จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1288 — ถูกพบตัว

 

บทที่ 1288 — ถูกพบตัว

เหลียนฟางโจวโกรธจนตัวสั่น กำมือแน่น ฟันริมฝีปากอย่างเงียบงัน พร้อมหัวเราะเย็นในใจ

ชุยเส้าซีเห็นนางโมโหจนแทบจะหลุดปากพูดอะไรออกมา รีบเอื้อมมือดึงแขนนางเบา ๆ เป็นสัญญาณให้อดทนไว้ก่อน

เหลียนฟางโจวยิ้มบาง ๆ ตอบกลับอย่างฝืนใจ

ฝ่ายไห่หม่า เมื่อได้ฟังข้อเสนอของฝูเว่ย ก็เริ่มรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาไม่น้อย
ไฟในอกเริ่มลุกโชน กระสันอยากลงมือ

ลองคิดดูเถิด—หากสามารถฆ่าขุนนางใหญ่แห่งมณฑลหนานไห่นั่นได้
แล้วยังควบคุมประมุขตระกูลฝูไว้ในมือ แถมยังได้ทรัพย์สินของตระกูลฝูมาอีกครึ่งหนึ่ง เกาะหุยเฟิงจะรุ่งเรืองถึงเพียงไหน? ทั่วผืนน้ำทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้ ยังจะมีใครกล้าท้าทายอีกเล่า? ถึงตอนนั้น เกาะหุยเฟิงย่อมกลายเป็นเจ้าแห่งท้องทะเลโดยแท้!

“ดี!” ไห่หม่าตัดใจในที่สุด กล่าวเสียงหนักแน่น “ข้าจะไปพูดกับท่านหัวหน้าใหญ่อีกครั้ง อธิบายให้ชัดถึงผลได้ผลเสีย!”

ฝูเว่ยยินดีอย่างยิ่ง รีบยิ้มขอบคุณ พูดจาสรรเสริญเยินยอไห่หม่าไม่หยุด จนอีกฝ่ายหัวเราะอารมณ์ดี เดินจากไปพร้อมเสียงสนทนาเบิกบาน

ข้างนอกเงียบลงอีกครั้ง

ผ่านไปพักใหญ่ ชุยเส้าซีจึงค่อย ๆ โผล่ศีรษะออกไปดู ไม่พบสิ่งผิดปกติใด จึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยิ้มพลางว่า “ไม่มีอะไรแล้ว! คราวนี้พวกมันไปจริง ๆ”

“เจ้าฝูนั่น… เลวระยำจริง ๆ!” เหลียนฟางโจวโมโหจนต้องเดินออกมานอกถ้ำ เตะหินก้อนเล็กใกล้เท้าให้กระเด็นออกไป

“ระวังหน่อย! เดี๋ยวจะเตะเจ็บเท้าเอา!” ชุยเส้าซีรีบเตือน มองหน้านางทีหนึ่ง ในอกอดรู้สึกเจ็บหนึบไม่ได้

เห็นนางขมวดคิ้ว ใบหน้านวลเนียนบึ้งตึง เขาจึงเอ่ยปลอบ “เจ้ากำลังกังวลเรื่องอาเจี่ยนสินะ? วางใจเถอะ เขาไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่าย ๆ พวกมันไม่ไปหาก็ดีไป แต่หากไปจริง ๆ... ก็คือเดินเข้าสู่ความตาย! ว่าไปแล้ว เจ้าควรเป็นห่วงสถานการณ์ของพวกเราตอนนี้มากกว่าเถอะ!”

เหลียนฟางโจวถอนหายใจ กล่าวเสียงแผ่วอย่างหดหู่ “เจ้าพูดถูก… แค่รักษาตัวเองให้รอดได้ตอนนี้ก็นับว่าดีแล้ว ถึงข้าจะห่วงเขาสักเพียงใด…แต่ในความเป็นจริง ข้าก็ทำอะไรไม่ได้เลย…เพียงแต่ว่า…”

เพียงแต่ว่า—ในยามนี้นางหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เขาจะไม่กระวนกระวายได้อย่างไร?

หากเรื่องบังเอิญจริง ๆ พวกฝูเว่ยดันเลือกลงมือในเวลานี้พอดี ผลที่ตามมา... ไม่อาจคาดเดาได้เลย

หากไม่รู้อะไรเลย ก็คงยังพอวางใจได้ แต่ในเมื่อรู้แล้ว—นางจะทำใจปล่อยวางได้อย่างไร?

เหตุผลเป็นเรื่องหนึ่ง ความรู้สึกเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

“แค่ห่วงมากเกินไปก็จะทำให้สับสนเสียเปล่า ๆ” ชุยเส้าซีถอนใจ พลางยิ้มอ่อนเอ่ยเบา ๆ “อย่าเก็บไว้คนเดียว ถ้าอยากพูดอะไร ก็พูดให้ข้าฟังเถิด ถึงพูดแล้วทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ก็ยังดีกว่าเก็บไว้แล้วทรมานใจ”

คำพูดนั้นทำให้เหลียนฟางโจวอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ “ดูเจ้าพูดสิ! ข้าจะอ่อนแอขนาดนั้นเชียวหรือ! อ๊ะ—เจ้าจะทำอะไรน่ะ!”

น้ำเสียงยังไม่ทันจบ ชุยเส้าซีก็กระชากแขนของนางอย่างแรงจะดึงกลับไป จนเหลียนฟางโจวเสียหลักเกือบล้ม ร้องตกใจออกมา

แต่จังหวะที่เสียงร้องยังไม่ทันสิ้น ทันใดก็มีเสียงกังวานแหลมเฉียบตวาดขึ้นมาเสียงหนึ่งว่า “พวกเจ้าคือใคร! ทำไมถึงมาที่นี่ได้!”

ชุยเส้าซีมือแข็งค้าง ครั้นรู้สึกอีกทีก็ต้องปล่อยแขนเหลียนฟางโจวออก—สายเกินไปแล้ว

เมื่อครู่เขาเห็นชายิวเสื้อสีขาวพลิ้วผ่านสันเขา ถูกลมพัดมา เพียงแวบเดียวก็รู้แจ้งว่ามีคนนั้นกลับมา จึงตกใจจะพาเหลียนฟางโจวหลบ แต่สุดท้ายก็หลีกไม่พ้น

เหลียนฟางโจวเองก็ใจสั่น หันไปมองด้วยความตระหนก สีหน้าเย็นวาบในอก—ฝูเว่ย ไอ้คนเลว นี่มันเจ้าเล่ห์เกินไป จะไปแล้วก็ยังย้อนกลับมาได้อย่างไร!

ทั้งสองไม่รู้ว่าที่ฝูเว่ยหวนกลับมานั้นไม่ใช่เพราะรู้ล่วงหน้า หรือได้กลิ่นอะไรหรอก—เขาทำของตก หยกพกที่คาดไว้หลุดหาย เขาย้อนกลับมาหยิบมันต่างหาก!

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!” ฝูเว่ยหัวเราะสะใจ เงยหน้าหัวเราะลั่น ตาเย็นเป็นไฟจ้องเหลียนฟางโจว รุ่มร้อนประกอบด้วยความโกรธกัดฟันเปล่งทีละคำอย่างเย็นชาว่า “ฮูหยินหลี่ของเรา ได้พบกันอีกแล้ว!”

ชุยเส้าซีรีบดึงตัวเหลียนฟางโจวไว้ข้างหลังทันที คิ้วขมวดแน่น

ฝูเว่ยเอียงคอมองชุยเส้าซี พลางเหยาะยิ้มเอ่ยว่า “คนผู้นี้... ทำไมดูคุ้น ๆ นะ เราเคยพบกันหรือไม่?”

ชุยเส้าซียิ้มขื่น รู้สึกว่าฝูเว่ยคงสายตาตกไปจากหัวแล้ว ถึงไม่รู้จักตนเอง

“ข้าแซ่ชุย เมื่อก่อนเคยไปลงเรือกับนายน้อยฝูที่ทะเลใต้ พี่ฝูลืมไปแล้วหรือ?” ชุยเส้าซีพูดอย่างไม่เกรงกลัว

“อ้อ เป็นเจ้าเอง!” ฝูเว่ยพลันฉุกคิดแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ข้าให้โอกาสเจ้าหนึ่งครั้ง จงเอานางผู้นี้มามอบให้ข้า แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า มิฉะนั้น—ฮึ!”

ชุยเส้าซีตอบอย่างเย็นชาว่า “มีข้าอยู่ตรงนี้ หากเจ้าจะทำร้ายนาง อย่าได้แม้แต่จะคิด”

ฝูเว่ยหัวเราะฮ่าๆอย่างทะนงตน พลางกล่าวเยาะเย้ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า “ข้าก็คิดอยู่แล้วล่ะ! ข้าสงสัยอยู่ว่า หลังเรือมีการขนของเสร็จ ทำไมถึงไม่เห็นฮูหยินหลี่อยู่ จนตอนแรกพวกเรายังนึกว่าบังเอิญหีบไม้ยังไม่ได้ถูกยกขึ้นเรือ ซวยที่หัวหน้าพวกนั้นโมโหเลยสังหารพวกลูกหาบไปสองคนเสีย พอย้อนคิดดูแล้ว แท้จริงแล้วนางได้หนีไปแล้ว! ผู้หญิงคนเดียวคงทำอะไรไม่ได้หรอก ส่วนใหญ่ต้องเป็นฝีมือของเจ้าช่วยกันจัดการแน่ ๆ ใช่ไหม?”

ชุยเส้าซีแค่นเสียงขึ้นเบา ๆ แต่ไม่ตอบคำใด

เมื่อเห็นมีเพียงฝูเว่ยกับบ่าวอีกคนสองคนอยู่ตรงนั้น ชุยเส้าซีจึงยืนกระซิบกับเหลียนฟางโจวอย่างรวดเร็วว่า “พอข้าสกัดพวกมันไว้ เจ้าก็รีบหนีไปเลยนะ!”

เหลียนฟางโจวกำลังจะเปิดปาก แต่ก็มีเงาร่างคนกระโดดลงมาจากสันเขามาอีกหลายคน  “น้องฝู กลับมาทำไมอีกล่ะ? มีอะไรหรือ? พวกเจ้า—เป็นใครกันแน่!”

ชุยเส้าซีและเหลียนฟางโจวจึงสบตากัน ยิ้มขมปนสิ้นหวัง — ครั้งนี้ ไม่มีใครหนีรอดได้อีกแล้ว

“ไห่หม่า!” ฝูเว่ยรีบยิ้มแย้มเข้ามาอธิบายทันทีว่า “ข้าทำหยกพกตกไว้เลยย้อนกลับมาหา ใครจะคิดว่าจะเจอสองคนนั้นที่นี่! ฮ่า ๆ โชคดีจริง ๆ ไห่หม่า เจ้าน่าจะยังไม่รู้ใช่ไหม? หญิงคนนี้แหละคือภริยาของผู้ว่าการมณฑล—ฮูหยินหลี่ที่เราตามหาไงเล่า!”

ไห่หม่าตกใจคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าใจขึ้นมาทันที สายตาจับจ้องไปที่เหลียนฟางโจว หัวเราะฮ่าๆออกมา แล้วตบไหล่ฝูเว่ยเสียงดังว่า “ดี! ดี! ช่างโชคดีจริง เจ้าช่างเป็นเทพประจำเกาะเราจริง ๆ!”

“ฮูหยินหลี่งั้นหรือ? ฮ่า เห็นแล้วไม่ธรรมดาจริง ๆ ยืนหยัดได้แข็งแกร่งเหลือเกิน!” ไห่หม่าดูท่าจะอารมณ์ดีนัก ลอบมองเหลียนฟางโจวไปมาแล้วยิ้มชอบใจ

เมื่อเขาส่งสัญญาณ โดยโบกมือข้างหนึ่ง พวกพี่น้องหลายคนก็โผล่ออกมาเงียบ ๆ จากมุมต่าง ๆ ปิดล้อมไม่ให้เหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีมีทางหนี

เหลียนฟางโจวเหยียดยิ้มเล็กน้อย พลางกล่าวอย่างเย็นชา “ในเมื่อตกอยู่ในกำมือพวกท่านแล้ว ก็น่าสงสัยว่ารองหัวหน้าจะปล่อยข้าไปง่าย ๆ ได้หรือ? รองหัวหน้าดูชอบป่าวประกาศความกล้าหาญเป็นนักหนา นับว่าเป็นคนมีความเป็นชายชาตรี แต่ดันไปคบค้ากับคนต่ำช้าผู้หนึ่งเช่นนี้ กลับจะทำให้ชื่อเสียงของรองหัวหน้าเสื่อมเสียโดยไม่จำเป็น!”

พูดจบ หญิงสาวก็ชูมือขาวผ่องชี้ไปยังฝูเว่ยโดยไม่เกรงกลัว

ฝูเว่ยโมโหจนแทบระเบิด พลางตะคอกเสียงกร้าว “นังสารเลว! หุบปากไปเสีย! อย่ามาทำเป็นยุแยงให้คนผิดใจกัน! เจ้ากำลังจะตายอยู่แล้วยังกล้าพูดจาเหลวไหล!”

เหลียนฟางโจวเลิกคิ้วขึ้น ยิ้มเยาะ “ข้าทำให้เจ้าเจ็บใจจนหน้าแดงเพราะพูดแทงใจดำเข้าแล้วสินะ? ก็ไม่แปลกอะไร เพราะเจ้าก็เป็นคนแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ?”

“หุบปาก!!” ฝูเว่ยโกรธจนหน้าดำก้าวพรวดเข้าไปหมายจะฟาดหน้านาง

ชุยเส้าซีจะปล่อยให้เขาทำร้ายเหลียนฟางโจวต่อหน้าได้อย่างไร รีบพุ่งเข้ามาขวางไว้ ร้องว่า “หยุดนะ!” พร้อมยื่นแขนกันตัวนางไว้

“หาเรื่องตายรึ!” ฝูเว่ยกัดฟันหัวเราะเย็น ก่อนจะเหวี่ยงหมัดซัดใส่ชุยเส้าซีเต็มแรง!

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1287 ความไม่ยอมแพ้ของคนสกุลฝู

 

บทที่ 1287 ความไม่ยอมแพ้ของคนสกุลฝู

ชุยเส้าซีตกใจจนใจแทบหลุดจากอก รีบคว้าแขนเหลียนฟางโจวหมายจะพาหลบหนีออกไปให้พ้น แต่ยังไม่ทันก้าวเท้า ก็ได้ยินเสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยดังใกล้เข้ามา ทำได้เพียงหยุดนิ่งอยู่กับที่ ขบฟันแน่นอย่างเจ็บใจ พลางสบถต่ำ ๆ ว่า “สวรรค์ช่างเล่นตลกนัก!”

ใครจะคิดว่าโชคของพวกเขาจะอับโชคถึงเพียงนี้—ดันมาพบพวกโจรออกมาล่าสัตว์เสียได้!

เหลียนฟางโจวเองก็รู้สึกขมขื่นในใจ แต่เมื่อหลีกไม่ได้ ก็ทำได้เพียงซ่อนตัวอยู่ในถ้ำกับเขาอย่างเงียบงัน นางกระซิบเบา ๆ “พวกเขามาล่าสัตว์ เมื่อได้ของที่ต้องการแล้วก็คงจะไป เราอย่าตื่นตระหนกเกินไปเลย”

ชุยเส้าซีพยักหน้า ยิ้มบางปลอบใจนาง

ไม่นาน เสียงฝีเท้าและเสียงพูดหัวเราะก็ชัดเจนขึ้นทุกขณะ จากเสียงที่ได้ยิน น่าจะมีไม่ต่ำกว่าหรือเจ็ดถึงแปดคน

“ฮ่า ๆ ๆ ท่านรองหัวหน้าช่างยิงธนูได้แม่นยำยิ่งนัก! ยอดเยี่ยมจริง ๆ!”

“ไม่หรอก แค่ฝีมือหยาบ ๆ เท่านั้น! หากเทียบกับท่านหัวหน้าใหญ่ของพวกเราแล้ว ยังห่างไกลนัก! ท่านหัวหน้าใหญ่ของเราน่ะสิ—ยิงธนูแต่ละที ไม่เคยพลาดเป้า! คำว่า ‘ร้อยก้าวทะลุหยาง’ ยังถือว่าน้อยไปเสียอีก!”

“ฮ่า ๆ ๆ สองท่านหัวหน้าช่างเป็นยอดฝีมือแท้! เก่งกล้าน่าชื่นชมยิ่งนัก!
ข้าเองมันก็แค่กบในกะลา แต่ก่อนยังหลงคิดว่าพวกองครักษ์ของตระกูลฝูเรานับว่าเก่งแล้ว จนได้มาเห็นฝีมือของสองท่านหัวหน้าและเหล่าพี่น้องบนเกาะนี้
จึงได้รู้ว่าฟ้ายังมีฟ้า คนยังมีกว่าคน—นี่แหละของจริง!”

“ฮ่า ๆ น้องชายฝูพูดเกินไปแล้ว! พวกเรามันก็แค่พวกหยาบกระด้าง อาศัยเพียงหาที่พึ่งพิงเท่านั้น จะไปเทียบได้กับตระกูลฝูที่ร่ำรวยใหญ่โตเช่นพวกท่านเล่า!”

เสียงหัวเราะดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า บรรยากาศภายนอกดูผ่อนคลาย
แต่ภายในถ้ำ — เหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีกลับรู้สึกหัวใจจมดิ่ง

ทั้งคู่สบตากันเงียบ ๆ — สีหน้าหนักอึ้ง ชื่อ “สกุลฝู” ที่ได้ยินจากปากพวกนั้น...ทำให้ความไม่สบายใจในอกยิ่งทวีคูณขึ้นกว่าเดิม

จู่ ๆ ชุยเส้าซีก็นึกขึ้นได้ทันที—เสียงของชายหนุ่มผู้นั้น… ไม่ใช่เสียงของคุณชายใหญ่แห่งตระกูลฝู “ฝูเว่ย” หรอกหรือ?

ตนเองเคยร่วมเดินทางออกทะเลไปกับเรือเดินสมุทรของตระกูลฝู กับคุณชายใหญ่นี้ก็พอรู้จักกันอยู่บ้าง เพียงแต่ว่า… ฝูเว่ยผู้นี้เป็นคนถือดี มองใครไม่ค่อยอยู่ในสายตา ทั้งสองนับว่าเคยรู้จัก แต่ก็ห่างไกลจากคำว่า “สนิทสนม”

ภายหลัง เมื่อได้ยินข่าวตระกูลฝูเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เขาก็ได้แต่ถอนหายใจอยู่สองสามครั้ง มิได้รู้สึกอะไรมากไปกว่านั้น

ทว่า—ไม่คาดคิดเลยจริง ๆ ว่าคุณชายใหญ่ของตระกูลฝูผู้นั้น จะหนีรอดจากเงื้อมมือของประมุขคนใหม่แห่งสกุลฝูมาได้ แถมยังมีความกล้าพอจะหนีมาถึงเกาะหุยเฟิงอันเป็นรังโจร!

สติปัญญากับความบ้าบิ่นเช่นนี้…ก็ต้องยอมรับว่าน่าชื่นชมอยู่บ้าง!

ต้องรู้ไว้ว่าตระกูลฝูทำการค้าทางทะเล แต่เกาะหุยเฟิงกลับเป็นแหล่งซ่องสุมของโจรสลัด หากชายผู้นี้คิดร้ายต่อสกุลฝูจริง การค้าทางทะเลของพวกเขานับจากนี้ คงลำบากไม่น้อย…

เหลียนฟางโจวเองก็จำได้ว่าเสียงที่ได้ยินคือเสียงของ “ฝูเว่ย” แม้จะเคยพบหน้ากันเพียงไม่กี่ครั้งในนครหนานไห่ แต่เมื่อได้ยินอีกฝ่ายเรียกเขาว่า “น้องชายฝู” และเอ่ยถึง “ตระกูลฝู” นางก็จำได้ทันทีว่าเป็นใคร

หัวใจพลันสะท้านวูบ—“อาเจี่ยน” กับ “ฝูลี่” ไม่มีทางปล่อยให้ฝูเว่ยหนีหลุดออกจากกำมือไปได้ ยิ่งไม่ยอมให้เขามีโอกาสออกทะเลแน่นอน แต่นี่เขากลับมาปรากฏตัวอยู่ในรังโจรเช่นนี้…ตกลงว่า…มันเกิดความผิดพลาดตรงไหนกันแน่?

จากน้ำเสียงพูดคุยอย่างสนิทสนมระหว่างฝูเว่ยกับรองหัวหน้าพวกนั้น เห็นได้ชัดว่าเขามาอยู่บนเกาะหุยเฟิงนี้ไม่ใช่เพียงแค่สองสามวัน แต่คงอยู่มานานแล้วด้วยซ้ำ!

ถ้าเช่นนั้น—หากฝูลี่ไม่อาจควบคุมฝูเว่ยได้ เหตุใดจึงยังไม่รีบแจ้งเรื่องนี้ให้อาเจี่ยนรู้?

เสียงพูดคุยนอกถ้ำค่อย ๆ เบาลงทีละน้อย ดูเหมือนพวกนั้นจะหามซากแพะที่ล่าได้จากไปแล้ว

เหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีต่างพากันโล่งใจอย่างเงียบ ๆ คิดว่าเคราะห์ดีที่หลบมาได้ แต่ไม่ทันไร—เสียงถอนหายใจเบา ๆ ดังขึ้น ทำเอาทั้งสองตกใจจนสะดุ้ง รีบก้มหลบเงียบแทบไม่กล้าหายใจ ตัวแข็งทื่อไม่กลิ่นไหวแม้แต่น้อย

“พี่ไห่หม่า…” เสียงของฝูเว่ยดังขึ้น เต็มไปด้วยความคะนึงและอ้อนวอน “ไม่ทราบว่าท่านหัวหน้าใหญ่คิดอย่างไร ท่านพอจะช่วยข้าไปเกลี้ยกล่อมเขาอีกสักครั้งได้ไหม?”

ชายที่ชื่อไห่หม่า ตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอย่างช้า ๆ “ไม่ใช่ว่าข้าไม่เคยพูดแทนเจ้า แต่อาจเป็นเพราะท่านหัวหน้าใหญ่มีเหตุผลของเขา ตอนนี้พวกเรากินอิ่มนอนหลับ ใช้ชีวิตอย่างสบายไร้กังวล แล้วจะไปยุ่งกับเรื่องน้ำขุ่นตมโคลนให้ลำบากตัวไปทำไม?

ฮ่า ๆ ว่ากันตามตรงนะน้องฝู ปล่อยวางเถอะ! เจ้าอยู่ที่เกาะเรานี่ไม่สบายดีอยู่หรือ? ว่าไปแล้ว ตระกูลฝูกับเกาะเราก็มีสัมพันธ์ไม่น้อย พวกเราย่อมไม่คิดรังแกเจ้าหรอก ถ้าหากเจ้าคับแค้นใจตระกูลฝูนัก ก็แค่…ไปปล้นพวกมันอีกสองสามรอบเป็นพอ!”

“แต่ข้าจะยอมได้อย่างไร!” ฝูเว่ยขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน น้ำเสียงอัดแน่นไปด้วยความเคียดแค้น “ทุกอย่างของตระกูลฝู เดิมทีมันก็ควรเป็นของข้า—เป็นของข้ากับพ่อข้า!

แต่ผลสุดท้ายล่ะ? ฝูลี่ไอ้ปีศาจนั่นไม่รู้โผล่มาจากไหน กลับแย่งทุกอย่างไปจากพวกเรา! ผลักไสพวกเราให้ตกต่ำ กลายเป็นไร้บ้าน ไร้ที่พึ่ง พ่อของข้าถูกเนรเทศไปไกลถึงสามพันลี้ ชาตินี้ไม่มีหวังแม้แต่จะเหยียบเข้าดินแดนหนานไห่อีกแม้ครึ่งก้าว!

ส่วนตัวข้าเอง…ก็ต้องหนีออกจากบ้านเกิด กลับไปไม่ได้อีก!

ถ้าข้าไม่ได้ฆ่ามัน ล้างแค้นนี้ให้สาสม ข้าคงไม่มีวันสบายใจไปตลอดชีวิต!”

ไห่หม่าถอนหายใจออกมาเบา ๆ สองครั้ง ตบไหล่ฝูเว่ยเบา ๆ อย่างปลอบใจ “ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว น้องฝู เจ้าก็ทำใจเสียเถอะ ไม่อย่างนั้น... จะให้ทำอย่างไรได้อีกเล่า?

ข้าไม่ได้จะตำหนินะ แต่เจ้ากับท่านอาของเจ้า และพวกตระกูลฝูในเมืองเฉวียนโจว ก็เรียกว่า แค่กระทืบเท้าคราเดียว แผ่นดินก็สะเทือนได้ เหตุใดจึงปล่อยให้เจ้าฝูลี่คนนั้นโค่นลงได้ง่าย ๆ เช่นนั้น?”

แม้ฝูเว่ยจะรู้อยู่เต็มอกว่า ไห่หม่าก็แค่พูดปลอบใจ ไม่มีแม้แต่น้อยของการเยาะเย้ย แต่สีหน้าของเขาก็ยังร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ในใจรู้สึกอับอายยิ่งนัก

เขาสะบัดเสียงเย็นชา ขบฟันแน่นแล้วกล่าวอย่างแค้นเคือง “พวกมันอยู่ในที่แจ้ง เราอยู่ในที่มืด ใครจะคาดคิดเล่าว่า คนที่ตายไปแล้วกว่า 20 ปี กลับไม่ตายจริง แถมยังโผล่มาเล่นงานแบบไม่ให้ตั้งตัวอีก! อีกอย่าง—ข้าบอกเลยว่าเรื่องทั้งหมดนี่ ต้องมีไอ้หลี่ฟู่ ผู้ว่าการมณฑลหนานไห่คนใหม่นั่น เป็นผู้หนุนหลังอย่างลับ ๆ! ลองมีมันคอยเปิดทางเงียบ ๆ ไอ้ฝูลี่นั่นมันก็ราวกับปลาได้ลงน้ำ! ตอนนั้น… เห็นมันจัดงานเทศกาลโคมไฟวันหยวนเซียว ชักจูงให้ข้ากับท่านพ่อไปยังเมืองหนานไห่ ผลสุดท้าย—เจ้าฝูลี่นั่นก็ฉวยจังหวะก่อเรื่อง มิอย่างนั้น มันจะยึดตระกูลฝูไปได้ง่ายขนาดนั้นหรือ!”

เหลียนฟางโจวถึงกับใจสะท้าน สีหน้าพลันแปรเปลี่ยน

นางคิดในใจอย่างเคร่งเครียด—เขารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?

แผนการนี้ อาเจี่ยนวางไว้อย่างรัดกุมยิ่ง ฝูลี่ย่อมรู้ดีว่าเรื่องนี้ละเอียดอ่อนเพียงใด ไม่มีทางเอาเรื่องระหว่างเขากับอาเจี่ยนไปป่าวประกาศแน่ ไม่เช่นนั้น… ตระกูลฝูในหมู่ชนชั้นสูงแห่งหนานไห่ ยังจะรักษาหน้าเอาไว้ได้อย่างไร? จะมีใครกล้าคบค้าด้วยอีก?

แต่ฝูเว่ยผู้นี้—กลับรู้! เขารู้ได้อย่างไร? หรือว่า… มี “หนอนบ่อนไส้” อยู่ในพวกของเราแล้วจริง ๆ?

“นี่แหละชะตาฟ้าลิขิต...” ไห่หม่าถอนหายใจอีกครั้ง เอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนใจ “มันช่างบังเอิญเกินไป…จะไปโทษใครก็ไม่ได้หรอก!”

ฝูเว่ยหัวเราะเย็น กล่าวอย่างเคียดแค้นว่า “ถ้าไม่ฆ่าฝูลี่กับหลี่ฟู่ทั้งสองตระกูล ข้าจะไม่มีวันยอม! พี่ไห่หม่า ช่วยข้าไปพูดกับท่านหัวหน้าใหญ่อีกสักครั้งเถอะ พี่น้องพวกเราฝีมือยอดเยี่ยมเช่นนี้ จะกลัวอันใดกัน? พวกเราปลอมตัวเป็นพ่อค้า แยกกันแทรกเข้าเมืองเฉวียนโจว จากนั้นมุ่งหน้าไปเมืองหนานไห่เชือดครอบครัวหลี่ฟู่ให้สิ้น แล้วค่อยวกกลับไปโจมตีเมืองเฉวียนโจวอีกครั้ง!

ตราบใดที่ข้าชิงตระกูลฝูกลับมาได้ ข้ายินดีมอบทรัพย์สินครึ่งหนึ่งให้หัวหน้าใหญ่ทั้งสองทันที! พวกท่านวางใจได้—สี่ตระกูลใหญ่ต่างชังเจ้าหลี่ฟู่ขุนนางใหม่ผู้นั้นถึงกระดูก หากพี่น้องเราฆ่ามันได้ ผู้คนทั่วเมืองย่อมพากันยินดี ไม่มีใครกล้าออกมาขัดขวางแน่!

เมื่อมันตายแล้ว ขุนนางทั้งแคว้นย่อมไร้ผู้นำ จะมีผู้ใดกล้าแตะต้องพวกเราอีกเล่า? นี่มันการค้ากำไรแน่นอนโดยไม่ขาดทุนเลยสักนิด! ท่านหัวหน้าใหญ่ยังมัวเกรงกลัวสิ่งใดกันอยู่?”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1286 มีคนมาแล้ว

 

บทที่ 1286 มีคนมาแล้ว

“ฟ้าสว่างแล้ว แบบนี้เดินทางก็ง่ายขึ้นมาก! ที่นี่ก็เข้าเขตป่าแล้ว ไม่เหมือนพวกพงหญ้าด้านนอกที่เหยียบแล้วทิ้งร่องรอยไว้ชัด เราพักกันสักหน่อยเถอะ ถ้าเจ้าพอไหว ค่อยเร่งฝีเท้าอีกหน่อยก็ยังได้ ป่าแห่งนี้… ใครจะรู้ว่ามีอันตรายอะไรแอบซ่อนอยู่หรือไม่…”

ชุยเส้าซีไม่เคยรู้สึกเสียใจและขมขื่นเท่าตอนนี้ เขาเสียใจยิ่งนัก… ทำไมเขาไม่ใช่แม่ทัพผู้เก่งกาจเหนือใคร?

หากเขาเป็นแม่ทัพใหญ่จริง ๆ ไหนเลยจะต้องหวั่นเกรงสัตว์ร้ายในป่าเพียงเท่านี้?

เหลียนฟางโจวกลับมองเรื่องทั้งหมดอย่างเบิกบาน หัวเราะน้อย ๆ พลางว่า “อย่างน้อยตอนนี้เรายังปลอดภัยอยู่นี่นา! ข้ายังไม่ทันกังวลเรื่องนี้เลย เจ้านี่ กลับคิดมากกว่าอีก! เอ้อ ที่นี่มีต้นไม้ใหญ่มากมาย หากแย่จริง ๆ ก็ปีนขึ้นต้นไม้เสียสิ! ว่าแต่… เจ้าปีนต้นไม้เป็นหรือเปล่า?”

ชุยเส้าซีถึงกับหลุดหัวเราะ “ถ้าถึงขั้นนั้น ด้านหลังมีหมีดุหรือหมูป่ากระโจนตามมา ขืนไม่ปีนก็คงตายก่อน!”

เหลียนฟางโจวชะงักไป ก่อนจะหลุดขำตาม สองคนสบตา พลันหัวเราะเบา ๆ ด้วยกัน

ยามนี้เป็นช่วงกลางฤดูใบไม้ผลิ ในหุบเขา อาหารที่พอกินได้แทบไม่มี
ต้นไม้ป่าที่ออกผลก็มีบ้าง แต่น่าเสียดาย ลูกท้อป่า พุทราป่า ยังเล็กนิดเดียว เคี้ยวก็ไม่ได้ จะมีก็แต่ลูกพลัมป่าที่ออกลูกเร็วกว่าหน่อย แต่รสชาติก็ทั้งเปรี้ยว ทั้งฝาด ถึงจะฝืนกินประทังท้อง ก็อดเบ้ปากไม่ได้

โชคดีที่เรื่องน้ำไม่ใช่ปัญหา มีธารน้ำใสไหลจากภูเขาให้ดื่มตลอดทาง

“ว่าแต่... เราก่อกองไฟกันเถอะ ก่อแค่กองเล็ก ๆ ใช้ฟืนแห้งที่แห้งสนิท ควันจะได้กระจายไปในป่า ไม่ฟุ้งขึ้นสูงจนใครเห็นเข้า ไม่อย่างนั้น ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป จะทนไหวหรือ?” ชุยเส้าซีเอ่ยออกมา ในสายตามองสีหน้าซีดเซียวอ่อนแรงของเหลียนฟางโจว ในที่สุดก็ทนไม่ได้

เหลียนฟางโจวมองไปรอบ ๆ พบว่าตอนนี้ก็ห่างจากชายทะเลมาไกลมากแล้ว อีกทั้งร่างกายก็เริ่มไม่ไหวจริง ๆ จึงพยักหน้า ยิ้มพลางว่า “ตกลง ก่อไฟสักครั้งเถอะ! เจ้าหาฟืน ส่วนข้าจะไปดูว่าพอมีอะไรพอกินได้บ้างหรือไม่!”

ชุยเส้าซีหัวเราะรับคำ ยิ้มกว้าง

ในป่าเขา แม้อาหารจะหายากแต่ก็ใช่ว่าจะขาดแคลนเสียทีเดียว ช่วงเวลานี้ หน่อไม้ขึ้นชุกชุม เหลียนฟางโจวหาได้ไม่นานก็เก็บหน่อไม้มาได้หลายต้น ยังไม่พอ นางยังขุดได้หัวเผือกป่าขนาดใหญ่ยาวหลายหัว และในพงหญ้า—นางยังโชคดีเจอรังไข่ไก่ป่าทั้งรัง ราวกับฟ้าประทานอาหารลงมาให้!

ตอนแรกเหลียนฟางโจวก็ยังกังวลอยู่ไม่น้อย กลัวว่าชุยเส้าซีจะไม่เป็นงาน ไม่รู้จะหาไม้แห้งอย่างไร นางถึงกับเตรียมใจไว้แล้วว่าต้องออกไปหาเองอีกครั้ง

ใครจะรู้ว่า ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาผ่านการฝึกฝนและเรียนรู้อะไรมามากกว่าที่คิด รู้กระทั่งต้องปีนขึ้นไปหากิ่งไม้แห้งบนต้นไม้—แทนที่จะเก็บเอาจากพื้นดินที่มักอับชื้นและอาจก่อควันหนาเมื่อนำไปจุดไฟ

“เจ้ากลับมาแล้วเหรอ! โอ้ มีเผือกมาด้วยหรือ ฮ่ะฮ่ะ ย่างให้สุก พอกินได้ทั้งวันเลยทีเดียว! นั่งพักก่อน ข้าจะก่อไฟเดี๋ยวนี้ล่ะ!” ชุยเส้าซียิ้มแย้มแจ่มใส รีบกวาดพื้นที่สะอาดบนพื้นให้เป็นจุดก่อไฟ จัดเรียงฟืนอย่างคล่องแคล่ว ควักหินไฟที่ห่อด้วยผ้าใบกันน้ำหลายชั้นจากอกเสื้อ จุดไฟติดได้อย่างง่ายดาย

เขานำหน่อไม้กับเผือกใส่กองไฟให้ย่างทีละชิ้น จากนั้นขุดหลุมเล็ก ๆ ข้างกองไฟ ฝังไข่ไก่ป่าลงไป แล้วจึงลากกองไฟไปชิดอีกหน่อยเพื่อให้ความร้อนถึง

เหลียนฟางโจวมองเขาเคลื่อนไหวอย่างคล่องมือ ทุกขั้นตอนลื่นไหลราวธารน้ำ จนไม่รู้จะเข้าไปช่วยตรงไหนดี ได้แต่ยิ้มพราย นั่งมองอยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบงัน

ชุยเส้าซีเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นใบหน้ายิ้มละไมของนาง พลันหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี “ตอนแรกข้าก็ทำไม่เป็นหรอกนะ แต่พอได้ลองก็ไม่ยากเท่าไร พอฝึกบ่อย ๆ มันก็คล่องมือเอง เจ้ารอดูเถอะ อีกเดี๋ยวก็ได้กินแล้ว!”

เหลียนฟางโจวยิ้มบาง เอ่ยอย่างรู้สึกซาบซึ้ง “ตลอดหลายปีที่ผ่านมา... เจ้าคงลำบากมากเลยสินะ ที่ผ่านมาได้ขนาดนี้”

ชุยเส้าซีไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องนั้น เพียงยิ้มน้อย ๆ แล้วกล่าวว่า “จริง ๆ ข้าก็ใช้ชีวิตได้ดีอยู่นะ อิสระเสรี เดินทางไปหลายที่ ได้เห็นทิวทัศน์มากมาย รู้จักผู้คนหลากหลาย…”

…เพียงแต่—ไม่เคยลืมเจ้าได้เลยแม้เพียงครึ่งส่วน

เหลียนฟางโจวสัมผัสได้ถึงความหม่นเศร้าจาง ๆ ในถ้อยคำของเขา จึงมิกล้าถามต่อ ได้แต่จ้องมองกองไฟเล็ก ๆ เบื้องหน้าเงียบงัน

ของกินที่ย่างไว้สุกในเวลาไม่นาน ทั้งสองก็ช่วยกันดับไฟกลบควัน โรยดินกลบทับ แล้วปิดด้วยกิ่งไม้แห้งและใบไม้ร่วงหนา ๆ เพื่อไม่ให้เหลือร่องรอยว่ามีคนเคยอยู่ตรงนี้มาก่อน

หลังจากนั้นจึงนั่งลงกินอาหาร เปลือกเผือกและเปลือกไข่ก็ต้องจัดการอย่างระมัดระวังไม่ให้ทิ้งร่องรอย

เมื่ออิ่มท้องแล้ว ทั้งสองก็เก็บเผือกป่าและไข่ไก่ป่าที่เหลือไว้อย่างดี กำหนดทิศทาง แล้วออกเดินลึกเข้าไปในหุบเขาอีกครั้ง

คืนนั้น ทั้งคู่ค้างแรมในป่าหนึ่งคืน รุ่งเช้าวันถัดมา เดินทางต่อได้ราวชั่วยามครึ่ง (ประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่ง) ป่าก็เริ่มโปร่งขึ้น แสงแดดสาดส่องลงมาได้มากกว่าเดิม ทัศนียภาพโดยรอบก็กว้างไกลขึ้น

เดินต่อไปอีกหน่อย เบื้องหน้ากลับเปิดกว้างออก เป็นแนวเขาหินสลับซับซ้อนทอดยาวสุดสายตา บนพื้นมีเพียงหญ้าแห้งสีเหลืองประปราย และพุ่มไม้เตี้ย ๆ ขึ้นอยู่ระเกะระกะ

สองคนสบตากัน พลางยิ้มขื่น

“จะไปต่ออีกไหม?” ชุยเส้าซีเอ่ยถาม ขณะเงี่ยหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก็ชี้ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ “ข้ารู้สึกเหมือนได้ยินเสียงคลื่นกระแทกโขดหินมาจากทางนั้น ลองไปดูหน่อยดีไหม?”

เหลียนฟางโจวพยักหน้า ยิ้มบางพลางตอบ “อืม ไปดูกันเถอะ! ข้ามองว่าแถบนี้ภูมิประเทศซับซ้อนดี พวกเราน่าจะพักซ่อนตัวแถวนี้ก่อนจะดีกว่า ที่ซ่อนหาไม่ยาก อาหารก็พอมี ถ้าอยากสืบข่าวคราวหรือออกไปดูอะไร ก็ไม่ไกลนัก เอาเถอะ รอให้พ้นช่วงอันตรายนี้ก่อน ค่อยว่ากันอีกที”

ชุยเส้าซีย่อมไม่มีทางคัดค้าน

ทั้งสองจึงข้ามแนวภูเขาหินตรงหน้า ขึ้นไปยืนอยู่บนยอดเขา เมื่อมองลงไปเบื้องล่าง ก็พบกับทะเลสีครามกว้างสุดลูกหูลูกตา เบื้องใต้หน้าผาสูงชัน เต็มไปด้วยแนวโขดหินขนาดใหญ่เรียงรายตลอดแนวชายฝั่ง คลื่นทะเลโถมซัดเข้ามาอย่างเกรี้ยวกราด กระแทกใส่โขดหินเสียงดังสนั่น เกิดเป็นละอองคลื่นสีขาวฟูฟ่องสูงราวสองถึงสามเมตร

คลื่นแถบนี้… ดูรุนแรงกว่าทางท่าเรือที่พวกเขาขึ้นฝั่งมาอย่างเห็นได้ชัด!

เมื่อมองจากที่สูงอยู่นาน ๆ ย่อมรู้สึกเวียนหัวได้ง่าย

ใจของทั้งสองคนพลันเย็นวาบ ตรงนี้ไม่มีทางลงไปได้เลย ไม่มีแม้แต่เรือลำเดียวจอดอยู่ ถึงแม้จะโชคดีเห็นเรือพาณิชย์ลอยผ่าน ก็ใช่ว่าเขาจะเทียบท่าในที่เช่นนี้ได้!

ดูท่าแล้ว หากคิดจะหนีออกจากเกาะ ก็ต้องย้อนกลับไปทางเดิมเท่านั้น

ทั้งสองพากันหาถ้ำหินกว้างขวาง แห้ง และไม่โดนลม ใช้เป็นที่หลบซ่อนชั่วคราว ปรึกษากันว่าจะซ่อนตัวอยู่สักระยะ แล้วค่อย ๆ สำรวจเส้นทางบนเกาะ ทีละก้าว ทีละนิด ค่อย ๆ เข้าใกล้ท่าเรือ รอจนได้ข่าวแน่ชัดว่าโจรสลัดจะออกทะเล จึงแอบลอบขึ้นเรือไปพร้อมกัน

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังไม่มีอะไรรับประกันว่า พวกเขาจะได้ไปถึงท่าเรือใดได้จริง ๆ—ใครจะรู้ว่าโจรพวกนั้นจะไม่แล่นเรือออกไปปล้นกลางทะเล?

ขณะกำลังปรึกษากันอยู่นั้น เสียงกรอบแกรบเบา ๆ ของเศษหินกลิ้งตกลงมาก็ทำให้ทั้งคู่สะดุ้ง

ต่างรีบแอบซ่อนตัว แล้วแอบชะโงกมองอย่างเงียบงัน ปรากฏว่า… บนสันเขาเบื้องบน มีกลุ่มแพะป่าเจ็ดแปดตัว กำลังเล็มหญ้าระหว่างโขดหิน ขนมันเงางามสะอาด กล้ามเนื้อแน่นตึง ดูแข็งแรงคล่องแคล่ว เวลาขยับตัวก็เตะก้อนหินหล่นลงมาเป็นระยะ พลางมีเสียง “แบะ แบะ” แว่วมาจาง ๆ

“เล่นเอาตกใจหมด! ที่แท้ก็พวกสัตว์พวกนี้เอง!” ชุยเส้าซีพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะหัวเราะด่าเบา ๆ

เมื่อเห็นฝูงแพะป่าท่าทางสงบเฉื่อยชา เหลียนฟางโจวก็อดยิ้มตามไม่ได้

ทว่า—ทันใดนั้นเอง ลูกธนูลูกหนึ่งไม่รู้พุ่งมาจากทิศใด ฉึก! ปักเข้าเต็มแรงบริเวณท้องน้อยของแพะป่าตัวหนึ่ง เกือบจะทะลุร่างอีกฝั่ง!

แพะป่าตัวนั้นร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ขาทั้งสี่อ่อนยวบ พลันกลิ้งหลุน ๆ ตกจากหน้าผาลงมา!

ฝูงแพะป่าทั้งฝูงตกใจสุดขีด ร้องอึกทึก ก่อนจะแตกฮือ เสียงกีบตีนกระทบพื้นหิน เสียงก้อนหินกลิ้งตกดังระงม ไม่ถึงอึดใจ ก็หายวับไปจากสายตา!

สีหน้าของเหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีพลันเปลี่ยนไปทันที หัวใจพลันเย็นวาบ — มีคนมา!

และที่แย่ยิ่งกว่านั้น—แพะป่าตัวที่โดนธนูยิง กลับกลิ้งลงมาหยุดอยู่ตรงหน้าถ้ำที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ ห่างออกไปไม่เกินสามสี่จั้ง (ประมาณสิบเมตร)!

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1285 หนียามรัตติกาล

 

บทที่ 1285 หนียามรัตติกาล

เมื่อพวกมันเดินจากไปไกล ทั้งสองก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก หัวใจยังเต้นระส่ำราวกับเพิ่งผ่านประตูผีมาได้อย่างหวุดหวิด!

นี่มันเรือโจรของจริง!

ความรู้สึกตอนนี้ ไม่เหมือนกับก่อนหน้านี้อีกแล้ว!

“พวกสารเลวนี่ ตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงกล้าหน้าด้านถึงเพียงนี้!” ชุยเส้าซีขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ด่าทอไม่หยุดปาก “หลี่ฟู่ ไอ้สารเลวนั่นมันทำบ้าอะไรอยู่? แบบนี้เรียกว่าปกป้องเจ้าอย่างนั้นรึ?”

เหลียนฟางโจวฝืนยิ้มขื่น ไม่คิดจะแก้ต่างแทนสามีของตนอีก เพราะมันไม่มีความจำเป็นอะไร จูอวี้อิ๋งเอ๋ยจูอวี้อิ๋ง... คิดอาฆาตแค้นนางถึงเพียงนี้ ถึงกับจับนางโยนลงรังโจร โฮะ ยังกับว่า—

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ และเร่งรีบ ดังผ่านไปอีกระลอก แอบชำเลืองมอง เห็นเพียงเงาเลือนรางของคนกลุ่มหนึ่ง กำลังแบกหีบห่ออะไรบางอย่างลงจากเรือ

ชุยเส้าซีเอ่ยเสียงเบา “พวกมันคงจะกลับรังเก่าแล้ว เราก็ต้องรีบหนีเช่นกัน! ตามธรรมเนียม หลังขนของเสร็จแล้ว พอฟ้าสางจะมีคนออกตรวจตราทั่วลำเรือ ซอกมุมทุกแห่งจะถูกค้นอย่างละเอียด ทุกประตูจะถูกล็อกหมด ถ้าเรายังอยู่ที่นี่ ต่อให้ไม่ถูกจับได้ ก็คงอดตายแน่นอน ที่นี่ไม่มีแม้แต่น้ำจืด...”

หัวใจของเหลียนฟางโจวกระตุกแน่น เงยหน้ามองฟ้าสีครามเข้มโดยไม่รู้ตัว แล้วเอ่ยเบา ๆ ว่า “พระจันทร์ลอยต่ำไปกว่าครึ่ง แสงจันทร์ก็จางลงมากแล้ว เกรงว่า... เวลาของเราคงเหลือไม่มากนัก!”

เมื่อฟ้าสาง หากคิดจะเลี่ยงสายตาผู้คนมากมายเช่นนี้ ย่อมไม่มีทางเป็นไปได้!

ชุยเส้าซีพยักหน้า เอ่ยเสียงแผ่ว “เจ้าว่ายน้ำ... ได้แน่หรือ?”

“อืม!” เหลียนฟางโจวพยักหน้ารับคำทันที เอ่ยเสียงแผ่วว่า “ไม่มีปัญหาแน่นอน!”

ชุยเส้าซีจ้องมองนางนิ่ง รู้สึกทอดถอนใจอยู่ในใจ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ตามข้ามาเถอะ!”

ถึงตอนนี้ ต่อให้ไม่ไหว... ก็ต้องไหว! ไม่มีเวลาจะลังเลอีกแล้ว! นาง... ความสามารถของนางไม่เคยทำให้เขาผิดหวัง คิดเสียว่าครั้งนี้ก็เช่นกัน!

ชุยเส้าซีนำเหลียนฟางโจวลงไปยังชั้นล่างสุดของเรือ อาศัยจังหวะที่ไร้ผู้คน ใช้เชือกใหญ่เส้นหนึ่งที่แข็งแรงและมั่นคง ไต่ลงไปอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะค่อย ๆ ดำดิ่งลงสู่ทะเล

เกลียวคลื่นเย็นเยียบถาโถมมาจากที่ไกล ๆ ซัดกระแทกใต้ท้องเรือเป็นระลอก กลายเป็นเกราะกำบังชั้นดีที่กลบเสียงเคลื่อนไหวของทั้งสองเอาไว้ได้

ชุยเส้าซีสังเกตทิศทาง จากนั้นชี้ไปยังกลุ่มเรือต่างขนาดที่ทอดสมออยู่ทางขวามือ ส่งสัญญาณให้นางว่ายน้ำไปทางนั้น ใช้เงาของเรือเหล่านั้นเป็นฉากบังสายตาผู้คน จากนั้นอ้อมไปขึ้นฝั่งทางด้านหลังของแนวโขดหินดำทะมึนที่ยื่นออกมาจากฝั่งไม่ไกลนัก

แววตาของชุยเส้าซีล้ำลึก จับจ้องเหลียนฟางโจวเต็มไปด้วยความห่วงใยและกังวล

ระยะทางตรงหน้านั้นใช่ว่าจะใกล้ ยังต้องคอยพรางตัวไม่ให้ใครสังเกตเห็น
เขาย่อมวางใจไม่ได้ง่าย ๆ

แม้คลื่นทะเลจะมิได้สงบ ทอดตาไปก็มีเพียงผืนน้ำเวิ้งว้างสุดลูกหูลูกตา ทั้งกายและใจเย็นเฉียบจนแทบชาหนาว แต่เหลียนฟางโจวเคยผ่านความเป็นความตายในน้ำมากับหลี่ฟู่มาก่อน ครานี้แม้จะเผชิญหายนะอีกครั้ง ทว่าจิตใจกลับเข้มแข็งกว่าครั้งไหน ๆ

นางส่งยิ้มให้ชุยเส้าซี พยักหน้าเบา ๆ เป็นเชิงให้วางใจ

ชุยเส้าซีก็ยิ้มตอบ ก่อนดำน้ำมุ่งหน้าว่ายออกไปไกล

เหลียนฟางโจวตามไปในระยะห่างพอเหมาะ ทว่า... ทะเลไม่เหมือนแม่น้ำหรือทะเลสาบ แม้ผิวน้ำจะดูเรียบสงบ แต่เกลียวคลื่นที่โถมเข้ามาก็สูงเกินครึ่งเมตรเป็นอย่างน้อย

แรกเริ่มนางยังจับจังหวะไม่ถูก ถูกคลื่นกระหน่ำใส่จนเวียนหัว สำลักน้ำอยู่หลายครั้ง ตัวโอนไปโอนมาจนเกือบหลงทิศ

โชคดีที่ยังพอมีเวลา เมื่อค่อย ๆ ปรับตัว ไม่นานก็จับจังหวะได้ ทุกครั้งที่คลื่นสูงพัดมา นางจะกลั้นหายใจแล้วดำลงใต้น้ำ ปล่อยให้คลื่นผ่านไป ก่อนโผล่ขึ้นมาแล้วว่ายต่อด้วยความเร็ว

ในที่สุด ทั้งสองก็ว่ายพ้นระยะระหว่างเรือสองลำ อ้อมมายังด้านข้างของเรืออีกลำที่ไร้ผู้คน

ชุยเส้าซีเกาะอยู่ที่ข้างลำเรือ หอบหายใจเล็กน้อยก่อนยิ้มให้เหลียนฟางโจว
เอ่ยเบา ๆ ว่า “เจ้านี่ช่างเก่งสมกับที่คิดไว้! ตอนนี้พวกเราอยู่ในเขตปลอดภัยมากแล้ว มีเรือลำนี้บังไว้ แถมพวกมันก็กำลังวุ่นขนของอยู่ ระยะก็ไม่ใกล้มาก คงไม่มีใครสังเกตเห็นเราได้ง่าย ๆ พักสักหน่อยแล้วค่อยไปต่อ น้ำทะเลมันเย็น เจ้าทนไหวอยู่หรือไม่?”

เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนั้น เหลียนฟางโจวก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ยิ้มกล่าวว่า “ทนไหว! ข้าไม่รู้สึกว่าน้ำทะเลเย็นอะไรนัก ยังพอทนได้!”

หากจะบอกว่าไม่เย็นเลย... นั่นย่อมโกหก โดยเฉพาะหลังผ่านเรื่องราววุ่นวายตลอดสองวันนี้ ตอนนี้นางก็แทบฝืนตัวเต็มที่แล้ว

นางคิดว่าตนเองปิดบังได้ดี แต่ชุยเส้าซีกลับฟังออกถึงแรงสั่นในน้ำเสียงของนาง ใจพลันเจ็บหนึบ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ขบกรามแน่น แสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

เขารีบบอกให้นางนวดข้อเท้า น่อง ข้อต่อต่าง ๆ กันไว้ก่อน เผื่อแช่น้ำเย็นนานเกินไปแล้วเป็นตะคริว

เหลียนฟางโจวก็เชื่อฟัง ทำตามอย่างเงียบ ๆ

ทั้งสองว่ายน้ำไป หยุดพักไป ค่อย ๆ ทิ้งระยะห่างจากเรือใหญ่ที่ดำทะมึนราวสัตว์อสูรในเงามืด ยิ่งไกลออกไป ใจยิ่งรู้สึกปลอดภัยขึ้นทุกที

กระทั่งฝ่าออกมาถึงตื้นชายฝั่ง เมื่อเท้าเหยียบผืนทรายได้แล้ว ลมทะเลก็โบกพัดมา เหลียนฟางโจวถึงกับกอดอก ฟันกระทบกันดังกึกกักด้วยความหนาว

ชุยเส้าซีก็ไม่สนสิ่งใดอีก รีบประคองนางขึ้นฝั่ง ทั้งคู่สะเปะสะปะกึ่งล้มกึ่งคลานจนมาถึงบนบก

พวกเขาบิดเสื้อผ้าให้หมาด พักหายใจได้ครู่หนึ่ง เหลียนฟางโจวก็เอ่ยเสียงเบา “ข้าเคยได้ยินอาเจี่ยนเล่าว่า พวกโจรสลัดที่เกาะหุยเฟิงนั้น รังใหญ่ของพวกมันน่าจะอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ พวกเราต้องรีบไปทางตรงข้ามก่อน หาที่หลบซ่อนให้เร็ว ไม่เช่นนั้น หากพวกมันรู้ว่าข้าหายตัวไป เกรงว่าจะออกค้นหาในละแวกนี้แน่นอน!”

ขณะพูด เหลียนฟางโจวก็เงยหน้ามองชุยเส้าซีด้วยแววตารู้สึกผิด ถ้อยคำขอโทษที่อยากจะกล่าวออกมา กลับจุกแน่นอยู่ในลำคอ เพราะนางรู้... เขาเองก็คงไม่อยากได้ยิน

หนี้ที่ติดค้างเขาไป ต่อให้เอ่ยเป็นคำพูดก็มิอาจชดใช้ได้หมด ใจของเหลียนฟางโจวพลันหนักอึ้งขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งรู้สึกผิด ทั้งสับสน…

“เจ้าพูดถูกแล้วล่ะ!” ชุยเส้าซีพยักหน้า เอ่ยปลอบ “วางใจเถอะ ตอนนี้ฟ้ายังไม่ทันสาง พวกมันจะไปรู้อะไรได้? แค่จะนับของให้ครบทุกชิ้นก็ไม่ใช่เรื่องง่าย พวกเรายังมีเวลา!”

เหลียนฟางโจวพยักหน้าอีกครั้ง ก่อนกล่าวว่า “ข้าเคยได้ยินมาว่า บนเกาะนี้มีป่าทึบ พื้นที่ก็กว้าง ภูมิประเทศซับซ้อน หากจะหาที่ซ่อนตัวคงไม่ใช่เรื่องยาก ตอนนี้ไม่ต้องคิดอะไรมากนักหรอก เอาตัวรอดให้ได้ก่อน ค่อยว่ากัน!”

ส่วนเรื่องจะออกจากที่นี่ได้หรือไม่ เกรงว่าคงต้องฝากไว้กับโชคชะตาและโอกาส...

เหลียนฟางโจวถอนใจในใจเงียบ ๆ เรื่องนั้น... นางยังไม่กล้าคิดด้วยซ้ำ

“เจ้าคิดได้เช่นนี้ ข้าก็เบาใจแล้ว!” ชุยเส้าซียิ้ม กล่าวพร้อมมองใบหน้างดงามของนาง ในยามค่ำคืน ดวงตาคู่นั้นดำขลับดั่งหยกน้ำงาม เปล่งแสงสดใสดั่งสายธาร ในใจเขาอดไม่ได้ที่จะคิดขึ้นมาเงียบ ๆ หาก... หากสามารถใช้ชีวิตร่วมกับนางบนเกาะนี้ไปชั่วชีวิต ก็คงจะเป็นความสุขอย่างหนึ่ง…

อาศัยแสงดาวและจันทราบนฟ้าเป็นผู้นำทาง เหลียนฟางโจวและชุยเส้าซีก็ค่อย ๆ ล่าถอยจากชายหาดนี้อย่างเงียบงัน ก่อนจากไป ทั้งสองยังระมัดระวัง ลบเลือนร่องรอยทั้งหมด ทีละก้าว มุ่งหน้าสู่แนวป่าเขาอันลึกเงียบเบื้องหน้า...

ตลอดเส้นทางที่เดินมา ทั้งสองมิได้เร่งฝีเท้า ประการแรก เพราะเป็นเวลากลางคืน จำเป็นต้องระมัดระวังทุกฝีก้าว หวั่นเจอกับอันตราย ประการที่สอง เส้นทางที่ผ่านไป ต้องระวังมิให้เหยียบย่ำจนหญ้าไม้ล้มราบ หากมีใครมาพบเข้าภายหลัง พวกเขาก็มีแต่ตายสถานเดียว ไม่มีทางเลือกอื่น!

ด้วยเหตุนี้ แม้จะเดินจนท้องฟ้าทางทิศตะวันออกเริ่มสว่างเป็นสีเงินซีด
ทั้งคู่ก็ยังเดินมาได้เพียงสามสี่ลี้เท่านั้น เมื่อเขย่งปลายเท้า มองย้อนกลับไป
ยังคงมองเห็นริมหาดทรายที่จากมาอยู่ลิบ ๆ

เห็นดังนั้น ชุยเส้าซีและเหลียนฟางโจวก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาเบา ๆ