บทที่ 1302 คลี่คลายความเข้าใจผิด
ชูเอ๋อร์เป็นหญิงจิตใจเรียบง่าย หาได้เข้าใจเรื่องซับซ้อนได้มากนัก
แท้จริงแล้วเรื่องนี้หากพูดกันตรงๆ ก็หาได้ยุ่งยากอะไร นางเพียงต้องแสร้งทำใจเย็นเพื่อหยั่งเชิงเหลียงจิ้น ก็ย่อมสืบรู้ความจริงได้มากกว่านี้
ทว่า—นางไม่ถนัดเรื่องเช่นนั้นเลย!
ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสนวุ่นวาย พอคิดว่าฮูหยินหลี่อาจเป็นตัวปลอม ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนฟ้าถล่ม—ข้อตกลงที่เคยทำไว้ก่อนหน้า จะยังนับได้อีกหรือไม่?
โอกาสดีที่รอคอยมาเนิ่นนาน จะไม่กลายเป็นเพียงภาพฝันหรือ?
หากไร้คนคอยประสานเชื่อมโยง ทางการย่อมไม่มีทางยอมรับการยอมจำนนของพี่ใหญ่ผางได้โดยง่าย เช่นนั้น... เรื่องทั้งหมดนี้ก็คงต้องเลื่อนออกไปไม่มีกำหนด ลูกชายของนาง... ก็คงต้องเป็นโจรสลัดที่ไม่มีวันเปิดเผยตัวต่อโลกภายนอกอย่างสง่างาม...
ความคิดพรั่งพรูท่วมท้น ใจนางสับสนทั้งเสียใจ หมดหวัง สับสน หวาดหวั่น หายใจติดขัด จนลมหายใจสะดุด หน้าซีดเผือดก่อนจะทรุดตัวหมดสติไปในที่สุด
“นี่มัน——” หมิงซานตาแทบถลน อุทานออกมาด้วยความตกใจ
“อะไรกันเนี่ย? คุณชายใหญ่ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ! นางเป็นอะไรถึงหมดสติไปเองแบบนี้!”
เหลียงจิ้นเองก็รู้สึกหงุดหงิดอย่างยิ่ง เขาแม้จะสังหารคนโดยไม่กระพริบตา แต่กับหญิงสาวที่จู่ๆ ก็สลบไปโดยไม่รู้เรื่องรู้ราวเช่นนี้ เขาก็ไม่เห็นคุณค่าที่จะฆ่าให้เปลืองมือ!
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกประหลาดใจยิ่งกว่า คือ——หญิงผู้นี้ กลับรู้จักเขา! เป็นไปได้อย่างไรกัน?
หากไม่คลี่คลายความจริงให้กระจ่างชัด เขาคงรู้สึกค้างคาใจจนทนไม่ไหวแน่!
เหลียงจิ้นหันหลังแล้วก้าวเท้าออกไปทันที สั่งเสียงขรึม “ไปปลุกสาวใช้ที่ถูกตีสลบขึ้นมา! ถามนาง!”
“รับทราบ ขอรับคุณชายใหญ่!” หมิงซานรีบก้าวเร็วออกไป ลากตัวเจินจูที่ยังสลบไสลไปยังลานหลังบ้าน ก่อนจะตักน้ำเย็นจากบ่อล้างเทราดใส่นางอย่างหยาบคาย
ไอเย็นจนเข้ากระดูกทำให้เจินจูสะดุ้งตื่นขึ้นมาในทันที น้ำเย็นไหลเข้าทั้งปากและจมูก ทำให้นางสำลักไอจนไอค่อกแค่กไม่หยุด
มือปาดหน้าไปมาอย่างลนลาน เมื่อเริ่มได้สติกลับมา เจินจูรู้สึกใจหายวาบ ร้องเสียงหลง “ฮูหยิน! ฮูหยิน! อ๊า—!”
หมิงซานเตะเข้าให้หนึ่งที ตะคอกเสียงดุดัน “หุบปาก! ถ้ายังร้องอีก จะตัดลิ้นเจ้าเดี๋ยวนี้!”
เจินจูแผดเสียงอย่างเจ็บแค้น “พวกเจ้ามันคนพาล! กล้าทำอะไรฮูหยินของเรา! ท่านหัวหน้าค่ายไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าไปแน่!”
เหลียงจิ้นเดินเข้ามาด้วยท่าทางรำคาญสายตา มองนางจากด้านบนด้วยสายตาเย็นเยียบ “ฮูหยินของพวกเจ้าอยู่ในห้องอย่างปลอดภัย ตอนนี้ข้าจะถามอะไร ก็จงตอบมาตามจริง! มิฉะนั้น… ว่ากันไม่ได้ว่าฮูหยินของเจ้าจะปลอดภัยต่อไปหรือไม่!”
ใบหน้าของเจินจูซีดเผือด เผชิญกับสายตาเย็นเฉียบไร้ปรานีของเหลียงจิ้น นางเริ่มรู้สึกหวาดหวั่นอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ก็ยังพยายามเอ่ยเสียงสั่น “ข้า...ข้าจะรู้ได้อย่างไร ว่าท่านไม่โกหก? ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่า...ฮูหยินยังปลอดภัยอยู่…”
“เจ้ามีสิทธิ์ให้เลือกด้วยหรือ?” เหลียงจิ้นกล่าวอย่างเย็นชา “ถ้ายังชักช้า ข้าจะให้คนไปตัดแขนข้างหนึ่งของนางเดี๋ยวนี้!”
พูดจบ เขาก็หันไปทางหมิงซาน คล้ายจะออกคำสั่งทันที
“อย่านะ! อย่า! ได้โปรด!” เจินจูหน้าซีดตัวสั่น หวาดกลัวจนแทบวิญญาณหลุดลอย นางไม่กล้าแม้แต่จะต่อรองอีก รีบพยักหน้าเป็นพัลวัน “ข้าจะพูด! จะตอบทุกคำที่ท่านถาม! ขอร้องล่ะ อย่าทำร้ายฮูหยินของข้า! ได้โปรดอย่าทำร้ายฮูหยิน!”
เหลียงจิ้นแค่นหัวเราะเย็น ยังไม่ทันได้ถามอะไรออกไป เสียงตะโกนดังแว่วมาจากด้านหลัง “คุณชายเหลียง! ท่านกำลังทำอะไรอยู่!”
เหลียงจิ้นถึงกับยืนนิ่งตัวแข็งไปทันที ไม่อาจขยับได้แม้แต่น้อย
เจ้าของเสียงนั้นวิ่งพรวดเข้ามา ประคองเจินจูขึ้นจากพื้น ก่อนจะถลึงตามองเขาแล้วตวาดเสียงกร้าว “คุณชายเหลียง! ถ้ามีฝีมือนัก ก็ไปล้างแค้นกับตัวการตรงๆ จะมาใช้อำนาจกับสาวใช้อย่างนางทำไมกัน!”
เสียงกรีดร้องของเจินจูเมื่อครู่นั้นได้ยินไปถึงเหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีที่อยู่ด้านหลัง ทั้งสองลอบตามมาเงียบๆ และเห็นเข้าพอดีกับตอนที่เหลียงจิ้นกำลังข่มขู่เจินจู — เหลียนฟางโจวทนไม่ไหว จึงพุ่งตัวออกมา
“เจ้า… เจ้ายังไม่ตายหรือ?” เหลียงจิ้นรู้สึกราวกับดวงอาทิตย์ในวันนี้ร้อนระอุผิดปกติ ทำให้ศีรษะเวียนวูบ สติยังไม่ทันตั้งมั่นดี
“ใช่ ข้ายังไม่ตาย!” เหลียนฟางโจวเย็นชาใส่ ไม่มีท่าทีว่าจะพูดดีด้วยแม้แต่น้อย สะบัดหน้าพลางส่งเสียงเหอะใส่เขา
แต่เหลียงจิ้นหาได้ใส่ใจเรื่องเหล่านั้นไม่—ความรู้สึกในอกปั่นป่วนจนหาคำพูดไม่เจอ เขายกมือโบกไปมา หัวเราะร่าออกมาอย่างไม่ปิดบังความโล่งใจ “ยังมีชีวิตอยู่ก็ดี! ดีมาก! ยังมีชีวิตอยู่… ยอดเยี่ยมที่สุด!”
ชุยเส้าซีส่งเสียงเย้ยเบาๆ ก่อนจะถ่มน้ำลายใส่พื้น แล้วบ่นเสียงต่ำ “บ้าไปแล้ว!”
ให้ตายสิ… หรือว่า…ข่าวลือในเมืองหนานไห่ที่ว่าคุณชายใหญ่ตระกูลเหลียงผู้นี้คือปีศาจร้ายผู้คลั่งรัก—จะเป็นเรื่องจริง!?
ชุยเส้าซีโกรธจนใจแทบลุกเป็นไฟ! สีหน้าดุดันก้าวฉับๆ มายืนเคียงข้างเหลียนฟางโจว แววตาเย็นเยียบจ้องมองเหลียงจิ้นอย่างไม่ไว้หน้า
รอยยิ้มบนใบหน้าของเหลียงจิ้นพลันจางหายไปทันใด เขาจ้องเขม็งไปยังชุยเส้าซี ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นยะเยือก “เจ้านั่นเองหรือ… หน้าขาวเจ้าเสน่ห์ที่ตามติดฟางโจวไม่ยอมปล่อย? ทำไมเจ้ายังไม่ตายอีกล่ะ?”
“เจ้าต่างหากที่ควรตาย!” ชุยเส้าซีเดือดดาล ตอบโต้ด้วยเสียงเย็นเฉียบ “คุณชายเหลียงว่างมากนักหรือ? ถึงได้บุกมาถึงที่นี่?”
“ยังไม่ตายจริงหรือ? เช่นนั้นข้าก็ไม่ขัดข้องจะส่งเจ้าไปให้ถึงยมโลก!” เหลียงจิ้นแววตาแปรเปลี่ยนกลายเป็นเย็นเยียบ ฆ่าฟันปะทุขึ้นทันที เขาชักมีดสั้นออกมา ใบมีดสะท้อนแสงแดดแวววาวจ้าจนแสบตา
“เส้าซีเป็นสหายของข้า! หากคุณชายเหลียงไม่สบอารมณ์นัก จะมุ่งมาที่ข้าก็ได้ อย่าโยนโทษใส่คนอื่นโดยไร้เหตุผล!” เหลียนฟางโจวเห็นเหลียงจิ้นเพียงปรากฏตัวมาก็พุ่งเข้ามาอย่างกราดเกรี้ยวไร้เหตุผลเช่นนี้ ความรู้สึกต่อต้านในใจยิ่งรุนแรงขึ้นอีกหลายส่วน
คราวนี้กลับเป็นหมิงซานที่ทนดูไม่ไหว อดไม่ได้ต้องพูดแทนเจ้านาย “แม่นางเหลียน! คนอื่นจะพูดอย่างไรก็แล้วไป แต่นางอย่างท่านไม่ควรพูดกับคุณชายใหญ่เช่นนี้! ท่านไม่รู้หรอกว่าคุณชายใหญ่เสียใจแค่ไหนเมื่อได้ยินข่าวการตายของท่าน! เหตุที่เขามาที่นี่ ก็เพื่อฆ่าภรรยาของผางอวี้หลงให้ได้ก่อน จากนั้นจึงไปล้างแค้นผางอวี้หลง ไห่หม่า และฝูเว่ย ให้กับท่าน! แม้ท่านไม่ซาบซึ้งในน้ำใจเขาก็แล้วไป แต่เหตุใดต้องพูดจาเย็นชาไร้หัวใจถึงเพียงนี้!”
สีหน้าของเหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีเปลี่ยนไปในทันที
เจินจูร้องออกมาเสียงสูงด้วยความตกใจ “ฮูหยิน! ฮูหยิน! ฮูหยินหลี่ ได้โปรดช่วยฮูหยินของพวกข้า! ได้โปรดช่วยนางด้วย!”
สิ้นเสียงนั้น หัวใจของเหลียนฟางโจวเย็นวาบขึ้นมาทันที นางตวัดตามองเหลียงจิ้นด้วยสายตาแข็งกร้าว แล้วปล่อยมือจากเจินจู ก่อนจะรีบวิ่งตรงไปยังเรือนของชูเอ๋อร์โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เหลียงจิ้นรีบตามไปทันที ตะโกนตามหลัง “อย่าเพิ่งใจร้อน! ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย!”
ชุยเส้าซีเห็นดังนั้นจะยอมปล่อยให้เขาตามไปคนเดียวได้อย่างไร? จึงรีบเร่งฝีเท้าตามไปติดๆ เช่นกัน
เจินจูอ้าปากหมายจะห้าม ‘ห้องนอนของฮูหยินนะ พวกชายหนุ่มสองคนจะเข้าไปได้อย่างไร?’ แต่พอคิดอีกที — เวลานี้แล้วยังจะพูดเรื่องมารยาทอะไรอีก!
นางกระวนกระวายใจจนสุดจะทน จึงรีบวิ่งตามเข้าไปเช่นกัน…
เหลียนฟางโจวช่วยให้ชูเอ๋อร์ฟื้นสติขึ้นมาได้ แต่กลับพบว่าชูเอ๋อร์มีท่าทีเหินห่างและแสดงความรังเกียจใส่นางอย่างประหลาด นางงุนงงไปชั่วครู่ และพยายามถามจนได้ความว่ามันเกิดจากความเข้าใจผิด เมื่อเข้าใจความจริง—ริมฝีปากของเหลียนฟางโจวถึงกับสั่นระริกด้วยความโกรธ จนไม่อาจพูดออกมาได้แม้แต่คำเดียว!
ไม่ทันที่นางจะทันได้เปิดปากถาม ชุยเส้าซีก็ระเบิดอารมณ์ออกมาก่อน สีหน้าเขาเย็นเฉียบ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร? กล้าทำลายชื่อเสียงของฟางโจวถึงเพียงนี้! อีกนิดเดียวเจ้าก็จะฆ่าพวกเราทั้งหมดอยู่แล้ว!”
สิ่งที่เหลียนฟางโจวโกรธที่สุด คือเกือบจะทำให้เหลียงจิ้นฆ่าชูเอ๋อร์ไปจริงๆ! หากเป็นเช่นนั้นขึ้นมา ผางอวี้หลงจะยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ หรือ? นั่นจะกลายเป็นศัตรูคู่อาฆาตแท้ๆ โดยไม่อาจถอนตัวได้เลย!
เหลียงจิ้นเองก็โมโหไม่แพ้กัน เขาชี้นิ้วไปยังชูเอ๋อร์อย่างหัวเสีย “แล้วใครใช้ให้แม่นั่นพูดจาอ้อมค้อม ไม่พูดให้มันกระจ่างแต่แรกกันเล่า! ถ้านางพูดตั้งแต่ต้นว่าพวกเจ้าก็อยู่ที่นี่—พวกเราก็เจอหน้ากันไปแล้ว จะมีเรื่องอะไรได้อีก!”
“……” ริมฝีปากของชูเอ๋อร์ขยับเล็กน้อย แต่กลับไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลย
นี่มัน... กลายเป็นความผิดของนางอย่างนั้นหรือ!?
ชุยเส้าซียังคงขุ่นเคืองไม่หาย ที่เหลียงจิ้นกล้าเอ่ยอวดโอ่ต่อหน้าคนอื่นว่าเหลียนฟางโจวเป็นผู้หญิงของเขา—เขาเองยังไม่เคยกล้าพูดเช่นนั้นเลย แล้วชายป่าเถื่อนเยี่ยงโจรภูเขาคนนี้มีสิทธิ์อะไรมาทำเช่นนั้น!?
