จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1349 โรคทางใจ

 

บทที่ 1349 โรคทางใจ

“คำพูดของเจ้าช่างแทงใจดำนัก!” เล่อเจิ้งซั่นฉางหัวเราะร่าพลางเอ่ย “ท่านปู่มิใช่ว่ามิยินยอมหรอก เพียงแต่ครานี้ท่านถูกฮูหยินหลี่ซ้อนกลเข้าให้แล้ว ในใจท่านผู้เฒ่าคงจะขุ่นเคืองมิน้อยที่เสียรู้สตรีรุ่นหลาน!”

หลินอวี่ฮุ่ยหัวเราะพรืด “ท่านพี่ ท่านก็ช่วยเกลี้ยกล่อมท่านปู่เสียหน่อยสิเจ้าคะ บอกท่านว่าอย่าได้คิดเช่นนั้นเลย ฮูหยินหลี่ท่านให้ความเคารพยกย่องท่านปู่ต่างหาก ถึงได้เจาะจงเชิญท่านให้ออกมาช่วยงานใหญ่เช่นนี้!”

เล่อเจิ้งซั่นฉางส่ายหน้ายิ้มๆ “ช่างเถิด นิสัยท่านปู่เป็นอย่างไรข้าย่อมรู้ดี ข้าจะไปแกว่งเท้าหาเสี้ยนทำไม! ท่านโกรธเพียงชั่วครู่เดี๋ยวก็หาย มิเก็บไปฝังใจหรอก แต่เรื่องนี้ข้าต้องกลับไปรายงานท่านปู่ด้วยตนเองถึงจะดี!”

ทางด้านงานเลี้ยง ณ ศาลาว่าการ นายท่านเติ้งและเหล่านายห้างต่างเดินทางมาตามนัด แม้แขกทุกคนจะล่วงรู้จุดประสงค์ของการรวมตัวครั้งนี้อยู่เต็มอก ทว่าเมื่อได้ฟังคำกล่าวจากปากของหลี่ฟู่และเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ หัวใจของพวกเขาก็ยังอดสั่นสะท้านมิได้

หากเทียบกับพ่อค้าระดับกลางและระดับล่างแล้ว อารมณ์ความรู้สึกของกลุ่มคนเหล่านี้ซับซ้อนกว่ามาก เพราะแต่เดิมนั้น เส้นทางการค้าเกือบทั้งหมดล้วนอยู่ในกำมือของพวกเขา

การต้องส่งคืนเส้นทางการค้าเพื่อนำไปประมูลใหม่นั้น ด้านหนึ่งคือความสูญเสีย แต่อีกด้านหนึ่งก็นับเป็นสิ่งเย้ายวนใจมหาศาล

เดิมทีเส้นทางการค้าชั้นเลิศกว่าเจ็ดส่วนล้วนถูกสกุลเติ้งผูกขาดไว้ พ่อค้าคนอื่นทำได้เพียงมองตาปริบๆ ด้วยความอิจฉา ทว่าหากมีการเปิดประมูลเสรีเช่นนี้ บ้านอื่นย่อมมีโอกาสเข้าไปแย่งชิง เส้นทางที่เคยถือครองแล้วมิสู้ดีอาจเปลี่ยนเป็นเส้นทางทองคำได้ จากที่เคยมีเพียงหนึ่งสาย อาจกลายเป็นสองหรือสามสาย!

ทว่า... การต้องปล่อยมือจากสิ่งที่เคย "เป็นของตน" ย่อมทำให้ทุกคนอาลัยอาวรณ์และมิยินยอม

สายตาของทุกคนพุ่งเป้าไปที่นายท่านเติ้งเป็นตาเดียว เพราะหากทำเช่นนี้จริงๆ สกุลเติ้งคือผู้ที่เสียประโยชน์สูงสุด อีกทั้งสกุลเติ้งเพิ่งถูกผู้ว่าการมณฑลเล่นงานจนยับเยิน ทุกคนจึงหวังจะได้ยินนายท่านเติ้งเอ่ยประท้วงหรือโต้แย้งสิ่งใดออกมาบ้าง

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจคือ สีหน้าของนายท่านเติ้งกลับสงบนิ่งประดุจผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น มีคนลอบสังเกตอย่างละเอียดแล้วพบว่า มิใช่การข่มกลั้นโทสะ ทว่าเป็นความสงบที่แท้จริง นายท่านเติ้งมิเอ่ยคำใดแม้เพียงครึ่งคำ เขากลับกลายเป็นคนที่เงียบขรึมที่สุดในหมู่ผู้ร่วมโต๊ะเสียด้วยซ้ำ

หลี่ฟู่หลังจากอธิบายระเบียบการและแผนงานของทางการจบ ก็เอ่ยยิ้มๆ ว่า “นี่เป็นเรื่องใหญ่ ข้ามิได้คาดหวังว่าทุกอย่างจะต้องได้ข้อสรุปภายในวันนี้ พวกท่านมีสิ่งใดสงสัยหรือปรารถนาจะเสนอแนะก็จงเอ่ยมาเถิด! กลับไปแล้วก็ลองปรึกษาหารือและตรึกตรองกันดูอีกที ข้าอยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้นจากความเต็มใจของทุกฝ่าย ถึงจะนับว่าสมบูรณ์แบบ! แต่ข้าขอเอ่ยคำหนักไว้ก่อนประการหนึ่ง ทางการต้องเรียกคืนเส้นทางการค้าทั้งหมดภายในปีนี้ และจะจัดให้มีการประมูลสำหรับปีหน้าในช่วงเดือนพฤศจิกายน!”

นี่คือการประกาศท่าทีที่ชัดเจนและเป็นทางการครั้งแรกของศาลาว่าการ ทุกคนต่างรวบรวมสมาธิเงียบกริบเพื่อรอฟัง

วาจาของหลี่ฟู่ประดุจโยนหินก้อนใหญ่ลงในสระน้ำที่เงียบสงบ เพียงครู่เดียวเสียงซุบซิบปรึกษาหารือก็ดังขึ้นระงม

หลี่ฟู่กวาดสายตามองคนทั้งหมด ก่อนจะเบนสายตาไปทาง ฉากกั้นลายบุปผาและวิหค ขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านข้างแวบหนึ่งด้วยหางตา ภรรยาของเขากำลังนั่งฟังความเคลื่อนไหวอยู่เบื้องหลังฉากกั้นนั้นอย่างเงียบเชียบ

เมื่อเห็นนายท่านเติ้งไม่มีท่าทีจะปริปาก ในที่สุดนายห้างถังที่ถูกคนรอบข้างสะกิดเร่งเร้าก็ลุกขึ้นประสานมือคารวะ เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มว่า “ขอเรียนถามใต้เท้า ท่านกล่าวว่าทางการจะมีการชดเชยให้พวกเรามิทราบว่าการชดเชยนั้นเป็นไปในรูปแบบใดขอรับ?”

หลี่ฟู่ยิ้มพลางผายมือเชิญให้นั่งลง ก่อนถามกลับอย่างนุ่มนวล “นายท่านถังถามได้ตรงจุดนัก ข้าเชื่อว่านี่คือสิ่งที่ทุกท่านกังวลที่สุด และเป็นเรื่องที่ทางการมิอาจละเลยได้เช่นกัน มิทราบว่านายท่านถังและทุกท่านมีข้อเสนอแนะในใจอย่างไรบ้าง?”

เขากลับโยนลูกหนัง (ความรับผิดชอบ) กลับไปให้เหล่าพ่อค้าเสียอย่างนั้น!

นายท่านถังชะงักไป ได้แต่ยิ้มขื่นอย่างจนปัญญา

ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมา ท่ามกลางความผิดหวังลึกๆ พวกเขาก็เริ่มหันไปกระซิบกระซาบกันอีกรอบด้วยความลำบากใจ

หลี่ฟู่กระแอมไอเบาๆ หนึ่งคราเพื่อให้ฝูงชนสงบลง ก่อนจะกล่าวต่อว่า “พวกท่านลองหารือกันให้ดีเถิด ว่าปรารถนาจะตีราคาขายขาดเพื่อให้ทางการจ่ายเป็นตัวเงิน หรือจะรับการชดเชยในรูปแบบอื่น! ไม่ว่าจะเป็นเงินทอง หรือข้อแลกเปลี่ยนอย่างอื่น อย่างไรเสียก็วนเวียนอยู่เพียงสองสิ่งนี้ พวกท่านลองกำหนดทิศทางใหญ่ให้ได้เสียก่อนเถิด!”

ทุกคนต่างชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโน้มกายลงกล่าวพร้อมกันว่า “ใต้เท้าปรีชานัก!”

นายท่านเติ้งอดมิได้ที่จะเหลือบมองไปยังฉากกั้นหยกขาวลายดอกอวี้หลันและนกแก้วนั้นพลางคิดในใจว่า วาจาที่ยืดหยุ่นเช่นนี้มิใช่สิ่งที่ผู้ว่าการมณฑลผู้บ้าอำนาจและถนัดแต่การกักขังคนจะเอ่ยออกมาได้แน่ วาจานี้... ย่อมต้องมาจากปากของฮูหยินหลี่เป็นแม่นมั่น

หลี่ฟู่สบโอกาสจึงลุกขึ้นยิ้มกล่าว “พวกท่านเชิญหารือกันไปก่อน ข้ามีธุระต้องไปจัดการครู่หนึ่ง!”

ทุกคนต่างก็ปรารถนาจะให้เขาออกไปอยู่แล้ว เพื่อจะได้ถกเถียงกันโดยมิมีข้อพะวง จึงรีบลุกขึ้นส่งเสียงพร้อมกัน “ขอรับ น้อมส่งใต้เท้า!”

หลี่ฟู่เดินอ้อมฉากกั้นมาหาเหลียนฟางโจวพลางยิ้มกว้าง กระซิบถามอย่างเอาใจ “ข้าสั่งการไปตามที่เจ้าบอกทุกประการแล้ว เป็นอย่างไรบ้าง?”

เหลียนฟางโจวเม้มปากยิ้ม เอียงคอเงยหน้าขึ้นมองเขาแล้วตอบเบาๆ “ใครจะรู้ล่ะว่าจะออกมาเป็นอย่างไร? ก็กำลังนั่งฟังอยู่นี่ไงว่าสุดท้ายแล้วพวกเขาจะสรุปผลออกมาเป็นเช่นไร!”

หลี่ฟู่หัวเราะและมิยอมไปไหน เขาบอกให้หงอวี้ยกเก้าอี้มาตัวหนึ่ง นั่งลงข้างๆ เหลียนฟางโจวเพื่อแอบฟังไปพร้อมกับนาง

หงอวี้แอบกระตุกมุมปากขำอยู่ในใจ: ใต้เท้าช่างน่าขันนัก นั่งฟังอยู่ข้างนอกอย่างเปิดเผยมิชอบ กลับชอบมานั่งแอบฟังกับฮูหยินที่หลังฉากกั้นเสียอย่างนั้น...

เสียงโต้เถียงด้านนอกเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ และทวีความรุนแรงขึ้น เหลียนฟางโจวนั่งฟังไปฟังมาก็มีแต่คำพูดวนเวียนเดิมๆ และดูท่าจะไม่มีใครยอมใคร นางจึงมิอยากฟังต่อ ลุกขึ้นเดินไปที่ลานกลางแจ้งด้านหลังเพื่อพักผ่อนหย่อนใจ

เมื่อเห็นนางลุกขึ้น หลี่ฟู่ก็รีบเดินตามไปพร้อมรอยยิ้ม โอบไหล่นางพลางบ่นอุบ “ปัญหาเรียบง่ายเพียงเท่านี้ ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ว่าคนพวกนั้นจะเถียงกันจนเป็นเรื่องใหญ่โตไปทำไม ฟังแล้วปวดหัวชะมัด! เฮ้อ! เจ้าเหนื่อยแล้วใช่หรือไม่ กลับไปพักที่เรือนหลังดีกว่าไหม?”

เหลียนฟางโจวส่ายหน้ายิ้มๆ “แค่รู้สึกนั่งนานไปหน่อย เลยอยากออกมาเดินยืดเส้นยืดสายบ้าง” นางเงยหน้าค้อนเขาพลางว่า “แค่นี้ท่านก็รำคาญแล้วรึ? รอให้จัดการสี่ตระกูลใหญ่เสร็จสิ้นและเริ่มปกครองหนานไห่อย่างจริงจัง ข้าเกรงว่าเรื่องน่าปวดหัวเล็กๆ น้อยๆ จะมีมากกว่านี้อีกมหาศาลนัก! เรื่องที่เกี่ยวกับผลประโยชน์ส่วนตน และเป็นตัวกำหนดทิศทางการค้าของตระกูลในอนาคตเช่นนี้ ท่านคิดว่าพวกเขาจะไม่เถียงกันหรือ?”

หลี่ฟู่พอได้ยินเรื่องการปกครองหนานไห่ก็รู้สึกปวดขมับขึ้นมาทันที เขาจึงเลิกคิดเรื่องนั้นแล้วถามอย่างสงสัยว่า “ข้าย่อมรู้ว่าเรื่องนี้เกี่ยวพันกับผลประโยชน์ใหญ่โตของพวกเขา แต่เรื่องค่าชดเชยมันคือการสะสางเรื่องในอดีต มันจะส่งผลกระทบถึงอนาคตขนาดนั้นเชียวรึ?”

เหลียนฟางโจวหัวเราะ “ชิ” ออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะเลิกคิ้วยิ้มกล่าว “ท่านมิใช่พ่อค้า ย่อมมิล่วงรู้กลเม็ดเคล็ดลับในวงการ! สิ่งนี้เรียกว่า 'การข่มขวัญคู่ต่อสู้แต่แรกเริ่ม' ต้องเอาชนะกันด้วยท่าทีเสียก่อน! หากเรื่องนี้พวกเขาสามารถบีบให้ทางการยอมถอยและได้ผลประโยชน์สูงสุด การเจรจาในครั้งต่อๆ ไปพวกเขาก็จะมีพละกำลังและเป็นฝ่ายคุมเกมได้มากขึ้น หากท่านให้เขาเลือกหนึ่งในสองแล้วพวกเขาตอบตกลงอย่างว่าง่าย ท่านลองบอกข้าสิ... ท่านจะเผลอดูแคลนพวกเขาว่ารับมือได้ง่ายในใจลึกๆ หรือไม่? แต่ยามนี้...”

เหลียนฟางโจวมองดูสีหน้าที่ดูจนใจและอึดอัดของสามี นางถึงกับหัวเราะกิ๊กกั๊กออกมาอย่างชอบใจ แล้วเอื้อมมือไปหยิกแก้มเขาเบาๆ พลางถามด้วยรอยยิ้ม

“ใต้เท้าเริ่มรู้สึกปวดหัว และมิกล้าปล่อยปละละเลย ทั้งยังให้ความสำคัญกับเรื่องนี้และคนพวกนั้นมากขึ้นอีกหลายส่วนแล้วใช่ไหมล่ะคะ?”