จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1222 ข้าจะไม่แต่งงานกับท่านเด็ดขาด!

 

บทที่ 1222  ข้าจะไม่แต่งงานกับท่านเด็ดขาด!

เหลียงจิ้นทำเป็นไม่รับรู้ถึงความโกรธเกรี้ยวของนาง ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ราวกับว่าตนเองกำลังพยายามเกลี้ยกล่อมนางด้วยความหวังดี

“ผู้ชายแซ่หลี่คนนั้นมันมีอะไรดีนัก? เป็นผู้ชายทั้งแท่ง แต่กลับปกป้องผู้หญิงของตัวเองไม่ได้ ในช่วงเวลาคับขันก็เอาแต่คิดถึงตัวเอง รีบหนีเอาชีวิตรอดแล้วปล่อยให้ผู้หญิงอย่างเจ้าถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง! ผู้ชายเช่นนั้น เจ้ายังจะต้องการอยู่อีกหรือ? ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าโชคดีที่มาเจอข้า—”

“หุบปากของท่านไปซะ! เงียบไปเดี๋ยวนี้!” เหลียนฟางโจวโกรธจนแทบจะระเบิด นางรู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างรุนแรง

นางช่างโง่เขลานัก โง่เสียจนอยากจะด่าตัวเอง! ทำไมตอนนั้นถึงได้ตัดสินใจทำเรื่องที่โง่ที่สุดในโลกเช่นนั้นลงไป?

ถ้านางรู้ว่าทุกอย่างจะเป็นแบบนี้ นางคงจะไม่พยายามเสียสละตัวเองเพื่อประโยชน์ของคนอื่นอย่างโง่เขลานั่นหรอก!

ความคิดบ้าบออะไรที่ทำให้นางเชื่อว่าตัวเองเป็นภาระของอาเจี่ยน แล้วพยายามดึงตัวเองออกมาโดยไม่บอกเขาสักคำ! นางมันโง่! โง่ที่สุด!

เหลียนฟางโจวสูดลมหายใจลึก ๆ เพื่อพยายามควบคุมอารมณ์ให้สงบลง นางกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือของตัวเอง

หลังจากนั้น นางก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบอย่างยิ่ง “เรื่องระหว่างข้ากับเขา มันไม่เกี่ยวอะไรกับท่าน! เหตุการณ์ในตอนนั้นเป็นอย่างไร ข้าไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ท่านฟัง! และไม่ว่าเขาจะทำผิดอะไรกับข้าหรือไม่ ท่านก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาชี้นิ้วตัดสิน! เหลียงจิ้น!”

นัยน์ตาของเหลียนฟางโจวเปล่งประกายอย่างดุร้ายและรุนแรง ราวกับเป็นการเตือนอย่างชัดเจนว่าเขาได้ล้ำเส้นของนางเกินไปแล้ว

“คำพูดนั้น ข้าเองก็อยากจะบอกท่านเหมือนกัน!” เหลียนฟางโจวในตอนแรกตั้งใจจะพูดคุยกับเหลียงจิ้นอย่างมีเหตุผล แต่มาตอนนี้นางก็ได้รู้แล้วว่าความคิดนั้นมันโง่เขลาเพียงใด นางกับเขาไม่มีอะไรให้ต้องพูดคุยกันอีกแล้ว! สิ่งที่สำคัญที่สุดคือพลังอำนาจต่างหาก!

นางจ้องเขาด้วยสายตาที่เย็นชาและกล่าวอย่างแข็งกร้าวว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป มณฑลหนานไห่จะไม่ใช่ที่ที่ใครก็ตามจะสามารถครอบงำได้ตามใจชอบอีกต่อไป! จำไว้ให้ดี คุณชายใหญ่เหลียง!”

จากนั้นนางหัวเราะเยาะออกมาอย่างเย็นชา น้ำเสียงของนางแฝงไปด้วยความดื้อรั้นและท้าทาย “ส่วนเรื่องข่าวลือพวกนั้น...ข้าพูดว่ามันเป็นแค่ข่าวลือที่ไม่มีความจริง มันก็ต้องเป็นแค่ข่าวลือที่ไม่มีความจริง! ถ้าหากคุณชายใหญ่เหลียงอยากจะพูดอะไรกับใคร ก็เชิญพูดออกมาได้ตามสบาย! ข้าเองก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าใครจะเชื่อท่านมากกว่าข้ากันแน่!”

นางรู้ดีว่า ถ้าเหลียงจิ้นเลือกที่จะเปิดเผยเรื่องราวทั้งหมดออกมาอย่างละเอียด มันย่อมจะส่งผลเสียต่อชื่อนางอย่างมาก แต่ถึงอย่างนั้น ถ้าเขาคิดจะพูดออกมา นางจะสามารถหยุดเขาได้หรือ? ในเมื่อไม่อาจหยุดยั้งได้ แล้วเหตุใดจึงต้องเสียเวลาพยายามร้องขอให้เขาเมตตาด้วยเล่า?

สายตาของเหลียนฟางโจวเต็มไปด้วยความแข็งแกร่งและไม่ยอมจำนน ราวกับนางจะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่เข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวอะไรทั้งนั้น! ขอแค่อาเจี่ยนเชื่อใจนางก็เพียงพอแล้ว!

เหลียงจิ้นที่เดิมทีแค่อยากจะให้นางพูดอะไรดี ๆ กับเขาสักหน่อย ขอแค่ยอมอ่อนข้อให้เขาบ้างเท่านั้น เขาก็พร้อมจะปล่อยเรื่องนี้ให้ผ่านไป แต่เขากลับไม่คาดคิดเลยว่า เหลียนฟางโจวจะตอบโต้กลับมาด้วยท่าทีที่แข็งกร้าวเช่นนี้ นั่นทำให้เขารู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างมาก!

เขาไม่เข้าใจตัวเองเลยจริง ๆ ว่าทำไมถึงได้เกิดความลังเลใจขึ้นมาในเวลานี้ ทั้งที่หญิงสาวคนนี้ไม่ได้มีน้ำใจหรือรู้สึกซาบซึ้งในบุญคุณของเขาแม้แต่น้อย นางเป็นผู้หญิงที่ไร้หัวใจและไม่นึกถึงบุญคุณใด ๆ

ถึงแม้ว่านางจะพูดจาแข็งกร้าวและดูถูกเขาอย่างชัดเจน เขาก็ยังไม่คิดที่จะทำร้ายชื่อเสียงของนาง เพราะเขารู้ดีว่า ถ้าเขาเลือกที่จะเปิดเผยความจริงทั้งหมดออกไป ด้วยรายละเอียดที่ครบถ้วนและเป็นรูปธรรม ไม่มีทางที่เหลียนฟางโจวจะสามารถแก้ต่างได้ ต่อให้ระหว่างพวกเขาไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นจริงก็ตาม ต่อให้นางไม่เคยแสดงท่าทีที่ดีต่อเขาเลยก็ตาม

แต่คนข้างนอกจะไม่มีวันคิดแบบนั้น! โลกภายนอกนั้นไม่เคยสนใจความจริงที่แท้จริง แต่กลับยึดติดกับสิ่งที่พวกเขาเชื่อว่าเป็นความจริงต่างหาก และมันย่อมเป็นสิ่งที่ทำให้เหลียนฟางโจวตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายอย่างถึงที่สุด

ถึงอย่างนั้น...ทำไมเขาถึงยังไม่ยอมทำแบบนั้นกัน? ทำไมเขาถึงลังเลที่จะทำให้นางต้องเสียชื่อเสียง? หรือว่า...เขาเองก็ยังคงหลงใหลในตัวนางอย่างโง่เขลา?

เมื่อเห็นท่าทีของเหลียนฟางโจวที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเกลียดชังและไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับเขา เหลียงจิ้นก็เกิดความรู้สึกที่ทั้งรักและเกลียดขึ้นมาในใจ รักจนกลายเป็นความเกลียดชัง และเพราะเกลียดชัง จึงกลับยิ่งหลงใหลในตัวนางมากขึ้นไปอีก

เขาจ้องมองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน ไม่รู้ว่าจะจัดการกับผู้หญิงที่ทำให้เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธเกรี้ยวนี้ได้อย่างไร เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกกระวนกระวายใจ หงุดหงิดและสับสนจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้

ในที่สุด เขาก็ปล่อยให้เสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นคนถามคำถามที่อยู่ในใจเขาออกมา แม้จะรู้ดีว่ามันเป็นคำถามที่โง่เขลาที่สุด แต่เขาก็ไม่อาจหยุดตัวเองได้“ข้าขอถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย...” เหลียงจิ้นหัวเราะเยาะตัวเองในใจ ขณะที่จ้องมองเหลียนฟางโจวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังและความกังวล

“ถ้า...ถ้าเจ้าไม่ได้พบกับไอ้หลี่คนนั้น ถ้าข้าต้องการแต่งงานกับเจ้าและทำให้เจ้าเป็นภรรยาของข้า เจ้าจะยอมแต่งงานกับข้าหรือไม่?”

หลังจากที่ถามคำถามนี้ออกไป หัวใจของเหลียงจิ้นก็เต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมา ร่างกายของเขาเกร็งแน่น มือทั้งสองข้างชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น ๆ เขาจ้องมองเหลียนฟางโจวโดยไม่ยอมกระพริบตา รอคอยคำตอบจากนางด้วยความหวาดกลัวและคาดหวังไปพร้อมกัน แม้จะเป็นความหวังที่เลือนลาง แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะรอคำตอบจากนางอย่างจดจ่อ...

สิ่งที่เหลียงจิ้นไม่รู้ก็คือ ในตอนนี้ท่าทางของเขาดูน่าขบขันเพียงใด หากมีคนที่คุ้นเคยกับเขาเห็นภาพนี้เข้า พวกเขาคงจะตกตะลึงจนดวงตาแทบจะถลนออกจากเบ้า ไม่เช่นนั้นก็คงคิดว่าเขาถูกวิญญาณของใครบางคนเข้าสิงอย่างแน่นอน

แต่เหลียนฟางโจวกลับไม่มีความรู้สึกใด ๆ ต่อท่าทีของเขาเลยแม้แต่น้อย นางเพียงแค่เหลือบมองเขาอย่างเย็นชา ราวกับว่าการมองเขาเป็นเพียงเรื่องธรรมดาที่นางไม่ได้ใส่ใจเลย

เสียงของนางดังขึ้นอย่างเย็นชาและไร้ความรู้สึก น้ำเสียงนั้นเยือกเย็นจนเหมือนกับว่านางกำลังพูดคุยกับสิ่งของมากกว่ากับคน “ไม่มีทาง! ไม่มีวัน!”

“ทำไมกัน?” น้ำเสียงของเหลียงจิ้นสั่นไหว หัวใจของเขาร่วงหล่นลงไปในเหวลึก ความขาวซีดปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างชัดเจน

คำปฏิเสธที่ตรงไปตรงมาและไร้ความปรานีนั้น เป็นเหมือนค้อนหนักที่ทุบลงมาอย่างรุนแรงจนเขาแทบจะรับไม่ไหว คำพูดของเขาสั่นเครือและไม่ราบรื่นอย่างที่เคยเป็น

เหลียนฟางโจวมองเขาด้วยสายตาที่ไร้ความเมตตา ก่อนจะพูดอย่างเย็นชาว่า “เพราะว่า...เส้นทางของเรานั้นแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง! คนที่เดินกันคนละเส้นทาง จะไม่มีวันเข้าใจกันได้ ไม่มีทางร่วมทางกันได้!”

นางประกาศอย่างเด็ดเดี่ยวและชัดเจน ราวกับจะบอกให้เขารู้ว่า ไม่ว่าจะพยายามอย่างไร ความพยายามของเขาก็จะไม่มีวันเป็นจริงได้!

เหลียนฟางโจวยังรู้สึกด้วยซ้ำว่า การที่เหลียงจิ้นถามคำถามเช่นนี้ช่างเป็นเรื่องที่น่าเบื่อหน่ายและไร้สาระอย่างมาก บางทีสำหรับเขา นางอาจจะเป็นความผิดพลาดเดียวในชีวิตที่ราบรื่นและไม่มีอุปสรรคใด ๆ มาตลอดสามสิบกว่าปีนี้ก็เป็นได้ และเพราะเหตุนี้ เขาจึงได้เกิดความดื้อดึงและยึดติดกับนางอย่างไม่ยอมปล่อย

แต่งงานกับเขางั้นหรือ? เหลียนฟางโจวอดหัวเราะเยาะในใจไม่ได้ แค่ความโหดเหี้ยม ไร้ความเมตตา และความไร้ซึ่งหัวใจของเขาก็ทำให้นางรู้สึกรังเกียจแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ความจริงที่ว่าเขามีอนุภรรยาและสาวใช้มากมายในจวน ยิ่งทำให้นางไม่อาจยอมรับได้แม้แต่น้อย แต่งงานกับผู้ชายเช่นนี้น่ะหรือ?

ตอนที่เขาพึงพอใจก็อาจจะเชิดชูเจ้าให้สูงส่งราวกับอยู่บนสรวงสวรรค์ แต่เมื่อไรที่เขาไม่พอใจ ก็สามารถเหยียบย่ำเจ้าให้จมดินได้อย่างไม่ลังเล

นางรู้ดีว่าชีวิตของผู้หญิงที่แต่งงานกับผู้ชายเช่นนี้จะเป็นอย่างไร ตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดก็คือ ไป๋อี๋เหนียง (อนุภรรยาไป๋) ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยได้รับความโปรดปรานสูงสุดจากเขา แต่เมื่อเขาหมดรักและไม่พอใจ นางก็ถูกเขาทิ้งขว้างอย่างไร้ความปรานี

เหลียงจิ้นยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง ราวกับจะพยายามทำความเข้าใจกับคำพูดของเหลียนฟางโจวที่บอกว่า “คนที่เดินกันคนละเส้นทาง ย่อมไม่มีวันร่วมทางกันได้!”

คำพูดนี้เหมือนคมดาบที่กรีดลึกลงไปในใจของเขา มันทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดอย่างประหลาด แม้ว่าเขาจะเป็นคนที่ไม่เคยกลัวอะไรเลยก็ตาม!

เป็นเหตุผลที่ช่างดีเหลือเกิน เหตุผลที่ชัดเจนและสมบูรณ์แบบอย่างแท้จริง เขาแทบจะไม่สามารถหาคำพูดใด ๆ มาโต้แย้งได้เลย!

เหลียงจิ้นหัวเราะออกมาอย่างดังด้วยความเจ็บปวดและขมขื่น สายตาของเขาจ้องมองไปที่เหลียนฟางโจวอย่างลึกซึ้งราวกับจะจดจำนางให้ชัดเจนที่สุด

จากนั้น เขาก็หันหลังเดินจากไปอย่างเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรอีก

เหลียนฟางโจวขมวดคิ้วเล็กน้อย นางไม่อาจเข้าใจได้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่กันแน่? หรือเขาคิดจะนำเรื่องนี้ไปพูดออกไปจริง ๆ กัน? เขาจากไปอย่างง่ายดายเช่นนี้งั้นหรือ?

แต่เมื่อลองคิดดูอีกครั้ง นางก็คลายความกังวลลง คนเช่นเขา นางไม่มีทางควบคุมได้อยู่แล้ว ถ้าเขาต้องการพูด จะมีใครไปหยุดเขาได้เล่า?

นางจึงแค่นหัวเราะเยาะเย็น ๆ ในใจ จากนั้นก็หมุนตัวเดินกลับไปอย่างช้า ๆ ราวกับว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านไปเท่านั้น

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทุกคนที่แยกย้ายกันไปเที่ยวชมธรรมชาติต่างก็เริ่มเหนื่อยล้าและค่อย ๆ ทยอยกลับมารวมตัวกันที่ศาลาสี่เหลี่ยมกลางภูเขา พวกนางเตรียมพร้อมที่จะพักผ่อนและรับประทานอาหารกลางวันด้วยกันตามแผนที่วางไว้...

เมื่อเห็นว่าทุกคนมารวมตัวกันเกือบครบแล้ว ฮูหยินตระกูลเติ้ง และฮูหยินใหญ่แห่งตระกูลเหลียงก็ยิ้มแย้มกล่าวเชิญเหลียนฟางโจวให้กลับไปยังวัดชิวซิง  เพื่อรับประทานอาหารเจได้แล้ว

หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ก็จะได้พักผ่อนที่เรือนพักด้านหลังของวัดที่จัดเตรียมไว้ จากนั้นค่อยเดินทางกลับเข้าเมืองตามกำหนด

เหลียนฟางโจวยิ้มรับและตอบตกลงด้วยท่าทางสุภาพ

เมื่อทุกคนเดินทางกลับมาถึงวัดชิวซิง อาหารเจก็ถูกจัดเตรียมไว้อย่างพร้อมเพรียงบนโต๊ะในห้องโถงใหญ่ ทุกคนต่างพูดคุยหยอกล้อและเชื้อเชิญกันให้นั่งลงตามตำแหน่งของตน

บรรยากาศดูมีชีวิตชีวาและสนุกสนานเป็นอย่างมาก ราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าในภูเขาหลังวัดนั้น ไม่เคยมีอยู่ในความทรงจำของใครเลยแม้แต่น้อย

ทุกคนต่างแสร้งทำเป็นว่าทุกอย่างเป็นปกติ และไม่มีใครคิดจะพูดถึงเรื่องราวอันไม่พึงประสงค์ที่เกิดขึ้นนั้นอีกเลย...