จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1370 ลอบจู่โจมยามวิกาล

 

บทที่ 1370 ลอบจู่โจมยามวิกาล

เซียวมู่แค่นเสียงหัวเราะเบา ๆ ใช้สันมือฟาดใส่ต้นคอคนเฝ้าประตูจนสลบ ร่างร่วงลงพื้นทันที มีคนเข้ามาลากไปมัดไว้ด้านข้างเรียบร้อย

เขาเปิดประตูผลักออก กวาดมือพร้อมตวาดเสียงต่ำ “ลุยให้หมด! เห็นใครจับให้หมด! ห้ามปล่อยให้เล็ดลอดแม้แต่คนเดียว! พวกที่เฝ้าหน้าประตู ตั้งใจให้ดี อย่าให้หนีรอด!”

“รับทราบ!” เสียงตอบรับพร้อมเพรียง ฝีเท้าแผ่นโผนกระจายตัวออกไปทุกทิศทาง

ไม่นาน คฤหาสน์ตระกูลเหลียงก็จมอยู่ในห้วงแห่งความตื่นตระหนก!

หลี่ฟู่และเซียวมู่ต่างแยกกันนำกำลังตรงไปยังเรือนของนายท่านอาวุโสใหญ่และอาวุโสรองแห่งตระกูลเหลียง

ขณะที่เหล่าคนสำคัญคนอื่น ๆ ในจวน ก็มีผู้รับหน้าที่นำกำลังไปแต่ละกลุ่มเช่นกัน—บุกเข้ายึดตัวตามเป้าหมาย

ต้องขอบคุณพวก “ไล่จื่อ” ที่มอบแผนผังเรือนอย่างละเอียดมาให้ มิเช่นนั้นแล้ว การจะรู้ว่าใครอยู่เรือนไหนในคฤหาสน์ใหญ่ขนาดนี้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

“ใต้เท้าหลี่! นี่มันเรื่องอะไรกัน!”

นายท่านอาวุโสใหญ่แห่งตระกูลเหลียงกับภรรยาสะดุ้งตื่นจากความฝัน แต่กว่าจะตั้งสติได้ก็สายเกินไปเสียแล้ว!

การบุกครั้งนี้ของทางการชัดเจนว่าเตรียมพร้อมมาอย่างดี

ทั่วคฤหาสน์มีเพียงเสียงฝีเท้ากระทบพื้น เสียงไฟลุกวาบแวววาว เสียงสาวใช้และหญิงรับใช้ร่ำไห้สะอึกสะอื้นด้วยความตกใจดังระงมไปทั่ว

คฤหาสน์ทั้งหลังยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกควบคุมไว้หมดสิ้น!

นี่ไม่ใช่แค่ “แสดงอำนาจ”

นี่คือ “ปฏิบัติการจริง” อย่างแท้จริง!

นาย

นายท่านอาวุโสใหญ่ไม่คาดคิดเลยว่า หลี่ฟู่จะลงมือรวดเร็วถึงเพียงนี้

ในใจย่อมรู้ว่าเรื่องลอบสังหารที่เกิดขึ้นในเมืองหลางฉีเมื่อไม่กี่วันก่อน คงเป็นชนวนทั้งหมด

เขากัดฟันแน่น สาปแช่งในใจ —ตัวซวย! ตัวซวย!

หากไม่ใช่เพราะนังหญิงแพศยา “เหลียนฟางโจว” คนนั้น อาจิ้นของเขาจะทำเรื่องวู่วามหรือ? แล้วหลี่ฟู่จะระแวงทันหรือ?

ทั้งหมด… ล้วนเป็นความผิดของนาง!

แม้ตระกูลเหลียงจะตกต่ำถึงเพียงนี้ แต่หากต้องตาย ก็ต้องลากนางหญิงชั่วผู้นั้นไปตายด้วยกันให้ได้!

เขายิ้มเย็นมุมปาก แววตาเผยแววสังหาร คิดถึงเรื่องนี้เท่านั้น จึงจะพอทำให้ใจที่ตกอยู่ในห้วงโกรธและตกตะลึงสงบลงได้บ้าง

หลี่ฟู่เย้ยเสียงเย็น: “ท่านอาวุโสเหลียง ที่ท่านถามข้ามาเช่นนี้...ไม่รู้สึกว่าตลกไปหน่อยหรือ? พวกท่านตระกูลเหลียงทำอะไรลงไป ท่านย่อมรู้ดีกว่าข้าเสียอีก!”

ฮูหยินนายท่านใหญ่เหลียงทั้งโกรธทั้งร้อนใจ ตะโกนเสียงสั่น “อะไรคือใจรู้ดี? พวกเราทำอะไรไป? ขอใต้เท้าหลี่ชี้แจงให้ชัดเถิด! ใต้เท้าหลี่บุกเข้าบ้านคนกลางดึก จับชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ไปตามอำเภอใจ เช่นนี้ไม่คิดจะให้คำอธิบายบ้างหรือ? ใต้เท้าหลี่ การจะจับใครก็ต้องมีหลักฐาน! หากจับผิดตัวขึ้นมา นั่นย่อมเสียทั้งหน้าและศักดิ์ศรี!”

นางมองดูสาวใช้กับแม่บ้านถูกควบคุมตัวพาออกไปทีละคน เห็นห้องต่าง ๆ ถูกค้น ตรวจ ยึด และปิดผนึก แต่ก็ทำได้เพียงยืนมองด้วยน้ำตาร่วงใจสั่น—ทำอะไรไม่ได้เลย!

หญิงใดไม่รักของประดับตกแต่ง รักข้าวของส่วนตัวเล่า? แค่เพียงมองดูนรกตรงหน้า…นางก็แทบคลั่ง ของรักทั้งหมด...นางสูญเสียหมดสิ้นแล้วจริง ๆ!

หลี่ฟู่แค่นหัวเราะเสียงดัง สีหน้านิ่งเย็น “ฮูหยินเหลียงไม่ต้องกังวล หากไม่มีหลักฐาน ข้าย่อมไม่ลงมือ! ข้าไม่เคยปรักปรำผู้บริสุทธิ์! ในเมื่อท่านอยากรู้ ข้าก็จะบอก—ว่าด้วยข้อหาลักลอบเปิดเหมืองเหล็กและเหมืองทองอย่างผิดกฎหมาย…เช่นนี้ หนักพอหรือไม่?”

โดยเฉพาะ “เหมืองเหล็ก” ที่ถือเป็นสินค้าควบคุมของราชสำนัก การลักลอบเปิดเหมืองเหล็กและจำหน่ายโดยพลการ ถึงจะไม่ก่อกบฏเอง ก็ถือเป็นผู้สนับสนุนกบฏอยู่ดี! เพราะ—หากไม่ใช่เพื่อสร้างอาวุธ ใครกันจะลอบกว้านซื้อแร่เหล็กในปริมาณมาก?

สีหน้านายท่านอาวุโสใหญ่และภรรยาเปลี่ยนทันที ราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ!

“เป็นไปไม่ได้!”

ฮูหยินนายท่านใหญ่เหลียงสบถอย่างไม่อยากเชื่อ —สถานที่นั้นซ่อนเร้นเพียงนั้น ภายในเวลาอันสั้น หลี่ฟู่จะหาพบได้อย่างไร? ต่อให้พบ การป้องกันก็แน่นหนา เหตุใดถึงไม่มีผู้ใดแจ้งข่าวกลับมาที่จวน?

“ทั้งหมดมันก็แค่ข่าวลือในตลาด! มีคนจงใจใส่ร้ายตระกูลเหลียง! ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเราเลย!” นางเชิดหน้าสูง เย้ยหยันเสียงเย็น

หลี่ฟู่หรี่ตาเย็นชา เอ่ยเสียงกร้าว: “ข่าวลือหรือไม่ ฮูหยินเหลียงจะได้รู้ในไม่ช้านี้! เด็กๆ—มาจับตัวไปเดี๋ยวนี้!”

เสียงตะโกนคำสั่งดังก้อง

ฮูหยินนายท่านใหญ่เหลียงกรีดร้องด่าทอไม่หยุด

ส่วนนายท่านอาวุโสใหญ่ ก็เพียงยิ้มเย็นเยียบ แววตาเคียดแค้นแน่นิ่ง

ในเวลาไม่นาน ทั้งสองก็ถูกควบคุมตัวไปอย่างเข้มงวด—ได้รับการดูแลเป็นพิเศษ

และเพราะไม่ทราบว่าเหลียงจิ้น ก็อยู่ในจวนเช่นกัน

จึงมีเพียงทหารชั้นผู้น้อยไม่กี่นายที่มุ่งหน้าไปค้นเรือนของเขา…

คืนนั้นเอง เหลียงจิ้นเกิดคิดถึงเรื่องเก่า ขณะดื่มเหล้าอยู่ก็ไม่รู้เป็นอะไร ดื่มไปสองจอก ก็ลุกไปยังเรือนฝั่งตะวันตก ที่เคยเป็นที่พำนักของเหลียนฟางโจว เมื่อยังอยู่ในจวน

แรกทีเดียวก็แค่จะไปนั่งเล่นชั่วครู่…ใครจะคิดว่า พอเอนกายลงบนตั่ง กลับหลับลึกไปโดยไม่รู้ตัว

เสียงฝีเท้าปั่นป่วน เสียงตะโกนสั่ง เสียงร้องไห้หวีดร้องในยามดึก ปลุกเขาให้สะดุ้งตื่นอย่างแรง หายเมาเป็นปลิดทิ้ง!

เหลียงจิ้นเป็นคนระวังตัวเป็นทุนเดิม จึงรับรู้ได้ทันทีว่าเกิดเรื่องแล้ว

เขารีบออกจากเรือนอย่างเงียบเชียบ ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืด เฝ้าสังเกตอย่างลอบเร้น

เมื่อได้เห็นภาพตรงหน้า—ก็ทั้งตกใจ ทั้งเดือดดาล

เหล่าพ่อบ้านและยามรักษาจวนล้วนฝีมือไม่เลว เขาไม่เชื่อว่าพวกเขาจะยอมให้ขุนนางบุกจวนและจับตัวกันง่าย ๆ เช่นนี้

แม้คนที่นำมาจะเป็นทหารองครักษ์ฝีมือดีของหลี่ฟู่ แต่การที่เหล่าผู้คุมจวนกลับหมดสภาพโดยไม่มีเสียงต่อต้านแม้แต่น้อย นั่น…มันแปลกเกินไป!

เหลียงจิ้นแอบมุ่งไปยังเรือนพักของเหล่าผู้คุมเวร ก่อนจะพบว่าทุกคนถูกวางยา หลับใหลไร้สติ ถูกจับกุมไว้หมดตั้งแต่ยังไม่รู้ตัว!

มีหนอนบ่อนไส้ในจวนหลัก!

เขาแค้นใจจนแทบระเบิด!

แม้ตอนที่ เหลียนฟางโจวหนีออกจากจวน เขาก็เคยสงสัยว่าภายในมีไส้ศึก แต่เขาไม่เคยใส่ใจ เพราะเชื่อมั่นในตนเอง ไม่คิดว่าเพียงไส้ศึกคนเดียวจะสร้างเรื่องใหญ่ได้

ใครจะคิดว่า ในที่สุด…ก็พลาดเพราะเรื่องนี้!

บัดนี้…พ่อ แม่ ลุงสอง รวมถึงน้องชาย ลูกพี่ลูกน้องทั้งชายหญิง ล้วนถูกควบคุมตัวไว้หมดแล้ว จะหวังช่วยคงไม่ทัน!

เหลียงจิ้นกัดฟันแน่น ตัดสินใจเด็ดขาด มุ่งหน้าไปยังทางเข้าของ อุโมงค์ลับ พลันเล็ดลอดเข้าไปเพียงลำพัง…

หลี่ฟู่…เจ้าคิดว่าทุกอย่างจบแล้วหรือ? เปล่าเลย…พึ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น!

เมื่อฟ้าสาง จวนตระกูลเหลียงถูกควบคุมไว้โดยสมบูรณ์ มีคนบางส่วนพยายามหนีออกทางประตูใหญ่—แต่ก็ถูกจับไว้ได้ทัน

เช้าวันนั้น เหล่าคนสำคัญของตระกูลเหลียง ทั้งผู้อาวุโส นายท่าน และลูกหลานคนสำคัญ ล้วนถูกส่งตัวเข้าคุกหลวง

ยามและผู้คุมถูกมัดแน่นดุจปลากระบอก และถูกพาตัวไปขังที่ศาลาว่าการ

เหล่าสาวใช้ แม่บ้าน และคนรับใช้อื่น ๆ ถูกพาไปคุมขังรวมที่เรือนหลังนอกที่จัดไว้โดยเฉพาะ

เช้าวันนั้นเอง เซียวมู่ก็นำกำลังไปยึดครองกิจการของตระกูลเหลียง ไม่ว่าจะเป็นร้านค้า โรงเตี๊ยม ไร่นา เรือนพัก และเรือเดินทาง ล้วนตกอยู่ในการควบคุมของทางการ

หลี่ฟู่ลงมือด้วยตนเอง ค้นทุกซอกของจวนใหญ่ ยึดของต้องห้ามทั้งหมด ติดตรา และส่งกลับที่ว่าการ

จากนั้นจึงมอบหมายให้ ใต้เท้าจ้านซานเจิ้ง เข้ารับช่วงสืบค้นต่อ

เพราะแค่การตรวจค้นจวนตระกูลเหลียงที่ใหญ่โตก็ใช้เวลาไม่ต่ำกว่าสามถึงสี่วัน

ข่าวการบุกค้นจวนตระกูลเหลียง ดุจเสียงฟ้าร้องกลางวันแสกๆ แผ่สะเทือนไปทั่วเมืองหนานไห่

จวนตระกูลใหญ่ทั้งหลายต่างอกสั่นขวัญแขวน ตาเฒ่าตระกูลเล่อเจิ้ง ถึงกับแอบเช็ดเหงื่อเงียบ ๆ —โชคดีนักที่ตนตัดสินใจเด็ดขาดเสียก่อน มิเช่นนั้น ต่อให้ไม่ถึงขั้นพังพินาศอย่างตระกูลเหลียง ก็ต้องโดนลูกหลงแน่นอน!

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1369 ความแน่วแน่

 

บทที่ 1369 ความแน่วแน่

“จริงสิ ท่านพ่อ!” เหลียงจิ้นเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“เจ้าเหล่าหลี่ฟู่นั่นมันเป็นบ้าอะไรอีก? จู่ ๆ ถึงส่งคนมาล้อมจวนพวกเราอีก! เฮอะ! นอกจากเรื่องพรรค์นี้ เขาคงไม่มีเรื่องอื่นให้ทำแล้วล่ะ!”

“แล้วเจ้าคิดว่าเพราะอะไรล่ะ?”

นายท่านอาวุโสใหญ่เหลียงหัวเราะในลำคอ ก่อนตอบ

“เจ้ามาถามข้า? ข้ากำลังจะถามเจ้ากลับต่างหาก ว่าตอนเจ้าอยู่ข้างนอกไปก่อเรื่องอะไรให้เขาโกรธอีกแล้วหรือไม่?”

เหลียงจิ้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจทันที แค่นเสียงเย็นแล้วกล่าวว่า “หลี่ฟู่นั่นมันใจแคบยิ่งกว่าเข็มเย็บผ้า ใครแตะต้องนิดเดียวก็หวงนัก! งานเทศกาลอวี้หลานเผิงครั้งนี้ที่เมืองหลางฉี มันเป็นโอกาสดีที่แท้จริง! เดิมควรสำเร็จแน่นอน

แต่ใครจะคิดว่าไอ้พวกเฮยหลีจะโง่จนทำเสียเรื่องเสียราว! แม้หลี่ฟู่จะหนีตายกลับมาได้ แต่ต้องบาดเจ็บแน่! เฮอะ! ข้านึกว่าเขาจะรอพักฟื้นก่อนแล้วค่อยหาจังหวะแก้แค้น

ที่ไหนได้...ร้อนรนเสียจนน่าขัน!”

นายท่านอาวุโสใหญ่เหลียงขมวดคิ้ว “ถ้าเช่นนั้นก็แปลว่าเป็นฝีมือเจ้าจริง ๆ? เรื่องเป็นมาอย่างไร เจ้าควรรีบบอกให้หมดเดี๋ยวนี้!”

เหลียงจิ้นเองไม่คิดจะปิดบังอะไร

จึงเล่าทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบ

ขณะเล่าก็ยังอดเสียดายไม่ได้

แต่นายท่านอาวุโสใหญ่กลับยิ่งฟังยิ่งโกรธ พูดเสียงเย็นเฉียบว่า “เจ้ากล้ายิ่งนัก!

เมื่อก่อนถ้าไม่มีความมั่นใจ เจ้าจะไม่ลงมือสุ่มสี่สุ่มห้า! และเมื่อลงมือก็ไม่เคยพลาด!

แต่กับหลี่ฟู่นี่เจ้ากลับพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า! ทำไมเจ้าถึงไม่รู้จักเรียนรู้จากความผิดพลาด? ผิดซ้ำผิดซ้อนจนเกินทน!”

“ท่านพ่อ! ข้ามั่นใจมากแล้ว!”

เหลียงจิ้นโต้เสียงหงุดหงิด “แค่ครั้งนี้ผิดพลาด ก็เพราะเรื่องบังเอิญเท่านั้น!”

ท่านพ่อแค่นเสียงเยาะ ไม่คิดจะถกเถียงต่อ เพียงกล่าวเรียบ ๆ ว่า “นี่คือโอกาสสุดท้ายของเจ้าแล้ว รีบคิดให้รอบคอบที่สุด ยังมีช่องโหว่ตรงไหนหรือไม่?”

“ไม่มีแน่นอน!”

เหลียงจิ้นตอบฉับไว “ประการหนึ่ง พวกเฮยหลีได้รับบทเรียนไปแล้ว ไม่อาจพลาดซ้ำสองในเวลาอันสั้น สอง ข้าได้ทิ้งคนของเราไว้ที่นั่น

พวกเขารู้ดีว่าจะต้องทำอย่างไร!”

นายท่านอาวุโสใหญ่พยักหน้า “ดีแล้ว เช่นนั้นเจ้ากลับไปพักผ่อนให้ดี ฟื้นกำลังให้เต็มที่ รอจนฝ่ายโน้นส่งนกพิราบข่าวกลับมา

เราก็เตรียมเคลื่อนไหวทันที

ก่อนหน้านั้น ต้องหาทางสลัดพวกยืนเฝ้าหน้าจวนนั่นออกไปให้ได้ ไม่อย่างนั้นจะขวางการลงมือของเรา!”

“พูดถึงเรื่องนี้…” เหลียงจิ้นกลับยิ้มเล็กน้อย “แต่ข้าคิดต่างจากท่านพ่อนะ

ไหน ๆ พวกสุนัขเฝ้าประตูพวกนั้นก็ชอบยืนเฝ้าจวนเรานัก งั้นก็ปล่อยให้พวกมันเฝ้าไปเถอะ! ว่าแต่...อุโมงค์ลับใต้ดินของบ้านเรา

ควรเปิดใช้สักครั้งแล้วกระมัง?”

“เจ้าหมายถึง——” นายท่านอาวุโสใหญ่เหลียงชะงัก รู้สึกตื่นตัวทันที

เหลียงจิ้นแค่นเสียงเย็น “คนของเราก็แค่ ‘อยู่ในจวนอย่างเงียบสงบ’ ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว! ถึงเวลาที่จวนผู้ว่าการมณฑลถูกโจมตี พวกเราก็ยิ่งไม่มีส่วนเกี่ยวข้องแม้แต่น้อย ท่านว่าจริงไหม?”

ดวงตาของนายท่านอาวุโสใหญ่เหลียงเปล่งประกายทันที ถึงกับตบมือหัวเราะ “ยอดเยี่ยม! แผนนี้ยอดเยี่ยมยิ่งนัก! วันพรุ่งนี้เปิดอุโมงค์ลับ ตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีปัญหา!”

“ท่านพ่อเฉียบแหลมยิ่งนัก!” สองพ่อลูกหัวเราะขึ้นพร้อมกัน

หลังจากนั้น นายท่านอาวุโสใหญ่เหลียงก็พูดกับภรรยาด้วยความหนักใจถึงความห่วงใยที่มีต่อเหลียงจิ้น ซึ่งภรรยาก็เห็นด้วยอย่างถึงที่สุด ถึงกับกัดฟันพูดว่า

“นังผู้หญิงคนนั้นมันเป็นลางร้ายชัด ๆ! ตราบใดที่นางยังอยู่ อาจิ้นไม่มีทางหลุดพ้นหายนะ! ฆ่านางเสีย ถึงแม้จะทำให้อาจิ้นเสียใจ

แต่ผ่านไปสักพักก็จะลืม! ต่อให้เขาโกรธเคืองเราสองคน ข้าก็ยอม!

ในฐานะพ่อแม่ ใครจะทนนิ่งเฉยปล่อยให้ลูกชายเดินสู่หนทางวิบัติได้เล่า?”

“ข้าก็คิดเช่นเดียวกัน” เสียงของนายท่านอาวุโสใหญ่ขรึมลง “ครั้งนี้ต้องวางแผนให้รัดกุมที่สุด ต้องหามือสังหารชั้นยอด

แค่หนึ่งหรือสองคนก็พอ คนมากไปจะยิ่งสะดุดตา

พอได้จังหวะ เห็นก็ต้องฆ่า แล้วรีบถอย ให้อาจิ้นตามสืบอย่างไรก็หาตัวไม่เจอ และโยงกลับมาหาเราสองคนไม่ได้เด็ดขาด!”

ภรรยาพยักหน้า ก่อนสายตาเปล่งประกายขึ้น “นายท่านจำได้ไหม? มือสังหารที่ชื่อ ‘ม่อเว่ย’ เขายังติดหนี้บุญคุณท่านอยู่ไม่ใช่หรือ?”

“ใช่! ทำไมข้าลืมไปได้นะ!” นายท่านอาวุโสใหญ่เหลียงยินดีนัก หัวเราะแล้วกล่าวว่า “ดี! ใช้เขานั่นแหละ! ม่อเว่ยฝีมือเก่งกาจเหนือมนุษย์ แถมยังเชี่ยวชาญงานสังหารโดยเฉพาะ

ให้เขารับงานนี้ ย่อมไร้พลาดแน่!

ข้าจะให้คนไปติดต่อเขาทันที!”

ทางด้านเสี่ยวมู่ เห็นว่าคนในตระกูลเหลียงกลับไม่ขัดขืนใด ๆ ปล่อยให้เขากักบริเวณไว้แต่โดยดี

ย่อมอดรู้สึกประหลาดใจมิได้

แต่พอคิดอีกทีก็คลายใจ ‘แบบนี้ก็ดี จะได้ไม่ต้องเสียเวลาแรงใจไปไล่ต้อนพวกมันให้เหนื่อย’

แม้ว่าพวกมันจะกำลังก่อหวอดวางแผนอะไร แต่ก็ไม่มีอะไรให้น่ากังวล! อีกแค่สองสามวัน พวกมันก็จะถึงคราวพินาศ!

เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังอำนาจที่แท้จริง อุบายเล่ห์เหลี่ยมใด ๆ ก็ไร้ความหมาย!

คืนวันที่สองหลังจากเหลียงจิ้นกลับมา หลี่ฟู่ได้รับข่าวว่า บริเวณรอบเหมืองทั้งสองแห่ง

ทุกกองกำลังที่จัดเตรียมไว้ได้เข้าประจำที่เรียบร้อย

รอเวลาแค่ช่วงรุ่งสาง ซึ่งเป็นช่วงที่จิตใจคนอ่อนล้าและผ่อนคลายที่สุด จากนั้นก็จะเปิดฉากโจมตีในทันที!

ตราบใดที่สามารถจับตัวท่านอาวุโสสามแห่งตระกูลเหลียง ผู้ควบคุมกิจการเหมืองทั้งหมด รวมถึงหัวหน้าคนงานและผู้คนที่ใครต่อใครก็รู้ว่าเป็นคนของตระกูลเหลียง ควบคุมเหมืองไว้ในมือ แล้วค้นหาหลักฐานออกมาให้ได้—ตระกูลเหลียงย่อมสิ้นข้อแก้ตัว!

หลี่ฟู่แค่นหัวเราะเย็นคำนึงในใจ คืนนั้นเขาออกคำสั่งให้ลั่วกวงจัดคนไปดูแลปกป้องฮูหยินกับคุณชายตัวน้อยในวันรุ่งขึ้น ห้ามแม้แต่แมลงวันสักตัวบินเข้าสู่จวนด้านในของจวนของผู้ว่าการมณฑลได้!

ส่วนเขาเอง ออกจากเมืองไปบัญชาการด้วยตนเอง จากค่ายทหาร เขาสั่งการให้ระดมทหารสามพันนาย แยกออกเป็นสามส่วน ลงมือพร้อมกันในช่วงรุ่งสาง

หนึ่งพันนายกระจายประจำตามสี่ประตูเมือง ถนนสายหลัก และบริเวณรอบคฤหาสน์ตระกูลเหลียง เพื่อควบคุมสถานการณ์และป้องกันการเคลื่อนไหวเกินตัวของคนตระกูลเหลียง

อีกหนึ่งพันนายแฝงตัวอยู่รอบชานเมือง คอยจับกุมผู้ที่หลบหนีรอดเงื้อมมือไปได้

ส่วนอีกหนึ่งพันนาย ร่วมมือกับเจ้าหน้าที่ศาล เดินหน้าบุกจวนตระกูลเหลียง จับกุมทุกคนของตระกูลโดยสิ้นเชิง!

รุ่งสางวันถัดมา ขณะที่ฟ้ายังไม่สว่าง ผู้คนทั่วเมืองยังหลับใหลอยู่ในห้วงความฝัน แม้แต่ยามเวรที่เดินตรวจตราอยู่ตามทางยังง่วงเหงาหาวนอน นับถอยหลังรอให้เดินตรวจจบรอบสุดท้ายจะได้กลับไปนอนเสียที

แต่ในยามนั้นเอง ตาข่ายใหญ่ผืนหนึ่งได้แผ่กางออกโดยไร้สุ้มเสียง ทุกฝ่ายเข้าสู่ตำแหน่งอย่างพร้อมเพรียง

หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลเหลียงอันโอ่อ่าสง่างาม หลี่ฟู่และเซียวมู่นำกองกำลังยืนตระหง่านอยู่เต็มอาวุธ เหล่าทหารในชุดเกราะมืดดำแน่นขนัดในมือกำดาบเปล่งรัศมีสังหาร เปลวคบไฟส่องสว่างไปทั่วอาณาบริเวณ

หลี่ฟู่พยักหน้าให้เซียวมู่ เซียวมู่ก้าวไปเคาะประตูด้วยแรงอันหนักหน่วง "เปิดประตู! เร็ว! เปิดประตู!"

ผ่านไปชั่วครู่ เสียงจากด้านในลากยาวอย่างขุ่นเคือง "มาแล้ว—" ตามด้วยเสียงบ่นพึมพำอย่างรำคาญ

ฝีเท้าอันเชื่องช้าค่อย ๆ ใกล้เข้ามา

ผู้คนด้านนอกล้วนกลั้นหายใจ ตั้งใจฟังเสียงก้าวเท้านั้น

พร้อมนับถอยหลังในใจ

แอ๊ด—บานประตูเปิดออกเล็กน้อย คนเฝ้าประตูส่งเสียงหงุดหงิด

"พวกเจ้า—" คำพูดยังไม่ทันจบก็เปลี่ยนเป็นเสียงสั่นเครือ "พะ-พวกเจ้าเป็นใคร? คิดจะทำอะไร!"

 

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1368 ตัดสินใจลงมือก่อนเวลา

 

บทที่ 1368 ตัดสินใจลงมือก่อนเวลา

“พวกเขา...ไม่มีใครรอดกลับมาเลยหรือ?” เหลียนฟางโจวถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะถามขึ้นอีกครั้ง

บรรดาทหารเหล่านั้นล้วนติดตามเธอกับสามีฝ่าฟันทางไกลนับพันลี้มาจากเมืองหลวง สายสัมพันธ์ย่อมแน่นแฟ้นเกินกว่าคำว่า “คนติดตาม”

  เมื่อได้ยินว่าชีวิตที่ยังสดใสอยู่เมื่อไม่กี่วันก่อน บัดนี้กลับดับสูญลงอย่างไม่ทันตั้งตัว นางรู้สึกเศร้าหนักแน่นอยู่ในใจ

หลี่ฟู่เหลือบตามองนางครั้งหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ส่ายหน้า เขากอบกุมมือนางไว้แน่น เอ่ยเสียงหนักแน่นว่า “ข้าก็หวังจะมีปาฏิหาริย์อยู่เหมือนกัน...แต่โอกาสนั้นน้อยยิ่งกว่าน้อย แทบไม่มีเลย! เรื่องเช่นนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้ หากอยู่ในสนามรบจริงๆ ล่ะก็ คงยิ่งโหดร้ายกว่านี้หลายเท่า พวกเขาคือทหาร และนี่คือหน้าที่ของพวกเขา เจ้าอย่าได้เศร้าเสียใจจนเกินไปเลย ข้าจะไม่ปล่อยให้พวกเขาตายเปล่าแน่นอน!”

เหลียนฟางโจวพยักหน้า ยิ้มออกมาด้วยความฝืน “ข้าเข้าใจ ข้ารู้ว่าที่เจ้าพูดมาล้วนเป็นเหตุเป็นผล

แต่ในใจก็ยังอด...คิดไม่ตกไม่ได้”

     นางหัวเราะฝืดๆ ส่ายหัวเบาๆ “บางที...เพราะข้าไม่เคยประสบกับเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน ก็เลยอดคิดฟุ้งซ่านไม่ได้

อาเจี่ยน เจ้าควรลงมือกับตระกูลเหลียงเสียแต่เนิ่นๆ ยิ่งเร็วเท่าไร พวกมันยิ่งเตรียมตัวไม่ทัน เรายิ่งใช้ประโยชน์จากความไม่ทันตั้งตัวได้มากเท่านั้น อย่างน้อย...ก็น่าจะลดความสูญเสียลงได้บ้าง”

“ข้าก็คิดแบบเดียวกัน!” หลี่ฟู่แค่นหัวเราะ สายตาทอประกายแข็งกร้าว “ครั้งนี้แม้โชคดีที่รอดมาได้ แต่ใครจะรู้ว่าครั้งหน้า พวกมันจะซุ่มรอที่ใดอีก?

ข้าไม่อยากปล่อยให้เวลาผ่านไปเปล่าอีกแล้ว!

ภายในสามวัน ข้าจะจัดการตระกูลเหลียงให้ราบคาบ! ให้พวกมันชดใช้ด้วยเลือด!”

คืนนั้นเอง—

หูต้าไห่, เสิ่นต้าอี้, ผางอวี้หลง และไห่หม่า ต่างพาคนของตนแยกย้ายออกจากค่ายทหารชานเมืองหนานไห่โดยเงียบเชียบ

พวกเขาแบ่งเป็นกลุ่มย่อย ละลายหายไปในรัตติกาลดุจเงาลวงตา

รุ่งเช้า—

มีชาวบ้านที่ตกเป็นเหยื่อร้องทุกข์ถึงจวนผู้ว่าการมณฑล กล่าวโทษ “คุณชายรองตระกูลเหลียง” ว่าลักพาตัวหญิงสาวไปโดยใช้กำลัง

เซียวมู่ นำกำลังเจ้าหน้าที่หลายสิบคนพร้อมทหารติดตามอีกนับร้อย มุ่งตรงไปยังจวนใหญ่ตระกูลเหลียง

ล้อมเอาไว้แน่นหนา ประกาศกร้าวให้ส่งตัวหญิงสาวออกมาโดยพลัน!

นายท่านใหญ่เหลียงกับนายท่านรองถึงกับเดือดดาล

เชิญเซียวมู่ให้เข้าไปพูดคุยในจวน แต่ไม่ว่าจะตะโกนด่าแค่ไหน แสดงความโกรธเท่าไร เซียวมู่กลับไม่ยี่หระแม้แต่น้อย

เขามีแต่ประโยคเดียวซ้ำๆ:

“ส่งตัวคนออกมา! มิฉะนั้น อย่าโทษว่าข้าล่วงเกิน!”

สีหน้านายท่านใหญ่ของตระกูลเหลียงแดงก่ำด้วยโทสะ จ้องเขาเขม็งราวกับจะปล่อยมีดบินออกจากดวงตา ทะลวงร่างเขาเป็นรูให้พรุน!

เซียวมู่หาได้ใส่ใจไม่ กลับยิ้มแย้ม “ฮี่ฮี่” อย่างสบายใจ ก่อนโบกมือให้สัญญาณ เหล่าข้าราชการและทหารติดตามก็พร้อมใจกันเคลื่อนไหวทันที

ไม่กี่อึดใจ จวนตระกูลเหลียงก็ถูกล้อมแน่นเสียจนแม้แต่น้ำหยดหนึ่งยังเล็ดรอดไม่ได้!

นอกจากคนรับใช้ที่ออกไปซื้อหาเสบียงซึ่งถูกตรวจสอบอย่างเข้มงวดก่อนปล่อยตัวแล้ว—

ห้ามเข้า ห้ามออกโดยเด็ดขาด!

นายท่านใหญ่เหลียงเห็นการเคลื่อนไหวใหญ่โตของจวนผู้ว่าการมณฑลเช่นนี้

ถึงกับรู้สึกสับสนอย่างยิ่ง รีบเรียกน้องรอง คุณชายรองเหลียง บรรดาหลานชาย และหัวหน้าคนสนิทของจวนมาสอบถาม

     มีใครไปทำเรื่องใดที่ล่วงเกินหลี่ฟู่สามีภรรยาหรือไม่?

เพราะเห็นได้ชัดว่า เจ้าหมอนี่—เซียวมู่ กำลังจงใจเล่นงานพวกเขาอยู่แน่นอน! ไม่กินทั้งไม้อ่อนและไม้แข็ง ยังจะมาอาละวาดเช่นนี้—

มันคือการออกหน้าแทนหลี่ฟู่สามีภรรยาไม่ผิดแน่!

เกิดเรื่องอะไรขึ้น ถึงได้ทำให้พวกเขาโกรธเกรี้ยวขนาดนี้กันแน่?

นายท่านรองเหลียงแค่นเสียงอย่างโกรธเคือง “จวนข้าหลวงนี่มันรังแกชาวบ้านเกินไปแล้ว! พี่ใหญ่ หากปล่อยไว้เช่นนี้จะยังไงกันดี? เราต้องลงมือก่อน! จบเรื่องนี้เสียแต่เนิ่นๆ! ความอัปยศเช่นนี้ ข้าทนไม่ไหวแล้ว!

หากไม่ใช่ว่าจังหวะยังมาไม่ถึง ฮึ! พวกมันคิดว่าตระกูลเหลียงของเราจะถูกรังแกง่ายๆ อย่างนั้นหรือ?”

“ในเมื่อเจ้ารู้ว่าจังหวะยังไม่ถึง จะรีบร้อนไปไย?”

นายท่านอาวุโสใหญ่เหลือบมองน้องชายอย่างหงุดหงิด “รอให้ถึงเวลา ถึงตอนนั้นอยากจะแก้แค้นยังไงก็ไม่มีใครขวาง อดใจไว้นิด! อีกไม่นานหรอก! อาจิ้นก็ออกไปเตรียมการแล้วไม่ใช่หรือ? รอเขากลับมา ทุกอย่างจะกระจ่างเอง มากที่สุด...ก็แค่สิบวันครึ่งเดือนเท่านั้น!เพราะฉะนั้น เจ้าทั้งหลายต้องอยู่ในโอวาท ห้ามก่อเรื่องเด็ดขาด!

อย่าได้ยั่วโมโหพวกมันจนเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น!”

เขาหันไปทางเหลียงอวี้แล้วขึ้นเสียงต่ำ “อาอวี้! ตกลงเจ้าไปลักพาตัวหญิงสาวบ้านใครมาจริงหรือไม่? หากมี ก็รีบส่งตัวนางมา! ยอมขอโทษ ยอมเสียหน้าบ้างไม่เป็นไร ขอแค่ผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้ก่อน!”

“ท่านพ่อ!” เหลียงอวี้หน้าเขียวด้วยโทสะ พลางตะโกนลั่น “ข้าไม่ได้ออกนอกจวนมาเนิ่นนานแล้ว จะไปจับใครมาตอนไหนกัน? อีกอย่าง ข้าเองก็ไม่ได้รับหญิงใหม่เข้าจวนมาหลายเดือนแล้วด้วย!

พวกมันใส่ร้ายกันชัดๆ! หาเรื่องโดยไม่มีมูล!”

นายท่านอาวุโสใหญ่ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งงุนงง “ชักแปลกแล้วสิ แล้วเรื่องนี้มันหมายความว่ายังไงกันแน่?”

เขานิ่งคิดไปถึงเรื่องของจูอวี้อิ๋งก่อนหน้านี้ แต่เรื่องนั้น...ไม่ใช่จบไปแล้วหรอกหรือ? ตระกูลเติ้งก็ถูกกวาดล้างไปแล้ว!

อีกอย่าง—

เรื่องนั้นก็เป็นจูอวี้อิ๋งคิดการเองทั้งสิ้น เป็นเรื่องบาดหมางส่วนตัวระหว่างนางกับฮูหยินหลี่ จะเกี่ยวพันอะไรกับตระกูลเหลียงได้?

หลี่ฟู่สามีภรรยาไม่มีเหตุผลอันใด ที่จะขุดคุ้ยเรื่องเก่าในตอนนี้...

“ท่านพ่อ ท่านลืมไปคนหนึ่งนะ!”

เหลียงอวี้แค่นเสียงเย็น ก่อนกล่าวต่อว่า “ท่านลืมพี่ใหญ่ไปแล้วกระมัง! ใครจะรู้ว่าบางทีพี่ใหญ่ของพวกเราอาจก่อเรื่องอะไรไว้ก็ได้!”

“ว่าแล้วเชียว!” นายท่านรองเหลียงพลันตาโต หันกลับมารับคำทันที

นายท่านอาวุโสใหญ่เหลียงชะงัก สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันใด ในใจอดคิดไม่ได้—หรือว่าอาจิ้นแอบลงมือเอง? ถ้าใช่ ก็พอจะอธิบายเหตุผลได้อยู่ แต่...ทำไมถึงหุนหันเช่นนี้อีกแล้วเล่า?

เขาขมวดคิ้วอย่างหนัก อาจิ้นไม่เคยเป็นคนบุ่มบ่ามเช่นนี้มาก่อน! ไม่ต้องเดาเลย ต้องเป็นเพราะนังฮูหยินหลี่ผู้นั้นอีกแล้วแน่!

นางทำให้อาจิ้นใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว หุนหันพลั้งมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า!

หลี่ฮูหยิน...ต้องกำจัด! นายท่านอาวุโสใหญ่เหลียงตัดสินใจในใจทันที

เมื่อเริ่มเคลื่อนไหวจัดการหลี่ฟู่เมื่อใด ฝั่งนั้นก็ต้องเตรียมมือสังหารนังหญิงนั่นด้วยเช่นกัน! จะปล่อยให้เหลียงจิ้นตามหานางเจอก่อนไม่ได้เด็ดขาด!

คืนนั้น เหลียงจิ้นอาศัยความมืดลอบปีนกลับเข้าจวน เข้าพบกับท่านพ่อ และรายงานว่า “ทุกอย่างจัดการเรียบร้อยแล้ว!”

กลุ่มคนเฮยหลีจากหลายเผ่าหลายชนเผ่า

จะก่อกบฏขึ้นพร้อมกันในไม่กี่วันนี้ เมื่อหลี่ฟู่ถูกล่อลวงให้นำกำลังไปปราบปราม คนของพวกเขาก็จะแฝงตัวเป็นกบฏ

บุกเข้าโจมตีจวนผู้ว่าการมณฑลโดยตรง! ให้ราชสำนักได้รับบทเรียนราคาแพงว่า—“ใต้หล้านี้ไม่ต้องการข้าหลวงจากราชสำนัก!”

และเมื่อเหตุการณ์นี้ผ่านพ้นไป คงไม่มีใครกล้าอาสามารับตำแหน่งข้าหลวงประจำมณฑลนานไห่อีกแน่นอน!

ส่วนหลี่ฟู่นั้น—

**หัวหน้าเผ่าเฮยหลีเกลียดเขาชนิดฝังรากลึก บวกกับกลยุทธ์ที่พวกเขาวางไว้ล่วงหน้า ตราบใดที่เขาย่างกรายเข้าไปในดินแดนนั้น “อย่าหวังว่าจะรอดชีวิตออกมาได้!”

นายท่านอาวุโสใหญ่เหลียงมองเขาอย่างเย็นชา

ก่อนพยักหน้าช้า ๆ

“ดีมาก! เพื่อความมั่นใจ พรุ่งนี้เจ้าหาโอกาสออกจากจวน เดินทางไปประจำการที่นั่นด้วยตัวเอง! พ่อเชื่อใจฝีมือเจ้า

มีเจ้าคุมอยู่ด้วย ย่อมมั่นใจในความสำเร็จ!”

เหลียงจิ้นถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

เขาก็เพิ่งคิดจะเสนอตัวอยู่พอดี

ไม่คิดว่าท่านพ่อจะเอ่ยขึ้นมาก่อน

“ท่านพ่อ ข้าจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว

ให้เสี่ยวอวี้ไปแทนเถิด เขาควรได้ออกสนามจริงบ้าง! ท่านวางใจเถอะ ข้าจะกำชับเขาให้ดี ไม่ยากเกินไปหรอก!”

เหลียงจิ้นกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ท่านอาวุโสใหญ่เหลียงมองเขานิ่ง ๆ ลึกซึ้ง ครู่หนึ่งจึงพยักหน้า “ก็ดี! ในเมื่อเจ้าว่าเช่นนั้น ก็ให้เสี่ยวอวี้ไปแทน! เจ้าอยู่ที่นี่เถอะ!”

แต่ในใจเขากลับยิ่งแน่วแน่—“นังหลี่ผู้นั้น...ต้องตาย! ลูกชายคนนี้ หลงใหลจนเสียสติไปแล้ว!”

“ขอรับ ท่านพ่อ!” เหลียงจิ้นไม่มีลางสังหรณ์ใด ๆ ตอบรับด้วยความโล่งใจและยินดี