จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1439 การหลบซ่อนของสวีอี้หยุน

 

บทที่ 1439 การหลบซ่อนของสวีอี้หยุน

แรงกายของสตรีเพียงสามคนย่อมมีจำกัด อีกทั้งยังต้องทำอย่างลับๆ ล่อๆ หลบเลี่ยงสายตาผู้คน อุโมงค์แห่งนี้จึงขุดได้ไม่กว้างนัก ยาวเพียงเมตรเศษ แต่ลึกเกือบสองเมตร

สวีอี้หยุนคุดคู้ตัวอยู่เบื้องล่าง นางไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้เพียงนิด ทำได้เพียงหลับตาตั้งสมาธิ ปล่อยให้วันเวลาไหลผ่านไปอย่างเงียบเชียบ

ในที่สุด ไอร้อนที่แผ่ลงมาจากเบื้องบนก็เริ่มจางหาย เสียงขื่อคานถล่มและเสียงเพลิงเผาไหม้ค่อยๆ สงบลง นางเงี่ยหูฟัง... เสียงอื้ออึงของผู้คนและสรรพสำเนียงที่ยากจะบรรยายในตอนแรกดูเหมือนจะเลือนหายไปจนสิ้น โลกทั้งใบกลับสู่ความสงัดงัน

ทว่านางยังไม่กล้าออกไป

ใช่ว่าทุกคนจะปักใจเชื่อว่านางตายแล้ว พวกเขาต้องย้อนกลับมาค้นหาอีกแน่ อย่างน้อยต้องรอให้ผ่านไปสักสองสามวัน จนกว่าจวนหลังนี้จะเงียบสนิทจริงๆ

หากนางคาดไม่ผิด ก่อนที่คนตระกูลเหลียนจะกลับมา จวนแห่งนี้จะต้องถูกทางการสั่งปิดตาย

เมื่อถึงเวลานั้น นางจึงจะปลอดภัยอย่างแท้จริง

สวีอี้หยุนคาดการณ์ไม่ผิด คุณชายสามตระกูลจูยังคงระแวงว่านางอาจจะยังไม่ตายและซ่อนตัวอยู่ในจวนแห่งนี้ ในวันที่สามหลังเกิดเหตุเพลิงไหม้ เขาจึงนำคนลอบเข้ามาตรวจค้นทุกตารางนิ้วอย่างละเอียดลออ!

สวีอี้หยุนที่หลบอยู่ใต้ดินพลันได้ยินเสียงฝีเท้าและบทสนทนา นางตระหนกจนแขนขาอ่อนแรง หัวใจเต้นระรัวดั่งกลองรบ เหงื่อกาฬไหลซึมทั่วร่าง โชคดีนักที่นางยังไม่ออกไปในตอนนั้น

นางอาศัยเพียงเศษเสบียงและน้ำดื่มประทังชีวิตอยู่ในหลุมแคบๆ จนล่วงเข้าสู่วันที่สี่ รุ่งสางวันนั้นนางจึงฝืนเรี่ยวแรงผลักฝาปิดด้านบนออก แล้วตะเกียกตะกายปีนขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้าแทบขาดใจ

สภาพภายในจวนยับเยินจนดูไม่ได้ นางยิ้มขื่นพลางมองหาเรือนที่ลับตาคนเพื่อใช้พักพิงชั่วคราว ก่อนจะไปขนฟืนและอาหารจากในครัวมาเตรียมไว้

นางใช้เวลาเกือบทั้งวันจึงจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น

เมื่อรัตติกาลมาเยือน นางทานอาหารเพียงเล็กน้อยแล้วล้มตัวลงนอนบนตั่งด้วยความเพลียจัด ทว่าในใจกลับสงบนิ่งอย่างประหลาด

ในที่สุดนางก็รอดพ้นคราวเคราะห์นี้มาได้! ต่อให้พวกเขาจะสงสัยว่านางยังไม่ตายแล้วอย่างไร? ยามนี้จวนเหลียนถูกทางการปิดตายไปแล้ว คงไม่มีใครย้อนกลับมาค้นหาเป็นครั้งที่สอง

สถานที่ที่อันตรายที่สุดคือสถานที่ที่ปลอดภัยที่สุด ใครจะคาดคิดว่านางยังกล้าหลบซ่อนอยู่ที่นี่!

นางไม่รู้ว่าโลกภายนอกยามนี้เป็นเช่นไร แต่สำหรับนางแล้ว ไม่ว่าหลีอ๋องจะครองบัลลังก์ได้มั่นคง หรือเซี่ยนอ๋องจะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้อีกครา ผลลัพธ์ก็คงไม่ต่างกัน

นางไม่อาจไปหาพระชายาหลิวจวิ้นอ๋องได้ เพราะรอบจวนอ๋องต้องมีหูตาคอยเฝ้าอยู่แน่ และนางก็ไม่อาจหนีออกนอกเมืองได้ นางตัวคนเดียว ไร้ประสบการณ์เดินทางไกล หากปราศจากสาวใช้และบ่าวไพร่คอยปรนนิบัติ นางย่อมมืดแปดด้านว่าควรทำสิ่งใด

นางทำได้เพียงรอ... อย่างน้อยก็สักหนึ่งเดือน รอจนเรื่องซาลงค่อยแอบออกไปสืบข่าวเพื่อวางแผนขั้นต่อไป

นางมีเวลาเหลือเฟือ และมีความทรงจำอันแสนสุขไว้คอยปลอบประโลมใจ เพียงนึกว่าสามีและลูกชายหนีพ้นไปได้อย่างปลอดภัย ในอกก็พลันรู้สึกอิ่มเอมและผ่อนคลายยิ่งนัก...

เรื่องราวเหล่านี้ เหลียนเจ๋อและเหลียนเช่อย่อมไม่อาจล่วงรู้ สิ่งที่พวกเขารับทราบมีเพียงว่านางรั้งอยู่เมืองหลวงเพื่อเผชิญหน้ากับโทสะของหลีอ๋องและเซี่ยนอ๋องเพียงลำพัง!

เมื่อเหลียนเจ๋อเล่าจบ เหลียนฟางโจวก็ได้แต่ทอดถอนใจ นางนึกไม่ถึงว่าสวีอี้หยุนจะเด็ดเดี่ยวได้ถึงเพียงนี้ ทว่าพอลองตรองดู หากเป็นตัวนางเอง นางก็คงเลือกทำเช่นเดียวกัน เพราะบุรุษหนีไปได้จึงจะมีกำลังกลับมาทวงแค้น ส่วนสตรีนั้นความสามารถในโลกเช่นนี้ย่อมมีจำกัด การตัดสินใจเช่นนี้จึงเป็นการชั่งน้ำหนักที่ชัดเจนที่สุดแล้ว

"เจ้าตั้งใจจะทำอย่างไรต่อไป?" เหลียนฟางโจวมิได้เอ่ยคำปลอบประโลมหรือชื่นชมสวีอี้หยุน นางเพียงจ้องมองเหลียนเจ๋อพลางถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

สายตาและท่าทีนั้นบ่งบอกทุกอย่าง: ไม่ว่าน้องชายจะตัดสินใจอย่างไร พี่สาวคนนี้พร้อมจะสนับสนุนเสมอ!

"พี่ใหญ่!" เหลียนเจ๋อเข้าใจความหมายนั้นดี ในใจพลันรู้สึกอุ่นซ่านและมั่นคงอย่างยิ่ง แม้ยามนี้เขาจะครอบครองทรัพย์สินมหาศาลจนไม่มีใครในใต้หล้ากล้าหมิ่นเกียรติ ทว่าต่อหน้าพี่สาว เขาก็ยังคงเป็นเด็กหนุ่มที่ต้องการพึ่งพานางไม่เปลี่ยน

ความรู้สึกมั่นคงนี้ไม่เกี่ยวกับทรัพย์ศฤงคาร ความสามารถ หรืออายุ แต่มันคือความผูกพันและเชื่อใจที่สลักลึกอยู่ในจิตวิญญาณ

"พี่ใหญ่และพี่เขยย่อมดูแลอี้เอ๋อร์ได้เป็นอย่างดี ข้าจึงไม่มีสิ่งใดให้ต้องกังวล... ข้าอยากกลับเมืองหลวงไปตามหานาง" น้ำเสียงของเหลียนเจ๋อราบเรียบ ทว่าหนักแน่น

นี่เป็นเรื่องภายในของตระกูลเหลียนและพัวพันถึงความเป็นตาย หลี่ฟู่จึงไม่อาจสอดคำได้ เขาเพียงแต่หันไปมองเหลียนฟางโจว

"รออีกสักหน่อยเถิด" เหลียนฟางโจวครุ่นคิดครู่หนึ่ง "ข้ากับพี่เขยจะส่งคนเข้าเมืองหลวงทันทีเพื่อติดต่อกับสายข่าวที่มีอยู่ และแวะไปสืบข่าวที่จวนหลิวจวิ้นอ๋องด้วย เจ้าอยู่ดูแลอี้เอ๋อร์ที่นี่เถิด อาเจ๋อ... พวกเจ้าอุตส่าห์หนีรอดออกมาได้ หากเจ้าดึงดันจะกลับไปแล้วเกิดเรื่องขึ้นมา อย่าว่าแต่พี่เลย ต่อให้เป็นอี้หยุน เจ้าก็เท่ากับทำให้สิ่งที่นางเสียสละต้องสูญเปล่า! อีกอย่าง พวกเจ้าออกมานานเพียงนี้ เรื่องที่ควรเกิดก็คงเกิดไปหมดแล้ว เรื่องที่ไม่เกิดก็คงไม่เกิดอีก เจ้าจะรีบร้อนกลับไปยามนี้ทำไมกัน?"

เมื่อนึกถึงสวีอี้หยุน เหลียนเจ๋อก็ยิ่งรู้สึกขมขื่น เขาพยายามส่ายหน้าเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงต่ำ "พี่ใหญ่ ข้าเข้าใจสิ่งที่ท่านพูดดี เหตุผลมันก็เป็นอย่างนั้น... แต่ข้าไม่อาจทนรออยู่ที่นี่เฉยๆ ได้ ข้าต้องกลับไปตามหานางด้วยตนเองจึงจะนอนตาหลับ พี่ใหญ่วางใจเถิด พวกมันไม่มีทางคิดว่าข้าจะกล้าย้อนกลับไป และข้าจะระวังตัวให้ถึงที่สุด ไม่ให้ใครพบตัวได้แน่ หากโชคร้ายต้องตกอยู่ในมือหลีอ๋อง พี่ใหญ่และพี่เขยก็ไม่ต้องเป็นห่วงข้า และอย่าได้ลำบากใจเพราะข้าเป็นอันขาด!"

"พูดเหลวไหลอะไรอย่างนั้น!" เหลียนฟางโจวหน้าเปลี่ยนสีพลางตวาดด้วยความโกรธ "ข้าเป็นพี่สาวเจ้า จะไม่ให้เป็นห่วงได้อย่างไร? ไม่ว่าเมื่อไหร่ เจ้าก็ห้ามทำเรื่องโง่ๆ เด็ดขาด! ในเมื่อเจ้ายืนกรานจะกลับไป... ก็ตามใจ ข้าไม่ห้ามเจ้าแล้ว!"

"ขอบพระคุณพี่ใหญ่!" เหลียนเจ๋อดีใจรีบกล่าวขอบคุณ "ข้าจะออกเดินทางวันพรุ่งนี้ เมื่อถึงเมืองหลวงแล้วจะรีบติดต่อกลับมาทันที!"

เหลียนฟางโจวพยักหน้า "เจ้าไปพักผ่อนให้เต็มที่เถิด พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่"

เหลียนเจ๋อรับคำแล้วขอตัวลาไป

เหลียนฟางโจวหันไปสบตากับหลี่ฟู่ หลี่ฟู่ยิ้มพลางเอ่ย "ปล่อยเขาไปเถอะ การเป็นห่วงภรรยานั้นเป็นเรื่องธรรมดาของบุรุษ หากเป็นข้า ข้าก็คงทำไม่ต่างกัน พวกเราแค่ต้องวางแผนให้รัดกุม ซ่อนเร้นร่องรอยตลอดทาง หากเกิดเหตุคับขันก็ให้ถอนตัวออกมาได้ทันที เรื่องนี้ไม่น่ายากเกินไปนัก"

เหลียนฟางโจวพยักหน้าเบาๆ พลางครุ่นคิด "ข้าอยากให้ลั่วกว่างพาคนที่ไว้ใจได้ติดตามเขาไปด้วย เสียดายนักที่ม่อเว่ยไม่ใช่คนของเรา... เฮ้อ!"

หลี่ฟู่หัวเราะ "ลั่วกว่างฝีมือไม่ด้อยไปกว่าม่อเว่ยหรอก ม่อเว่ยน่ะเก่งแต่ฉายเดี่ยว จะให้เขาไปดูแลคนอื่น... อย่าไปหวังเลยดีกว่า"

คำพูดนั้นทำให้เหลียนฟางโจวอดหัวเราะออกมาไม่ได้

ยามค่ำคืน เมื่อทุกคนทราบการตัดสินใจของเหลียนเจ๋อ ต่างก็รู้สึกตื้นตันและเห็นใจยิ่งนัก

หลู่หมอมอน้ำตารื้น ทั้งร้องไห้และยิ้มในเวลาเดียวกัน ในใจนางสับสนยิ่งกว่าใคร! นายท่านสองช่างรักใคร่ฮูหยินสองเหลือเกิน แต่นางก็อดกังวลไม่ได้ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นเช่นไร ใครจะรู้ว่าสิ่งใดรออยู่เบื้องหน้า... หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมาจริงๆ จะทำเช่นไร!