จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1321 เหตุผลของนาง

 

บทที่ 1321 เหตุผลของนาง

พวกชาวเผ่าไป๋เหยามีนิสัยประหลาด—หากพวกเขาไม่พอใจใครขึ้นมา ก็ไม่คิดฟังเหตุผลใด ๆ ทั้งสิ้น แต่หากเปิดใจต้อนรับแล้ว ความร้อนแรงในไมตรีกลับทำให้คนลำบากใจยิ่งกว่า พวกเขาคะยั้นคะยอ ตักอาหารให้ไม่หยุด ป้อนคำแล้วคำเล่า หากใครไม่ยอมกิน ก็เท่ากับเป็นการดูแคลนเจ้าบ้าน ซึ่งอาจก่อให้เกิดเรื่องราวขึ้นมาได้ง่าย ๆ

แต่เหลียงจิ้นกับชุยเส้าซี พอเห็นอาหารบนโต๊ะแล้ว จะให้กลืนลงได้อย่างไร? โดยเฉพาะของแปลกตาอย่างดักแด้ไหม ดักแด้ผึ้ง แค่กลิ่นก็ทำเอาน้ำย่อยปั่นป่วน ทั้งสองคนยังไม่ทันได้ขยับตะเกียบเลยด้วยซ้ำ ก็เริ่มถูกสายตาผู้คนรอบข้างจับจ้อง สีหน้าหลายคนเริ่มไม่สบอารมณ์

เหลียนฟางโจวฉวยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจ ก้มหน้าพูดเบา ๆ ว่า “ข้าเตือนแล้วนะ! ถ้าพวกเจ้าเผลอทำให้พวกเขาไม่พอใจเข้า วันพรุ่งนี้พวกเราก็อย่าหวังจะออกจากที่นี่ได้เลย! จะให้เรื่องเล็กอย่างกินไม่ได้มาเป็นเหตุให้พลาดทางหนีรอด กลับไปคิดกันดูให้ดีเถอะ!”

เหลียงจิ้นกัดฟันกรอด ชุยเส้าซีหน้าซีดเป็นไก่ต้ม

“ของแบบนี้ ข้ากลืนไม่ลงจริง ๆ! ไม่มีทางอื่นแล้วหรือ?” ชุยเส้าซีพูดเสียงอ้อน เหมือนคว้าฟางเส้นสุดท้าย

“ก็...ไม่ได้ไม่มีทางนะ” เหลียนฟางโจวยังพูดไม่ทันจบ สายตาสองคนก็เปล่งประกายขึ้นทันที หันขวับมามองเธอพร้อมกันจนเธอทั้งขำทั้งโมโห จึงก้มหน้าต่ำลงพูดเสียงเบา “แกล้งเป็นลม!”

สิ้นเสียงนั้นไม่ถึงชั่วอึดใจ สองหนุ่มก็เริ่มโงนเงน แล้ว...ล้มลงหมดสติไปทั้งคู่! เหล่าคนในงานถึงกับตะลึงงันไปทั้งวง

เหลียนฟางโจวเองก็ไม่คิดว่าทั้งสองจะทำเร็วปานนี้! ตกใจจนเกือบหลุดหัวเราะออกมา รีบลุกขึ้นยกมือขอโทษ พร้อมหัวเราะกลบเกลื่อน “คงเป็นเพราะทั้งสองคนเหน็ดเหนื่อยมาหลายวัน ร่างกายอ่อนเพลียเกินไป พอเจอสุราและของหนักเข้า จึงเป็นลมไปค่ะ!”

นางรีบขอให้คนหนุ่มในหมู่บ้านช่วยกันพยุงทั้งคู่กลับเรือน

คนเผ่าไป๋เหยาก็ช่างหลอกง่ายเสียเหลือเกิน แม้แผนตื้น ๆ เช่นนี้ พวกเขาก็ยังหลงเชื่อ แม้แต่อากงชูอูซึ่งถือว่าเป็นผู้มากประสบการณ์ ยังแสดงสีหน้าเป็นห่วงอย่างแท้จริง พร่ำสั่งกำชับให้ดูแลทั้งสองอย่างดี พร้อมให้ครัวต้มโจ๊กดักแด้ผึ้งไว้ให้ เพราะโจ๊กนั้นบำรุงร่างกายดีที่สุด คนอื่น ๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง!

ทำเอาเหลียนฟางโจว ซึ่งแต่เดิมก็คิดจะใช้โอกาสนี้ขอตัวออกจากโต๊ะไปด้วย ถึงกับรู้สึกผิดขึ้นมาจับใจ สุดท้ายก็ตัดใจไม่ลุกจากที่นั่ง จำต้องฝืนยิ้มกลืนอาหารในถ้วยลงทีละคำ แล้วรินสุราเคารพอากงอาม่าอย่างตั้งใจหลายจอก

แม้มีเรื่องเล็ก ๆ เกิดขึ้นกลางงานเลี้ยง แต่สุดท้าย ทั้งเจ้าบ้านและแขกเหรื่อนได้สนุกกันอย่างราบรื่น …ส่วนเหลียนฟางโจวเอง กลับต้องฝืนกินจนแน่นท้อง เดินวนในห้องทั้งคืนกว่าจะย่อยได้และหลับลงเสียที

แต่ถึงอย่างนั้น ชาวเผ่าไป๋เหยาก็ถือคำพูดเป็นสัจจะ รุ่งเช้าหลังอาหารเช้า “จินเซิ่ง” ก็พาชายหนุ่มอีกสองสามคน มาส่งเหลียนฟางโจวกับพวกออกจากเขาเหยาซานอย่างปลอดภัย

ในที่สุดก็ออกมาจากขุนเขาอันห่างไกลจากโลกภายนอก พ้นจากป่าเขารกชัฏที่สูงใหญ่และหนาทึบเสียจนบดบังสายตาไปทุกทาง เมื่อได้เห็นตลาดเล็ก ๆ ทุ่งนา และไร่สวนธรรมดาสามัญตรงหน้า ทั้งสามคนก็พลันรู้สึกราวกับ กลับคืนสู่โลกมนุษย์อีกครั้ง ราวกับหลุดพ้นจากความฝันกลับมาเหยียบดินในโลกแดงหม่น

“คราวนี้ค่อยโล่งอกสักที!” ภายในโรงเตี๊ยมเล็ก ๆ ในตัวเมืองเล็กนอกเขาเหยาซาน เหลียงจิ้นมองถนนที่คึกคักนอกหน้าต่าง ดวงตาเปล่งประกายไปด้วยความมั่นใจ

เว้นแต่พวกชนเผ่าชายขอบผู้ดื้อรั้น ที่มีวิถีชีวิตคล้ายชุมชนอิสระ ไม่ขึ้นกับใคร ที่เหลือทั้งในมณฑลหนานไห่นั้น มีใครบ้างกล้าขัดคำ “คุณชายใหญ่แห่งตระกูลเหลียง”? สำหรับเหลียงจิ้นแล้ว พื้นที่ตรงนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเขตบ้านของตนเองเลย

ส่วนเหลียนฟางโจว...เมื่อคิดว่าตนมีสถานะฮูหยินของหลี่ฟู่คุ้มครองอยู่ในนาม ใจก็รู้สึกเบาและปลอดภัยขึ้นมามาก

ระหว่างที่ชุยเส้าซีลงไปข้างล่างเพื่อซื้อผลไม้ตามฤดูกาลที่มีคนเร่ขายอยู่ข้างถนน เหลียงจิ้นก็หันมาถามเหลียนฟางโจวว่า “เจ้าคุยกับพวกเผ่าไป๋เหยาเรื่องนั้นแล้วหรือยัง?”

“ยังเลย” เหลียนฟางโจวส่ายหน้า แล้วย้อนถามกลับ “ท่านล่ะ ได้คุยหรือเปล่า?”

“ข้าก็ยังเหมือนกัน” เหลียงจิ้นเองก็ส่ายหน้า

“ทำไมล่ะ?” ทั้งสองพูดพร้อมกัน ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา เหลียงจิ้นยิ้ม “เจ้าพูดก่อนสิ”

เหลียนฟางโจวตอบเรียบ ๆ ว่า “เพราะยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสมที่สุด”

เหลียงจิ้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงียบงัน แล้วพยักหน้า “ก็จริง...ยังไม่ใช่เวลาเหมาะที่สุดจริง ๆ”

เขาเองก็ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกนั้นอย่างไรดี เหตุผลที่เขาไม่พูดกับอากงชูอูเรื่องการค้าสมุนไพร ก็เพราะเขารู้ตัวดีว่าต่อให้พูดไป ก็ไม่มีทางแข่งกับเหลียนฟางโจวได้ ในเมื่อรู้ว่าต้องแพ้แน่ ๆ ก็เลยไม่พูดเสียเลยยังจะดีกว่า

แต่ในใจเขา...ก็วางแผนไว้แล้ว ถึงจะยอมถอยในตอนนี้ แต่ก็ใช่ว่าจะปล่อยให้เหลียนฟางโจวทำสำเร็จง่าย ๆ เพราะถ้านางทำสำเร็จ ก็เท่ากับเป็นการเสริมอำนาจให้หลี่ฟู่! เขาไม่มีวันยอมให้เป็นเช่นนั้นเด็ดขาด!

หากจะทำลายเรื่องหนึ่ง...มันง่ายกว่าทำให้สำเร็จมากนัก โดยเฉพาะสำหรับ "ตระกูลเหลียง" เรื่องเล็กแค่นี้นับว่าง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก

สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ—เหลียนฟางโจวก็ยังไม่ได้พูดกับอากงเช่นกัน!

สิ่งที่นางพูดว่า “ยังไม่ถึงเวลาที่ดีที่สุด” เขาเพียงแค่คิดตามเล็กน้อยก็เข้าใจทันทีว่า หมายถึงอะไร เพราะนางรู้ว่าเขาเองก็มีใจคิดเช่นเดียวกัน นางจึงเลือกไม่พูดในตอนนั้น

พูดให้ตรงกว่านี้ก็คือ—นางยังคงเห็นแก่บุญคุณที่เขาเคยช่วยชีวิต! และพูดให้ชัดที่สุดก็คือ—นางจงใจจะเว้นระยะห่างกับเขา ไม่อยากเป็นหนี้เขา...แม้แต่เพียงเสี้ยวเดียว!

ในเรื่องทำร้ายจิตใจคนอื่น...นางช่างทำได้อย่างคล่องแคล่วเสียจริง ๆ!

“เจ้าถึงกับ...เกลียดข้าขนาดนั้นเลยหรือ?” เหลียงจิ้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงปนขื่นขม ทั้งจริงทั้งหยอก “ถึงกับอยากตัดขาดกันให้สิ้นเชิงเลยงั้นหรือ?”

หัวใจของเหลียนฟางโจวพลันหนักอึ้ง ตั้งแต่จากเกาะฮุยชุน ออกจากเขาเหยาซาน ทุกอย่างก็คือความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ไม่มีใครหนีได้พ้น

นางฝืนยิ้มอย่างไม่ยี่หระ “ข้าเคยพูดแล้วมิใช่หรือ? ทางเดินต่างกัน ก็ย่อมร่วมเดินกันไม่ได้ เจ้าและข้าก็ต่างทำหน้าที่แทนผู้ที่อยู่เบื้องหลัง...เท่านั้นเอง”

“แล้วเจ้า...ในฐานะตัวเจ้าเองล่ะ?” เหลียงจิ้นไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ เอ่ยถามซ้ำด้วยน้ำเสียงกดดัน “หากตัดเรื่องอื่น ๆ ทิ้งไปหมด—”

“คุณชายเหลียง!” เหลียนฟางโจวตัดบททันควัน น้ำเสียงเย็นชา “เรื่อง ‘ถ้าหาก’ น่ะ...ไร้สาระที่สุด อย่าพูดถึงอีกเลยจะดีกว่า!”

เหลียงจิ้นเหลือบตามอง ก่อนจะเห็นชุยเส้าซีเดินยิ้มเข้ามา มือถือถุงกระดาษที่บรรจุลูกผีผาเหลืองทองสดใสอยู่เต็มถุง ก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

“ว้าว! ลูกผีผาน่ากินจริง ๆ!” เหลียนฟางโจวเห็นแล้วดวงตาเป็นประกาย รีบลุกขึ้นไปรับถุงจากมือเขาอย่างร่าเริง “แค่ดูสีก็รู้แล้วว่าต้องหวานฉ่ำแน่นอน!”

ชุยเส้าซีสังเกตบรรยากาศระหว่างคนทั้งสองได้ในทันที แม้จะไม่แปลกใจเลยสักนิด—เหลียงจิ้นก็เป็นแบบนี้เสมอ คนเห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้ ไม่เคยคิดถึงใจใคร พอมีโอกาสเมื่อไร ก็รีบใช้มันเพื่อบีบคั้นฟางโจวทันที

เขาไม่พูดอะไรตรง ๆ เพียงยิ้มแล้วกล่าวกับเหลียนฟางโจวว่า “ข้าเพิ่งลองไปลูกหนึ่ง หวานมาก เจ้ารีบลองดูสิ”

เหลียนฟางโจวยิ้ม “อืม” รับคำเบา ๆ ก่อนจะยื่นลูกผีผาไปให้เหลียงจิ้นอีกครั้ง แต่เหลียงจิ้นกลับสะบัดเสียงเย็นชา “ข้าไม่เคยกินของแบบนี้!”

เหลียนฟางโจวหัวเราะพลางพูดติดตลก “งั้นเจ้าปฏิเสธ ข้าก็ไม่เกรงใจล่ะนะ!” ว่าแล้วก็แกะลูกหนึ่งใส่ปากทันที ก่อนจะหันไปยิ้มหวานกับชุยเส้าซี “หวานจริง ๆ! ข้าไม่ได้กินผลไม้สดมานานแล้ว รสชาตินี่...ช่างน่าคิดถึง!”

ชุยเส้าซีหัวเราะ “มณฑลหนานไห่น่ะ มีผลไม้แปลก ๆ เยอะแยะไปหมด ตั้งแต่ตอนนี้ไปจนถึงปลายปี จะมีผลไม้สดออกใหม่ให้กินทุกเดือน กินให้พอใจไปเลย!”

สองคนพูดหยอกล้อกันอย่างออกรสออกชาติ ส่วนเหลียงจิ้นที่นั่งอยู่ข้าง ๆ พอยิ่งเห็นก็ยิ่งหงุดหงิด สุดท้ายเลยหันหน้าหนี ไม่อยากมองอีกต่อไป

หลังมื้อกลางวัน ทั้งสามคนก็ว่าจ้างรถลากล้อไม้เทียมลาต่อทางออกจากเมือง

พอถึงเมืองใหญ่ขึ้น ก็เปลี่ยนเป็นรถม้าแทน ความเร็วเพิ่มขึ้นอีกขั้น คาดว่าอีกหนึ่งหรือสองวัน ก็จะถึงเมืองหนานไห่แล้ว

เหลียนฟางโจวจึงเชิญชุยเส้าซีไปเยือนเมืองหนานไห่ด้วยกัน แม้ในใจชุยเส้าซีจะไม่ค่อยอยากพบหลี่ฟู่นัก แต่เขาเองก็ยังเป็นห่วงเหลียงจิ้นอยู่ไม่น้อย อีกทั้งก็อยากเจอ "ซวี่เอ๋อร์" ด้วย จึงตอบตกลงด้วยรอยยิ้มโดยไม่ลังเล