บทที่ 1441 ขุ่นเคืองเพราะลบหลู่
ใต้เท้าจ้าวและพวกพ้องวุ่นวายจนหัวหมุน กว่าจะลากสังขารอันเหนื่อยล้ากลับถึงบ้านได้ก็ล่วงเข้าสู่ยามวิกาล
ทว่าทางฝั่งฮั่นหยางอ๋องกลับหาได้มีความพึงพอใจไม่
พระชายาฮั่นหยางอ๋องอดไม่ได้ที่จะบ่นกับสวามี "หม่อมฉันอย่างไรก็เป็นพระชายาเอกของอ๋อง เหตุใดภรรยาของใต้เท้าจ้าวจึงไม่มารายงานตัวเพื่อขอรับใช้? จัดที่ทางให้เสร็จแล้วก็หายหัวไปไม่ดูดำดูดี หม่อมฉันเห็นว่าพวกเขามิได้เห็นท่านอ๋องอยู่ในสายตาเลยสักนิด! ขนาดเพิ่งมาถึงยังเป็นเช่นนี้ วันหน้ามิมิยิ่งกว่านี้หรือ? ดีไม่ดีเสบียงอาหารที่ส่งมาให้คงมีแต่เศษก้างเศษผัก! ท่านอ๋อง... ท่านต้องรีบวางแผนเนิ่นๆ นะเพคะ!"
นับตั้งแต่ถูกหลีอ๋องและหรงเฟยอวี่รวมหัวกันตลบหลังจนต้องทิ้งฐานที่มั่นหนีตายมา ฮั่นหยางอ๋องก็กลายเป็นคนขี้ระแวงและถือตัวจัด—เป็นความทะนงตนที่ฉาบไว้บนความต่ำต้อย! เขาไม่อาจทนเห็นฐานะของตนถูกเพิกเฉยหรือลดความสำคัญลงแม้เพียงนิดเดียว!
นี่คือเหตุผลที่เขายอมผิดใจกับใต้เท้าจ้าวและเซียวมู่ เพื่อดึงดันจะเข้าพักในเมืองเฉวียนโจว เพราะศักดิ์ศรีของอ๋องเช่นเขาจะให้ไปนอนกลางค่ายนอกเมืองได้อย่างไร? หากทำเช่นนั้นเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!
ในความคิดของเขา ใต้เท้าจ้าวควรจะสละจวนส่วนตัวให้ครอบครัวเขาพักเสียด้วยซ้ำ การที่เขาไม่เอ่ยปากทวงถือว่าเมตตามากแล้ว!
เขาย้ำเตือนตนเองทุกลมหายใจว่า การมาหนานไห่ครั้งนี้มิใช่การมาขอพึ่งพิง แต่เป็นการมาเพื่อกอบกู้ความชอบธรรม! เขาคือโอรสของฮ่องเต้องค์ก่อน มาเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้พระบิดาและอดีตรัชทายาท! การที่หลี่ฟู่เปิดประตูเมืองรับเขาเข้ามา ย่อมเท่ากับยอมรับคำพูดของเขา และนับจากนี้หลี่ฟู่ก็ควรต้องฟังคำสั่งจากเขาด้วย!
เมื่อได้ยินคำบ่นของภรรยา ฮั่นหยางอ๋องก็รู้สึกไม่สบอารมณ์เช่นกัน เขาขมวดคิ้วพลางกล่าว "ใต้เท้าจ้าวนี่ช่างทำงานไม่เป็นเอาเสียเลย! หลี่ฟู่อย่างไรก็เป็นเพียงแม่ทัพ จะให้คุมทัพจับศึกย่อมได้ แต่หาใช่คนที่จะมาเป็นขุนนางปกครองแผ่นดินไม่! เมืองสำคัญอย่างเฉวียนโจว กลับมอบให้คนไม่รู้จักกาลเทศะเช่นนี้ดูแล! ไว้ข้ามีโอกาสต้องคุยกับเขาเสียหน่อย ให้เปลี่ยนตัวคนเสีย!"
เขายังกล่าวสอนพระชายาต่อ "เจ้านะเจ้า กฎระเบียบของราชสำนักจะเสียไม่ได้ ฐานะศักดิ์ศรีของเราต้องรักษาไว้ให้มั่น สตรีในแถบชายแดนป่าเถื่อนเช่นนี้จะไปรู้อะไร? นางไม่มา เจ้าก็ส่งคนไปตามสิ! ที่นางไม่มา ข้าว่ามิใช่เพราะรบหลู่เราหรอก แต่เป็นเพราะนางไร้การศึกษาจนไม่รู้จักขนบธรรมเนียมต่างหาก!"
เมื่อได้ฟังดังนั้น สีหน้าของพระชายาฮั่นหยางอ๋องก็ดูดีขึ้น นางยิ้มออกมา "สมกับเป็นท่านอ๋อง ช่างมองการณ์ไกลกว่าหม่อมฉันนัก! คงจะเป็นอย่างที่ท่านว่าจริงๆ เช่นนั้นหม่อมฉันจะไม่ถือสานาง พรุ่งนี้จะส่งคนไปตามตัวมา!"
ฮั่นหยางอ๋องพยักหน้า "พรุ่งนี้แต่เช้าล่ะ! คาดว่าหลี่ฟู่และหลี่ฮูหยินน่าจะมาถึง พวกเขามีความสำคัญยิ่งกว่าสามีภรรยาตระกูลจ้าวเสียอีก ถึงตอนนั้นเจ้าต้องตั้งรับให้ดี คอยรับรองหลี่ฮูหยินผู้นี้อย่าให้ขาดตกบกพร่อง"
พระชายาฮั่นหยางอ๋องแค่นเสียงหึเบาๆ พลางยิ้ม "ท่านอ๋องวางใจเถิด หลี่ฮูหยินคงมิใช่คนไร้การศึกษาเช่นเมียขุนนางท้องถิ่น ทุกอย่างย่อมเป็นไปตามระเบียบแบบแผน!"
คืนนั้นผ่านพ้นไปอย่างไร้เรื่องราว
เช้าวันต่อมา หลังจากพระชายาฮั่นหยางอ๋องแต่งกายเสร็จสิ้น ก็สั่งคนไปเชิญจ้าวฮูหยินมาสนทนาทันที
ยามนั้น จ้าวฮูหยินและใต้เท้าจ้าวเพิ่งตื่นได้ไม่นาน เมื่อได้ยินว่าพระชายาอ๋องส่งคนมาเชิญ จ้าวฮูหยินก็ดีใจจนเนื้อเต้น รีบตอบตกลงเป็นพัลวันว่าจะรีบตามไปทันที!
คล้อยหลังคนเดินข่าว จ้าวฮูหยินก็ไม่สนใจจะเตรียมมื้อเช้า นางสั่งการเพียงไม่กี่คำในครัว ก่อนจะบัญชาให้สาวใช้เปิดหีบหาอาภรณ์และเครื่องประดับที่ดีที่สุดมาสวมใส่ อีกทั้งยังสั่งให้เตรียมแป้งผัดหน้า ชาดทาปาก รวมถึงน้ำหอมตะวันตกที่มีกลิ่นหอมฟุ้งและบริสุทธิ์ที่สุดมาพร้อม!
นี่คือการเข้าเฝ้าพระชายาอ๋องเชียวนะ! โอกาสที่นางไม่เคยได้รับมาก่อนในชีวิต มีหรือจะไม่ตื่นเต้น?
ใต้เท้าจ้าวเห็นภรรยาเป็นเช่นนั้น ก็นึกถึงเหล่าบริวารของฮั่นหยางอ๋องที่รับมือยากเย็นเมื่อวาน เขาได้แต่ขมวดคิ้วส่ายหน้าด้วยความกังวล
เห็นภรรยากำลังดีอกดีใจ เขาก็ไม่อยากสาดน้ำเย็นรดกองไฟ แต่หากไม่เตือนไว้บ้างถ้านางไปก่อเรื่องจะทำอย่างไร?
ใต้เท้าจ้าวครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะกระแอมไอ "น้องหญิง พระชายาฮั่นหยางอ๋องนั้นเป็นผู้สูงศักดิ์ตัวจริงจากเมืองหลวง! ขนบธรรมเนียมย่อมเคร่งครัดนัก อาจจะไม่ถูกตาทำนองคลองธรรมแบบชาวชายแดนอย่างพวกเรา เจอกันแล้วเจ้าต้องระวังคำพูดกิริยาให้ดี อย่าได้พูดพล่อยหรือทำสิ่งใดเลอะเทอะ เดี๋ยวเขาจะหัวเราะเยาะเอาได้!"
"ท่านวางใจเถิด! ข้าไม่ทำให้ท่านเสียหน้าหรอก!" จ้าวฮูหยินตอบส่งเดชพลางยิ้มระรื่น "หลี่ฮูหยินเองก็เป็นผู้ดีจากเมืองหลวง ข้าเห็นนางก็ดูเป็นกันเองดี มิได้มีกฎเกณฑ์ข้อห้ามอะไรมากมาย! พระชายาย่อมต้องสูงศักดิ์กว่าหลี่ฮูหยิน แต่ใจคอก็คงจะดีเหมือนกันนั่นแหละ ท่านดูสิ ไม่อย่างนั้นจะส่งคนมาเชิญข้าไปสนทนาแต่เช้าเช่นนี้หรือ!"
"..." ใต้เท้าจ้าวฟังแล้วก็รู้ทันทีว่าภรรยาไม่ได้นำคำเตือนของเขาเข้าหูเลยแม้แต่น้อย เขาถอนหายใจยาวพลางเดินจากไปเงียบๆ
ใต้เท้าหลี่และฮูหยินคงได้รับข่าวและออกเดินทางมาก่อนกลุ่มฮั่นหยางอ๋องจะถึงเฉวียนโจวแล้วกระมัง... หวังว่าพวกเขาจะมาถึงในเร็ววัน...
ใต้เท้าจ้าวกังวลเรื่องงานในจวนเจ้าเมือง จึงรีบทานมื้อเช้าเพียงไม่กี่คำแล้วรีบสวมชุดขุนนางมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานทันที
ฝ่ายภรรยาของเขานั้นแต่งตัวเต็มยศราวกับจะไปฉลองตรุษจีน นางมุ่งหน้าไปพบพระชายาฮั่นหยางอ๋องด้วยความตื่นเต้นปรีดา!
ทันทีที่เห็นจ้าวฮูหยิน พระชายาฮั่นหยางอ๋องก็ถึงกับขมวดคิ้วมุ่น เลิกคิ้วขึ้นสูงด้วยความประหลาดใจ
มิใช่เรื่องอื่นใด แต่การแต่งกายของจ้าวฮูหยินนั้นช่าง "ฉูดฉาด" เกินบรรยาย!
นางสวมเสื้อตัวสั้นสีแดงสดปักลายโบตั๋นด้วยดิ้นทองอร่าม ที่คอเสื้อและกระดุมประดับด้วยไข่มุกเม็ดเขื่อง ปลายแขนและสาบเสื้อขลิบขอบหนาถึงสามนิ้วด้วยลวดลายปักดิ้นทองเงินสลับกันยุ่งเหยิง! เบื้องล่างสวมกระโปรงจีบสีแดงกุหลาบสดใสจากผ้าเมฆาขลิบเงินลายเมฆมงคล
เกล้ามวยผมประดับด้วยปิ่นทองมุกหยก ฝังรัตนชาติหลากสีส่องประกายระยิบระยับ! ท่าทางที่แสดงออกมานั้นช่างวางโตและโอ่อ่าเสียจนบดบังรัศมีของพระชายาอ๋องที่กำลังตกอับหนีร้อนมาพึ่งเย็นไปจนหมดสิ้น!
พระชายาฮั่นหยางอ๋องสีหน้าเปลี่ยนไปทันที นางรู้สึกเหมือนถูกลบหลู่อย่างรุนแรง: นังนี่มันจงใจข่มขวัญข้าชัดๆ! พวกคนเถื่อน... ดี! ดีนัก!
ทว่าจ้าวฮูหยินกลับหาได้รู้ความไม่ ใบหน้าของนางเปี่ยมด้วยความสุขสันต์และตื่นเต้น นางเดินเข้าไปถวายคำนับพลางยิ้มกว้าง "หม่อมฉันขอประทานพรให้พระชายาฮั่นหยางอ๋องมีพระพลานามัยแข็งแรงเพคะ!"
แข็งแรงรึ? พระชายาฮั่นหยางอ๋องแค่นยิ้มในใจ นางยกมือขึ้นเล็กน้อยพลางเอ่ยด้วยท่าทีสงวนตัว "จ้าวฮูหยินเกรงใจไปแล้ว ข้าเพียงเชิญเจ้ามานั่งคุยเล่นฆ่าเวลาเท่านั้น เจ้ากลับแต่งกายเต็มยศถึงเพียงนี้ กลายเป็นข้าเองที่ดูเสียมารยาทไปเสียได้!"
จ้าวฮูหยินปรายตามองชุดของพระชายาอ๋องที่เป็นเพียงชุดกระโปรงสีกลีบบัวลายลายนกแอ่นร่ายรำในป่าซิ่งอย่างเรียบง่าย และมวยผมที่เพียงปักปิ่นหยกไว้อย่างหลวมๆ ทว่านางก็ยังมิได้สำนึกว่าตนเองนั้นขัดหูขัดตาพระชายาเพียงใด กลับยิ้มตอบอย่างใจกว้างว่า "พระชายาก็ตรัสเกินไปเพคะ! ท่านเป็นผู้สูงศักดิ์ สวมใส่อะไรย่อมงดงามไปเสียหมด! หม่อมฉันถือว่ามาเยี่ยมเยียนในฐานะแขก หากมิแต่งกายให้ประณีต ย่อมดูไม่งามมิใช่หรือเพคะ!"
"..." พระชายาฮั่นหยางอ๋องถึงกับจุกจนพูดไม่ออก ไม่รู้จะสรรหาคำใดมาโต้ตอบสตรีผู้นี้ดี
เป็นพวกไร้หัวนอนปลายเท้าที่ไม่รู้จักขนบธรรมเนียมเลยจริงๆ!
จะไปถือสากับคนพรรค์นี้ มีแต่จะลดเกียรติตัวเองเปล่าๆ!
