จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1364 ลงโทษ

 

บทที่ 1364 ลงโทษ

ผู้คนรอบข้างพากันถอยห่างด้วยทั้งความตื่นเต้นและประหวั่นพรั่นพรึง

ต่างเบิกตากว้างเฝ้ามองอย่างไม่วางตา

ในใจต่างอดไม่ได้ที่จะคิด—

เจ้าหัวหน้าเผ่าเฮยหลีผู้นี้ฝีมือไม่ธรรมดาจริง ๆ หมัดนั่นกระแทกเสือได้สบาย ๆ

ท่วงท่าก็ว่องไวใช่เล่น ใครโดนหมัดเข้าสักที ไม่กระอักเลือดก็บุญแล้ว!

ไม่ตายก็คงพิการเป็นแน่!

แต่อีกใจก็อดเป็นห่วงไม่ได้ว่า—

ท่านผู้ว่าการมณฑลแม้จะว่องไว แต่เอาแต่หลบหลีก ไม่ตอบโต้เลยแบบนี้จะไหวหรือ?

แค่พลาดไปเพียงหมัดเดียว...

จะว่าไปแล้ว ในใจของคนส่วนใหญ่ ก็ไม่ได้หวังอะไรจากหลี่ฟู่มากนัก

แต่ยังไม่ทันที่ความคิดเหล่านั้นจะตกผลึก—

จู่ ๆ หลี่ฟู่ก็เปล่งเสียงตะโกนยาวดังก้อง

ร่างประหนึ่งเงาโลดแล่น ฝีเท้าแผ่วพลิ้วเสื้อผ้าปลิวไสว

พุ่งตัวขึ้นสูง แล้วเสยปลายเท้าเตะเข้ากลางอกอาหมู่เต็มแรง!

“ปัง!”

เสียงกระแทกดังก้อง

อาหมู่ร้องโอดด้วยความเจ็บ ถอยหลังกลิ้งไม่เป็นท่าเจ็ดแปดก้าว

ยังไม่ทันได้ตั้งตัว

หลี่ฟู่ก็พุ่งเข้าใส่เหมือนเหยี่ยวโฉบ

กู่ร้องอีกครั้ง ก่อนจะตามด้วยสองเท้าถีบซ้ำเข้าอกอีกชุดใหญ่

ท่ามกลางเสียงอุทานลั่นของผู้คน

อาหมู่ส่งเสียงโหยหวน แล้วปลิวกระเด็นร่างร่วงดังตุบ

หลี่ฟู่ตามติดมาติด ๆ ก้าวเหยียบอกอีกฝ่ายเอาไว้

ยืนเหนือร่างด้วยท่าทางเหนือชั้น

ดวงตานิ่งเฉียบ มองลงมาเยือกเย็น ปลายคิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อย

แย้มรอยยิ้มเยาะที่มุมปากอย่างชัดถ้อยชัดคำ

อาหมู่ทั้งโกรธ ทั้งอับอาย พยายามดิ้นรนจะลุก

แต่ไม่ว่าจะออกแรงแค่ไหน ก็ไม่อาจขยับเท้าที่กดอยู่บนอกได้เลย

เท้าข้างนั้นของหลี่ฟู่ราวกับฝังรากลงไปกับพื้น

แม้เขาจะยืนนิ่ง ไม่ดูใช้แรงแม้แต่น้อย แต่กลับเหมือนมีภูเขากดทับลงบนอกของอาหมู่เต็ม ๆ

อาหมู่โกรธจัด หน้าแดงก่ำ สุดท้ายเลือดในอกไหลย้อน

“แหวะ!”—พ่นเลือดสดออกมาเต็มปาก!

หลี่ฟู่หัวเราะเยาะ ถอนเท้าออกจากอกแล้วตวาดลั่น

“คนมา! เอาตัวเขาไปให้ข้า!”

จากนั้นหันไปสั่งเจ้าเมืองจ้าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

“ใต้เท้าจ้าว! สั่งหัวหน้าจับกุมของที่ว่าการ ให้ระดมพวกยามมาจับตัวชาวเฮยหลีทั้งหมด!”

อาหมู่ตะโกนเสียงดังลั่นด้วยความแค้น

“หลี่ฟู่! เจ้าอย่าเพิ่งลำพองไป!

ต้องมีคนมาล้างแค้นให้ข้าแน่!”

เขาพูดพลางปาดเลือดที่มุมปากด้วยแรงแค้น

“เจ้าหุบปากให้ข้า!”

เจ้าเมืองจ้าวถลึงตามองอาหมู่เต็มแรง ก่อนจะ “ตุบ!” ทรุดเข่าลงคุกเข่าต่อหน้าหลี่ฟู่

ก้มหน้ากระแทกศีรษะลงกับพื้นหลายครั้ง

ยกมือคารวะพลางวิงวอนเสียงสั่นว่า

“ใต้เท้า! โปรดคลายโทสะด้วยเถิด!

อาหมู่ผู้นี้เป็นคนปากตรงใจคด ไม่รู้จักระวังคำพูด!

ที่เขาพูดออกไป ก็เพียงหลุดปาก ไม่ได้คิดจริงจัง!

โปรดท่านอย่าได้ถือโทษเขาเลย

ขอท่านเมตตาไว้ชีวิตเขาด้วย!”

ในใจเจ้าเมืองจ้าวแทบอยากตายให้รู้แล้วรู้รอด

ร่ำร้องในใจแทบขาดเสียง—

ใต้เท้า! เมตตาธรรมไว้ก่อนเถิด!

ท่านจะลงโทษเขาชั่วครู่ก็แล้วไป แต่หากจับเข้าคุกจริง—อนาคตวุ่นวายแน่นอน!

ข้าน้อยจะเอาหน้าไปไว้ที่ใดเล่า!

ขณะเดียวกันก็อดด่าอาหมู่ในใจไม่ได้—

เจ้าปากสุนัข! สมองไม่มีคิด! คำว่า “ก่อกบฏ” ก็กล้าพูดออกมาตรง ๆ หรือ?

ถ้าอยากตายก็อย่าลากข้าไปด้วยสิ!

ส่วนจะให้เชื่อว่าอาหมู่พูดไปเพราะหลุดปากเปิดโปงแผนลับอะไรนั้น—

เจ้าเมืองจ้าวไม่เชื่อเด็ดขาด

คนอย่างอาหมู่? สมองเท่าถั่วจะวางแผนกบฏ? อย่าล้อเล่นเลย!

พวกหัวหน้าเผ่าเมื่อเห็นท่าทีเจ้าเมืองจ้าว ก็ต่างพากันคุกเข่าลงเช่นกัน

ช่วยกันพูดกล่อมวิงวอนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

สีหน้าหลี่ฟู่ยังคงเย็นชาหนักแน่น แต่ในดวงตาดุดันก็เริ่มอ่อนลงเล็กน้อย

เขาไม่ตอบผู้ใด

หันไปจ้องอาหมู่เขม็ง สายตาเยือกเย็นราวน้ำแข็ง

หัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน

“เจ้า—จะว่าอย่างไร?”

อาหมู่ก่อนหน้านั้นโกรธจนขาดสติ ถึงได้โพล่งวาจาอวดดีออกมา

แต่ตอนนี้สติก็กลับมาแล้ว—

แถมความกลัวก็แผ่ขึ้นจนเหงื่อไหลทั่วแผ่นหลัง

เมื่อเห็นหลี่ฟู่จ้องมาถามตรง ๆ แม้ใจยังคงอัดแน่นด้วยความโกรธ ไม่ยินยอม ไม่ยอมแพ้

แต่จะให้เถียงต่อก็ไม่กล้าแล้ว!

เขาก้มหน้าต่ำ ใบหน้าเจื่อนซีด

กัดฟันกรอด ๆ ก่อนพูดเสียงอ่อยว่า

“ข้าน้อย...พูดจาเหลวไหล...ขอ—ขอท่านโปรดยกโทษ!”

“หึ!”

หลี่ฟู่หัวเราะเย็น

“เจ้าคิดว่าเรื่องกบฏเป็นเรื่องพูดเล่นหรือ?

ถ้าข้าปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ แบบนี้ ข้าจะเอาหน้าไปสู้หน้าราชสำนักได้อย่างไร?

จะรายงานต่อฝ่าบาทว่ายังไง?

เจ้าคิดดูให้ดี—จริงหรือไม่?”

อาหมู่ทั้งอายทั้งโกรธ เนื้อตัวสั่นระริก

ในใจด่าทอคำหยาบเป็นร้อยประโยค

แต่สุดท้ายก็ต้องกล้ำกลืนความแค้นไว้

กัดฟันแน่น กล่าวอย่างอดกลั้น

“ข้าน้อยสมควรตาย... ขอท่านลงโทษ!”

หลี่ฟู่เอ่ยเสียงเย็นเฉียบ

“เห็นว่าเป็นครั้งแรก อีกทั้งดูเหมือนหลุดปากเพราะขาดสติ

และเพราะเจ้าเมืองจ้าวรวมถึงทุกท่านช่วยพูดแทนให้

ข้าจะละเว้นโทษถึงตายไว้—

ให้โบยยี่สิบที!

เจ้ายอมรับหรือไม่?”

“ข้าน้อย…ข้าน้อยยอมรับ!”

อาหมู่กำหมัดแน่น คำพูดนี้แทบจะกัดฟันพูดออกมาทีละคำ

หลี่ฟู่แค่นเสียงเย็น

“ยอมจริงหรือ? ข้าว่าก็ไม่แน่หรอก!

แต่เอาเถอะ—ครั้งนี้ข้าจะไม่เอาเรื่อง

หากเจ้าคับแค้นนัก ก็เชิญมาหาข้าได้ทุกเมื่อ!”

จากนั้นเขาหันไปมองเจ้าเมืองจ้าว

เสียงเย็นเยียบเอ่ยว่า

“ใต้เท้าจ้าว—สั่งการไปให้ทั่ว!

เพิ่มความระวังในการตรวจตรา ลาดตระเวนให้ถี่ขึ้น

ข้าไม่อยากเห็นมีใครอาศัยโอกาสในงานเลี้ยงคืนนี้ก่อเหตุแก้แค้นตอบโต้!”

“ไม่ ไม่! ใต้เท้า!

ท่านคิดมากไปแล้ว! ไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน!”

เจ้าเมืองจ้าวรีบยิ้มแห้ง ๆ แก้เก้อ

หลี่ฟู่ยิ้มบาง ๆ ทว่าไร้รอยอบอุ่นในแววตา

กล่าวอย่างเรียบเฉย

“กันไว้ก่อนย่อมดีกว่าแก้ ใต้เท้าจ้าวว่าเช่นนี้หรือไม่?”

“ใช่ ใช่ ใต้เท้าว่าถูกแล้ว!”

เจ้าเมืองจ้าวถึงกับสะอึก แล้วรีบพยักหน้าหัวเราะแห้ง

“ข้าน้อยจะไปสั่งการเดี๋ยวนี้!”

เมื่อหลี่ฟู่พูดขนาดนี้ เขาก็ไม่มีทางเลือก

แม้เป็นเพียงคำพูดประโยคเดียว แต่สำหรับเขา—ต้องสั่งการให้เข้มงวดทันที!

ส่วนลูกน้องจะเหนื่อยแค่ไหน ก็ให้ลำบากกันสักสองวัน

จากนั้นค่อยให้หยุดพักชดเชยก็แล้วกัน

แต่ถ้าปล่อยปละจนเกิดเรื่องขึ้นจริง ถึงตอนนั้นหลี่ฟู่ถามหาความรับผิดชอบ เขาคงรับไม่ไหว

โดยเฉพาะกับคนพวกนี้—พวกเถื่อนป่าเถื่อนแบบนี้ จะให้ไว้ใจได้อย่างไร?

เพื่อป้องกันไม่ให้เรื่องบานปลาย

เจ้าเมืองจ้าวจึงสั่งการต่อหน้าหลี่ฟู่ทันที

ให้หัวหน้าขุนนางประจำเมืองและที่ปรึกษารีบไปเตรียมการอย่างรัดกุม

โดยไม่รอคำสั่งจากหลี่ฟู่

เขายังสั่งให้เตรียมเก้าอี้ยาวกับไม้โบยมา ณ ที่นั้นทันที

แล้วลงโทษอาหมู่ต่อหน้าผู้คน

หลี่ฟู่ยืนตัวตรง มือไพล่หลัง

สีหน้านิ่งเฉย มองเหตุการณ์จากด้านข้างอย่างสงบ ไม่กล่าวสักคำ

เมื่อเขาไม่พูด

ทุกคนก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำ

อาหมู่แอบเหลือบตามองหลี่ฟู่ด้วยสายตาเคืองแค้น

ในใจอยากเอ่ยวาจาสักคำ—แต่ก็ไม่กล้า

บรรดาคนลงโทษก็รู้ดีว่าใต้เท้าหลี่กำลังโมโห

จึงไม่กล้าออมมือ

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาเองก็ไม่ชอบพวกป่าเถื่อนเหล่านี้อยู่แล้ว

พอมีโอกาสลงไม้ลงมือแบบเปิดเผย ย่อมไม่มีทางปล่อยให้รอดง่าย ๆ

ยี่สิบไม้ในครั้งนี้

ถูกฟาดลงอย่างเต็มแรง ทุกไม้!

แม้อาหมู่จะเป็นชายฉกรรจ์กล้าแกร่งเพียงใด

แค่ผ่านเนื้อผ้าก็ยังมีเลือดซึมออกมาตรงสะโพก

เหงื่อเย็นไหลอาบหน้าผาก ริมฝีปากถูกกัดจนเลือดซึม

แต่ตลอดกระบวนการกลับไม่ส่งเสียงร้องแม้แต่นิด

อดทนรับโทษจนครบ ยี่สิบไม้ โดยไม่ปริปาก!

ทุกคนเห็นแล้วต่างอดไม่ได้ที่จะรู้สึกนับถืออยู่ในใจ

แม้แต่หลี่ฟู่เอง

ในใจก็ยังคิด—ผู้นี้...สมเป็นชายชาติทหาร!

เมื่อการลงโทษจบลง

เขากวาดตามองหมู่ชนรอบตัวอย่างเย็นชา

กล่าวเสียงดังและเฉียบขาด

“ข้าหวังว่าทุกคนจะจดจำไว้เป็นบทเรียน

คำที่ไม่ควรพูด อย่าพูด

สิ่งที่ไม่ควรทำ ก็อย่าได้กระทำ!

ราชสำนักเมตตาต่อพวกเจ้าเพียงนี้

หากยังมีใครไม่รู้จักพอ คิดล้ำเส้น

ก็จงตรองดูให้ดี ว่ารับผลลัพธ์ไหวหรือไม่!”

จากนั้นเขาก็กล่าวเรียบ ๆ

“วันนี้พวกท่านมาชุมนุมกัน ไม่ใช่เพื่อเรื่องนี้

ข้าก็จะไม่เสียเวลาอีก

ข้ามีธุระเล็กน้อย ขอตัวก่อน—

เจอกันอีกทีในงานเลี้ยงคืนนี้!”

“ขอส่งท่านด้วยความเคารพ!”

ทุกคนประสานมือ กล่าวพร้อมกันเสียงดัง

หลี่ฟู่พยักหน้าเล็กน้อย แล้วก้าวเดินจากไปอย่างองอาจ

 

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1363 เคาะภูเขาเขย่าเสือ

 

     บทที่ 1363 เคาะภูเขาเขย่าเสือ

    วาจาที่เอ่ยออกมานั้นหาได้เป็นสำเนียงทางการที่มาตรฐานไม่ ซ้ำร้ายน้ำเสียงยังเจือแววเย้ยหยันถากถาง ฟังดูพิกลพิการน่าขัน ยิ่งเป็นการตอกย้ำถึงความดูแคลนที่มีให้อย่างเปี่ยมล้น

     เรียกเสียงหัวร่อขบขันจากฝูงชนที่มุงดูรอบข้างจนดังระงม

    เจ้าเมืองจ้าวตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก คิ้วขมวดมุ่น พลางส่งสายตาอ้อนวอนไปยัง หัวหน้าเผ่าเฮยหลี ทว่าอีกฝ่ายกลับทำทีเป็นมองไม่เห็นสายตานั้นเสีย

    หลี่ฟู่หัวร่อร่าพลางสืบเท้าไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ท่วงท่าองอาจประดุจขุนเขา ลำตัวตั้งตรงราวกับสนเขียว ข่มขวัญผู้คนด้วยแววตาเฉียบคมดั่งพญาอินทรี เขากวาดสายตามองหัวหน้าเผ่าเฮยหลีปราดหนึ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า:

“ที่แท้ท่านก็คือหัวหน้าเผ่าเฮยหลี เล่าลือกันว่าชาวเฮยหลีนั้นนิสัยใจคอเปิดเผย ตรงไปตรงมา สมคำร่ำลือโดยแท้!”

    หัวหน้าเผ่าเฮยหลีมิคาดว่าอีกฝ่ายจะเอ่ยเช่นนี้ ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแสยะยิ้มตอบด้วยน้ำเสียงกะล่อนว่า:

“ย่อมแน่นอน! ชาวเฮยหลีของข้าล้วนเป็นยอดนักรบผู้กล้าหาญมิกลัวความตาย! หามีผู้ใดเทียมทานไม่!”

    พูดจบก็ปรายตามองรูปร่างของหลี่ฟู่ด้วยสายตาดูหมิ่นเหยียดหยาม

    หลี่ฟู่หาได้ใส่ใจไม่ เขายังคงประดับรอยยิ้ม ทว่าฉับพลันนั้นสีหน้ากลับเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม เอ่ยเสียงหนักแน่นว่า:

“เมื่อคืนวาน ทหารคนสนิทของข้ารายงานว่า ได้มีเรื่องกระทบกระทั่งกับคนของเผ่าเฮยหลีที่หอซุ่ยเฟิง เรื่องนี้ท่านหัวหน้าเผ่าทราบความหรือไม่?”

    หัวหน้าเผ่าเฮยหลีแปลกใจอยู่บ้างที่หลี่ฟู่ “บังอาจ” ยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดต่อหน้าเขา ทว่าเขาก็หาได้แยแสไม่ กลับเชิดหน้าขึ้นอย่างทระนงพลางแค่นเสียงฮึ:

“ทราบแล้วจะทำไม? พ่ายแพ้แก่ผู้อื่นย่อมหมายความว่าวิชาฝีมือยังอ่อนด้อย! หากเป็นนักรบในเผ่าข้า ป่านนี้คงละอายใจจนฆ่าตัวตายไปแล้ว! ทหารของท่านกลับวิ่งโร่ไปฟ้องเจ้านายรึ? เหอๆ ท่านผู้ว่าการมณฑลเอ่ยเช่นนี้ คิดจะล้างแค้นแทนลูกน้องอย่างนั้นหรือ?”

    “อาหมู่ อย่าเสียมารยาท!” เจ้าเมืองจ้าวรู้สึกใจสั่นระรัวดั่งกลองรบ ขาสองข้างอ่อนเปลี้ย จนมิอาจกลั้นใจตะคอกปรามออกมาได้

    เหล่าจีนมุงทั้งหลายต่างตาเป็นประกาย จ้องมองหลี่ฟู่เขม็งด้วยใจระทึก รอคอยดูว่าเขาจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

    หลี่ฟู่ยกมือห้ามเจ้าเมืองจ้าว ก่อนจะยิ้มให้หัวหน้าเผ่าเฮยหลี:

“พ่ายแพ้ ย่อมหมายถึงฝีมือสู้ไม่ได้! ต่อให้อีกฝ่ายจะลอบกัด ใช้กลอุบายสกปรก หรือฝ่ายข้าจะออมมือเพื่อมิให้เรื่องลุกลาม... แพ้ก็คือแพ้ มิมีสิ่งใดต้องแก้ตัว การที่พวกเขามารายงานข้า มิใช่การฟ้องร้อง แต่เพราะกฎระเบียบทัพนั้นเข้มงวด ก่อเรื่องภายนอกย่อมต้องรายงานผู้บังคับบัญชา!”

    “อ้อ—” หัวหน้าเผ่าเฮยหลีเลิกตาขึ้นสูง ลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท “ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ท่านมาบอกข้าเพื่อกระไร? ดูท่าท่านคงไม่ยินยอมสินะ! ข้ามันคนปากตรงกับใจ ฟังออกหรอกว่าท่านกำลังอ้อมค้อมด่าว่านักรบเฮยหลีของข้าทำตัวไม่สง่างาม! เหอๆ ท่านนี่ช่างวาทศิลป์ล้ำเลิศนัก หากพูดเช่นนี้แล้วทำให้ท่านรู้สึกดีขึ้น หรือกอบกู้หน้ากลับมาได้บ้าง ก็เชิญท่านพ่นออกมาให้พอใจเถิด!”

    “หัวหน้าอาหมู่ ท่านโอหังเกินไปแล้ว!” เจ้าเมืองจ้าวตวาดเสียงเย็น “ท่านรู้หรือไม่ว่าท่านผู้ว่าการมณฑล ผู้นี้ไต่เต้ามาจากกองทัพ ทรงเป็นแม่ทัพใหญ่ที่ทำให้พวกหูและหนี่เจินขวัญหนีดีฝ่อ เป็นถึงเว่ยหนิงโหวที่องค์จักรพรรดิแต่งตั้ง! ท่านคิดว่าทหารคนสนิทของท่านโหวจะเป็นพวกกระจอกรึ?”

    ผู้คนโดยรอบต่างใจหายวาบ ลอบสบตากันอย่างมีความหมาย หากเป็นขุนนางขั้นนี้คนอื่น เมื่อทหารในสังกัดถูกชาวเฮยหลีรังแกย่อมได้แต่กล้ำกลืนฝืนทน แต่นายท่านผู้นี้กลับเผชิญหน้าอย่างสุขุมนุ่มลึก สีหน้าไม่เปลี่ยนสีแม้แต่น้อย!

    ทว่า... วาจาที่ท่านผู้ว่าการมณฑลกล่าวมานั้น แฝงความนัยอันใดกันแน่?

    หัวหน้าเผ่าเฮยหลีระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “อย่างนั้นรึ? ถ้าเช่นนั้นพวกชาวหูหรือหนี่เจินที่ว่า ก็คงเป็นพวกขี้ขลาดตาขาวน่ะสิ! แม้แต่ฮ่องเต้อะไรนั่น ขุนนางในสังกัดคงจะทำงานกันง่ายดายเกินไปแล้ว!”

    “เจ้า!” เจ้าเมืองจ้าวหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ จ้องอีกฝ่ายตาถลน

    หลี่ฟู่ดึงแขนเสื้อเขาเบาๆ เป็นสัญญาณให้ถอยไป ก่อนจะยิ้มบางๆ เอ่ยว่า: “ชาวเฮยหลีวรยุทธ์ไร้เทียมทาน ข้านับถือยิ่ง! เรื่องเมื่อคืน ผ่านไปแล้วก็ให้ผ่านไป ข้ามิใช่คนใจแคบ และมิคิดจะเอาความอีก เพียงแต่ว่า—”

    ฉับพลันนั้น แววตาของหลี่ฟู่เย็นเหยียบดุจน้ำแข็ง สีหน้าเคร่งขรึม ตวาดก้องด้วยไอสังหาร:

“ข้าขอถามเจ้า เมื่อวานคนของเจ้าพูดว่า ‘คนใกล้ตายยังกล้าอวดดี!’ และ ‘คนกำลังจะตายยังสะเออะออกมาเพ่นพ่าน!’ ความหมายนี้คืออะไร? พูดมา!”

    เสียงตวาดลั่นนั้นแฝงไปด้วยพลังกดดันที่ผ่านการอาบเลือดจากสมรภูมิมานับไม่ถ้วน ไอสังหารแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ประดุจเทพสงครามผู้มิอาจล่วงละเมิด ผู้คนโดยรอบถึงกับขาอ่อนแรง ไหล่ห่อหลังค่อมถอยกรูดไปตามสัญชาตญาณ ใจเต้นระทึกจนแทบกระดอนออกมาจากอก

    ขาของเจ้าเมืองจ้าวสั่นระริก ความหนาวเยือกแล่นปราดจากกระดูกสันหลังขึ้นสู่สมอง!

    ท่านข้าหลวงผู้นี้ ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!

    ชั่วขณะนั้น บรรยากาศเงียบสงัดประดุจป่าช้า ทุกคนยืนบื้อใบ้ราวไก่ไม้ มิมีใครกล้าปริปาก

    หัวหน้าเผ่าเฮยหลีเองก็สะดุ้งสุดตัว เขาคิดไม่ถึงว่าขุนนางที่ดูใจดีพูดง่ายผู้นี้ เมื่อยามพิโรธจะน่ากลัวถึงเพียงนี้ ไอสังหารที่แผ่ออกมาทำให้เขาหนาวไปถึงขั้วหัวใจ

    ทว่าด้วยนิสัยสันดานที่โหดเหี้ยมและดื้อรั้นเป็นทุนเดิม ความกลัวจึงแปรเปลี่ยนเป็นความไม่สยบให้ เขาถลึงตาจ้องหน้าหลี่ฟู่โดยไม่เอ่ยคำ

    หลี่ฟู่ตาเบิกกว้างจ้องประสานนิ่ง มิได้ถอยรั้งแม้ครึ่งก้าว กลับรุกไล่ด้วยสายตาพลางแค่นยิ้มเย็น: “กลัวแล้วรึ? ถึงไม่กล้าพูด?”

    “ใครจะกลัวเจ้า!” หัวหน้าอาหมู่คำรามลั่นด้วยความแค้น หน้าแดงเดือดดาล จ้องเขม็งจนตาแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ แทบอยากจะขย้ำหลี่ฟู่ทั้งเป็น

    หลี่ฟู่แค่นหัวเราะติดต่อกัน เอ่ยเสียงเย็นชา: “ไม่กลัว? เช่นนั้นเหตุใดจึงไม่กล้าตอบคำถามข้า วาจานั้นหมายความว่าอย่างไร? พวกเจ้าชาวเฮยหลี คิดจะก่อกบฏอย่างนั้นรึ!”

   คำว่า “กบฏ” หลุดออกมา ทุกคนถึงกับหน้าถอดสี เสียงสูดลมหายใจดังขึ้นรอบทิศ

    เจ้าเมืองจ้าวย่อมรู้ซึ้งถึงน้ำหนักของคำนี้ดียิ่งกว่าใคร ใบหน้าเขาขาวซีดราวกับกระดาษ

    ฉากนี้ทิ่มแทงใจหัวหน้าเผ่าเฮยหลีอย่างรุนแรง ใบหน้าเขาเปลี่ยนสีสลับแดงขาวด้วยโทสะ ก่อนจะแผดเสียงตะโกนอย่างบ้าคลั่ง:

“กบฏแล้วจะทำไม! ข้าจะกบฏแล้วอย่างไร! ข้าจะฆ่าเจ้าเสีย! แล้วเจ้าจะทำอะไรข้าได้!”

    “ตูม!” ฝูงชนฮือฮาประดุจน้ำเดือดพล่าน ต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ด้วยความตระหนก!

    เหนือความคาดหมายยิ่งนัก! เรื่องราวกลับตาลปัตรถึงเพียงนี้ได้อย่างไร!

    “หัวหน้าอาหมู่ อย่าได้พูดจาส่งเดช!” เจ้าเมืองจ้าวตวาดปรามเสียงหลง

    หลี่ฟู่จ้องเขาตาไม่กะพริบ หน้าเคร่งขรึมดั่งน้ำค้างแข็ง เอ่ยเสียงเย็น: “ที่เจ้าพูดมา เป็นความจริงรึ? เจ้าจะฆ่าข้า? ฮ่าๆ! หากเจ้ามีความสามารถนั้น ก็จงไสหัวเข้ามา!”

    “หัวหน้าอาหมู่—”

    หัวหน้าเผ่าเฮยหลีมีหรือจะทนรับการยั่วยุเช่นนี้ได้ เขาเบิกตาโพลง แผดเสียงร้อง “อ๊าก!” พลางเงื้อหมัดอันมหึมาพุ่งเข้าใส่หลี่ฟู่ทันที

    ทว่าการจู่โจมที่ใช้เพียงพละกำลังเยี่ยงคนเถื่อน ปราศจากชั้นเชิงวิชาเช่นนี้ มีหรือจะอยู่ในสายตาของหลี่ฟู่?

    ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจของฝูงชน หลี่ฟู่เพียงยิ้มเย็น ขณะที่หมัดนั้นพุ่งตรงเข้าหาใบหน้า เขาเพียงเบี่ยงกายเล็กน้อย ผู้คนต่างตาพร่าเลือน เมื่อรู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าหลี่ฟู่ยังคงยืนหยัดอย่างสงบเยือกเย็น ส่วนหัวหน้าอาหมู่ชกหมัดออกไปราวกับพายุพัดกระหน่ำ รุกไล่ต่อเนื่องกว่าสิบหมัดในชั่วพริบตา ทว่ากลับมิอาจแตะต้องแม้แต่ชายเสื้อของหลี่ฟู่ได้เลย!