จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1331 วาระสุดท้ายของจูอวี้อิ๋ง

 

บทที่ 1331 วาระสุดท้ายของจูอวี้อิ๋ง

จูอวี้อิ๋งทรุดฮวบลงกับพื้นอย่างโรยแรง ลมหายใจรวยรินดุจเทียนใกล้ดับ เหลียนฟางโจวที่ประทับนั่งอยู่เบื้องบนด้วยท่วงท่าสง่างามสูงศักดิ์ กอปรกับแววตาประหลาดใจนั้น ได้กลายเป็นเข็มพิษที่ทิ่มแทงใจนางอย่างรุนแรง จูอวี้อิ๋งพลันถลึงตาที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้น จ้องมองสตรีเบื้องหน้าด้วยความอาฆาตมาดร้าย

เหลียนฟางโจวคลี่ยิ้มอย่างโล่งอก: มิผิดตัวแน่... สตรีนางนี้คือจูอวี้อิ๋งมิต้องสงสัย! สายตาที่นางใช้มองข้ามักจะเป็นเช่นนี้เสมอ!

พลันนั้น จูอวี้อิ๋งก็ส่งเสียงหัวเราะ "ฮิๆ" ออกมาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะเอ่ยอย่างโอหังว่า "เหลียนฟางโจว เจ้าช่างหน้าด้านไร้ยางอายนิสัยสตรีชั้นต่ำเสียนี่กะไร! ยังจะมีหน้ากลับมาอีกหรือ? หรือว่าพวกบุรุษในหอนางโลมมากมายเพียงนั้นยังปรนเปรอเจ้ามิหนำใจ!"

อิ๋งชุนและพ่านเซี่ยที่ยืนอยู่ข้างกายเหลียนฟางโจวพลันหน้าถอดสี ตวาดบริภาษนางพร้อมกัน

เหลียนฟางโจวยกมือขึ้นห้ามปรามคนสนิท พลางแย้มยิ้มส่งให้จูอวี้อิ๋งอย่างเยือกเย็น "ข้าคงต้องทำให้เจ้าผิดหวังเสียแล้ว!เจ้ารู้หรือไม่ว่าใครเป็นผู้ช่วยข้าไว้? เหลียงจิ้นอย่างไรเล่าที่เป็นคนช่วยข้า!"

หากเป็นผู้อื่น จูอวี้อิ๋งย่อมมิทรงเชื่อ ทว่าหากเป็นเหลียงจิ้น นางมิติดใจสงสัยแม้เพียงนิด! เพราะในมณฑลหนานไห่นี้ เหลียงจิ้นย่อมมีอานุภาพเพียงพอที่จะกระทำการนี้ให้สำเร็จ

คราก่อนยามที่นางยังอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลเหลียงและถูกจูอวี้อิ๋งลอบทำร้าย ภายหลังนางผู้นี้ก็ได้ลิ้มรสการแก้แค้นอันโหดเหี้ยมของเหลียงจิ้นมาแล้ว ซึ่งเรื่องนี้เหลียนฟางโจวทราบระแคะระคายมาจากไล่จื่ออย่างละเอียดยิบ

หากในใต้หล้านี้จะมีใครสักคนที่จูอวี้อิ๋งมิกล้าแม้แต่จะนึกโกรธแค้น ผู้นั้นย่อมเป็นเหลียงจิ้นมิต้องสงสัย!

เป็นดั่งคาด รอยยิ้มบนหน้าจูอวี้อิ๋งพลันแข็งทื่อ นางถลึงตาจ้องเหลียนฟางโจวด้วยความเจ็บแค้นและไม่ยินยอม สายตานั้นประดุจใบมีดคมกริบที่หมายจะแล่เนื้อเถือหนังคนตรงหน้าให้สิ้นซาก

"ข้ามิเชื่อ!" จูอวี้อิ๋งกัดฟันกรอด เค้นวาจาออกมาทีละคำ "ข้ามิเชื่อว่าวาสนาของเจ้าจะประเสริฐเลิศล้ำไปเสียทุกครา! เจ้ามันก็แค่หลอกตัวเอง! หลอกตัวเองทั้งเพ!"

"หลอกตัวเองงั้นหรือ?" เหลียนฟางโจวยักคิ้วอย่างมินำพาพลางกล่าวว่า "ข้าหาใช่เจ้าไม่ อีกอย่าง วันนี้ข้านั่งอยู่ต่อหน้าเจ้าอย่างสง่าผ่าเผย อดีตที่ข้าพานพบจะเป็นเช่นไร แล้วมันจะสำคัญอันใดเล่า?"

ใบหน้าของจูอวี้อิ๋งพลันซีดเผือดราวกับกระดาษ

นางพลันนึกถึงวาจาที่หลี่ฟู่เคยลั่นวาจาไว้... เขาเคยกล่าวว่า ต่อให้นางต้องประสบเคราะห์กรรมย่ำแย่เพียงใด เขาก็ยังคงรักนาง รักมั่นมิต่างจากเดิมแม้เพียงกระผีกริ้น!

ในที่สุดจูอวี้อิ๋งก็มิอาจทานทนได้อีกต่อไป นางกุมศีรษะพลางกรีดร้องออกมาเสียงแหลมสูง เสียงร้องอันโหยหวนบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท ชวนให้ผู้สดับฟังรู้สึกสะท้านเยือกด้วยความทรมาน!

ทว่าเหลียนฟางโจวยังคงจ้องมองนางด้วยสายตาเย็นเยียบ วางเฉยไร้ความรู้สึก

จูอวี้อิ๋งกรีดร้องจนลำคอแห้งผากจึงสงบลง นางหอบหายใจพลางเค้นเสียงรอดไรฟัน "เหลียนฟางโจว ข้าแค้นเจ้านัก! ข้าแค้นเจ้ายิ่งนัก!"

เหลียนฟางโจวเอ่ยอย่างเรียบเฉย "งั้นหรือ? ทว่าข้ากลับมิได้แค้นเคืองเจ้าถึงเพียงนั้น ข้ากลับรู้สึกว่าเจ้าน่าเวทนายิ่งกว่า! ชาติตระกูลของเจ้าสูงส่งกว่าข้า เติบโตท่ามกลางความรักถนุถนอมของบิดามารดาและพี่น้องดุจแก้วตาดวงใจ เดิมทีเจ้าควรจะได้ออกเรือนกับบุรุษที่มีฐานะทัดเทียม ได้คู่ครองที่บิดามารดาคัดสรรมาอย่างดีเลิศ ภายหน้าจะมีบุตรธิดาที่ฉลาดหลักแหลม ได้ครองคู่ชูชื่นกับสามีจนแก่เฒ่า มีลูกเต็มบ้านหลานเต็มเมือง! ทว่าความดื้อรั้นและทิฐิที่ไร้เหตุผลกลับทำลายทุกสิ่งสิ้น รวมถึงทำลายตัวเจ้าเองด้วย! เจ้ามิควรต้องมาลงเอยในสภาพเช่นนี้เลย... ช่างเป็นการทำร้ายทั้งผู้อื่นและตนเองโดยแท้! ดังนั้น ข้าจึงรู้สึกว่าเจ้านั้นช่างน่าเวทนาและน่าสมเพชยิ่งนัก!"

"หุบปาก! หุบปาก! เจ้าหุบปากเดี๋ยวนี้!" จูอวี้อิ๋งกรีดร้องพลางอุดหู ส่ายหน้าไปมาอย่างบ้าคลั่ง "เจ้าโกหก! เจ้าพูดจาเพ้อเจ้อ! เป็นเจ้าต่างหากที่ทำลายชีวิตข้า! เจ้าเป็นคนทำร้ายข้า!"

วาจาแต่ละคำของเหลียนฟางโจวประดุจใบมีดคมกริบ ที่กรีดลงบนขั้วหัวใจของจูอวี้อิ๋งอย่างแม่นยำ กรีดลึกถึงกระดูกจนเลือดสาดกระจาย มันช่างเจ็บปวดรวดเร็วกว่าวาจาบริภาษใดๆ ในใต้หล้าจะเทียบเทียมได้!

เหลียนฟางโจวเพียงแค่นหัวเราะเยาะ พลางเอ่ยเสียงเรียบ "ข้าจะพูดจาเพ้อเจ้อหรือไม่ ในใจเจ้าย่อมรู้ดีที่สุด หากข้าต้องมาเสียเวลาทุ่มเถียงเรื่องไร้สาระเช่นนี้กับเจ้า ข้าก็คงเป็นคนเขลาเต็มที!"

"ยามนี้เจ้าลำพองใจนักใช่ไหม?" จูอวี้อิ๋งเงยหน้าขึ้นฉับพลัน ใบหน้าบิดเบี้ยวดูน่าเกลียดประดุจอสรพิษ แววตาอาฆาตมืดดำประดุจไฟนรกที่ลุกโชน นางกัดฟันกรอด "เจ้าได้วางท่าสูงส่งต่อหน้าข้า ยามนี้คงลำพองใจมากสินะ? ไสหัวไป! ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้า! ไสหัวไปเดี๋ยวนี้!"

"เจ้าเข้าใจผิดอีกแล้ว!" เหลียนฟางโจวส่ายหน้าพลางกล่าวว่า "ข้าไม่เคยรู้สึกว่าตนเองต่ำต้อยกว่าเจ้าแม้เพียงชั่วอึดใจเดียว ดังนั้นจึงไม่มีความรู้สึกว่าต้องวางท่าสูงส่งเพื่อข่มเจ้าให้ลำพองใจ! เจ้าไม่อยากเห็นหน้าข้าหรือ? วางใจเถิด ข้าเองก็มิปรารถนาจะเห็นเจ้าเช่นกัน! นับจากนี้ไป เราทั้งคู่จะได้สงบสุขเสียที!"

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร!" จูอวี้อิ๋งสัมผัสได้ถึงลางร้ายบางอย่าง หัวใจพลันบีบรัดโดยสัญชาตญาณ

เหลียนฟางโจวคลี่ยิ้ม ท่วงท่ายิ่งดูสงบนิ่งเยือกเย็น "เจ้าคิดว่าข้าหมายความว่าอย่างไรเล่า? คุณหนูหกตระกูลจูหาใช่คนเขลา มิแน่ใจเชียวหรือว่าคำบอกใบ้ที่ชัดแจ้งเพียงนี้หมายถึงสิ่งใด?"

"เจ้า... เจ้า—" จูอวี้อิ๋งสั่นสะท้านไปทั้งร่าง นางกัดฟันกรอด "เจ้าจะฆ่าข้า?"

แววตาของเหลียนฟางโจวพลันเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นและดุดัน นางเอ่ยเสียงต่ำ "แล้วเจ้าเล่า ไม่อยากฆ่าข้าหรือ?"

จูอวี้อิ๋งหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง "ข้านึกเสียดายนัก! หากครานั้นข้าลงมือปลิดชีพเจ้าให้สิ้นซากเสียแต่ทีแรก ป่านนี้ข้าคงตายตาหลับไปแล้ว!"

"เจ้าไม่มีทางทำเช่นนั้น" เหลียนฟางโจวส่ายหน้า "ต่อให้เริ่มใหม่ได้อีกกี่ครา เจ้าก็ไม่มีวันลงมือให้จบสิ้นในทีเดียว หากมิได้ทรมานข้า ใจเจ้าจะสงบลงได้อย่างไร?"

จูอวี้อิ๋งแค่นยิ้มเย็น "ก็จริง! เจ้ามิรู้หรอกว่าข้าปรารถนาจะทรมานเจ้าเพียงใด ต้องให้เจ้าตกนรกทั้งเป็น ข้าถึงจะใช้ชีวิตได้ดีขึ้นมาบ้าง!"

"เจ้าเสียสติไปแล้ว! ข้ามิมีสิ่งใดจะเสวนากับเจ้าอีก วาจาพวกนี้ต่อให้ฟังเป็นเรื่องตลก ฟังบ่อยเข้าก็ชวนให้เบื่อหน่ายนัก" เหลียนฟางโจวเอ่ยอย่างเรียบเฉย "ข้ามิได้มีรสนิยมพิสดารเช่นเจ้า มิมีอารมณ์จะมานั่งทรมานใคร! สุราพิษหรือแพรขาว... เจ้าเลือกเอาเองเถิด!"

"เจ้ามีสิทธิ์อันใด!" จูอวี้อิ๋งถลึงตาจ้องเหลียนฟางโจวด้วยความแค้นเคือง ลมหายใจเริ่มขาดห้วงและหนักหน่วงประดุจสัตว์ป่าที่บาดเจ็บ นางหอบหายใจรัวพลางตะคอกว่า "ข้าจะพบแม่ทัพหลี่! ข้าจะพบแม่ทัพหลี่! เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาตัดสินความเป็นความตายของข้า! เจ้ามีสิทธิ์อันใด!"

ช่างน่าขันสิ้นดี! สตรีผู้นี้ถึงกับวางท่าสูงศักดิ์ สั่งให้นางเลือกระหว่างแพรขาวหรือสุราพิษ!

นาง... จูอวี้อิ๋งผู้นี้ จะต้องมาจบชีวิตลงตามความต้องการของสตรีบ้านนอกที่นางเคยเหยียดหยามและมองว่าต่ำต้อยกว่าในทุกด้านอย่างนั้นหรือ? นางมิมีวันยอม!

ต่อให้ต้องมอดม้วยก็มิอาจยอมรับได้!

"เขาจะไม่มาพบเจ้า" เหลียนฟางโจวยิ้มเยาะ "ดูท่าอาการอวดดีคิดไปเองของเจ้าจะรักษามิหายจนถึงวันตาย สามีของข้าไม่มีทางมาพบเจ้าแน่นอน! เร่งเลือกเสียเถิด หากเจ้ามิเลือก ข้าจะเป็นคนเลือกให้เจ้าเอง!"

"ข้ามมิเลือก! ข้ามิเลือก!" จูอวี้อิ๋งหอบหายใจด้วยความแค้น "เจ้ามิคู่ควร! เจ้ามิคู่ควรสักนิด! บังอาจมาเอาชีวิตข้า เจ้าเป็นตัวอะไรกัน..."

เหลียนฟางโจวจ้องมองนางนิ่งๆ ครู่หนึ่งก่อนเอ่ย "ไม่ยินยอมงั้นหรือ? เช่นนั้นยามถึงหน้าพญายมราช ก็จงไปร้องเรียนเอาเถิด! ทว่าเรื่องนี้เจ้าจะได้รับความยุติธรรมหรือไม่ ในใจเจ้าย่อมรู้ดีที่สุด!"

เหลียนฟางโจวหยัดกายลุกขึ้นพลางสั่งการเรียบๆ "มอบสุราให้นางเถิด จะได้มิต้องเสียความ"

อิ๋งชุนและพ่านเซี่ยย่อกายรับคำสั่ง

จูอวี้อิ๋งคลุ้มคลั่งกรีดร้อง พลันเกิดแรงฮึดจากที่ใดมิอาจทราบได้ นางทะลึ่งพรวดขึ้นจากพื้นแล้วหมายจะโจนทะยานเข้าใส่เหลียนฟางโจว

อิ๋งชุนและพ่านเซี่ยตกใจหน้าถอดสี รีบพุ่งตัวเข้าไปขวางและจับกุมจูอวี้อิ๋งไว้มั่น

จูอวี้อิ๋งดิ้นรนสุดชีวิต กรีดร้องและด่าทออย่างบ้าคลั่ง ทว่าเหลียนฟางโจวกลับมิได้หันหลังกลับมามองแม้เพียงหางตาขณะเดินจากไป

นางไม่มีความจำเป็นต้องใส่ใจสตรีนางนี้อีกต่อไป!

เมื่อบานประตูเบื้องหลังปิดสนิท เสียงกรีดร้องและคำสาปแช่งประดุจเสียงจากอเวจีก็ค่อยๆ แว่วหายไปพร้อมกับความแค้นที่ฝังรากลึกมาเนิ่นนาน ในที่สุด... บัญชีหนี้แค้นครั้งนี้ก็ได้ถูกสะสางจนสิ้นซากเสียที