บทที่ 1483 ชิงกุ้ยเฟย
ณ
ตำหนักฉางชุนกง
ยามเช้าตรู่
แสงอรุณรำไรสาดส่องผ่านม่านโปร่งบางเป็นชั้นๆ เข้าสู่อาณาเขตเตียงบรรทม
สตรีผู้หลับใหลอยู่ใต้ผ้าห่มแพรปักลวดลายค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น
นางกะพริบตาถี่ๆ
แผงขนตายาวหนากระพือไหวเบาๆ ก่อนจะยืดตัวบิดขี้เกียจอย่างเกียจคร้าน
ดวงตากลมโตเหม่อมองลวดลายดอกเหมยร่วงหล่นหลากสีสันที่ปักลงบนยอดม่านผ้าแพรเกียวซา[1]
สีชมพูอมแดงอย่างเหม่อลอย
ฟันขาวสะอาดดุจไข่มุกขบกลีบปากล่างไว้เบาๆ
ริมฝีปากอวบอิ่มแดงระเรื่อดั่งผกาแย้มบาน
สีแดงสดและผิวขาวผ่องขับเน้นซึ่งกันและกันจนแลดูงดงามจับตายิ่งนัก
ไม่รู้ว่านางหวนนึกถึงสิ่งใด
แววตาพลันสว่างวาบเปี่ยมประกายล้อเล่น
ขับเน้นให้ดวงหน้าคู่นั้นดูฉ่ำน้ำและมีชีวิตชีวาขึ้นทันตา
มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นแววลำพองใจระคนขบขันอยู่สองส่วน
ทว่ารอยยิ้มยังมิทันผลิบานเต็มที่
ริมฝีปากจิ้มลิ้มก็ยู่ขึ้น พลางส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอเบาๆ
นางพลิกกายลุกขึ้นนั่ง
เอ่ยเรียกเสียงใส “ใครอยู่ข้างนอก!” จากนั้นจึงเอี้ยวตัวก้าวลงจากเตียง
ยกมือสางเรือนผมดำขลับนุ่มสลวยดุจผืนแพรอย่างเป็นธรรมชาติ
เผยให้เห็นท่อนแขนกลมกลึงขาวผ่องประดุจลำท่อนบัว ผิวพรรณเนียนละมุนขาวดุจหยก
ไร้ที่ติจนชวนให้ทะนุถนอมยิ่ง
สตรีผู้นี้ก็คือเหลียนฟางชิง
ในเพลานี้
นางได้กลายมาเป็น ‘ชิงกุ้ยเฟย’ สตรีผู้เป็นที่โปรดปรานสูงสุดของกวั่งหยวนตี้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
ย้อนกลับไปเมื่อสามเดือนก่อน
คลื่นลมผันผวน อำนาจผลัดเปลี่ยน
ราชสำนักผ่านการล้างไพ่จัดระเบียบขั้วอำนาจครั้งใหญ่
ตำแหน่งหน้าที่การงานสำคัญล้วนถูกแต่งตั้งขึ้นมาใหม่
เมื่อสถานการณ์ภาพรวมมั่นคง
โจวเหยี่ยนผู้เสด็จขึ้นครองราชย์และเปลี่ยนรัชศกใหม่เป็น ‘กวั่งหยวน’
ก็ร้อนใจจนทนรอไม่ไหว รีบส่งคนอัญเชิญพระราชโองการมุ่งหน้าสู่มณฑลหนานไห่
เพื่อรับตัวครอบครัวของแม่ทัพหลี่ แม่ทัพเหลียน
และเหล่าขุนนางผู้มีความชอบกลับคืนสู่เมืองหลวงทันที
ยามนี้
หลี่ฟู่ได้รับการเลื่อนบรรดาศักดิ์ขึ้นเป็น ‘ซ่างจู้กว๋อเจียงจวิน’[2] ได้รับเบี้ยหวัดสองเท่า พระราชทานเกี้ยวแปดคนหามยอดเงิน
ดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการใหญ่แห่งเสนาบดีกลาโหมห้าทัพ (อู่จวินตูตูฝู่)
ส่วนเหลียนฟางโจวก็ได้รับการแต่งตั้งเป็น ‘จงหย่งฮูหยิน’
พระราชทานมงกุฎนกเตียวประดับไข่มุกและอัญมณีล้ำค่า ปิ่นหงส์คาบไข่มุกสองสาย พร้อมเกี้ยวแปดคนหามยอดเงินเช่นกัน
ฝ่ายหมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่า
หย่งอ๋อง ติงไท่ฟู่ เหลียนเจ๋อ เหลียนเช่อ หลี่อวิ๋นหาน หูต้าไห่ เฝิงชวี่จี๋
และซุนหมิง ตลอดจนเหล่าขุนนางผู้มีส่วนร่วมในการสถาปนาราชบัลลังก์
ต่างได้รับพระราชทานบำเหน็จรางวัลและเลื่อนยศตำแหน่งกันถ้วนหน้า
ตระกูลหลี่และตระกูลเหลียนทะยานขึ้นเป็นตระกูลใหญ่ผู้ทรงอิทธิพลอันดับต้นๆ
ของเมืองหลวง กลายเป็นกลุ่มอำนาจใหม่ในราชสำนักที่ผู้คนต่างพากันเข้าหาประจบประแจง
ทั่วหล้าต่างประจักษ์ดีว่า
เหตุที่กวั่งหยวนตี้สามารถกอบกู้บัลลังก์มังกรคืนมาและก้าวขึ้นครองราชย์ได้นั้น
ขาดผู้อื่นย่อมได้ ทว่าขาดหลี่ฟู่เพียงคนเดียวไม่ได้เป็นอันขาด! ดังนั้น
พระมหากรุณาธิคุณที่พระราชทานให้แก่ตระกูลหลี่และตระกูลเหลียน
เมื่อเทียบกับหยาดเหงื่อแรงกายและผลงานการศึกที่ทุ่มเทไปแล้ว
จึงมิได้นับว่าเกินเลยแม้แต่น้อย ผู้คนแม้จะอิจฉาริษยาเพียงใด
ทว่าก็ไร้ข้อครหานินทา
ก่อนหน้านี้โจวเหยี่ยนมัวแต่ยุ่งจนไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น
ทว่าเมื่อสถานการณ์บ้านเมืองเข้าที่เข้าทาง พอนึกย้อนไปถึงท่าทีแปลกๆ
ของเหลียนฟางชิงยามอยู่ที่มณฑลหนานไห่ หากเขายังไม่เข้าใจก็คงเป็นคนโง่เง่าแล้ว!
มิน่าเล่า
ยายหนูคนนั้นถึงได้ทำตัวผิดแผกไป รอยยิ้มบนใบหน้าจางหาย แววตาสดใสกลับหม่นหมองลง
ทั้งยังคอยหาทางหลบหน้าเขาอยู่ตลอดเวลา
พอนึกย้อนกลับไป
นางคงกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจไปสินะ?
โจวเหยี่ยนนึกถึงเรื่องนี้แล้วอดปวดใจมิได้
ลอบถอนใจยาว: จะโทษนางก็ไม่ได้! ความจริงก็เป็นเช่นนั้นเอง
ยามก้าวขึ้นสู่อำนาจสูงสุด
เรื่องราวที่จำต้องทำตามหน้าที่โดยไร้ทางเลือกย่อมมีมากมาย
ทว่ากับนางแล้ว
เขาไม่เคยคิดจะเปลี่ยนใจแม้แต่วินาทีเดียว
ต่อให้เสด็จปู่เคยสั่งห้ามมิให้นางขึ้นเป็นฮองเฮา และถ้อยคำนี้หมิ่นจวิ้นอ๋องผู้เฒ่าก็ได้ยินเต็มสองหู
เขาก็ยังไม่เคยคิดจะเปลี่ยนใจจากนางเลยสักครา
แต่นางไม่รู้นี่นา!
สตรีตระกูลเหลียนไม่เพียงแต่เฉลียวฉลาดปราดเปรื่อง ทว่ายังมีนิสัยดื้อรั้นหัวแข็ง
หากนางเกิดอารมณ์พยศดึงดันไม่ยอมกลับเมืองหลวงขึ้นมาจะทำอย่างไร?
ด้วยเหตุนี้
เขาจึงตัดสินใจตัดบท ส่งคนไปรับครอบครัวของขุนนางทั้งหมดกลับมาพร้อมกัน
โดยสั่งการให้เสี่ยวเลี่ยวจื่อเป็นผู้นำขบวนไป พร้อมสำทับขู่ว่าหากพาน้องสี่ตระกูลเหลียนกลับมาไม่ได้
เจ้าทาสสุนัขตัวนี้ก็ไม่ต้องไสหัวกลับมาเหยียบเมืองหลวงอีก อยากจะไปตายที่ไหนก็ไป!
เสี่ยวเลี่ยวจื่อจึงต้องแบกหน้าอันอมทุกข์เดินทางออกจากเมืองหลวง
และประคบประหงมดูแลเหลียนฟางชิงกลับมายังพระนครอย่างระมัดระวังที่สุด
ครั้นกลับมาถึงเมืองหลวง
โจวเหยี่ยนก็ลอบปลอมตัวไปพบนางที่จวนตระกูลเหลียนทันที
ในยามนั้น
ราชสำนักฝ่ายหน้าเพิ่งจัดระเบียบเสร็จ
เหล่าขุนนางต่างพากันจับจ้องมายังฝ่ายในของฮ่องเต้องค์ใหม่
ขุนนางหลายคนเริ่มถวายฎีกาขอให้พระองค์คัดเลือกสตรีเข้าวังเพื่อเติมเต็มฝ่ายในและแต่งตั้งฮองเฮา
รีบให้กำเนิดทายาทมังกรเพื่อสร้างความมั่นคงแก่เหล่าขุนนางและอาณาประชาราษฎร์
ฮ่องเต้ยังไร้ทายาทสืบสายเลือด
ขุนนางเฒ่าผู้จงรักภักดีทั้งหลายย่อมกินไม่ได้นอนไม่หลับ
เรื่องแต่งตั้งฮองเฮานั้น
โจวเหยี่ยนยังพอหาข้ออ้างบ่ายเบี่ยงไปได้
ทว่าเรื่องการรับสนมเข้าฝ่ายในกลับไม่อาจผลัดผ่อนได้อีกต่อไป
แม้สถานการณ์บ้านเมืองจะเริ่มนิ่ง
ทว่าในวันประกอบพิธีบวงสรวงสวรรค์ที่ชานเมืองทิศทักษิณวันนั้น อาศัยจังหวะชุลมุน
คุณชายสามสกุลจู จางฉาย หลี่หมิงฝู
และลูกพี่ลูกน้องตระกูลจูอีกหลายคนกลับนำพากองกำลังคนสนิทตีฝ่าหลบหนีไปได้
จนบัดนี้ยังคงไร้ร่องรอย
เพื่อป้องกันมิให้คุณชายสามสกุลจูหาทางลอบติดต่อกับซูเฟย
ในยามนี้ทั้งซูเฟย หลีหวางเฟย ตลอดจนโอรสสองพระองค์และธิดาหนึ่งพระองค์ของหลีอ๋อง
จึงยังมิได้ถูกขับออกจากวังหลวง หากแต่ถูกกักบริเวณให้อาศัยอยู่ ณ ตำหนักเป่ยย่วน
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้
หากตัวเขาเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นมาโดยไร้ทายาทสืบทอดราชบัลลังก์
โอรสทั้งสองของหลีอ๋องย่อมมีโอกาสได้รับการผลักดันขึ้นมา…
แม้โอกาสจะริบหรี่ยิ่ง
ทว่าใช่ว่าจะไม่มีอยู่จริงมิใช่หรือ?
ดังนั้น
การเติมเต็มวังหลังจึงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
เขาพยายามเล่นลิ้นดึงเวลาเรื่องนี้เรื่อยมาจนกระทั่งเหลียนฟางชิงกลับถึงเมืองหลวง
ทว่าก็ดึงเวลาต่อไปได้อีกไม่นานแล้ว
ทันทีที่เหลียนฟางชิงกลับมาถึงและได้ยินเรื่องนี้
นางก็โมโหจนตับแทบพัง พอได้พบหน้าเขาจึงเปิดฉากอาละวาดระบายอารมณ์ใส่ยกใหญ่
โจวเหยี่ยนต้องคอยปั้นหน้ายิ้มประจบประแจง
เอาอกเอาใจสารพัดเพื่อปลอบประโลม ครั้นเห็นนางเริ่มคลายโทสะลง
อีกทั้งมิใช่ว่านางจะไม่เข้าใจความจำเป็นของเขา แต่กลับเริ่มรู้สึกละอายใจเสียเอง
โจวเหยี่ยนจึงฉวยโอกาสนี้พร่ำบอกความในใจหวานซึ้ง ในที่สุดก็ได้กุมมือน้อยๆ ของนางไว้
แล้วพานั่งลงพูดคุยเรื่องนี้กันอย่างเป็นเรื่องเป็นราว
หลังจากนั้น
พระราชโองการฉบับหนึ่งก็ถูกส่งตรงมายังจวนตระกูลเหลียน กวั่งหยวนตี้ทรงเลือกฤกษ์มงคลเพื่อรับตัวคุณหนูสี่ตระกูลเหลียนเข้าวังในตำแหน่ง
‘กุ้ยเฟย’ จากนั้นจึงมอบหมายให้กุ้ยเฟยเป็นผู้ดูแลการคัดเลือกสนมเข้าฝ่ายใน
เหล่าขุนนางต่างฮือฮาแตกตื่น
ทว่าเมื่อมีผู้หวังดีขุดคุ้ยเรื่องราวในอดีต
ยามที่เคยมีการสอบประลองยุทธ์คัดเลือกจ้วงหยวนฝ่ายบู๊ที่สวนซีเยวี่ยนขึ้นมาเล่า
ว่าแท้จริงแล้วฮ่องเต้และคุณหนูสี่ตระกูลเหลียนมีใจผูกพันกันมาเนิ่นนาน
ทุกคนจึงถึงบางอ้อ
อย่างไรก็ตาม
ยังมีขุนนางเฒ่าผู้ภักดีบางคนกังวลว่าตระกูลเหลียนและตระกูลหลี่จะเรืองอำนาจจนกลายเป็นภัยจากญาติฝ่ายใน
ทว่าเมื่อฉุกคิดดูว่าทั้งสองตระกูลมีคุณูปการล้นพ้น
การที่ฮ่องเต้รับคุณหนูตระกูลเหลียนเป็นพระสนม
บางทีอาจเป็นเพียงการผูกใจตระกูลหลี่และตระกูลเหลียนไว้ก็เป็นได้!
อีกทั้งตำแหน่งเป็นเพียง
‘กุ้ยเฟย’ หาใช่ฮองเฮาไม่ จึงมิได้สลักสำคัญถึงเพียงนั้น
รอให้พ้นไปสักปีสองปี
ค่อยคัดเลือกกุลสตรีจากตระกูลขุนนางใหญ่ขึ้นเป็นฮองเฮา
ถึงเวลานั้นกุ้ยเฟยจะสร้างคลื่นลมใหญ่โตอันใดได้อีก?
เพื่อเป็นการชดเชยให้แก่เหลียนฟางชิง
โจวเหยี่ยนจึงมีรับสั่งให้บูรณะปฏิสังขรณ์และตกแต่งตำหนักฉางชุนกงอย่างวิจิตรบรรจงทั้งภายในภายนอก
ประหนึ่งอยากจะขนสมบัติในท้องพระคลังหลวงมาประเคนให้จนหมดสิ้น
ส่วนของพระราชทานที่มอบให้ตระกูลเหลียน
ย่อมมากมายมหาศาลจนทำให้ผู้คนอิจฉาตาร้อนผ่าว
นอกจากนี้
ยังมีรับสั่งให้สำนักโหรหลวงคัดเลือกฤกษ์งามยามดีที่เป็นมงคลสูงสุด
แล้วจึงจัดขบวนรับตัวเหลียนฟางชิงเข้าสู่วังหลวง
ตามติดมาด้วยกระแสข่าวลือที่ค่อยๆ
เล็ดลอดผ่านปากเหล่านางกำนัลและขันทีออกสู่ภายนอก: ว่ากันว่า
ก่อนที่ฮ่องเต้จะเสด็จไปถึงมณฑลหนานไห่เพื่อพบแม่ทัพหลี่
พระองค์ทรงตรากตรำลำบากแสนสาหัส หลังหมอเทวดาเซวตรวจพระวรกายแล้วจึงได้ถวายคำแนะนำ
ให้พระองค์งดเว้นเรื่องสตรีและบำรุงพระวรกายให้ฟื้นฟูเต็มที่
ทางที่ดีควรพักฟื้นสักปีสองปี เช่นนี้ทายาทที่ประสูติออกมาจึงจะแข็งแรงสมบูรณ์
ซ้ำยังมีข่าวลืออีกว่า
ไทฮองไทเฮาทรงให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เป็นอย่างยิ่ง
ถึงกับเรียกตัวชิงกุ้ยเฟยเข้าไปกำชับสั่งการเป็นการส่วนตัว
และยังเล่าลือกันอีกว่า
ชิงกุ้ยเฟยเองก็ทรงห่วงใยพระพลานามัยของฮ่องเต้ยิ่งนัก หลังผ่านพ้นคืนเข้าหอ
แม้ทั้งสองจะรักใคร่กลมเกลียวยิ่ง ทว่ากลับมิเคยร่วมเตียงกันอีกเลย…
เรื่องพรรค์นี้ย่อมมิใช่เรื่องที่จะยกขึ้นมาประกาศอย่างเป็นทางการในท้องพระโรง
เหล่าขุนนางต่างรู้ซึ้งแก่ใจดี ว่าฮ่องเต้กำลังส่งสัญญาณบอกทุกคนผ่านช่องทางลับๆ
เหล่านี้!
เมื่อเป็นเช่นนี้
ขุนนางทั้งหลายจึงได้แต่ทอดถอนใจเวทนาที่ราชวงศ์ต้องเผชิญเคราะห์กรรมซ้ำซ้อน
ทว่าในเมื่อเป็นเรื่องพระพลานามัยขององค์จักรพรรดิและเกี่ยวพันถึงทายาทสืบสายเลือดอันยาวนาน
ใครเล่าจะกล้าปริปากทักท้วงอันใดได้อีก?
ในเวลานี้…
ให้ฮ่องเต้ทรงพักฟื้นบำรุงพระวรกายให้ดี
และอยู่ห่างจากอิสตรีไว้ย่อมเป็นสิ่งที่ดีที่สุด
**
[1] ผ้าเกียวซา
(鲛纱): ผ้าโปร่งบางเบาเนื้อละเอียด
ทอขึ้นอย่างประณีต
ในตำนานจีนโบราณเปรียบเปรยว่าเป็นผ้าที่ทอขึ้นจากน้ำตาของเงือกสมุทร
[2] ซ่างจู้กว๋อเจียงจวิน (上柱国将军) คือ ตำแหน่งยศขั้นความดีความชอบ (勋级 - สวีจี๋)
สูงสุดในระบบบำเหน็จความชอบทหารของจีนโบราณ
ขอบคุณค่ะ
ตอบลบ