บทที่ 1488
ง้องอนคลายโกรธ
“โธ่เอ๋ย!
ชิงเอ๋อร์คนดีของข้า!”
โจวเหยี่ยนหาได้ใส่ใจแม้แต่น้อยที่นางเดือดดาลจนถึงขั้นเรียกชื่อแซ่ของเขาออกมาตรงๆ
ซ้ำยังทำทีสบายอกสบายใจ ชื่นชมท่าทีเอียงอายปนแง่งอนของนางอย่างสำราญใจ
ยิ่งขยับพระวรกายเข้าไปใกล้ รู้สึกเพียงว่าสตรีของตนมองมุมใดก็น่ารักน่ามองไปหมด
แม้ยามที่กำลังโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง ก็ยังมีเสน่ห์เย้ายวนชวนมองไปอีกแบบ
“ท่านมัน—”
เหลียนฟางชิงขัดเคืองจนแทบคลั่ง กระทืบเท้าบิดตัวหนี
เอ่ยเหน็บแนมด้วยน้ำเสียงเปรี้ยวปร่า “ท่านน่ะมันคนชั่วช้าตัวจริงเสียงจริง
ไร้ข้อกังขา!”
คำสั่งสอนของพี่ใหญ่นางจำได้ขึ้นใจ
ทว่าครั้นเห็นท่าทีไม่ยี่หระ ไม่จริงจัง ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นของเขาเช่นนี้
อารมณ์พยศที่ปะทุขึ้นมาจึงไม่อาจสะกดกั้นไว้ได้อีก
“ชิงเอ๋อร์!” กวั่งหยวนตี้ทอดถอนพระทัยแผ่วเบา
รวบแขนโอบกอดนางจากทางด้านหลัง ดึงร่างบางเข้าสู่อ้อมพระอุระอย่างนุ่มนวล
โน้มลงกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงละมุน “ชิงเอ๋อร์คนดี เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่? เจ้าจะลงทัณฑ์ผู้ใด อย่างน้อยก็ต้องบอกข้อหาให้กระจ่างชัดมิใช่หรือ? เมื่อวานข้าบอกไว้แล้วมิใช่รึ
ว่าจะไปนั่งดื่มชาที่ตำหนักจิ่งเหอกงสักครู่แล้วจะข้ามไปหาเจ้า
ไฉนเจ้าถึงได้ลงกลอนปิดประตูหน้าต่างเสียมิดชิดเล่า! เมื่อคืนนี้…
ใครไปทำให้เจ้าขุ่นเคืองใจกัน?”
ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารินรดอยู่บนผิวกายแถวซอกคอ
เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ดังก้องข้างหู
พร้อมกับกลิ่นอายอันคุ้นเคยเฉพาะตัวที่โชยเข้ากระทบจมูกเป็นระยะ
ทำเอาหัวใจของนางพลันอ่อนยวบลงอย่างไม่อาจห้าม
“ท่านยังกล้าพูดอีกรึ!”
เหลียนฟางชิงหมุนตัวกลับมาประจันหน้ากับเขา
ฟันขาวสะอาดดั่งไข่มุกขบกลีบปากอิ่มเบาๆ ยู่ปากเอ่ยอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “ท่านจะดื่มชาก็ดื่มไปสิ
ไฉนต้อง…”
เมื่อคืนนี้
นางกำนัลคนสนิทข้างกายหานเฟยนามอิ๋นผิง
พานางกำนัลน้อยคนหนึ่งนำชามาชงถวายถึงตำหนัก
บอกว่าเป็นชาที่หานเฟยเหนียงเหนียงลงมือชงด้วยตนเอง
ฮ่องเต้เสวยแล้วทรงชมเปาะไม่ขาดปาก หานเฟยเหนียงเหนียงนึกถึงพระสนมกุ้ยเฟย
จึงกราบทูลขอพระบรมราชานุญาตนำมาแบ่งปัน มีของดีเลิศปานนี้ จะลืมกุ้ยเฟยเหนียงเหนียงได้อย่างไร? ฮ่องเต้สดับฟังแล้วก็ตรัสชมนางว่าช่างเป็นสตรีที่เพียบพร้อมอ่อนโยน
หานเฟยเหนียงเหนียงจึงสั่งให้นำชากานี้มาถวาย
เหลียนฟางชิงตัดพ้อด้วยความเคืองแค้น
“มีใครเขาหยามน้ำหน้าคนอื่นเช่นนี้บ้างไหม? พวกท่านจะร่ำชาก็ร่ำไปสิ
ท่านอยากจะปากหวานเอ่ยชมเปาะนางอย่างไรก็ตามใจท่านสิ
แต่ถึงขนาดต้องกระวีกระวาดสั่งให้นางส่งชามาให้ข้าถึงตำหนักเชียวหรือ
ตำหนักฉางชุนกงของข้าอัตคัดจนไม่มีชาจะดื่มแล้วหรือไร? มาทำเช่นนี้ จะไม่ให้ข้าเดือดดาลได้อย่างไร!”
พวกเขาสองคนนั่งละเลียดชิมชาสรวลเสเฮฮากัน
แล้ว ‘ประทาน’ ชาเหลือมาให้นางกานี้ หมายความว่าอย่างไรกัน?
กวั่งหยวนตี้ฟังยังมิทันจบ
พระพักตร์ก็พลันเคร่งขรึมมืดมนลงทันตา ตรัสด้วยความพิโรธ “บังอาจนัก! นังสารเลวหานเฟย
กล้าหลอกใช้กระทั่งเจิ้นเชียวรึ! เจิ้นคิดว่านางจะส่งใบชามาให้เจ้า
เห็นว่ารสชาติชาก็พอใช้ได้ เจิ้นจึงเอ่ยปากอนุญาตไปตามประสา
ใครจะรู้ว่านางแอบขุดหลุมล่อให้เจิ้นตกลงไป! ดี… ช่างใจกล้าบ้าบิ่นสิ้นดี!”
ได้ยินเขาเอ่ยเช่นนี้
ในอกของเหลียนฟางชิงก็พลอยคลายความอัดอั้นลงบ้าง ทว่าก็ยังคงกระทืบเท้าอย่างแง่งอน
“ท่านแกล้งโง่หรือโง่จริงๆ กันแน่! ของๆ
นางที่เอามาเสนอหน้าโอ้อวดจนได้รับคำชมจากปากท่าน ไม่ว่ามันจะเป็นสิ่งใด
พอข้าเห็นแล้วมันก็ต้องขัดหูขัดตาทั้งนั้น ใบชาข้าก็ไม่เอา!
ยอมดื่มน้ำเปล่ายังดีกว่ารับของนางมาให้ระคายเคืองใจ!”
กวั่งหยวนตี้ชะงักงันไป
ทรงนิ่งอึ้งประหนึ่งตามความคิดไม่ทันชั่วขณะ
เหลียนฟางชิงเองก็พลอยชะงักงันไปด้วย
คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าคนทื่อมะลื่อผู้นี้
พอได้ยินคำพูดของนางแล้วจะทำหน้าตาเหลอหลาเช่นนี้ออกมา!
เขา…
ไม่เข้าใจเหตุผลธรรมดาๆ เช่นนี้จริงๆ หรือ? ทั้งที่เป็นเรื่องตื้นเขินเพียงแค่นี้แท้ๆ!
คนสองคน
สองสายตา ประสานมองกันตาโตปริบๆ ต่างคนต่างยืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น
ช่างดูน่าขันยิ่งนัก
“ท่านนี่นะ!”
เหลียนฟางชิงทั้งโกรธทั้งร้อนใจจนต้องกระทืบเท้าอีกครา
ใบหน้างามสะบัดค้อนด้วยความขุ่นเคือง “ท่าน… ท่านเป็นสามีของข้า ข้าก็ย่อมหวังให้ท่านแบ่งปันทุกสิ่งกับข้าเพียงคนเดียว!
มิใช่ต้องมาเป็นพยานรับรู้ว่าท่านกำลังแบ่งปันสิ่งใดกับสตรีอื่น
ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอะไรก็ตาม! ข้ารู้ดีว่าฐานะของท่านมีเรื่องบีบคั้นและจำยอมอยู่มากมาย
ดังนั้น อะไรที่ตาไม่เห็น ข้าก็ถือเสียว่าใจสะอาด ตราบใดที่ข้าไม่เห็น
ข้าก็คิดเสียว่ามันไม่มีอยู่จริง! แต่ท่านจะเอาเรื่องพรรค์นี้มาวางกระแทกตาข้าให้รับรู้โจ่งแจ้งเช่นนี้ไม่ได้!
ท่านรู้หรือไม่ว่าเมื่อคืน… ตอนเห็นน้ำชาส่งกลิ่นหอมกรุ่นสีใสกระจ่างกานั้น
ข้าอยากจะคว้ามาสาดใส่หน้านางข้ารับใช้คนนั้นให้ท่วมหัวใจแทบขาด!”
การที่ข้าไม่เปิดประตูหน้าต่างต้อนรับท่าน
ก็นับว่าข้าข่มอารมณ์อดทนอดกลั้นไว้มากโขแล้ว!
“ชิงเอ๋อร์!” กวั่งหยวนตี้พลันวาดแขนยาวดึงร่างเหลียนฟางชิงเข้าสู่อ้อมกอด
โอบรัดร่างบางไว้แน่น พระหนุเกยอยู่บนเรือนผมของนาง ตรัสพึมพำเสียงอู้อี้
“ข้าไม่รู้… ข้าไม่รู้จริงๆ! ก่อนหน้าจะมีเจ้า ข้าไม่เคยมีสตรีอื่นใดมาก่อน
นอกจากเสด็จแม่แล้ว ข้าก็ไม่เคยคลุกคลีกับหญิงใด ข้าไม่รู้เรื่องพวกนี้จริงๆ! ชิงเอ๋อร์คนดี
เจ้าอย่าโกรธเคืองข้าอีกเลยนะ ได้หรือไม่?”
ความหวานล้ำสายหนึ่งพลันแล่นเข้าเกาะกุมหัวใจของเหลียนฟางชิง
เพลิงโทสะและความคับแค้นใจเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา
มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างมีความสุข เอ่ยกระเซ้าเสียงหวานละมุน “ข้าย่อมไม่โกรธท่านแล้วล่ะ!
วันหน้าหากมีเรื่องอันใดเกิดขึ้นอีก ท่านเพียงแค่ลองเอาใจเขามาใส่ใจเรา ท่านก็จะเข้าใจความรู้สึกของข้าได้เอง!”
กวั่งหยวนตี้ชะงักไป
ทรงแอบนึกภาพในพระทัยตาม:
หากวันใดชิงเอ๋อร์ไปนั่งจิบชากับชายอื่นแล้วเอ่ยปากชมเปาะ
ซ้ำยังอุตส่าห์ส่งชามาชงให้ตนดื่มถ้วยหนึ่ง…
ไม่ได้เด็ดขาด!
ความหึงหวงพลันเดือดพล่านขึ้นมากลางพระอุระของกวั่งหยวนตี้อย่างรุนแรง
ชายใดมันบังอาจกินดีหมีหัวใจเสือกล้าทำเช่นนั้น
พระองค์จะสั่งลากคอไปตัดหัวเสียให้สิ้นซาก!
“ข้าเข้าใจแล้ว!
ข้าเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว!” กวั่งหยวนตี้รีบสลัดภาพหลอนที่ชวนหงุดหงิดในหัวทิ้งไป
ตรัสพร้อมรอยยิ้มหวาน “ชิงเอ๋อร์ของข้าใส่ใจในตัวข้าถึงได้เป็นเช่นนี้
มีหรือที่ข้าจะไม่เข้าใจ?”
พระองค์โน้มพระพักตร์ลง
ประคองดวงหน้างามไว้ด้วยสองพระหัตถ์ แล้วประทับจุมพิตลงไปอย่างลึกซึ้ง
ริมฝีปากและเรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดแนบแน่น
ความหวานชื่นหลังพายุฝนพัดผ่านช่างอบอุ่นและตราตรึงใจเป็นพิเศษ
ราวกับถูกเคลือบไว้ด้วยน้ำผึ้ง หวานซาบซ่านไปถึงขั้วหัวใจ! กระแสความรักใคร่อันอ่อนโยนแผ่ซ่าน
หัวใจของคนทั้งสองประหนึ่งแนบชิดกันยิ่งขึ้นกว่าเดิม!
“ชิงเอ๋อร์ยอดดวงใจ
พวกเรากลับวังกันเถิด!” สิ้นสุดจุมพิตอันดูดดื่ม กวั่งหยวนตี้ทรงยกพระหัตถ์ขึ้น
ปลายนิ้วลูบไล้ริมฝีปากที่เผยอหอบเบาๆ ของนางอย่างทะนุถนอม
ปากคู่นั้นแดงระเรื่อฉ่ำวาวเพราะจุมพิตของเขา
ชวนให้พระองค์ปรารถนาจะเชยชมมากกว่านี้จนสุรเสียงเริ่มแหบพร่าและทุ้มต่ำลง
จิตใจของเหลียนฟางชิงไหวระริก
ใบหน้าซับสีเลือดฝาด พยักหน้ารับคำ “อืม” เสียงแผ่ว ก่อนจะเอ่ยตาละห้อย
“ข้ายังไม่ได้กินมื้อเช้าเลย ตอนนี้หิวจนไส้กิ่วแล้ว
มิสู้พวกเรากินข้าวเที่ยงที่เรือนพี่ใหญ่ก่อนแล้วค่อยกลับ ดีหรือไม่?”
“ทำไมถึงไม่ยอมกินมื้อเช้าเล่า? เจ้าจะแง่งอนกับเจิ้นอย่างไร
ก็ไม่สมควรเอาสุขภาพตัวเองมาทรมานเช่นนี้นี่! คราวหน้าห้ามทำเช่นนี้อีกเด็ดขาด!” กวั่งหยวนตี้ทรงปวดพระทัยยิ่ง
มีหรือจะไม่ตามใจ รีบจูงมือนางเตรียมจะพากันไปกินข้าวทันที
ทว่าคนทั้งสองยังมิทันได้ก้าวพ้นสวน
หงอวี้ก็นำพาสาวใช้น้อยอีกสองคนเดินเข้ามาทำความเคารพ ยิ้มพลางกราบทูล “ฮ่องเต้ กุ้ยเฟยเหนียงเหนียง
ฮูหยินของพวกเราสั่งให้จัดโต๊ะเสวยไว้เรียบร้อยแล้ว จึงให้บ่าวมาทูลเชิญเสด็จเพคะ!
ฮูหยินแจ้งว่าจำเป็นต้องดูแลคุณชายน้อยทั้งสอง จึงมิอาจมาอยู่ร่วมโต๊ะรับเสด็จได้
มีเพียงสำรับกับข้าวในบ้านธรรมดาๆ
ขอฮ่องเต้และเหนียงเหนียงโปรดประทานอภัยด้วยเพคะ!”
“พี่ใหญ่เกรงใจเกินไปแล้ว!
ประจวบเหมาะกับที่เหนียงเหนียงกำลังหิวพอดี เช่นนั้นพวกเราไปกันเถิด!” กวั่งหยวนตี้แย้มสรวล
หัวใจของเหลียนฟางชิงอบอุ่นขึ้นมาทันใด
แย้มยิ้มพลางเอ่ย “สมกับเป็นพี่สาวของข้าจริงๆ!” รู้ใจข้ายิ่งกว่าผู้ใด
หลังเสร็จสิ้นมื้อกลางวันในห้องโถง
ทั้งสองก็มิได้ไปรบกวนเหลียนฟางโจวอีก หากแต่มุ่งหน้าเดินทางกลับวังหลวงทันที
เหลียนฟางโจวเองก็มิได้ออกมาส่ง
นางย่อมรู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องมีพิธีรีตองใดๆ
ภายในรถม้า กวั่งหยวนตี้ทรงประคองกอดเหลียนฟางชิงให้นั่งลงบนตักของพระองค์
ทรงลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตรัสด้วยสุรเสียงแผ่วต่ำ “ชิงเอ๋อร์
ข้ามีเรื่องหนึ่งจะบอกเจ้า”
ก่อนหน้านี้ไม่กี่อึดใจ
ทั้งสองยังส่งสายตาหวานซึ้งเปี่ยมล้นด้วยความรักใคร่ให้แก่กัน
ทว่าพริบตาเดียวเขากลับเปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งขรึมจริงจัง
ทำเอาเหลียนฟางชิงปรับอารมณ์ตามไม่ทันไปชั่วขณะ
นางจึงถามขึ้นด้วยความสงสัยระคนระแวง
พลางยิ้มเย้า “เรื่องอันใดหรือ? ไฉนจึงดูจริงจังปานนี้!”
ขอบคุณค่ะ
ตอบลบ