จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1327 พบสมุนไพรชั้นเลิศ

 

บทที่ 1327 พบสมุนไพรชั้นเลิศ

ทว่าเรื่องที่หลี่ฟู่ตระหนักแจ้งมีหรือที่ตระกูลเหลียงจะไม่ล่วงรู้? เหมืองแร่ทั้งสามแห่งที่เดิมทีก็ลึกลับซับซ้อนอยู่แล้ว ยามนี้หากคิดจะเสาะหา ย่อมยากเย็นแสนเข็ญยิ่งกว่าปีนป่ายขึ้นสรวงสวรรค์!

"น้ำแข็งหนาสามฉื่อมิได้ก่อตัวเพียงวันเดียว ท่านอย่าได้วู่วามเกินไปนัก หากร้อนรนกระบวนยุทธย่อมปั่นป่วน และเมื่อนั้นศัตรูจะฉวยโอกาสจู่โจมเอาได้! อย่างไรเสีย พวกเราก็ยังมีเวลาเหลืออยู่... จริงสิ," เหลียนฟางโจวดวงตาเป็นประกาย เอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมสุข "ยามอยู่ที่บ้านอากงในเขาเหยาซาน ข้าได้พบ 'หญ้าชำระไขกระดูก' (สี่สุยเฉ่า) เข้าแล้ว! เพียงแต่ยามนั้นเหลียงจิ้นอยู่ด้วย คนผู้นั้นเจ้าเล่ห์แสนกลนัก ข้าจึงมิอาจแสดงอาการสนใจให้ผิดสังเกตได้ ทว่ารูปลักษณ์ของมันช่างเหมือนกับภาพวาดของลั่วเอ๋อร์มิมืดเพี้ยน ข้าไม่มีทางจำผิดแน่!"

หลี่ฟู่ยินดีจนล้นพ้น หัวเราะร่ากล่าวว่า "ประเสริฐยิ่ง! ฮูหยิน... เจ้าช่างเป็นดาวนำโชคของข้าโดยแท้!"

ขอเพียงส่งสิ่งนี้กลับไปยังนครหลวง รักษาพระอาการประชวรของรัชทายาทให้หายขาดได้ จิตใจของเขาก็จะสงบราบรื่นไร้กังวล สิ่งใดก็มิอาจเทียบเทียมได้!

"อีกสองวันข้าจะส่งคนไปจัดการ! ถึงเวลานั้นคงต้องให้เจ้าช่วยชี้แนะหนทางสักเล็กน้อย" หลี่ฟู่ยิ้มกล่าว

"เรื่องนี้ท่านมิเห็นต้องบอกข้าเลย" เหลียนฟางโจวค้อนให้เขาหนึ่งวงพลางยิ้ม "แท้จริงแล้วมิใช่เรื่องยากเย็นอันใด ชาวไป๋เหยามิได้ป่าเถื่อนดุร้ายดังเช่นข่าวลือภายนอก เพียงแต่พวกเขามิมีไมตรีต่อคนนอกและมีความอคติฝังรากลึก ขอเพียงเราปฏิบัติต่อเขาด้วยใจจริง ทุกอย่างย่อมคลี่คลาย!"

"วาจาฮูหยินมิมีผิดเพี้ยน! เมื่อข้าคัดเลือกคนได้แล้ว เจ้าช่วยอบรมพวกเขาสักนิด ตั้งเป้าว่าภายในสองเดือนต้องส่งของสิ่งนี้ไปให้ถึงเมืองหลวงให้จงได้!" หลี่ฟู่สำทับ

เหลียนฟางโจวแย้มยิ้ม "ข้าคิดว่ามิใช่เรื่องยาก หากทางการเป็นผู้ดำเนินการ ขอเพียงมิข่มเหงรังแกชาวบ้าน ชาวไป๋เหย่าย่อมมิปฏิเสธแน่นอน!"

นางลุกขึ้นยืนพลางกล่าวต่อ "เราไปหาคุณชายชุยกับซวี่เอ๋อร์กันเถิด คุณชายชุยเป็นแขกผู้มาเยือน มิควรปล่อยให้เขาเงียบเหงา"

"อืม," หลี่ฟู่พยักหน้า "เขาช่วยชีวิตเจ้าไว้ ข้าย่อมมิควรละเลย... ประเดี๋ยวเจ้าพาซวี่เอ๋อร์กลับไปพักผ่อนเถิด หลายวันที่ผ่านมาเร่งรุดเดินทางคงมิได้หลับนอนให้เต็มตื่น ข้าจะให้คนไปเชิญท่านหมอมาตรวจชีพจรให้ละเอียด ส่วนเรื่องการบำรุงครรภ์นั้น ชุนซิ่งกับหงอวี้เคยปรนนิบัติเจ้ามา ย่อมรู้ดีว่าควรเตรียมสิ่งใดบ้าง"

เหลียนฟางโจวรู้สึกหวานล้ำในใจ พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม

คนทั้งสองเดินเคียงคู่กันออกไป หลี่ฟู่ประกาศข่าวดีเรื่องการตั้งครรภ์ของเหลียนฟางโจวให้ทุกคนทราบด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม พร้อมสั่งปูนบำเหน็จรางวัลแก่บ่าวไพร่ทั้งคฤหาสน์เป็นเบี้ยหวัดคนละสองเดือน บรรดาข้าทาสบริวารต่างยินดีปรีดาพากันเข้ามาหมอบกราบอวยพรไม่ขาดสาย เหลียนฟางโจวก็แย้มยิ้มรับด้วยความเมตตา

ชุยเส้าซีและซวี่เอ๋อร์เพิ่งกลับมาพอดี เมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า ซวี่เอ๋อร์ก็เบิกตากว้างด้วยความฉงนสงสัย

ชุยเส้าซีจึงหัวเราะพลางเอ่ยว่า "ซวี่เอ๋อร์ ในท้องของท่านแม่เจ้ามีน้องน้อยแล้วนะ อีกมินานเจ้าก็จะมีน้องชายหรือน้องสาวมาเล่นเป็นเพื่อนแล้ว เจ้าดีใจหรือไม่?" “จริงหรือ?” ซวีเอ๋อร์ชะงักไป ดวงตากลมใสเปล่งประกาย มองไปยังเหลียนฟางโจว ก่อนเดินเข้าไปลูบเบา ๆ บนหน้าท้องของนางซึ่งยังไม่เผยเค้าร่างใด ๆ เขาหัวเราะคิกคักด้วยความประหลาดใจ ถามเสียงใสอย่างไร้เดียงสา
“ในท้องของท่านแม่ มีน้องอยู่จริง ๆ หรือขอรับ?”

“จริงสิจ๊ะ” เหลียนฟางโจวยิ้มพลางโอบไหล่เขาไว้ ถามด้วยรอยยิ้ม
“แล้วซวี่เอ๋อร์ของแม่ อยากได้น้องชายหรือน้องสาวล่ะ?”

ซวี่เอ๋อร์เอียงศีรษะ มองท้องของนางอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “อะไรก็ได้ ขอแค่เล่นกับข้าได้ก็พอ! แต่ในท้องของท่านแม่ยังเล็กขนาดนี้ แบบนี้จะมาเล่นกับข้าได้จริงหรือ?”

ท่าทางงุนงงนั่น ราวกับว่าอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าเด็กน้อยตัวเท่าฝ่ามือจะเล่นกับเขาได้อย่างไร! คำพูดนี้เรียกเสียงหัวเราะจากเหลียนฟางโจวและคนรอบข้างทันที

หลี่ฟู่หัวเราะพลางกล่าวว่า “ทำไมจะไม่ได้? เจ้าเองก็เคยอยู่ในท้องแม่เจ้าเหมือนกันไม่ใช่หรือ?”

“จริงหรือ!?” ซวี่เอ๋อร์เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม ก่อนส่ายหน้าทันที “ท่านพ่อหลอกข้าเล่นแน่ ๆ! ข้าไม่เชื่อหรอก! ข้าตัวโตออกอย่างนี้ จะไปอยู่ในท้องท่านแม่ได้อย่างไร!”

คราวนี้เสียงหัวเราะของทุกคนยิ่งดังขึ้นไปอีก

พอเห็นซวี่เอ๋อร์เม้มปากทำหน้ามุ่ย เหลียนฟางโจวจึงรีบปลอบเสียงนุ่ม “ท่านพ่อแหย่เจ้าขำ ๆ น่ะลูก ซวี่เอ๋อร์คนดี มา ไปกับแม่ กลับห้องกันเถอะ”

ซวี่เอ๋อร์ลืมเรื่องชวนสงสัยนั้นในทันใด พยักหน้ารับเบา ๆ แล้วเดินตามนางไป

เหลียนฟางโจวจูงมือซวีเอ๋อร์ หันไปยิ้มพูดกับชุยเส้าซี “ข้าขอตัวกลับห้องไปพักก่อนนะเจ้าคะ คุณชายชุยพักอยู่กับเราสักหลายวันเถิด พวกเราสามคนไม่ได้พบกันหลายปีแล้ว”

ชุยเส้าซีเห็นนางใบหน้าเปล่งปลั่ง ดวงตาเจือความเขินอาย ริมฝีปากเล็ก ๆ สีแดงอมชมพูชุ่มชื้นยังเผยร่องรอยบวมแดง ดูก็รู้ว่าเพิ่งถูกจุมพิตอย่างรุนแรง  ความรู้สึกหวงแหนในใจก็พวยพุ่งขึ้นมา เขาหลบตาไปทางอื่น ยิ้มตอบเบา ๆ “เช่นนั้นข้าก็ขออยู่ต่ออย่างไม่เกรงใจแล้วกัน ข้าชอบซวี่เอ๋อร์อยู่ไม่น้อย จะอยู่เล่นกับเขาสักหน่อย”

เหลียนฟางโจวยิ้มพยักหน้ารับ

หลี่ฟู่จึงหัวเราะชวนเขาไปคุยที่ห้องหนังสือ ทั้งสองจึงเดินออกไปด้วยกัน

เหลียนฟางโจวพาซวี่เอ๋อร์นั่งลง แล้วสั่งให้คนยกผลไม้สดใหม่ตามฤดูกาล และขนมขบเคี้ยวมาให้เขากิน พลางถามว่าเขาอยู่ที่บ้านเรียบร้อยดีหรือไม่ ก่อกวนร้องไห้งอแงใส่ท่านพ่อหรือเปล่า ซวี่เอ๋อร์ก็ตอบคำถามของนางทีละข้ออย่างร่าเริง

สองแม่ลูกคุยกันอยู่พักใหญ่ ก่อนที่แม่นมจะเข้ามาพาซวี่เอ๋อร์กลับไป เหลียนฟางโจวยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็เข้าห้องด้านตะวันออกไปพักผ่อน พอนางหลับตาลง ใจจึงรู้สึกสงบอย่างแท้จริง — นางได้กลับบ้านแล้วจริง ๆ!

มื้อเย็นทั้งสามคนนั่งทานอาหารร่วมกัน คุยถึงเรื่องราวในอดีต เล่าถึงชีวิตหลังจากจากกัน ไม่รู้ตัวเลยว่าค่ำคืนล่วงเลยจนเข้าสู่ยามดึก

ชุยเส้าซีรู้สึกเกรงใจนัก ยิ้มกล่าวว่า “เจ้าตั้งครรภ์อยู่ ข้ากลับพูดไม่หยุด ทำให้เจ้าต้องนั่งฟังอยู่จนดึกดื่น!”

เหลียนฟางโจวหัวเราะเบา ๆ “ตอนนี้ข้ากลับถึงบ้านแล้ว เวลาไหนจะพักผ่อนก็ได้ทั้งนั้น ถ้าเจ้าจะพูดจาเกรงใจอีก ข้าคงต้องคิดเสียแล้วว่าเราที่รู้จักกันมาหลายปีนั้นเปล่าประโยชน์เสียจริง!”

หลี่ฟู่ก็หัวเราะเห็นด้วย แล้วสั่งให้คนไปส่งชุยเส้าซีพักที่เรือนรับรองอย่างดี

รุ่งเช้าวันถัดมา หลี่ฟู่ก็สั่งให้คนไปเชิญผางอวี้หลง, ชูเอ๋อร์ และไห่หม่าให้มาพบ

หลังถูกจับตัวมา ไห่หม่าได้รับฟังคำชี้แจงหลายประการ จึงเริ่มเข้าใจว่าตนเข้าใจผิดไปใหญ่โต ใจจึงเต็มไปด้วยความสำนึกผิด

หากมิใช่เพราะตนไปเชื่อคำยุยงของฝูเว่ยแล้วกลับหันไปต่อต้านหัวหน้าของตน เรื่องคงไม่บานปลายถึงเพียงนี้ มิหนำซ้ำยังเปิดช่องให้ทางการเข้าโจมตีเกาะหุยเฟิงได้โดยแทบไม่ต้องออกแรงแม้แต่น้อย!

สำหรับคำพูดของหัวหน้าเกี่ยวกับการสวามิภักดิ์ต่อทางการนั้น ไห่หม่ายังเชื่อไม่ได้แม้แต่นิดเดียว ในหมู่ขุนนางจะมีใครที่ไว้ใจได้จริงหรือ? หัวหน้าของเขาต้องถูกลวงให้หลงทางไปแล้วแน่แท้!

หากว่าทางราชสำนักมีความจริงใจจริง เหตุใดจึงปล่อยให้พวกตนถูกกักขังอยู่ครึ่งเดือนโดยไม่มีใครออกมาสอบถามสักคำ? เห็นได้ชัดว่าทางการกำลังใช้ “ยุทธศาสตร์ถ่วงเวลา” เพื่อให้พวกเขาย่อยยับไปเองต่างหาก!

ผางอวี้หลงเห็นว่าเขาไม่ยอมเชื่อ ไม่ว่าจะอธิบายอย่างไรจึงได้แต่รอ รอให้ฮูหยินของใต้เท้าลี่กลับมา รอให้ใต้เท้าลี่เรียกพวกเขาเข้าพบ — เมื่อนั้นไห่หม่าเองก็จะเข้าใจทุกอย่างได้เอง

แต่เมื่อวันเวลาผ่านไปเรื่อย ๆ ภรรยาของเขาท้องเริ่มโตขึ้นทีละน้อย แต่ก็ยังไร้ข่าวคราวของเหลียนฟางโจว ผางอวี้หลงเองก็เริ่มร้อนใจตามไปด้วย

แม้จะถูกกักบริเวณไว้เช่นนี้ แต่ก็ไม่ลำบากเรื่องกินอยู่ ไม่มีผู้ใดกลั่นแกล้งหรือหาเรื่อง ทว่าผู้ที่เคยเป็นถึงเจ้าของเกาะใหญ่เช่นเขา สิ่งที่ต้องการไม่ใช่ชีวิตราวกับนกในกรงเช่นนี้แน่นอน!

หากไม่ใช่เพราะชูเอ๋อร์คอยปลอบโยนด้วยถ้อยคำอ่อนหวานอยู่เสมอ เกรงว่า ผางอวี้หลงคงระเบิดอารมณ์ขึ้นมานานแล้ว

ทว่าเมื่อวันคืนผ่านไปเรื่อย ๆ แม้แต่ชูเอ๋อร์เอง แม้จะไม่รู้สึกถึงความคับแคบกดดันของการถูกจองจำโดยตรง แต่ในใจก็ใช่ว่าจะเป็นสุขได้ลง...