จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1378 หาคำตอบไม่พบ

 

    บทที่ 1378 หาคำตอบไม่พบ

ในฐานะมือสังหาร “บทเรียนแรก” ไม่ใช่การฆ่าคน แต่คือการ “ล่องหน”

ม่อเว่ยมั่นใจอย่างยิ่งในฝีมือการซ่อนตัว ปิดบังร่องรอยของตนเอง

และความจริงก็พิสูจน์แล้วว่า เขาไม่ได้หลงตัวเอง—เขามีความสามารถเช่นนั้นจริงๆ!

ที่ซ่อนบนต้นไม้แห่งนั้น ไม่ว่าจะมองจากมุมใดใต้ต้นไม้ เขาก็มั่นใจว่าไม่มีทางถูกมองเห็นแน่ แต่เด็กน้อยคนนั้นกลับจ้องมาที่เขาอย่างแม่นยำ

ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือ น้ำเสียงที่หนักแน่น ไม่ใช่คำโกหกแน่นอน!

ถ้าไม่รู้ว่าตนพลาดตรงไหน เขาก็ไม่มีวันวางใจได้

เด็กชายซวี่เอ๋อร์ชะงักไปเล็กน้อย แล้วมองเขาด้วยสายตาเหมือนมองคนโง่ “ก็เพราะข้าเห็นเจ้ากับตาน่ะสิ!”

“…” ม่อเว่ยถึงกับพูดไม่ออกไปอึดใจหนึ่ง ก่อนถามต่อ “เห็นได้อย่างไร?”

“ก็เห็นด้วยตาน่ะสิ จะอะไรอีกล่ะ!” เด็กชายตอบอย่างไม่สบอารมณ์

“…” ม่อเว่ยกลืนคำพูดแทบไม่ลงอีกครั้ง เขาคิดอยู่นาน แล้วพูดว่า

“ข้า...หมายถึงว่า ข้าซ่อนตัวแนบเนียนขนาดนั้น เจ้าจะเห็นข้าได้อย่างไรกัน?”

“ใครบอกเจ้าว่าเจ้าซ่อนได้แนบเนียนล่ะ? แย่มากต่างหาก! ข้ามองแวบเดียวก็เห็นแล้ว!” เด็กชายยิ่งมองเขาด้วยสายตาดูแคลนกว่าเดิม

ม่อเว่ยได้แต่เบือนหน้าหลบสายตา ยกมือขึ้นกุมขมับ แต่ยังยืนยันหนักแน่นว่า

“เจ้าจะไม่มีทางมองเห็นข้าได้! ไม่มีทาง!”

คำพูดนี้เท่ากับว่า เขากำลังสงสัยว่าเด็กชายโกหก

และสิ่งที่ซวี่เอ๋อร์รับไม่ได้ที่สุดมีอยู่สองอย่าง—คือ "ความสกปรก" และ "ถูกหาว่าโกหก"

ใบหน้าเล็กๆ ของเขาแดงก่ำขึ้นมาทันทีด้วยความโกรธ แทบจะกระโดดตัวลอย เขาร้องเสียงหลง “ก็ข้าเห็นจริงๆ นี่นา! ข้าเห็นกับตาชัดๆ! ถ้าเจ้าไม่เชื่อ งั้นเจ้าลองไปแอบอีกครั้งสิ!”

ม่อเว่ยเบิกตาเล็กน้อยด้วยความสนใจ แล้วพยักหน้าช้าๆ “ดี ข้าจะลองซ่อนอีกครั้ง ถ้าเจ้าหาข้าเจอได้ ข้า—”

เขาพูดได้แค่ครึ่งเดียว ก็ติดขัดไป ไม่รู้จะให้รางวัลอะไรถึงจะเหมาะ

“ฮึ!” เด็กชายเชิดหน้าขึ้นอย่างดูแคลน “ถ้าข้าหาเจ้าเจอ ก็แปลว่าข้าไม่ได้โกหก! ต่อไปเจ้าห้ามพูดมั่วอีก!”

ม่อเว่ยอดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะ ส่ายหัวพลางถอนใจ “เจ้าช่างใสซื่อเสียจริง! คิดดีแล้วหรือ? เอาแค่นั้นจริงๆ ไม่ขออะไรอย่างอื่นเลย? เจ้ารู้หรือไม่ว่าการมีโอกาสขออะไรจากข้ามันยากแค่ไหน?”

“ข้าไม่ฉวยโอกาสตอนผู้อื่นลำบาก!” ซวี่เอ๋อร์เชิดคางอย่างดื้อรั้น “พ่อข้าบอกไว้ว่า คนจริงไม่ควรฉวยโอกาสยามคนอื่นตกต่ำ! แม่ข้าก็สอนให้ข้าเป็นบุรุษที่องอาจเหมือนพ่อข้า!”

ม่อเว่ยกลั้นหัวเราะไม่ไหวอีกต่อไป พลางหัวเราะลั่น “เจ้าดีกว่าพ่อเจ้าตั้งเยอะ!” พ่อเจ้าหรือ? องอาจ? ไม่ฉวยโอกาส? ข้าไม่เห็นด้วยเลยสักนิด!

หากเขาไม่ลงมือหนักลับหลัง ข้าจะบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้หรือ?

ไอ้พ่อเจ้าก็แค่ทำตัวให้ดูดี แต่จิตใจกลับต่ำช้า!

แต่คิดอีกทาง ในการต่อสู้กันนั้น ต่อให้เขาไม่เพียงแค่ทำให้ข้าบาดเจ็บ หากลงมือเอาชีวิตข้าไปเลย ข้าก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี...

เพราะสุดท้าย ข้าก็เป็นฝ่ายหมายเอาชีวิตภรรยาเขาก่อน!

แค่คิดว่าหลี่ฟู่ลงมืออย่างลับๆ แล้วเสแสร้งทำเป็นใจกว้าง บีบให้ข้าต้องก้มหน้าขออยู่ในจวนของเขาอย่างอับอาย ม่อเว่ยก็รู้สึกอึดอัดเหมือนมีไฟกดทับในอก!

แต่ซวี่เอ๋อร์จะรู้เรื่องในใจเขาได้อย่างไร เด็กน้อยส่ายหน้าอย่างจริงจัง “เจ้าพูดผิดแล้ว! ข้ายังห่างจากพ่อข้าอีกมาก!

พ่อข้าเก่งที่สุดในใต้หล้า! ข้ายังต้องพยายามอีกมาก กว่าจะไล่ตามเขาทัน!”

“ฮึ!” ม่อเว่ยแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน เขาหงุดหงิดกับคำพูดนี้อย่างบอกไม่ถูก

ถามกลับอย่างไม่สบอารมณ์ “จริงเหรอ? ใครเป็นคนพูดคำนี้?”

“แม่ข้า!” ซวี่เอ๋อร์ตอบเสียงดังฟังชัด

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

“…”

ม่อเว่ยเริ่มรู้สึกว่า การพูดคุยกับเด็กนี่ไม่ต่างจากคุยกับกำแพง พ่อมันก็จิตใจโหดเหี้ยมเจ้าเล่ห์ ลูกมันก็ดูภายนอกเหมือนใสซื่อไร้เดียงสา แต่ที่จริงก็ช่างเจนโลกจนน่าตกใจ ไม่เสียแรงที่เป็นพ่อลูกกันจริงๆ!

ม่อเว่ยถอนใจหนึ่งเฮือก “หันหลังไปสิ นับถึงสิบ แล้วค่อยหันกลับมา หาให้เจอว่าข้าอยู่ตรงไหน!”

ในเมื่อคุยกันไม่ได้ ในเมื่อพูดมากยิ่งทำให้โมโห จะมัวเสียเวลาทำไม?

ซวี่เอ๋อร์ไม่ได้ซักไซ้อะไรเพิ่มเติม เพียง “อ้อ” เบาๆ แล้วหมุนตัวกลับไปอย่างว่าง่าย จากนั้นก็เริ่มนับ “หนึ่ง สอง สาม...” อย่างซื่อสัตย์

พอนับถึงสิบ เขาก็หันกลับมา สายตาตรงไปยังพุ่มไม้หนาทึบของต้นไม้ใหญ่ เพียงแค่กวาดมองแวบเดียว สายตาก็จับจ้องไปยังจุดหนึ่ง “ข้าเห็นเจ้าแล้ว! ลงมาได้แล้วล่ะ!”

มุมมองจากที่สูงมองลงต่ำ ย่อมเห็นชัดกว่ามาก ม่อเว่ยมองตามสายตาของซวี่เอ๋อร์ ก็พบว่าเขามองมายังทิศที่ตนเองอยู่จริงๆ

เขาทั้งตกใจ ทั้งโกรธ ทั้งหงุดหงิด

คิดว่าเด็กนั่นคงแค่เดาแม่นเข้าเป้า

จึงรีบกลั้นลมหายใจ ซ่อนลมหายใจ แล้วอาศัยจังหวะลมพัดผ่านกิ่งไม้ให้เสียงใบไม้ไหวซ่า รีบขยับเปลี่ยนตำแหน่งอย่างรวดเร็ว—แต่ก็ยังไม่ยอมออกมา

ไม่คิดเลยว่า—พอลมสงบ สายตาของซวี่เอ๋อร์ก็ตามเขาไปเป๊ะ พร้อมกับพูดเสียงไม่พอใจว่า “เจ้านี่ขี้โกงจริงๆ! แอบเปลี่ยนที่อยู่!”

ม่อเว่ยแทบอยากฟาดหน้าผากตัวเอง ผิดหวังจนบรรยายไม่ถูก—เขาฝึกวิชาซ่อนตัวมานานนับปี แต่ต่อหน้าเด็กนี่กลับเหมือนเล่นขายของ! จะไม่ให้เสียหน้าขนาดหนักได้ยังไง!

ม่อเว่ยลอบเหินตัวลงจากต้นไม้ สีหน้าไม่สบอารมณ์ กัดฟันกล่าว “เอาอีกครั้ง! ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะมีตาวิเศษจริงๆ!”

“เจ้าช่างเด็กจริงๆ เลยนะ!”

ซวี่เอ๋อร์กลับทำหน้าราวกับไม่อยากเล่นด้วยอีกแล้ว ส่ายหน้าอย่างเบื่อหน่าย “การละเล่นแบบนี้ไม่น่าสนใจสักนิด เจ้าน่ะผิดคำพูด! ควรไปได้แล้ว!”

“…” ม่อเว่ยเส้นเลือดปูดกลางหน้าผาก แทบจะสำลักเลือดด้วยความคับแค้น จ้องซวี่เอ๋อร์เขม็ง แต่ก็พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

โมโหจนแทบจะระเบิด!

“ซวี่เอ๋อร์!” เสียงหญิงสาวอ่อนโยนชวนอบอุ่นดังขึ้นจากด้านหลังไม่ไกล ซวี่เอ๋อร์หันไปเรียกเสียงใส

“ท่านแม่! ท่านพ่อ!”

แล้วรีบวิ่งตรงไปหา

เป็นหลี่ฟู่ที่หาเวลาว่างพาภรรยาออกมาเดินเล่นในสวน

ม่อเว่ยเงยหน้าขึ้นมองบุคคลเป้าหมายโดยไม่รู้ตัว

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตา คือสตรีวัยราวยี่สิบต้นๆ สวมเสื้อคลุมผ้าระยิบระยับสีเหลืองอ่อนปักดอกอี้หลานสีขาว กับกระโปรงจีบสีส้มอ่อนที่เอว

หน้าท้องของนางนูนเล็กน้อย แสดงว่ากำลังตั้งครรภ์

เรือนผมดำขลับถูกรวบขึ้นม้วนผูกเป็นทรงกระจุก

เสียบปิ่นทองลายผลทับทิมฝังอัญมณีแดงฟ้า ตุ้มหูมุกห้อยแกว่งไกวอยู่สองข้างขับให้ลำคอขาวผ่องดูยิ่งอ่อนช้อย ใบหน้าเป็นทรงรูปไข่ ตาคมดั่งน้ำในฤดูใบไม้ร่วง ยามยิ้มเผยความอ่อนโยนละมุน

ทว่าเมื่อกระพริบตาเบาๆ กลับแฝงแววเฉียบคมในพริบตาเดียว ชัดเจนในทันใด—สตรีผู้นี้... ไม่ธรรมดา!

ชั่วพริบตานั้น ม่อเว่ยเกิดความรู้สึกประหลาดในใจ ความคิดหนึ่งผุดขึ้นโดยไม่รู้ตัว—เขา...ไม่ควรฆ่านาง!

หรือจะพูดอีกอย่างคือ—สตรีผู้นี้ ไม่ควรตายเช่นนี้!

ไม่น่าแปลกใจเลยว่าเหตุใดสาวใช้คนนั้นถึงได้ยอมเอาตัวเองเข้าขวางแทน... แม้จะต้องตายก็ตาม

ม่อเว่ยไม่เคยเชื่อว่ามีใครยอมตายเพื่ออีกคนได้อย่างสมัครใจ แต่ในพริบตานั้น เขากลับรู้สึกว่า...มันไม่ใช่เรื่องไม่น่าเชื่ออีกต่อไป

“มีอะไรกันหรือ?” เหลียนฟางโจวจับมือซวี่เอ๋อร์ไว้ เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม พลางปรายตามองม่อเว่ยเล็กน้อย

ม่อเว่ยก้าวเดินเข้าไป ก็ได้ยินเสียงซวี่เอ๋อร์กำลังฟ้องบิดามารดาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ทั้งบิดเบือนความจริงไปหมด “ก็เจ้าคนร้ายคนนี้แหละ มารบกวนข้าฝึกกระบี่! ปีนขึ้นต้นไม้ชวนข้าเล่นซ่อนหา

ข้าหาเขาเจอแล้ว เขาก็เปลี่ยนที่ซ่อนอีก!”