บทที่ 1487
ปลอบประโลม
เหลียนฟางโจวยิ่งฟังก็ยิ่งขบขัน
หัวเราะร่วนพลางเอ่ย “แค่เรื่องนี้เองรึ? หานเฟยผู้นั้น
เจ้าล่วงรู้ได้อย่างไรว่านางมิได้จงใจ? นางจงใจยั่วให้เจ้าตบะแตก
จงใจยุแยงตะแคงรั่ว ก็เพื่อให้พวกเจ้าเกิดรอยร้าวขึ้นไม่ใช่หรือ
มีเพียงยามที่ช่องว่างระหว่างพวกเจ้าปริแตกเท่านั้น
นางจึงจะมีโอกาสสอดแทรกเข้ามาได้!”
เหลียนฟางชิงชะงักงันไป
นิ่งอึ้งครู่หนึ่งก่อนเอ่ย “เหตุผลข้อนี้ข้าก็เข้าใจเจ้าค่ะ แต่ว่าในอกมัน…
มันยังตัดไม่ลง ปล่อยวางไม่ได้นี่นา!”
นางดึงแขนเสื้อของเหลียนฟางโจวมาเขย่าไปมาด้วยความกลัดกลุ้ม
“พี่ใหญ่ ท่านว่าข้าควรทำอย่างไรดีเจ้าคะ!”
“ก็นั่งทำใจไปสิ!”
สีหน้าของเหลียนฟางโจวมิได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ปรายตามองนางอย่างเย็นชา
“พี่ใหญ่!”
เหลียนฟางชิงยู่ปาก ออดอ้อนกอดรัดท่อนแขนของพี่สาวไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
หัวใจของเหลียนฟางโจวพลันอ่อนยวบ
ทั้งเอ็นดูทั้งนึกอยากหัวเราะ
แม่เด็กคนนี้
ยามจะฉลาดก็ปราดเปรื่องเกินใคร ทว่ายามจะดึงดันมุดเข้าซอกเขากวาง[1]
ก็รั้นหัวชนฝายิ่งกว่าผู้ใด!
ไม่ว่ายามอยู่ต่อหน้าผู้อื่นนางจะวางท่าเช่นไร
ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าตน นางก็ยังคงเป็นเด็กสาวผู้มีจิตใจซื่อตรง
ไม่เคยคิดปกปิดซ่อนเร้นความรู้สึกใดๆ เสมอมา
เมื่อมีเรื่องทุกข์ร้อนคับแค้นใจ
ก็จะวิ่งมาหาและเทความรู้สึกทั้งหมดออกมาประหนึ่งเทถั่วออกจากกระบอกไม้ไผ่โดยไร้ความยำเกรงเช่นนี้เสมอ
เหลียนฟางโจวกุมมือน้อยของนางไว้
ลูบเบาๆ พลางทอดถอนใจอย่างอ่อนโยน
“พวกเจ้ากับข้าและพี่เขยของเจ้านั้นไม่เหมือนกัน! ข้อนี้เจ้าสมควรต้องเข้าใจ!
ทว่าในเมื่อคราแรกเริ่มฮ่องเต้เคยให้คำมั่นสัญญาเป็นมั่นเหมาะ
และตัวเจ้าเองก็ยอมพยักหน้ารับคำ เช่นนั้นยามนี้ เจ้าก็จงเชื่อมั่นในตัวเขาต่อไปเถิด!
วาจาเพียงไม่กี่ประโยคของหานเฟย เจ้าก็คิดเสียว่าเป็นการฝึกปรือจิตใจก็แล้วกัน
ฟังบ่อยเข้า มันก็เป็นเพียงเรื่องแค่นั้น ไฉนจึงต้องเก็บมาใส่ใจให้รกสมอง!
ฮ่องเต้มีเจ้าอยู่ในพระทัยหรือไม่ ตัวเจ้าเองยังไม่กระจ่างแจ้งอีกหรือ?”
เหลียนฟางชิงมีท่าทีเหม่อลอยไปชั่วขณะ
แววตาคู่สวยไหวระริกพร่ามัว เอ่ยพึมพำเสียงแผ่ว “พี่ใหญ่
เมื่อก่อนข้าคงมั่นใจในตัวเองมากเกินไป พอได้ก้าวเข้าไปอยู่ในวังหลวง
ข้าถึงได้รู้ว่าสถานที่แห่งนั้นช่างแตกต่างจากที่ข้าเคยจินตนาการไว้ลิบลับ!
เมื่อก่อนข้าหลงคิดว่า ตัวเองจะสามารถรับมือกับทุกสิ่งได้อย่างสบายอกสบายใจ
คิดว่าต่อให้ฟ้าจะถล่มลงมาก็ยังมีเขาคอยแบกรับไว้ แต่ยามนี้กลับ…
ข้ากลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ พี่ใหญ่!”
ความรู้สึกเวทนาและสงสารแล่นริ้วขึ้นมากลางอกของเหลียนฟางโจว
นางโอบกอดน้องสาวเข้าสู่อ้อมแขน ลูบหลังเบาๆ พลางปลอบ “พูดจาเหลวไหลอีกแล้ว!
ฮ่องเต้มิใช่บุรุษพรรค์นั้นเสียหน่อย ตัวเจ้าน่ะ เพียงแค่ยังไม่คุ้นชินก็เท่านั้น!
เวลาเพิ่งผ่านไปแค่สามเดือนสั้นๆ ในวังหลวงกลับมีเหล่าพระสนม เหม่ยเหริน และกุ้ยเหรินหลั่งไหลเข้ามาทีเดียวตั้งมากมายปานนั้น
เป็นใครก็ย่อมต้องรู้สึกอึดอัดจนหัวหมุนและแน่นในอกเป็นธรรมดา
รอให้เวลาผ่านไปอีกสักพัก ทุกอย่างก็จะเข้าที่เข้าทางเอง!
เรื่องอนาคตยิ่งไม่จำเป็นต้องกังวลไปล่วงหน้า! พี่มิได้เคยบอกเจ้าหรอกหรือ? เจ้ายังมีพี่ มีพวกพี่ชายอยู่อีกทั้งคน
พวกเราไม่มีวันยอมยืนมองเจ้าทนทุกข์ทรมานเป็นอันขาด! เอ่ยวาจามิสมควรสักคำเถิด
ต่อให้วันใดวันหนึ่งเจ้าถูกปลดเข้าไปอยู่ในตำหนักเย็นจริงๆ
พี่สาวคนนี้ก็ย่อมต้องหาหนทางพาเจ้าหนีออกมาให้จงได้!”
“จริงหรือเจ้าคะ?” เหลียนฟางชิงคลี่ยิ้มสดใส หัวใจพลันปลอดโปร่งและสว่างไสวขึ้นมาทันตา
นางซบกายแนบชิดกับเหลียนฟางโจว กอดแขนพี่สาวไว้พลางหัวเราะคิกคักอย่างออดอ้อน
“มีเพียงพี่ใหญ่ของข้าเท่านั้นที่รักและดีต่อข้าที่สุด!”
“แหม!”
เหลียนฟางโจวหยิกพวงแก้มขาวเนียนนุ่มของนางเบาๆ ทีหนึ่งอย่างมันเขี้ยว
อดหัวเราะไม่ได้ “ดูเอาเถิด
มีพี่สาวที่ทั้งเก่งกาจและพึ่งพาได้ขนาดนี้มันดีเพียงใด!
กระทั่งตัวข้าเองยังชักจะอิจฉาเจ้าขึ้นมาแล้วนะเนี่ย!”
“พี่ใหญ่!”
สองพี่น้องสบตากันแล้วระเบิดเสียงหัวเราะร่วนไปทั้งศาลา
“ฮูหยิน กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงเพคะ
ฮ่องเต้เสด็จมาแล้วเพคะ…” จู่ๆ ชิงเหอก็ก้าวเข้ามา หยุดยืนอยู่ด้านนอกศาลาริมน้ำ
ก่อนจะเอ่ยรายงานด้วยน้ำเสียงที่ไม่ดังและไม่เบาจนเกินไป
เหลียนฟางชิงส่งเสียง
“หึ” ในลำคอเบาๆ ยู่ปากพลางตัดพ้อ “เขายังจะมาทำไมอีก? ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก!”
เหลียนฟางโจวย่อมรู้อยู่แก่ใจแต่แรกว่า
เมื่อน้องสาวมาถึง อีกประเดี๋ยวเดียวฮ่องเต้ย่อมต้องเสด็จตามมาอย่างแน่นอน
จึงหาได้แปลกใจอันใดไม่
ครั้นได้ยินดังนั้น
จึงพยักหน้าส่งยิ้มให้ชิงเหอ โบกมือเป็นสัญญาณให้นางถอยออกไป
ก่อนจะหันมาส่งยิ้มปรามเหลียนฟางชิง “ชิงเอ๋อร์ เจ้าดูสิ ในพระทัยฮ่องเต้ยังคงห่วงใยและร้อนรนเรื่องเจ้าถึงเพียงนี้
เจ้าจะแง่งอนเอาแต่ใจก็ต้องรู้จักขอบเขตพอประมาณ อย่าได้ล้ำเส้นจนเกินไปนัก!
เจ้าอย่าลืมสิว่า ยามนี้แม้สถานการณ์บ้านเมืองภายนอกจะดูเหมือนสงบราบคาบ
ทว่าแท้จริงแล้วเบื้องลึกยังคงมีคลื่นใต้น้ำซัดสาด ฮ่องเต้ทรงปกครองใต้หล้า
มีเรื่องให้ต้องทรงปวดพระเศียรและแบกรับภาระหนักหนามากมาย
อย่าได้ทำให้พระองค์ต้องมาเหนื่อยล้าทั้งกายใจเพราะเจ้าอีกเลย!
ต่อให้เป็นความรักที่ลึกซึ้งเพียงใด
ก็มิอาจทนทานต่อการถูกบั่นทอนด้วยความเอาแต่ใจไร้เหตุผลได้ตลอดไปหรอกนะ!”
หัวใจของเหลียนฟางชิงพลันกระตุกวูบ
ชำเลืองสบตาเหลียนฟางโจวคราหนึ่งแล้วพยักหน้าลงเบาๆ “พี่ใหญ่
ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
เหลียนฟางโจวยิ้มรับ
ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไปต้อนรับ
แลเห็นแต่ไกล กวั่งหยวนตี้โจวเหยี่ยนผู้สวมชุดคลุมตัวยาวสีขาวเงินปักลายกล้วยไม้แปดวงสีฟ้าอ่อน
รัดเอวด้วยสายรัดหยก บนศีรษะสวมรัดเกล้าหยก กำลังก้าวย่างตรงเข้ามา
เหลียนฟางโจวจึงนำพาชิงเหอและเหล่าสาวใช้ที่คอยปรนนิบัติอยู่ด้านนอกศาลาเดินเข้าไปน้อมรับเสด็จด้วยรอยยิ้ม
นางยอบกายย่อตัวเตรียมจะถวายบังคม
ทว่ากวั่งหยวนตี้กลับก้าวเร็วๆ ขึ้นหน้ามาสองก้าว
ยื่นพระหัตถ์ประคองแขนนางไว้หลวมๆ ชิงตรัสขึ้นก่อนด้วยรอยยิ้ม “พี่ใหญ่
อย่าได้มากพิธีไปเลย! พวกเราหาใช่คนอื่นคนไกลกันเสียเมื่อไร!”
ถ้อยคำนี้ย่อมเป็นความจริง
ยามอยู่ที่เมืองหนานไห่ ทุกคนล้วนสนิทสนมคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี
ทว่าธรรมเนียมราชประเพณีมิอาจละเลยได้
เหลียนฟางโจวไม่ปรารถนาจะทิ้งช่องโหว่ให้ผู้คนนำไปครหานินทา
หรือในอนาคตยามที่บารมีของตระกูลหลี่คลายความรุ่งโรจน์ลงแล้วจะถูกขุดคุ้ยเรื่องเก่าขึ้นมาเอาความ
นางจึงยังคงยอบกายทำความเคารพจนครบถ้วน ยิ้มพลางทูลตอบ “เพคะ หม่อมฉันขอบพระทัยในพระเมตตาเพคะ”
“พี่ใหญ่!” กวั่งหยวนตี้ทรงแย้มสรวลอย่างจนปัญญา
ทรงทราบดีว่านางเป็นคนรอบคอบละเอียดอ่อนยิ่งนัก
อย่างน้อยในที่แจ้งจะไม่ยอมเปิดช่องให้ใครจับเป็นข้ออ้างเล่นงานได้
จึงมิได้ตรัสความใดต่อ
เพียงแต่ทรงกดสุรเสียงให้ต่ำลง
แล้วตรัสถามเบาๆ “ชิงเอ๋อร์… นางยังทรงมีโทสะอยู่หรือไม่?”
“ทรงกริ้วหรือเพคะ?” เหลียนฟางโจวแสร้งทำเป็นประหลาดใจ ยิ้มทูลตอบ “หามิได้เพคะ!
นางปกติดีทุกประการ!
บางทีอาจเป็นเพราะยังไม่คุ้นชินกับการใช้ชีวิตในวังหลวงอย่างเต็มที่
จึงแฝงความกระสับกระส่ายอยู่บ้าง ทำให้ฮ่องเต้ต้องทรงเป็นกังวลเสียแล้วเพคะ!”
กวั่งหยวนตี้โบกพระหัตถ์
คล้ายทรงลอบถอนพระทัยโล่งอก ตรัสกลั้วหัวเราะ “นางมิได้โกรธก็ดีแล้ว!
พี่ใหญ่วางใจเถิด ในวังมีเจิ้นอยู่ทั้งคน เจิ้นจะดูแลนางเป็นอย่างดี!”
เหลียนฟางโจวยิ้มรับคำ
พลางบุ้ยใบ้สายตาไปยังร่างเพรียวระหงในชุดสีเหลืองอ่อนที่จงใจยืนหันหลังทอดสายตามองผืนน้ำ
ไม่แยแสสิ่งใดที่เกิดขึ้นเบื้องหลังแม้แต่น้อย ก่อนจะเอ่ยทูลยิ้มๆ
“ฮ่องเต้เสด็จเข้าไปเถิดเพคะ หม่อมฉันขอทูลลาไปก่อน”
กวั่งหยวนตี้แย้มสรวลพยักหน้ารับ
ทอดพระเนตรมองนางนำพาเหล่าสาวใช้นางกำนัลถอยร่นออกไปจนหมดสิ้น
จากนั้นจึงหันกลับมาทอดพระเนตรเงาร่างบอบบางนั้น ทรงยกยิ้มกว้าง
ก่อนจะสาวพระบาทก้าวตรงเข้าไปอย่างรวดเร็ว
“หึๆ
ชิงเอ๋อร์!” กวั่งหยวนตี้สาวพระบาทเข้าไปหาโดยไม่ลังเลหรือชะงักแม้แต่น้อย
ทรงวาดแขนยาวพาดลงบนไหล่บาง โน้มพระวรกายเข้าแนบชิดโอบกอดนางไว้
ตรัสหยอกเย้าอย่างสนิทสนมไร้ช่องว่าง “พี่เหยี่ยนมารับเจ้ากลับวังแล้ว!”
เหลียนฟางชิงสูดปากดัง
“ซี๊ด!” ออกมาด้วยความขัดใจ
ออกแรงผลักพระอุระของเขาเต็มเหนี่ยวจนร่างเซถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้านวลแดงระเรื่อ
ถลึงตาจ้องมองเขา “อย่ามาเรียกขานเช่นนี้ได้หรือไม่
ขนลุกจนร่วงกราวไปทั้งตัวแล้ว!”
กวั่งหยวนตี้ระเบิดเสียงพระสรวลลั่น
ทรงทอดพระเนตรจับจ้องเหลียนฟางชิงด้วยสายพระเนตรลึกซึ้งและมีความหมาย
สายพระเนตรคู่นั้นทำให้เหลียนฟางชิงรู้สึกราวกับตนเองถูกเขามองทะลุปรุโปร่งไปจนหมดสิ้น
นางจึงอดไม่ได้ที่จะถลึงตาค้อนเขาอีกครา
“ชิงเอ๋อร์เอ๋ย”
กวั่งหยวนตี้ตรัสกลั้วหัวเราะอย่างบริสุทธิ์ใจ “เห็นๆ
อยู่ว่าเป็นเจ้าที่เรียกเจิ้นว่าพี่เหยี่ยนแท้ๆ ไฉนยามนี้กลับมาเขินอายเสียเองเล่า? นอกจากชิงเอ๋อร์ของเจิ้นแล้ว
ในใต้หล้านี้ยังมีใครกล้าเรียกขานเจิ้นเช่นนี้อีกรึ!”
“โจวเหยี่ยน!”
เหลียนฟางชิงกระทืบเท้าส่งเสียงแง่งอน ใบหน้างามแดงก่ำลามไปจนถึงหางตา
สองตากลมโตฉ่ำน้ำดั่งแต่งแต้มด้วยสีสันของกลีบดอกท้อ
ขับเน้นให้ดวงหน้านั้นทวีความเย้ายวนและสะคราญโฉมยิ่งขึ้น
คนภายนอกมีหรือจะล่วงรู้? ยามอยู่หลังม่านเตียงนอน
โจวเหยี่ยนเคี่ยวเข็ญหยอกเย้านางจนแทบรับมือไม่ไหว
มีอยู่คราหนึ่งในยามที่ร้องขอความเมตตา
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางถึงได้หลุดปากร้องเรียก “พี่เหยี่ยน… พี่เหยี่ยน…”
ออกมาไม่หยุดปาก
ผลปรากฏว่า
แทนที่เขาจะยอมปล่อยนางไป
เขากลับยิ่งฮึกเหิมตื่นเต้นและเคี่ยวเข็ญรังแกนางหนักข้อขึ้นกว่าเดิม
หลังจากนั้นราวกับเขาติดใจจนถอนตัวไม่ขึ้น ทุกครั้งย่อมต้องบีบคั้นให้นางเอ่ยเรียก
“พี่เหยี่ยน” ด้วยน้ำเสียงออดอ้อนหวานหยดย้อย จึงจะยอมรามือ
ด้วยเหตุนี้
คำว่า “พี่เหยี่ยน” หากมิใช่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานที่จนตรอกเช่นนั้น
ชาตินี้นางไม่มีวันยอมเอ่ยออกมาเด็ดขาด
ยามนี้ถูกเขาหยิบยกขึ้นมาล้อเลียนในที่แจ้ง
มีหรือที่นางจะไม่ทั้งเขินอายทั้งขุ่นเคือง!
[1]
มุดเข้าซอกเขากวาง (钻牛角尖 - ซ่วนหนิวเจี่ยวเจียน):
สำนวนจีน หมายถึง การหมกมุ่นครุ่นคิดอยู่กับปัญหาที่ตัน ไร้ทางออก
หรือคิดวนเวียนอยู่แต่กับจุดเล็กๆ ที่ไม่มีประโยชน์ ดื้อรั้นไม่ยอมปล่อยวาง
ขอบคุณค่ะ
ตอบลบ