จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1324 กลับถึงจวน

 

บทที่ 1324 กลับถึงจวน

หลังจากกล่าวทักทายกันตามธรรมเนียมเรียบร้อย เหลียนฟางโจวก็ยิ้มกล่าวอย่างซาบซึ้ง “หากมิใช่เพราะคุณชายชุย ข้าคงกลับมาไม่ได้แล้ว! เรื่องราวยาวนัก ไว้เข้าไปค่อยเล่ากันทีหลังเถิด ส่วนคนติดตามที่มาด้วยนั้น เป็นเจ้าหน้าที่จากที่ว่าการอำเภอหลี ต้องขอบคุณพวกเขาที่ช่วยคุ้มกันตลอดทาง พ่อบ้านเล็กเฉียน เจ้านำพวกเขาไปจัดที่พักให้ดี ๆ อย่าได้ละเลย!”

“ขอรับ ๆ! ขอให้ฮูหยินวางใจ ข้าจัดการได้แน่นอน!” พ่อบ้านเล็กเฉียนหน้าบานเป็นจานเชิง รีบรับคำอย่างแข็งขัน คำนับแล้วนำเจ้าหน้าที่ทั้งหมดไปจัดที่พักด้วยตัวเอง

สำหรับผู้มีพระคุณช่วยชีวิตฮูหยิน จะปล่อยให้ถูกมองข้ามได้อย่างไร?

ฝูงคนพากันรายล้อมเหลียนฟางโจวเดินเข้าสู่เรือนด้านใน นางก็รีบถามขึ้น
“ใต้เท้าอยู่ที่เมืองหนานไห่หรือไม่? แล้วซวี่เอ๋อร์ล่ะ ระยะนี้อยู่ในโอวาทดีหรือไม่?”

ปี้เถาถอนใจเบา ๆ ก่อนจะยิ้มตอบ “ช่างประจวบเหมาะนัก ใต้เท้ากลับมาเมืองหนานไห่แล้ว ข้าน้อยได้ให้คนไปตามที่หน้าจวนแล้ว ส่วนคุณชายซวี่ก็เรียบร้อยดี ขอให้ฮูหยินวางใจ ตอนนี้คงยังนอนหลับพักกลางวันอยู่ หากรู้ว่าท่านกลับมา คงดีใจจนบอกไม่ถูกเลยล่ะเจ้าค่ะ!”

ชุนซิ่งเองก็กล่าวพลางหัวเราะด้วยความโล่งใจ “ฮูหยินกลับมาได้ก็ดีแล้ว ใต้เท้าแทบจะเป็นบ้าเพราะความเป็นห่วง ส่วนคุณชายซวี่...เหมือนโตขึ้นในชั่วข้ามคืน ไม่ร้องไห้งอแงเลย เอาแต่รอฮูหยินกลับมา เราเองยังนึกกลัวว่าเขาจะร้องไห้เสียอีก ดูท่าคุณชายซวี่จะรู้ความขึ้นมากทีเดียว!”

ปี้เถา หงอวี้ และสาวใช้อื่น ๆ ก็พากันพูดจาเจื้อยแจ้ว ทั้งถอนใจ ทั้งกล่าวชม

หัวใจของเหลียนฟางโจวพลันอ่อนยวบ ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ริมฝีปากก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว สาว ๆ พวกนี้ก็เริ่มพูดเกินจริงเป็นแล้ว เด็กอย่างซวี่เอ๋อร์เพิ่งจะสามขวบกว่า ๆ จะโตแค่ไหนกันเชียว?

แค่ไม่ร้องไห้งอแง อยู่ในโอวาทได้ก็นับว่าดีมากแล้ว

พอเดินเข้าประตูเรือนชั้นใน ก็เห็นแม่นมจูงมือซวี่เอ๋อร์ออกมา
อิ๋งชุน, พ่านเซี่ย และสาวใช้อื่น ๆ ต่างก็ออกมาต้อนรับพร้อมหน้า

“ท่านแม่! ท่านแม่!” ซวี่เอ๋อร์ร้องเรียกด้วยเสียงใส ก่อนจะสะบัดมือออกจากแม่นม วิ่งถลาเข้าหาเหลียนฟางโจวอย่างรวดเร็ว

“ซวี่เอ๋อร์!” เมื่อเห็นร่างเล็กน้อยวิ่งตรงเข้ามา เหลียนฟางโจวถึงกับน้ำตารื้น รีบโน้มตัวลง อ้าแขนโอบลูกชายเข้ามากอดแน่น

“ท่านแม่ ข้าคิดถึงท่านแม่มากเลยขอรับ!” ซวี่เอ๋อร์กอดแน่นไม่ยอมปล่อย ซบหน้าลงกับอกนาง มือเล็ก ๆ กำเสื้อของมารดาไว้แน่น

“แม่ก็คิดถึงเจ้าเหมือนกัน เจ้าตัวน้อยของแม่…” เหลียนฟางโจวโอบไหล่เล็ก ๆ ของเขาไว้ ลูบศีรษะเบา ๆ แล้วลูบแผ่นหลังอย่างแผ่วเบา หัวใจยิ่งนุ่มนวลลงทุกที จนแทบจะละลายกลายเป็นสายน้ำ

“ลูกแม่จ๋า แม่จะไม่จากเจ้าไปอีกแล้ว!” เหลียนฟางโจวยิ้มฝืนกลั้นน้ำตาไว้แทบไม่อยู่...

ซวี่เอ๋อร์พยักหน้าพร้อม “อื้ม” อย่างหนักแน่นทางจมูก จากนั้นก็คลายอ้อมกอดออกเบา ๆ แต่ยังคงจับชายเสื้อของเหลียนฟางโจวไว้ แหงนหน้าขึ้นมองนางแล้วพูดว่า “ข้าไม่โกรธท่านแม่หรอก ข้ารู้ว่าท่านแม่รักข้าที่สุด ไม่มีทางจะทิ้งข้าไปแน่! ทั้งหมดเป็นเพราะพวกคนร้ายทำให้วุ่นวาย! ข้าจะตั้งใจฝึกวิชากับท่านพ่อและท่านอาเซียว พอข้าโตแล้ว ข้าจะอยู่เคียงข้างคอยปกป้องท่านแม่ จะไม่มีใครกล้ามารังแกท่านแม่อีก!”

คำพูดที่แม้ยังไร้เดียงสาแต่กลับเอ่ยด้วยท่าทีจริงจัง ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

“ลูกแม่! ซวี่เอ๋อร์คนดีของแม่!” เหลียนฟางโจวลูบศีรษะเขาเบา ๆ ความอบอุ่นซาบซ่านอยู่ในอก นางมองเขาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน เต็มไปด้วยความรัก ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา แล้วกล่าวแหย่ “พอเจ้าโตขึ้นจริง ๆ แล้ว ก็จะเอาแต่คอยปกป้องภรรยาของเจ้าน่ะสิ ไหนเลยจะห่วงแม่อีก!”

“ฮูหยินเจ้าคะ!” ปี้เถาทนไม่ไหวหัวเราะตาม “คุณชายยังเล็กอยู่เลยนะเจ้าคะ!” หลินหมอมอและคนอื่น ๆ ก็พากันหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

ซวี่เอ๋อร์ได้ยินเช่นนั้นก็ร้อนรนขึ้นมาทันที รีบส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่ ไม่! ภรรยาข้ามีคนของท่านแม่ยายคอยปกป้องอยู่แล้ว ข้าจะปกป้องท่านแม่!”

เหลียนฟางโจวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะลั่น คนอื่น ๆ ก็พลอยหัวเราะครืนขึ้นมาด้วย เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า—ใช่สิ ซวี่เอ๋อร์มีคู่หมั้นแล้ว!

เหลียนฟางโจวกลั้นยิ้มแล้วกล่าวแกล้งแหย่ “เจ้าจำภรรยาเจ้าได้แม่นเชียวนะ! ระวังไว้นะ ถ้าภรรยาเจ้าได้ยินเข้าอาจจะโกรธก็ได้!”

ซวี่เอ๋อร์ทำหน้าไม่เข้าใจ กระพริบตาปริบ ๆ อย่างงุนงง “ภรรยาข้าจะโกรธทำไมกันล่ะ?”

เหลียนฟางโจวยิ้มพลางตอบ “พอโตขึ้นเจ้าก็จะเข้าใจเองแหละ!”

“โอ้…” ซวี่เอ๋อร์ตอบรับเสียงหนึ่ง แต่ก็ยังไม่เข้าใจนัก ก่อนจะพูดต่อ
“แต่ข้าไม่สนหรอก! ถ้านางจะโกรธ ก็ให้นางกลับไปอยู่กับมารดาของนาง ข้าจะอยู่กับท่านแม่!”

เหลียนฟางโจวชะงักไปอีกครั้ง ก่อนจะหัวเราะเสียงใส “ลูกแม่คนดี!”

ปี้เถาและสาวใช้ทั้งหลายต่างหัวเราะกันลั่น บรรยากาศหม่นเศร้าเมื่อครู่พลันจางหายไปไม่หลงเหลือ

ชุยเส้าซีเองก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าพลางยิ้ม ขำอยู่ในใจ—ฟางโจวคนนี้ก็เหลือเกิน โตป่านนี้แล้วยังเล่นแหย่ลูกอีก!

ซวี่เอ๋อร์คนนี้...หน้าตาเหมือนหลี่ฟู่เสียมาก แต่ดวงตาคู่นี้กลับเหมือนนางไม่มีผิด…

เขามองเด็กน้อยด้วยความรู้สึกยินดีแทนนางในใจ ทว่าในความยินดีนั้น ก็ปนเปื้อนด้วยความหดหู่อย่างบอกไม่ถูก…

เหลียนฟางโจวจู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้นยิ้มให้ชุยเส้าซี แล้วจูงมือซวี่เอ๋อร์เดินเข้าไปใกล้ พลางกล่าวยิ้ม ๆ “คนผู้นี้คือท่านอาชุย โชคดีที่ตลอดทางมีท่านอาชุยช่วยเหลือแม่ไว้ มิเช่นนั้น แม่คงลำบากแน่! เร็วสิ ทักทายท่านอาชุยหน่อย!”

ซวี่เอ๋อร์ปล่อยมือจากนาง แล้วประสานมือโค้งคำนับอย่างนอบน้อม
“หลานชายคารวะท่านอาชุย ขอบคุณที่ช่วยชีวิตท่านแม่ขอรับ!”

“เด็กดี!” ชุยเส้าซีย่อตัวลงประคองเด็กน้อยไว้ แล้วยิ้มตอบ “อาชุยกับท่านแม่ของเจ้า…รวมถึงท่านพ่อของเจ้าด้วย ต่างก็เป็นสหายกัน ระหว่างด้วยสหายกันย่อมไม่ต้องพูดคำขอบคุณหรอก เพราะฉะนั้นเจ้าก็ไม่ต้องเกรงใจ!”

ซวี่เอ๋อร์หันไปมองแม่ แล้วพยักหน้ารับเบา ๆ “ขอรับ” อย่างว่าง่าย
เหลียนฟางโจวจึงยิ้มพลางว่า “ไปเถอะ พวกเราเข้าไปข้างในกันก่อน”

ระหว่างทาง เหลียนฟางโจวก็แนะนำเรือนและคนในจวนให้ชุยเส้าซีรู้จักคร่าว ๆ พลางสอบถามปี้เถา แม่นม และคนอื่น ๆ ถึงพฤติกรรมของซวี่เอ๋อร์ช่วงที่ผ่านมา

พอเพิ่งนั่งลงในห้อง ก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น “ฮูหยิน!” เสียงยังไม่ทันขาด คนผู้นั้นก็ย่างเท้าก้าวเข้ามาจากด้านนอกอย่างรวดเร็ว

เหลียนฟางโจวเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว พอสายตาสบกับอีกฝ่าย ก็ราวกับเวลาหยุดนิ่ง สายตาทั้งสองประสานกัน ประหนึ่งห่างไกลกันมานานแสนนาน ความรู้สึกพลุ่งพล่านดั่งคลื่นทะเลโถมเข้าใส่ ทั้งสุข ทั้งเศร้า ทั้งดีใจ ทั้งเจ็บปวด—จนไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาจากปากทั้งสองคน

ชุยเส้าซีได้แต่นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ แล้วหัวเราะฝืน ๆ อย่างขมขื่นในใจ

ในเสี้ยววินาทีนั้น เขาก็เข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง…ว่าเขาจะไม่มีวันเข้าไปอยู่ในโลกของคนสองคนนี้ได้เลย

เขาเคยคิดว่า เวลาผ่านมาหลายปี เขาตัดใจได้แล้ว เมื่อได้พบกับหลี่ฟู่อีกครั้ง เขาคิดว่าตัวเองจะทำใจยอมรับได้ เช่นเดียวกับที่เขาเผชิญหน้านาง ด้วยใจที่อวยพรให้นางเป็นสุข ขอเพียงนางมีความสุข เท่านี้เขาก็เพียงพอแล้ว

แต่ในที่สุด…เขาก็ทำไม่ได้ หรือจะเรียกได้ว่า—มันไม่เหมือนกันเลย

ขอเพียงนางมีความสุข เขาก็พอใจ แต่ส่วนหลี่ฟู่จะเป็นอย่างไร…จะสุขหรือทุกข์ มันเกี่ยวอะไรกับเขา? หรือในใจลึก ๆ…เขาอาจจะหวังลึก ๆ ว่า หลี่ฟู่จะไม่ได้มีความสุขเสียด้วยซ้ำ!

ชุยเส้าซีพลันเข้าใจความรู้สึกของเหลียงจิ้นขึ้นมานิดหน่อย ความรู้สึกของเขาต่อหลี่ฟู่ คงไม่ต่างจากความรู้สึกของเหลียงจิ้นที่มีต่อตนเองกระมัง?

เขาแสร้งกระแอมเบา ๆ แล้วกล่าวทักขึ้นอย่างยิ้มแย้ม “ใต้เท้าหลี่…นานแล้วมิได้พบกัน!”

หลี่ฟู่หันขวับมา พอเห็นว่าเป็นชุยเส้าซี ก็ตาเป็นประกาย “นานจริง ๆ! ข้าคาดไว้แล้วว่าเจ้าต้องมา และเจ้าก็มา…จริง ๆ ด้วย!”

เหลียนฟางโจวเองก็นึกขึ้นได้ว่าชุยเส้าซียังอยู่ รู้สึกหน้าแดงนิด ๆ อย่างกระดาก “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าจะมากับเขา? เจ้ารู้ว่าเขาเป็นคนช่วยข้า?”

หลี่ฟู่พยักหน้ายิ้ม ๆ “กลับมาได้ก็ดีแล้ว! เรื่องนี้เล่ายาวนัก! ไหน ๆ พี่ชุยก็มาถึงแล้ว พักอยู่สักระยะก็ดี เดี๋ยวเราค่อยคุยกันอีกทีนะ พี่ชุยคงเหนื่อยมาตลอดทาง ไปพักก่อนเถิด!”

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1323 แผนของเขาถูกทำลาย

 

บทที่ 1323 แผนของเขาถูกทำลาย

หลังจากหมอตรวจชีพจรเสร็จ ก็ซักถามอีกเล็กน้อย ก่อนจะประนมมือยิ้มพลางกล่าวกับเหลียนฟางโจวว่า “ยินดีด้วยฮูหยิน! เป็นชีพจรมงคล! ฮูหยินตั้งครรภ์ได้เดือนครึ่งแล้ว!”

“จริงหรือ!” หัวใจที่พองโตของเหลียนฟางโจวพลันเบาลงทันที นางยิ้มขอบคุณด้วยความยินดี แต่ก็รีบถามด้วยความกังวล “ไม่ทราบว่าเด็กในครรภ์ยังอยู่ดีหรือไม่? ปลอดภัยใช่หรือเปล่า?”

หมอมองนางแวบหนึ่ง แล้วจึงหัวเราะแห้ง ๆ “ฮูหยินดูเหมือนจะคิดมากเกินไป จิตใจกระวนกระวาย อีกทั้งระยะนี้เหนื่อยล้ามากนัก ย่อมมีผลกระทบบ้างต่อเด็กในครรภ์! แต่ขอให้ฮูหยินวางใจ ร่างกายฮูหยินถือว่าแข็งแรง อีกทั้งยังอยู่ในช่วงแรกของการตั้งครรภ์ ต่อให้มีผลกระทบบ้างก็ไม่ร้ายแรงอะไร ขอเพียงพักผ่อนให้เพียงพอ ปล่อยวางเรื่องกังวลต่าง ๆ เติมอาหารบำรุงเลือดและพลังสักหน่อย ไม่นานก็จะฟื้นตัวดังเดิม”

“จะไม่ส่งผลกระทบต่อเด็กใช่ไหม?” เหลียนฟางโจวรีบพยักหน้ารับ แล้วก็ยังอดถามอีกครั้งไม่ได้

หมอยิ้มตอบว่า “วางใจเถิดฮูหยิน ไม่เป็นไรแน่นอน!”

เหลียนฟางโจวจึงวางใจลงโดยสิ้นเชิง ยิ้มแล้วส่งตัวหมอกลับไป

เจ้าของโรงเตี๊ยมกับลูกจ้างจึงรีบเข้ามาแสดงความยินดี พร้อมกับยิ้มประจบถาม “จะให้ครัวทำอาหารหรือน้ำแกงบำรุงร่างกายที่เบาและดีต่อสุขภาพเพิ่มไหมขอรับ?”

เหลียงจิ้นตวัดสายตาเย็นเยียบใส่ทันที แล้วตวาดขึ้นว่า “เจ้าพล่ามอะไรนักหนา! ยังไม่รีบไปเตรียมอีก!”

เจ้าของโรงเตี๊ยมอยากจะหนีออกไปให้เร็วที่สุด ไม่อยากโดนลูกหลง จึงรีบลากลูกจ้างออกไปทันที ภายในห้องจึงเหลือเพียงสามคน ที่ต่างก็เงียบไม่กล่าวสิ่งใด

ชุยเส้าซีกระแอมเบา ๆ แล้วยิ้มกล่าว “ยินดีด้วยนะ!” จากนั้นก็หัวเราะต่อ “ข้าว่าพวกเราคงรีบร้อนเดินทางไม่ได้เสียแล้ว พรุ่งนี้เดินอย่างช้า ๆ จะดีกว่า ทางขรุขระแบบนี้ไม่เหมาะเลย”

เหลียนฟางโจวแม้จะร้อนใจอยากรีบกลับไปยังเมืองหนานไห่ แต่เมื่อนึกถึงคำของหมอก็อดลังเลไม่ได้ “ก็แค่เสียเวลาไปอีกวัน คงไม่เป็นไรกระมัง?”

“จะไม่เป็นไรได้อย่างไร!” ชุยเส้าซีรีบกล่าว “ตอนนี้เจ้ากำลังอุ้มท้อง ต้องระวังให้มาก พรุ่งนี้ข้าจะหารถม้าที่ดีกว่านี้ให้ พวกเราค่อย ๆ เดินทางเถิด ยังไงก็ไม่ต่างอะไรนักหรอกแค่สองสามวัน”

เหลียงจิ้นกล่าวเย็นชา “คุณชายชุยนี่มีประสบการณ์ไม่เบาเลยนะ ข้าดูไม่ออกเลยจริง ๆ!”

ชุยเส้าซีไม่ใส่ใจคำประชดประชันนั้น หันไปถามเหลียนฟางโจวตรง ๆ “หากข้าจัดการตามนี้ เจ้าคิดว่าเป็นไรหรือไม่?”

เหลียงจิ้นเอ่ยเสียงเย็น “ไม่ได้! ที่นี่มันที่แบบไหน คิดว่าจะหารถม้าดี ๆ ได้สักกี่คัน? ที่เหมาะกับหญิงมีครรภ์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง! พรุ่งนี้เจ้าพานางไปที่ศาลากลาง ประกาศฐานะเสียให้ชัดเจน บางทีบ้านของเจ้าเมืองอาจมีรถม้าดี ๆ
หรือไม่ก็ขอยืมจากพวกคนรวยในท้องถิ่นเสียเลย! อีกทั้งให้เจ้าเมืองจัดพวกทหารติดตามไปด้วยก็ยังได้ จะได้มีคนคอยช่วยระหว่างทางด้วย ข้านั้นยังมีธุระสำคัญ ต้องรีบกลับไป ไม่อาจร่วมทางกับพวกเจ้าได้อีก!”

ในใจของเหลียงจิ้นเดือดดาลยิ่งนัก — สวรรค์ช่างไม่เข้าข้างเขาเลย!

เดิมทีเขาคิดไว้ว่า จะไม่สนสิ่งใดทั้งสิ้น ลักพาตัวนางไปพร้อมกับชุยเส้าซี ไม่ว่านางจะยินยอมหรือไม่ เขาก็จะต้องครอบครองนางให้ได้! รอจนกระทั่งนางมีลูกของเขา ต่อให้นางเกลียดเขาสักเพียงใด ยังจะทำอะไรได้อีกเล่า?

ใครจะคาดคิดว่า… นางตั้งครรภ์เสียแล้ว!

ในสถานการณ์เช่นนี้ เขาย่อมไม่อาจลงมือกับนางได้อีก หากทำให้นางและลูกในท้องเป็นอันตราย ไม่เพียงจะทำร้ายร่างกายนาง ยังจะทำให้จิตใจนางแตกสลาย นางต้องเกลียดเขาเข้ากระดูกดำแน่!

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็แยกทางกันเสียเลยจะดีกว่า อย่างน้อยก็ไม่ต้องเห็นหน้าให้ขัดใจ เขาเองก็กลัวว่า… หากปล่อยไว้ต่อไป อาจจะเผลอทำสิ่งที่ทำให้ตัวเองต้องเสียใจภายหลัง…

ชุยเส้าซีได้ยินดังนั้นก็ยิ่งดีใจ รีบกล่าวว่า “ใช่ ๆ เจ้าพูดถูกจริง ๆ แบบนี้รอบคอบกว่ากันมาก ข้าไม่น่าคิดได้มาก่อนเลย!”

พอได้ยินว่าเหลียงจิ้นจะจากไป ชุยเส้าซีพลันโล่งอก ราวกับก้อนศิลาใหญ่ที่ทับอกมานานหล่นหายไปทันตา ไหนเลยจะยังมีใจไปถือสาเสียงแข็งหรือสีหน้าเย็นชาของเขาอีก?

เหลียงจิ้นย่อมมองออกถึงความคิดในใจของเขา จึงแค่นเสียงเย็นเยียบ

เหลียนฟางโจวเองก็เห็นด้วยกับวิธีนี้ ความรู้สึกที่มีต่อเหลียงจิ้นพลันซับซ้อนขึ้นในบัดดล—บุรุษผู้นี้ช่าง...เฮ้อ!

“ขอบคุณคุณชายเหลียงที่เตือน” เหลียนฟางโจวไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดดี นิ่งงันอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อยเอ่ยเบา ๆ “ไหน ๆ คุณชายก็มีธุระสำคัญต้องจัดการ เช่นนั้นก็เชิญตามสบาย บุญคุณไม่อาจใช้วาจาตอบแทน ข้าก็ไม่พูดมากอีกแล้ว ขอให้ดูแลตัวเองด้วย!”

เหลียงจิ้นเงยหน้ามองนาง จ้องแน่วนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา
“วางใจเถอะ! ข้าย่อมดูแลตนเองดี เจ้าก็เช่นกัน—ดูแลตัวเองให้ดี!”

ว่าจบก็ลุกขึ้น หันไปจ้องชุยเส้าซีด้วยแววตาเย็นเฉียบ “ที่นี่ก็ฝากให้เจ้าจัดการ ข้าขอลาเพียงเท่านี้!” ว่าจบก็หมุนตัวจากไปไม่แม้แต่จะหันกลับมามองอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงสองคนในห้องที่เงียบงัน

เมื่อเหลียงจิ้นอยู่ ทั้งเหลียนฟางโจวและชุยเส้าซีต่างก็หวังให้เขารีบหายไปเสียให้พ้น ทั้งกลัวทั้งปวดหัว ไม่รู้จะรับมืออย่างไรกับเขาดี

แต่พอเขาจากไปจริง ๆ กลับรู้สึกว่างเปล่าภายในอย่างน่าประหลาด ความว่างเปล่าเช่นนี้ช่างชวนอึดอัดนัก

โดยเฉพาะเหลียนฟางโจว ทั้งขื่นขมทั้งร้อนรุ่ม ความรู้สึกนานัปการพัดโถมเข้ามาพร้อมกัน จนต้องถอนหายใจเบา ๆ

ชุยเส้าซีเห็นดังนั้นก็หันมายิ้มปลอบ “เจ้ากำลังอุ้มท้องนะ อย่าคิดมากเลย! เรื่องของวันข้างหน้า ใครจะคาดเดาได้? บางทีวันที่เลวร้ายเช่นนั้น อาจจะไม่มาถึงเลยก็ได้ ใครจะไปรู้?”

เหลียนฟางโจวได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะออกมา “เจ้าพูดถูก! การวิตกจริตเกินเหตุช่างโง่เขลานัก ข้าจะปล่อยให้ตัวเองโง่แบบนั้นได้ยังไงกัน!”

ทั้งสองต่างหัวเราะออกมาอย่างผ่อนคลาย

สามวันต่อมา เหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีก็เดินทางกลับถึงเมืองหนานไห่

บ่ายวันนั้น รถม้าค่อย ๆ แล่นเข้าสู่ภายในกำแพงเมืองที่สูงใหญ่แข็งแกร่ง ราวกับจะทะลุขึ้นฟ้า เหลียนฟางโจวรู้สึกตื้นตันจนตาแดง น้ำตาแทบไหล—ในที่สุดนางก็ได้กลับมาเสียที!

ใจที่แทบจะอดกลั้นไม่ไหวเอ่ยสั่งสารถีทันที “เร็วขึ้นอีกหน่อย ไปยังเรือนหลังของที่ว่าการผู้ว่าการมณฑล!”

สารถีชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะสะบัดแส้เร่งฝีเท้าม้าอย่างเร็ว

ขบวนรถม้าซึ่งมีทหารปลอมตัวเป็นพลเรือนเจ็ดแปดนายคุ้มกันขนาบข้าง มาหยุดที่เรือนหลังของที่ว่าการผู้ว่าการมณฑล เสียงเอะอะที่เกิดขึ้นไม่น้อย ดึงดูดความสนใจยิ่งนัก

พอเห็นเหลียนฟางโจวยิ้มออกมาจากรถม้า นายประตูถึงกับเบิกตากว้าง ปากสั่นระริก กว่าครู่หนึ่งจะร้องออกมาได้ว่า “ฮูหยิน!” แล้วก็ทรุดเข่าลงกับพื้น โขกศีรษะอย่างแรง

ในใจเหลียนฟางโจวเปี่ยมล้นด้วยความปิติยินดี แต่ยังอดหยอกเย้าไม่ได้
“ก็แค่ไม่เจอกันสิบกว่าวัน จำเป็นต้องตื่นเต้นขนาดนี้ด้วยหรือ? ลุกขึ้นเถอะ!”

“ขอรับ! ขอรับ! ขอบคุณฮูหยิน!” นายประตูทั้งสองรีบยิ้มแหย ๆ ลุกขึ้นมาจากพื้น คนหนึ่งออกหน้าเดินนำพานางเข้าไป อีกคนก็วิ่งลิ่วเข้าเรือนพร้อมตะโกนเสียงดัง “ฮูหยินกลับมาแล้ว! ฮูหยินกลับมาแล้ว!”

ไม่นาน เหล่าคนสนิททั้งคุณชายเฉียนผู้ดูแล, ปี้เถา, ชุนซิ่ง, หงอวี้, รวมทั้งหลินหมอมอ ต่างก็พากันกรูกันออกมาต้อนรับ พอเห็นเหลียนฟางโจว ก็ต่างกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ คุกเข่าลงคำนับด้วยความดีใจ

ปี้เถารีบวิ่งมาข้างหน้าประคองมือเหลียนฟางโจวไว้ “ฮูหยิน ท่านกลับมาแล้วจริง ๆ! คุณชายชุย ท่านก็กลับมาด้วย!”

ชุนซิ่ง, หงอวี้, หลินหมอมอต่างก็ซับน้ำตาเงียบ ๆ ด้วยความตื้นตัน สายตาของปี้เถาเป็นประกาย ชุนซิ่งก็เห็นเช่นกัน รีบทำความเคารพด้วย

ชุยเส้าซีเพียงยิ้มตอบและพยักหน้าให้พวกนางอย่างอ่อนโยน

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1322 อาเจียน

 

ตอนที่ 1322 อาเจียน

เมื่อคิดว่าอีกไม่นานก็จะได้พบสามีและลูกชาย เหลียนฟางโจวก็รู้สึกราวกับอยากมีปีกเสียเดี๋ยวนั้น จะได้โบยบินไปถึงพวกเขาในพริบตาเดียว

การหายตัวไปคราวนี้กินเวลากว่ายี่สิบวัน ไม่รู้ว่าที่เมืองหนานไห่...จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้างแล้วหรือยัง

แต่ในขณะที่ยิ่งเข้าใกล้เมืองหนานไห่มากเท่าไร ความรู้สึกของเหลียงจิ้นกลับยิ่งกระวนกระวาย ปั่นป่วนไม่หยุด

สิ่งที่ทำให้เขาร้อนรุ่มยิ่งกว่านั้นก็คือ—เขารู้ดีว่าหากจะลงมือ ต้องลงมือ ตอนนี้! เพราะเหลือเวลาอีกไม่นานก็จะถึงเขตเมืองหนานไห้แล้ว!

เขาเคยคิด...จะลักพาตัวเหลียนฟางโจวไป และยิ่งเวลาเคลื่อนใกล้เข้าไป ความคิดนี้ก็ยิ่งแข็งแรงขึ้นในหัว ราวกับมีเสียงปีศาจคอยล่อลวงให้เขาลงมือทันที

แต่เขาก็รู้ดี...หากเขาลงมือจริง ๆ สิ่งที่เขาได้ อาจไม่ใช่ “นาง” เพราะนางจะเกลียดเขาไปตลอดชีวิต

แม้ว่าเขาจะ “ใช้กำลัง” ได้ครอบครองนาง...แต่เขาก็รู้ดีว่าไม่มีวันได้รับ “การให้อภัย” และนั่น...คือสิ่งที่เขาไม่อาจทนได้!

และอีกอย่าง—เจ้าหน้าตาดีแซ่ชุยคนนั้น...ถ้าจะจับตัวนางไป ก็ย่อมต้องจับเขาไปด้วย จะปล่อยให้เขาหลุดมือไปแจ้งข่าวไม่ได้เด็ดขาด! และนั่นก็หมายความว่า...อย่างน้อยจนกว่าจะล้มหลี่ฟู่ลงได้ เขาจะต้องขังเจ้าแซ่ชุยนี่เอาไว้ก่อน! แล้วแบบนั้นล่ะ? นางจะไม่โกรธเกลียดเขาหนักกว่าเดิมหรือ?

แต่ว่าถ้าปล่อยให้นางกลับไป...เขาจะยินยอมได้อย่างไร! เขาไม่มีวัน ยอมรับ เรื่องนี้ลงได้!

สีหน้าเหลียงจิ้นเริ่มมืดมนขึ้นเรื่อย ๆ ความเย็นชาน่ากลัวในแววตายิ่งเข้มข้น บรรยากาศระหว่างสามคนกลับเข้าสู่ความอึดอัดตึงเครียดอีกครั้ง เหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีต่างก็มองหน้ากันอย่างงุนงง แม้จะไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายเป็นอะไร แต่อารมณ์คุกรุ่นเช่นนี้ก็ทำให้ทั้งคู่ไม่กล้าประมาทแม้แต่นิดเดียว

คืนวันที่สอง ทั้งสามพักแรมที่อำเภอเล็กๆแห่งหนึ่งชื่อ "หงสุ่ย" จากการสอบถามเจ้าของโรงเตี๊ยม—หากว่าจ้างรถม้าเร่งฝีเท้าให้ดี พรุ่งนี้ก่อนพระอาทิตย์ตก ก่อนที่ประตูเมืองหนานไห่จะปิด ก็จะสามารถไปถึงได้ทัน!

เหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีได้ยินก็หน้าตาเปี่ยมยิ้มอย่างยินดี ...เว้นแต่เหลียงจิ้น ที่หัวเราะเย็นออกมาเบา ๆ อย่างยากจะหยั่งถึง

เมื่อมองใบหน้างดงามที่ทั้งยามยิ้มก็ชวนให้ใจละลาย ยามขุ่นเคืองก็ยังน่าหลงใหล ทุกการเคลื่อนไหว ทุกลมหายใจของนาง ล้วนกระตุ้นให้หัวใจเขาไหวสั่นไม่หยุด เพียงแค่คิดว่า หากไม่มีนาง ชีวิตเขาจะเหลือเพียงความว่างเปล่าและน่าเบื่อเพียงใด เหลียงจิ้นก็แทบไม่อาจจินตนาการได้!

และในชั่วขณะนั้นเอง เขาก็ตัดสินใจเด็ดขาดในใจ! หากนางจะเกลียดเขา...ก็ให้เกลียดไปเถอะ! ในเมื่อแต่ไหนแต่ไร นางก็ไม่เคยรักเขาอยู่แล้ว จะหวังให้นางเปลี่ยนใจในวันหน้าได้อย่างไร?

ในเมื่อเขาก็วางแผนจะทำลายครอบครัวนาง ฆ่าสามีนางอยู่แล้ว
ถึงตอนนั้น...นางก็คงยิ่งเกลียดเขายิ่งกว่าเดิม!

ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว จะมัวรออะไรอีกเล่า? ...ในเมื่อยังไงก็ต้องเกลียดกันอยู่แล้ว งั้นก็ จับนางไว้ข้างกายเสียตอนนี้เลย! ต่อให้นางต้องเกลียดเขาทั้งชีวิต...ก็ยัง “คุ้มค่า!”

เมื่อคิดได้ดังนั้น เหลียงจิ้นก็รู้สึกโล่งอกอย่างประหลาด หัวใจเบาสบายราวปลดพันธนาการ เขาเริ่มวางแผนทันที—คืนนี้จะลงมืออย่างไร จะแยกตัวออกไปจากที่นี่ทางใด และหลังจากนั้น...จะซ่อนนางไว้ที่ไหน!

แต่ทว่า—ทั้งเหลียนฟางโจวและชุยเส้าซี กลับไม่รู้สึกถึงอันตรายใดเลย
มื้อเย็นยังคงนั่งร่วมโต๊ะกันตามปกติ

เพื่อเฉลิมฉลองที่ใกล้ถึงเมืองหนานไห่ ชุยเส้าซียังสั่งสุรามาหนึ่งไหเป็นพิเศษอีกด้วย

ส่วนเหลียนฟางโจว แม้รู้ว่าพรุ่งนี้ก็ต้องแยกทางกับเหลียงจิ้นแล้ว และนั่นอาจจะเป็นการ “จากกันตลอดกาล” โดยไม่มีวันร่วมเดินทางเช่นนี้อีก นางก็ยังรู้สึกหดหู่อยู่ลึก ๆ จึงจงใจสั่งอาหารดี ๆ เต็มโต๊ะเพื่อเป็นการส่งท้าย

ถึงจะดูไร้สาระ ออกจะดัดจริตไปหน่อย...แต่นางก็ไม่อยากปล่อยให้ในใจต้องมี “ความเสียดาย” ตกค้างอยู่

ทว่า—ไม่คาดเลยว่า พอจาน “ปลากุ่ยหยูนึ่งซีอิ๊ว” ถูกยกมาวาง เสี่ยวเอ้อหน้าตายิ้มแย้มรีบแนะนำทันทีว่า นี่คือตำรับขึ้นชื่อของร้าน รสชาติสดหวานเป็นพิเศษ ขอให้รีบชิมตอนร้อน ๆ

แต่ทันใดนั้นเอง—กลิ่นคาวแรงพลุ่งเข้าจมูกอย่างรุนแรง เหลียนฟางโจวถึงกับเบี่ยงตัวทันที ยกมือปิดปาก แล้วรีบก้มตัวอาเจียนออกมา!

เหลียงจิ้นกับชุยเส้าซีตกใจแทบกระโดด ลุกพรวดขึ้นมาพร้อมกัน “เจ้าเป็นอะไรไป?!”

เหลียงจิ้นตวัดตามองเสี่ยวเอ้อด้วยโทสะ ตวาดเสียงเย็น “ยกอะไรมานี่? ทำไมถึงเลอะเทอะปานนี้!”

เสี่ยวเอ้อคนนั้นถูกสีหน้าดุดันของเหลียงจิ้นข่มจนสะดุ้งเฮือก รีบพูดตะกุกตะกัก “มะ...ไม่ได้มีปัญหานะขอรับ! ท่านอย่ากล่าวหากันสิ! ปลาตัวนี้เพิ่งเชือดเมื่อครู่ ยังดิ้นอยู่เลย สดมากจริง ๆ!”

เสียงเอะอะนั้นทำให้เถ้าแก่ร้านรีบวิ่งออกมาดูด้วยความตกใจ “เกิดอะไรขึ้นหรือขอรับ?”

เหลียนฟางโจวยังสำลักคลื่นไส้อยู่ครู่หนึ่ง กว่าจะตั้งสติได้ก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วค่อยนั่งลง เพิ่งจะอ้าปากจะพูด “ไม่มีอะไร” แต่ไม่ทันไร กลิ่นคาวของปลาก็โชยมาอีกระลอก เธอรีบยกมือปิดปากแล้วลุกพรวดขึ้น วิ่งไปที่หน้าต่าง ก้มพิงขอบหน้าต่างหอบหายใจแรง ๆ หลายครั้ง จนกระทั่งลมเย็นพัดมาแตะใบหน้า จึงค่อยรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

“พวกเจ้าทำอะไรกันแน่? กล้าเอาอาหารมีปัญหายกมาบริการอีกหรือ!”
เหลียงจิ้นกระชากคอเสื้อเถ้าแก่ไว้แน่น ตะคอกเสียงเย็นเยียบ

“อย่า! อย่าครับนายท่าน!” เถ้าแก่ตกใจจนหน้าซีด รีบโบกมือพลางพูดรัว
“ฮูหยินท่านนี้ ข้าดูแล้วสิบในแปดส่วน—คงจะตั้งครรภ์แน่ ๆ! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับอาหารของร้านข้าเลยนะขอรับ!”

“ว่าอย่างไรนะ?” เสียงของชุยเส้าซีและเหลียงจิ้นดังขึ้นพร้อมกัน
ทั้งคู่ถึงกับหน้าถอดสี ใจทั้งหนักอึ้งและเจ็บแปลบในคราวเดียว

ชุยเส้าซีตั้งสติได้ก่อน รีบหันไปสั่งเสียงดัง “ยังจะยืนเซ่ออยู่อีกหรือ? รีบไปตามหมอมาเร็วเข้า!”

เสี่ยวเอ้อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เป็นคนฉลาดนัก พอได้ยินก็รีบรับคำ “ได้ขอรับ!”
แล้ววิ่งปรู๊ดออกไปแทบไม่เห็นฝุ่น

เหลียงจิ้นค่อย ๆ คลายมือจากคอเสื้อเถ้าแก่ แต่ในแววตากลับมืดลึก
เขาหันไปมองเหลียนฟางโจว ดวงตาสั่นระริกด้วยความคิดที่พันกันยุ่งเหยิง
สีหน้าแปรเปลี่ยนไม่อาจอ่านออก

เหลียนฟางโจวเองก็ยืนนิ่งอึ้ง ราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ
ก่อนจะค่อย ๆ นึกขึ้นได้ว่า...เดือนนี้กับเดือนก่อน นางยังไม่ได้มีประจำเดือนเลย...

ที่ผ่านมานางมัวแต่ยุ่งกับการวางแผนจัดการตระกูลเติ้ง ต่อมาก็ถูกจับในวันเทศกาลตวนอู่ ต้องใช้ชีวิตด้วยความระแวดระวังอยู่ในห้วงอันตราย จะมีเวลาที่ไหนมาสังเกตเรื่องพวกนี้อีก?

บัดนี้เมื่อสติเริ่มกลับมา สีหน้าของนางแปรเปลี่ยนไปมาระหว่าง “ตกใจ ยินดี และขวยเขิน” จนเห็นชัด หากใครยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น—ก็คงจะต้องโง่เสียแล้วจริง ๆ!

เถ้าแก่ร้านไม่กล้าเดินหนีไปไหน ได้แต่ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตากลอกไปมาแอบสังเกตสีหน้าของทั้งสามคน — เหลียงจิ้น, เหลียนฟางโจว, และชุยเส้าซี

แม้จะผ่านโลกมามาก แต่เรื่องความสัมพันธ์ของสามคนนี้ เขาก็ยังเดาไม่ออกสักนิด!

ชายหนุ่มสองคนนี้ เห็นชัดว่ามีใจให้สตรีผู้นั้นทั้งคู่ แต่พอได้ยินว่านางอาจตั้งครรภ์ กลับไม่มีใครก้าวเข้าไปดูแลเลยสักคน แปลว่าคงไม่มีใครเป็นสามีของนางแน่ ...ถ้าเช่นนั้นแล้ว—หญิงที่แต่งงานแล้ว เหตุใดจึงไม่อยู่กับสามี กลับมาเดินทางกับชายแปลกหน้าสองคน?

ไม่กลัวใครเขาจะนินทาหรืออย่างไร? หรือว่าสามีนางไม่เอานางแล้ว? ...ก็ไม่น่าใช่อีก—ถ้าเป็นเช่นนั้น สองคนนี้คงแสดงตัวดูแลนางไปนานแล้ว! ดูจากท่าทางที่อยากจะเอาใจ แต่ก็ต้องเก็บไว้ในใจของทั้งคู่แล้ว เรื่องนี้ยิ่งดูไม่ปกติเข้าไปใหญ่

รู้ทั้งรู้ว่านางมีสามีแล้ว ยังจะตามนางไปไหนมาไหนอย่างนี้ มันหมายความว่าอะไร...

เถ้าแก่คิดฟุ้งซ่านไม่หยุด แต่ในเวลานั้นเอง เด็กหนุ่มที่ไปตามหมอก็กลับมาแล้ว พร้อมกับหมอที่เดินตามมาอย่างเหนื่อยหอบ

เหลียงจิ้นกับชุยเส้าซีหันไปมองทันที ในแววตาทั้งคู่ต่างก็มีแววไม่ชอบใจปะปนอยู่

โดยเฉพาะเหลียงจิ้น—สายตาเขาเย็นเยียบเหมือนมีมีดซ่อนอยู่ ขนาดหมอยังสะดุ้งในใจโดยไม่รู้ว่าทำไม

แต่เมื่อมาถึงแล้ว จะให้ไม่ตรวจแล้วกลับไปก็คงเป็นไปไม่ได้
หมอจึงได้แต่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ฝืนใจเดินเข้าไปด้วยท่าทีระวังตัว

บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นทันตา ทุกคนต่างก็ “เครียด” ด้วยเหตุผลของตัวเอง

เหลียนฟางโจวไม่ต้องพูดถึง—ทั้งตื่นเต้นทั้งคาดหวัง ชุยเส้าซีรู้สึกเศร้าในใจ แต่ก็ยินดีแทนนาง

เหลียงจิ้นหวังให้ทั้งหมดนี้เป็นแค่ความเข้าใจผิด

ส่วนเถ้าแก่กับเด็กในร้าน ก็ได้แต่ภาวนาเงียบ ๆ ว่า ขอให้หญิงผู้นี้ตั้งครรภ์จริงเถอะ —ถ้าไม่ใช่ เกรงว่าคุณชายหน้าดุคนนี้อาจจะพังร้านทิ้งทั้งหลังก็เป็นได้!

 

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1321 เหตุผลของนาง

 

บทที่ 1321 เหตุผลของนาง

พวกชาวเผ่าไป๋เหยามีนิสัยประหลาด—หากพวกเขาไม่พอใจใครขึ้นมา ก็ไม่คิดฟังเหตุผลใด ๆ ทั้งสิ้น แต่หากเปิดใจต้อนรับแล้ว ความร้อนแรงในไมตรีกลับทำให้คนลำบากใจยิ่งกว่า พวกเขาคะยั้นคะยอ ตักอาหารให้ไม่หยุด ป้อนคำแล้วคำเล่า หากใครไม่ยอมกิน ก็เท่ากับเป็นการดูแคลนเจ้าบ้าน ซึ่งอาจก่อให้เกิดเรื่องราวขึ้นมาได้ง่าย ๆ

แต่เหลียงจิ้นกับชุยเส้าซี พอเห็นอาหารบนโต๊ะแล้ว จะให้กลืนลงได้อย่างไร? โดยเฉพาะของแปลกตาอย่างดักแด้ไหม ดักแด้ผึ้ง แค่กลิ่นก็ทำเอาน้ำย่อยปั่นป่วน ทั้งสองคนยังไม่ทันได้ขยับตะเกียบเลยด้วยซ้ำ ก็เริ่มถูกสายตาผู้คนรอบข้างจับจ้อง สีหน้าหลายคนเริ่มไม่สบอารมณ์

เหลียนฟางโจวฉวยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจ ก้มหน้าพูดเบา ๆ ว่า “ข้าเตือนแล้วนะ! ถ้าพวกเจ้าเผลอทำให้พวกเขาไม่พอใจเข้า วันพรุ่งนี้พวกเราก็อย่าหวังจะออกจากที่นี่ได้เลย! จะให้เรื่องเล็กอย่างกินไม่ได้มาเป็นเหตุให้พลาดทางหนีรอด กลับไปคิดกันดูให้ดีเถอะ!”

เหลียงจิ้นกัดฟันกรอด ชุยเส้าซีหน้าซีดเป็นไก่ต้ม

“ของแบบนี้ ข้ากลืนไม่ลงจริง ๆ! ไม่มีทางอื่นแล้วหรือ?” ชุยเส้าซีพูดเสียงอ้อน เหมือนคว้าฟางเส้นสุดท้าย

“ก็...ไม่ได้ไม่มีทางนะ” เหลียนฟางโจวยังพูดไม่ทันจบ สายตาสองคนก็เปล่งประกายขึ้นทันที หันขวับมามองเธอพร้อมกันจนเธอทั้งขำทั้งโมโห จึงก้มหน้าต่ำลงพูดเสียงเบา “แกล้งเป็นลม!”

สิ้นเสียงนั้นไม่ถึงชั่วอึดใจ สองหนุ่มก็เริ่มโงนเงน แล้ว...ล้มลงหมดสติไปทั้งคู่! เหล่าคนในงานถึงกับตะลึงงันไปทั้งวง

เหลียนฟางโจวเองก็ไม่คิดว่าทั้งสองจะทำเร็วปานนี้! ตกใจจนเกือบหลุดหัวเราะออกมา รีบลุกขึ้นยกมือขอโทษ พร้อมหัวเราะกลบเกลื่อน “คงเป็นเพราะทั้งสองคนเหน็ดเหนื่อยมาหลายวัน ร่างกายอ่อนเพลียเกินไป พอเจอสุราและของหนักเข้า จึงเป็นลมไปค่ะ!”

นางรีบขอให้คนหนุ่มในหมู่บ้านช่วยกันพยุงทั้งคู่กลับเรือน

คนเผ่าไป๋เหยาก็ช่างหลอกง่ายเสียเหลือเกิน แม้แผนตื้น ๆ เช่นนี้ พวกเขาก็ยังหลงเชื่อ แม้แต่อากงชูอูซึ่งถือว่าเป็นผู้มากประสบการณ์ ยังแสดงสีหน้าเป็นห่วงอย่างแท้จริง พร่ำสั่งกำชับให้ดูแลทั้งสองอย่างดี พร้อมให้ครัวต้มโจ๊กดักแด้ผึ้งไว้ให้ เพราะโจ๊กนั้นบำรุงร่างกายดีที่สุด คนอื่น ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง!

ทำเอาเหลียนฟางโจว ซึ่งแต่เดิมก็คิดจะใช้โอกาสนี้ขอตัวออกจากโต๊ะไปด้วย ถึงกับรู้สึกผิดขึ้นมาจับใจ สุดท้ายก็ตัดใจไม่ลุกจากที่นั่ง จำต้องฝืนยิ้มกลืนอาหารในถ้วยลงทีละคำ แล้วรินสุราเคารพอากงอาม่าอย่างตั้งใจหลายจอก

แม้มีเรื่องเล็ก ๆ เกิดขึ้นกลางงานเลี้ยง แต่สุดท้าย ทั้งเจ้าบ้านและแขกเหรื่อนได้สนุกกันอย่างราบรื่น …ส่วนเหลียนฟางโจวเอง กลับต้องฝืนกินจนแน่นท้อง เดินวนในห้องทั้งคืนกว่าจะย่อยได้และหลับลงเสียที

แต่ถึงอย่างนั้น ชาวเผ่าไป๋เหยาก็ถือคำพูดเป็นสัจจะ รุ่งเช้าหลังอาหารเช้า “จินเซิ่ง” ก็พาชายหนุ่มอีกสองสามคน มาส่งเหลียนฟางโจวกับพวกออกจากเขาเหยาซานอย่างปลอดภัย

ในที่สุดก็ออกมาจากขุนเขาอันห่างไกลจากโลกภายนอก พ้นจากป่าเขารกชัฏที่สูงใหญ่และหนาทึบเสียจนบดบังสายตาไปทุกทาง เมื่อได้เห็นตลาดเล็ก ๆ ทุ่งนา และไร่สวนธรรมดาสามัญตรงหน้า ทั้งสามคนก็พลันรู้สึกราวกับ กลับคืนสู่โลกมนุษย์อีกครั้ง ราวกับหลุดพ้นจากความฝันกลับมาเหยียบดินในโลกแดงหม่น

“คราวนี้ค่อยโล่งอกสักที!” ภายในโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ในตัวเมืองเล็กนอกเขาเหยาซาน เหลียงจิ้นมองถนนที่คึกคักนอกหน้าต่าง ดวงตาเปล่งประกายไปด้วยความมั่นใจ

เว้นแต่พวกชนเผ่าชายขอบผู้ดื้อรั้น ที่มีวิถีชีวิตคล้ายชุมชนอิสระ ไม่ขึ้นกับใคร ที่เหลือทั้งในมณฑลหนานไห่นั้น มีใครบ้างกล้าขัดคำ “คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเหลียง”? สำหรับเหลียงจิ้นแล้ว พื้นที่ตรงนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเขตบ้านของตนเองเลย

ส่วนเหลียนฟางโจว...เมื่อคิดว่าตนมีสถานะฮูหยินของหลี่ฟู่คุ้มครองอยู่ในนาม ใจก็รู้สึกเบาและปลอดภัยขึ้นมามาก

ระหว่างที่ชุยเส้าซีลงไปข้างล่างเพื่อซื้อผลไม้ตามฤดูกาลที่มีคนเร่ขายอยู่ข้างถนน เหลียงจิ้นก็หันมาถามเหลียนฟางโจวว่า “เจ้าคุยกับพวกเผ่าไป๋เหยาเรื่องนั้นแล้วหรือยัง?”

“ยังเลย” เหลียนฟางโจวส่ายหน้า แล้วย้อนถามกลับ “ท่านล่ะ ได้คุยหรือเปล่า?”

“ข้าก็ยังเหมือนกัน” เหลียงจิ้นเองก็ส่ายหน้า

“ทำไมล่ะ?” ทั้งสองพูดพร้อมกัน ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา เหลียงจิ้นยิ้ม “เจ้าพูดก่อนสิ”

เหลียนฟางโจวตอบเรียบ ๆ ว่า “เพราะยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสมที่สุด”

เหลียงจิ้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงียบงัน แล้วพยักหน้า “ก็จริง...ยังไม่ใช่เวลาเหมาะที่สุดจริง ๆ”

เขาเองก็ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกนั้นอย่างไรดี เหตุผลที่เขาไม่พูดกับอากงชูอูเรื่องการค้าสมุนไพร ก็เพราะเขารู้ตัวดีว่าต่อให้พูดไป ก็ไม่มีทางแข่งกับเหลียนฟางโจวได้ ในเมื่อรู้ว่าต้องแพ้แน่ ๆ ก็เลยไม่พูดเสียเลยยังจะดีกว่า

แต่ในใจเขา...ก็วางแผนไว้แล้ว ถึงจะยอมถอยในตอนนี้ แต่ก็ใช่ว่าจะปล่อยให้เหลียนฟางโจวทำสำเร็จง่าย ๆ เพราะถ้านางทำสำเร็จ ก็เท่ากับเป็นการเสริมอำนาจให้หลี่ฟู่! เขาไม่มีวันยอมให้เป็นเช่นนั้นเด็ดขาด!

หากจะทำลายเรื่องหนึ่ง...มันง่ายกว่าทำให้สำเร็จมากนัก โดยเฉพาะสำหรับ "ตระกูลเหลียง" เรื่องเล็กแค่นี้นับว่าง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก

สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ—เหลียนฟางโจวก็ยังไม่ได้พูดกับอากงเช่นกัน!

สิ่งที่นางพูดว่า “ยังไม่ถึงเวลาที่ดีที่สุด” เขาเพียงแค่คิดตามเล็กน้อยก็เข้าใจทันทีว่า หมายถึงอะไร เพราะนางรู้ว่าเขาเองก็มีใจคิดเช่นเดียวกัน นางจึงเลือกไม่พูดในตอนนั้น

พูดให้ตรงกว่านี้ก็คือ—นางยังคงเห็นแก่บุญคุณที่เขาเคยช่วยชีวิต! และพูดให้ชัดที่สุดก็คือ—นางจงใจจะเว้นระยะห่างกับเขา ไม่อยากเป็นหนี้เขา...แม้แต่เพียงเสี้ยวเดียว!

ในเรื่องทำร้ายจิตใจคนอื่น...นางช่างทำได้อย่างคล่องแคล่วเสียจริง ๆ!

“เจ้าถึงกับ...เกลียดข้าขนาดนั้นเลยหรือ?” เหลียงจิ้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงปนขื่นขม ทั้งจริงทั้งหยอก “ถึงกับอยากตัดขาดกันให้สิ้นเชิงเลยงั้นหรือ?”

หัวใจของเหลียนฟางโจวพลันหนักอึ้ง ตั้งแต่จากเกาะฮุยชุน ออกจากเขาเหยาซาน ทุกอย่างก็คือความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ไม่มีใครหนีได้พ้น

นางฝืนยิ้มอย่างไม่ยี่หระ “ข้าเคยพูดแล้วมิใช่หรือ? ทางเดินต่างกัน ก็ย่อมร่วมเดินกันไม่ได้ เจ้าและข้าก็ต่างทำหน้าที่แทนผู้ที่อยู่เบื้องหลัง...เท่านั้นเอง”

“แล้วเจ้า...ในฐานะตัวเจ้าเองล่ะ?” เหลียงจิ้นไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ เอ่ยถามซ้ำด้วยน้ำเสียงกดดัน “หากตัดเรื่องอื่น ๆ ทิ้งไปหมด—”

“คุณชายเหลียง!” เหลียนฟางโจวตัดบททันควัน น้ำเสียงเย็นชา “เรื่อง ‘ถ้าหาก’ น่ะ...ไร้สาระที่สุด อย่าพูดถึงอีกเลยจะดีกว่า!”

เหลียงจิ้นเหลือบตามอง ก่อนจะเห็นชุยเส้าซีเดินยิ้มเข้ามา มือถือถุงกระดาษที่บรรจุลูกผีผาเหลืองทองสดใสอยู่เต็มถุง ก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

“ว้าว! ลูกผีผาน่ากินจริง ๆ!” เหลียนฟางโจวเห็นแล้วดวงตาเป็นประกาย รีบลุกขึ้นไปรับถุงจากมือเขาอย่างร่าเริง “แค่ดูสีก็รู้แล้วว่าต้องหวานฉ่ำแน่นอน!”

ชุยเส้าซีสังเกตบรรยากาศระหว่างคนทั้งสองได้ในทันที แม้จะไม่แปลกใจเลยสักนิด—เหลียงจิ้นก็เป็นแบบนี้เสมอ คนเห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้ ไม่เคยคิดถึงใจใคร พอมีโอกาสเมื่อไร ก็รีบใช้มันเพื่อบีบคั้นฟางโจวทันที

เขาไม่พูดอะไรตรง ๆ เพียงยิ้มแล้วกล่าวกับเหลียนฟางโจวว่า “ข้าเพิ่งลองไปลูกหนึ่ง หวานมาก เจ้ารีบลองดูสิ”

เหลียนฟางโจวยิ้ม “อืม” รับคำเบา ๆ ก่อนจะยื่นลูกผีผาไปให้เหลียงจิ้นอีกครั้ง แต่เหลียงจิ้นกลับสะบัดเสียงเย็นชา “ข้าไม่เคยกินของแบบนี้!”

เหลียนฟางโจวหัวเราะพลางพูดติดตลก “งั้นเจ้าปฏิเสธ ข้าก็ไม่เกรงใจล่ะนะ!” ว่าแล้วก็แกะลูกหนึ่งใส่ปากทันที ก่อนจะหันไปยิ้มหวานกับชุยเส้าซี “หวานจริง ๆ! ข้าไม่ได้กินผลไม้สดมานานแล้ว รสชาตินี่...ช่างน่าคิดถึง!”

ชุยเส้าซีหัวเราะ “มณฑลหนานไห่น่ะ มีผลไม้แปลก ๆ เยอะแยะไปหมด ตั้งแต่ตอนนี้ไปจนถึงปลายปี จะมีผลไม้สดออกใหม่ให้กินทุกเดือน กินให้พอใจไปเลย!”

สองคนพูดหยอกล้อกันอย่างออกรสออกชาติ ส่วนเหลียงจิ้นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พอยิ่งเห็นก็ยิ่งหงุดหงิด สุดท้ายเลยหันหน้าหนี ไม่อยากมองอีกต่อไป

หลังมื้อกลางวัน ทั้งสามคนก็ว่าจ้างรถลากล้อไม้เทียมลาต่อทางออกจากเมือง

พอถึงเมืองใหญ่ขึ้น ก็เปลี่ยนเป็นรถม้าแทน ความเร็วเพิ่มขึ้นอีกขั้น คาดว่าอีกหนึ่งหรือสองวัน ก็จะถึงเมืองหนานไห่แล้ว

เหลียนฟางโจวจึงเชิญชุยเส้าซีไปเยือนเมืองหนานไห่ด้วยกัน แม้ในใจชุยเส้าซีจะไม่ค่อยอยากพบหลี่ฟู่นัก แต่เขาเองก็ยังเป็นห่วงเหลียงจิ้นอยู่ไม่น้อย อีกทั้งก็อยากเจอ "ซวี่เอ๋อร์" ด้วย จึงตอบตกลงด้วยรอยยิ้มโดยไม่ลังเล