จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1209 ข่าวลือที่ยากจะทนรับได้

 

บทที่ 1209 ข่าวลือที่ยากจะทนรับได้

เหลียนฟางโจวถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจ

ถึงแม้ว่าปี้เถาจะเป็นคนที่มีนิสัยใจร้อนอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ใช่คนที่ไม่รู้จักกาลเทศะ ปี้เถามักจะให้ความเคารพและนอบน้อมต่อนางอยู่เสมอ อีกฝ่ายเองก็รู้ดีว่าเหลียนฟางโจวกำลังพักผ่อนนอนกลางวัน ดังนั้นถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญจริง ๆ ปี้เถาย่อมไม่ทำเสียงดังเอะอะเช่นนี้

ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจเหลียนฟางโจว นางไม่รอช้ารีบลุกจากเตียง เลิกผ้าห่มแล้วลุกขึ้นทันที

เมื่อชุนซิ่งและปี้เถาเห็นนางเดินออกมา ทั้งคู่ก็รีบยิ้มและเข้ามาต้อนรับอย่างรวดเร็ว

ชุนซิ่งรีบพูดขึ้น “ฮูหยิน ทำไมท่านถึงไม่พักผ่อนต่ออีกสักหน่อยล่ะเจ้าคะ?”

ปี้เถาเองก็แสดงท่าทีรู้สึกผิด นางรีบยิ้มแล้วเอ่ยอย่างละอาย “เป็นความผิดของบ่าวเองเจ้าค่ะ! บ่าวก็ยังคงนิสัยใจร้อนไม่หายจริง ๆ! บ่าวไม่น่าจะทำเสียงดังแบบนี้เลย เป็นเหตุให้รบกวนการพักผ่อนของฮูหยินจนได้!”

เหลียนฟางโจวโบกมือเบา ๆ เพื่อให้อีกฝ่ายหยุดพูด แล้วนั่งลงก่อนจะถามด้วยสีหน้าจริงจัง “เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? เจ้าไม่ใช่คนที่ทำอะไรสะเพร่าโดยไม่มีเหตุผล หากเป็นเรื่องสำคัญก็รีบบอกมาเถอะ!”

เห็นได้ชัดว่าเหลียนฟางโจวเองก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ และพร้อมที่จะรับฟังสิ่งที่ปี้เถาต้องการจะบอก...

ปี้เถาดูเหมือนจะลังเลอยู่บ้าง ไม่ใช่แค่นางคนเดียว แต่ชุนซิ่งก็มีท่าทีคล้ายกัน ทั้งคู่หันมามองหน้ากัน เหมือนกับว่าไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดจากจุดไหนก่อนดี

เหลียนฟางโจวขมวดคิ้ว ก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อยและพูดด้วยน้ำเสียงหยอกเย้า “ดูสิ! เมื่อครู่พูดจาอย่างฮึกเหิมแท้ ๆ แล้วตอนนี้กลับทำตัวอึกอักไปหมด มีอะไรก็รีบพูดออกมาเถอะ!”

ปี้เถาถอนหายใจยาวก่อนจะพูดด้วยความโมโห “เฮ้อ! ก็ได้เจ้าค่ะ! ต่อให้บ่าวไม่พูด ท่านก็ต้องรู้จนได้อยู่ดี!”

พูดจบนางก็ระเบิดโทสะออกมาไม่ยั้ง “ฮูหยินรู้หรือไม่เจ้าคะว่าข้างนอกนั่นเขาพูดถึงเรื่องอะไร? ช่างน่าโมโหที่สุดเลย! มีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่ว ว่าฮูหยินกับท่านโหวปลอมตัวมาอย่างลับ ๆ เพื่อเดินทางมาที่มณฑลหนานไห่ แล้วระหว่างทางก็พลัดหลงกัน ฮูหยินถูกคุณชายใหญ่ตระกูลเหลียงจับตัวไป และพาไปเป็นนางบำเรอที่จวนของเขา มีคนพูดว่าคืนก่อนนั้นฮูหยินได้จุดไฟเผาจวนตระกูลเหลียง แล้วใช้โอกาสนั้นหลบหนีออกมา! ที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้นก็คือ พวกมันพูดเหมือนกับว่าข่าวนี้เป็นความจริง! บอกว่าเพราะอย่างนั้นไงล่ะ ที่ฮูหยินมาถึงเมืองหนานไห่ตั้งนานแล้ว แต่กลับไม่มีใครเคยเห็นหน้าฮูหยินจริง ๆ เลย บอกว่าฮูหยินเอาแต่นอนป่วยอยู่ในจวน แท้จริงแล้วมันเป็นเพราะฮูหยินไม่ได้อยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกต่างหาก! เรื่องพรรค์นี้มันน่าโมโหที่สุดเลยเจ้าค่ะ!”

ยังไม่ทันที่ปี้เถาจะพูดจบ ใบหน้าของเหลียนฟางโจวก็บึ้งตึงไปแล้ว นางเงียบไปโดยไม่พูดอะไร ดวงตาฉายแววเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด...

ข่าวลือที่ได้ยินนี้สร้างความโกรธเคืองให้กับเหลียนฟางโจวอย่างยิ่ง เห็นได้ชัดว่ามีคนเจตนาทำลายชื่อเสียงของนาง...

ชุนซิ่งถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจ สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลและกล่าวด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง “เรื่องที่ฮูหยินกับท่านโหวปลอมตัวเดินทางมาล่วงหน้า ไม่รู้ว่ามันหลุดรอดออกไปได้อย่างไรกันเจ้าคะ? ตอนนี้ข่าวลือข้างนอกเล่ากันเป็นตุเป็นตะราวกับเป็นเรื่องจริง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า...”

ปี้เถาอดไม่ได้ที่จะพูดออกมาอีกด้วยความโกรธ “แต่ไหนแต่ไรมาบ่าวไม่อยากพูดเรื่องพรรค์นี้ให้ฮูหยินฟังเลย เพราะมันน่าอดสูเกินไป! แต่บ่าวคิดว่าการบอกฮูหยินจะทำให้ท่านได้รู้เรื่องราวทั้งหมดมากขึ้น คนชั่วพวกนั้นมันพูดกันว่า ฮูหยินถูกคุณชายใหญ่ตระกูลเหลียงเอ็นดูอย่างมาก และเพราะฮูหยินทำให้เขาหลงใหลจนถึงขั้นไม่สนใจไป๋อี๋เหนียง ซึ่งเคยได้รับความโปรดปรานมากที่สุด พวกมันพูดราวกับว่าทุกอย่างเป็นเรื่องจริง! เรื่องพวกนี้มันฟังไม่ได้จริง ๆเจ้าค่ะ!”

เหลียนฟางโจวฝืนยิ้มออกมาอย่างขมขื่น นางไม่รู้ว่านี่เป็นความตั้งใจของตระกูลเหลียงหรือเป็นแผนการที่จูอวี้อิ๋งทำขึ้นมาเอง แต่สิ่งที่แน่นอนคือข่าวลือพวกนี้แพร่กระจายอย่างรวดเร็วเหลือเกิน

ข่าวลือที่ถูกปล่อยออกมามักจะไม่มีควันหากไม่มีไฟ และเมื่อใดที่มันเริ่มลุกลาม มันก็จะกระจายไปอย่างรวดเร็วและเป็นที่เชื่อถือได้มากขึ้นเรื่อย ๆ ยิ่งพยายามแก้ไขหรือปฏิเสธก็ยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลงไปอีก

เหลียนฟางโจวขมวดคิ้วอย่างเคร่งเครียด นางกำลังคิดหาทางจัดการกับข่าวลือที่สร้างความอัปยศให้กับตนเองอย่างรวดเร็ว...

เหลียนฟางโจวถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ไม่น่าแปลกใจเลยที่ข่าวลือพวกนั้นจะถูกปล่อยออกมา ก็แหม...ฮูหยินคนนี้ของพวกเจ้าเนี่ย ก็หนีออกมาจากจวนตระกูลเหลียงจริง ๆ นี่นา!”

ปี้เถาและชุนซิ่งต่างก็อุทานเสียงเบา ๆ ออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ “ฮ้า...!”

ทั้งสองคนจับจ้องเหลียนฟางโจวด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและสับสน

เหลียนฟางโจวยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “มันก็คงเป็นเรื่องบังเอิญนั่นแหละ”

จากนั้นนางก็เริ่มเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้น ตั้งแต่สาเหตุที่ทำให้นางต้องไปอยู่ที่จวนตระกูลเหลียง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในจวน และวิธีการที่นางใช้หลบหนีออกมาอย่างรวดเร็วและเสี่ยงอันตราย

ปี้เถาและชุนซิ่งฟังเรื่องราวทั้งหมดด้วยความตกตะลึง เมื่อได้ยินเรื่องราวจนจบ ทั้งสองคนต่างก็หันไปมองหน้ากัน สีหน้าของพวกนางดูซับซ้อนและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

เหลียนฟางโจวพูดต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง “พวกเจ้าเป็นคนที่ข้าไว้ใจมากที่สุด ข้าเชื่อใจพวกเจ้าเหมือนที่เชื่อใจตัวเอง เรื่องนี้ข้าถึงได้พูดให้พวกเจ้าฟัง เพื่อให้พวกเจ้ารับรู้และเข้าใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้น แต่สำหรับคนอื่น ๆ นั้น ข้าไม่คิดว่าจำเป็นต้องอธิบายอะไรหรอกนะ ใครอยากจะพูดอะไรก็ปล่อยให้พวกมันพูดไปเถอะ!”

ปี้เถาและชุนซิ่งสบตากัน สีหน้าของพวกนางยังคงเต็มไปด้วยความกังวลระคนตกใจ และความคิดมากมายที่ผุดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง...

"แบบนี้ฮูหยินก็ต้องทนกับเรื่องที่ไม่เป็นความจริงสิเจ้าคะ? คนพวกนั้นมันปากร้ายกันจริง ๆ!" ปี้เถากล่าวพลางเบะปากด้วยความไม่พอใจ

ชุนซิ่งเหลือบมองเหลียนฟางโจว ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่มุ่งมั่น “ใครคนนอกจะพูดอะไรมันจะสำคัญอะไรเจ้าคะ? จะพูดอะไรก็ปล่อยให้มันพูดไปเถอะ! เมื่อเวลาผ่านไป มันก็จะค่อย ๆ จางหายไปเอง ตราบใดที่ท่านโหวเชื่อใจฮูหยิน ทุกอย่างก็ไม่มีอะไรต้องกังวลเจ้าค่ะ!”

“ใช่ ๆ! ถูกต้องเลย!” ปี้เถาเหมือนเพิ่งนึกอะไรได้ นางรีบพูดเสริมด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ท่านโหวต้องเชื่อฮูหยินอย่างแน่นอน! ท่านโหวให้ความสำคัญกับฮูหยินมากขนาดนั้น!”

เหลียนฟางโจวยิ้มออกมาเล็กน้อย พลางพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ “คนบริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์ ตราบใดที่ท่านโหวไม่ได้พูดอะไรออกมา เรื่องนี้ก็ไม่มีผลอะไรกับข้าแม้แต่น้อย คิดว่าข่าวลือพวกนี้จะบีบให้ข้าต้องฆ่าตัวตายอย่างนั้นหรือ? ถ้าคิดแบบนั้นก็คงจะไร้เดียงสาเกินไปแล้ว!”

ถึงแม้ว่าเหลียนฟางโจวจะแสดงท่าทีที่สงบนิ่ง แต่ใครจะรู้ว่าเรื่องราวนี้กลับแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่พวกนางจะคาดคิดได้ เพียงแค่สองวันเท่านั้น เรื่องราวข่าวลือของเหลียนฟางโจวก็กลายเป็นหัวข้อสนทนาที่แพร่กระจายไปทั่วทั้งเมืองหนานไห่ ไม่ว่าจะเป็นตามตรอกซอยเล็ก ๆ หรือถนนใหญ่ โรงน้ำชา โรงสุรา ตระกูลขุนนางใหญ่ หรือแม้แต่ชาวบ้านธรรมดาทั่วไป ก็ล้วนแต่รู้เรื่องนี้กันหมด

แม้กระทั่งเด็กตัวเล็ก ๆ วัยสามขวบที่เพิ่งพูดจารู้เรื่อง ก็ยังรู้เรื่องราวที่กำลังพูดถึงกันอย่างกว้างขวางนี้! บรรยากาศของเมืองหนานไห่ค่อย ๆ เปลี่ยนไปอย่างไม่คาดคิด...

ข่าวลือพวกนั้นไม่เพียงแค่แพร่สะพัดอย่างรวดเร็ว แต่ยิ่งนานวันก็ยิ่งกลายเป็นเรื่องที่เลวร้ายลงเรื่อย ๆ

ตามโรงน้ำชา ถนนซอยต่าง ๆ มักจะเห็นผู้คนรวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่ ฟังเรื่องราวจากปากของคนไม่กี่คนที่พูดจาใส่อารมณ์ราวกับเรื่องจริง เขาพูดถึงว่า ฮูหยินเว่ยหนิงโหวมีความรักอันหวานชื่นกับคุณชายใหญ่ตระกูลเหลียงอย่างไรบ้าง ว่าคุณชายใหญ่ตระกูลเหลียงยอมทำทุกอย่างเพื่อเอาใจนาง ถึงขั้นลงโทษไป๋อี๋เหนียงที่เคยได้รับความโปรดปรานมาก่อนอย่างโหดร้ายไร้ความปรานี ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้หญิงงามอย่างนางพึงพอใจ

เรื่องราวถูกเล่าราวกับผู้พูดเห็นกับตาตัวเองจริง ๆ รายละเอียดต่าง ๆ ถูกบรรยายอย่างชัดเจนราวกับเป็นพยานรู้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด

แม้แต่ในจวนที่ว่าการผู้ว่าการมณฑล ก็ไม่ได้สงบสุขจากข่าวลือพวกนี้เลย บรรดาคนรับใช้ที่เป็นชาวเมืองท้องถิ่นก็ไม่วายซุบซิบนินทากันอย่างสนุกสนาน มีการพูดคุย กระซิบกระซาบ และแสดงสีหน้าที่สนอกสนใจราวกับกำลังฟังเรื่องราวที่น่าตื่นเต้น

ที่แย่ไปกว่านั้นคือ บางคนที่มีเจตนาแอบแฝง หรือไม่ก็เป็นพวกที่อยากรู้อยากเห็นจนเกินเหตุ ถึงกับพยายามหาทางเข้าใกล้พวกบ่าวรับใช้ที่ติดตามมาจากเมืองหลวง พยายามเอาอกเอาใจ หรือแอบสอบถามเรื่องราวเกี่ยวกับฮูหยิน (เหลียนฟางโจว) ราวกับต้องการค้นหาข่าวลือที่ร้ายแรงกว่านี้ออกมาให้ได้

แต่แน่นอนว่า ไม่มีใครที่จะพูดอะไรให้พวกเขาฟังเลย ทุกคนปิดปากสนิทและไม่ปล่อยให้ข่าวลือที่ไร้สาระเหล่านี้สร้างปัญหาหนักใจให้ฮูหยินมากไปกว่านี้...แต่ถึงอย่างนั้น ข่าวลือก็ยังคงแพร่กระจายออกไปอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง...

เมื่อพวกนั้นพยายามสอบถามเท่าไหร่ก็ไม่ได้คำตอบตามที่ต้องการ พวกเขากลับคิดว่า ยิ่งเงียบยิ่งมีพิรุธ! พวกเขาเริ่มพูดกันว่า “ถ้าไม่มีอะไรปิดบัง แล้วทำไมพวกบ่าวรับใช้จากเมืองหลวงถึงได้ปิดปากเงียบขนาดนั้น? นั่นก็เป็นเพราะพวกเขาไม่กล้าพูดออกมายังไงล่ะ!”

ข่าวลือที่ไร้สาระพวกนี้แพร่กระจายไปอย่างไม่มีหยุดหย่อน บางคนที่หน้าด้านถึงขนาดกล้าเดินเข้าไปถามปี้เถาตรง ๆ แต่ผลที่ได้คือ ถูกปี้เถาฟาดเข้าไปสองฉาดอย่างแรงจนหน้าชา และยังถูกสั่งให้คุกเข่าเป็นเวลาครึ่งวันถึงจะยอมสงบลงได้

ทว่า...ข่าวลือก็ยังคงแพร่กระจายไปอยู่ดี ยิ่งเมื่อมีข่าวว่า ท่านโหวออกไปตรวจเยี่ยมค่ายทหารเป็นเวลา 4 วันแล้ว และยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ ข่าวลือก็ยิ่งถูกพูดถึงมากขึ้นอย่างกับน้ำมันที่ถูกสาดลงในกองไฟ

ผู้คนพูดกันอย่างคึกคักราวกับได้ยาเพิ่มพลัง พวกเขาอ้างว่าท่านโหวกำลังเครียดและหดหู่ใจ เลยสั่งให้ทหารพาไปล่าสัตว์เพื่อลืมเรื่องที่เกิดขึ้น มีข่าวลือเพิ่มเติมว่า ในตอนกลางคืนท่านโหวก็ยังดื่มสุรา พร้อมกับฟังเพลงจากเหล่านางรำที่บรรเลงดนตรีร้องเพลงเพื่อสร้างความสำราญ

ข่าวพวกนี้ยิ่งทำให้คนทั่วไปเชื่อมากขึ้นว่า ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นกับฮูหยิน (เหลียนฟางโจว) ที่ทำให้ท่านโหวโกรธหรือไม่พอใจอย่างมาก

บรรยากาศรอบ ๆ จวนที่ว่าการผู้ว่าการมณฑลเต็มไปด้วยความอึดอัดและน่าหวาดหวั่น ข่าวลือกลายเป็นเหมือนคมมีดที่ค่อย ๆ กรีดทำร้ายชื่อเสียงของเหลียนฟางโจวอย่างต่อเนื่อง...

ข่าวลือที่พูดกันลับ ๆ นั้นหากเป็นเพียงเรื่องลับหลังอาจจะพอทนได้ แต่ครั้งนี้กลับทำให้เหลียนฟางโจวโกรธมาก

วันหนึ่ง เหลียนฟางโจวที่กำลังรู้สึกหดหู่ใจจึงพาหงอี้ อิ๋งชุนและพั่นเซี่ยไปเดินเล่นที่สวนดอกไม้เล็ก ๆ เพื่อผ่อนคลายจิตใจ แต่ใครจะรู้ว่าระหว่างที่นางกำลังเดินอยู่นั้น กลับได้ยินหญิงรับใช้สูงวัยสองคนที่กำลังกวาดลานนั่งคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่ใต้ต้นไม้ พวกนางพูดคุยหยอกล้อกันอย่างไม่มีความยำเกรง ใช้ถ้อยคำหยาบคายและเสียดสีอย่างไม่มีความเกรงใจ

ท่าทางของพวกนางที่พูดจาอย่างสนุกสนานและแสดงออกอย่างเต็มที่นั้น ทำให้เหลียนฟางโจวถึงกับโมโหจนหน้าแดง เมื่อหญิงรับใช้ทั้งสองเห็นเหลียนฟางโจวเดินมา พวกนางก็รีบปิดปากเงียบ และลุกขึ้นยืนทำความเคารพอย่างเกรง ๆ สีหน้ามีความกระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด แต่สิ่งที่แสดงออกไม่ได้มีความรู้สึกกลัวหรือสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับมีแววของความดูถูกเหยียดหยามอยู่ในสายตาของพวกนางอย่างชัดเจน

เหลียนฟางโจวเห็นเช่นนั้นก็ยิ่งโกรธจัด นางตวาดเสียงเย็นชาออกมาทันที“คุกเข่าลง!”

หญิงรับใช้ทั้งสองคนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมองหน้าเหลียนฟางโจวอย่างลังเล สายตาพวกนางหลบเลี่ยงพลางยิ้มแหย ๆ แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงยียวน “ฮูหยินนี่...ทำไมถึงได้—”

“คุกเข่าลง! พวกเจ้าไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือยังไง?” น้ำเสียงของเหลียนฟางโจวยิ่งเย็นชาจนทำให้บรรยากาศรอบ ๆ รู้สึกหนาวเย็นลง

สีหน้าของหญิงรับใช้ทั้งสองเริ่มเปลี่ยนไป แต่พวกนางจะยอมทำตามหรือไม่?

หญิงรับใช้สูงวัยทั้งสองคนไม่เคยเห็นเหลียนฟางโจวโกรธมาก่อน พวกนางถึงกับตกใจจนไม่กล้าอวดดีอีกต่อไป และค่อย ๆ คุกเข่าลงอย่างอืดอาด ราวกับไม่อยากจะทำเช่นนั้น

เหลียนฟางโจวหัวเราะเย็นชา “พวกเจ้าดูเหมือนจะว่างงานมากเกินไปสินะ ถึงได้กล้าแพร่กระจายข่าวลือไร้สาระพวกนั้นอย่างสนุกสนาน หรือพวกเจ้าลืมไปแล้วหรือว่า พวกเจ้ากินข้าวของใครกันแน่?”