จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1290 ยุยง

 

บทที่ 1290 ยุยง

สีหน้าของเหลียนฟางโจวเปลี่ยนไป นางพยายามดิ้นรนแต่กลับขยับไม่ได้แม้แต่น้อย พอเห็นว่าผางอวี้หลงนั่งนิ่งมั่นคงอยู่ด้านบนโดยไม่มีทีท่าว่าจะห้ามไห่หม่า นางก็ยิ่งร้อนใจ

ไห่หม่าหัวเราะลั่นด้วยความสะใจ ส่วนฝูเว่ยที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ยิ้มเย็นชาน่าขนลุก

เหลียนฟางโจวร้อนรนสุดขีด ตะโกนว่า “เจ้ามิได้สมคบกับฝูเว่ยผู้น่าชัง คิดเล่นงานสามีข้าหรือ? เจ้ากล้าแตะต้องข้า สามีข้าย่อมไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!”

ไห่หม่ายิ้มเหี้ยม “แม้แต่สามีเจ้าข้าก็ไม่ไว้หน้า แล้วนับประสาอะไรกับเจ้า?  จะเอาสามีมาขู่ข้า? ฮ่าๆ สมองเจ้านี่คงมีน้ำแทนเลือดแล้วกระมัง!”

เหลียนฟางโจวหัวเราะเยาะ ด่ากลับ “แค่เจ้าสองคนยังกล้าคิดวางแผนเล่นงานสามีข้า? ฝันไปเถอะ! ข้าเตือนให้คิดไว้หน่อย อย่าทำอะไรจนตัดหนทางถอย มิฉะนั้นมีแต่หายนะ! สามีข้าหาใช่ผู้ว่าการมณฑลคนก่อนที่พวกเจ้าหลอกใช้ได้ง่ายๆ หากเขาคิดจะลงมือ แม้แต่เกาะนี่…ฮึ!”

“กล้าขู่ข้าเรอะ!” ไห่หม่าโกรธจัด ฟาดหน้านางฉาดหนึ่งแล้วเยาะเย้ย “ที่เกาะหุยเฟิงของพวกเรา แม้แต่พญายมยังไม่อาจแตะต้อง แล้วสามีเจ้าจะเป็นอะไร!”

“พอเถอะ เจ้าเสิ่น” ผางอวี้หลงที่อยู่ด้านบนเอ่ยขึ้นในที่สุด แล้วหันไปสั่งจิ่วเตา “พาฮูหยินหลี่กับคุณชายคนนี้ไปขังไว้ จัดคนเฝ้าให้ดี ข้าไม่อนุญาต ใครก็เข้าไปหาไม่ได้ ห้ามแตะต้องพวกเขา!”

เหลียนฟางโจวกับฉุยเส้าซีต่างก็โล่งใจพร้อมกัน

จิ่วเตาคำนับรับคำ “ขอรับ” จากนั้นเลือกคนสี่นาย เดินขึ้นมา กล่าวกับไห่หม่าพลางยิ้ม “รองหัวหน้า ขอรับตัวฮูหยินหลี่ให้ข้าน้อยดูแลเถิด!”

ไห่หม่าทำหน้าไม่พอใจที่ผางอวี้หลงสั่งเช่นนี้ หันไปถามอย่างขุ่นเคือง
“พี่ใหญ่!”

ผางอวี้หลงโบกมือพลางยิ้ม “ปล่อยให้จิ่วเตาพาไป ข้าย่อมมีเหตุผลของข้าเอง!”

ไห่หม่าจึงผลักเหลียนฟางโจวออกด้วยความแค้นใจ “ถือว่าเจ้าดวงดี! แต่ก็อย่าเพิ่งดีใจไปนัก ที่เกาะหุยเฟิงแห่งนี้ เจ้าหนีไม่พ้นเงื้อมมือข้าหรอก!”

แม้ในสายตาไห่หม่าคำพูดนี้จะเป็นเพียงความจริงตรงไปตรงมา ทว่าพอเข้าหูผางอวี้หลงกลับรู้สึกขัดหูขึ้นมาทันที เขาขมวดคิ้วอย่างไม่รู้ตัว

เมื่อจิ่วเตาพาตัวเหลียนฟางโจวกับฉุยเส้าซีออกไปแล้ว ผางอวี้หลงก็สั่งให้พวกคนที่ไม่เกี่ยวข้องทั้งหมดออกไปจากห้อง เหลือเพียงไห่หม่าเพียงคนเดียวไว้พูดคุย

ฝูเว่ยกำลังคิดจะฉวยโอกาสนี้พูดเรื่องเหลียนฟางโจวกับผางอวี้หลงให้คุ้มค่าที่สุด

ตอนนี้เขามีเหลียนฟางโจวอยู่ในมือ เท่ากับได้ไพ่ใบสำคัญขึ้นมาอีกใบ ใช้นางเป็นเหยื่อล่อ รับรองว่าอีกฝ่ายจะต้องหลงกลแน่! เขาเชื่อว่าตนสามารถชักจูงให้ผางอวี้หลงยอมร่วมมือเล่นงานหลี่ฟู่และฝูลี่ได้

ไม่คาดว่าแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังถูกผางอวี้หลงไล่ออกไปเช่นกัน เขาร้อนใจจนเผลอหันไปมองไห่หม่า แววตาเต็มไปด้วยการขอร้อง

ไห่หม่าซึ่งคิดไม่ต่างกัน เห็นท่าทีของเขาก็รีบพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้ม “พี่ใหญ่ ข้าว่าให้น้องฝูอยู่ด้วยเถอะ เรื่องนี้มันก็เกี่ยวกับเขาด้วยนี่นา!”

ผางอวี้หลงหรี่สายตาเยียบเย็น “เรื่องนี้? ข้าเคยบอกหรือยังว่าจะคุยเรื่องอะไรกับเจ้า?”

ไห่หม่าชะงักไป เกาหัวแก้เก้อ

ฝูเว่ยเห็นท่าทีเช่นนั้น ไหนเลยจะกล้าหน้าด้านอยู่ต่อ รีบยิ้มแหยๆ แล้วว่า
“หัวหน้าใหญ่ รองหัวหน้า ข้าขอตัวกลับก่อน หากมีอะไรจะใช้เมื่อไรก็แค่ส่งคนไปบอกข้า!”

ผางอวี้หลงพยักหน้าเบาๆ เอ่ยรับอย่างขอไปทีว่า “อืม” ฝูเว่ยเห็นเขาไม่มีทีท่าจะรั้งตนไว้ก็ทำได้เพียงกลับไปอย่างจนใจ

ครั้นเห็นฝูเว่ยไปแล้ว ไห่หม่าก็หันมาหัวเราะแหะๆ ถามว่า “พี่ใหญ่ ท่านจะคุยเรื่องอะไรกับข้า?”

แววตาของผางอวี้หลงวาบไหวด้วยความเย็นชา เขายิ้มบาง พลางผายมือให้ไห่หม่านั่งลง แล้วถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจนักว่า “เจ้ากับเจ้าหนูฝูเว่ยนั่น สมคบกันคิดจะเล่นงานผู้ว่าการมณฑลใช่ไหม?”

ไห่หม่าสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนรีบพยักหน้าตอบ “พี่ใหญ่ ข้าว่าที่เจ้าหนูฝูเว่ยพูดก็มีเหตุผลอยู่ไม่น้อย! ตอนนี้พวกเราจับตัวฮูหยินหลี่ไว้ได้แล้ว หากใช้เป็นเหยื่อล่อหลี่ฟู่ เราก็ยิ่งมีโอกาสชนะมากขึ้น! ฆ่าฝูลี่ แล้วช่วยให้เจ้าหนูฝูเว่ยขึ้นแทน เขาจะไม่เชื่อฟังเราทุกอย่างหรือ? นั่นมันตระกูลฝูนะ ไม่ใช่พวกตระกูลเล็กๆ! ฝูเว่ยยังสัญญาอีกว่าถ้าสำเร็จ เขาจะมอบทรัพย์สมบัติตระกูลฝูครึ่งหนึ่งให้พวกเรา!”

ผางอวี้หลงตบโต๊ะดังปัง ดวงตาลุกวาบจ้องเขาเขม็ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “เจ้าลืมแล้วหรือว่าน้องรองตายยังไง? คำพูดของสี่ตระกูลใหญ่แบบนั้น เจ้าก็ยังเชื่ออีก? พวกมันยังดูแคลนทางการ แล้วคิดหรือว่าจะมองพวกเราดี? เมื่อสี่ปีก่อน ถ้าไม่ใช่เจ้าและน้องรองดื้อดึง ข้าคงไม่ยอมเสี่ยงอย่างนั้น! ผลลัพธ์เป็นยังไง? น้องรองตาย ส่วนข้ากับเจ้าก็เกือบเอาชีวิตไม่รอด กลับเกาะมาแทบไม่ถึง เจ้าจะไม่จำไว้บ้างเลยหรือ? ที่ทะเลแห่งนี้ บนเกาะหุยเฟิงแห่งนี้ ไม่มีใครแตะพวกเราได้ แต่หากก้าวออกไปจากที่นี่ เจ้าคิดหรือว่าพวกเราสักกี่คนจะสู้ไหว?”

ไห่หม่าชะงักค้างทันที เมื่อนึกถึงน้องรองผู้ล่วงลับก็อดสะเทือนใจไม่ได้

“แต่ครั้งนี้...ไม่เหมือนคราวนั้น” เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังไม่ยอมล้มเลิกความคิด เอ่ยขึ้นอีกว่า “เจ้าหนูฝูเว่ยเขารู้เรื่องเมืองหนานไห่ดีนัก ตอนนี้เขาไม่มีใครให้พึ่งพาเลยนอกจากพวกเรา หากพวกเราช่วยเขา ก็สามารถส่งคนของเราไปคอยกำกับอยู่ข้างกายเขา ทั้งสองฝ่ายได้ประโยชน์ ข้าว่าเขาไม่คิดทรยศหักหลังพวกเราหรอก!”

ผางอวี้หลงเพียงแค่อมยิ้มเย็นเยียบ เอ่ยเสียงต่ำ “ตอนนี้แน่นอนว่าเขายังไม่คิดหักหลัง แต่พอเขาสำเร็จขึ้นมา ใครจะรู้ล่ะ? เจ้าไม่รู้หรือว่าคุณชายใหญ่ตระกูลฝูเป็นคนแบบไหน? ถ้าไม่จนตรอก เขาจะยอมมาพึ่งพาเรารึ? หึ เจ้าคิดว่าเขาคิดดีต่อเราหรือ? เขาก็แค่จะใช้พวกเราไปล้างแค้นให้เขาเท่านั้น!”

ไห่หม่าถูกฝูเว่ยประจบป้อยอมาไม่น้อยในช่วงนี้ ไหนเลยจะเชื่อคำพูดผางอวี้หลงได้ง่ายๆ? แม้ไม่กล้าโต้แย้งตรงๆ ต่อหน้า แต่ก็เพียงยิ้มไม่ใส่ใจ “จะใช้หรือไม่ใช้ มองอีกมุมมันก็คือเรื่องที่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ไม่ใช่หรือ พี่ใหญ่? เจ้าหนูฝูเว่ยเชี่ยวชาญเรื่องคนและสถานการณ์ ส่วนเราก็มีอำนาจในมือ แบบนี้ไม่เข้าขากันพอดีหรอกหรือ!”

“เจ้า...!” ผางอวี้หลงถึงกับจนคำพูด

ไห่หม่ายิ่งได้ใจ ใจคอฮึกเหิมขึ้นมาทันที “พี่ใหญ่ ข้าว่าครั้งนี้เราต้องลงมือ! หากทำสำเร็จ เราก็จะได้เป็นเจ้าแห่งท้องทะเลหนานไห่ ใครหน้าไหนก็ต้องเชื่อฟังเรา!”

ผางอวี้หลงหน้าเคร่งจนแทบกลายเป็นสีดำ อกกระเพื่อมด้วยความโกรธ

เจ้าฝูเว่ยจอมเจ้าเล่ห์นั่น ไม่รู้มันปั่นหัวอะไรใส่น้องสามถึงได้หลงเชื่อหมดใจ ถึงขั้นไม่ฟังคำของตนอีก!

ยิ่งไปกว่านั้น ผางอวี้หลงก็ใช่ว่าจะเป็นคนพูดจาคมคาย เขารู้ดีว่าไห่หม่าถูกฝูเว่ยหลอก ไม่ต่างอะไรกับเอาตัวไปแลกเปล่า แต่เขากลับไม่สามารถโต้เถียงได้อย่างถึงใจ มีเพียงความโกรธแน่นอกที่เอ่ยออกมาไม่ได้

“ข้าบอกว่าไม่เอาก็คือไม่เอา!” เขาเอ่ยเสียงเย็นแฝงความขุ่นเคือง “หากในสายตาเจ้ายังเห็นข้าเป็นพี่ใหญ่ ก็จงทำตามคำของข้าอย่างเงียบๆ!”

“พี่ใหญ่ แต่ข้านั้น—”

“หรือเจ้าคิดจะไม่ยอมรับข้าเป็นพี่อีกแล้ว?”

“มะ...ไม่ใช่!” ไห่หม่าเห็นว่าผางอวี้หลงดูท่าจะโกรธจริง ก็รีบส่ายหัวพลางพยักหน้ารัว “ข้าฟังพี่ใหญ่! ข้ายอมฟังพี่ใหญ่ทุกอย่าง!”

“เจ้าก็จงทำตามจริงเถอะ! ไปได้แล้ว!” ผางอวี้หลงยิ้มเย็นอย่างเยียบเย็น

ไห่หม่ารู้สึกหมดสนุกทันที รับคำเบาๆ ว่า “ขอรับ” แล้วก็คอตกเดินจากไปอย่างหมดอารมณ์