จับแม่ทัพไปไถนา-บทที่ 1403 แขกผู้มิได้รับเชิญ

 

บทที่ 1403 แขกผู้มิได้รับเชิญ

ราษฎรต่างพากันซาบซึ้งในพระคุณเพิ่มพูนขึ้นทุกวัน

ทว่าเรื่องราวบริหารจัดการเหล่านี้หลี่ฟู่มิได้เชี่ยวชาญนัก เขาจึงมอบหมายให้ 'เฝิงชวี่จี๋' ผู้ช่วยเจ้าเมืองคนใหม่เป็นผู้จัดการทั้งหมด

เดิมทีเฝิงชวี่จี๋ผู้นี้เป็นเพียงนายอำเภอตัวเล็กๆ ในเมืองห่างไกล ทว่ากลับเข้าตาหลี่ฟู่ด้วยความบังเอิญจนได้รับความดีความชอบ เขาเป็นผู้รอบรู้ในศาสตร์ทั้งหก (หกศิลปวิทยา) แตกฉานในคัมภีร์ร้อยสำนัก ทั้งยังมีวิสัยทัศน์และมาตรการในการจัดการกิจการบ้านเมืองที่ยอดเยี่ยม แม้หลี่ฟู่จะมิสันทัดในสายงานนี้ แต่ก็พอดูออกว่าเฝิงชวี่จี๋เปี่ยมด้วยความสามารถ จึงดึงตัวมายังเมืองหนานไห่ ให้ดำรงตำแหน่งรักษาราชการแทนผู้ช่วยเจ้าเมือง รอเพียงให้สร้างผลงานเชิงประจักษ์ก็จะแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งอย่างเป็นทางการทันที

เมื่อภาระหนักอึ้งถูกยกออกจากอก ชีวิตของหลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวก็ผ่อนคลายลงมาก จนบางครากลับรู้สึกว่างเปล่าในใจขึ้นมาบ้าง

ทางด้าน 'ม่อเว่ย' ยังคงพักอาศัยอยู่ในจวนมิได้มีทีท่าว่าจะจากไป เมื่อเขาไม่เอ่ยปาก หลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวก็ย่อมมิคิดจะขับไล่

บุรุษผู้นี้ก็น่าสนใจนัก พำนักอยู่ในจวนหลี่แท้ๆ แต่กลับมิใคร่จะเสวนากับหลี่ฟู่และเหลียนฟางโจว วันทั้งวันเอาแต่ขลุกอยู่กับ 'ซวี่เอ๋อร์' คอยดูเจ้าตัวน้อยฝึกยุทธ์ บ่อยครั้งก็ช่วยสอนวิชาตัวเบาหรือกระบวนท่าต่างๆ ให้ พอซวี่เอ๋อร์ไปเรียนหนังสือ เขาก็กลับไปนอน

บางคราเขานั่งร่ำสุรา ซวี่เอ๋อร์ก็คอยนั่งเคียงข้าง กินถั่วลิสงเป็นเพื่อน ฟังเขาพรรณนาวาจาที่เจ้าตัวน้อยมิอาจเข้าใจได้เลยแม้แต่น้อย

หลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวทำราวกับมองมิเห็นเรื่องเหล่านี้ และมิเคยเข้าไปก้าวก่าย

จะมีก็เพียงหงอวี้ที่ยังจดจำความโหดเหี้ยมของดาบนั้นได้มิลืมเลือน เมื่อเห็นนายท่านและฮูหยินนิ่งเฉย นางก็มิกล้าเอ่ยปากสอด แต่มักจะหาเวลาแวบไปยังสวนดอกไม้เพื่อดูนายน้อยอยู่บ่อยครั้ง พลางลอบมองม่อเว่ยด้วยสายตาระแวดระวังและเปี่ยมด้วยความเป็นอริ

ม่อเว่ยเห็นแล้วก็ได้แต่เหยียดหยามในใจ: หากเขาคิดจะลงมือจริงๆ ลำพังแม่นางตัวน้อยผู้นี้จะขวางอันใดเขาได้?

ฝ่ายเหลียนฟางโจวเริ่มวางแผนการอย่างกระตือรือร้น นางตั้งใจว่าปีหน้าจะเที่ยวชมมณฑลหนานไห่ให้ทั่วทุกซอกทุกมุม ดินแดนหนานไห่นี้กว้างขวางนัก อุดมไปด้วยผลไม้และอาหารพื้นเมืองเลิศรสที่หาไม่ได้ในแถบจงหยวน(ภาคกลาง) อีกทั้งภูมิประเทศและขนบธรรมเนียมที่แตกต่างกันในแต่ละท้องที่ ล้วนควรค่าแก่การไปเยือนยิ่ง! นอกจากนี้ยังอยากไปเยือนภูเขาเหยาอีกสักครา เพราะเรื่องการค้าขายสมุนไพรยังมิได้ข้อสรุปที่แน่นอนเสียทีเดียว!

พลันใจนึกอยากสนุก นางจึงเซ้าซี้หลี่ฟู่ด้วยความตื่นเต้นว่า ปีหน้าอยากจะลองติดสอยห้อยตามเรือสำเภาของสกุลฝูออกทะเลดูบ้าง

หลี่ฟู่ได้ยินเข้าถึงกับหน้าถอดสี ปฏิเสธทันควันโดยมิเสียเวลาคิด “ไม่ได้! เด็ดขาดก็ไม่ได้! ทะเลนั้นอันตรายเพียงใด? ข้ามิอาจตามไปดูแลเจ้าได้เพราะต้องรั้งอยู่หนานไห่ หากเกิดเหตุอันใดขึ้นแม้แต่โอกาสจะแก้ไขก็ยังไม่มี แล้วข้าจะไปช่วยเจ้าได้อย่างไร! เรื่องนี้เจ้าจงเลิกคิดเสียเถิด!”

เท้ามิได้เหยียบแผ่นดินดินแน่น จะมิให้คนเป็นห่วงได้อย่างไร?

เหลียนฟางโจวถูกสาดน้ำเย็นเข้าใส่ยามกำลังฮึกเหิมก็นึกเคืองยิ่งนัก ใบหน้าพริ้มเพราพลันบึ้งตึงพลางแค่นเสียงฮึ “มันจะอันตรายอย่างที่ท่านว่าเชียวรึ? เรือสำเภาของสกุลฝูออกเดินเรือทุกปีก็เห็นราบรื่นดี ผู้อื่นไปได้ไฉนข้าจะไปมิได้? อีกอย่าง ข้ามิได้ไปเพียงเพื่อเที่ยวเล่น แต่อาจจะนำพาการค้าต่างแดนจำนวนมหาศาลหรือนำของแปลกใหม่กลับมาได้ด้วยนะเจ้าคะ!”

ยามนี้เกาะหุยเฟิงกำลังก่อสร้างประภาคารและปรับปรุงพื้นที่เพื่อใช้เป็นฐานทัพเรือ รวมถึงขยายท่าเรือเดิมให้กว้างขวางขึ้นเพื่อรองรับเรือพาณิชย์ให้แวะพักเติมเสบียง อีกทั้งภัยคุกคามจากโจรสลัดชายฝั่งก็ถูกกวาดล้างไปสิ้นแล้ว

“ก็มีสกุลฝูอยู่แล้วมิใช่หรือ เรื่องพวกนี้เหตุใดต้องให้เจ้าลำบาก?” หลี่ฟู่ยังคงยืนกรานคำเดิม ทว่าเมื่อเห็นสีหน้านางไม่สู้ดีก็เริ่มเสียใจที่ตนใช้น้ำเสียงแข็งกร้าวเกินไป เขาจึงดึงนางเข้ามากอดพลางเอ่ยอย่างนุ่มนวล “เจ้าอยากได้สิ่งใด ก็เพียงสั่งให้คนสกุลฝูนำกลับมาให้ก็สิ้นเรื่อง! ยอดรัก เราเพิ่งจะได้ใช้ชีวิตสงบสุขกันเพียงมิต้องกี่วัน เจ้าคงมิใจร้ายพอที่จะให้พี่ต้องคอยเป็นห่วงและใจหายใจคว่ำเพราะเจ้าหรอกนะ? พี่สัญญา ปีหน้าจะพาน้องไปเที่ยวชมหนานไห่ให้ทั่วจนสำราญใจเลยดีไหม?”

เหลียนฟางโจวแค่นเสียงฮึเบาๆ เบือนหน้าหนีมิยอมพูดจา

ในยามคับขัน หลี่ฟู่พลันเกิดหัวใสคิดหาข้ออ้างในการปฏิเสธที่ยอดเยี่ยมขึ้นมาได้ เขาส่งสายตาไปยังหน้าท้องที่นูนเด่นของนาง พลางยิ้มอย่างพึงใจ “เอาละยอดรัก อย่าดื้อดึงไปเลย! ต้นปีหน้าเจ้าก็จะคลอดแล้ว ลูกคนที่สองของเรายังเล็กนัก เจ้าทำใจทิ้งเขาไปออกทะเลได้ลงคอรึ? อีกอย่าง ร่างกายเจ้าก็ต้องได้รับการบำรุงและดูแลอยู่อีกพักใหญ่มิใช่หรือ?”

“...” เหลียนฟางโจวชะงักงันไปในพริบตา จริงด้วย! นางตื่นเต้นจนลืมเลือน "ก้อนเนื้อ" ในท้องไปเสียสนิท!

ทว่ารอยยิ้มของตาบ้าผู้นี้ช่างขัดตานัก!

เหลียนฟางโจวถลึงตาใส่เขาด้วยความเคือง “ข้าไปมิได้แล้ว ท่านดูจะพึงพอใจเหลือเกินนะเจ้าคะ?”

“...” หลี่ฟู่ลูบจมูกพลางหัวเราะแก้เก้อ “หามิได้! พี่เพียงแต่... เป็นห่วงเจ้าจึงกล่าวเช่นนั้น จะเกี่ยวอันใดกับความพึงพอใจเล่า?”

เหลียนฟางโจวเลิกคิ้วมองอย่างจับผิด “จริงรึ?”

“จริงสิ!”

“ข้ามิเชื่อ!” นางเม้มปาก “นอกจากท่านจะสัญญาว่าวันหน้าท่านจะพาข้าไปด้วยตนเอง ข้าจึงจะเชื่อท่าน!”

หลี่ฟู่ตรองดูแล้วเห็นว่าควรรับปากเพื่อผ่านพ้นสถานการณ์ตรงหน้านี้ไปก่อน ส่วนเรื่อง "วันหน้า" นั้นก็ให้เป็นเรื่องของวันหน้า ค่อยว่ากันยามนั้นเถิด!

การจะมาขัดแย้งกับคนตรงหน้าเพื่อเรื่องที่ไม่แน่นอนในอนาคต ช่างเป็นเรื่องที่โง่เขลานัก

“ได้! พี่จะพาเจ้าไป!” หลี่ฟู่พยักหน้าตกลงโดยมิลังเล

เหลียนฟางโจวจึงเริ่มอารมณ์ดีขึ้นบ้าง นางยิ้มกล่าว “ท่านเป็นผู้ว่าการมณฑลหนานไห่ครบวาระนี้ องค์จักรพรรดิคงจะเรียกตัวท่านกลับเมืองหลวงเป็นแน่ ยามนี้ก็หามิมีศึกสงครามอันใด ท่านก็ถือโอกาสพักผ่อนยาวๆ เสียเถิดเจ้าค่ะ!”

โดยปกติขุนนางจะมีวาระสามปีต่อหนึ่งรอบ จากนั้นกรมขุนนางจะทำการประเมินผลงานของนายอำเภอขึ้นไปทั่วแผ่นดิน เพื่อใช้เป็นเกณฑ์ในการเลื่อนขั้นหรือลดตำแหน่ง

ทว่าขุนนางที่มีภารกิจพิเศษเช่นหลี่ฟู่ เมื่อเสร็จสิ้นวาระย่อมต้องถูกเรียกตัวกลับเข้าสู่เมืองหลวงอย่างแน่นอน

“ได้ พี่จะเชื่อฟังเจ้ายอดรักทุกอย่าง!” หลี่ฟู่พยักหน้ายิ้มรับ ทว่าในใจกลับคิดว่า: มิแน่ว่าถึงตอนนั้นในท้องของเจ้าอาจจะมีเจ้าตัวเล็กอีกคนแล้วก็ได้...

วันเวลาผันผ่านจนพ้นปีใหม่และเทศกาลหยวนเซียว เมืองหนานไห่ซึ่งมีภูมิอากาศอบอุ่นก็เข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิที่มวลบุปผาเริ่มผลิบาน ทั่วทุกแห่งหนเปี่ยมไปด้วยไออุ่นแห่งชีวิต

ในฐานะบุคคลสำคัญที่มีชื่อเสียงที่สุดในหนานไห่ ช่วงเดือนแรกของปีหลี่ฟู่และเหลียนฟางโจวต่างยุ่งจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน

เหลียนฟางโจวนึกขอบคุณครรภ์ที่โตขึ้นทุกวันที่ช่วยให้นางเลี่ยงภาระการต้อนรับขับสู้ไปได้มาก

ในวันที่สิบแปดเดือนหนึ่ง จวนหลี่ก็ได้ต้อนรับแขกผู้มิได้รับเชิญ... นั่นคือ 'ชุยเส้าซี'

เมื่อเทียบกับคราวที่แล้ว ใบหน้าของชุยเส้าซีดูซีดเซียวลงไปบ้าง ท่าทางดูอ่อนล้า เห็นได้ชัดว่ารีบเร่งเดินทางจนมิได้หยุดพักผ่อนให้เพียงพอ

เหลียนฟางโจวอดมิได้ที่จะยิ้มทักทาย “มิเห็นมีใครกำหนดเส้นตายให้เสียหน่อย เหตุใดจึงต้องรีบร้อนปานนั้น! ดูสิ สภาพช่างดูมิได้เลย เอาละ มิไม่ต้องพูดสิ่งใดแล้ว รีบไปพักผ่อนเสีย ข้าจะสั่งคนเตรียมน้ำร้อนและอาหารส่งไปให้ คราวนี้ก็อยู่พักให้นานหน่อยเถิด!”

ชุยเส้าซีหัวเราะกล่าว “ข้าเพียงอยากจะมาให้ทันร่วมงานฉลองครบเดือนของหลานตัวน้อยน่ะสิ พอดีลืมไปว่าเจ้าจะคลอดเมื่อใด คิดเพียงว่ามาถึงก่อนย่อมดีกว่า จึงรีบเร่งเดินทางมาเช่นนี้แหละ!”