จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1288 — ถูกพบตัว

 

บทที่ 1288 — ถูกพบตัว

เหลียนฟางโจวโกรธจนตัวสั่น กำมือแน่น ฟันริมฝีปากอย่างเงียบงัน พร้อมหัวเราะเย็นในใจ

ชุยเส้าซีเห็นนางโมโหจนแทบจะหลุดปากพูดอะไรออกมา รีบเอื้อมมือดึงแขนนางเบา ๆ เป็นสัญญาณให้อดทนไว้ก่อน

เหลียนฟางโจวยิ้มบาง ๆ ตอบกลับอย่างฝืนใจ

ฝ่ายไห่หม่า เมื่อได้ฟังข้อเสนอของฝูเว่ย ก็เริ่มรู้สึกหวั่นไหวขึ้นมาไม่น้อย
ไฟในอกเริ่มลุกโชน กระสันอยากลงมือ

ลองคิดดูเถิด—หากสามารถฆ่าขุนนางใหญ่แห่งมณฑลหนานไห่นั่นได้
แล้วยังควบคุมประมุขตระกูลฝูไว้ในมือ แถมยังได้ทรัพย์สินของตระกูลฝูมาอีกครึ่งหนึ่ง เกาะหุยเฟิงจะรุ่งเรืองถึงเพียงไหน? ทั่วผืนน้ำทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้ ยังจะมีใครกล้าท้าทายอีกเล่า? ถึงตอนนั้น เกาะหุยเฟิงย่อมกลายเป็นเจ้าแห่งท้องทะเลโดยแท้!

“ดี!” ไห่หม่าตัดใจในที่สุด กล่าวเสียงหนักแน่น “ข้าจะไปพูดกับท่านหัวหน้าใหญ่อีกครั้ง อธิบายให้ชัดถึงผลได้ผลเสีย!”

ฝูเว่ยยินดีอย่างยิ่ง รีบยิ้มขอบคุณ พูดจาสรรเสริญเยินยอไห่หม่าไม่หยุด จนอีกฝ่ายหัวเราะอารมณ์ดี เดินจากไปพร้อมเสียงสนทนาเบิกบาน

ข้างนอกเงียบลงอีกครั้ง

ผ่านไปพักใหญ่ ชุยเส้าซีจึงค่อย ๆ โผล่ศีรษะออกไปดู ไม่พบสิ่งผิดปกติใด จึงถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยิ้มพลางว่า “ไม่มีอะไรแล้ว! คราวนี้พวกมันไปจริง ๆ”

“เจ้าฝูนั่น… เลวระยำจริง ๆ!” เหลียนฟางโจวโมโหจนต้องเดินออกมานอกถ้ำ เตะหินก้อนเล็กใกล้เท้าให้กระเด็นออกไป

“ระวังหน่อย! เดี๋ยวจะเตะเจ็บเท้าเอา!” ชุยเส้าซีรีบเตือน มองหน้านางทีหนึ่ง ในอกอดรู้สึกเจ็บหนึบไม่ได้

เห็นนางขมวดคิ้ว ใบหน้านวลเนียนบึ้งตึง เขาจึงเอ่ยปลอบ “เจ้ากำลังกังวลเรื่องอาเจี่ยนสินะ? วางใจเถอะ เขาไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่าย ๆ พวกมันไม่ไปหาก็ดีไป แต่หากไปจริง ๆ... ก็คือเดินเข้าสู่ความตาย! ว่าไปแล้ว เจ้าควรเป็นห่วงสถานการณ์ของพวกเราตอนนี้มากกว่าเถอะ!”

เหลียนฟางโจวถอนหายใจ กล่าวเสียงแผ่วอย่างหดหู่ “เจ้าพูดถูก… แค่รักษาตัวเองให้รอดได้ตอนนี้ก็นับว่าดีแล้ว ถึงข้าจะห่วงเขาสักเพียงใด…แต่ในความเป็นจริง ข้าก็ทำอะไรไม่ได้เลย…เพียงแต่ว่า…”

เพียงแต่ว่า—ในยามนี้นางหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เขาจะไม่กระวนกระวายได้อย่างไร?

หากเรื่องบังเอิญจริง ๆ พวกฝูเว่ยดันเลือกลงมือในเวลานี้พอดี ผลที่ตามมา... ไม่อาจคาดเดาได้เลย

หากไม่รู้อะไรเลย ก็คงยังพอวางใจได้ แต่ในเมื่อรู้แล้ว—นางจะทำใจปล่อยวางได้อย่างไร?

เหตุผลเป็นเรื่องหนึ่ง ความรู้สึกเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

“แค่ห่วงมากเกินไปก็จะทำให้สับสนเสียเปล่า ๆ” ชุยเส้าซีถอนใจ พลางยิ้มอ่อนเอ่ยเบา ๆ “อย่าเก็บไว้คนเดียว ถ้าอยากพูดอะไร ก็พูดให้ข้าฟังเถิด ถึงพูดแล้วทำอะไรไม่ได้สักอย่าง ก็ยังดีกว่าเก็บไว้แล้วทรมานใจ”

คำพูดนั้นทำให้เหลียนฟางโจวอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ “ดูเจ้าพูดสิ! ข้าจะอ่อนแอขนาดนั้นเชียวหรือ! อ๊ะ—เจ้าจะทำอะไรน่ะ!”

น้ำเสียงยังไม่ทันจบ ชุยเส้าซีก็กระชากแขนของนางอย่างแรงจะดึงกลับไป จนเหลียนฟางโจวเสียหลักเกือบล้ม ร้องตกใจออกมา

แต่จังหวะที่เสียงร้องยังไม่ทันสิ้น ทันใดก็มีเสียงกังวานแหลมเฉียบตวาดขึ้นมาเสียงหนึ่งว่า “พวกเจ้าคือใคร! ทำไมถึงมาที่นี่ได้!”

ชุยเส้าซีมือแข็งค้าง ครั้นรู้สึกอีกทีก็ต้องปล่อยแขนเหลียนฟางโจวออก—สายเกินไปแล้ว

เมื่อครู่เขาเห็นชายิวเสื้อสีขาวพลิ้วผ่านสันเขา ถูกลมพัดมา เพียงแวบเดียวก็รู้แจ้งว่ามีคนนั้นกลับมา จึงตกใจจะพาเหลียนฟางโจวหลบ แต่สุดท้ายก็หลีกไม่พ้น

เหลียนฟางโจวเองก็ใจสั่น หันไปมองด้วยความตระหนก สีหน้าเย็นวาบในอก—ฝูเว่ย ไอ้คนเลว นี่มันเจ้าเล่ห์เกินไป จะไปแล้วก็ยังย้อนกลับมาได้อย่างไร!

ทั้งสองไม่รู้ว่าที่ฝูเว่ยหวนกลับมานั้นไม่ใช่เพราะรู้ล่วงหน้า หรือได้กลิ่นอะไรหรอก—เขาทำของตก หยกพกที่คาดไว้หลุดหาย เขาย้อนกลับมาหยิบมันต่างหาก!

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!” ฝูเว่ยหัวเราะสะใจ เงยหน้าหัวเราะลั่น ตาเย็นเป็นไฟจ้องเหลียนฟางโจว รุ่มร้อนประกอบด้วยความโกรธกัดฟันเปล่งทีละคำอย่างเย็นชาว่า “ฮูหยินหลี่ของเรา ได้พบกันอีกแล้ว!”

ชุยเส้าซีรีบดึงตัวเหลียนฟางโจวไว้ข้างหลังทันที คิ้วขมวดแน่น

ฝูเว่ยเอียงคอมองชุยเส้าซี พลางเหยาะยิ้มเอ่ยว่า “คนผู้นี้... ทำไมดูคุ้น ๆ นะ เราเคยพบกันหรือไม่?”

ชุยเส้าซียิ้มขื่น รู้สึกว่าฝูเว่ยคงสายตาตกไปจากหัวแล้ว ถึงไม่รู้จักตนเอง

“ข้าแซ่ชุย เมื่อก่อนเคยไปลงเรือกับนายน้อยฝูที่ทะเลใต้ พี่ฝูลืมไปแล้วหรือ?” ชุยเส้าซีพูดอย่างไม่เกรงกลัว

“อ้อ เป็นเจ้าเอง!” ฝูเว่ยพลันฉุกคิดแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ข้าให้โอกาสเจ้าหนึ่งครั้ง จงเอานางผู้นี้มามอบให้ข้า แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า มิฉะนั้น—ฮึ!”

ชุยเส้าซีตอบอย่างเย็นชาว่า “มีข้าอยู่ตรงนี้ หากเจ้าจะทำร้ายนาง อย่าได้แม้แต่จะคิด”

ฝูเว่ยหัวเราะฮ่าๆอย่างทะนงตน พลางกล่าวเยาะเย้ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า “ข้าก็คิดอยู่แล้วล่ะ! ข้าสงสัยอยู่ว่า หลังเรือมีการขนของเสร็จ ทำไมถึงไม่เห็นฮูหยินหลี่อยู่ จนตอนแรกพวกเรายังนึกว่าบังเอิญหีบไม้ยังไม่ได้ถูกยกขึ้นเรือ ซวยที่หัวหน้าพวกนั้นโมโหเลยสังหารพวกลูกหาบไปสองคนเสีย พอย้อนคิดดูแล้ว แท้จริงแล้วนางได้หนีไปแล้ว! ผู้หญิงคนเดียวคงทำอะไรไม่ได้หรอก ส่วนใหญ่ต้องเป็นฝีมือของเจ้าช่วยกันจัดการแน่ ๆ ใช่ไหม?”

ชุยเส้าซีแค่นเสียงขึ้นเบา ๆ แต่ไม่ตอบคำใด

เมื่อเห็นมีเพียงฝูเว่ยกับบ่าวอีกคนสองคนอยู่ตรงนั้น ชุยเส้าซีจึงยืนกระซิบกับเหลียนฟางโจวอย่างรวดเร็วว่า “พอข้าสกัดพวกมันไว้ เจ้าก็รีบหนีไปเลยนะ!”

เหลียนฟางโจวกำลังจะเปิดปาก แต่ก็มีเงาร่างคนกระโดดลงมาจากสันเขามาอีกหลายคน  “น้องฝู กลับมาทำไมอีกล่ะ? มีอะไรหรือ? พวกเจ้า—เป็นใครกันแน่!”

ชุยเส้าซีและเหลียนฟางโจวจึงสบตากัน ยิ้มขมปนสิ้นหวัง — ครั้งนี้ ไม่มีใครหนีรอดได้อีกแล้ว

“ไห่หม่า!” ฝูเว่ยรีบยิ้มแย้มเข้ามาอธิบายทันทีว่า “ข้าทำหยกพกตกไว้เลยย้อนกลับมาหา ใครจะคิดว่าจะเจอสองคนนั้นที่นี่! ฮ่า ๆ โชคดีจริง ๆ ไห่หม่า เจ้าน่าจะยังไม่รู้ใช่ไหม? หญิงคนนี้แหละคือภริยาของผู้ว่าการมณฑล—ฮูหยินหลี่ที่เราตามหาไงเล่า!”

ไห่หม่าตกใจคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าใจขึ้นมาทันที สายตาจับจ้องไปที่เหลียนฟางโจว หัวเราะฮ่าๆออกมา แล้วตบไหล่ฝูเว่ยเสียงดังว่า “ดี! ดี! ช่างโชคดีจริง เจ้าช่างเป็นเทพประจำเกาะเราจริง ๆ!”

“ฮูหยินหลี่งั้นหรือ? ฮ่า เห็นแล้วไม่ธรรมดาจริง ๆ ยืนหยัดได้แข็งแกร่งเหลือเกิน!” ไห่หม่าดูท่าจะอารมณ์ดีนัก ลอบมองเหลียนฟางโจวไปมาแล้วยิ้มชอบใจ

เมื่อเขาส่งสัญญาณ โดยโบกมือข้างหนึ่ง พวกพี่น้องหลายคนก็โผล่ออกมาเงียบ ๆ จากมุมต่าง ๆ ปิดล้อมไม่ให้เหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีมีทางหนี

เหลียนฟางโจวเหยียดยิ้มเล็กน้อย พลางกล่าวอย่างเย็นชา “ในเมื่อตกอยู่ในกำมือพวกท่านแล้ว ก็น่าสงสัยว่ารองหัวหน้าจะปล่อยข้าไปง่าย ๆ ได้หรือ? รองหัวหน้าดูชอบป่าวประกาศความกล้าหาญเป็นนักหนา นับว่าเป็นคนมีความเป็นชายชาตรี แต่ดันไปคบค้ากับคนต่ำช้าผู้หนึ่งเช่นนี้ กลับจะทำให้ชื่อเสียงของรองหัวหน้าเสื่อมเสียโดยไม่จำเป็น!”

พูดจบ หญิงสาวก็ชูมือขาวผ่องชี้ไปยังฝูเว่ยโดยไม่เกรงกลัว

ฝูเว่ยโมโหจนแทบระเบิด พลางตะคอกเสียงกร้าว “นังสารเลว! หุบปากไปเสีย! อย่ามาทำเป็นยุแยงให้คนผิดใจกัน! เจ้ากำลังจะตายอยู่แล้วยังกล้าพูดจาเหลวไหล!”

เหลียนฟางโจวเลิกคิ้วขึ้น ยิ้มเยาะ “ข้าทำให้เจ้าเจ็บใจจนหน้าแดงเพราะพูดแทงใจดำเข้าแล้วสินะ? ก็ไม่แปลกอะไร เพราะเจ้าก็เป็นคนแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ?”

“หุบปาก!!” ฝูเว่ยโกรธจนหน้าดำก้าวพรวดเข้าไปหมายจะฟาดหน้านาง

ชุยเส้าซีจะปล่อยให้เขาทำร้ายเหลียนฟางโจวต่อหน้าได้อย่างไร รีบพุ่งเข้ามาขวางไว้ ร้องว่า “หยุดนะ!” พร้อมยื่นแขนกันตัวนางไว้

“หาเรื่องตายรึ!” ฝูเว่ยกัดฟันหัวเราะเย็น ก่อนจะเหวี่ยงหมัดซัดใส่ชุยเส้าซีเต็มแรง!