จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1289 พาไปพบหัวหน้าใหญ่

 

บทที่ 1289  พาไปพบหัวหน้าใหญ่

ตระกูลฝูทำการค้าทางทะเลมาตลอด เพื่อป้องกันตัว ฝูเว่ยกับบิดาต่างก็ฝึกฝนเพลงหมัดมาบ้าง แม้จะไม่ถึงขั้นยอดฝีมือ แต่หากต้องรับมือกับ “มือสมัครเล่น” อย่างชุยเส้าซีก็ถือว่าเกินพอแล้ว

เหลียนฟางโจวเคยชินกับการเห็นหลี่ฟู่กับเหลียนเจ๋อฝึกวรยุทธ์ แค่เห็นท่วงท่าของฝูเว่ยก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายผ่านการฝึกมาโดยเฉพาะ นางกลัวว่าชุยเส้าซีจะเสียเปรียบ จึงร้อนใจขึ้นมา

นางสบถเสียงเบา แล้วรีบก้มลงคว้าก้อนหินใหญ่ที่พื้น ยกขึ้นแล้วทุ่มใส่หลังเท้าของฝูเว่ยอย่างแรง!

ฝูเว่ยมัวแต่มั่นใจ เหวี่ยงหมัดใส่ ไม่มีทางคิดได้เลยว่า ภรรยาขุนนางใหญ่อย่างฮูหยินหลี่จะกล้าทำตัวห้าวหาญเช่นนี้!

กว่าที่เขาจะรู้ตัว หลังเท้าก็โดนหินทุ่มเข้าเต็มแรงเสียแล้ว เขากรีดร้องเสียงดัง “อ๊ากกก!” เจ็บจนต้องยกเท้าเต้นอยู่กับที่ โซเซไปมา

บ่าวรับใช้ “หมิงซาน” ตกใจสุดขีด ร้องลั่น “คุณชาย!” แล้วรีบพุ่งเข้าไปพยุงไว้ทันที

ชุยเส้าซีถึงกับตบมือหัวเราะลั่น รีบวิ่งมาข้างเหลียนฟางโจว ยกนิ้วโป้งให้นางอย่างชื่นชม หัวเราะร่า “ฟางโจว! เจ้ายังเก่งไม่เปลี่ยนเลยจริง ๆ!”

พวกลูกน้องของไห่หม่าที่อยู่รอบ ๆ เห็นท่าทางของฝูเว่ยแล้วก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่ แอบขำกันคิกคัก จนกระทั่งถูกไห่หม่าจ้องเขม็งใส่ ถึงได้รีบหุบหัวเราะกันถ้วนหน้า

ฝูเว่ยโกรธจนหน้าแดงก่ำ พอหายใจได้หน่อยก็จ้องเหลียนฟางโจวเขม็ง ตาแทบจะพ่นไฟ คำรามว่า “นังสารเลว! ถึงกับใช้วิธีต่ำช้าแบบนี้รึ! เจ้ายังกล้าทำได้ลงคอ!”

เหลียนฟางโจวหัวเราะ “ต่ำช้าอย่างนั้นหรือ? เจ้าไม่มีตาหรือไร? ข้าลงมืออย่างเปิดเผยต่อหน้า หากจะพูดถึงเล่ห์กลต่ำช้า—ใครจะเทียบเจ้ากับพ่อเจ้าได้? ใส่ร้ายป้ายสี พรากชีวิตผู้คน วางแผนฮุบกิจการ ยึดสมบัติของผู้อื่นไปเสวยสุขอยู่หลายสิบปี พอคนเจ้าของที่แท้จริงมาเอาคืนกลับทำเป็นโกรธ หน้าด้านยิ่งนัก!”

“เจ้า!” ฝูเว่ยหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธ พลันหันขวับไปตะโกนใส่ไห่หม่า “พี่หม่า! จับนังสารเลวนี่ที! จับตัวมันไว้ให้ได้!”

ไห่หม่ามองเหลียนฟางโจว แล้วยิ้มเย็น “ปากคมไม่เบาเลยนะฮูหยินหลี่
แต่เสียดาย... ต่อหน้าเรามันใช้ไม่ได้ผลหรอก! ขออภัยด้วยแล้วกัน!”

เหลียนฟางโจวเชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเหยียด “ในเมื่อข้าตกอยู่ในมือพวกเจ้าแล้ว ข้าก็ไม่ได้โง่ถึงขั้นจะคิดว่าพูดไม่กี่คำแล้วพวกเจ้าจะปล่อยข้า ไม่ต้องยุ่งยาก ข้าเดินเองก็ได้!”

พูดจบ นางก็พาชุยเส้าซีเดินไปข้างหน้าแต่โดยดี

ชุยเส้าซีได้แต่ทอดถอนใจในใจ ยามนี้ไม่มีทางเลือกอื่นใด ได้แต่เดินตามไปอย่างเงียบ ๆ อยู่ข้างกายนาง

ไห่หม่าหัวเราะเยาะอีกครั้ง ไม่ได้ขัดขืนอะไร เพียงสั่งให้ลูกน้องตามประกบทั้งสองไว้

มีเพียงฝูเว่ยเท่านั้นที่ยังแค้นเคืองไม่หาย แววตาแทบจะกินเลือดกินเนื้อ อยากเข้าไปเอาคืนให้หายแค้นเต็มที แต่ไม่รู้หมิงซานกระซิบอะไรกับเขาเบา ๆ เขาจึงกัดฟันทนกลืนโทสะลงไป

เหลียนฟางโจวกับชุยเส้าซีเพิ่งถูกไห่หม่านำกลับมา ก็เห็น “จิ่วเตา” มือขวาคนสนิทของหัวหน้าใหญ่ “ผางอวี้หลง” รออยู่ตรงทางเข้าแล้ว เมื่อเห็นพวกเขาเดินมา จิ่วเตาก็รีบก้าวออกมาต้อนรับ ยกมือคารวะพลางยิ้มแย้ม “ท่านผู้นี้คงเป็นฮูหยินหลี่กระมัง? รองหัวหน้าใหญ่, คุณชายฝู—เชิญพร้อมกันเลย หัวหน้าใหญ่รออยู่แล้ว!”

ไห่หม่าหัวเราะรับคำทันที พลางแลสายตากับฝูเว่ยอย่างรวดเร็ว ทั้งคู่ต่างก็แปลกใจ—หัวหน้าใหญ่รู้ข่าวเร็วขนาดนี้ได้อย่างไรกัน?

ภายในโถงใหญ่ปูพื้นด้วยหนังฉลาม ตกแต่งหยาบกระด้างไม่พิถีพิถัน
ผางอวี้หลง หัวหน้าใหญ่ของเกาะ นั่งตระหง่านอยู่บนเก้าอี้ยาวตรงกลางอย่างสง่างาม โดยรอบยืนรายล้อมด้วยสาวใช้นุ่งน้อยห่มน้อย และเหล่าลูกน้องในชุดฉูดฉาดไม่เป็นระเบียบ

ไห่หม่ารีบเร่งเดินขึ้นหน้า ก้มตัวคารวะพลางยกมือขึ้นยิ้มประจบ “ขอแสดงความยินดีพี่ใหญ่! โชคหล่นทับเราจริง ๆ! ดูนี่เถิด—ฮูหยินหลี่อยู่ตรงนี้แล้ว ที่แท้นางถูกไอ้หนุ่มคนนี้ช่วยหนีไป หาใช่พวกคนของเราทำหล่นของขึ้นเรือไม่ครบอย่างที่คิด!”

ผางอวี้หลงมองเหลียนฟางโจวแวบหนึ่ง แต่สายตากลับหันไปจับจ้องฝูเว่ยที่เดินตามไห่หม่าเข้ามา พลางยิ้มเยาะ “น้องฝูเว่ย เจ้าไปโดนอะไรมา? ทำไมถึงเดินกระเผลก?”

ฝูเว่ยหน้าแดง อึกอักตอบ “เอ่อ... เมื่อกี้ ข้าพลั้งเผลอ... ข้อเท้าพลิกนิดหน่อย”

“โอ้?” ผางอวี้หลงขานรับเบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก แต่ยังไม่ทันพูดอะไรต่อ เหลียนฟางโจวก็หัวเราะเยาะขึ้นเสียงหนึ่ง “ฮึ! คุณชายฝู ช่างกล้าโกหกหน้าตาเฉย เจ้าถูกข้าขว้างหินใส่เท้าต่างหาก ยังจะกล้าอ้างว่าแค่พลิกข้อเท้าอีกเรอะ?”

“เจ้า!” ฝูเว่ยถูกนางแฉกลางที่ประชุมถึงกับหน้าแดงก่ำ พูดไม่ออกด้วยความอับอายและโกรธแค้นสุดขีด

ชุยเส้าซีก็หัวเราะลั่นตามไปด้วย “นั่นสิ! อย่างเจ้านี่ยังเป็นบุรุษอยู่อีกหรือ? กล้าทำแต่ไม่กล้ารับ!”

ฝูเว่ยได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างแค้นใจ ไม่กล้าโต้เถียงต่อหน้าผางอวี้หลง

ผางอวี้หลงขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะแย้มยิ้มบาง ไม่ได้ใส่ใจนัก

ทว่าในใจของไห่หม่า กลับรู้สึกเย็นวาบขึ้นมาในบัดดล เขารู้ดีว่า หัวหน้าใหญ่ผู้นี้เป็นคนที่ใฝ่ในอำนาจ คุมทุกอย่างอยู่มือ คำพูดของฝูเว่ยแม้ดูไม่มีอะไร—ก็แค่ชายคนหนึ่งถูกหญิงสาวใช้เล่ห์กลทุบเท้าเข้าให้ ใครเล่าจะกล้ายอมรับต่อหน้าผู้คน?

หัวหน้าใหญ่ก็คงไม่ถือโทษที่เขาปิดบังความอัปยศเล็กน้อยเช่นนี้

แต่ทว่า...นางผู้นี้กลับเปิดโปงกลางที่ประชุมเช่นนี้ หากมองอีกมุม มันก็คือการกล่าวหาฝูเว่ยว่ากล้าโกหกใส่หน้าหัวหน้าใหญ่โดยตรง!

แล้วใจของผางอวี้หลงจะไม่ติดขัดได้อย่างไร?

ไห่หม่าจึงรีบยิ้มประจบ ยกมือคารวะพลางก้าวขึ้นหน้า โน้มตัวเข้าไปกระซิบอธิบายความจริงอย่างละเอียดให้ผางอวี้หลงฟัง

ผางอวี้หลงได้ฟังจบก็หัวเราะลั่น โบกมือสั่งให้คนจัดที่นั่งให้ไห่หม่าและฝูเว่ยทันที

จากนั้นเขาจึงหันไปจ้องมองเหลียนฟางโจว เอ่ยเสียงหัวเราะพลางถาม “เจ้าก็คือฮูหยินหลี่นั่นหรือ? ไม่แปลกใจเลยที่ว่ากันว่าใต้เท้าหลี่กลัวเมีย หญิงเช่นเจ้าดูท่าก็มีเขี้ยวเล็บใช่เล่น! ในเมื่อเจ้าตกอยู่ในมือข้าแล้ว คิดบ้างหรือไม่ว่าจะมีชะตาเช่นไร?”

เหลียนฟางโจวลอบสำรวจผางอวี้หลงหลายครั้งแล้ว เมื่อได้ฟังน้ำเสียงไม่เร่งรีบ ไม่แสดงอารมณ์ ในใจก็รู้สึกสับสนขึ้นมา “ชายผู้นี้...คิดจะเล่นไม้อะไรกันแน่?”

“ปัง!” หมัดใหญ่ของไห่หม่าทุบลงบนโต๊ะน้ำชาดังสนั่น ตะโกนเสียงกร้าว “หัวหน้าใหญ่ถามอยู่ ไม่ได้ยินหรือไง? ตอบเร็วเข้า!”

ผางอวี้หลงเพียงปรายตามองไห่หม่านิ่ง ๆ ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม สีหน้ายังคงเรียบเฉยดั่งเดิม

เหลียนฟางโจงจึงเงยหน้าขึ้น ยิ้มตอบ “คำพูดของหัวหน้าใหญ่ ช่างแปลกดีนัก! เรื่องเช่นนี้ ข้าไม่ใช่ผู้มีสิทธิ์ตัดสินใจ จะเกิดอะไรขึ้นก็คงต้องรอฟังคำบัญชาเท่านั้น!”

“หัวหน้าใหญ่!” ไห่หม่าพูดเสียงขุ่น “นางผู้นี้ปากกล้าจนน่าหงุดหงิดเหลือเกิน! ข้าว่าปล่อยให้ข้าพาไป ‘อบรม’ สักหน่อยเถิด เดี๋ยวก็คงเชื่องขึ้นเอง!”

ผางอวี้หลงกลับไม่แสดงท่าทีเห็นด้วยหรือขัดข้อง เพียงหันไปมองเหลียนฟางโจวด้วยรอยยิ้มคล้ายยิ้มไม่ยิ้ม เอ่ยอย่างเยือกเย็นว่า “ฮูหยินหลี่ ได้ยินแล้วหรือไม่? เจ้าจะเลือกพูดดี ๆ อย่างเชื่อฟัง หรือจะรอให้รองหัวหน้าสั่งสอนเสียก่อนค่อยยอมพูดดี ๆ กันเล่า?”

ใจของเหลียนฟางโจวเต้นแรงดั่งกลอง เหงื่อเย็นซึมเต็มฝ่ามือ

นางตอบเสียงเรียบเย็น “ข้าย่อมไม่มีสิทธิ์เลือกแต่แรกอยู่แล้ว อย่างไรก็ขึ้นอยู่กับคำของหัวหน้าใหญ่ท่านเท่านั้น!”

ไห่หม่าพลันลุกพรวดขึ้น ก้าวเร็ว ๆ มาหาเหลียนฟางโจว ก่อนจะผลักชุยเส้าซีที่พยายามจะเข้ามาขวางจนล้มกระแทกพื้น

แล้วก็มีลูกน้องสองคนตรงเข้ามาจับแขนของชุยเส้าซีไว้ ลากออกไปด้านข้างโดยไม่ปรานี

ชุยเส้าซีตกใจสุดขีด ร้องลั่น “ฟางโจว! ฟางโจว!”

ไห่หม่าหัวเราะอย่างเหี้ยมเกรียม คว้าต้นแขนของเหลียนฟางโจวไว้แน่น ก้มหน้าลงมากระซิบเสียงเย็นยะเยือก “เดี๋ยวพ่อจะ ‘จัดให้’ จนเจ้าหมดแรงแม้แต่จะร้อง ค่อยดูสิ ยังจะกล้าทำท่าทางทรนงเยี่ยงนี้อยู่อีกไหม! ถึงตอนนั้น ข้าจะยอมคารวะเจ้าเลยก็ได้ ฮ่าๆๆ!”