จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1045 ถูกหยามเกียรติ

 

บทที่ 1045 ถูกหยามเกียรติ

เมิ่งซื่อและสวีอี้เจินอดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าอย่างเย็นชา สายตาของทั้งสองสว่างวาบขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ จ้องมองที่กำไลหยกจนแทบจะละสายตาไม่ได้

จะไม่ให้พวกนางอึดอัดใจได้อย่างไร ในเมื่อผู้หญิงมีความต้านทานต่อเครื่องประดับสวย ๆ น้อยมาก โดยเฉพาะเครื่องประดับที่งดงามขนาดนี้ เมิ่งซื่อและสวีอี้เจินไม่เคยเห็นมาก่อนเลย!

ไม่เพียงแต่พวกนางไม่เคยเห็น แม้จะใช้ชีวิตในเมืองหลวงและเข้าสังคมมาหลายปี ก็ยากที่จะหาเครื่องประดับที่ดีกว่านี้จากบรรดาฮูหยินของขุนนางคนอื่น!

เรื่องที่จวนตระกูลเหลียนมีเงิน ท่าทางจะไม่ใช่แค่เรื่องโกหก!

สวีอี้เจินรู้สึกอิจฉาจนแทบอยากจะแย่งกำไลมาทุบให้แตก แล้วหัวเราะ “คิก ๆ” ก่อนจะพูดว่า “อืม ที่จริงพี่สาวก็พูดถูกอยู่ ของที่เป็นของเจ้ามันก็ต้องเป็นของเจ้า ของที่ไม่ใช่ของเจ้า ต่อให้พยายามแค่ไหนมันก็ไม่ใช่ของเจ้า! เหมือนกับหรงซื่อจื่อ ก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่าพี่สาวสนิทกับเขาแค่ไหน แต่สุดท้ายก็ไม่มีวาสนากัน ส่วนข้าน่ะเหรอ เป็นภรรยาที่โชคชะตากำหนดไว้ให้กับหรงซื่อจื่อ! ของที่เป็นของข้า ไม่มีใครแย่งไปได้! พี่สาวว่าอย่างนั้นหรือเปล่าล่ะ?”

“เจ้า!” สวีอี้หยุนโกรธจนเกือบจะเป็นลม ใบหน้าซีดเผือด

สวีอี้เจินใช้หรงซื่อจื่อมายั่วโทสะนางไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ทำอย่างเปิดเผยและชัดเจนขนาดนี้

คำพูดเหล่านี้เหมือนมีดที่คมกริบ กรีดลึกลงในใจของนางครั้งแล้วครั้งเล่า จนเลือดซิบออกมาอย่างเจ็บปวด

สวีอี้หยุนอดกลั้นโทสะและความเจ็บปวดในใจก่อนจะหัวเราะเบา ๆ พลางพูดอย่างเย็นชา “น้องสาวพูดถูกแล้ว สามีของข้าคือนายท่านรองของบ้านเรา ข้ากับนายท่านรองนี่แหละคือคนที่มีวาสนาต่อกัน! ตอนนี้คิดย้อนกลับไป มันน่าขำจริง ๆ! ตอนนี้ข้ากับนายท่านรองใช้ชีวิตอย่างมีความสุข ซึ่งดีกว่าสิ่งใด! ยังมีคนที่พยายามจะเข้าหานายท่านรองของข้า แต่เสียดายที่นายท่านรองมีตาเพียงแค่มองข้าคนเดียว! เขาบอกว่านอกจากข้าแล้ว เขาจะไม่สนใจใครอีก! เขายังบอกอีกว่า ในชีวิตนี้เขาต้องการแค่ข้าคนเดียว! แค่วันรุ่งขึ้นหลังแต่งงาน เขาก็รีบยกให้ข้าดูแลจวนทั้งหมด แถมยังมอบกุญแจห้องเก็บสมบัติส่วนตัวให้ข้าด้วย! ในโลกนี้ไม่มีสามีคนไหนดีกว่านายท่านรองอีกแล้ว! นายท่านรองบอกว่าเขาอิจฉาความรักระหว่างท่านเว่ยหนิงโหวและฮูหยินของท่านโหวนัก และเขากับข้าก็จะเป็นแบบนั้นด้วย!”

คำพูดนี้ไม่เพียงแสดงให้เห็นว่านางได้ลืมเรื่องราวในอดีตไปแล้ว แต่ยังแสดงให้เห็นถึงความดีที่เหลียนเจ๋อมีต่อนางอีกด้วย นอกจากนี้การยกจวนเว่ยหนิงโหวฃขึ้นมาก็เพื่อเตือนพวกเขา: อย่าคิดว่าบ้านของตัวเองยิ่งใหญ่ไปกว่าคนอื่น จวนเว่ยหนิงโหวที่มีชื่อเสียงและมีความสำคัญมากกว่าจวนขุนนางเก่าที่ไร้ประโยชน์อย่างจวนสวีกั๋วกงจะเทียบกันได้อย่างไร?

เมิ่งซื่อยิ่งโกรธมากขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของนาง เพราะนางคิดถึงเหลียนฟางโจว และคิดถึงการที่เหลียนฟางโจวเคยทำให้นางอับอาย!

“พอได้แล้ว!” เมิ่งซื่อทำหน้าบึ้งตึงขึ้นมาทันที นอนพิงอยู่บนตั่งและจ้องมองสวีอี้หยุนอย่างเย็นชา ก่อนจะด่าทออย่างไม่ปรานี “ช่างไร้ค่าอะไรอย่างนี้! ความรู้เรื่องกิริยามารยาทของกุลสตรีหายไปไหนกัน? ท่าทางจอมปลอมแบบนี้น่าขายหน้าจวนสวีกั๋วกงจริง ๆ! พอแต่งงานแล้วนางก็หยิ่งผยองขึ้นมาเชียวหรือ? พูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้ามารดาและน้องสาว นางกล้าพูดออกมาได้ยังไง! แถมยังภูมิใจเสียอีก! สมแล้วที่เป็นคนไร้การอบรม มีค่าแค่แต่งงานกับคนบ้านนอกเท่านั้น!”

สวีอี้เจินยิ้มเยาะและมองสวีอี้หยุนด้วยสายตาเยาะเย้ย แล้วพูดกับเมิ่งซื่อว่า “ท่านแม่คะ ใจเย็น ๆ เถอะค่ะ! จะไปพูดอะไรกับคนที่ไร้มารยาทและตื้นเขินจนไม่คู่ควรแบบนี้ล่ะ! เรื่องที่เรารู้สึกว่าอับอายหรือไม่ดี ในใจของนางอาจจะยังภูมิใจอยู่ก็ได้!”

เมื่อแผนการไม่สำเร็จ สวีอี้เจินและเมิ่งซื่อก็ยิ่งเกลียดชังสวีอี้หยุนมากขึ้น และเมื่ออยู่ในที่ของตัวเองก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ อยากจะพูดอะไรที่ทำร้ายใจก็พูดออกมาอย่างเต็มที่!

หากทำให้นางโกรธจนตายได้ ก็คงยิ่งดี!

สวีอี้หยุนตัวสั่นด้วยโทสะจนใช้เวลาสักพักกว่าจะสงบสติอารมณ์ได้

หลู่หมอมอฟังแล้วก็โกรธมากเช่นกัน คิดในใจว่า โชคดีที่คุณหนูใหญ่ได้แต่งงานออกไปแล้ว ไม่อย่างนั้นคงจะถูกฮูหยินทรมานจนตายเข้าสักวัน! ในฐานะที่เป็นแม่ เมิ่งซื่อกลับพูดแบบนี้ออกมาได้อย่างไร! ยังกล้าพูดเรื่อง "มารยาท" เรื่อง "นิสัยตื้นเขิน" เรื่อง "ไม่คู่ควร" นางไม่รู้ตัวบ้างเลยหรือว่าคำพูดเหล่านี้สะท้อนตัวนางเอง!

หลู่หมอมอจึงค่อย ๆ ประคองสวีอี้หยุนเบา ๆ และมองนางด้วยสายตาห่วงใย

แต่ต่อหน้าเมิ่งซื่อ หลู่หมอมอไม่กล้าพูดปลอบโยนอะไร เพราะถ้าพูดออกไป เมิ่งซื่อคงไม่ปล่อยนางไว้แน่

แต่ใครจะรู้ว่าการกระทำเล็กน้อยของนางนั้น สวีอี้เจินกลับเห็นเข้า วันนั้นเมื่อแผนการของเมิ่งถิงถิงล้มเหลว หลู่หมอมอกับปิงเหมยและปิงลู่ก็มีส่วนร่วมด้วย

ตามที่เมิ่งถิงถิงเล่า เดิมทีทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น และเพื่อไม่ให้ใครสงสัย ยังให้ปิงเหมยอยู่รับใช้อยู่ข้าง ๆ ด้วย แต่ปิงเหมยคนนั้นกลับมองเห็นความผิดปกติและแกล้งทำเป็น "ไม่ตั้งใจ" จนทำให้ผ้าคลุมหน้าสีแดงหลุดออก เผยให้เห็นความจริง

นางจึงไม่มีทางเลือกอื่น จำต้องช่วยกันกับตงเหมยทำให้ปิงเหมยสลบไป และนั่นทำให้คุณหนูสี่ของตระกูลเหลียนเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดจากภายนอก

ดังนั้นในสายตาของสวีอี้เจิน หลู่หมอมอ ปิงเหมย และปิงลู่ ก็ไม่ใช่คนดีเหมือนกัน!

เมื่อเห็นการกระทำเล็กน้อยของหลู่หมอมอ สวีอี้เจินรู้สึกไม่พอใจเต็มที่ จึงหัวเราะเยาะและจ้องหลู่หมอมอแล้วเอ่ยว่า “หลู่หมอมอ ลองบอกมาสิ ว่าสิ่งที่ท่านแม่ข้าพูดเมื่อกี้มีเหตุผลหรือไม่?”

หลู่หมอมออึ้งไป ไม่กล้าเงยหน้า และเมื่อถูกกดดันมากเข้า ก็ได้แต่ฝืนยิ้มและตอบว่า “บ่าวมีความรู้ตื้นเขิน ไม่กล้าเปรียบเทียบกับฮูหยิน สิ่งที่ฮูหยินพูด ย่อมต้องมีเหตุผลแน่นอนเจ้าค่ะ”

“ใครบอกให้พูดแบบนั้นกัน!” สวีอี้เจินหัวเราะเยาะและเอ่ยต่อว่า “ท่านแม่ข้ากำลังสั่งสอนพี่สาวคนนี้ที่ไม่รู้กิริยามารยาท ไม่มีการอบรม และไม่คู่ควร เจ้าว่าควรหรือไม่?”

สวีอี้หยุนกำหมัดแน่นซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ ร่างกายสั่นระริก

นี่มันรังแกกันเกินไปแล้ว! ช่างรังแกกันเกินไปจริง ๆ!

หลู่หมอมอรู้สึกขมขื่นในใจ แต่ไม่ยอมที่จะดูหมิ่นสวีอี้หยุนต่อหน้าเมิ่งซื่อ สวีอี้เจิน และสวีอี้หยุนเอง นางจึงเอ่ยขึ้น “บ่าวน้อยเป็นเพียงบ่าวไพร่ ไม่กล้าตัดสินว่าความถูกผิดของเจ้านายคืออะไร บ่าวน้อยไม่กล้าพูด! ขอคุณหนูรองอย่าลำบากใจเลยเจ้าค่ะ!”

“ไม่กล้ารึ?” สวีอี้เจินลุกขึ้นยืนทันที ก้าวเข้ามาใกล้อีกสองก้าว จ้องหลู่หมอมอด้วยสายตาเย้ยหยันและพูดว่า “เจ้าไม่กล้ารึ? วันนี้ข้าได้เห็นชัดแล้ว ที่แท้เจ้าก็เป็นแค่สุนัขที่อยู่ข้างกายนางแพศยาน้อยตัวนี้! หลายปีที่ผ่านมา ทำตัวเงียบ ๆหงิมๆ ไม่พูดไม่จา ที่แท้สุนัขที่ไม่เห่ากลับกัดคนเก่งที่สุด! ในใจเจ้าคงด่าข้าอยู่ใช่ไหม?”

“บ้าวไม่กล้าเจ้าค่ะ!” หลู่หมอมอตกใจ รีบคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว

สวีอี้เจินหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “ไม่กล้ารึ? ข้าเห็นว่าเจ้าต่อต้านข้าทุกคำพูด เจ้าจะไม่กล้าได้ยังไง? กล้าอยู่มากทีเดียว!”

“เจ้าจะทำอะไรน่ะ!” สวีอี้หยุนรีบเข้ามาขวางสวีอี้เจิน พลางเอ่ยลอดไรฟัน “หลู่หมอมอเป็นแม่นมของข้า เจ้าควรจะให้เกียรตินางบ้าง!”

สวีอี้เจินหัวเราะหยันและเอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดสีว่า “แม่นมแล้วอย่างไร? แม่นมของบ้านไหนก็เป็นแค่ทาสเท่านั้น! บ่าวสมควรตายคนนี้กล้าดูหมิ่นเจ้านาย ไม่สมควรที่จะถูกสั่งสอนหรือ?”

“แต่นั่นไม่ใช่เรื่องของเจ้า!” สวีอี้หยุนมองน้องสาวด้วยสายตาเย็นชา

“วันนี้ข้าตั้งใจจะสั่งสอนนาง แล้วเจ้าจะทำไม?” สวีอี้เจินพูดด้วยน้ำเสียงเยาะหยันและพลันผลักสวีอี้หยุนอย่างแรง ก่อนจะตบหน้าหลู่หมอมอด้วยเสียงดัง "เพียะ!" แล้วหันไปยิ้มเยาะใส่สวีอี้หยุน “แล้วเจ้าจะทำอะไรหรือ?”

“เจ้า...เจ้ารังแกกันเกินไปแล้ว!” สวีอี้หยุนทนไม่ไหวอีกต่อไป นางกรีดร้องแล้วพุ่งเข้าไปหาสวีอี้เจินเพื่อจะตบอีกฝ่ายกลับ