยินอีกฝ่ายเรียกเขาว่า “น้องชายฝู” และเอ่ยถึง “ตระกูลฝู” นางก็จำได้ทันทีว่าเป็นใคร

หัวใจพลันสะท้านวูบ—“อาเจี่ยน” กับ “ฝูลี่” ไม่มีทางปล่อยให้ฝูเว่ยหนีหลุดออกจากกำมือไปได้ ยิ่งไม่ยอมให้เขามีโอกาสออกทะเลแน่นอน แต่นี่เขากลับมาปรากฏตัวอยู่ในรังโจรเช่นนี้…ตกลงว่า…มันเกิดความผิดพลาดตรงไหนกันแน่?

จากน้ำเสียงพูดคุยอย่างสนิทสนมระหว่างฝูเว่ยกับรองหัวหน้าพวกนั้น เห็นได้ชัดว่าเขามาอยู่บนเกาะหุยเฟิงนี้ไม่ใช่เพียงแค่สองสามวัน แต่คงอยู่มานานแล้วด้วยซ้ำ!

ถ้าเช่นนั้น—หากฝูลี่ไม่อาจควบคุมฝูเว่ยได้ เหตุใดจึงยังไม่รีบแจ้งเรื่องนี้ให้อาเจี่ยนรู้?

เสียงพูดคุยนอกถ้ำค่อย ๆ เบาลงทีละน้อย ดูเหมือนพวกนั้นจะหามซากแพะที่ล่าได้จากไปแล้ว

เหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีต่างพากันโล่งใจอย่างเงียบ ๆ คิดว่าเคราะห์ดีที่หลบมาได้ แต่ไม่ทันไร—เสียงถอนหายใจเบา ๆ ดังขึ้น ทำเอาทั้งสองตกใจจนสะดุ้ง รีบก้มหลบเงียบแทบไม่กล้าหายใจ ตัวแข็งทื่อไม่กลิ่นไหวแม้แต่น้อย

“พี่ไห่หม่า…” เสียงของฝูเว่ยดังขึ้น เต็มไปด้วยความคะนึงและอ้อนวอน “ไม่ทราบว่าท่านหัวหน้าใหญ่คิดอย่างไร ท่านพอจะช่วยข้าไปเกลี้ยกล่อมเขาอีกสักครั้งได้ไหม?”

ชายที่ชื่อไห่หม่า ตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอย่างช้า ๆ “ไม่ใช่ว่าข้าไม่เคยพูดแทนเจ้า แต่อาจเป็นเพราะท่านหัวหน้าใหญ่มีเหตุผลของเขา ตอนนี้พวกเรากินอิ่มนอนหลับ ใช้ชีวิตอย่างสบายไร้กังวล แล้วจะไปยุ่งกับเรื่องน้ำขุ่นตมโคลนให้ลำบากตัวไปทำไม?

ฮ่า ๆ ว่ากันตามตรงนะน้องฝู ปล่อยวางเถอะ! เจ้าอยู่ที่เกาะเรานี่ไม่สบายดีอยู่หรือ? ว่าไปแล้ว ตระกูลฝูกับเกาะเราก็มีสัมพันธ์ไม่น้อย พวกเราย่อมไม่คิดรังแกเจ้าหรอก ถ้าหากเจ้าคับแค้นใจตระกูลฝูนัก ก็แค่…ไปปล้นพวกมันอีกสองสามรอบเป็นพอ!”

“แต่ข้าจะยอมได้อย่างไร!” ฝูเว่ยขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน น้ำเสียงอัดแน่นไปด้วยความเคียดแค้น “ทุกอย่างของตระกูลฝู เดิมทีมันก็ควรเป็นของข้า—เป็นของข้ากับพ่อข้า!

แต่ผลสุดท้ายล่ะ? ฝูลี่ไอ้ปีศาจนั่นไม่รู้โผล่มาจากไหน กลับแย่งทุกอย่างไปจากพวกเรา! ผลักไสพวกเราให้ตกต่ำ กลายเป็นไร้บ้าน ไร้ที่พึ่ง พ่อของข้าถูกเนรเทศไปไกลถึงสามพันลี้ ชาตินี้ไม่มีหวังแม้แต่จะเหยียบเข้าดินแดนหนานไห่อีกแม้ครึ่งก้าว!

ส่วนตัวข้าเอง…ก็ต้องหนีออกจากบ้านเกิด กลับไปไม่ได้อีก!

ถ้าข้าไม่ได้ฆ่ามัน ล้างแค้นนี้ให้สาสม ข้าคงไม่มีวันสบายใจไปตลอดชีวิต!”

ไห่หม่าถอนหายใจออกมาเบา ๆ สองครั้ง ตบไหล่ฝูเว่ยเบา ๆ อย่างปลอบใจ “ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว น้องฝู เจ้าก็ทำใจเสียเถอะ ไม่อย่างนั้น... จะให้ทำอย่างไรได้อีกเล่า?

ข้าไม่ได้จะตำหนินะ แต่เจ้ากับท่านอาของเจ้า และพวกตระกูลฝูในเมืองเฉวียนโจว ก็เรียกว่า แค่กระทืบเท้าคราเดียว แผ่นดินก็สะเทือนได้ เหตุใดจึงปล่อยให้เจ้าฝูลี่คนนั้นโค่นลงได้ง่าย ๆ เช่นนั้น?”

แม้ฝูเว่ยจะรู้อยู่เต็มอกว่า ไห่หม่าก็แค่พูดปลอบใจ ไม่มีแม้แต่น้อยของการเยาะเย้ย แต่สีหน้าของเขาก็ยังร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ในใจรู้สึกอับอายยิ่งนัก

เขาสะบัดเสียงเย็นชา ขบฟันแน่นแล้วกล่าวอย่างแค้นเคือง “พวกมันอยู่ในที่แจ้ง เราอยู่ในที่มืด ใครจะคาดคิดเล่าว่า คนที่ตายไปแล้วกว่า 20 ปี กลับไม่ตายจริง แถมยังโผล่มาเล่นงานแบบไม่ให้ตั้งตัวอีก! อีกอย่าง—ข้าบอกเลยว่าเรื่องทั้งหมดนี่ ต้องมีไอ้หลี่ฟู่ ผู้ว่าการมณฑลหนานไห่คนใหม่นั่น เป็นผู้หนุนหลังอย่างลับ ๆ! ลองมีมันคอยเปิดทางเงียบ ๆ ไอ้ฝูลี่นั่นมันก็ราวกับปลาได้ลงน้ำ! ตอนนั้น… เห็นมันจัดงานเทศกาลโคมไฟวันหยวนเซียว ชักจูงให้ข้ากับท่านพ่อไปยังเมืองหนานไห่ ผลสุดท้าย—เจ้าฝูลี่นั่นก็ฉวยจังหวะก่อเรื่อง มิอย่างนั้น มันจะยึดตระกูลฝูไปได้ง่ายขนาดนั้นหรือ!”

เหลียนฟางโจวถึงกับใจสะท้าน สีหน้าพลันแปรเปลี่ยน

นางคิดในใจอย่างเคร่งเครียด—เขารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?

แผนการนี้ อาเจี่ยนวางไว้อย่างรัดกุมยิ่ง ฝูลี่ย่อมรู้ดีว่าเรื่องนี้ละเอียดอ่อนเพียงใด ไม่มีทางเอาเรื่องระหว่างเขากับอาเจี่ยนไปป่าวประกาศแน่ ไม่เช่นนั้น… ตระกูลฝูในหมู่ชนชั้นสูงแห่งหนานไห่ ยังจะรักษาหน้าเอาไว้ได้อย่างไร? จะมีใครกล้าคบค้าด้วยอีก?

แต่ฝูเว่ยผู้นี้—กลับรู้! เขารู้ได้อย่างไร? หรือว่า… มี “หนอนบ่อนไส้” อยู่ในพวกของเราแล้วจริง ๆ?

“นี่แหละชะตาฟ้าลิขิต...” ไห่หม่าถอนหายใจอีกครั้ง เอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนใจ “มันช่างบังเอิญเกินไป…จะไปโทษใครก็ไม่ได้หรอก!”

ฝูเว่ยหัวเราะเย็น กล่าวอย่างเคียดแค้นว่า “ถ้าไม่ฆ่าฝูลี่กับหลี่ฟู่ทั้งสองตระกูล ข้าจะไม่มีวันยอม! พี่ไห่หม่า ช่วยข้าไปพูดกับท่านหัวหน้าใหญ่อีกสักครั้งเถอะ พี่น้องพวกเราฝีมือยอดเยี่ยมเช่นนี้ จะกลัวอันใดกัน? พวกเราปลอมตัวเป็นพ่อค้า แยกกันแทรกเข้าเมืองเฉวียนโจว จากนั้นมุ่งหน้าไปเมืองหนานไห่เชือดครอบครัวหลี่ฟู่ให้สิ้น แล้วค่อยวกกลับไปโจมตีเมืองเฉวียนโจวอีกครั้ง!

ตราบใดที่ข้าชิงตระกูลฝูกลับมาได้ ข้ายินดีมอบทรัพย์สินครึ่งหนึ่งให้หัวหน้าใหญ่ทั้งสองทันที! พวกท่านวางใจได้—สี่ตระกูลใหญ่ต่างชังเจ้าหลี่ฟู่ขุนนางใหม่ผู้นั้นถึงกระดูก หากพี่น้องเราฆ่ามันได้ ผู้คนทั่วเมืองย่อมพากันยินดี ไม่มีใครกล้าออกมาขัดขวางแน่!

เมื่อมันตายแล้ว ขุนนางทั้งแคว้นย่อมไร้ผู้นำ จะมีผู้ใดกล้าแตะต้องพวกเราอีกเล่า? นี่มันการค้ากำไรแน่นอนโดยไม่ขาดทุนเลยสักนิด! ท่านหัวหน้าใหญ่ยังมัวเกรงกลัวสิ่งใดกันอยู่?”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1286 มีคนมาแล้ว

 

บทที่ 1286 มีคนมาแล้ว

“ฟ้าสว่างแล้ว แบบนี้เดินทางก็ง่ายขึ้นมาก! ที่นี่ก็เข้าเขตป่าแล้ว ไม่เหมือนพวกพงหญ้าด้านนอกที่เหยียบแล้วทิ้งร่องรอยไว้ชัด เราพักกันสักหน่อยเถอะ ถ้าเจ้าพอไหว ค่อยเร่งฝีเท้าอีกหน่อยก็ยังได้ ป่าแห่งนี้… ใครจะรู้ว่ามีอันตรายอะไรแอบซ่อนอยู่หรือไม่…”

ชุยเส้าซีไม่เคยรู้สึกเสียใจและขมขื่นเท่าตอนนี้ เขาเสียใจยิ่งนัก… ทำไมเขาไม่ใช่แม่ทัพผู้เก่งกาจเหนือใคร?

หากเขาเป็นแม่ทัพใหญ่จริง ๆ ไหนเลยจะต้องหวั่นเกรงสัตว์ร้ายในป่าเพียงเท่านี้?

เหลียนฟางโจวกลับมองเรื่องทั้งหมดอย่างเบิกบาน หัวเราะน้อย ๆ พลางว่า “อย่างน้อยตอนนี้เรายังปลอดภัยอยู่นี่นา! ข้ายังไม่ทันกังวลเรื่องนี้เลย เจ้านี่ กลับคิดมากกว่าอีก! เอ้อ ที่นี่มีต้นไม้ใหญ่มากมาย หากแย่จริง ๆ ก็ปีนขึ้นต้นไม้เสียสิ! ว่าแต่… เจ้าปีนต้นไม้เป็นหรือเปล่า?”

ชุยเส้าซีถึงกับหลุดหัวเราะ “ถ้าถึงขั้นนั้น ด้านหลังมีหมีดุหรือหมูป่ากระโจนตามมา ขืนไม่ปีนก็คงตายก่อน!”

เหลียนฟางโจวชะงักไป ก่อนจะหลุดขำตาม สองคนสบตา พลันหัวเราะเบา ๆ ด้วยกัน

ยามนี้เป็นช่วงกลางฤดูใบไม้ผลิ ในหุบเขา อาหารที่พอกินได้แทบไม่มี
ต้นไม้ป่าที่ออกผลก็มีบ้าง แต่น่าเสียดาย ลูกท้อป่า พุทราป่า ยังเล็กนิดเดียว เคี้ยวก็ไม่ได้ จะมีก็แต่ลูกพลัมป่าที่ออกลูกเร็วกว่าหน่อย แต่รสชาติก็ทั้งเปรี้ยว ทั้งฝาด ถึงจะฝืนกินประทังท้อง ก็อดเบ้ปากไม่ได้

โชคดีที่เรื่องน้ำไม่ใช่ปัญหา มีธารน้ำใสไหลจากภูเขาให้ดื่มตลอดทาง

“ว่าแต่... เราก่อกองไฟกันเถอะ ก่อแค่กองเล็ก ๆ ใช้ฟืนแห้งที่แห้งสนิท ควันจะได้กระจายไปในป่า ไม่ฟุ้งขึ้นสูงจนใครเห็นเข้า ไม่อย่างนั้น ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป จะทนไหวหรือ?” ชุยเส้าซีเอ่ยออกมา ในสายตามองสีหน้าซีดเซียวอ่อนแรงของเหลียนฟางโจว ในที่สุดก็ทนไม่ได้

เหลียนฟางโจวมองไปรอบ ๆ พบว่าตอนนี้ก็ห่างจากชายทะเลมาไกลมากแล้ว อีกทั้งร่างกายก็เริ่มไม่ไหวจริง ๆ จึงพยักหน้า ยิ้มพลางว่า “ตกลง ก่อไฟสักครั้งเถอะ! เจ้าหาฟืน ส่วนข้าจะไปดูว่าพอมีอะไรพอกินได้บ้างหรือไม่!”

ชุยเส้าซีหัวเราะรับคำ ยิ้มกว้าง

ในป่าเขา แม้อาหารจะหายากแต่ก็ใช่ว่าจะขาดแคลนเสียทีเดียว ช่วงเวลานี้ หน่อไม้ขึ้นชุกชุม เหลียนฟางโจวหาได้ไม่นานก็เก็บหน่อไม้มาได้หลายต้น ยังไม่พอ นางยังขุดได้หัวเผือกป่าขนาดใหญ่ยาวหลายหัว และในพงหญ้า—นางยังโชคดีเจอรังไข่ไก่ป่าทั้งรัง ราวกับฟ้าประทานอาหารลงมาให้!

ตอนแรกเหลียนฟางโจวก็ยังกังวลอยู่ไม่น้อย กลัวว่าชุยเส้าซีจะไม่เป็นงาน ไม่รู้จะหาไม้แห้งอย่างไร นางถึงกับเตรียมใจไว้แล้วว่าต้องออกไปหาเองอีกครั้ง

ใครจะรู้ว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาผ่านการฝึกฝนและเรียนรู้อะไรมามากกว่าที่คิด รู้กระทั่งต้องปีนขึ้นไปหากิ่งไม้แห้งบนต้นไม้—แทนที่จะเก็บเอาจากพื้นดินที่มักอับชื้นและอาจก่อควันหนาเมื่อนำไปจุดไฟ

“เจ้ากลับมาแล้วเหรอ! โอ้ มีเผือกมาด้วยหรือ ฮ่ะฮ่ะ ย่างให้สุก พอกินได้ทั้งวันเลยทีเดียว! นั่งพักก่อน ข้าจะก่อไฟเดี๋ยวนี้ล่ะ!” ชุยเส้าซียิ้มแย้มแจ่มใส รีบกวาดพื้นที่สะอาดบนพื้นให้เป็นจุดก่อไฟ จัดเรียงฟืนอย่างคล่องแคล่ว ควักหินไฟที่ห่อด้วยผ้าใบกันน้ำหลายชั้นจากอกเสื้อ จุดไฟติดได้อย่างง่ายดาย

เขานำหน่อไม้กับเผือกใส่กองไฟให้ย่างทีละชิ้น จากนั้นขุดหลุมเล็ก ๆ ข้างกองไฟ ฝังไข่ไก่ป่าลงไป แล้วจึงลากกองไฟไปชิดอีกหน่อยเพื่อให้ความร้อนถึง

เหลียนฟางโจวมองเขาเคลื่อนไหวอย่างคล่องมือ ทุกขั้นตอนลื่นไหลราวธารน้ำ จนไม่รู้จะเข้าไปช่วยตรงไหนดี ได้แต่ยิ้มพราย นั่งมองอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบงัน

ชุยเส้าซีเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นใบหน้ายิ้มละไมของนาง พลันหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี “ตอนแรกข้าก็ทำไม่เป็นหรอกนะ แต่พอได้ลองก็ไม่ยากเท่าไร พอฝึกบ่อย ๆ มันก็คล่องมือเอง เจ้ารอดูเถอะ อีกเดี๋ยวก็ได้กินแล้ว!”

เหลียนฟางโจวยิ้มบาง เอ่ยอย่างรู้สึกซาบซึ้ง “ตลอดหลายปีที่ผ่านมา... เจ้าคงลำบากมากเลยสินะ ที่ผ่านมาได้ขนาดนี้”

ชุยเส้าซีไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องนั้น เพียงยิ้มน้อย ๆ แล้วกล่าวว่า “จริง ๆ ข้าก็ใช้ชีวิตได้ดีอยู่นะ อิสระเสรี เดินทางไปหลายที่ ได้เห็นทิวทัศน์มากมาย รู้จักผู้คนหลากหลาย…”

…เพียงแต่—ไม่เคยลืมเจ้าได้เลยแม้เพียงครึ่งส่วน

เหลียนฟางโจวสัมผัสได้ถึงความหม่นเศร้าจาง ๆ ในถ้อยคำของเขา จึงมิกล้าถามต่อ ได้แต่จ้องมองกองไฟเล็ก ๆ เบื้องหน้าเงียบงัน

ของกินที่ย่างไว้สุกในเวลาไม่นาน ทั้งสองก็ช่วยกันดับไฟกลบควัน โรยดินกลบทับ แล้วปิดด้วยกิ่งไม้แห้งและใบไม้ร่วงหนา ๆ เพื่อไม่ให้เหลือร่องรอยว่ามีคนเคยอยู่ตรงนี้มาก่อน

หลังจากนั้นจึงนั่งลงกินอาหาร เปลือกเผือกและเปลือกไข่ก็ต้องจัดการอย่างระมัดระวังไม่ให้ทิ้งร่องรอย

เมื่ออิ่มท้องแล้ว ทั้งสองก็เก็บเผือกป่าและไข่ไก่ป่าที่เหลือไว้อย่างดี กำหนดทิศทาง แล้วออกเดินลึกเข้าไปในหุบเขาอีกครั้ง

คืนนั้น ทั้งคู่ค้างแรมในป่าหนึ่งคืน รุ่งเช้าวันถัดมา เดินทางต่อได้ราวชั่วยามครึ่ง (ประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่ง) ป่าก็เริ่มโปร่งขึ้น แสงแดดสาดส่องลงมาได้มากกว่าเดิม ทัศนียภาพโดยรอบก็กว้างไกลขึ้น

เดินต่อไปอีกหน่อย เบื้องหน้ากลับเปิดกว้างออก เป็นแนวเขาหินสลับซับซ้อนทอดยาวสุดสายตา บนพื้นมีเพียงหญ้าแห้งสีเหลืองประปราย และพุ่มไม้เตี้ย ๆ ขึ้นอยู่ระเกะระกะ

สองคนสบตากัน พลางยิ้มขื่น

“จะไปต่ออีกไหม?” ชุยเส้าซีเอ่ยถาม ขณะเงี่ยหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก็ชี้ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ “ข้ารู้สึกเหมือนได้ยินเสียงคลื่นกระแทกโขดหินมาจากทางนั้น ลองไปดูหน่อยดีไหม?”

เหลียนฟางโจวพยักหน้า ยิ้มบางพลางตอบ “อืม ไปดูกันเถอะ! ข้ามองว่าแถบนี้ภูมิประเทศซับซ้อนดี พวกเราน่าจะพักซ่อนตัวแถวนี้ก่อนจะดีกว่า ที่ซ่อนหาไม่ยาก อาหารก็พอมี ถ้าอยากสืบข่าวคราวหรือออกไปดูอะไร ก็ไม่ไกลนัก เอาเถอะ รอให้พ้นช่วงอันตรายนี้ก่อน ค่อยว่ากันอีกที”

ชุยเส้าซีย่อมไม่มีทางคัดค้าน

ทั้งสองจึงข้ามแนวภูเขาหินตรงหน้า ขึ้นไปยืนอยู่บนยอดเขา เมื่อมองลงไปเบื้องล่าง ก็พบกับทะเลสีครามกว้างสุดลูกหูลูกตา เบื้องใต้หน้าผาสูงชัน เต็มไปด้วยแนวโขดหินขนาดใหญ่เรียงรายตลอดแนวชายฝั่ง คลื่นทะเลโถมซัดเข้ามาอย่างเกรี้ยวกราด กระแทกใส่โขดหินเสียงดังสนั่น เกิดเป็นละอองคลื่นสีขาวฟูฟ่องสูงราวสองถึงสามเมตร

คลื่นแถบนี้… ดูรุนแรงกว่าทางท่าเรือที่พวกเขาขึ้นฝั่งมาอย่างเห็นได้ชัด!

เมื่อมองจากที่สูงอยู่นาน ๆ ย่อมรู้สึกเวียนหัวได้ง่าย

ใจของทั้งสองคนพลันเย็นวาบ ตรงนี้ไม่มีทางลงไปได้เลย ไม่มีแม้แต่เรือลำเดียวจอดอยู่ ถึงแม้จะโชคดีเห็นเรือพาณิชย์ลอยผ่าน ก็ใช่ว่าเขาจะเทียบท่าในที่เช่นนี้ได้!

ดูท่าแล้ว หากคิดจะหนีออกจากเกาะ ก็ต้องย้อนกลับไปทางเดิมเท่านั้น

ทั้งสองพากันหาถ้ำหินกว้างขวาง แห้ง และไม่โดนลม ใช้เป็นที่หลบซ่อนชั่วคราว ปรึกษากันว่าจะซ่อนตัวอยู่สักระยะ แล้วค่อย ๆ สำรวจเส้นทางบนเกาะ ทีละก้าว ทีละนิด ค่อย ๆ เข้าใกล้ท่าเรือ รอจนได้ข่าวแน่ชัดว่าโจรสลัดจะออกทะเล จึงแอบลอบขึ้นเรือไปพร้อมกัน

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังไม่มีอะไรรับประกันว่า พวกเขาจะได้ไปถึงท่าเรือใดได้จริง ๆ—ใครจะรู้ว่าโจรพวกนั้นจะไม่แล่นเรือออกไปปล้นกลางทะเล?

ขณะกำลังปรึกษากันอยู่นั้น เสียงกรอบแกรบเบา ๆ ของเศษหินกลิ้งตกลงมาก็ทำให้ทั้งคู่สะดุ้ง

ต่างรีบแอบซ่อนตัว แล้วแอบชะโงกมองอย่างเงียบงัน ปรากฏว่า… บนสันเขาเบื้องบน มีกลุ่มแพะป่าเจ็ดแปดตัว กำลังเล็มหญ้าระหว่างโขดหิน ขนมันเงางามสะอาด กล้ามเนื้อแน่นตึง ดูแข็งแรงคล่องแคล่ว เวลาขยับตัวก็เตะก้อนหินหล่นลงมาเป็นระยะ พลางมีเสียง “แบะ แบะ” แว่วมาจาง ๆ

“เล่นเอาตกใจหมด! ที่แท้ก็พวกสัตว์พวกนี้เอง!” ชุยเส้าซีพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะหัวเราะด่าเบา ๆ

เมื่อเห็นฝูงแพะป่าท่าทางสงบเฉื่อยชา เหลียนฟางโจวก็อดยิ้มตามไม่ได้

ทว่า—ทันใดนั้นเอง ลูกธนูลูกหนึ่งไม่รู้พุ่งมาจากทิศใด ฉึก! ปักเข้าเต็มแรงบริเวณท้องน้อยของแพะป่าตัวหนึ่ง เกือบจะทะลุร่างอีกฝั่ง!

แพะป่าตัวนั้นร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ขาทั้งสี่อ่อนยวบ พลันกลิ้งหลุน ๆ ตกจากหน้าผาลงมา!

ฝูงแพะป่าทั้งฝูงตกใจสุดขีด ร้องอึกทึก ก่อนจะแตกฮือ เสียงกีบตีนกระทบพื้นหิน เสียงก้อนหินกลิ้งตกดังระงม ไม่ถึงอึดใจ ก็หายวับไปจากสายตา!

สีหน้าของเหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีพลันเปลี่ยนไปทันที หัวใจพลันเย็นวาบ — มีคนมา!

และที่แย่ยิ่งกว่านั้น—แพะป่าตัวที่โดนธนูยิง กลับกลิ้งลงมาหยุดอยู่ตรงหน้าถ้ำที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ ห่างออกไปไม่เกินสามสี่จั้ง (ประมาณสิบเมตร)!