จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1346 ระส่ำระสาย

 

บทที่ 1346 ระส่ำระสาย

เหลียนฟางโจวยิ้มบางพลางเงยหน้ามองหลี่ฟู่ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เราสามีภรรยาล้วนเป็นหนึ่งเดียวกัน เหตุใดต้องเอ่ยวาจาเกรงใจเช่นนั้นด้วยเล่า? อืม... ดูเหมือนท่านจะมิได้พูดเช่นนี้กับข้านานแล้วนะ ฟังแล้วช่างจั๊กจี้หูพิกล!”

“เจ้านี่นะ!” หลี่ฟู่หัวเราะออกมาอย่างขบขัน เขาโน้มตัวลงจุมพิตนางคราหนึ่ง พลางทอดถอนใจด้วยความรักใคร่สุดแสน “ผู้อื่นมิล่วงรู้ความดีงามของเจ้า มีหรือจะเข้าใจว่าเหตุใดข้าถึงปักใจมั่นเพียงเจ้าผู้เดียว!”

ใบหน้าเหลียนฟางโจวขึ้นสีระเรื่อ นางก้มหน้าลงซบอิงแอบในอ้อมอกเขา หัวใจเปี่ยมล้นด้วยความหวานล้ำ

“นายท่านเติ้งผู้นั้น...” ครู่หนึ่งนางจึงเอ่ยขึ้นเบาๆ “ยามนี้กักขังเขาไว้ก็ดูท่าจะมิมีประโยชน์อันใดแล้ว ปล่อยเขากลับไปเถิด! ให้เขาได้กลับไปเห็น 'ผลงานอันยอดเยี่ยม' ที่บุตรชายทั้งสองทำไว้เสียหน่อย!”

หลี่ฟู่ยิ้มตอบ “ข้าเองก็กำลังจะปรึกษาเจ้าเรื่องนี้พอดี! เช่นนั้นข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!”

วันรุ่งขึ้น ณ หุบเขาแห่งหนึ่งห่างจากตัวเมืองไปยี่สิบหลี่ ชาวนาที่ออกไปทำงานแต่เช้าตรู่ได้พบร่างของนายท่านเติ้งนอนหมดสติอยู่ในพงหญ้าข้างทาง จึงรีบแจ้งทางการทันที

ทางการส่งคนนำตัวนายท่านเติ้งกลับสู่สกุลเติ้ง พร้อมประกาศต่อภายนอกว่า: ถูกโจรลักพาตัว!

ใต้เท้าหลี่ผู้ว่าการมณฑลแสดงท่าทีเดือดดาลยิ่งนัก สั่งการให้คนออกค้นหาทั่วบริเวณขุนเขาอย่างเร่งด่วน และแน่นอนว่าย่อม "พบร่องรอยโจร" ทว่าน่าเสียดายที่พวกมันหลบหนีไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว...

นายท่านเติ้งค่อยๆ ฟื้นคืนสติ เมื่อเห็นเติ้งฮูหยิน เติ้งไป๋อวี๋ และเติ้งไป๋ทง มีท่าทีลุกลี้ลุกลนกังวลใจ เขาก็ลอบถอนใจยาวพลางส่ายหน้า “ข้ามิเป็นไร พวกเจ้ามิต้องกังวล!”

“นายท่านฟื้นก็ดีแล้ว หลายวันมานี้ท่านคงลำบากไม่น้อย!” เติ้งฮูหยินซับน้ำตา

“ลำบากงั้นรึ?” นายท่านเติ้งแค่นเสียงเย็น ย่อมต้องลำบากแน่นอน แม้อาหารการกินจะสมบูรณ์ดี ทว่าความทุกข์ตรมในใจนั้นยากจะพรรณนา! หนี้แค้นนี้ เขาต้องสะสางในสักวัน!

นายท่านเติ้งมิอาจทนรั้งอยู่บนเตียงได้นาน เขาทำความสะอาดร่างกายและรวบรวมพละกำลัง ก่อนจะเรียกบุตรชายทั้งสองเข้าไปในห้องหนังสือทันที

“ยามที่ข้าไม่อยู่ ทุกอย่างในบ้านและร้านค้ายังเรียบร้อยดีอยู่หรือไม่?” นายท่านเติ้งถือถ้วยชาร้อน เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเนิบช้า

เติ้งไป๋อวี๋และเติ้งไป๋ทงสบตากันด้วยความประหวั่น ใจสั่นระรัวจนอึกอักมิกล้าเอ่ยคำจริงต่อหน้าบิดา

นายท่านเติ้งฉลาดปราดเปรื่องเพียงใด พลันคิดขึ้นได้ว่า: หลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวกักขังข้าไว้หลายวันเช่นนี้ หรือคิดจะอาศัยจังหวะที่ข้าไม่อยู่ลงมือกับสกุลเติ้ง?

ยิ่งคิดก็ยิ่งใจหาย สีหน้านายท่านเติ้งพลันมืดครึ้ม ตวาดเสียงต่ำ “หลังจากข้าไป เกิดเรื่องอันใดขึ้นในบ้านกันแน่ ยังไม่รีบสารภาพมาอีก!”

เติ้งไป๋อวี๋ในฐานะบุตรชายคนโตมิอาจเลี่ยงได้ จึงได้แต่กัดฟันเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดออกมา...

นายท่านเติ้งโกรธจนมือสั่น ถ้วยชาในมือเอียงกะเท่เล่จนน้ำชารดรินรดตัวก็ยังมิรู้สึกตัว เขาชี้หน้าบุตรชายทั้งสองด้วยอาการสั่นเทา “ดี! ดี! ดีมาก! เจ้าลูกเนรคุณทั้งสอง หลายปีมานี้ข้าเสียแรงสั่งสอนพวกเจ้าจริงๆ! สาขาเฉวียนโจวปิดลงได้อย่างไร? เจ้าใหญ่... เจ้าโดนผีเข้าสิงหรือไร!”

เรื่องอื่นใดเมื่อเทียบกับเรื่องนี้ล้วนกลายเป็นเรื่องขี้ผง ยามได้ยินว่าสาขาเฉวียนโจวถูกปิด นายท่านเติ้งโกรธจนร่างกายเย็นเฉียบไปถึงขั้วหัวใจ!

เติ้งไป๋ทงลอบถอนใจด้วยความโล่งอก เรื่องที่เฉวียนโจวนั้นมิเกี่ยวข้องกับเขาแม้แต่น้อย แม้เขาจะไม่เข้าใจว่าเหตุใดบิดาถึงได้พิโรธเรื่องนี้เป็นพิเศษก็ตาม

ทว่าเติ้งไป๋อวี๋กลับคิดต่าง เมื่อเห็นบิดาเอาแต่จี้จุดเรื่องที่เขาจัดการเพียงลำพัง—ที่สำคัญคือเขาคิดว่าเรื่องนี้เขาตัดสินใจได้ถูกต้องที่สุดแล้ว!

“ท่านพ่อ ข้ารู้ว่าท่านอาลัยอาวรณ์ ข้าเองก็ปวดใจไม่แพ้กัน ทว่าสถานการณ์ยามนั้นหากมิทำเช่นนี้ก็ไร้หนทางรอด!” เติ้งไป๋อวี๋หน้าซีดเผือดพลางอธิบายเหตุผลอีกครา ในสถานการณ์ที่ต้องเลือก เขาเลือกสิ่งที่คิดว่าเป็นประโยชน์ต่อสกุลเติ้งที่สุด มันผิดตรงไหน?

“เจ้ายังกล้าย้อนคำรึ!” นายท่านเติ้งโกรธจนตบโต๊ะเสียงดังปัง “เจ้าลองใช้สมองตรองดู! นั่นคือสาขาอันดับหนึ่งของสกุลเติ้ง เป็นร้านที่ใหญ่และดีที่สุด! ยามนี้มันปิดตัวลงแล้ว เจ้าคิดว่าบรรดาหลงจู๊และลูกจ้างที่อื่นจะมองสกุลเติ้งเราอย่างไร? พวกเขาจะคิดว่าสกุลเติ้งถึงกาลอวสาน ไร้กำลังจะค้ำจุนอีกต่อไป! มิเช่นนั้น มีหรือจะยอมปิดสาขาอันดับหนึ่งลง! เมื่อใจคนแตกซ่าน การค้ายังจะดำเนินต่อได้อีกรึ!”

เติ้งไป๋อวี๋และเติ้งไป๋ทงหน้าถอดสี อุทานออกมาด้วยความตระหนก

เติ้งไป๋อวี๋รู้สึกได้ถึงเหงื่อกาฬที่ไหลโซมหน้าผาก เอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ “มิน่าเล่า... มิน่าเล่า...” มิน่าเล่าเมื่อวานนี้บรรดาหลงจู๊และลูกจ้างถึงพากันขอลาออก มิน่าเล่าเหล่าคู่ค้าถึงได้แห่กันมาทวงหนี้และสะสางบัญชีกันขนานใหญ่...

เติ้งไป๋อวี๋ทรุดกายลงคุกเข่า “ท่านพ่อ เป็นข้าที่เลอะเลือน! ข้าเลอะเลือนไปแล้ว! ยามนี้เราควรทำเช่นไรดี!”

“ทำเช่นไรงั้นรึ?” นายท่านเติ้งรู้สึกปวดเสียดที่หน้าอก เอ่ยว่า “ยังจะทำอันใดได้? อย่างน้อยก็ต้องตระเวนไปตามหัวเมืองต่างๆ เจรจากับหลงจู๊ สมุห์บัญชี และหัวหน้าคนงานตามสาขาต่างๆ เพื่อเรียกขวัญกำลังใจคืนมา... แต่ช่างเถิด!”

นายท่านเติ้งเอ่ยไปพลางใจก็ห่อเหี่ยวลง ทอดถอนใจว่า “ข้าประเมินพลาดไป ข้านึกไม่ถึงจริงๆ! ฮูหยินหลี่ผู้นั้น... สตรีที่ยังเยาว์วัยเพียงนั้น กลับมีเล่ห์เหลี่ยมและชั้นเชิงถึงเพียงนี้! ตั้งแต่ต้น นางแสร้งเล่นละครเพื่อลวงตาข้า ข้าตกหลุมพรางนางเข้าเสียแล้ว! มิเช่นนั้น ต่อให้ต้องส่งตัวหานเอ๋อร์ออกไป ข้าก็ย่อมมิมีวันมอบเส้นทางการค้าทั้งสามสายนั้นให้นางเป็นอันขาด! ก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว พลาดพลั้งไปเสียทุกก้าว! ยามนี้จะมาพูดเรื่องนี้อีกก็ไร้ประโยชน์แล้ว!”

นายท่านเติ้งหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า เติ้งไป๋อวี๋และเติ้งไป๋ทงต่างนิ่งเงียบ พลันรู้สึกถึงความเศร้าสลดประดุจสุนัขจนตรอกที่สิ้นไร้หนทาง

เมื่อเพียงหนึ่งหรือสองเดือนก่อน สกุลเติ้งยังคงรุ่งเรืองเฟื่องฟูประดุจอาทิตย์อุทัย ใครจะคาดคิดว่ายามวิมานพังทลาย จะรวดเร็วปานสายฟ้าแลบถึงเพียงนี้!

ชั่วพริบตาเดียว ราวกับผ่านไปแล้วหนึ่งชาติภพ ประหนึ่งติดอยู่ในความฝัน

นายท่านเติ้งแค่นหัวเราะ “เหอะๆ” เอ่ยเสียงเรียบว่า “ยามนี้เงินทองในบ้านคงถูกผลาญไปเกือบสิ้นแล้วกระมัง? การค้าทุกหนแห่งคงติดขัดยากเข็ญไปหมดแล้วใช่หรือไม่?”

“ท่านพ่อ...” เติ้งไป๋อวี๋และเติ้งไป๋ทงอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

นายท่านเติ้งโบกมือพลางว่า “ยามกำแพงพัง ทุกคนย่อมรุมผลัก พวกเจ้าควรจะเข้าใจหลักการนี้ตั้งนานแล้ว เพียงแต่เมื่อเกิดขึ้นกับตนเองจึงยากจะยอมรับได้! มิโทษพวกเจ้าหรอก! เป็นเพราะฮูหยินหลี่ผู้นั้นวางแผนอย่างแยบยลในยามที่เรามิได้ระวัง แม้แต่ข้ายังดูนางพลาดไป! นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าในโลกนี้จะมีสตรีเช่นนาง! น่ากลัว... ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!”

เติ้งไป๋ทงยังนึกไม่ยินยอม แค่นเสียงว่า “หากนางมิใช่ฮูหยินผู้ว่าการมณฑล...”

นายท่านเติ้งชายตาคว่ำมองเขา เอ่ยเรียบๆ ว่า “หากนางมิใช่ฮูหยินผู้ว่าการมณฑล สกุลเติ้งของเราคงย่อยยับยิ่งกว่านี้!”

เติ้งไป๋อวี๋ก็มินึกยินยอมเช่นกัน ทว่าเมื่อได้ยินบิดาเอ่ยเช่นนั้นก็มิกล้าขัดคอ จึงเอ่ยถามขึ้นว่า “ข้าเพียงมิเข้าใจ เบี้ยหวัดของผู้ว่าการมณฑลจะมีสักเท่าใดกัน? ฮูหยินหลี่ไปเอาเงินทองมากมายมหาศาลเช่นนั้นมาจากที่ใด!”

สกุลเติ้งต้องพ่ายแพ้ครานี้ หากเอ่ยให้ถึงที่สุด ก็คือพ่ายแพ้ต่ออำนาจเงินในมือนาง

นายท่านเติ้งชะงักไป พลันนึกสงสัยขึ้นมาเช่นกัน ปัญหานี้เขาไม่เคยเฉลียวใจมาก่อน! แม้ฮูหยินหลี่จะสนิทสนมกับเหล่าฮูหยินในเมืองหนานไห่อยู่มาก ทว่าต่อให้หยิบยืมเงินทองมา ก็มิอาจรวบรวมได้มหาศาลถึงเพียงนี้ มิหนำซ้ำ หากมีการหยิบยืมจริง ย่อมมิอาจปิดข่าวได้เงียบเชียบไร้ร่องรอยเช่นนี้!

“ท่านพ่อ!” นัยน์ตาของเติ้งไป๋อวี๋เป็นประกาย เอ่ยหยั่งเชิงว่า “หรือว่า... พวกเราจะส่งฎีกาฟ้องร้องเขาต่อราชสำนักดี!”