วันเสาร์ที่ 21 พฤศจิกายน พ.ศ. 2569

จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1493 หมู่มวลบุปผา

 

บทที่ 1493 หมู่มวลบุปผา

 

ครั้นกระโจนพรวดเข้าสู่ลานเรือน บรรดานางกำนัลและขันทีต่างก็พากันเข้านอนหลับสนิทไปนานแล้ว

อีกทั้งภายในตำหนักบรรทมของนางก็ไม่เคยมีธรรมเนียมให้คนอยู่เฝ้ายามค่ำคืน

พระองค์จึงทรงพลิกกายกระโจนผ่านหน้าต่างเข้ามาได้อย่างง่ายดาย ผ่านม่านมุ้งซ้อนกันสามชั้น ก็แลเห็นยอดดวงใจในชุดนอนผ้าไหมเนื้อนุ่มสีชมพูอ่อนกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เรือนผมดำขลับเงางามสลวยดุจน้ำตกสยายทิ้งตัวลงคลอเคลียแผ่นหลังบอบบางอย่างอ่อนช้อย

ทรวดทรงองค์เอวอ้อนแอ้นกลมกลึงได้สัดส่วน ท่วงท่าสงบเยือกเย็นทว่าแฝงความมีชีวิตชีวา เครื่องหน้างดงามประณีต ผิวพรรณขาวผ่องกระจ่างใสราวกับหยก เมื่อต้องแสงตะเกียงสีเหลืองนวลก็ยิ่งขับเน้นความอ่อนหวานและเสน่ห์เย้ายวนใจอย่างประหลาด ชวนให้ผู้พบเห็นปรารถนาจะรวบร่างเข้ามาโอบกอดไว้แนบอก ขยี้ขยำให้จมหายหลอมรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งในเลือดเนื้อ

เมื่อแว่วเสียงฝีเท้าแผ่วเบา ดรุณีน้อยก็เอียงศีรษะหันมามอง ผิวขาวเนียนละเอียดดั่งหยกมันแพะ คิ้วตาพราวระยับ นางแย้มยิ้มหวานหยดย้อยส่งมาให้

“ชิงเอ๋อร์ยอดดวงใจ…” กวั่งหยวนตี้ทรงรู้สึกเพียงลำคอตีบตัน คอแห้งผากไปหมด สาวพระบาทก้าวพรวดเพียงไม่กี่ก้าวก็รวบร่างบอบบางเข้ามากอดรัดไว้แนบพระอุระเต็มแรง

นางส่งเสียงอุทานแผ่วเบาอย่างเอียงอาย พลางยกเรียวแขนคล้องพระศอของเขาไว้แล้วซบกายลงอย่างอ่อนระทวย ริมฝีปากสีชาดเผยอออกเล็กน้อย ก่อนจะถูกพระองค์โน้มลงมาประทับจุมพิตครอบครองไว้จนมิด

เสียงครางกระเส่าแผ่วหวานและลมหายใจหอบถี่ดังแว่วขึ้น ปลุกเร้าบรรยากาศอันแสนเร่าร้อนและคลุมเครือให้แผ่ซ่านไปทั่วห้อง…

รุ่งขึ้น หานเฟยย่อมมิได้เดินทางมาเข้าเฝ้าถวายบังคมตามคาด เหลียนฟางชิงพลันรู้สึกว่าโลกใบนี้เงียบสงบขึ้นอีกโข อารมณ์จึงแจ่มใสเบิกบานขึ้นหลายส่วน

ขณะเดียวกัน ข่าวลือเรื่องที่หานเฟยอุตส่าห์ถ่อไปเอาอกเอาใจถึงพระที่นั่งเฉียนชิงกง ทว่ากลับถูกพระสนมกุ้ยเฟยสั่งลงทัณฑ์กักบริเวณก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งวังหลัง

ด้วยเหตุนี้ ยามถึงเวลาถวายบังคมในวันนี้ เหล่า “พี่น้อง” ของเหลียนฟางชิงจึงพากันสำรวมกิริยา สงบเสงี่ยมเจียมตัวขึ้นมาก ต่างพากันย่อกายถวายบังคมอย่างนอบน้อม เอ่ยวาจาตามมารยาทพอเป็นพิธีเพียงสองสามประโยค แล้วก็รีบรู้ความเอ่ยคำทูลลาแยกย้ายกันไปทันที

ทว่า สำหรับเรื่องการแก่งแย่งชิงความสนใจจากฮ่องเต้นั้น ต่อให้เบื้องหน้าจะเต็มไปด้วยภูเขาดาบทะเลเพลิง ก็ยากนักที่จะมีสตรีคนใดยอมถอยหลังแม้เพียงครึ่งก้าว!

นานๆ ครั้งกวั่งหยวนตี้จึงจะทรงว่างเว้นจากราชกิจ พระองค์จึงทรงจูงมือพระสนมกุ้ยเฟยสุดที่รักออกมาเดินเล่นสนทนากันในอุทยานหลวง

ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินสรวลเสเฮฮามาจนถึงริมสระไท่เย่ฉือ พลันแว่วเสียงขับร้องอันไพเราะอ่อนหวานกังวานใสเคล้าคลอมากับเสียงดีดฉินจากใต้ร่มหลิว เสียงดนตรีที่ลอยผ่านผืนน้ำมากระทบโสตประสาทช่างสดชื่นรื่นหูเป็นพิเศษ ทำเอาทั้งสองต่างหูตาสว่าง จิตใจกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

“ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด ช่างมีน้ำเสียงไพเราะและฝีมือดีดฉินยอดเยี่ยมนัก!” กวั่งหยวนตี้ทรงอดไม่ได้ที่จะตรัสชมด้วยรอยยิ้ม

เมื่อแลกมาด้วยสายตาค้อนขวับจากเหลียนฟางชิง พระองค์จึงทรงได้สติ รีบกระชับมือน้อยของนางไว้แน่นพลางกระซิบแก้ตัวกลั้วหัวเราะ “เจิ้นเพียงแต่เอ่ยชมเสียงร้องกับเสียงฉินเท่านั้นจริงๆ นะ!”

เหลียนฟางชิงหลุดขำ “พรืด” ออกมา “เสียงร้องกับเสียงฉินยอดเยี่ยมปานนี้ ข้าว่ามิใช่แค่ควรชมเชย แต่สมควรต้องตบรางวัลด้วยซ้ำ!”

นางจึงเปล่งเสียงกังวานถามออกไป “ผู้ใดกำลังดีดฉินขับร้องอยู่ตรงนั้น? ไฉนยังไม่รีบออกมาเข้าเฝ้า!”

“ว้าย!” เสียงอุทานแผ่วเบาประหนึ่งตกอกตกใจของดรุณีน้อยดังแว่วขึ้น เหลียนฟางชิงและกวั่งหยวนตี้ต่างเบิกตาขึ้นเล็กน้อย พลันแลเห็นหญิงสาวนางหนึ่งเกล้าผมทรงเฟยเซียนคู่[1] ชายอาภรณ์พลิ้วไหวตามแรงลม กำลังเยื้องกรายเดินออกมาอย่างอ่อนช้อย

หญิงสาวสวมกระโปรงยาวแขนกว้างผ้าแพรเนื้อเรียบสีชมพูกลีบท้อหวานละมุน รอบเอวคอดกิ่วผูกทับด้วยสายคาดเอวผ้าโปร่งสีม่วงเงินยาวระย้า ขับเน้นให้เอวบางดูอรชรอ้อนแอ้น น่าทะนุถนอมยิ่งนัก

เรียวคิ้วโก่งดั่งใบหลิววาดแต่งบางเบา ปิ่นหยกขาวดูเรียบหรูสะอาดตา ยามก้าวพ้นออกมาจากร่มเงาหลิวอันหนาทึบอย่างกะทันหัน ท่วงท่าอ่อนหวานงดงามจับตาจับใจ ไม่ว่าผู้ใดได้พบเห็นก็ย่อมอดเหลียวมองซ้ำมิได้

หญิงสาวประสานมือไว้ด้านหน้า ช้อนดวงตาขึ้นแอบชำเลืองมองกวั่งหยวนตี้และเหลียนฟางชิงอย่างขลาดอาย สีหน้าแฝงแววตื่นตระหนกและทำตัวไม่ถูก ทว่าภายใต้ท่าทีตื่นตระหนกนั้นกลับยิ่งขับเน้นเสน่ห์อันบริสุทธิ์ไร้เดียงสาออกมาได้อย่างน่าทึ่ง

“หม่อมฉันถวายบังคมฮ่องเต้ ถวายบังคมกุ้ยเฟยเหนียงเหนียง! หม่อมฉันมิทราบว่าฮ่องเต้และเหนียงเหนียงทรงสำราญพระอิริยาบถอยู่ที่นี่ บังอาจรบกวนพระทัยเข้าแล้ว ขอฮ่องเต้และเหนียงเหนียงโปรดประทานอภัยด้วยเพคะ!”

หญิงสาวก้าวขึ้นหน้า หลุบเปลือกตาลง ย่อกายถวายบังคมอย่างอ่อนช้อย จังหวะที่ก้มศีรษะลงนั้นช่างพอเหมาะพอเจาะ เส้นโค้งมนของลำคอขาวผ่องดุจหิมะเผยให้เห็นเพียงรำไรอย่างงดงาม

เหลียนฟางชิงเฝ้ามองทุกอิริยาบถ ทุกจังหวะรอยยิ้มและการขมวดคิ้ว กระทั่งทุกย่างก้าวและทุกลมหายใจของดรุณีน้อยผู้นี้ที่ล้วนงดงามลงตัวไร้ที่ติ ราวกับผ่านการคำนวณซักซ้อมมาอย่างแยบยล เพื่อดึงเอาความงามของตนเองออกมาอวดโฉมให้ถึงขีดสุด นางจึงอดลอบทอดถอนใจในอกมิได้

ในวังหลวงแห่งนี้ช่างเต็มไปด้วยยอดฝีมือราวกับเมฆบนฟ้าจริงๆ มิน่าเล่าผู้คนทั่วหล้าถึงได้อยากเป็นฮ่องเต้กันนัก!

เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวระดับนี้ ชาตินี้นางไม่มีวันเรียนรู้ได้ทันแน่นอน!

“เจิ้นกับพระสนมกุ้ยเฟยเพียงเดินเล่นผ่านมาตามสบาย มิได้นับว่ารบกวนอันใด เจิ้นยกโทษให้ ลุกขึ้นเถิด!” กวั่งหยวนตี้ทรงโบกพระหัตถ์ ปรายตามองนางแวบหนึ่งแล้วตรัสอนุญาต

“เพคะ หม่อมฉันขอบพระทัยฮ่องเต้!” แววตาของหญิงสาวฉายประกายยินดีระยิบระยับ คลี่ยิ้มหวานหยดย้อยแล้วลุกขึ้นยืนอย่างแช่มช้อย

แท้จริงแล้วกวั่งหยวนตี้ไม่ทรงทราบด้วยซ้ำว่าหญิงสาวผู้นี้เป็นใคร ทว่าเมื่อดูจากเครื่องแต่งกายแล้วก็คงจะเป็นพระสนมระดับกุ้ยเหรินหรือเหม่ยเหรินสักคน

พระองค์หาได้ทรงใส่พระทัย กำลังจะตรัสสั่งให้นางถอยออกไป ทว่าในจังหวะนั้นเอง เยี่ยนผิน อวี๋เหม่ยเหริน อิ๋นกุ้ยเหริน เสียงกุ้ยเหริน และพระสนมอีกสี่ห้านางก็พากันเยื้องกรายแต่งองค์ทรงเครื่องงดงามตระการตา ภายใต้การห้อมล้อมของขบวนนางกำนัลและขันทีกลุ่มใหญ่ เดินตรงเข้ามาพอดิบพอดี

ครั้นเห็นเหลียนฟางชิงและกวั่งหยวนตี้ประทับอยู่ตรงนั้น เหล่าสตรีทั้งหลายต่างก็แสร้งทำสีหน้าประหลาดใจระคนยินดีอย่างล้นพ้น รีบกรูกันเข้ามาถวายบังคม เยี่ยนผินแย้มยิ้มหวาน “วันนี้ลมฟ้าอากาศแจ่มใสยิ่งนัก หม่อมฉันจึงชักชวนน้องๆ มาเดินชมสวน ไม่นึกเลยว่าจะบังเอิญพบฮ่องเต้และกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงประทับอยู่ที่นี่ด้วยเพคะ!”

กวั่งหยวนตี้ทรงพยักพระพักตร์แย้มสรวลโดยมิได้ตรัสสิ่งใด

เหลียนฟางชิงยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม เอ่ยขึ้นเนิบนาบ “ช่างบังเอิญเสียจริงๆ! ในเมื่อบังเอิญมาพบกันถึงเพียงนี้ เช่นนั้นก็เดินเล่นด้วยกันเถิด!”

จากนั้นนางจึงหันมาส่งยิ้มให้กวั่งหยวนตี้พลางเอ่ยอ้อน “ฮ่องเต้เพคะ หม่อมฉันชักจะเมื่อยล้าเสียแล้ว พวกเราขึ้นไปนั่งพักบนหอหลิงหลงอวี้เก๋อเบื้องหน้ากันดีหรือไม่เพคะ?”

หอหลิงหลงอวี้เก๋อสร้างยื่นลงไปริมน้ำ หากยืนพิงระเบียงลูกกรงจะสามารถทอดสายตามองเห็นผืนน้ำกว้างใหญ่ของทะเลสาบไท่เย่และชมความงามของกอบัวได้อย่างชัดเจน ส่วนอีกด้านหนึ่งหันหน้าเข้าหาทุ่งหญ้าผืนใหญ่บนฝั่ง ซึ่งริมทุ่งหญ้าปลูกต้นติงเซียง ต้นอวี้หลาน และต้นทับทิมเรียงรายหนาแน่น ระเบียงทางเดินคดเคี้ยวเชื่อมถึงศาลาพักผ่อนที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางแมกไม้ ทิวทัศน์งดงามตระการตายิ่งนัก

แววตาของกวั่งหยวนตี้พลันฉายแววห่วงใย รีบตรัสตอบ “มีเหตุใดจะไม่ดีเล่า? พวกเราไปกันเดี๋ยวนี้เลย!”

ตรัสจบก็ทรงโอบไหล่บางของนางเดินนำหน้าออกไปทันที พลางตรัสปลอบด้วยสุรเสียงอ่อนโยน “ประเดี๋ยวเจิ้นจะให้นางกำนัลช่วยบีบนวดให้ กระหายน้ำหรือไม่? เจิ้นจะสั่งให้คนเตรียมน้ำชามาให้! วันนี้ห้องเครื่องทำขนมเปี๊ยะเม็ดซิ่งกรอบ ขนมอี้ผิ่นเกา และขนมแป้งทอดคลุกน้ำตาลของโปรดเจ้าไว้ด้วย ให้คนยกมาด้วยดีหรือไม่?”

พระองค์ไม่แม้แต่จะปรายพระเนตรแลเหลียวเหล่าพระสนมคนอื่นๆ เลยแม้แต่น้อย

บรรดาสนมนางในต่างพากันอิจฉาตาร้อนผ่าว ทว่าทุกคนต่างรู้ดีแก่ใจว่าตนเองไม่มีทางเทียบชั้นกับชิงกุ้ยเฟยได้ การคิดจะไปเปรียบเทียบกับชิงกุ้ยเฟยนั้น ไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ทรมานตัวเองเล่น!

อย่างไรก็ตาม ในสายพระเนตรของฮ่องเต้มีเพียงชิงกุ้ยเฟยแต่ผู้เดียว หากพวกตนไม่รีบฉวยโอกาสเสนอหน้าเข้าไปใกล้ชิดเบื้องพระพักตร์เสียบ้าง รอให้ผ่านพ้นไปสักปีสองปี เกรงว่าฮ่องเต้คงจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าพวกตนหน้าตากลมหรือแบน!

ถึงเวลานั้นอย่าว่าแต่จะได้รับความโปรดปรานเลย ขอเพียงมีข้าวประทังชีวิตไปวันๆ ก็นับว่าบุญโขแล้ว!

ต้องเข้าใจว่ายามนี้ฮ่องเต้กำลังทรงบำรุงพระวรกายและงดเว้นเรื่องสตรี ทั้งยังแทบไม่เคยเสด็จมายังเขตวังหลัง โอกาสที่พระองค์จะเสด็จประพาสอุทยานหลวงเช่นวันนี้ จึงนับว่าหาได้ยากยิ่งนัก!

พระสนมกุ้ยเฟยได้เสวยเนื้อชิ้นโต ส่วนพวกตนขอเพียงได้ซดน้ำแกงติดก้นหม้อบ้างก็นับว่าไม่เลวแล้ว!

ด้วยเหตุนี้ เหล่าสนมนางในจึงไม่แยแสท่าทีเย็นชาของกวั่งหยวนตี้แม้แต่น้อย ต่างพากันส่งเสียงเจื้อยแจ้วปั้นหน้ายิ้มแย้มเบิกบาน ห้อมล้อมเดินตามหลังขึ้นไปบนหอชมวิวกันเป็นพรวน

ครั้นทุกคนนั่งลงเรียบร้อยภายในหอ กวั่งหยวนตี้ก็ตรัสสั่งการ เหล่านางกำนัลและขันทีต่างพากันกุลีกุจอจัดเตรียมน้ำชา ขนมหวาน และของว่างยกเข้ามาบริการ ทั้งยังเตรียมน้ำอุ่นและผ้าเช็ดมือมาคอยปรนนิบัติอย่างครบครัน

แม้จะดูวุ่นวาย ทว่ากลับเป็นระเบียบเรียบร้อย ทุกคนต่างเคลื่อนไหวคล่องแคล่วว่องไว กิริยาเบาสบาย ไม่ส่งเสียงเอะอะหนวกหูแม้แต่น้อย กลับยิ่งช่วยขับเน้นบรรยากาศให้ดูคึกคักมีชีวิตชีวาขึ้น

เหลียนฟางชิงและกวั่งหยวนตี้หาใช่คนโง่เง่า มีหรือจะดูไม่ออกว่าเหล่าพระสนมทั้งหลายตั้งใจตามติดมาเพื่อสร้างฉาก “บังเอิญพบ” กันทั้งนั้น… บังเอิญงั้นรึ? หึๆ!

เพียงแต่ในเมื่อคนมาถึงที่แล้ว ก็ไม่สะดวกที่จะเอ่ยปากขับไล่ไสส่งออกไป

[1] ทรงเฟยเซียนคู่ (双环飞仙髻): ทรงผมสตรีจีนโบราณที่เกล้ามวยผมเป็นวงกลมสองวงตั้งขึ้นคล้ายปีกหรือหูกระต่าย ดูอ่อนช้อยพลิ้วไหวดุจนางฟ้าเหินเวหา

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น