บทที่ 1211 คุณหนูสามแห่งตระกูลเติ้ง
สาเหตุที่แท้จริง
แน่นอนว่าย่อมไม่ใช่แค่การทำตัวเป็นผู้ผดุงความยุติธรรมเท่านั้น
เช่นนั้นก็หมายความว่า
นางกำลังบอกเป็นนัยให้เหลียนฟางโจวหลีกทางให้นางอย่างนั้นหรือ?
คุณหนูบ้านไหนกันที่หมายตาหลี่ฟู่เอาไว้? หญิงผู้นี้ช่างมั่นใจในตัวเองเกินไปหรือไม่ก็ใสซื่อเกินไปกันแน่
ถึงได้คิดว่าหากนางเห็นจดหมายนี้แล้วจะต้องรู้สึกอับอายขายหน้า
จนต้องรีบเก็บข้าวของหนีไปอย่างไร้เกียรติ?
ความคิดของผู้หญิงมักจะอ่อนไหวเป็นพิเศษ
โดยเฉพาะเมื่อมันเกี่ยวพันกับเรื่องของสามีตนเองและหญิงอื่น
สำหรับคำถามที่ว่า ใครกันที่เป็นคนทำเรื่องนี้ขึ้นมา? แน่นอนว่าคุณหนูจากครอบครัวธรรมดาทั่วไปคงไม่มีความกล้าขนาดนี้!
ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้มีความกล้า ก็คงไม่มีความมั่นใจว่าหากเหลียนฟางโจวจากไปแล้ว
ตัวนางจะสามารถขึ้นมาครอบครองตำแหน่งนั้นได้อย่างมั่นคง
กลับกันแล้ว ตระกูลใหญ่ทั้งสี่ตระกูล
รวมถึงตระกูลชั้นหนึ่งอีกสี่หรือห้าตระกูลในเมืองหนานไห่ต่างหาก
ที่จะสามารถมีความมั่นใจในเรื่องนี้ได้!
เมื่อครุ่นคิดพิจารณาในหัวอยู่ครู่หนึ่ง เหลียนฟางโจวก็ค่อยๆ
ปะติดปะต่อเรื่องราวจนได้ข้อสรุปที่ใกล้เคียงกับความเป็นจริงได่ถึงเจ็ดแปดส่วนแล้ว
เติ้งเมิ่งหานรอคอยอยู่ถึงสองวัน
แต่กลับไม่มีข่าวคราวอะไรเลย นางเริ่มรู้สึกกระวนกระวายใจ พอหันไปมองหน้าไป่เสวี่ย
ทั้งสองก็ไม่วายด่าว่าเหลียนฟางโจวด้วยความหงุดหงิด
เมื่อวิธีนี้ใช้ไม่ได้ผล
นางก็คิดจะเปลี่ยนไปลงมือจากทางหลี่ฟู่แทน
ตราบใดที่ใต้เท้าหลี่สนใจในตัวนางจริงๆ
และต้องการหย่าขาดจากภรรยา ต่อให้ผู้หญิงแซ่เหลียนนั่นจะหน้าด้านหน้าทนแค่ไหน
สุดท้ายก็ต้องไปอยู่ดี!
เมื่อเติ้งเมิ่งหานคิดถึงแผนการของบิดามารดาที่ตั้งใจจะเจรจาสู่ขอกับตระกูลเหลียงให้สำเร็จ
ซึ่งอย่างช้าที่สุดภายในช่วงเทศกาลตรุษจีน นางก็ยิ่งรู้สึกกระวนกระวายใจมากขึ้น
เพราะเวลาของนางเหลือน้อยเต็มที!
ยิ่งไปกว่านั้น
ตั้งแต่มีข่าวลือระหว่างคุณชายใหญ่ตระกูลเหลียงกับฮูหยินของใต้เท้าหลี่
นางก็ยิ่งไม่อยากแต่งงานกับเขามากขึ้นไปอีก!
เมื่อคิดได้ว่านางมีเปี่ยวเกอ(พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง)ฝั่งพี่ชายของมารดาชื่อถังไจ้ซิง
ซึ่งบังเอิญทำงานอยู่ที่ค่ายทหารของกรมบัญชาการใหญ่ในฐานะแม่ทัพผู้กล้า
เช่นนั้นทำไมนางถึงจะไม่ใช้โอกาสนี้อ้างว่าไปเยี่ยมเปี่ยวเกอ
แล้วถือโอกาสแวะไปที่ค่ายทหารด้วยเล่า?
ถ้าเป็นเช่นนั้น
นางก็จะมีโอกาสได้พบกับใต้เท้าหลี่ตัวจริง!
คนหนึ่งเป็นหญิงที่เหี่ยวเฉาไร้ค่า
ไร้ยางอาย อีกคนเป็นหญิงสาวที่ทั้งงดงามบริสุทธิ์ผุดผ่อง
ไม่เพียงมีรูปร่างหน้าตางดงาม แต่ยังอายุน้อยกว่า
ที่สำคัญที่สุดคือนางมาจากหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งมณฑลหนานไห่ หากใต้เท้าหลี่ไม่ใช่คนโง่
เขาย่อมต้องรู้ว่าใครที่คู่ควรกับเขามากกว่า!
ในเรื่องนี้
เติ้งเมิ่งหานมีความมั่นใจอยู่ไม่น้อย!
เมื่อคิดแผนการได้อย่างมั่นคงแล้ว
นางจะยังทนนิ่งเฉยได้อย่างไร? ในวันนั้นเอง
นางก็พาไป่เสวี่ยออกจากเมืองทันที ขี่ม้ามุ่งหน้าไปยังค่ายทหารอย่างรวดเร็ว
ที่มณฑลหนานไห่
สำหรับหญิงสาวนั้นไม่ได้มีกฎเกณฑ์เข้มงวดมากนัก
ถ้านางอยากจะออกไปเที่ยวเล่นก็สามารถทำได้
โดยไม่จำเป็นต้องบอกกล่าวมารดาให้รู้เลยด้วยซ้ำ
อย่างไรเสีย
ในพื้นที่นี้ ใครจะกล้าทำร้ายคุณหนูตระกูลเติ้งเล่า?
บังเอิญว่าใต้เท้าหลี่กำลังออกล่าสัตว์อยู่บริเวณเชิงเขาซีซาน
พร้อมกับหูต้าไห่, ฮั่วชิง
และนายทหารทั้งใหญ่เล็กที่มีตำแหน่งตั้งแต่แม่ทัพผู้กล้าไปจนถึงนายกอง
โดยมีทหารคุ้มกันส่วนตัวติดตามไปด้วย
เมื่อเติ้งเมิ่งหานได้ยินข่าวนี้
นางก็ยินดีจนแทบจะร้องออกมา “สวรรค์ช่วยข้าแล้ว!” นางคิดอย่างตื่นเต้น
โดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
นางก็พาไป่เสวี่ยมุ่งหน้าไปยังสถานที่ล่าสัตว์ทันที
เมื่อเติ้งเมิ่งหานตามไปถึงกลุ่มของพวกเขา
ก็เป็นเวลาช่วงบ่ายยามเซิน (ประมาณ 15.00 - 17.00 น.) แล้ว
การล่าสัตว์ในวันนี้ถือว่าประสบความสำเร็จไม่น้อย
นอกจากจะล่าไก่ป่ากับกระต่ายป่าจำนวนมากได้แล้ว
ยังสามารถล่ากวางตัวอ้วนท้วนแข็งแรงได้ถึงห้าตัวอีกด้วย
ในตอนนี้
ทุกคนกำลังจุดไฟอยู่บนลานหญ้าริมลำธารที่อยู่ระหว่างหุบเขา
เพื่อก่อกองไฟและตั้งตะแกรงเตรียมย่างเนื้อกัน
เนื่องจากอยู่ใกล้แหล่งน้ำ
จึงสะดวกต่อการชำแหละและจัดการกับซากกวางเหลือง (แกะภูเขา) ได้อย่างเหมาะสม
กลิ่นคาวเลือดลอยคลุ้งไปทั่ว
ทำให้มีฝูงอีกาเป็นจำนวนมากบินวนเวียนอยู่เหนือศีรษะ ส่งเสียงร้องกาๆ
ดังเซ็งแซ่จนบรรยากาศคึกคักไม่น้อย
เนื่องจากมณฑลหนานไห่มีธรรมเนียมที่ค่อนข้างเปิดกว้าง
เมื่อทุกคนเห็นเติ้งเมิ่งหานมาถึง
ก็มีเพียงบางคนที่อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองคุณหนูคนงามจากตระกูลเติ้งด้วยความสนใจ
แต่ไม่มีใครแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมาเลย
เมื่อถังไจ้ซิงเห็นนาง
ก็รีบร้องเรียกทันทีว่า “น้องหญิง!” พลางวิ่งเข้ามาหาด้วยรอยยิ้มก่อนจะถามว่า
“เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไรกัน?”
เติ้งเมิ่งหานไม่ได้มาเพื่อพบเขา
เพราะเป้าหมายของนางคือหลี่ฟู่
แน่นอนว่านางไม่คิดจะยืนรออยู่รอบนอกจนกว่าถังไจ้ซิงจะเดินเข้ามาถึง
นางควบม้าฝ่าฝูงคนตรงเข้าไป และลงจากม้ากลางกลุ่มคนทันที
ก่อนจะหันไปยิ้มให้ถังไจ้ซิงพลางพูดว่า “ท่านแม่ของข้าไม่ได้พบเปี่ยวเกอมานานแล้ว
ท่านบอกว่าคิดถึงเปี่ยวเกออยู่ไม่น้อย หากเปี่ยวเกอมีเวลาว่างก็แวะไปที่บ้านเราบ้างนะเจ้าคะ!”
ถังไจ้ซิงชะงักไปเล็กน้อย
ใจรู้สึกสงสัยกับคำพูดของเติ้งเมิ่งหานอยู่บ้าง เขาอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหูต้าไห่แวบหนึ่งก่อนจะหัวเราะแห้งๆ
แล้วตอบว่า “ถ้ามีโอกาส ข้าจะต้องไปอย่างแน่นอน จะไปคำนับท่านน้าให้ได้!
แต่ช่วงนี้ต้องฝึกซ้อมตลอดเวลา เกรงว่าอาจจะยังไม่มีเวลาในเร็วๆ นี้”
“อ้อ
ถ้าอย่างนั้นข้าจะกลับไปบอกท่านแม่ให้ทราบก็แล้วกัน!” เติ้งเมิ่งหานตอบยิ้มๆ
แล้วกวาดสายตามองไปยังกลุ่มคนรอบๆ พลางยิ้มพูดขึ้นว่า “ดูเหมือนว่าการมาครั้งนี้ของข้าจะไม่เสียเปล่าจริงๆ
นะ มีของล่าสดใหม่มากมายเต็มไปหมด! เปี่ยวเกอ
เนื่องจากคนของพวกเราไม่ควรทำตัวเสียมารยาทกับผู้อื่น
ดังนั้นโปรดช่วยแนะนำให้ข้ารู้จักกับเหล่าท่านแม่ทัพทั้งหลายด้วยเถิด!”
เมื่อถังไจ้ซิงได้ยินเช่นนั้น
ก็คิดว่าในเมื่อเติ้งเมิ่งหานอุตส่าห์มาถึงที่นี่แล้ว
ถ้าไม่ให้ได้พบปะกับทุกคนก็ดูจะเสียมารยาทเกินไป จึงยิ้มแล้วพยักหน้ารับ
เขานำทางนางไปแนะนำตัวกับท่านแม่ทัพใหญ่หูต้าไห่ก่อน
แล้วจึงพานางมาจนถึงหน้าหลี่ฟู่เพื่อทำการแนะนำตัวต่อเขา
ดวงตาของเติ้งเมิ่งหานที่เคยสงบและเรียบเฉย
พลันเปล่งประกายสดใสขึ้นมาในทันที
ราวกับดอกไม้ที่เบ่งบานอย่างงดงามในชั่วพริบตาเดียว นางเชิดใบหน้าเล็กๆ
ที่เต็มไปด้วยความขวยเขินอย่างเสแสร้ง พลางส่งยิ้มอันอ่อนหวานและงดงามให้หลี่ฟู่
น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวลกล่าวอย่างนุ่มนวลว่า “ท่านก็คือท่านผู้ว่าการคนใหม่ ใต้เท้าเว่ยหนิงโหวหลี่ฟู่
ใช่หรือไม่เจ้าคะ? ข้าได้ยินมานานแล้วว่าท่านผู้ว่าการคนใหม่นั้นทั้งหนุ่มแน่นมากความสามารถ
และยังเป็นแม่ทัพผู้เกรียงไกรที่สร้างวีรกรรมอันยิ่งใหญ่มานับไม่ถ้วน
ไม่คิดเลยว่าเรื่องเล่าที่ได้ยินมาจะเป็นความจริง! ท่านช่างดูอ่อนเยาว์จริงๆ!
ข้าไม่เคยพบผู้ว่าการเมืองที่อายุน้อยเช่นนี้มาก่อนเลยเจ้าค่ะ!”
คำพูดของนางทำให้บรรดานายกองและนายทหารหนุ่มๆ
ที่อยู่รอบๆ ต่างพากันเหลือบมองมา ก่อนจะหัวเราะคิกคักเบาๆ อย่างสนุกสนาน
ถังไจ้ซิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีบางอย่างไม่ค่อยเหมาะสม จึงรีบพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า “น้องหญิง
ต่อหน้าท่านผู้ว่าการเมืองไม่ควรทำตัวไร้มารยาทเช่นนี้!”
ถังไจ้ซิงรีบก้มโค้งคำนับพร้อมประสานมือกล่าวกับหลี่ฟู่ว่า
“น้องหญิงของข้าเป็นสตรีที่อยู่ในห้องหอ ไม่คุ้นเคยกับกฎระเบียบมากนัก
ขอท่านผู้ว่าการโปรดอภัยด้วยเถิด!”
“เปี่ยวเกอ!”
เติ้งเมิ่งหานทำหน้ามุ่ยอย่างไม่พอใจ
พลางถลึงตามองเขาด้วยความงอนพร้อมพูดอย่างขุ่นเคืองว่า “ใต้เท้าหลี่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย
ท่านพูดอย่างนี้หมายความว่าอย่างไร? หรือว่าในสายตาของเปี่ยวเกอ
ข้าผู้นี้เป็นเพียงญาติที่น่าขายหน้า
ไม่คู่ควรที่จะปรากฏตัวต่อหน้าผู้อื่นอย่างนั้นหรือ?”
“เจ้า!”
ถังไจ้ซิงรู้สึกกระอักกระอ่วนใจไม่น้อย จึงได้แต่หันไปส่งยิ้มแห้งๆ ให้หลี่ฟู่
ในใจก็อดไม่ได้ที่จะโทษท่านน้าของตนว่า “เหตุใดจึงปล่อยให้น้องหญิงมาหาข้าได้
ทั้งที่ก็ไม่ได้มีเรื่องเร่งด่วนอันใด... ตอนนี้ท่านแม่ทัพหูต้าไห่กับใต้เท้าหลี่กำลังจัดระเบียบค่ายทหารใหม่
ใครๆ ก็รู้ว่าการจัดการครั้งนี้มีเป้าหมายอยู่ที่พวกข้าทั้งหลาย!
ตัวข้ายังต้องระมัดระวังตัวอยู่เงียบๆ ไม่กล้าเผยตัวมากเกินไป และแอบอธิษฐานไม่ให้ใต้เท้าหลี่กับท่านหูต้าไห่จับตามอง
แต่ทำไมน้องหญิงกลับพยายามหาทางเข้าไปใกล้ใต้เท้าหลี่เช่นนี้...”
หลี่ฟู่ได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย
ก่อนจะโบกมือและยิ้มบางๆ อย่างไม่ใส่ใจ “ไม่เป็นไร เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น
ไม่มีอะไรหรอก”
“ข้ารู้อยู่แล้วว่าใต้เท้าหลี่เป็นคนใจกว้างมีเมตตา!”
เติ้งเมิ่งหานยิ้มหวานออกมา ก่อนจะปรายตามองถังไจ้ซิงอย่างเย้ยหยันเล็กน้อย
ถังไจ้ซิงได้แต่ยกมือขึ้นลูบจมูกตัวเองอย่างจนปัญญา
พูดอะไรไม่ออก จากนั้นก็เลิกสนใจเรื่องข้อควรระวังระหว่างชายหญิง
แล้วคว้าแขนของเติ้งเมิ่งหานไว้ทันที “มาเถอะ
ข้าจะแนะนำให้เจ้ารู้จักกับสหายร่วมงานของข้าอีกสองสามคน!”
ที่จริงแล้ว
เติ้งเมิ่งหานไม่ได้อยากรู้จักกับสหายร่วมงานคนอื่นๆ ของเขาเลยแม้แต่น้อย
แต่ว่าถ้าปฏิเสธไปก็คงจะดูไม่ดีเกินไป
นางจึงได้แต่เดินตามถังไจ้ซิงไปอย่างหงุดหงิดและอารมณ์ไม่ดีนัก
ถังไจ้ซิงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกหลายครั้ง
ระหว่างทางก็แอบมองนางอยู่หลายครั้งเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าพูดออกมา
ก็เพราะว่านี่คือน้องสาวลูกพี่ลูกน้อง
ไม่ใช่น้องสาวแท้ๆ จึงย่อมมีความแตกต่างกันอยู่
ยิ่งไปกว่านั้น
เติ้งเมิ่งหานเป็นบุตรสาวคนเล็กของท่านน้ากับน้าเขย
ผู้ที่ได้รับการเลี้ยงดูด้วยความรักและทะนุถนอมอย่างมากมาตั้งแต่เด็ก แม้แต่ท่านน้ากับน้าเขยก็ยังไม่เคยดุด่านางเลย
แล้วนับประสาอะไรกับตัวเขาที่เป็นเพียงลูกพี่ลูกน้อง
จะกล้าไปว่ากล่าวตักเตือนนางได้อย่างไร?
หลังจากได้พบปะกับทุกคนแล้ว
สนทนาพูดคุยเล่นหัวกันไปสองสามคำ
เติ้งเมิ่งหานก็ถือว่าเริ่มคุ้นเคยกับกลุ่มคนเหล่านั้นพอสมควร
นางกวาดสายตามองไปรอบๆ
ในใจกำลังครุ่นคิดหาข้ออ้างที่จะเดินไปหาทางฝั่งของหลี่ฟู่และหูต้าไห่
เพื่อหาทางสร้างความสนิทสนมกับใต้เท้าหลี่ให้ได้
แต่ก่อนที่นางจะได้คิดอะไรเพิ่มเติม
ถังไจ้ซิงก็คว้าแขนนางแล้วดึงให้นั่งลงใกล้ๆ พร้อมพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ที่นี่กำลังย่างขาแกะอยู่นะ ขาแกะอ่อนๆ ย่างจนหอมเนื้อนุ่ม
อร่อยที่สุดเลย! แล้วยังมีไก่ป่ากับกระต่ายป่าด้วย มานั่งลงก่อนเถอะ!”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น