จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1374 มือสังหาร

 

บทที่ 1374 มือสังหาร

ว่ากันถึงซวี่เอ๋อร์ เขาได้ฟังถ้อยคำจากบิดาเข้า ก็ยึดถือดั่งราชโองการ ตั้งใจแน่วแน่ ตั้งหน้าตั้งตาติดตามอยู่ข้างกายเหลียนฟางโจวทั้งวันทั้งคืนเพื่อปกป้องนาง

เมื่อคืนที่ผ่านมา เพียงครู่เดียวที่มารดาต้องการพักผ่อนเงียบ ๆ จึงให้อิ๋งชุนกับคนอื่น ๆ เฝ้าอยู่ด้านนอก

ชุนซิ่งออกไปสั่งงานกับสาวใช้รุ่นเล็ก เหลือเพียงหงอวี้กับซวี่เอ๋อร์เฝ้าอยู่ข้างกาย

ใครจะคาดคิด—เพียงชั่วพริบตา เงาร่างหนึ่งพลันโฉบลงจากคานห้องราวสายฟ้า

ปลายดาบวาววับแสบตายามสะท้อนแสง—ภาพนั้น ยังชัดเจนอยู่ในหัวซวี่เอ๋อร์ไม่จางหาย

เขาเผลอยืนอึ้งไปเสี้ยววินาที พอรู้สึกตัวก็รีบดึงดาบสั้นที่คล้องไว้ข้างเอวออกมาฟาดสวน ทว่าหงอวี้กลับร้องเสียงหลง “ฮูหยินระวัง!” แล้วโผเข้าขวางแทน!

เสียงกรีดร้องปนเสียงเนื้อถูกฟันดังขึ้นในวินาทีนั้น

มือสังหารเห็นพลาดเป้าก็ทะยานทะลุหน้าต่างหนีไปทันที อีกชั่วขณะเดียว อิ๋งชุนกับอีกสามคนก็กรูกันเข้ามา…

ขณะนั้น—

หงอวี้นอนจมกองเลือด หายใจรวยริน ส่วนมารดา ใบหน้าซีดเผือด เปล่งเสียงคร่ำครวญเรียก “หงอวี้! หงอวี้!” ซ้ำแล้วซ้ำเล่า น้ำตาท่วมหน้า

ปัจจุบัน ซวี่เอ๋อร์ฝึกดาบอยู่ ยิ่งคิดก็ยิ่งเดือดดาล

เหวี่ยงดาบสั้นในมืออย่างแรง กระทืบเท้า “ฮึ่ม!” อย่างขัดเคือง

หากเขามีฝีมือเก่งกาจเช่นบิดา…หากเขาแข็งแกร่งพอ แม้แต่มือสังหารจะเก่งกล้าเพียงใด ก็ไม่มีทางทำร้ายมารดาได้ ไม่มีทางทำร้ายคนข้างกายมารดาได้เด็ดขาด!

เขาโมโหตัวเองนัก ทั้งที่สัญญากับบิดาเอาไว้ว่าจะปกป้องมารดา จะปกป้องน้องน้อยในครรภ์…

แต่ผลลัพธ์คืออะไร? เขาเห็นมือสังหารโผล่มาต่อหน้าต่อตา กลับไร้หนทางรับมือ! หากไม่มีพี่สาวหงอวี้… ป่านนี้มารดาคง—

เด็กน้อยขบกรามแน่น ก้มมองดาบในมือตนเอง มองเงาร่างเล็ก ๆ บนพื้น

แล้วถอนหายใจอย่างหมดแรง ก่อนทรุดตัวนั่งดังตึงกับพื้น

เขายังเด็กนัก… เมื่อไหร่จะโตเสียที? เขาต้องโตเร็ว ๆ โตให้ไว

เพื่อจะได้ปกป้องมารดา… ปกป้องเจ้าตัวน้อย…แม้กระทั่ง—ปกป้องภรรยาในอนาคต

(ท่านป้าเยว่บอกเขาไว้ว่าโตไปต้องปกป้องภรรยาให้ดีด้วย)

เด็กชายเหยียดขาตรง ยันมือกับพื้นเอนไปด้านหลัง

แหงนหน้ามองฟ้าอย่างเหม่อลอย

ทันใดนั้น เขาก็เพ่งสายตาไปยังต้นไม้ใหญ่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของลานฝึก

ต้นไม้สองต้นที่กิ่งพันเกี่ยวกันแน่น ใบไม้แน่นราวเมฆครึ้ม เขาเพ่งมองนิ่ง สายตาไม่กระพริบ

ริมฝีปากน้อย ๆ เม้มแน่นคล้ายสงสัยและลังเล

ซวี่เอ๋อร์ลุกขึ้น หยิบดาบ แล้วเดินฉับ ๆ ไปยังต้นไม้

ห่างราวสามจั้ง ชูดาบขึ้น แหงนหน้ามองยอดไม้แล้วร้องตะโกนขึ้นว่า:

“นี่! เจ้าเป็นใคร? มาทำอะไรในสวนของข้า? ข้าเห็นเจ้าแล้วนะ! รีบลงมาเดี๋ยวนี้!”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!” เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังจากเบื้องบน

กิ่งไม้ไหวสะท้าน ใบไม้เสียดสีพลิ้วไหว ชายหนุ่มอายุราวยี่สิบแปดหรือยี่สิบเก้าปี ในชุดสีครามเข้ม พลันโผนทะยานลงจากยอดไม้ ก่อนร่อนกายเบา ๆ ราวใบไม้ร่วง

เขาใบหน้าเยียบเย็น คิ้วยาวพาดขมับ ดวงตาเรียวยาวดั่งหงส์ ริมฝีปากบางเม้มแน่น แม้ยิ้มก็ยังมิแลดูอบอุ่น กลับยิ่งเผยความเฉยชาไร้ความรู้สึก

เขายืนเฉยอยู่ตรงนั้น ท่าทางดูสบาย ๆ แต่ทั่วร่างกลับแผ่กลิ่นอายสังหารอันเยียบเย็นออกมา ถึงแม้จะเป็นคนซื่อหรือเชื่องช้าปานใด ก็ย่อมรู้สึกได้ทันทีว่า—“อย่าเข้าไปใกล้”

ทว่าซวี่เอ๋อร์กลับไม่มีท่าทีหวาดหวั่นแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตใสแจ๋วข้างนั้นยังคงจ้องมองเขาไม่กระพริบ พลางถามย้ำอีกประโยค “เจ้าเป็นใคร?”

บุรุษชุดครามหัวเราะเสียงดัง “ไม่เสียแรงที่เป็นลูกชายของแม่ทัพใหญ่ อายุเพียงเท่านี้ ใจกล้าดีนี่! เจ้าไม่กลัวข้าหรือ?”

ซวี่เอ๋อร์สะบัดหน้าฮึดฮัด “ที่นี่คือบ้านข้า! ข้าจะกลัวเจ้าทำไม? ต่อให้เจ้าเก่งแค่ไหน… ก็ไม่เก่งเท่าท่านพ่อของข้าหรอก!”

“แต่หากตอนนี้ข้าจะฆ่าเจ้า ท่านพ่อเจ้าก็คงช่วยไม่ทันแล้วล่ะ” บุรุษชุดครามแสยะยิ้ม ริมฝีปากบางยกขึ้นเล็กน้อย

แต่แววตาเย็นเฉียบไร้ความเมตตา

“ฆ่าข้า?” ซวี่เอ๋อร์ชะงักเล็กน้อย ดวงตาเบิกโพลง สีหน้ากลายเป็นจริงจังและโกรธขึ้งทันที “เจ้า… เจ้านี่มัน—มือสังหารคนนั้น!”

ชายชุดครามเลิกคิ้วยาวขึ้นเล็กน้อย “ในที่สุดเจ้าก็รู้…”

ซวี่เอ๋อร์โกรธจนตัวสั่น ชี้ดาบในมือใส่เขาแล้วตวาดลั่น “เราทั้งจวนกำลังตามล่าเจ้า! ไม่คิดว่าเจ้าจะโผล่มาเอง! มีปัญญาก็อย่าหนี! ท่านพ่อข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไว้แน่!”

คำพูดของเด็กชายทำให้ชายชุดครามหลุดหัวเราะอีกครั้ง แต่เขาไม่ใช่คนที่ถนัดจะแสดงสีหน้าเช่นนี้

พอหัวเราะก็แค่กระตุกกล้ามเนื้อแก้มเล็กน้อย ท่าทางแข็งทื่อเสียจนดูไม่ออกว่ากำลังขำหรือกำลังอาฆาต

เหตุผลบอกเขาว่า—เขาไม่ควรเสียเวลาพูดกับเด็กนี่ แค่ฟาดสลบแล้วโยนทิ้งไปเสียก็ดี

ยังมีภารกิจสำคัญกว่ารออยู่

เขาเป็นมือสังหารที่มีหลักการ มีเกียรติ มีเป้าหมายที่นายท่านใหญ่แห่งสกุลเหลียงว่าจ้างให้ฆ่าก็คือ

"ฮูหยินท่านผู้ว่าการมณฑล – เหลียนฟางโจว" เท่านั้น

ส่วนคนอื่นในจวน… เขาไม่แตะต้อง

แน่นอน หากเกิดการต่อสู้แล้วต้องฆ่าเพื่อเปิดทาง เขาก็ไม่ลังเล

แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด—เมื่อต้องเผชิญกับเจ้าหนูนี่

เขากลับรู้สึก “ลังเล” ขึ้นมาชั่วขณะ ถึงกับ... ยังไม่อาจลงมือได้

เขาไม่เคยพบเด็กแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต

เมื่อคืน เด็กนี่ไม่ได้ตะลึงหรือร้องไห้ กลับสามารถควบคุมตัวเอง ตอบสนองได้รวดเร็วถึงเพียงนั้น

ในพริบตาที่เขาจู่โจม พอเด็กนี่รู้ตัว

ก็กระชากดาบแทงใส่หลังเขาทันที!

ในวินาทีนั้น เขารู้สึกถึงความเย็นเยียบพุ่งวาบจากกลางอก  สัญชาตญาณของมือสังหารที่ผ่านสนามฆ่าฟันมานับไม่ถ้วน—

บอกเขาว่านั่นไม่ใช่การแทงลวก ๆ แต่คือ “ภัยคุกคามที่แท้จริง!”

ไม่ใช่ว่าเจ้าเด็กน้อยนี่จะมีวรยุทธ์ล้ำเลิศอันใด—ทว่าเหตุการณ์นั้นมันเกินคาดคิดและเหลือเชื่อเกินไป!

 เขาเคยคิดหรือว่าต้องระวังหลังเพราะเด็กอายุเพียงสามขวบกว่า? จึงไม่ได้ตั้งท่าป้องกันเลยสักนิด ทว่ากลับเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นจริง ทำให้เขาซึ่งเดิมทีมีโอกาสผลักสาวใช้ออกไปแล้วสังหารฮูหยินหลี่ซ้ำอีกดาบ ต้องพลิกกายถอยหนีอย่างลนลาน

เพียงพริบตานั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงประตูถูกกระแทกเปิด—หมดโอกาสทันที!

ม่อเว่ยยิ่งคิดยิ่งเคียดเเค้น เขา—มือสังหารผู้ไม่เคยพลาด เปี่ยมชื่อเสียงติดอันดับสามแห่งวงการ กลับเสียทีให้เด็กตัวเท่าลูกแมว กับสาวใช้คนหนึ่งที่แม้ดวงตาจะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ยังยืนขวางอยู่หน้าฮูหยินหลี่โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย!

นี่มันเรียกว่า “พลาดท่าในร่องน้ำคูตื้น” โดยแท้! หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป หน้าไหนจะเอาไปพบใครได้อีก ต่อให้มีงานว่าจ้างมาก็ไม่อาจเชิดหน้ารับได้!

และวันนี้ เจ้าเด็กนี่เห็นเขาอีกครั้ง กลับยังไม่รู้จักความกลัว!

จะว่าไป...ตั้งแต่เมื่อไร เขาถึงได้ไร้ราศีเคร่งขรึม จนเด็กยังไม่สะทกสะท้าน?

ม่อเว่ยจ้องซวี่เอ๋อร์ตาขวาง สีหน้าเข้มข้นเย็นเยียบ กดเสียงต่ำขู่ว่า “เงียบซะ! หากยังพูดอีก ข้าจะฆ่าเจ้าเชื่อหรือไม่!”

ซวี่เอ๋อร์ไม่ยอมลดราวาศอก สวนกลับทันที “เจ้ามันก็แค่ผู้ใหญ่ที่รังแกผู้หญิงกับเด็กเท่านั้น จะนับเป็นวีรบุรุษได้อย่างไร! ตอนนี้ข้าอาจสู้เจ้าไม่ได้ แต่เมื่อข้าโตขึ้น เจ้าจะไม่มีทางเป็นคู่มือข้า! ฮึ! หากเจ้าจะฆ่าข้าจริง ป่านนี้เจ้าคงลงมือไปนานแล้ว จะรออะไรอีก!”

ม่อเว่ยชะงักไปชั่วขณะ กำลังจะขู่ย้ำให้หนักกว่าเดิม ทันใดนั้นเอง—

เสียงหญิงสาวแหลมสูงปานหัวใจหยุดเต้นดังลั่นมาจากไกล ๆ “คุณชายน้อย! คุณชายน้อยเจ้าคะ รีบมาทางนี้เร็ว!”

เป็นเสียงแม่นมของเด็ก!

แม่นมยืนแข้งขาอ่อน ใบหน้าขาวซีดอย่างกับยังไม่สร่างจากฝันร้าย ร่างสั่นเทิ้มไปทั้งตัว แค่ห่างไปชั่วครู่เดียวแท้ ๆ…กลับเกิดเหตุขึ้นอีกแล้ว!